Os afro-surinameses são os habitantes do Suriname de ascendência africana subsaariana . Eles são descendentes de escravos trazidos para trabalhar nas plantações de cana-de-açúcar. Muitos deles escaparam das plantações e formaram assentamentos independentes juntos, ficando conhecidos como Maroons e Bushinengue . Eles mantiveram vestígios da cultura e língua africanas. Eles são divididos em dois subgrupos étnicos (crioulos e quilombolas).

Origens
A maioria das pessoas escravizadas importadas para o Suriname veio da África Central Ocidental (cerca de 61.500 escravos, 27% do número total), Costa de ouro (Gana) (cerca de 46.000, 21% do total), Costa do marfim (cerca de 45.000, 20% ) e Golfo de Benin (mais de 32.000, 14% do total). Milhares de escravos também chegaram da Baía de Biafra (cerca de 11.000, 5,0% do total) e Serra Leoa (cerca de 3.600, 1,6% do total).  O número total de escravos foi estimado em 220.000.

Os Akans da região central de Gana eram, oficialmente, os escravos predominantes no Suriname. No entanto, na prática, os escravizados de Loango,  comprados em Cabinda, Angola,  eram o maior grupo de escravos no Suriname desde 1670; superaram o número da Gold Coast em quase todos os períodos. Povos escravizados, incluindo os Ewe (que vivem no sul de Gana, Togo e Benin), Iorubás (do Benin  ) e Kongo (que vive na República do Congo, República Democrática do Congo e Angola ), todos deixaram suas pegadas culturais no Suriname.

História
Os holandeses estavam envolvidos no comércio de escravos durante os primeiros anos coloniais. Eles buscavam escritórios para suas plantações. O espaço que receberam foi quando os britânicos no Tratado de Breda (1667) deram terras na costa norte da América do Sul, cedidas a eles em troca de Nova York . O Suriname tornou-se uma colônia de escravos. Os escravos foram rapidamente enviados da África para o Suriname para trabalhar nas plantações de café, cacau e açúcar para os holandeses e outros europeus.

A estudiosa afro-surinamesa Gloria Wekker argumenta, por exemplo, que as mulheres afro-surinameses da classe trabalhadora mantiveram entendimentos culturais africanos pré-coloniais de gênero, sexualidade e espiritualidade. Ela e outros teóricos argumentam que as retenções culturais africanas são encontradas mais frequentemente em comunidades afro-diaspóricas que tiveram contato irregular com grupos dominantes da comunidade hospedeira ou que protegeram suas retenções culturais de seus colonizadores. Como observa Wekker, os escravos surinameses se socializavam, se comunicavam e comungavam com pouca interferência cultural, social ou linguística branca.

Quilombolas

Povos escravizados fugidos no Suriname e na Guiana Francesa, conhecidos como Maroons ou Bushinengues, fugiram para o interior e se juntaram aos povos indígenas para criar várias tribos independentes, entre elas os Saramaka, os Paramaka, os Ndyuka (Aukan), os Kwinti, os Aluku ( Boni), os Matawai,  e os Brooskampers .  Em 1740, os quilombolas formaram clãs e se sentiram fortes o suficiente para desafiar os colonos holandeses, forçando-os a assinar tratados de paz. Por causa de seu longo isolamento nas florestas tropicais do interior, eles mantiveram mais cultura africana do que os africanos étnicos nas cidades.

De 1972 a 1978, dois professores americanos, S. Allen Counter e David L. Evans, fizeram sete viagens rio acima para as áreas quilombolas. Ambos afro-americanos, eles queriam entrar em contato com essas comunidades e aprender sobre os povos, para ver quais culturas africanas eles seguiam.

Na década de 1980, os quilombolas do Suriname começaram a lutar por seus direitos à terra para proteger o território que há muito ocupavam.  Eles ganharam um importante caso em 2007 na Corte Interamericana de Direitos Humanos, que decidiu que eles tinham direitos sobre suas terras tradicionais.

Pessoas afro-surinameses notáveis

 Belfon Aboikoni, líder Maroon
 Alice Amafo, política
 Boni, lutador da liberdade
 Remy Bonjasky, kickboxer
 Dési Bouterse, político
 Diego Biseswar
 Dwight Tiendalli
 Edson Braafheid, jogador de futebol
 Ronnie Brunswijk, político e líder rebelde
 Humphrey Campbell, cantor
 Redlight Boogie, cantor
 Romeo Castelen, jogador de futebol
 Romano Denneboom
 Nelli Cooman, atleta
 Edgar Davids, jogador de futebol
 Wanze Eduards, líder quilombola
 Kurt Elshot, jogador de futebol
 Ruud Gullit, jogador de futebol
 Jimmy Floyd Hasselbaink, jogador de futebol
 Ernesto Hoost, kickboxer
 Hugo Jabini, político
 Ruth Jacott, cantora
 Patrick Kluivert, jogador de futebol
 Anton de Kom, lutador da resistência e autor
 Melvin Manhoef, artista marcial misto e kickboxer
 Gazon Matodya, líder Maroon
 Jan Ernst Matzeliger, inventor
 Ché Nunnely, jogador de futebol
 Sophie Redmond, médica e ativista
 Michael Reiziger, jogador de futebol
 Frank Rijkaard, jogador de futebol
 Jairzinho Rozenstruik, lutador de MMA e kickboxer
 Elisabeth Samson, proprietária de uma plantação de café do século XVIII
 Clarence Seedorf, jogador de futebol
 Regilio Tuur, pugilista
 Virgil van Dijk, jogador de futebol
 Bono Velanti, líder Maroon
 Ronald Venetiaan, político
 Gleofilo Vlijter, jogador de futebol
 Letícia Vriesde, atleta
 Jules Wijdenbosch, político
 Georginio Wijnaldum, jogador de futebol
 Crysêncio Summerville
 Don Ceder
 Javairo Dilrosun
 Mitchell te Vrede
 Ricardo Moniz

Bibliografia

Grupos étnicos do Suriname
Descendentes de africanos

Afro-surinamenses


Mia Kirshner () este o actriță, scriitoare și activistă canadiană. Ea este cunoscută pentru roluri din filme și seriale ca: Încă un film despre adolescenți?! (2001), Cuvântul L (2004-2009) și 24 de ore (2001-2005).

Viața
Mia Kirshner s-a născut în Toronto, Canada, și este fiica lui Etti și Sheldon Kirshner, un jurnalist care a scris pentru Știrea canadiană evreiască. Mia este nepoata supraviețuitorilor al Holocaustului, tatăl ei s-a născut într-o tabără de persoane strămutate în Germania în anul 1946 și s-a întâlnit cu mama lui Kirshner, un refugiat evreu bulgar, după ce au scăpat în Israel. Bunicii paterni ai lui Kirshner erau evrei din Polonia.  Kirshner a urmat Forest Hill Collegiate Institute, dar a absolvit ulterior Jarvis Collegiate Institute și a studiat literatura rusă și industria filmului din secolul al XX-lea la McGill University.

În cultura populară
Kirshner a fost clasat pe locul #43 pe Hot 100 Women of 2002. Ea și Beverly Polcyn au fost nominalizate pentru cel mai bun sărut  2002 MTV Movie Awards pentru Not Another Teen Movie (ro. Încă un film despre adolescenți?).

Filmografie
Film

Televiziune

Legături externe
Mia Kirshner pe IMDb

Mia Kirshner pe Twitter

Mia Kirshner pe Instagram

Mia Kirshner pe CineMagia

Referințe

Nașteri pe 25 ianuarie
Nașteri în 1975
Actrițe canadiene
Oameni în viață
Iudaici canadieni
Absolvenți ai McGill University

Mia Kirshner


Prema hinduističkoj mitologiji, Rukmini (रुक्मिणी; Rukmani) bila je velika kraljica te glavna supruga boga Krišne, kao i avatar velike božice Lakšmi, koja donosi sreću i ljepotu. Otac kraljice Rukmini bio je Bhishmaka (भीष्मक), kralj Vidarbhe, dok je Rukminin brat bio Rukmi (रुक्मी), koji se protivio udaji svoje sestre za Krišnu.

Krišna i Rukmini — unatoč činjenici da je Krišna imao još mnoštvo žena — opisani su u svetim spisima kao savršeni par. Rukmini je puna ljubavi i razumijevanja te iznimno odana supruga.

Druga imena
Druga imena kraljice Rukmini:
Ruciranana — "ona s lijepim licem"
Vaidarbhi — "kraljevna Vidarbhe"

Djeca
Djeca Krišne i Rukmini:
Pradyumna
Charudeshna
Sudesna
Charudeha
Sucharu
Charugupta
Bhadracharu
Charuchandra
Vicharu
Charu

Smrt
Nakon Krišnine smrti i uzašašća, Rukmini je postala sati, premda ne na pogrebnoj lomači svog muža.

Izvori i bilješke

Lakšmi
Hinduističke božice

Rukmini


فيلوك (Вилок) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3377 نسمة.

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 13
مدن أوكرانيا

فيلوك (زاكارباتسكا)


Shar-Pei ya da şar pey, (Çince: 沙皮), Çin kökenli köpek ırkı. Ataları tam olarak bilinmemektedir. Chow chow'dan türetilmiş olabilir. Ancak bu iki cins arasındaki yegane benzerlik mor dilleridir.

Tarihçesi
Çin Kwangtung Eyaletindeki küçük Tai Li köyünde ortaya çıktığı düşünülen bu ırk Çin'de yapılan köpek dövüşlerinde çok popülerdi. Yıllarca bu dövüşlerde bir öncü olarak alkışlandı. Matgo Law adındaki Hong Kong'lu bir iş adamı tarafından kurtarıldı ve 1973'de bir köpek dergisinin de yardımı ile Amerika Birleşik Devletleri'ne götürülmüştür.

Özellikleri
Sağlam, çevik, güçlü bir köpektir. Teni yumuşak ve sarkıktır. Yükseklikleri; erkeklerde 46 – 51 cm, dişilerde 41 – 61 cm. Ağırlıkları; erkeklerde 20 – 25 kg, dişilerde 16 – 20 kg. Başının iki yanına düşük küçük kulakları vardır. Kıvrık kuyruğu dik durur. Tüyleri yumuşaktır. Açık kahverengi, krem, kızıl ya da siyah renklerde olabilirler. Yüzlerinde üzüntülü bir ifade vardır. Ev içinde mutludurlar. Sakin, iyi huylu ve sadıktırlar. Özellikle çocuklarla araları iyidir. Shar Pei, geçmişte yırtıcı bir savaş köpeği idi.

Sağlık
Böbrek rahatsızlıklarına yatkın olan Shar Pei sağlığı konusunda dikkatli hareket etmek gerekir. Bununla birlikte deri tiplerinden dolayı deri hastalıklarına yatkın köpeklerdir. Tümör görülebilen bu köpeklerin düzenli olarak veteriner hekimin kontrolünden geçirilmesi gerekmektedir. Ortalama 8-10 yıl arasında yaşayabilen bu köpeklere düzenli bakım yapıldığında daha uzun süre yaşayabilirler.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Köpek ırkları listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Shar-Pei Irkının Özellikleri ve Resimleri
 Shar Pei Shar Pei Irk Bilgisi
 Shar Pei Bilgileri ve Fotoğrafları
 Shar-peis Del Petó Xinès

Köpek ırkları

Shar-Pei


Øster Egesborg er en landsby i Øster Egesborg Sogn, Baarse Herred, Vordingborg Amt (senere Præstø Amt, så Storstrøms Amt, nu Region Sjælland).

Historie
Landsbyen omtales første gang i Roskildebispens Jordebog 1370-80 under navnet Eghespyr, Egespøør Ostra, Egespyr, den 14. juli 1499 som Øster Egespuur.

Landsbyen bestod i 1682 af 7 gårde og 1 hus med jord. Det samlede dyrkede areal udgjorde 130,7 tønder land skyldsat til 32,75 tønder hartkorn. Dyrkningsformen var trevangsbrug.

Øster Egesborg hørte i 1700-tallet under Vordingborg Rytterdistrikt. I landsbyen oprettedes en rytterskole.

En sparekasse blev oprettet 7. februar 1889. Pr. 31. marts 1896 var der 133 konti.

Noter

Litteratur
 Karl-Erik Frandsen: Vang og tægt. Studier over dyrkningssystemer og agrarstrukturer i Danmarks landsbyer 1682-83 (Bygd 1983),
 Kristian Hald: Vore Stednavne; Udgivet af Udvalget for Folkeoplysningens Fremme. C. E. Gads Forlag, København 1950.
 Holger Munk: Rytterbonden. En landbrugs- og kulturhistorisk studie fra Vordingborg Rytterdistrikt 1718-1768; København 1955
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688. Udgivet efter hans Død paa Bekostning af Carlsbergfondet (København MCMXXVIII; Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975),
 J.P. Trap: Kongeriget Danmark. 3. Udgave 2. Bind: Frederiksborg, Kjøbenhavns, Holbæk, Sorø og Præstø Amter; København 1898; s. 943-945
 Lis Weise: "Efterstillet adjektiv i danske stednavne" (Navnestudier udgivet af Institut for Navneforskning Nr. 8); København 1969

Landsbyer
Lokaliteter i Vordingborg Kommune

Øster Egesborg


The ghaṭam (Sanskrit: ghaṭa, Kannada: ಘಟ
ghaṭa, Tamil: கடம்
ghatam, Telugu: ఘటం ghataṃ, Malayalam: ഘടം, ghataṃ) is a percussion instrument used in various repertoires across India especially in Southern India . It's variant is played in Punjab and known as gharha as it is a part of Punjabi folk traditions. Its analogue in Rajasthan is known as the madga and pani mataqa ("water jug").

The ghatam is one of the most ancient percussion instruments of India. It is a clay pot with a narrow mouth. From the mouth, it slants outwards to form a ridge. Made mainly of clay baked with brass or copper filings with a small amount of iron filings, the pitch of the ghatam varies according to its size. The pitch can be slightly altered by the application of plasticine clay or water.

Although the ghatam is the same shape as an ordinary Indian domestic clay pot, it is made specifically to be played as an instrument. The tone of the pot must be good and the walls should be of even thickness to produce an even tone and nice sound.

Ghatams are mostly manufactured in Manamadurai, a place near Madurai in Tamil Nadu. Though this instrument is manufactured in other places like Chennai and Bangalore, too, Manamadurai ghatams have special tonal quality. It is believed that the mud is of special quality. The Manamadurai ghaṭam is a heavy, thick pot with tiny shards of brass mixed into the clay. This type of ghaṭam is harder to play but produces a sharp metallic ringing sound which is favored by some players.

Playing

The pot is usually placed on the lap of the performer, with the mouth of the instrument facing the belly of the performer. The performer uses their fingers, thumbs, palms, and heels of the hands to strike its outer surface to produce different sounds. Different tones can be produced by hitting areas of the pot with different parts of the hands. Sometimes the ghatam is turned around so that the mouth faces towards the audience and the performer plays on the neck of the instrument. The ghatam can be moved to multiple different positions while being played. Occasionally, the performer will, to the amusement of the audience, toss the instrument up in the air and catch it. The ghatam is ideal for playing rhythmic patterns in very fast tempo.

Etymology
The name ghaṭam is etymologically derived from the Sanskrit term ghaṭaka (pot) and the related term, kuṇḍa (pitcher). The cognate term for pot in Tamil is kuḍam (water pot). It is noteworthy that the term ghaṭam specifically carries the meaning of a percussive musical instrument. The other terms represent daily utensils without specific musical connotations.

Similar instruments
The madga is a north Indian version of the south Indian ghaṭam and is made from a very special clay. The maker sometimes adds some kind of metal or graphite dust to the clay which is responsible for the blue-gray appearance and for the special sound.

The madga can be played similarly to the ghaṭam. Loud bass tones can be produced if one hits with the flat hand the opening at the top of the instrument. The madga can be played with mallets (sticks) and there are many sounds which can be produced with this instrument. It is thinner than a ghaṭam but very stable and not as fragile as one might think.

In Gujarat and Rajasthan,

See also

References

Carnatic music instruments
Indian musical instruments
Asian percussion instruments
Pitched percussion instruments
Plosive aerophones

Ghatam


Zarou (de son vrai nom Gérard Cardella) est un artiste peintre et lithographe français né le 9 août 1930 à Gassin (Var), mort le 23 novembre 2013 à Saint-Antonin-du-Var.

Biographie
Fils du peintre Tony Cardella à qui dès l'enfance il doit sa formation de peintre, il est, en 1955, élève de l'Académie Julian à Paris. Il s'installe ensuite au hameau de Mentone à Saint-Antonin-du-Var.

Expositions

Expositions personnelles
 Zarou - Toiles fixées sur des radeaux, marina de Port Grimaud, 1970.
 Galerie Agay-Actualités, Agay, 1979.
 Art World, Cannes, 1995.
 Zarou, la palette ensoleillée, Musée-galerie Honoré-Camos, Bargemon, février-juillet 2020.

Expositions collectives
 De Bonnard à Baselitz, dix ans d'enrichissements du cabinet des estampes, 1978-1988, Bibliothèque nationale de France, Paris, 1992.
 Cent lithographies de peintres contemporains, château-mairie de la Mothe, Mérinchal, août 2020.

Réception critique
  - Dictionnaire Bénézit.

Collections publiques
 Musée-galerie de Bargemon, Bargemon, huile sur toile.
 Château-mairie de la Mothe, Mérinchal, lithographie (ancienne collection du peintre Jean Triolet).
 Département des estampes et de la photographie de la Bibliothèque nationale de France, Paris, trois lithographie.

Récompenses
 Médaille d'or de la ville de Paris en 1971, médaille de vermeil en 1980.
 Officier du Mérite et du Dévouement français.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Françoise Woimant, Marie-Cécile Miessner et Anne Mœglin-Delcroix, De Bonnard à Baselitz - Estampes et livres d'artistes, B.N.F., 1992.
 Patrice de la Perrière et Guy Vignoht (préface de José Artur), Zarou, éditions Le Léopard d'or, 1999.
 Emmanuel Bénézit, Dictionnaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs, Gründ, 1999.
 Jean-Pierre Delarge, Dictionnaire des arts plastiques modernes et contemporains, Gründ, 2001.
 « Zarou », Univers des Arts, février 2020.

Liens externes

 Christophe Chiarore, Zarou - Huiles sur toile

Peintre français du XXe siècle
Peintre français du XXIe siècle
Lithographe français du XXe siècle
Lithographe français du XXIe siècle
Peintre figuratif français
Peintre paysagiste français
Naissance en août 1930
Naissance à Gassin
Décès en novembre 2013
Décès à Gassin
Décès à 83 ans
Élève de l'Académie Julian
Personnalité liée au département du Var
Pseudonyme

Zarou


«Filosofía de Amor» es una canción interpretada por el dúo musical belgasalvadoreño Shaka y Dres.Fue lanzado como el quinto sencillo del dúo y de su álbum debut, Pas de Panique a principios del año 2011.La canción ingresó a varios conteos salvadoreños y es uno de los temas más importantes y conocidos de Shaka y Dres.

Recepción

Comercial
La canción tuvo una buena aceptación en El Salvador. Alcanzó el primer puesto en"Las 10 exactas" de EXA FM El Salvador en marzo de 2011. En abril del mismo año, la canción alcanzó la posición 1 en el TOP 40 El Salvador, siendo su segundo número 1 en esa lista.

Listas

Semanales

Véase también
 Shaka y Dres

 Pas de Panique

Referencias

Sencillos de 2011

Filosofía de amor


En estadística, un error típico se refiere a las variaciones que son a menudo inevitables. El error típico puede definirse también como la variación producida por factores distorsionantes tanto conocidos como desconocidos.

Tipos de error
Se pueden definir los siguientes tipos de error:

Error de tratamiento. Debido a la incapacidad de replicar o repetir el tratamiento desde una aplicación a la siguiente.

Error de estado. Debido a cambios aleatorios en el estado físico de las unidades experimentales.

Error de medida. Debido a las impresiones en el proceso de medición o recuento.

Error de muestreo. Debido a la selección aleatoria de unidades experimentales para la investigación.

Error experimental. Está asociado a una unidad experimental, refleja las diferencias entre las múltiples unidades experimentales, es decir, una unidad experimental no puede ser replicada en forma exacta.

Error observacional. Está asociado a las unidades observacionales; es un reflejo del error de medición y del error del muestreo (además de otros factores).

Véase también
Error estándar

Bibliografía

Estadística
Tipico

Error típico


A casa de Surena (; ; ) é uma das sete grandes casas do Irã e uma das suas que explicitamente foram citadas em fontes do Império Parta.

História

O chefe da casa de Surena teve o privilégio de coroar o primeiro rei parta no , que fundou uma tradição que foi continuada por seus descendentes. Com a subsequente criação do Império Sassânida, os Surenas então mudaram de lado e começaram a servir os persas, em cuja corte foram identificados como um dos chamados "clãs partas". O último descendente atestado da família foi um comandante militar ativo no norte da China durante o .

É provável que detivesse propriedades no Sacastão, isto é, na região entre Aracósia e Drangiana no atual sudeste do Irã e sul do Afeganistão. Parecem ter governado o Sistão (que deriva seu nome de 'Sacastão') como seu feudo pessoal. Ernst Herzfeld sustentou que a dinastia do xainxá indo-parta Gondofares  representava a Casa de Surena. Outros membros notáveis da família incluem o comandante de cavalaria do  Surena, Gregório, o Iluminador, e Chir-Gusnaspe, um marzobã (marquês) da Armênia do  que tentou estabelecer o zoroastrismo naquele país. Mir-Narses, o ministro de quatro xainxás sassânidas, era Surena.

Bibliografia

Casa de Surena

Casa de Surena


Lucette Taero é uma política da Polinésia Francesa. Em 2001, tornou-se presidente da Assembleia da Polinésia Francesa, a primeira mulher a ocupar o cargo.

Biografia
Taero serviu como ministra no governo do presidente Gaston Flosse ao longo de cinco anos antes de se tornar presidente da assembleia. Em 2008, renunciou ao partido ao qual pertencia, o Partido Tahoeraa Huiraatira.

Em 2004, Taero deu um soco num parlamentar da oposição durante uma sessão da assembleia.

Pessoas vivas
Políticos da França do século XXI
Políticos da França do século XX
Polinésia Francesa
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Lucette Taero


Hayriye Ünal (d. 6 Ekim 1973) Afyon Türk yazar.

Aslen Fethiye'li. İlk, orta ve liseyi Ankara`da okudu. ODTÜ Matematik Bölümü 1997 bitirdi. 2005'te Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsünde yüksek lisans yaptı. Matematik öğretmeni, radyo programcısı, redaktör olarak çalıştı. 1980 Eylül'ünden beri, Ankara'da yaşıyor.

Kariyer
Edebiyat hayatına, 1997'de Hece dergisinde yayımlanan çeviri yazılarla başladı. Şiir, yazı çevirileri Dergâh, Atlılar, Hece, İpek Dili, Kaşgar, Kökler, Edebiyat ve Eleştiri, Son Duvar, Kırklar, Yasakmeyve'de yer aldı. Yazı çalışmalarını, özellikle Modern Türk Şiiri üzerine yoğunlaştırdı. Turgut Uyar, Sezai Karakoç, Ece Ayhan, Cahit Zarifoğlu gibi modern Türk şiirinin önemli temsilcileri ile ilgili incelemeler yaptı. Bunun yanı sıra, hem roman ve hikâye türüne dair hem de yeni hikâyeciler üzerine incelemeler yazdı. Şiirlerini, Saçları Vardır Aşkın (2000), Âdemin Kızlarından Biri (2003), Sert Geçecek Bu Kış (2006) Gerekli Açıklama (2010) adlı kitaplarda topladı. Dergilerde yer almış yazılarından şiir niteliğinde olanlarını Eşikteki Özgürlük (2011) başlıklı kitapta topladı.

Ödülleri
 2016 Türkiye Yazarlar Birliği Edebi Tenkit Ödülü (Başkasının Sınırlarında Şair)

Kaynakça

1973 doğumlular
Yaşayan insanlar

Hayriye Ünal


Carl Edward Sagan (9 Kasım 1934 - 20 Aralık 1996), Amerikalı gök bilimci ve astrobiyolog. Astrobiyolojinin öncülerinden olan Sagan, bilimin popülerleşmesi için yaptığı çalışmalarla tanınır. Popüler bilim kitaplarıyla ve yazımında yer alıp sunduğu ödüllü televizyon dizisi Cosmos (Kozmos) ile dünya çapında tanınmıştır. Ayrıca Dünya Dışı Akıllı Varlık Araştırması'nın (SETI) ilerlemesine katkı sağlamıştır ve 1985 yılında yayımlanan Contact (Mesaj) adlı romanı, Jodie Foster'ın oynadığı aynı isimli film ile 1997 yılında beyaz perdeye aktarılmıştır. Çalışmalarında her zaman bilimsel yöntemi savunmuştur.

Bir tür kemik iliği neoplazistik hastalığı olan myelodysplasia (Miyelodisplastik sendrom) hastalığından dolayı ölmüştür.

Eğitimi ve bilimsel geçmişi
Carl Sagan, Brooklyn'de Yahudi terzi bay Samuel Sagan ve Yahudi ev hanımı Rache Molly'in oğlu olarak dünyaya geldi. Sagan, Chicago Üniversitesinden 1955'te mezun oldu. 1956'da fizik üzerine yüksek lisans derecesi aldı, 1960'ta astronomi ve astrofizik üzerine doktora yaptı. Üniversite öğrenciliği süresince genetik bilimci H. J. Muller'in laboratuvarında çalıştı.

1960'ların başında, bilim insanlarının elinde Venüs gezegeninin yüzeyinin temel özellikleri hakkında bile kesin veriler yokken olasılıkları içeren bir rapor hazırladı, kendi görüşü gezegenin kuru ve sıcak olduğu yönündeydi. Konuk katılımcı olarak Caltech Jet İtki Laboratuvarı'ndaki Venüs'e yapılacak Mariner görevlerine, tasarım ve düzenleme alanında katkıda bulundu. 1962'deki Mariner 2 görevinin başarıyla gerçekleştirilmesinin ardından, gezegen hakkındaki görüşleri, elde edilen veriler ile doğrulanmıştır.

Sagan, 1968'de Cornell Üniversitesine geçmesine kadar, Harvard Üniversitesinde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1971'de Cornell Üniversitesinde profesör oldu ve bir laboratuvarın başına geldi. Güneş Sistemi'nin keşfi için çalışan pek çok insansız uzay görevini yönetti. Görev sonrası Güneş Sistemi'ni terk edecek olan uzay sondalarının üzerine, dünya dışı akıllı uygarlıkların bulması hâlinde anlayabileceği evrensel ve değişmez bir mesaj koyma fikrini ortaya attı. Bu şekilde gönderilen ilk mesaj, Pioneer 10 sondasının üzerine yerleştirilmiş olan ve üzerinde evrensel olarak anlaşılabilir şekiller bulunan, altından bir plakadır. Bu konudaki çalışmalarını Pioneer 10'dan sonra da geliştirmeye devam etti. Geliştirilmesine yardım ettiği en detaylı ve üzerinde en çok çalışılmış mesaj Voyager Altın Plakları'dır. Bu kayıt, Voyager uzay sondaları üzerine yerleştirilmiştir.

Bilimsel başarıları
Sagan, Satürn'ün uydusu Titan ve Jüpiter'in uydusu Europa'nın okyanuslara (Europa için söz konusu olan yüzeyin altındaki okyanuslardır.) sahip olabileceği hipotezini ilk ortaya atanlardandır. Bu hipotez beraberinde, Europa'daki sıvı okyanusların yaşam için potansiyel bir habitat oluşturabileceği önermesini de getirmektedir. Europa'nın yüzey altı okyanusları daha sonra Galileo uzayaracı tarafından dolaylı yollarla kanıtlanmıştır.

Jüpiter'in atmosferinin, Mars'taki mevsimsel değişimlerin ve Satürn'ün uydusu Titan'ın anlaşılmasına yardım etmiştir. Sagan, Venüs'ün atmosferinin aşırı derecede sıcak ve yoğun olduğunu ispatlamıştır. Ayrıca Venüs'te yaşamın karşısındaki  en büyük tehdit olan küresel ısınmanın, Dünya'da da her an şiddeti artan bir tehlike içerdiğini fark etmiştir. Mars'taki mevsimsel değişikliklerin, diğerlerinin söylediği gibi bitki örtüsünün değişmesi ile değil, rüzgârla savrulan tozlarla ilgili olduğunu ileri sürmüştür.

Bilimsel savı

Carl Sagan, Dünya dışında akıllı yaşamın araştırılmasından yanaydı. Bilim dünyasını, Dünya dışı akıllı yaşam formlarından gelen sinyalleri dinlemek için büyük radyo-teleskopları kullanmaya sevk etmiştir. Diğer gezegenlere sondalar gönderilmesi gerektiğini savunmuştur. Carl Sagan, 12 yıl boyunca Icarus dergisinin editörlüğünü yapmıştır. Planetary Societynin kurucularındandır. Ayrıca Sagan, SETI Enstitüsü'nün yönetim kurulu üyesiydi.

Carl Sagan, büyük çaptaki bir nükleer savaşın, nükleer kış denilen iklimsel değişikliklere sebep olması tehdidine karşı bir bildirinin altına da imzasını atmıştır. Kuveyt'te Saddam Hüseyin'in askerleri tarafından kurulmuş olan tüten petrol ateşlerinin, oluşturdukları kara bulutlarla, ekolojik bir felakete yol açabileceğini öne sürmüştür (Bunu daha sonra yanıldığı tahminler arasında sayar). Emekli atmosfer fizikçisi Fred Singer, Sagan'ın bu önermesini saçma bulduğunu belirtmiş, bu dumanların birkaç gün içinde dağılacağını söyleyerek reddetmiştir.

Sagan, Karanlık Bir Dünya'da Bilimin Mum Işığı kitabında "Karşıtbilim" adlı bölümde pseudoscience (sözde bilim) örneklerine de değinmiştir. Sagan, "Karşıtbilim" (Antiscience) deyimini "sözde bilim"den farklı olarak bilimi hedef alan saldırıları ifade etmekte kullandığını söyler. Sagan bu bölümde, bilimi güvenilmez olarak lanse etme çabasındakilerden bahseder. Bilimsel yöntemleri bu şekilde ekarte ederlerken diğer yandan da güvenilir bilgi diye kendi kabullerini rahatça sunmalarındaki tutarsızlığı tekrar deşifre eder. Bilim adamlarının hata yapmaktan muaf olmadıklarını belirtir ve kendi bazı hatalarını veya yanlış tahminlerine de değinerek, hata yapmakla "sözde bilim" yapmak arasındaki farka vurgu yapar. Çeşitli bilim adamlarının çeşitli tarzları olabilir. Fikirleri test edilebilir olduğu ve aşırı dogmatik davranmadıkları sürece en spekülatif fikirlerin bile zararlı olmaktan ziyade ilerlemeyle katkı sağlayabileceğini ifade eder.

Ayrıca, Ay yüzeyinde bir bomba patlatmayı amaçlayan, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri tarafından gerçekleştirilen Project A119 adlı bir projede araştırmacı olarak bulunmuştur.

Sagan sayısı
Sagan'ın sayısı, gözlemlenebilir evrendeki yıldızların sayısıdır. Yıldızların gözlemlenebilir evrenin ne olduğu bilinmesi nedeniyle bu sayı oldukça iyi tanımlıdır, ancak değeri oldukça belirsizdir.

 1980'te, Sagan, 10 sekstilyon olduğunu tahmin etmiştir (kısa ölçekte 1022).
 2003'te, 70 sekstilyon (7 × 1022) tahmin edilmiştir.
 2010'da, 300 sekstilyon (3 × 1023)  tahmin edilmiştir.

Toplumsal endişeleri
Drake denklemi, birçok Dünya dışı uygarlığın var olduğunu öngörür. Ancak, onların varlığına dair bilimsel kanıtların yokluğu sebebiyle (bkz. Fermi paradoksu), teknolojik uygarlıkların kendilerini yok etme olasılıklarının diğerlerine göre daha yüksek olduğunu söyler. Bu, Carl Sagan'ı insanlığın kendi kendini yok etme senaryolarını araştırmaya ve bunu insanlara duyurmaya itmiştir.

Carl Sagan'ın politik kişiliği, nükleer silahsızlanma döneminde nükleer silah mevkilerinde sivil itaatsizlik etkinliklerinde bulunan romancı Ann Druyan ile evlenmesinin ardından daha fazla su yüzüne çıkmıştır.  Amerikan başkanı Reagan'ın "Star Wars" programı olarak da bilinen Stratejik Savunma İnisiyatifi'ne karşı olduğunu belirtmiştir. Bunun mükemmel olacağını fakat teknik olarak  imkânsız olduğunu, maliyetinin çok yüksek olacağını, aynı zamanda Soğuk Savaş döneminin nükleer silahsızlanma anlaşmalarıyla ters düşeceğini söylemiştir.

Bilimin popülerleşmesi

Sagan'ın düşüncelerini ifade etme yeteneği, pek çok insanın evreni daha iyi anlamasını sağlamıştır. 1977-78 yıllarında Royal Institution'da Gençler için Noel Konferansları'na katıldı. Ayrıca 1980 yılında astronominin geniş kitlelerce sevilmesini sağlayan 13 bölümlük Kozmos adlı bir belgesel hazırladı. Söz konusu belgesel, yayınlandığı her ülkede halkın ilgisini topladı ve sonradan yapılan belgeseller için örnek oldu. Bu başarıda, Sagan'ın yazılarında da kullandığı kendine özgü dilin önemli payı vardı. Belgeselle aynı ismi taşıyan kitapta da yer alan şu ifadesi buna örnektir: "DNA'mızdaki azot, dişlerimizdeki kalsiyum, kanımızdaki demir, elmalı turtamızdaki karbon, çöken yıldızların içlerinde yapıldı. Bizler, yıldızların malzemesinden yapıldık." 1985 yılında yayımlamış olduğu Mesaj adlı roman, 1997 yılında film olarak beyaz perdeye yansıtılmış ve epey beğeni toplamıştır. 1996 yılındaki ölümünden önce yazdığı son kitabı Milyarlarca ve Milyarlarca: Milenyum Eşiğinde Yaşam ve Ölüm Üzerine Düşüncelerdir.

Carl Sagan'a verilen ödüller

Akademik bilim çalışmaları için

 Apollo Başarı Ödülü, NASA
 Sıradışı Bilimsel Başarı Ödülü, NASA
 Amerikan Felsefe Cemiyeti Üyeliği (1995)
 John F. Kennedy Astronotik Ödülü (1982), Amerikan Astronotik Cemiyeti
 Klumpke-Roberts Ödülü, Pasifik Astronomi Topluluğu (1974)
 Altın Plak Ödülü, Amerikan Başarı Akademisi (1975)
 Konstantin Tisolkovsky Madalyası, Sovyet Kozmonotlar Federasyonu
 Lowell Thomas Ödülü, The Explorers Club (75. Yıl Özel Ödülü)
 Masursky Ödülü, Amerikan Astronomi Topluluğu
 Miller Araştırma Fellowship Ödülü, Miller Enstitüsü (1960-1962)
 Oersted Madalyası, Amerikan Fizik Öğretmenleri Derneği (1990)
 Le Prix Galabert d'astronautique, Uluslararası Astronotik Federasyonu
 UCLA Madalyası (1991)
 Uluslararası Uzay Hall of Fame Ödülü (2004)
 Whittier Koleji Fahri Doktorası (1978)

Ayrıca bilim insanlarının "akademik başarıyı" ölçmekte kullandıkları metriklere göre, 18 Haziran 2020 itibarıyla:
Carl Sagan'ın makaleleri ve eserleri, 30.000'den fazla defa alıntılanmıştır. h-index'i 77'dir. Yani Carl Sagan, her biri en az 77 defa alıntılanan 77 adet makale yayınlamıştır. i10-index'i 255'tir. Yani 10'dan fazla defa alıntılanan 255 makale yayınlamıştır.

Popüler bilim çalışmaları için

 Üstün Televizyon Başarısı Yıllık Ödülü, Ohio State University (1981), PBS Cosmos Serisi için
 NASA Ayrıcalıklı Halk Servisi Ödülü (1977)
 Emmy Ödülü, Sıradışı Bireysel Başarı (1981), PBS Cosmos Serisi için
 Emmy Ödülü, Sıradışı Bilgilendirici Seri (1981), PBS Cosmos Serisi için
 Helen Caldicott Liderlik Ödülü, Nükleer Silahsızlanma İçin Kadın Hareketi
 Hugo Ödülü, En İyi Dramatik Sunum (1981), PBS Cosmos Serisi için
 Hugo Ödülü, En İyi Kurgusal Olmayan Kitap (1981), Cosmos kitabı için
 Hugo Ödülü, En İyi Dramatik Sunum (1998), Contact filmi için
 Yılın Hümanisti Ödülü (1981), Amerikan Hümanist Derneği
 Mantığa Övgü Ödülü (1987), Skeptical Inquiry Komitesi
 Isaac Asimov Ödülü (1994), Skeptical Inquiry Komitesi
 Campbell Anma Ödülü (1974), The Cosmic Connection kitabı için
 Joseph Priestley Ödülü, İnsanlığın iyiliğine yaptığı üstün katkılardan ötürü
 Locus Ödülü (1986), Contact kitabı için
 Peabody Ödülü, Cosmos belgeseli için (1980)
 Halk İyiliği Madalyası (1994), ABD Ulusal Bilimler Akademisi
 Pulitzer Ödülü, Genel Kurgu-Dışı, The Dragons of Eden kitabı için
 Bilimkurgu Kroniği Ödülü (1998), Contact kitabı için
 99. En Büyük Amerikalı İlanı, Discovery Channel
 Demosthenian Edebiyat Cemiyeti Onursal Üyeliği (10 Kasım 2011)
 New Jersey Hall of Fame (2009)
 Skeptikler Pantheonu, Skeptics Inquiry Komitesi (Nisan 2011)

Kaynakça

 İngilizce Vikipedi'deki Carl Sagan maddesi
 Sagan, Carl (2002). Cosmos. Random House.

Dış bağlantılar

Sagan'la röportaj, CNN, 1989, video: 44 minutes.
 Video of skit
 BBC Radio program "Great Lives" on Carl Sagan's life
 "A man whose time has come" New Scientist, July 4, 1974

 Carl Sagan Prize for Science Popularization
 Carl Sagan Center for the Study of Life in the Universe
 "Carl Sagan's Life and Legacy as Scientist, Teacher, and Skeptic"
 "A Tribute to Carl Sagan: Our Place in the Universe"
 Sagan Medal for Excellence in Public Communication in Planetary Science

1934 doğumlular
Brooklyn doğumlular
1996 yılında ölenler
Amerikalı astronomlar
Amerikalı doğa tarihçileri
Amerikalı kuşkucular
Amerikalı agnostikler
Yahudi asıllı Amerikalılar
Chicago Üniversitesinde öğrenim görenler
Harvard Üniversitesi kişileri
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
Din eleştirmenleri
The Planetary Society
Astrobiyoloji
Dünya Dışı Akıllı Yaşam Araştırması
Sagan ailesi
Kurgusal Olmayan Genel Eser dalında Pulitzer Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü sahipleri
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı erkek yazarlar
Amerikalı yazarlar

Carl Sagan


Maleae, tribus ružovki, dio potporodice Amygdaloideae. Sastoji se od dva podtribusa. Najpopoznatiji predstavnik je jabuka (Malus), po kojemu je tribus imenovan.

Podtribusi i rodovi

 Tribus Maleae Small
 Subtribus Gilleniinae ined.
 Gillenia Moench (2 spp.)
 Subtribus Lindleyinae Reveal
 Lindleya Kunth (1 sp.)
 Kageneckia Ruiz & Pav. (3 spp.)
 Vauquelinia Corrêa ex Humb. & Bonpl. (3 spp.)
 Subtribus ined.
 Pyracantha Roem. (10 spp.)
 Subtribus Crataeginae
 Mespilus L. (1 sp.)
 Crataegus L. (266 spp.)
 Hesperomeles Lindl. (11 spp.)
 Malacomeles (Decne.) Engl. (5 spp.)
 Peraphyllum Nutt. ex Torr. & A. Gray (1 sp.)
 Amelanchier Medik. (21 spp.)
 Subtribus ined.
 Chamaemeles Lindl. (1 sp.)
 Subtribus Pyrinae Dumort.
 Stranvaesia Lindl. (6 spp.)
 Cormus Spach (1 sp.)
 Pyrus L. (74 spp.)
 Sorbus L. (170 spp.)
 Micromeles Decne. (3 spp.)
 xSorbomeles Sennikov & Kurtto (0 sp.)
 Rhaphiolepis Lindl. (45 spp.)
 Heteromeles M. Roem. (1 sp.)
 Cotoneaster Medik. (288 spp.)
 Photinia Lindl. (32 spp.)
 Subtribus Malinae Reveal
 Phippsiomeles B. B. Liu & J. Wen (5 spp.)
 Osteomeles Lindl. (3 spp.)
 Pseudocydonia (C. K. Schneid.) C. K. Schneid. (1 sp.)
 Chaenomeles Lindl. (4 spp.)
 Dichotomanthes Kurz (1 sp.)
 Cydonia Tourn. ex Mill (1 sp.)
 Aronia Medik. (2 spp.)
 xSorbaronia C. K. Schneid. (0 sp.)
 Torminalis Medik. (1 sp.)
 Aria (Pers.) Host (55 spp.)
 Karpatiosorbus Sennikov & Kurtto (89 spp.)
 Hedlundia Sennikov & Kurtto (51 spp.)
 Majovskya Sennikov & Kurtto (4 spp.)
 Scandosorbus Sennikov (1 sp.)
 Normeyera Sennikov & Kurtto (7 spp.)
 Chamaemespilus Medik. (1 sp.)
 Pourthiaea Decne. (23 spp.)
 Eriolobus (DC.) M. Roem. (1 sp.)
 xTormimalus Holub (0 sp.)
 Malus Mill. (42 spp.)

Izvori

Amygdaloideae

Maleae


Yekatit 12 je datum u kalendaru Ge'ez koji se odnosi na pokolj  i zatvaranje Etiopljana od strane talijanskih okupacijskih snaga nakon pokušaja atentata na maršala Rodolfa Grazianija, markiza od Negelea, potkralja Talijanske Istočne Afrike, 19. veljače 1937. godine. Graziani je vodio talijanske snage do pobjede nad Etiopljanima u drugoj talijanskoj invaziji na Etiopiju i bio je vrhovni guverner talijanske istočne Afrike. Ovo je opisano kao najgori pokolj u etiopskoj povijesti.

Procjene su različite o broju ubijenih u tri dana nakon atentata na Grazianija. Etiopski izvori tvrdili su da su Talijani ubili 30.000 ljudi, dok se druge procjene kreću između 1.400 i 6.000 mrtvih; Povijest masakra iz 2017. procjenjuje da je ubijeno 19 200 ljudi, odnosno 20 posto stanovništva Addis Abebe. Tijekom sljedećeg tjedna, brojni Etiopljani za koje se sumnjalo da se suprotstavljaju talijanskoj vlasti uhićeni su i pogubljeni, uključujući članove Crnih lavova i druge članove aristokracije. Car Haile Selassie je poslao 125 ljudi u inozemstvo da dobiju fakultetsko obrazovanje, ali većina njih je ubijena. Mnogo ih je više bilo zatvoreno, čak i suradnici kao što je Ras Gebre Haywot, sin Ras Mikaela iz Wolloa, Brehane Markos i Ayale Gebre, koji su pomogli Talijanima identificirati dvojicu muškaraca koji su pokušali ubiti Grazianija.

Pozadina
Nakon poraza etiopskih snaga pod njegovim osobnim zapovjedništvom u bitci kod Maychewa 31. ožujka 1936., car Haile Selassie napustio je Etiopiju kako bi se obratio Ligi naroda i molio za njihovu pomoć protiv Talijana. Postavio je svog bliskog prijatelja i rođaka Ras Imrua Hailea Selassiea za svog regenta tijekom njegove odsutnosti, koji je pokušao uspostaviti privremenu vladu u Goreu, u jugozapadnom dijelu zemlje. Gore se, međutim, nalazio duboko u domovini naroda Oromo, koji se protivio njegovim pokušajima da održi imperijalnu hegemoniju; neki su otišli toliko daleko da su se približili Britancima da priznaju njihove pokušaje stvaranja Zapadne Galla konfederacije.  Kada su Talijani 24. listopada napredovali prema Nekemteu, Ras Imru je smatrao da je njegov položaj neodrživ i marširao je na jug u potrazi za ugodnijim okruženjem. Dva su protivnika manevrirala iznad jugozapadne Etiopije, Talijani su progonili Etiopljane, tijekom mjeseca studenog sve dok Ras Imru nije uhvaćen na obalama rijeke Gojeb, gdje se nakon žestokih borbi Ras Imru predao 18. prosinca.

U međuvremenu, lojalisti su 28. srpnja pokušali ponovno zauzeti Addis Abebu. Razne naoružane skupine Etiopljana napale su talijanske položaje u glavnom gradu, potpuno iznenadivši branitelje; prvi Talijani na koje su naišli bili su navodno grupa koja je radila na bušotini. Međutim, general Gariboldi očekivao je napad na prijestolnicu i pripremio se za tu mogućnost. Iako je postrojba pod vodstvom Abebea Aragaija skoro ušla u Mali Gebbi, gdje je Graziani radio, Etiopljani su bili odbijeni sa svih strana. Unatoč posljednjem okupljanju Abunea Petrosa posljednjeg dana bitke, koji je predvodio konačno napredovanje na Trgu svetog Jurja, napad na grad nije uspio.

Na kraju, preostale etiopske snage na jugoistoku bile su iscrpljene. Ras Desta Damtew i Dejazmach Beyene Merid zadržali su kontrolu nad glavnim gradovima svojih provincija u Irgalemu i Gobi do studenog. Dana 23. studenog motorizirana kolona pod kapetanom Tuccijem prodrla je u regiju, izazvavši pobunu lokalnog naroda Sidama; Irgalem je pao u ruke Talijana 1. prosinca, a Ras Desta i Dejazmach Beyene Merid povukli su se natrag u planine pokrajine Bale. Uslijedila je igra mačke i miša, sve dok zadnjih nekoliko tisuća vojnika pod njihovim zapovjedništvom nije stjerano u kut u blizini jezera Shala i uništeno od strane nadmoćnijih Talijana u bitci kod Gogettija 18. veljače 1937. godine. Ras Desta je uspio sam pobjeći s bojnog polja, ali je ulovljen i pogubljen nekoliko dana kasnije. Sa smrću Ras Desta Damtewa, sav organizirani etiopski otpor Talijanima je nestao.

Napad na Grazianija

Unatoč neupitnoj kontroli nad novom talijanskom istočnom Afrikom početkom veljače 1937., Graziani još uvijek nije vjerovao njezinim stanovnicima. Tijekom prethodne godine, nakon što su njegovi ljudi zarobili Jijigu, pregledavao je etiopsku pravoslavnu crkvu kada je upao kroz skrivenu rupu u podu, za koju je bio uvjeren da mu je pripremljena kao zamka. "Iz tog događaja", piše Anthony Mockler, "moguće je datirati njegovu paranoičnu mržnju i sumnju prema koptskom svećenstvu."  Unatoč tome, kako bi proslavio rođenje princa od Napulja, Graziani je najavio da će osobno podijeliti milostinju siromašnima u petak, 19. veljače, u palači Genete Leul (poznatoj i kao Mali Gebbi).

U gomili koja se stvorila tog petka ujutro bila su dva mlada Eritrejca koji žive u Etiopiji po imenu Abraha Deboch i Mogus Asgedom. Budući da je njihova sreća ograničena u talijanskoj koloniji, došli su u Etiopiju da se upišu u školu Menelik II, gdje su ih nedavni događaji prestigli. Očito se prilagođavajući novoj upravi, Abraha se zaposlio u Fašističkom političkom birou, gdje su ga njegovo eritrejsko podrijetlo, poznavanje talijanskog i poznavanje grada učinili korisnim. Međutim, prema Richardu Pankhurstu, Abraha Deboch se ogorčeno protivio Talijanima, posebno njihovim rasističkim praksama. Prije nego što je napustio njihovu kuću, Abraha je stavio talijansku zastavu na drveni pod, zabio bajunet kroz nju, a zatim za bajunet privezao etiopsku zastavu.

Službena ceremonija započela je kako se moglo i očekivati. Graziani je održao govor, brojni etiopski uglednici su se pokorili pobjednicima, talijanski su zrakoplovi izvršili prelet iznad grada, au 11 sati dužnosnici su počeli dijeliti obećanu milostinju svećenicima i siromašnima.

Abraha i Mogus uspjeli su se provući kroz gomilu do podnožja stepenica za Mali Gebbi, a zatim su počeli bacati granate. Prema jednom izvještaju, uspjeli su lobati njih 10 prije nego što su pobjegli u zbrci koja je nastala. Prema Richardu Pankhurstu, s mjesta događaja hitno ih je odvezao treći zavjerenik, taksist po imenu Simeyon Adefres. Pankhurst mu također pripisuje zasluge da je osigurao granate koje su bacili Abraha i Mogus.  Rečeno je da je Adefres uspio nabaviti granate od vojnika etiopskog otpora talijanskoj kolonizaciji s kojim se sprijateljio, te da je taj isti vojnik, mitraljezac, naučio Abrahu i Mogusa kako koristiti granate.

Iza njih, među mrtvima je bio i nosilac kišobrana Abune Qerellosa. Među ranjenima su bili sam Abuna, viceguverner general Armando Petretti, general Aurelio Liotta iz zračnih snaga i sam potkralj; pokraj njega je eksplodirala jedna granata koja mu je u tijelo zabila 365 šrapnela. Graziani je hitno prebačen u talijansku bolnicu gdje je odmah operiran i spašen. General Liotta izgubio je nogu u napadu.

Neko su se vrijeme Abraha i Mogus skrivali u drevnom samostanu Debre Libanos, ali su ubrzo nastavili dalje, tražeći utočište u Anglo-egipatskom Sudanu. Negdje u Gojjamu lokalni stanovnici, uvijek sumnjičavi prema strancima, ubili su ih. Adefris se vratio u Adis Abebu nakon što je odvezao Abraha i Mogusa u samostan, njihovo prvo odredište, gdje je ostao s njima tjedan dana; međutim, ubrzo nakon povratka u glavni grad uhitile su ga fašističke vlasti i mučile do smrti.

Represalije
Talijanski odgovor je bio trenutan. Prema Mockleru, "talijanski karabinjeri pucali su u gomile prosjaka i siromaha koji su se okupili radi dijeljenja milostinje; a kaže se da je savezni sekretar, Guido Cortese, čak pucao iz revolvera u skupinu etiopskih dostojanstvenika koji su stajali oko njega." Nekoliko sati kasnije, Cortese je izdao kobnu naredbu:

Ostatak tog dana, tijekom subote i nedjelje, Talijani su ubijali Etiopljane bodežima i pendrecima uz povike "Duce! Duce!" i "Civiltà Italiana!" Domorodačke kuće su polijevali benzinom i palili. Provaljivali su u domove lokalnih Grka i Armenaca i linčovali njihove sluge. Neki su čak pozirali na leševima svojih žrtava i fotografirali se. U tri dana Talijani su samo u Adis Abebi ubili između 1.400 i 30.000 Etiopljana. Etiopljani od tada prvi dan pokolja obilježavaju kao "Yekatit 12" (etiopski 19. veljače). U Addis Abebi postoji istoimeni spomenik u znak sjećanja na etiopske žrtve talijanskog zločina.

Pokušaj ubojstva dao je Talijanima razlog da provedu Mussolinijevu naredbu, izdanu još 3. svibnja 1936., za pogubljenje po kratkom postupku "Mladih Etiopljana", male skupine intelektualaca koji su stekli fakultetsko obrazovanje na američkim i europskim fakultetima. Isti dan kada je izvršen atentat, osnovan je vojni sud, a do noći je suđeno 62 Etiopljana koji su strijeljani u zatvoru Alem Bekagn u Adis Abebi. "Masakr u Grazianiju označio je gotovo potpunu likvidaciju intelektualne komponente Pokreta otpora", piše Bahru Zewde.

Tisuće Etiopljana svih slojeva poslano je u logore u Danan u Ogadenu i Nokra u arhipelagu Dahlak. Uvjeti u Dananu bili su negostoljubivi, a Graziani je naredio da zatvorenici dobiju samo minimum hrane i vode. Kao što Sbacchi primjećuje, "loši objekti, uključujući zahode, vlažna klima, malarija, želučane infekcije i spolne bolesti odnijeli su mnoge živote, posebno među onima koji su bili prisiljeni raditi na kanalu za navodnjavanje ili na plantažama banana i šećerne trske." Između 10 posto i polovice zatvorenika umrlo je u Dananu.

Uvjeti u Nokri bili su još gori nego u Dananu, prema Sbacchiju. Zatočenici koji su tamo poslani pridružili su se 500 zatvorenika koji služe doživotnu kaznu zatvora za teške političke zločine, čime se ukupan broj zatvorenika povećao na 1500. Logoraši su patili od nedostatka pitke vode, sunčanice, močvarne groznice i dizenterije.

Konačna odmazda uslijedila je u svibnju. Istražitelji su otkrili da su Abraha i Mogus neko vrijeme ostali u Debra Libanos, a mali posredni dokazi upućuju na to da su redovnici unaprijed znali za svoje planove. Graziani, svjestan svoje nesreće u Jijigi, vjerovao je da su bili suučesnici i 19. svibnja telegramom je poslao lokalnom zapovjedniku: "Stoga po kratkom postupku pogubite sve redovnike bez razlike, uključujući i vicepriora." Sutradan, na blagdan njihove zaštitnice Tekle Haymanot, prema zapisima talijanskih fašista strijeljano je 297 redovnika plus 23 laika, cjelokupno stanovništvo samostana; drugi izvori procjenjuju broj poginulih na 1500 do 2000.

Galerija

Žrtve
Procjene o broju ubijenih u masakru variraju. Etiopski izvori tvrdili su da je ubijeno 30.000 ljudi, dok su francuske i američke novine iznosile brojke od 1.400 do 6.000 mrtvih. Povjesničar Angelo Del Boca i britanski pisac Anthony Mockler procijenili su 3.000 smrti. Povijest masakra iz 2017. Iana L. Campbella procjenjuje da je ubijeno 19.200 ljudi.

Komemoracija
Etiopija svake godine komemorira žrtve talijanskog fašizma. Dana 22. veljače 2023., kako bi se poklopio s obilježavanjem 86. godišnjice masakra Yekatit 12, veleposlanstvo Sjedinjenih Država u Adis Abebi održalo je svečano ponovno otvaranje obnovljena zgrada "American Gibbi", u kojoj je otpravnik poslova SAD-a Cornelius Van H. Engert sklonio 700 Etiopljana koji su bježali pred nasiljem i time im spasio živote. U Italiji je u listopadu 2006. godine predložen Dan sjećanja na afričke žrtve, ali nije ustanovljen nakon pada kabineta Prodija II..

Izvori

Povijest Etiopije
Talijanski zločini u Drugom svjetskom ratu

Yekatit 12


Olga Taussky-Todd (30 de agosto de 1906-7 de octubre de 1995) fue una matemática austrohúngara de origen judío, que adoptó la nacionalidad estadounidense en 1953, experta en Teoría de Números y Teoría de Matrices.

Biografía

Nació en Olomouc en 1905 bajo el Imperio austrohúngaro (hoy República Checa). Con siete años de edad, su familia se trasladó a Viena y en 1916 se instaló definitivamente en Linz, donde su padre es contratado como director en una fábrica de vinagre.

Estudió matemáticas en la Universidad de Londres, doctorándose en teoría de números en 1930, bajo la influencia del matemático Kurt Gödel. En 1931, obtuvo plaza de ayudante en la Universidad de Göttingen, donde conocerá a la algebrista Emmy Noether que, junto a Gödel, influirá notablemente en sus investigaciones. Completó su formación con un posgrado en el Bryn Mawr College de Pensilvania (EE. UU., 1934-1935). Al igual que su amiga Emmy Noether, el origen judío de Olga Taussky hizo que huyera de Austria ante la presión nazi y emigrara a Gran Bretaña en 1934. En 1937, se incorporó a la Universidad de Londres, donde conoció al matemático John Todd con quien se casó en 1938, uniendo a su apellido el de su esposo, y publicando numerosos artículos juntos.

Entre 1943 y 1947 trabajó como ingeniera de aviones en el Laboratorio Nacional de Física (NPL) de Londres. Allí, Olga Taussky investigó sobre las vibraciones producidas en las alas de los aviones supersónicos (o el fenómeno de la aeroelasticidad llamado fluttering), y pudo simplificar muchos cálculos a través de ecuaciones diferenciales utilizando matrices, especialmente aplicando el olvidado teorema de Gerschgorin.

En 1947 emigró a Estados Unidos, adoptando su nacionalidad en 1953 y, tras trabajar como asesora matemática en Washington, en 1957 fue nombrada profesora en el Instituto Tecnológico de California, siendo la primera mujer en conseguirlo.

Publicó más de 200 artículos sobre álgebra, sobre todo en teoría de números. Olga Taussky-Todd es una figura clave en el desarrollo de Teoría de Matrices y de desarrollo de la computación. Uno de sus monografías más conocidas es Many aspects of Pythagorean Triangles. Recibió numerosas condecoraciones, como la Cruz de Honor de Austria.

Murió en Pasadena, California (EE. UU.)

Obra

Algunas publicaciones

 How I became a torchbearer for matrix theory, Am. Mathematical Monthly 95, 1988

 Sums of squares, Am. Mathematical Monthly 77, 1970

 A recurring theorem on determinants, Am. Mathematical Monthly 56, 1949

Bibliografía
 Poole, David. 2004. Álgebra lineal: una introducción moderna. México: Thomson.

 Albers, Alexanderson. 1985. Mathematical people, Math. Association Am. 1985 (ensayo autobiográfico)

 Case, Leggett (ed.) 2005. Complexities- woman in mathematics, Princeton

 Chandler Davis. 1997. Remembering Olga Taussky-Todd, Mathematical Intelligencer v. 19 (1) (y la contribución de Edmund Hlawka)

 Stadler, Friedrich. 1997. Studien zum Wiener Kreis. Ursprung, Entwicklung und Wirkung des Logischen Empirismus im Kontext. Frankfurt am Main: Suhrkamp. Kurzbiografie und Bibliografie von Olga Taussky-Todd: 784-796.

Enlaces externos

 http://www.matesymas.es/jm/exposiciones/mujeres/taussky.pdf

Mujeres matemáticas de Estados Unidos
Matemáticos de Austria del siglo XX
Algebristas
Judíos del Imperio austrohúngaro
Judíos de la República Checa
Mujeres del siglo XX
Alumnado de la Universidad de Viena
Profesores de la Universidad de Gotinga
Profesores del Instituto de Tecnología de California
Miembros de la Academia de Ciencias de Baviera
Científicos exiliados del nazismo
Alumnado de Bryn Mawr College
Graduados honorarios de la Universidad del Sur de California
Nacidos en Olomouc
Fallecidos en Pasadena (California)

Olga Taussky-Todd


Wilhelm August ist der Name folgender Personen:

 Wilhelm August (Braunschweig-Harburg) (1564–1642), Herzog von Braunschweig-Harburg
 Wilhelm August, Herzog von Cumberland (1721–1765), britischer Adliger und Heerführer, siehe William Augustus, Duke of Cumberland
 Wilhelm August (Sachsen-Eisenach) (1668–1671), Herzog von Sachsen-Eisenach

Wilhelm August


Automatic Electric Company (A.E. Co.) was an American telephone equipment supplier primarily for independent telephone companies in North America, but also had a worldwide presence. With its line of automatic telephone exchanges, it was also a long-term supplier of switching equipment to the Bell System, starting in 1919.
The company was the largest manufacturing unit of the Automatic Electric Group. In 1955, the company was acquired by General Telephone and Electronics (GT&E). After numerous reorganization within GTE, the companies assets it came under the umbrella of Lucent in the 1990s, and subsequently part of Nokia.

History
In 1889, Almon Strowger, of Kansas City, Missouri, was inspired by the idea of manufacturing automatic telephone exchanges that would not require switchboard operators. He founded the Strowger Automatic Telephone Exchange Company in 1891, which held the first patents for the automatic telephone exchange. In 1901, with the construction of a new company manufacturing plant at Morgan and Van Buren Streets in West Chicago, Strowger helped form the Automatic Electric Company to which he leased his patents exclusively.

Automatic switches based on the Strowger system proliferated in independent telephone companies in the 1910s and 1920s, well before the Bell System started deployment of Panel switch technology in the 1910s. In 1919, the Bell System was impacted considerably by organized operator strikes and the leadership abandoned its rejection of automatic switching equipment. As a result, Automatic Electric became a long-term supplier of step-by-step switching equipment to the Bell System for installations where the large-scale Panel system was not economical.

General Telephone and Electronics (GT&E) acquired Automatic Electric through a merger with Theodore Gary & Company in 1955, and continued operating the unit into the 1980s. Lenkurt, a manufacturer of carrier equipment, was purchased by GT&E in 1959, and held separately from Automatic Electric.

In 1983, GTE merged Automatic Electric and Lenkurt into GTE Network Systems, which was quickly renamed GTE Communication Systems when AT&T announced the renaming of Western Electric as AT&T Network Systems. In 1989, the assets of the company were placed into a joint venture between AT&T and GTE called AG Communication Systems (the A and G respectively standing for the partners' names). At the same time, GTE Communications systems spun off their interconnect business to a joint venture called Fujitsu GTE, later to be renamed as Fujitsu Business Communication Systems, Inc. AG Communication Systems ceased separate existence in 2004, and became fully incorporated into Lucent, subsequently Alcatel-Lucent and then Nokia. Alcatel-Lucent also owned many of the assets of the Western Electric Company, Automatic Electric's former rival and Bell System counterpart.

Facilities
With the corporate establishment of the Automatic Electric Company in 1901, the facilities of the Automatic Electric Company were located in a six-story complex erected at the intersection of Morgan Street and Van Buren Street in the western part of Chicago.

In 1957, Automatic Electric was relocated to Northlake, Illinois, and maintained research and development facilities in Melrose Park and Elmhurst, Illinois. The company acquired a manufacturing facility in Genoa, Illinois, from Leich Electric, and, in 1978, opened a research and development branch in Phoenix, Arizona. In the mid-1960s, a manufacturing plant was built in Huntsville, Alabama. Public coin-operated telephones and the Styleline series of consumer telephones were manufactured there. A smaller rental telephone refurbishment operation was also moved to the Huntsville plant in the 1970s. The plant was closed in the mid-1980s as domestic labour and production costs rose sharply against overseas competitors.

In Canada, Automatic Electric acquired Phillips Electric Works, a cable factory in Brockville, Ontario, in 1930. Telephones were manufactured at that facility from 1935 to 1953, when Automatic Electric sold the cable plant and built a 33-acre, $1.5 million telephone factory at 100 Strowger Boulevard. The Strowger Boulevard factory was sold to BC Tel (as Microtel) in 1979, then was owned by Nortel (as Brock Telecom) from 1990 to 1999; it closed in 2002. The Phillips Cables factory closed in the 1990s and was later demolished.

 In England, the Automatic Telephone Manufacturing Company Ltd. operated a manufacturing plant in Liverpool. British Insulated Cables had founded the company in November 1911 to manufacture the Strowger system under licence from the Automatic Electric Company of Chicago. The first maker of automatic exchanges in the UK, this company (as of 1923) was one of four (later five) which manufactured equipment for Post Office-owned central offices; see General Post Office (GPO or BPO, a government department).. The company became part of International Automatic Telephone Co. in 1920, which changed name to Automatic Electric Co. in 1932 and then to Automatic Telephone and Electric Co. in 1936 to reflect a product range which included sidelines ranging from Xcel heating appliances to traffic signals.

In the 1950s, two Automatic Electric factories were manufacturing in Europe: Automatique Electric SA of Antwerp, Belgium, and Autelco Mediterranea SATAP of Milan, Italy.

Products

As its principal product line, Automatic Electric manufactured automatic stepping switches (specifically, "Strowger switches") which had enabled Strowger's vision. These switches allowed customers to connect their own calls without operator assistance.

Automatic Electric's rotary dial makes a single clicking sound as it is released but is otherwise fairly silent, while Western Electric's rotary dial has a distinctive whirring sound as the dial returns to the normal position. Many Automatic Electric telephones use a distinctive dual-gong ringer, the low and high tones of which are a perfect fifth apart, in contrast to the typical third interval of most Western Electric ringers.

The GTD-5 EAX, GTE Automatic Electric's digital class 4/5 central office telephone switch, was first deployed on June 26, 1982.

References

1901 establishments in Illinois
1983 disestablishments in Illinois
Technology companies established in 1901
Technology companies disestablished in 1983
Defunct companies based in Chicago
Manufacturing companies based in Chicago
Defunct telecommunications companies of the United States
Telecommunications companies established in 1901
Manufacturing companies established in 1901
American companies established in 1901
American companies disestablished in 1983

Automatic Electric


Lorenz Werthmann (Geisenheim, 1. listopada 1858. – Freiburg, 10. travnja 1921.), njemački katolički svećenik i utemeljitelj Njemačkoga Caritasa (njem.  Deutsche Caritasverband), prve Caritasove organizacije u svijetu.

Gimnaziju pohađa u Hadamaru. Studira na Germanicumu u Rimu, gdje doktorira filozofiju i bogoslovlje. U Rimu je 1883. zaređen za svećenika. Nakon službe u frankfurtskoj Katedrali sv. Bartolomeja bio je osobnim tajnikom limburških biskupa Petera Josefa Bluma i Christiana Roosa. Dana 9. studenoga 1897. osniva u Kölnu Karitativno društvo za katoličku Njemačku (njem. Caritasverband für das katholische Deutschland), od 1921. poznatije pod nazivom Njemački Caritas (njem. Deutscher Caritasverband).

Njegovo načelo u karitativnomu radu glasilo je: "Organisieren, Studieren, Publizieren" tj. "ustrojiti, izučiti, objaviti". Od 1895. do svoje smrti 1921. izdavao je novine Caritas. Bio je članom Društva za Nijemce u inozemstvu i Udruženja katoličkih studentskih udruga »Unitas«. Zalagao se za slanje misionara u tadašnje njemačke kolonije.

Trg u Freiburgu (Werthmannplatz) i ulica u kölnskoj četvrti Lindentahl nose njegovo ime.

Literatura
 Borgmann, Karl: Lorenz Werthmann: Reden und Schriften, Freiburg: Lambertus Verlag, 1958.
 Hilpert, Konrad: "Werthmann, Lorenz", u:  Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, sv. 13, Herzberg: Bautz, 1998.

Vanjske poveznice

Njemački katolički svećenici

Lorenz Werthmann


Namtar, Sümer, Asur ve Babil mitolojilerinde cehennemle ilgili bir tanrı bir tür iblis, ölüm tanrısı ve An, Ereşkigal ve Nergal'ın elçisidir. Hastalıklardan ve haşarettan onun sorumlu olduğuna inanılırdı, çünkü iblis biçiminde altmış hastalığa hükmettiği söylenirdi. Bu hastalıklardan korunmak için ona bazı adaklarda bulunulurdu. Asur ve Babillilerin bu inancı fethettikten sonra Sümerlerden aldıkları düşünülmektedir.

Mezopotamya mitolojisi

Namtar


Amit Izak (født 16. maj 1993 i Tel Aviv) er en israelsk håndboldspiller, der spiller for Ajax København Håndbold og Israels kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Israel
Håndboldspillere fra Ajax København

Amit Izak


Porto Rico competiu nos Jogos Pan-Americanos de 2019 em Lima, Peru, de 26 de julho a 11 de agosto de 2019.

Em 19 de junho de 2019, o lutador Franklin Gómez foi nomeado o porta-bandeira do país na cerimônia de abertura.

A equipe de Porto Rico consistiu em 244 atletas.

Originalmente, Porto Rico ganhou a medalha de ouro na competição de duplas masculinas do boliche, porém Jean Perez, membro da equipe, testou positivo para clortalidona, um diurético banido. A Comissão Disciplinar da Panam Sports anunciou o teste positivo no dia do encerramento dos Jogos (11 de agosto de 2019). Como consequência, a equipe porto-riquenha perdeu o ouro, que ficou com os Estados Unidos.

Atletas
Abaixo está a lista do número de atletas (por gênero) participando dos jogos por esporte/disciplina.

Medalhistas

Basquetebol

5x5
Sumário

Masculino

Grupo B

Semifinal

Disputa pelo ouro

Feminino

Grupo A

Semifinal

Disputa pelo bronze

3x3
Sumário

Masculino

Fase preliminar
Grupo A

Semifinal

Disputa pelo ouro

Beisebol

Sumário

 Grupo A

 Segunda fase

Disputa pelo ouro

Boliche

Boxe

Masculino

Canoagem

Velocidade

Masculino

Feminino

Legenda de classificação: QF – Classificado à final; SF – Classificado à semifinal

Ciclismo

Mountain bike

Esgrima

Porto Rico classificou uma equipe de três esgrimistas masculinos.

Golfe

Porto Rico classificou um golfista masculino.

Handebol

Sumário

Masculino

Grupo B

Classificação do 5º-8º lugar

Disputa pelo sétimo lugar

Feminino

Grupo A

Classificação do 5º-8º lugar

Disputa pelo quinto lugar

Hipismo

Porto Rico classificou um ginete.

Saltos

Judô

Masculino

Feminino

Levantamento de peso

Como país-sede, o Peru conseguiu inscrever uma equipe máxima de 12 halterofilistas (seis homens e seis mulheres).

Masculino

Feminino

Lutas

Masculino

Feminino

Polo aquático

Sumário

Masculino

Grupo A

Quartas-de-final

Classificação do 5º-8º lugar

Disputa pelo quinto lugar

Feminino

Grupo A

Quartas-de-final

Classificação do 5º-8º lugar

Disputa pelo quinto lugar

Remo

Masculino

Feminino

Saltos ornamentais

Masculino

Softbol

Porto Rico classificou uma equipe feminina (de 15 atletas) após ficar entre os cinco melhores do Campeonato Pan-Americano Feminino de 2017.

Sumário

Feminino

Fase preliminar

Todas as partidas seguem o fuso horário local (UTC-5).

Semifinais

Final

Surfe

Artístico

Corrida

Taekwondo

Kyorugi

Masculino

Feminino

Poomsae

Tênis de mesa

Masculino

Feminino

Misto

Tiro com arco

Masculino

Feminino

Misto

Tiro esportivo

Masculino

Feminino

Misto

Vela

Misto

Aberto

Voleibol

Sumário

Masculino

Disputa pelo quinto lugar

Feminino

Disputa pelo quinto lugar

Ver também
Porto Rico nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Países nos Jogos Pan-Americanos de 2019
2019
Desporto em Porto Rico em 2019

Porto Rico nos Jogos Pan-Americanos de 2019


Der Dan River ist ein Fluss im Südosten der Vereinigten Staaten. Er fließt in den Bundesstaaten Virginia und North Carolina und ist der wichtigste Nebenfluss des Roanoke Rivers. Daher trug er auch den Namen South Branch Roanoke River.

Der Fluss entspringt in den östlichen Appalachen im Patrick County, Virginia nahe dem Blue Ridge Parkway. Am Oberlauf hat der Dan River den Charakter eines Gebirgsflusses. Er fließt zuerst nach Süden und durchbricht in der Dan River Gorge den Ostteil der Blue Ridge Mountains. Hier wird der Fluss zu zwei kleinen Stauseen gestaut. Das Talbott Reservoir und das kleinere Townes Reservoir liefern Wasser für das 1938 in Betrieb genommene Wasserkraftwerk von Pinnacles.

Nachdem er die Ausläufer der Appalachen verlassen hat quert der Dan River die Grenze nach North Carolina und erreicht das Piedmont-Plateau. Der Dan River fließt zuerst nach Südosten am Hanging Rock State Park und an der Ortschaft Danbury vorbei. Nahe dem Belews Lake ändert er die Flussrichtung nach Nordosten und fließt vorbei an den Kleinstädten Madison und Eden zurück nach Virginia. In Virginia erreicht der Dan River die Mittelstadt Danville, mit über 40.000 Einwohnern die größte Ortschaft am Fluss. Am Flussufer in Danville gab es von 1882 bis 2008 eine Textilfabrik des nach dem Fluss benannten Unternehmens Dan River Inc.

Nach einer kurzen Schleife zurück nach North Carolina – insgesamt quert der Dan River die Staatsgrenze acht Mal – fließt der Fluss weiter nach Osten. Vor 1952 mündete er bei der Stadt Clarksville in den Roanoke River, seit dem Bau eines Staudammes endet der Dan River unterhalb der Stadt South Boston im Westarm des John H. Kerr Reservoirs.

Der Dan River hat ein Einzugsgebiet von rund 8550 Quadratkilometern und ist etwa 340 km lang. Seine wichtigsten Nebenflüsse sind Mayo River, Smith River, Sandy River, Banister River sowie der Hyco River.

Siehe auch
 Liste der Flüsse in Virginia

Weblinks

 danriver.org: Karte des Einzugsgebietes

Einzelnachweise

Fluss in den Appalachen
Fluss in North Carolina

Dan River


الفرجاني بالحاج عمار ولد في تونس العاصمة في 5 جانفي 1916 و توفي سنة 2000

شغل الفرجاني بلحاج عمارة رئيس الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة لفترة طويلة من تاريخه.
 انقطع عن الدراسة في آخر المرحلة الابتدائية ليشتغل نادلا بالمقهى التي تملكها عائلته في حي باب جديد بالعاصمة.

عرف الأعراف
 من مؤسسي العمل النقابي للأعراف التونسين، حيث ساهم في تأسيس جامعة الصنايعية وصغار التجار بالقطر التونسي في مارس 1945، وكانت قريبة آنذاك من الشيوعيين التونسيين، وانشق عنها في ماي 1946 مع مجموعة أخرى بسبب تعاطفها مع الحركة الصهيونية ولسيطرة التجار اليهود عليها. والتأم مؤتمر انبثق عنه الاتحاد لنقابات الصنايعية وصغار التجار بالقطر التونسي في جانفي 1947 الذي تولى كتابته العامة الفرجاني بالحاج عمار، واستمر بنفس الخطة فيما بعد بعد تغيير اسم الاتحاد إلى الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة.
 أبعد عن رئاسة الاتحاد عام 1964 بسبب موقفه المناهض للسياسة الاقتصادية الاشتراكية التي كانت تطبقها الدولة آنذاك.
 عاد على رأس الاتحاد بأمر من الرئيس الحبيب بورقيبة عام 1971 واستمر رئيسا له إلى عام 1988 حيث خلفه الهادي الجيلاني.
 عين في أكتوبر 1958 كعضو في أول مجلس إدارة للبنك المركزي التونسي وبقي فيه إلى نوفمبر 1959.

السياسي
 انتمى إلى الحزب الحر الدستوري الجديد وكان من أعضاء ديوانه السياسي السادس في أواخر الثاثينات، تحت رئاسة الدكتور الحبيب ثامر. كما عين عضوا في الديوان السياسي للحزب فيما بعد بدءا من مؤتمر سوسة المنعقد عام 1959، ثم المؤتمرات الموالية: 1964، 1971، 1974...
 خلال الخلاف اليوسفي البورقيبي، دعم الشق البورقيبي، وقد جوزي بتعيينه وزيرا للاقتصاد في أول حكومة بعد الاستقلال واستمر في منصبه من 15 أفريل 1956 إلى 29 جويلية 1957.
 ترأس مؤتمر الحزب الاشتراكي الدستوري الحاكم المنعقد في أكتوبر 1971 بالمنستير، كما عين على رأس إدارة الحزب بين أكتوبر 1972 وجوان 1973. أنتخب عام 1956 كعضو في المجلس القومي التأسيسي وأعيد انتخابه في مجلس الأمة سنوات 1959، 1964، 1969، 1974 و1979.

في الصحافة
من خلال موقعه على رأس الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة، أصدر الفرجاني بالحاج عمار وتولى إدارة الصحف والمجلات التالية:
 تونس الاقتصادية، وهي مجلة صدر عددها الأول في أكتوبر 1958.
 الدليل الاقتصادي التونسي، وهو مجلة صدر عددها الأول عام 1964.
 البيان، وهي أسبوعية إخبارية جامعة صدر عددها الأول في 14 نوفمبر 1977.
 الرسالة وهي نشرة شهرية غير منتظمة صدر عددها الأول في نوفمبر 1985 والأخير في جوان 1988.

مراجع
 الهادي التيمومي، نقابات الأعراف التونسيين (1932-1955)، دار محمد علي الحامي، صفاقس-تونس 1982.
 محمد حمدان، دليل الدوريات الصادرة بالبلاد التونسية منذ الاستقلال إلى 1993، منشورات مركز التوثيق القومي، تونس 1994.

أصحاب أعمال تونسيون
أعضاء المجلس القومي التأسيسي التونسي
سياسيو الحزب الاشتراكي الدستوري
سياسيو الحزب الحر الدستوري الجديد
سياسيون تونسيون
مشرعون تونسيون
مواليد 1334 هـ
مواليد 1916
مواليد في مدينة تونس
نقابيون تونسيون
وزراء اقتصاد
وزراء تونسيون
وفيات 2000
وفيات في مدينة تونس

الفرجاني بالحاج عمار


Johansens sidste ugudelige dage er en dansk komedieserie i tre afsnit, der blev produceret af Græsted Film for DR og sendt første gang i marts 1989. Serien er skrevet af Sten Kaalø og instrueret af Wikke & Rasmussen.

Handling
Johansen er en midaldrende, ugift mand, der bor på pensionat hos fru Jørgensen og arbejder i den lokale tømmerhandel; desuden er han frivillig brandmand i den lille by. En dag ser han en køn kvinde, som han øjeblikkelig bliver forelsket i. Det forstærkes, da hun kommer for at købe tapet og maling i tømmerhandlen, men midt i købet bliver Johansen kaldt ud til brand. Derpå prøver han at finde hende igen.

Medvirkende
 Claus Nissen - Lars Johansen, ekspedient i tømmerhandel og frivillig brandmand
 Vigga Bro - Fru Jørgensen, Johansens pensionatværtinde
 Claus Bue - John D. Jørgensen, radiohandler og borgmester
 Hugo Øster Bendtsen - Johansens chef, både i tømmerhandlen og brandværnet
 Bent Warburg - Helge
 Hans Henrik Bærentsen - Discjockey på lokalradioen
 Peter Rygaard - Preben Police, lokal politimand
 Ann Hjort - Morete
 Rikke Wölck - Louise, som Johansen møder på kroen
 Charlotte Toft Jacobsen - Linette
 Nanna Møller - Nina
 Palle Huld - mand med ged
 Olaf Ussing - mand med rumskib
 Sonny Tronborg - ekspedient
 Michael Kvium - ekspedient
 Rasmus Haxen - Berthelsen
 Lotte Tarp - kunde, der køber handsker
 Lone Helmer - Kirsten
 Peter Olesen - tv-oplæser
 Bent A.V. Nielsen - præst
 Jytte Pilloni - sangerinde
 Anders Roland - musiker, keyboard
 Finn Olafsson - musiker, guitar
 Ib Tranø - musiker, steel-guitar
 Kamilla Prins - mavedanser

Eksterne henvisninger
 Johansens sidste ugudelige dage på DR Bonanza

Komedieserier fra Danmark
Danske tv-serier fra 1980'erne
Bonanza
DR-serier
Miniserier fra Danmark

Johansens sidste ugudelige dage


Unisonic ist eine 2009 gegründete deutsche Metal-Band, die sich aus Mitgliedern und Ehemaligen verschiedener anderer bekannter Gruppen, nämlich Helloween (Michael Kiske, Kai Hansen), Pink Cream 69 (Dennis Ward, Kosta Zafiriou) und Gotthard (Mandy Meyer) zusammensetzt.

Geschichte
Das Projekt begann zunächst durch den Zusammenschluss von Kiske, Zafiriou, Ward und Meyer, die gemeinsam Songideen entwickelten und nach Aussage Kiskes "teilweise zu selbstkritisch" waren. Das Projekt kam dadurch nur schleppend voran. Kiske war während dieser Zeit weiter als Solokünstler aktiv und beteiligte sich auch an Tobias Sammets Projekt Avantasia, wo er auf der Tournee 2011 wieder mit Kai Hansen auftrat; ihn kannte er schon seit der gemeinsamen Zeit bei Helloween. Die beiden Musiker erkannten, dass sie "nach wie vor auf der selben Wellenlänge funkten", so Kiske. So stieß Hansen schließlich zu Unisonic.

Nach dem Einstieg Hansens ging die Arbeit an Songs für das Album wieder voran. Die Gruppe trat unter anderem beim Loud Park Festival in der Saitama Super Arena in Saitama (Japan) auf. Neben eigenem Material spielte sie dort auch Songs von Helloween und Pink Cream 69. Der dort aufgezeichnete Helloween-Titel I Want Out wurde Teil der im Januar 2012 veröffentlichten EP Ignition.

Am 6. März 2012 gab Kosta Zafiriou bekannt, dass er seinen Job als Schlagzeuger bei der von ihm mitbegründeten Band Pink Cream 69 zu Gunsten von Unisonic aufgeben werde. Das erste Studioalbum mit dem Titel Unisonic ist am 30. März 2012 veröffentlicht worden.

Im September 2016 teilt Zafiriou mit, dass er Unisonic verlassen habe und seine Karriere als Schlagzeuger aufgibt. Als Grund gab er an, dass er sich neben seinem Job bei Bottom Row, einer Manager-Agentur, nicht mehr in der Lage sah, den Anforderungen als Schlagzeuger gerecht werden zu können. Er wünschte sich deshalb die Veränderung.

Michael Ehre wird für eine Show in Bulgarien aushelfen. Dann wird die Band eine längere Pause einlegen, in der auch über die Zukunft der Band entschieden werden soll.

Diskografie
 2012: Ignition (EP)
 2012: Unisonic
 2014: For The Kingdom (EP)
 2014: Light of Dawn
 2017: Live In Wacken

Weblinks

 Offizielle Website
 Fansite

Quellen

Rockband
Deutsche Band

Unisonic (Band)


Rhizobium is a genus of Gram-negative soil bacteria that fix nitrogen. Rhizobium species form an endosymbiotic nitrogen-fixing association with roots of (primarily) legumes and other flowering plants.

The bacteria colonize plant cells to form root nodules, where they convert atmospheric nitrogen into ammonia using the enzyme nitrogenase. The ammonia is shared with the host plant in the form of organic nitrogenous compounds such as glutamine or ureides. The plant, in turn, provides the bacteria with organic compounds made by photosynthesis. This mutually beneficial relationship is true of all of the rhizobia, of which the genus Rhizobium is a typical example. Rhizobium is also capable of solubilizing phosphate. Others species of rhizobia are Bradyrhizobium japonicum, Rhizobium fredii etc.

History
Martinus Beijerinck was the first to isolate and cultivate a microorganism from the nodules of legumes in 1888. He named it Bacillus radicicola, which is now placed in Bergey's Manual of Determinative Bacteriology under the genus Rhizobium.

Research
Rhizobium forms a symbiotic relationship with certain plants such as legumes, fixing nitrogen from the air into ammonia, which acts as a natural fertilizer for the plants. Current research is being conducted by Agricultural Research Service microbiologists to discover a way to use Rhizobium's biological nitrogen fixation. This research involves the genetic mapping of various rhizobial species with their respective symbiotic plant species, like alfalfa or soybean. The goal of this research is to increase the plants' productivity without using fertilizers.

In molecular biology, Rhizobium has also been identified as a contaminant of DNA extraction kit reagents and ultrapure water systems, which may lead to its erroneous appearance in microbiota or metagenomic datasets. The presence of nitrogen-fixing bacteria as contaminants may be due to the use of nitrogen gas in ultra-pure water production to inhibit microbial growth in storage tanks.

Species
The genus Rhizobium comprises the following species:

 Rhizobium acidisoli Román-Ponce et al. 2016
 Rhizobium aegyptiacum Shamseldin et al. 2016
 Rhizobium aethiopicum Aserse et al. 2017

 Rhizobium alamii Berge et al. 2009
 "Rhizobium album" Hang et al. 2019
 "Rhizobium albus" Li et al. 2017

 Rhizobium altiplani Baraúna et al. 2016
 Rhizobium alvei Sheu et al. 2015
 Rhizobium anhuiense Zhang et al. 2015
 Rhizobium aquaticum Máthé et al. 2019
 "Rhizobium arachis" Wang et al. 2001
 Rhizobium arenae Zhang et al. 2017
 Rhizobium arsenicireducens Mohapatra et al. 2020

 Rhizobium azooxidifex Behrendt et al. 2016
 Rhizobium bangladeshense Rashid et al. 2015
 Rhizobium binae Rashid et al. 2015

 Rhizobium calliandrae Rincón-Rosales et al. 2013
 Rhizobium capsici Lin et al. 2015
 Rhizobium cauense Liu et al. 2015
 Rhizobium cellulosilyticum García-Fraile et al. 2007
 Rhizobium changzhiense Zhang et al. 2021
 Rhizobium chutanense Huo et al. 2019

 "Rhizobium cremeum" Yang et al. 2022
 "Rhizobium croatiense" Rajnovic et al. 2022

 "Rhizobium deserti" Liu et al. 2020
 Rhizobium dioscoreae Ouyabe et al. 2020
 Rhizobium ecuadorense Ribeiro et al. 2015

 Rhizobium endophyticum López-López et al. 2010
 Rhizobium esperanzae Cordeiro et al. 2017
 Rhizobium etli Segovia et al. 1993

 Rhizobium favelukesii Torres Tejerizo et al. 2016
 "Rhizobium flavescens" Su et al. 2021

 Rhizobium freirei Dall'Agnol et al. 2013

 Rhizobium gallicum Amarger et al. 1997
 Rhizobium gei Shi et al. 2016

 "Rhizobium glycinendophyticum" Wang et al. 2020
 Rhizobium grahamii López-López et al. 2011
 Rhizobium hainanense Chen et al. 1997
 Rhizobium halophytocola Bibi et al. 2012
 "Rhizobium halotolerans" Diange and Lee 2013
 "Rhizobium hedysari" Casella et al. 1986
 "Rhizobium hedysari" Xu et al. 2017
 "Rhizobium hedysarum" Casella et al. 1984

 Rhizobium helianthi Wei et al. 2015

 Rhizobium hidalgonense Yan et al. 2020

 "Rhizobium indicum" Rahi et al. 2020
 Rhizobium indigoferae Wei et al. 2002

Rhizobium jaguaris Rincón-Rosales et al. 2013

 "Rhizobium kunmingense" Shen et al. 2010
 Rhizobium laguerreae Saïdi et al. 2014

 Rhizobium leguminosarum (Frank 1879) Frank 1889 (Approved Lists 1980)
 Rhizobium lemnae Kittiwongwattana & Thawai 2014
 Rhizobium lentis Rashid et al. 2015
 Rhizobium leucaenae Ribeiro et al. 2011

 Rhizobium lusitanum Valverde et al. 2006

 "Candidatus Rhizobium massiliense" Greub et al. 2004.
 Rhizobium mayense Rincón-Rosales et al. 2013

 Rhizobium mesoamericanum López-López et al. 2011
 Rhizobium mesosinicum Lin et al. 2009
 Rhizobium metallidurans Grison et al. 2015
 Rhizobium miluonense Gu et al. 2008
 Rhizobium mongolense van Berkum et al. 1998
 Rhizobium multihospitium Han et al. 2008

 Rhizobium oryzicola Zhang et al. 2015
 "Rhizobium oryzihabitans" Zhao et al. 2020

 Rhizobium pakistanense corrig. Khalid et al. 2015

 "Rhizobium panacihumi" Kang et al. 2019
 Rhizobium paranaense Dall'Agnol et al. 2014

 Rhizobium phaseoli Dangeard 1926 (Approved Lists 1980)
 "Rhizobium phenanthrenilyticum" Wen et al. 2011
 Rhizobium pisi Ramírez-Bahena et al. 2008
 "Rhizobium pongamiae" Kesari et al. 2013
 Rhizobium populi Rozahon et al. 2014
 "Rhizobium populisoli" Shen et al. 2021

 Rhizobium puerariae Boonsnongcheep et al. 2016

 "Rhizobium qilianshanense" Xu et al. 2013
 "Rhizobium quercicola" Wang et al. 2022

 "Rhizobium redzepovicii" Rajnovic et al. 2022
 Rhizobium rhizogenes (Riker et al. 1930) Young et al. 2001
 "Rhizobium rhizolycopersici" Thin et al. 2021

 Rhizobium rhizoryzae Zhang et al. 2014

 Rhizobium ruizarguesonis Jorrin et al. 2020

 Rhizobium smilacinae Zhang et al. 2014
 Rhizobium soli Yoon et al. 2010
 Rhizobium sophorae Jiao et al. 2014
 Rhizobium sophoriradicis Jiao et al. 2014

 Rhizobium straminoryzae Lin et al. 2014

 Rhizobium sullae Squartini et al. 2002

 "Rhizobium terrae" Ruan et al. 2020

 Rhizobium tibeticum Hou et al. 2009

 Rhizobium tropici Martínez-Romero et al. 1991
 Rhizobium tubonense Zhang et al. 2011
 Rhizobium tumorigenes Kuzmanović et al. 2019

 Rhizobium vallis Wang et al. 2011

 Rhizobium viscosum (Gasdorf et al. 1965) Flores-Félix et al. 2017

 Rhizobium wenxiniae Gao et al. 2017

 Rhizobium yanglingense Tan et al. 2001

 Rhizobium zeae Celador-Lera et al. 2017

Species in "parentheses" have been described, but not validated according to the Bacteriological Code.

Phylogeny
The currently accepted taxonomy is based on the List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LPSN). The phylogeny is based on whole-genome analysis.

Notes

References

External links
 Current research on nitrogen fixation by rhizobia at the Norwich Research Park
 Video and commentary on root nodules and Rhizobium in White Clover

Rhizobiaceae
Bacteria genera

Rhizobium


Baruch College (officially the Bernard M. Baruch College) is a public college in New York City. It is a constituent college of the City University of New York system. Named for financier and statesman Bernard M. Baruch, the college operates undergraduate and postgraduate programs through the Zicklin School of Business, the Weissman School of Arts and Sciences, and the Marxe School of Public and International Affairs.

History

Baruch College is one of the senior  colleges in the CUNY system. It traces its roots back to the 1847 founding of the Free Academy, the first institution of free public higher education in the United States. The New York State Literature Fund was created to serve students who could not afford to enroll in New York City's private colleges. The Fund led to the creation of the Committee of the Board of Education of the City of New York, led by Townsend Harris, J.S. Bosworth, and John L. Mason, which brought about the establishment of what would become the Free Academy, on Lexington Avenue in Manhattan.

The Free Academy became the College of the City of New York, now The City College of New York (CCNY). In 1919, what would become Baruch College was established as City College School of Business and Civic Administration. On December 15, 1928, the cornerstone was laid on the new building which would house the newly founded school. At this point, the school did not admit women. At the time it opened it was considered the biggest such school for the teaching of business education in the United States.

By the 1930s, women were enrolled in the School of Business. The total enrollment at CCNY reached an all-time high of 40,000 students in 1935, and the School of Business had an enrollment of more than 1,700 students in the day session alone. In 1953, it was renamed the Baruch School of Business in honor of Bernard Baruch, an 1889 graduate of CCNY who went on to become a prominent financier and adviser to two presidents. In 1961, the New York State Education Law established the City University of New York (CUNY) system. In 1968, the Baruch School of Business was spun off as Baruch College, an independent senior college in the CUNY system.

The first president of the new college (1969–1970) was the previous Federal Secretary of Housing and Urban Development Robert C. Weaver. In 1971, the college appointed Clyde Wingfield, a noted educator, as its president. He was succeeded by economist Joel Edwin Segall in 1977. Segall recruited several well-known faculty members to the School of Business and established the college's permanent home on Lower Lexington Avenue. Matthew Goldstein was president of the school from 1991 to 1998 (he later went on to serve as the Chancellor of CUNY from 1999 to 2013). He was responsible for raising admissions requirements and creating the School of Public Affairs in 1994. Edward Regan, former comptroller of New York state, served as president from 2000 to 2004. During his tenure, test scores rose, student retention rates increased, and many new faculty members were hired. In 2001, the Vertical Campus opened and Baruch College accepted its first students from the CUNY Honors College, now known as the Macaulay Honors College. The college also implemented a common core curriculum for all undergraduates.

Kathleen Waldron became the president in 2004. Under Waldron, Baruch College received large donations from its alumni, which resulted in the Vertical Campus, 23rd Street building, and Performing Arts complex being renamed in honor of the three largest donors respectively. Alumni giving has increased under "Baruch Means Business," a $150 million capital campaign. In August 2009, Waldron resigned from her position to become a University Professor at the Graduate Center. Stan Altman, the former dean of the School of Public Affairs from 1999 to 2005, was named interim president.

On February 22, 2010, Mitchel Wallerstein, Dean of the Maxwell School of Citizenship and Public Affairs at Syracuse University, was appointed as the president of the college. He took office on August 2, 2010, and remained until June 30, 2020, after which he became a University Professor at CUNY. Under his leadership, Baruch College established degree programs with universities globally, ranked as a top college for social mobility, and achieved the best graduation rate within the CUNY system.

Baruch College was the scene of student protests in 2011 as a result of tuition hikes. This resulted in arrests.

S. David Wu is the current President of Baruch College, taking office on July 1, 2020.

Presidents of Baruch College

Academics
Baruch College is composed of three academic schools, the Zicklin School of Business, the Weissman School of Arts and Sciences, and the Marxe School of Public and International Affairs.

The Zicklin School of Business grants a Bachelor of Business Administration (BBA) degree in 19 different business-related areas, a Masters of Business Administration (MBA) in 14 business-related areas, and a Masters of Science (MS) in 8 business-related programs.

The Weissman School of Arts and Sciences grants a Bachelor of Arts (BA) degree in over 27 different arts and science-related areas, a Masters of Arts (MA) in Corporate Communications and Mental Health Counseling, and a Masters of Science (MS) in Financial Engineering and Industrial-Organizational Psychology.

The Austin W. Marxe School of Public and International Affairs grants a Bachelor of Science (BS) degree in Public Affairs, a Masters of Public Administration (MPA) in 5 different public affairs-related areas, and a Masters of Science in education (MSEd) in Higher Education Administration.

The college also houses several doctoral (PhD) programs offered through the CUNY Graduate Center. They include Business (with specializations in Accounting, Finance, Information Systems, Marketing or Organizational Behavior) as well as Industrial and Organizational Psychology. As of June 2013, the CUNY PhD in Business degree is offered jointly by the Graduate Center and Baruch College.

Campus

Lawrence and Eris Field Building

The Lawrence and Eris Field Building, also known as the 23rd Street Building, is still in use by the college today. The 23rd Street Building began renovation in 2013. The ten-year renovation project will finally bring the 23rd Street Building to twenty-first century standards. The building is home to the Marxe School of Public and International Affairs and several administrative offices.

Information and Technology Building

The Information and Technology Building, which opened in 1994, is located across East 25th Street from the Newman Vertical Campus. It is home to the William and Anita Newman Library, and features multiple floors with Wi-Fi access and designated "study-pod" areas. A 320-seat computer lab, the Baruch Computing and Technology Center, is on the sixth floor. The building also contains the offices of the Registrar, Undergraduate Admissions, Financial Aid and the International Student Center. It is colloquially known as the "Library Building" by students and staff. It was once a substation for New York City streetcars.

Newman Vertical Campus

After decades of renting space for classrooms, the college began construction of what would later be called the Newman Vertical Campus in 1998. Named after businessman William Newman and inaugurated on August 27, 2001, the building is a , 17-floor building, which cost $327 million to erect. It is now home to the Zicklin School of Business and the Weissman School of Arts and Sciences (the Marxe School of Public and International Affairs is housed in the Field Building). It houses classrooms, faculty offices, additional computer labs for student use, along with the Athletic and Recreation Complex (ARC), Cafeteria, and Baruch Bookstore. The Newman Vertical Campus was honored in 2003 by the American Institute of Architects with the highest award it offers to an individual building.  East 25th Street between Lexington and Third Avenue was renamed "Bernard Baruch Way", and the college now uses the Vertical Campus as its official address.

Campus location
The college is located between East 22nd and 25th Streets in Manhattan, along Lexington Avenue. The campus is served by the following transportation:
 New York City Subway: the 23rd Street and 28th Street subway stations at Park Avenue, served by the .
New York City Bus:  routes.

Academic centers and institutes
Baruch College Survey Research
CCI – Corporate Communication International
CUNY Institute for Demographic Research
Center for Educational Leadership
Center on Equality, Pluralism and Policy
Lawrence N. Field Center for Entrepreneurship
Jewish Studies Center
Steven L. Newman Real Estate Institute
New York Census Research Data Center
Center for Nonprofit Strategy and Management
Center for the Study of Business and Government (CSBG)
The Bernard L. Schwartz Communication Institute at Baruch College is an academic service unit and faculty development program. It supports educational technology and communications instructional projects in the college.
The Starr Career Development Center, named after the Starr Foundation, provides career services to all Baruch College undergraduates and alumni with bachelor's degrees from Baruch.
The Subotnick Financial Services Center, which opened in 2000, provides a simulation of practical trading experience. Its centerpiece is the Bert W. and Sandra Wasserman Trading Floor.
Center for Teaching and Learning
Computer Center for Visually Impaired People
Weissman Center for International Business
Robert Zicklin Center for Corporate Integrity

Partnerships
 The Zicklin School of Business:
 has established a corporate-university partnership with JPMorgan Chase.
 maintains a joint JD/MBA program with Brooklyn Law School and New York Law School.
 Baruch College Campus High School is a public high school operated by the New York City Department of Education that is affiliated with the college.
 The Executive Master of Science in finance, and Executive Master of Science in marketing programs at the American Graduate School in Paris are affiliated with Baruch College.

Student life
WBMB Baruch College Radio currently provides around the clock radio broadcasts via their website stream and local FM frequency 94.3. The Ticker has been the student newspaper since 1932. The school is home to over 130 clubs and student organizations, including large chapters of such national and international organizations as Finance and Economics Society, ISACA Cybersecurity Club, ALPFA, AIESEC, Toastmasters, Alpha Kappa Psi, Sigma Alpha Delta, Muslim Student Association, Bangladesh Student Association, United Chinese Language Association, InterVarsity Christian Fellowship, and Golden Key.  Most undergraduate clubs meet on Thursdays between 12:40 p.m. to 2:20 p.m., which is known as "Club Hours."

Athletics
Baruch College competes in Division III of the National Collegiate Athletic Association. The sports teams, referred to as the Bearcats, are a member of the City University of New York Athletic Conference (CUNYAC). Men's sports include baseball, basketball, cross country, soccer, swimming & diving, tennis and volleyball. Women's sports include basketball, cross country, softball, swimming & diving, tennis and volleyball.

Admissions
The undergraduate admissions for Baruch College are considered to be "Selective" by the College Board with a 43% acceptance rate.  Baruch College follows a holistic admissions process by considering teacher recommendations, application essay, and extracurricular activities, in addition to standardized test scores and GPA. For 2022, the average admitted student's GPA was 3.3, with an SAT score range of 1170–1350 and average ACT score of 27. The college has a 70% graduation rate within six years.

Rankings

Baruch College has been ranked by multiple sources, including:

 In its annual "Social Mobility Index" for 2015, CollegeNet ranked Baruch #1 in the country, among more than 900 schools considered, in providing social mobility for students.
 Washington Monthly ranked Baruch #1 in the Northeast in 2015 in providing "Best Bang for the Buck."
CNBC Says Baruch College is #2 Best Public Institution Nationwide for Return on Investment in 2020.
 Entrepreneur magazine and The Princeton Review ranked Baruch #5 in 2018 among colleges for its undergraduate entrepreneurship program, and #10 for the graduate school.
 Forbes ranked Baruch #9 in the country among "Best Value Schools" for 2019. The magazine also ranked Baruch #55 nationally among "Best Business Schools."
 In 2015, Business Insider recognized Baruch as #19 in its ranking of the 25 business schools that offer the best value.
 U.S. News & World Report ranked Baruch 20th in 2017 among Regional Universities in the North. The magazine also ranked Baruch #4, Most Ethnically Diverse (in the North Region); #5, Top Public Schools (in the North Region); #1, Least Debt (in the North Region); #15, City Management and Urban Policy; #29, Health Care Management; #35, Accounting; #45, Top Public Affairs Schools; #61, Best Undergraduate Business programs; #66, Best Part-time MBA.
U.S. News & World Report, in its 2023 ranking of "Best Business Schools," listed Zicklin as #49 nationally.

Notable alumni

Before 1968, alumni of Baruch College were officially alumni of the City College of New York.

Notable faculty
 Ervand Abrahamian, Professor of history, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences
 Abraham J. Briloff, Professor of accounting, Inductee of The Accounting Hall of Fame in 2014
 Joel Brind, Professor of biology, Scientific advocate of the abortion–breast cancer hypothesis
 Mario Cuomo, Former 3-term Governor of New York State, Taught a public affairs seminar in the fall of 2008
 Matthew Goldstein, Former chancellor of The City University of New York, Taught mathematics and statistics
David Gruber, Marine biologist and National Geographic Explorer, Presidential Professor of Biology and Environmental Sciences at the City University of New York
 Ted Joyce, Professor of economics, research associate at the National Bureau of Economic Research
 Douglas P. Lackey, Professor of philosophy, playwright
 John Liu, Former New York City Comptroller, mayoral candidate, and former member of the New York City Council, Taught municipal finance and policy in the School of Public Affairs
 Kenneth L. Marcus, Former Assistant Secretary for Civil Rights at the United States Department of Education, Taught courses on Diversity Management and Civil Rights Law
 Harry Markowitz, Professor of Finance, recipient of Nobel Prize in Economics (1990)
 Wendell Pritchett, Chancellor of Rutgers University–Camden, Interim Dean and Presidential Professor at the University of Pennsylvania Law School, and Provost of the University of Pennsylvania
 Carla Robbins, Clinical Professor, Former deputy editorial page editor of The New York Times
 David Rosner, Ronald H. Lauterstein Professor of Sociomedical Sciences and professor of history in the Graduate School of Arts and Sciences at Columbia University; Co-director of the Center for the History and Ethics of Public Health at Columbia's Mailman School of Public Health; member, National Academy of Sciences' Institute of Medicine (class of 2010)
 Donna Shalala, Secretary of Health and Human Services under the Clinton Administration, Taught politics at Baruch in the 1970s
 Clarence Taylor, Emeritus Professor of history
 John Trinkaus, Former Professor of Management and Dean, recipient of Ig Nobel Prize
 Yoshihiro Tsurumi, Professor of international business, scholar in multinational business strategy and national competitiveness

References

External links

 Official athletics website
 The Ticker newspaper web site

1919 establishments in New York City
Universities and colleges established in 1919
Flatiron District
Universities and colleges in Manhattan
Baruch
Bernard Baruch

Baruch College


Hampeella, rod pravih mahovina iz porodice Ptychomniaceae. Postoji nekoliko vrsta iz Novog Zelanda i Australije

Vrste
 Hampeella alaris (Dixon & Sainsbury) Sainsbury
 Hampeella pallens (Sande Lac.) M. Fleisch.

Izvori

Ptychomniales

Hampeella


Plein la vue (The Family Upstairs) est une comédie muette américaine de 1926 réalisée par John G. Blystone et mettant en vedette Virginia Valli, Allan Simpson et J. Farrell MacDonald.Il est basé sur une pièce de théâtre de Broadway de 1925, The Family Upstairs de Harry Delf.

Synopsis

Fiche technique

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1926
Comédie américaine
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par John G. Blystone
Film de Fox Film Corporation

Plein la vue


وليد بن عرفة من مواليد 28 ديسمبر 1981، لاعب كرة قدم جزائري.

هو يلعب مع نادي اتحاد تبسة.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو كرة قدم جزائريون
مواليد 1981

وليد بن عرفة


An Carex ramosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Carex ramosa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex ramosa


Alhag (lat. Alhagi), rod polugrmova i grmova iz porodice mahunarki smješten u tribus Hedysareae. Postoje najmanje tri vrste u pustinjskim i polupustinjskim krajevima raširene od jugoistočnog Mediterana pa do Nepala. Najpoznatija vrsta je devin trn ili mana drvo (Alhagi maurorum) koja ima četiri podvrste.

Latinsko ime roda dolazi od arapskog u značenju hodočasnik.

Vrste
 Alhagi brevispina Maire
 Alhagi maurorum Medik.
 Alhagi nepalensis (D.Don) Shap.

Izvori

Galegeae

Alhag


An Vriesea pseudoligantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philcox. An Vriesea pseudoligantha in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vriesea

Vriesea pseudoligantha


10559 Yukihisa este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10559 Yukihisa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

10559 Yukihisa


Los ácidos grasos de cadena corta o ácidos grasos volátiles (AGV) son un subgrupo de ácidos grasos con cadenas carbonadas de menos de seis carbonos. Su volatilidad se debe a la corta cadena carbonada que poseen, en contraste con los ácidos grasos de cadena larga, que son sólidos a temperatura ambiente. Los ácidos grasos de cadena corta son:
 Ácido acético.
 Ácido propiónico.
 Ácido isobutírico (ácido 2-metilpropanoico).
 Ácido butírico.
 Ácido isovalérico (ácido 3-metilbutanoico).
 Ácido valérico.
 Ácido caproico.

Los ácidos grasos de cadena corta, al igual que los ácidos grasos de cadena mediana, son transportados directamente a la vena porta durante la digestión de las grasas, sin embargo, en el caso de los ácidos grasos de cadena larga son almacenados dentro de los quilomicrones y entran a los capilares linfáticos y llegan a la sangre por la vena subclavia.

Los ácidos grasos de cadena corta se producen cuando la fibra alimentaria soluble y el almidón resistente son fermentados por los microorganismos intestinales en el colon y también en los preestomagos de los rumiantes.

Referencias

Ácidos grasos

Ácidos grasos de cadena corta