Ernst Gustav Ewers (né le  à Düsseldorf et mort le  à Hambourg) est un officier de marine allemand, plus récemment contre-amiral.

Marine impériale : période d'avant-guerre
Ewers est le fils du peintre de genre de Düsseldorf  et de sa femme Maria née aus'm Weerth, et le frère de l'écrivain Hanns Heinz Ewers. Il suit la formation typique d'officier de marine de la marine impériale, y compris la formation avancée de deux ans à bord en tant qu'aspirant à partir de 1892 sur la frégate blindée SMS König Wilhelm. Son premier commandement est le torpilleur SMS S 67, qu'il occupe en tant que premier lieutenant en mer jusqu'au 8 mai 1900. Il est ensuite transféré sur la nouvelle canonnière SMS Luchs, mise en service le 15 mai 1900 et prévue pour la station d'Amérique de l'Est, mais qui est ensuite envoyée à l'Escadre d'Extrême-Orient en Chine en raison de la révolte des Boxers. Juillet 1900 quitte Kiel pour l'Asie de l'Est le 7 juillet 1900. Dans le livre d'adresses de la région allemande de Kiautschou de 1902, le lieutenant de vaisseau Ewers est mentionné comme premier officier du Luchs, et de janvier à mars 1903, il en est également le commandant par intérim. On ne sait pas quand Ewers est retourné en Allemagne. Par la suite, il suit la formation d'officier d'état-major et sert dans différentes positions d'état-major et de service à bord.

Première Guerre mondiale
Au début de la Première Guerre mondiale, Ewers, devenu entre-temps capitaine de frégate, est nommé commandant du croiseur léger SMS Nymphe, déjà désarmé en 1909 et réactivé le 2 août 1914, avec lequel il prit la tête de la flottille portuaire de l'Elbe le 8 août 1914, alors que le navire était prêt à être utilisé. Le 3 janvier 1915, il mit en service, en tant que premier commandant de celui-ci, le nouveau petit croiseur Regensburg, avec lequel il participe, dans le cadre du  groupe de reconnaissance, principalement à des avancées en mer du Nord et en mer Baltique et assure des opérations de minage. De mars à mai 1915, Ewers, désormais Kapitän zur See, commande le croiseur léger Kolberg, à l'époque le navire amiral du 2e chef des torpilleurs, le capitaine Karl . Il reprend ensuite en charge le croiseur léger Niobe, réactivé au début de la guerre, avec lequel il effectua un service de garde-côte dans la Baie Allemande jusqu'en septembre 1915 ; il est en même temps commandant de la flottille portuaire du Jade et du Weser. le 8 septembre 1915, il quitte la Niobe et reprend l'ancien navire blindé côtier , qui appartient depuis le  septembre à la division de protection côtière de l'Ems, et donc en même temps la position de chef de la division de protection côtière de l'Ems. Il occupe ce poste jusqu'au 2 mars 1916, date à laquelle le Heimdall est retiré du service.

Après avoir occupé un poste d'état-major pendant six mois, Ewers sert brièvement en septembre 1916 comme commandant de l'ancien cuirassé Hessen, mais est transféré le même mois sur le Schlesien, utilisé comme navire-école, qu'il commande jusqu'en juin 1917. Du 10 juin au 23 juillet 1917, il commande par intérim le cuirassé Westfalen, puis, du 3 au 24 août, le dreadnought König Albert. Il commande à nouveau ce navire de grande ligne du 1er décembre 1917 jusqu'à la fin de la guerre, soit jusqu'au 3 décembre 1918. La dernière mission du navire est le service d'avant-garde dans la Baie Allemande et se termine le 10 novembre à Wilhelmshaven, où l'équipage rejoint immédiatement le soulèvement des marins et donc la révolution de novembre. Ewers transfère son navire vers la fin novembre 1918 dans la flotte de haute mer pour être interné à Scapa Flow puis retourne en Allemagne.

Reichsmarine provisoire
Après la fin de la guerre, il est nommé Kommodore et  dans la Reichsmarine provisoire. Le 8 mars 1920, il est promu contre-amiral. Quelques jours plus tard, il se retrouve impliqué dans le putsch de Kapp, qui a commencé le 13 mars 1920, lorsqu'il est nommé chef de la  en remplacement duontre-amiral Magnus von Levetzow, destitué pour son soutien aux putschistes. Dès le lendemain, Levetzow, qui ne reconnaît pas son remplaçant, fait arrêter Ewers par les troupes anti-républicaines. Ce n'est que lorsque Levetzow s'éloigne de Kiel le 21 mars qu'Ewers peut reprendre ses nouvelles fonctions. Cependant, il est lui-même relevé dès le 23 mars et mis à la disposition du chef de la station navale de la mer Baltique ou du chef de l'amirauté. Il est mis à la retraite avec effet au 30 septembre 1920

Références

Konteradmiral de la Reichsmarine
Kapitän zur See de la Kaiserliche Marine
Naissance en septembre 1873
Naissance à Düsseldorf
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en novembre 1940
Décès à Hambourg
Décès à 67 ans
Décès dans le Troisième Reich

Ernst Ewers


"Bak Bir Varmış Bir Yokmuş", Fransızca  C'est écrit dans le Ciel adlı şarkıya  Fecri Ebcioğlu'nun 1961'de yazdığı Türkçe sözlerden oluşan bir aranjmandır. Türk pop müziğini başlatan şarkı olarak kabul edilir.

Sözleri André Tabet ve Georges Tabet'e, müziği Alex Alstone'a ait Kasım 1960 tarihli C'est écrit dans le Ciel (Kaderimizde Yazılı),  Lübnan asıllı Fransız şarkıcı Bob Azzam'ın seslendirmesiyle meşhur olmuş bir şarkıdır.   1961 yılında, Fecri Ebcioğlu'nun yazdığı sözlerle, ilk defa 1961 yılında İstanbul'un Şişli semtindeki Çatı Kulübü adlı eğlence mekanında İlham Gencer tarafından seslendirildi. Bu şarkı ile Türkiye'de batılı şarkıların Türkçe sözler ile söylenmeye başlamış ve "aranjman" müzik akımı olarak adandırılan bu dönem on yıl kadar sürmüştür

Şarkı, Türkiye'de ilk olarak taş plak formatında piyasaya çıktı. Daha sonra da 45'lik vinil plak olarak yayınlandı.

Sözleri
Que je dois te rencontrer, C'est écrit dans le ciel... mısralarıyla başlayan şarkının Fransızca sözlerinde, şarkıyı seslendiren erkek, sevdiği kıza onunla mutlaka buluşması gerektiğini, onu taparcasına seveceğini ve sadece onun için yaşaması gerektiğini, ileride birçok çocuklarının olacağını vd. söyler, çünkü ona göre bütün bunlar 'kaderlerinde yazılıdır'. "Kaderimizde yazılı" (C'est écrit dans le ciel) nakaratı her iki satırda bir tekrarlanır.

Fecri Ebcioğlu'nun yazdığı şarkı, "Bak bir varmış bir yokmuş, eski günlerde / Tatlı bir kız yaşarmış, Boğaziçi'nde " mısralarıyla başlar ve  karşılıksız bir aşkı anlatır. Üçüncü bir şahıs tarafından aktarılan hikâyede, iskelede rastladığı genç kıza bir bakışta vurulan delikanlının aşkına karşılık bulamaması anlatılır.

Teknik bilgi
 Özgün adı: "C'est écrit dans le Ciel"
 Tarih: Kasım 1960
 Söz: André Tabet, Georges Tabet
 Müzik: Alex Alstone
 Seslendiren (Fransızca özgün şarkı): Bob Azzam
 Türkçe sözler: Fecri Ebcioğlu
 Seslendiren (Türkçe aranjman): İlham Gencer ve Vokal Grubu: Karakediler
 Şirket (Türkiye): Odeon (Önce 78 devirlik taş plak, sonra 45 devirlik vinil plak)

Seslendirenler
 Türkçe şarkıyı seslendirenler
 İlham Gencer ("Karakediler" vokal grubuyla) - 1961
 Gönül Yazar - 1962
 Mabel Matiz
 Ferhat Göçer ve Menent Savaş (düet, TV) Fransızca bölümleri de var.
 Model ("Perili Sirk" Albümünde), Parçaya Levent Yüksel de eşlik etti - 2009
 Zara - Emre Altuğ (düet, TV)
Afganca seslendirenler:
Ahmed Zahir ("Chon Darkhte Farwardi")
Özgün şarkıyı seslendirenler
 Bob Azzam - 1960
 Misso D'Egitto
 Ernie Englund
 Pascal Sevran
 Alberto Staiffi
 The Burger Project
 Koshiji Fubuki

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İlham Gencer'le şarkı üzerine bir söyleşi
 İlham Gencer'in seslendirmesiyle Bak Bir Varmış Bir Yokmuş  (Akustikhane)
 Birzamanlar.net

Pop şarkıları
1961 şarkıları
Türkçe şarkılar

Bak Bir Varmış Bir Yokmuş


Arazi motosikleti motosiklet türleri'nden biridir. Motosikletler arasında en hafifi arazi motosikletleridir. Ayrıca sele de diğer motosikletlere göre oldukça yüksektir.
Arazide rahat hareket sağlaması için yerden yüksekliği ve dolayısıyla sele yüksekliği diğer motosiklet türlerine göre fazladır. Aynı motoru paylaştıkları diğer motosiklet modellerinden, şanzımanları ve torklarıyla fark gösterirler. Arazide yüksek hız yerine güç gerektiği için torkları yüksek olur. Bu türün lastikleri toprakta iyi çekiş sağlamak için uzun ve sık dişlidir. Motorlardaki küçük değişiklikler büyük farklar yaratabilir. Örneğin bir egzoz değişimi motorun gücünü 6 beygire kadar artırabilir. Bu motorlar şehiriçi kullanım için değil sert arazi koşulları için üretilmişlerdir. Bu tür motosikletlere Cross motor denilmektedir. Cross İngilizce çapraz anlamı taşımaktadır dolayısıyla bu motorlar şekillerinden adlarını alırlar. Diğer motorlara göre en belirgin özellikleri yüksek boyu, güçlü amortisörleri ve yapısı, farklı sesi ve dişli lastikleridir. Atv Motorlardaki gibi On Road yani; şehir içi Off Road yani; arazi tipi gibi 2 versiyonu mevcuttur.

Ayrıca bakınız
 Gezi motosikleti

Notlar

Türlerine göre motosikletler
Arazi taşıtları

Arazi motosikleti


Bregmaceros (lat. Gadidae), rod riba bakalarki smješten u vlastitu porodicu Bregmacerotidae. Postoji 14 priznatih vrsta iz tropskih i suptropskih mora.

Vrste
 Bregmaceros arabicus D'Ancona & Cavinato, 1965
 Bregmaceros atlanticus Goode & Bean, 1886
 Bregmaceros bathymaster Jordan & Bollman, 1890
 Bregmaceros cantori Milliken & Houde, 1984
 Bregmaceros cayorum Nichols, 1952
 Bregmaceros houdei Saksena & Richards, 1986
 Bregmaceros japonicus Tanaka, 1908
 Bregmaceros lanceolatus Shen, 1960
 Bregmaceros mcclellandi Thompson, 1840
 Bregmaceros nectabanus Whitley, 1941
 Bregmaceros neonectabanus Masuda, Ozawa & Tabeta, 1986
 Bregmaceros pescadorus Shen, 1960
 Bregmaceros pseudolanceolatus Torii, Javonillo & Ozawa, 2004
 Bregmaceros rarisquamosus Munro, 1950

Izvori

Bakalarke

Bregmaceros


La cachirla dorada (Argentina, Paraguay, Uruguay) (Anthus nattereri), también denominada cachirla pálida (Argentina), cachirla de pecho ocre o bisbita ocre, es una especie de ave paseriforme perteneciente al numeroso género Anthus que integra la familia Motacillidae. Es nativa de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el sur de Paraguay (departamentos de Paraguarí, Misiones, Itapúa, Caazapá, Ñeembucu y registros recientes en Presidente Hayes), noreste de Argentina (Corrientes) y sureste de Brasil (Minas Gerais hacia el sur, por São Paulo, Paraná, Santa Catarina hasta Río Grande do Sul), y desde 2004 en el norte y centro de Uruguay.
Habita principalmente en praderas secas, ocasionalmente incursionando en áreas inundables. Machos en exhibición han sido encontrados en plantaciones jóvenes de Eucalyptus, pero no en maduras. Parece tolerar, y hasta preferir, pastos cortos regenerando después de quemadas de pastos o áreas de pastoreo liviano. Sin embargo no puede tolerar quemadas anuales de los pastizales.

Estado de conservación
Ha sido calificada como "vulnerable" por el IUCN debido a la extensa y continua reducción de su hábitat preferencial, especialmente en sus zonas en Brasil, y a que posiblemente haya sufrido una concomitantemente rápida reducción de su población, considerada declinante y estimada en 6000 a 15000 individus maduros. Antes era considerada "en peligro de extinción", pero en buscas recientes en Argentina y Paraguay se ha encontrado que esta especie es más común y difundida de lo que previamente se pensaba.

Amenazas
En Brasil, hacia 1993, dos tercios del cerrado habían sido severa o moderadamente alterados, mayormente desde 1950. Los pastoreos, pastos invasivos, quemadas anuales y conversión de tierras para plantaciones de soja, de Eucalyptus u otras cosechas de exportación han causado un severo impacto. En Argentina y Paraguay, las praderas están igualmente amenazadas, especialmente por conversión para Eucalyptus o la inundación causada por la represa de Yacyretá, así como también la conversión para campos de arroz y aumento de la frecuencia de quemadas son consideradas serias amenazas.

Acciones de conservación
Está protegida por ley en Brasil y Paraguay. Ocurre en áreas protegidas, como el parque nacional da Serra da Canastra en Brasil, la reserva privada San Juan de Poriahú en Argentina y en Paraguay en el refugio de vida silvestre de Yabebyry, isla Yacyretá (donde ocurren estudios de la ecología de esta especie), parque nacional San Rafael y reserva natural Tapytá. La preferencia por áreas quemadas en Brasil significa que haya desaparecido de reservas estrictamente protegidas como la reserva de Itirapina.

Sistemática

Descripción original
La especie A. nattereri fue descrita por primera vez por el ornitólogo británico Philip Lutley Sclater en 1878 bajo el mismo nombre científico; localidad tipo «Río Verde, São Paulo, Brasil».

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Anthus nattereri en The Internet Bird Collection.
 Fotos y sonidos de Anthus nattereri  en Wikiaves.
 Sonidos y mapa de distribución de Anthus nattereri en xeno-canto.

Aves de América del Sur
nattereri
Animales descritos en 1878

Anthus nattereri


Ahnfeltia elongata, vrsta crvenih algi iz porodice Ahnfeltiaceae. Morska je vrsta uz obale južnog Čilea. Homotipski sinonim je Chondrus elongatus Montagne

Izvori

Ahnfeltiophycidae

Ahnfeltia elongata


Das Djurs Sommerland ist ein dänischer Freizeitpark in der Nähe von Nimtofte im Djursland. Er wurde 1981 gegründet und wurde seit der Eröffnung jährlich mit verschiedenen Attraktionen und Themengebieten erweitert.

Der Park hat,  wie der Name Sommerland impliziert, in den Sommermonaten geöffnet. Die Saison beginnt im Mai und endet Mitte September. Mit weit über 500.000 bis 600.000 Besuchern im Jahr gehört der Freizeitpark zu den besuchermäßig beliebtesten dänischen Tourismusattraktionen.

Achterbahnen

Ehemalige Achterbahnen

Weblinks

 Djurs Sommerland (dänisch, deutsch, englisch)

Einzelnachweise

Freizeitpark in Dänemark
Syddjurs Kommune
Freizeitpark in Europa

Djurs Sommerland


أكيرا  هو فيلم أنمي ياباني أنتج عام 1988. من إخراج وتأليف كاتسوهيرو أوتومو بناء على مانغا أكيرا. يعتبر الكثير من النقاد هذا الفيلم من أبرز الأفلام من هذا النوع. ومن أسباب نجاح الفيلم احتوائه على رسوم ذات جودة عالية مقارنة بالأفلام في ذلك الوقت، والاهتمام الكبير بدقة تزامن حركة الشفتين بالنسبة للشخصيات عندما تتكلم، حيث تم تسجيل الصوت قبل الانتهاء من رسم الفيلم. تدور أحداث الفيلم في طوكيو المستقبل وبالتحديد في عام 2019، بعدما دمرتها «الحرب العالمية الثالثة».

انظر أيضًا
هيلين الثعلبة الصغيرة

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

أفلام أنمي
أفلام أنمي 1988
أفلام أنمي مبنية على مانغا
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 1988
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة اليابانية
أفلام باللغة اليابانية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في 1988
أفلام تقع أحداثها في 2019
أفلام تقع أحداثها في المستقبل
أفلام تقع أحداثها في طوكيو
أفلام حركة رسوم متحركة
أفلام حركة في 1988
أفلام حركة يابانية
أفلام خيال علمي إنتاج عقد 1980
أفلام خيال علمي رسوم متحركة للكبار
أفلام خيال علمي في 1988
أفلام خيال علمي مغامرات
أفلام خيال علمي مغامرات يابانية
أفلام خيال علمي وحركة يابانية
أفلام ديستوبيا
أفلام ديستوبيا إنتاج عقد 1980
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في المستقبل
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في طوكيو
أفلام رسوم متحركة خيال علمي
أفلام رسوم متحركة خيال علمي يابانية
أفلام رسوم متحركة سايبربانك
أفلام رسوم متحركة للكبار
أفلام رسوم متحركة للكبار يابانية
أفلام رسوم متحركة ما بعد الكارثة
أفلام رسوم متحركة مبنية على مانغا
أفلام رسوم متحركة من توهو
أفلام رعب رسوم متحركة يابانية
أفلام سايبربانك
أفلام سياسية في عقد 1980
أفلام سياسية يابانية
أفلام عن الدراجات النارية
أفلام عن انقلاب
أفلام عن إرهاب في آسيا
أفلام عن تحريك عقلي
أفلام عن تخاطر
أفلام ما بعد نهاية العالم
أفلام يابانية
أفلام يابانية إنتاج 1988
أنمي ومانغا الواقع المرير
أنمي ومانغا حركة
أنمي ومانغا خيال علمي
أنمي ومانغا سايبربانك
أنمي ومانغا ما بعد نهاية العالم
التخاطر في الخيال
بانداي البصرية المحدودة
تونامي
تي أم أس إنترتنيمنت
شركة فنميشن للترفيه
قوات الدفاع الذاتي اليابانية في الخيال
مانغا إنترتنمنت
مراهقون في الخيال

أكيرا (فيلم)


Nílton dos Santos (; 16 May 1925 – 27 November 2013) was a Brazilian footballer who primarily played as a wingback. At international level, he was a member of the Brazil squads that won the 1958 and 1962 World Cups.

Regarded as one of the greatest defenders in the history of the game, Nílton Santos is a member of the World Team of the 20th Century, and was named by Pelé one of the top 125 greatest living footballers at a FIFA Awards ceremony in 2004. In 2009, he was the recipient of the Golden Foot Legends Award. He was unrelated to his frequent defensive partner Djalma Santos.

Club career
Born in Rio de Janeiro, he was a pioneering attacking left back, being one of the first full backs to make runs down the wing to participate in the offensive game. Once he said: "I have never envied today's players the money but the freedom they have, to go forward".
He played all his professional club career for Botafogo de Futebol e Regatas.

He was called "The Encyclopedia" because of his knowledge of the sport of football. He was world class both at defending and attacking and possessed very good technique.

International career
Nílton was a key player in defence during the 1954, 1958 and 1962 World Cup finals (he was also in the Brazilian squad for the 1950 finals, but made no appearances) and became famous for scoring a goal in the 1958 tournament when Brazil played Austria. Dribbling his way through the whole field, he finished with a shot that drove his coach Vicente Feola crazy (he kept on insisting for Nílton to retreat to the defensive field, but was ignored until the goal was scored).

Nílton Santos played for only two teams in his professional career; Botafogo de Futebol e Regatas and the Brazil national team collecting 75 caps and scoring 3 goals.

Death
Santos died of a lung infection on 27 November 2013, aged 88, in Rio de Janeiro. He was not only the last surviving member of the Brazil 1950 FIFA World Cup squad, but also the fourth 1958 World Cup champion to die in a few months, after Djalma Santos died in July 2013, Gilmar and De Sordi both in August 2013 and all of them within a year of the 2014 FIFA World Cup in their native Brazil.

Legacy
Botafogo de Futebol e Regatas's home, and 2016 Summer Olympics host stadium, the Estádio Olímpico Nílton Santos, also called Engenhão, is named after him.

Honours
Botafogo
Campeonato Carioca: 1948, 1957, 1961, 1962
Torneio Rio – São Paulo 1962, 1964

Rio de Janeiro State Team
Campeonato Brasileiro de Seleções Estaduais: 1950

Brazil
FIFA World Cup: 1958, 1962
South American Championship: 1949
Panamerican Championship: 1952
Taça do Atlântico: 1956, 1960
Copa Rio Branco: 1950
Taça Oswaldo Cruz: 1950, 1955, 1956, 1958, 1961, 1962
Taça Bernado O'Higgins: 1955, 1961

Individual
FIFA World Cup All-Star Team: 1958
World Soccer World XI: 1960, 1961
World Team of the 20th Century: 1998
FIFA 100: 2004
Golden Foot: 2009, as a football legend
IFFHS Brazilian Player of the 20th Century (9th place)
The Best of The Best – Player of the Century: Top 50
Brazilian Football Museum Hall of Fame

See also
 List of one-club men in association football
 History of Botafogo de Futebol e Regatas

References

External links

 Official website proving that "Reis" added to his name is an error

Profile
Nilton Reis dos Santos - International Appearances

!colspan="3" style="background:#C1D8FF;"| World Cup-winners status
|-

1925 births
2013 deaths
Footballers from Rio de Janeiro (city)
Brazilian men's footballers
Botafogo de Futebol e Regatas players
Men's association football defenders
FIFA 100
1950 FIFA World Cup players
1954 FIFA World Cup players
1958 FIFA World Cup players
1962 FIFA World Cup players
FIFA World Cup-winning players
Brazil men's international footballers

Nílton Santos


වෛෂ්ණව ජන තෝ වනාහි 15වන සියවසේ දී නරසිංහ මෙහ්තා නම් කවියා විසින් ගුජරාටි භාෂාවෙන් රචිත හින්දු භජන් ගීතයකි. මෙම පද්‍යය තුළින් වෛෂ්ණව ජනයාගේ (වෛෂ්ණවාගම අදහන්නන්ගේ) ජීවිතය, ගුණධර්ම සහ මානසිකත්වය පිළිබඳ විස්තර කෙරෙයි.

බලපෑම
මෙම භක්ති ගීතය වඩාත් ජනප්‍රිය වූයේ මහත්මා ගාන්ධි ජීවන සමයේ ය. මෙය ඔහුගේ සබර්මතී ආශ්‍රමයේ දී "භජන්" ගීතයක් ලෙස ගැයුණේ ගෝතුවද්‍යම් නාරායණ අයියන්ගර් වැනි සංගීතවේදීන්ගේ සහභාගීත්වයෙනි. මෙය ඉන්දියාව පුරා නිදහස් සටන්කාමීන් අතර අතිශය ජනප්‍රිය විය.

පද

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ
මෙම පද්‍යයේ කොටස් ගාන්ධි (1982) යන බ්‍රිතාන්‍ය චිත්‍රපටයේ සහ වෝටර් (2005), චීනි කුම් (2007) සහ රෝඩ් ටු සංගම් (2009) වැනි බොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල ද, හේයි රාම් (2000) වැනි කොලිවුඩ් චිත්‍රපටවල ද ඇතුළත් විය. මෙම ගීතයම තේමා ගීතය ලෙසින් ඉන්දියානු චිත්‍රපට කිහිපයකම භාවිතා වී ඇත. ප්‍රතිනිධි (2014) නම් තෙලිඟු චිත්‍රපටයේ උච්චතම දර්ශනය සඳහා මෙහි පළමු පද්‍ය ඛණ්ඩය භාවිතා කොට ඇත. ඉන්ඩියන් රුපී (2011) නම් මලයාලම් චිත්‍රපටයෙහි ද මෙහි ප්‍රථම පද්‍ය ඛණ්ඩය ඇතුළත් අතර එය ගයනු ලබන්නේ බොම්බේ ජයශ්‍රී විසිනි. මෙම ගීතය එහි කතුවරයා පිළිබඳ වන ගුජරාටි චරිතාපදාන චිත්‍රපටයක් වන කුවාර් බේනු මමේරු (1974) හි ද ඇතුළත් ය. අනින්ද්‍ය චැටර්ජී විසින් රචිත මෙහි බෙංගාලි අනුවර්තනයක් ගෝත්‍රෝ(2019) චිත්‍රපටයේ ඇතුළත් අතර එය ගයනු ලබන්නේ ශ්‍රේයා ඝෝෂාල් විසිනි.

2018 ඔක්තෝබර් 2 දින, මහත්මා ගාන්ධිට උපහාරයක් ලෙසින් රටවල් 124ක මෙම ගීතය ගායනා කෙරිණි.

මේවාත් බලන්න
 "රඝුපති රාඝව රාජා රාම්"
 "හරි තුමා හරෝ"

ආශ්‍රේයයන්

වෛෂ්ණව ආගම
හින්දු සංගීතය
ඉන්දියානු කාව්‍ය
මහත්මා ගාන්ධි පිළිබඳ සංස්කෘතික නිරූපණ
ගුජරාටි-භාෂා ගීත
ගුජරාටි-භාෂා කාව්‍ය

වෛෂ්ණව ජන තෝ


Evermore (stilizirano kao evermore) je deveti studijski album američke pjevačice Taylor Swift. Objavljen je 11. prosinca 2020. preko Republic Recordsa. Objavljen je peti mjeseci nakon Swiftinog osmog studijskog albuma, folklore (2020.) te je također jednako zamišljen. Kao i prijašnji album, evermore je nastao tijekom pandemije COVID-19 te je najavljen par sati prije samog izlaska u prodaju. Na albumu se pojavljuju i glazbenici kao što su grupa Haim, the National i Bon Iver. Uz izdanje albuma, Swift je objavila i glazbeni video, čija je i sama režišerka, za vodeći singl "Willow".

Pozadina i promocija

10. prosinca 2020. Swift je najavila evermore u nizu objava na društvenim mrežama. Također je objavila popis pjesama, koji je otkrio suradnju sa sestrama Haim, the National-om i Bon Iverom.

Swift je također promijenila fotografije na svojim društvenim mrežama. 14. prosinca Swift se pojavila na Jimmy Kimmel Live! emisiji gdje je promovirala album.

O albumu
Swift je na Instagramu izjavila da nakon objavljivanja njenog osmog studijskog albuma, folklore, "jednostavno nismo mogli prestati pisati pjesme" i opisala je napast da nastave ka osjećaju "kao da stojimo na rubu folklorske šume i imamo izbor: okrenuti se i krenuti natrag ili da putujemo dalje u šumu ove glazbe. Odlučili smo lutati dublje unutra."

Swift je također izjavila da se "manje osjećala kao da odlazi, a više kao da se vraća", jer bi inače nakon svakog albuma, krenula raditi na novome projektu koji se razlikovao od prijašnjeg. Izjavila je kako je evermore kao "sestrinski" album folklore-u. Istražujući teme povezane s folklorom i ovim sljedećim albumom, napisala je "Voljela sam eskapizam koji sam pronašla u tim imaginarnim / ne izmišljenim pričama. Svidio mi se način na koji ste pozdravili krajolike snova i tragedije i epske priče o ljubavi izgubljene i pronađene u vašim životima." Swift je također napisala: "Također znam da će ovo blagdansko vrijeme buti usamljeno za većinu nas i ako postoji netko od vas koji se okreće glazbi kako bi se nosili s nestalim voljenima na način na koji to radim ja, ovo je za vas."

Swift i Joe Alwyn (pod pseudonimom "William Bowery") zajedno su napisali tri pjesme s albuma, uključujući "Champagne Problems".

Singlovi
"Willow" je objavljen kao vodeći singl uz album 11. prosinca 2020. Pjesmu je popratio glazbeni video u režiji Swift.

Kritike
Evermore je dobio veliki broj pozitivnih kritika. U agenciji Metacritic, koja dodjeljuje normaliziranu ocjenu do 100 ocjenama publikacija, album je dobio prosječnu ocjenu 87 na temelju 13 recenzija, što ukazuje na "opće priznanje" album. Prepoznajući Swift kao izuzetno dobru tekstopiskinju, Brodie Lancaster iz časopisa The Sydney Morning Herald otkrila je kako evermore putuje dublje u fiktivne pripovijesti pjevačice te je pohvalila dubinu i raznolikost njegovih likova.

Kritičarka NME-a Hannah Mylrea izjavila je da Swift gura svoju indie reinvenciju dalje u albumu kako misli da je Evermore labaviji i eksperimentalniji, proširujući se na zvučnu paletu svog prethodnika. Pišući za The Guardian, Alexis Petridis mislio je da Evermore nastavlja ono što je započeo folklor - Swiftov prelazak s mainstream popa na alternativni rock i usporedio ga s njezinim odlaskom iz pop države s Red-om. Petridis je dodao da sestrinski albumi dokazuju Swiftovu sposobnost prebacivanja oblika između žanrova. Neil McCormick iz The Daily Telegraph-a pohvalio je emocionalne stihove albuma, nazvavši ih iskrenim i promišljenim.

Popis Pjesama

Bilješke

 Svaka skladba na albumu je stilizirana malim slovima.
 Pjesma "marjorie " je inspirana Swiftinom bakom s majčine strane, Marjorie Finlay.

Vanjske poveznice

  na Swift službene web stranice

Albumi Taylor Swift
Albumi iz 2020.

Evermore (album Taylor Swift)


An Tetraria graminifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Margaret Rutherford Bryan Levyns. An Tetraria graminifolia in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria graminifolia


كوس: (باليونانية: Κως)، (بالإنجليزية:Kos) هي إحدى الجزر اليونانية التي تشكل جزءاً من مجموعة جزر الـدوديكانيسيا.

مركزها مدينة كوس التي تحمل نفس الاسم، وهي مشهورة في التاريخ بأنها موطن الطبيب الإغريقي أبقراط.

توأمة
لكوس (جزيرة) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 مونبلييه
 شاتيناي مالابري

أعلام

 أبيليس
 محمد خزندار
 ستيرغوس مارينوس
 إبيكارموس
 بطليموس الثاني
 ميلياغروس
 أبقراط
 إبراهيم حلمي باشا

معرض صور

مراجع

أماكن في العهد الجديد
براكين اليونان
براكين اندساسية
بلديات جنوب إيجة
تضاريس جنوب إيجة
جزر اليونان
جزر جنوب إيجة
دوديكانيسيا

كوس (جزيرة)


Nom commun
 Un minim, en paléographie, est un trait vertical court utilisé en écriture.
 Les minim, dans la littérature rabbinique, sont des Juifs hétérodoxes, hérétiques, séditieux ou dissidents.

Toponyme

 Minim, village camerounais de la commune de Tibati, dans la région de l'Adamaoua.
  Minim, ou Minim II, village de la même commune de Tibati.

Minim (homonymie)


Die Atka-Bucht () ist ein 16 km langer und ebenso breiter Eishafen in der Antarktis. Sie markiert eine mehr oder weniger dauerhafte Vertiefung in die Front des Ekström-Schelfeises an der Prinzessin-Martha-Küste des ostantarktischen Königin-Maud-Landes.

Die Atka-Bucht wurde im Detail von norwegischen Kartographen, durch Luftaufnahmen und Untersuchungen der Norwegisch-Britisch-Schwedischen Antarktisexpedition (1949–1952), aufgezeichnet. Sie wurde nach der USS Atka benannt, welche im Februar 1955 dort vor Anker ging. Diese sollten mögliche Standorte für Bodenstationen für Operationen im Internationalen Geophysikalischen Jahr untersuchen.

Die Neumayer-Station III befindet sich an der Atka-Bucht auf dem etwa 200 Meter dicken Ekström-Schelfeis, wenige Kilometer südlich der abgelösten Neumayer-Station II.

Weblinks
 AtkaXpress, Alfred-Wegener-Institut
 Webcam-Aufnahmen von der Atka-Bucht
  (englisch)
 Atka Iceport auf geographic.org (englisch)

Einzelnachweise

Bucht in Antarktika
Bucht (Südlicher Ozean)
Prinzessin-Martha-Küste

Atka-Bucht


ستاد جامعة الصين الزراعية في بكين أنشأ الستاد خصيصا لأجل أولمبياد بكين 2008 وتقام فيه لعبة المصارعة وتبلغ مساحته الإجمالية 23950 متر مربع، يحتوي 6000 مقعد ثابت و 2500 مقعد مؤقت وبدأ الإنشاء فيه 2005 وأنجز في 2007.

سيخصص عقب الأولمياد لتقام فيه مسابقات للالعات الرباضية العادية من مختلف الأنواع مثل كرة الريشة وكرة الطاولة والجمباز والكرة الطائرة وكرة السلة وكرة القدم في الصالة وكذلك تقام فيه نشاطات وفعاليات كبيرة الحجم

مراجع

أماكن الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
بكين
ملاعب رياضية في بكين

ملاعب مصارعة أولمبية

ستاد جامعة الزراعة الصينية


Die N581 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in zwei Teilen zwischen Alès und der N86 bei Remoulins verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 44 Kilometer. Sie führte über den Pont du Gard. Bis 1933 war die Straße die Gc32 des Départements Gard.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

581

Route nationale 581


Događaji
 25. listopada – započeli Burgundski ratovi između burgundskog vojvode Karla Smjelog i Stare švicarske konfederacije sa saveznicima, koji su trajali do 1477. godine

Rođenja

 21. ožujka – Anđela Merici, katolička redovnica, svetica i utemeljiteljica reda uršulinki († 1540.)

Smrti

 Katarina Tomašević, bosanska kraljevna, kći bosanskoga kralja Stjepana Tomaša Kotromanića i kraljice Katarine Kosače (* oko 1453. ili 1456.)

 3. siječnja –  Petar Riario, talijanski franjevac, kardinal i papinski diplomat, kratko vrijeme (1473-74) na čelu Splitske nadbiskupije i metropolije

 11. prosinca –  Henrik IV. Kastiljski, kralj Kastilje i Leona 1454.–1474. (* 1425.).

Vanjske poveznice

1474.


العَيْدَر أو الوَنَس ، هو  من الطيور يتبع  البطيات ضمن  الإوزيات. الاسم العلم مُشتق من اليونانية من كلمة somatos «جسم» وerion «صوف» في إشارة إلى ريش العيدر. ويحتوي هذا الجنس على ثلاثة أنواع فقط.

أنواع
 العيدر الملك
 عيدر ذو النظارة
 العيدر الشائع

مراجع

بط

عيدر


Allan Randrup Thomsen (født 3. oktober 1953) er en dansk professor i eksperimentel virologi ved Det Sundhedsvidenskabelige Fakultet på Københavns Universitet (siden 2004). Der skulle han stå i spidsen for en undersøgelse af, hvordan vira bekæmpes af immunforsvaret, samt om man kan anvende vira i bekæmpelsen af sygdomme.

Han fik sin studentereksamen på Metropolitanskolen i 1972, blev læge (cand.med) i 1980 og fik sin doktorgrad (dr. med) i 1992. Han har siden 1977 arbejdet for Københavns Universitet. Rigshospitalet, Forsvarets Sanitetsskole, Statens Serum Institut og været Visiting Research Assistant Professor på Rensselaer Polytechnic Institute i Troy, New York. Hans forskningområde omhandler forskellige aspekter af virusinfektioner og immnforsvarets reaktion. I begyndelsen af 2015 udtrykte han bekymring for, at færre forældre lod deres børn vaccinere mod blandt andet mæslinger, fåresyge og røde hunde.

Referencer

Professorer fra Københavns Universitet
Personer i Kraks Blå Bog

Allan Randrup Thomsen


See:

United States Army enlisted rank insignia
United States Army enlisted rank insignia of World War I
United States Army enlisted rank insignia of World War II
United States Military warrant officer rank insignia
United States Army officer rank insignia

United States Army rank insignia


قارئ قرص الفيديو الرقمي، هو جهاز يتم من خلاله قراءة البيانات الرقمية المخزنة في القرص الضوئي 'الدي في دي'. اخترعت هذه الأجهزة في عام 1994 واستمرارت في الازدهار إلى اليوم وصدرت أجهزة ديفيدي أخرى عالية الوضوح، ومن المتوقع استمرار المبيعات العالية ومن المتوقع إسقاط شعبية هذا الأجهزة في العشرون سنة قادمة معظم هذه الأجهزة قادرة على قراءة أنواع عديدة من الأقراص الضوئية ومنها:
 القرص المضغوط.
 مجموعة أقراص دي في دي القابلة للكتابة مجددا.
 وفي بعض الأجهزة يستطيع قراءة أفلام اليو اس بي المحملة من الإنترنت يجب تكون الصيغة avi

مراجع

استحداثات سمعية بصرية في 1996
عتاد الفيديو
استحداثات عام 1996
اختراعات يابانية
إلكترونيات استهلاكية
دي في دي
عتاد الحاسوب
فيديو منزلي
اختراعات القرن 20

قارئ دي في دي


Pallas may refer to:

Astronomy
 2 Pallas asteroid
 Pallas family, a group of asteroids that includes 2 Pallas
 Pallas (crater), a crater on Earth's moon

Mythology
 Pallas (Giant), a son of Uranus and Gaia, killed and flayed by Athena
 Pallas (son of Evander), a prominent character in the Aeneid
 Pallas (son of Lycaon), a teacher of Athena
 Pallas (son of Pandion), the father of the 50 Pallantides
 Pallas (Titan), the son of Crius and Eurybia, brother of Astraeus and Perses, and husband of Styx
 Pallas (daughter of Triton)
 Pallas, an epithet of Athena
 Pallas, the father of Euryalus by Diomede

People
 Pallas (freedman) or Marcus Antonius Pallas, a freedman and favorite of Emperor Claudius
 Pallas, a secondary wife of Herod the Great; her origins and fate are unknown.

People with the surname
 David Pallas (born 1980), Swiss footballer
 Janette Pallas
 José Ignacio Pallas (born 1983), Uruguayan football defender
 Maria Pallas (born 1993), Estonian swimmer
 Peter Simon Pallas (1741–1811), German naturalist
 Paulí Pallàs (1862-1893) Spanish anarchist
 Simon Pallas (1694–1770), German physician
 Theodoros Pallas (born 1949), Greek football player
 Tim Pallas (born 1960), Australian politician

Ships
 Pallas-class frigate, a 1791 class of frigates on the Royal Navy during the French Revolutionary and Napoleonic Wars
 Pallas-class frigate (1808), a class of 40-gun frigates of the French Navy during the Napoleonic Empire period
 MV Empire Tulip or MV Pallas, a 1939 Dutch coastal tanker
 MV Pallas, a 1971 cargo ship
 Pallas, a French Minerve-class submarine
 Pallas, a Russian barque, wrecked in 1895 after grounding on The Gwineas in the English Channel

Other uses
 PALLAS, a research group at University of California, Berkeley
 Pallas (band), a British rock band
Pallas University of Applied Sciences, a university in Estonia
 Pallas, a townland in Durrow, County Westmeath, Ireland
 Pallas, a 1993 novel by L. Neil Smith
 Pallas, a series of luxury versions of the Citroën DS and other Citroën automobiles
Pallas, an Estonian art society which founded the Pallas Art School (1919–1940)
 Pallas, the designation of a  Citroën DS car model.
Pallas Projects/Studios, a contemporary art space in Dublin, Ireland.

See also
 List of figures in Greek mythology named Pallas
 Pallas Athena or Athena, an ancient Greek goddess associated with wisdom, handicraft, and warfare
 Pallas-Yllästunturi National Park, a park in Finland
 Pallasgreen, a village in County Tipperary, Ireland
 Pallastunturi, a group of fells in Finland
 Pallas's cat, a species of small wild cat
 Pallas's fish eagle, endangered old-world, (Haliaeetus leucoryphus)
 Sailor Pallas, a character in Sailor Moon
 Pallas' reed bunting, a species of bird

Pallas


El Regente Espartero tras la dimisión de José Ramón Rodil y Gayoso, dada la falta de apoyos parlamentarios, encargó a Joaquín María López, líder de la mayoría progresista, el formar gobierno.

Pese a formar parte del partido progresista, las diferentes corrientes que surgía en favor o en contra de la política de Espartero, generó una lucha política entre el gobierno (puros) y la Regencia (ayacuchos) y el debilitamiento del partido progresista frente a los moderados.

La política del gobierno fue totalmente contraria a Espartero desde el principio, estableciendo unas serie de medidas en esa línea:

 La Regencia se mantendría solo hasta octubre de 1844. Con ello se intentaba aislar a la Reina Isabel II del regente, declarándola mayor de edad.
 Amnistía política: se concedió la libertad a todos aquellos que se había opuesto a Espartero desde 1841.
 Apartar de sus cargos a los que apoyaban a Espartero: militares como Zurbano o Francisco Linage fueron destituidos o trasladados.

Espartero no aceptó estas medidas e intentó intervenir pese haber acordado un principio de no intervención en el gobierno. Ante la actitud del regente, el gobierno en pleno presentó su dimisión tan solo diez días después de haberse constituido. Este hecho aumentó el descontento existente hacia el regente que se tradujo en un levantamiento contra éste y el nuevo gobierno presidido por Álvaro Gómez Becerra. El 23 de mayo comenzó en Málaga y se extendió rápidamente por todo el país. Dos meses después, las tropas sublevadas entrarían en Madrid, restaurando en sus cargos a todos los ministros del Gobierno de López y provocando la huida de Espartero.

Notas y referencias

Véase también
Presidente del Consejo de Ministros de España

Regencia de Espartero
López

I Gobierno de Joaquín María López


Die folgenden Personen waren Bischöfe und Weihbischöfe im Bistum Siedlce (von 1819 bis 1869 und 1918 bis 1925 Bistum Podlaska o Janów):

Bischof von Podlaska o Janów
 1819–1825 Feliks Łukasz Lewiński
 1826–1842 Jan Marceli Gutkowski
 1842–1855 Bartłomiej Radziszewski (Kapitularvikar)
 1855–1856 Józef Twarowski (Kapitularvikar)
 1856–1867 Piotr Paweł Szymański OFMCap
Auflösung des Bistums und Mitverwaltung durch das Erzbistum Lublin

Bischof von Siedlce
 1918–1939 Henryk Ignacy Przeździecki (1925 Sitzverlegung von Janów nach Siedlce)
 1939–1946 Czesław Sokołowski (Kapitularvikar)
 1946–1968 Ignacy Świrski
 1968–1996 Jan Mazur
 1996–2002 Jan Wiktor Nowak
 2002–2014 Zbigniew Kiernikowski
 seit 2014 Kazimierz Gurda

Weihbischöfe
 1857–1868 Józef Twarowski
 1919–1946 Czesław Sokołowski
 1948–1962 Marian Jankowski
 1962–1992 Wacław Skomorucha
 1989–1992 Alojzy Orszulik
 1992–2009 Henryk Tomasik
 2013–2019 Piotr Sawczuk
 seit 2020 Grzegorz Suchodolski

Siedlce
!Bischofe

Liste der Bischöfe von Siedlce


Attila (Latince: Attila, Grekçe: Ἀττίλα, ), Hun topluluklarının hükümdarı olduğu 434 tarihinden, 453'teki ölümüne kadar Hun İmparatorluğu hükümdarıdır. Hükümdarlığı sırasında İmparatorluğunu dönemin Avrupasının büyük bölümünü kaplayacak şekilde genişletti. Öldüğü zaman idaresi altındaki topraklar batıda Cermanya, doğuda Ural Nehri, kuzeyde Baltık Denizi ve güneyde Karadeniz'e kadar uzanıyordu. Attila, imparatorluğun başında olduğu zaman diliminde Hunların yanı sıra, birçok Cermen ve İranlı kabileye, Ostrogotlara, Bulgarlara ve Alanlara da önderlik etti.

Attila, imparatorluğu sırasında Batı ve Doğu Roma İmparatorluklarının en korkulan düşmanlarından birisi oldu. Tuna'yı iki kez geçti ve Balkanlar'ı yağmaladı, ancak Konstantinopolis'i ele geçirme gereği duymadı. Perslere karşı yaptığı seferin ardından, 441'de Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu'na yaptığı akının başarılı olması, Attila'yı Batı'yı işgal etmeye cesaretlendirdi. Galya'yı ele geçirmek amacıyla Ren'i geçti ve Flavius Aetius önderliğindeki birlikler tarafından Katalon Muharebesi'nde ağır kayıplar ile durdurulana kadar Aurelianum'a kadar ilerlemeyi başardı.

İtalya'yı işgal etti ve kuzey vilayetlerini yağmaladı, ancak Roma'ya ilerlemedi. İlerleyen zamanlarda Roma'ya yönelik yeni seferler planladı, ancak 453'te ani bir şekilde öldü. Attila'nın ölümünden sonra, yakın danışmanı olan Gepid Kralı Ardarik, Hun egemenliğine karşı bir Cermen isyanı başlattı ve takibinde Hun İmparatorluğu Nedao Muharebesi ile beraber çöktü.

Attila ve idaresi altındaki Hunlar dönemin Avrupasında derin izler bıraktığı için Attila ile ilgili metinlere Antik dönemlerden bugüne kadar rastlanmaktadır. Kendisi tarafından yapılan seferler Batı ve Doğu Roma''ya oldukça zarar vermiş, öncesinde Hunların sebep olduğu Kavimler Göçü ile direncini kaybeden Batı Roma İmparatorluğu'nun kısa bir süre sonra çökmesine sebep olmuştur. Bu nedenlerden ötürü, ayrıca etnik kökeni ve dini nedeniyle, dönemin Hristiyan tarihçileri tarafından kendisine olumsuz bir imaj verildi. Zulüm ve ölüm ile ilişkilendirdi ve ona Tanrı'nın Kırbacı ve Tanrı'nın Cezası gibi isimler verildi. Ancak başta İskandinav ve Cermen kültürleri olmak üzere diğer kültürlerde, kendisini konu edinen Sagalarda ve Nibelungen Destanı gibi destanlarda daha olumlu bir yer kapladı. Günümüzde Macarlar ve Türkler tarafından ulusal ve kurucu bir figür olarak anılmaktadır.

Arka plan

Kökeni

Hunların nereden geldiği ve diğer bozkır toplumları ile bağlantıları bugün hala tartışmalıdır. Kökenlerinin Hiung-nu insanlarının batıya göç eden bir grubuna uzanıyor olma ihtimali bulunmaktadır. Hunların, Gotları ve diğer Doğu Avrupa kabilelerini atalarının evlerinden sürmeleri 375 civarında, sonraki yıllarda Batı Roma'nın yıkılmasında önemli rol oynayacak olan Kavimler Göçü'nü ve toplu bir mülteci dalgasını tetikledi. 400'lerin başlarından itibaren Hunlar, Roma İmparatorluğu'nun yakınlarına yerleşmeye başladı ve 5. yüzyılın ilk yarısında Macaristan ovalarında kendi hükümdarlıklarını kurdular.

Dönemin kaynakları, Avrasya stepleri'nden geldiklerini ve Avrupa'da 4. yüzyılın sonlarında aniden ortaya çıktıklarını iddia etmektedir. Romalı yazarlar, Gotların topraklarına vahşi bir geyiği kovalarken ya da Kerç Boğazı'ndan Kırım'a giden ineklerinin peşinde koşarken girmiş olabileceklerini yazdılar. Jordanes, Gotların Hunları kötü ruhların ve cadıların soyundan gelen bir halk olarak gördüklerini belirtmiştir.

Öncesi
Hunlar ile dönemin Avrupalılarının ilk temasları 4. yüzyılın sonralında olsa da ilk zamanlarda Hunlar bu bölgeye sadece yağma için geliyorlardı. Bazı zamanlar Kafkasya bölgesinden veya Balkanlar üzerinden Doğu Roma topraklarına akınlar düzenleseler de bu bölgeleri yurt edinmemişlerdir. Hunların Oltu Nehri'nin doğusunu bir idare merkezi olarak kullanmaya başlamaları ilk defa Uldız zamanında olmuştu. 400 yılında Uldız, birliklerini Muntenya bölgesinden yönetmeye başladı. Uldız'ın döneminde devletin sınırları Tuna Nehrinin batısına kadar uzandı.

Uldız'ın ölümünden Rua'nın yönetimine kadar geçen sürede Hunlarla ilgili bilgiler oldukça azdır. Yönetiminin başlarında Rua, daha sonra 430'da Burgundlar'a karşı bir askerî harekât sırasında ölecek olan kardeşi Oktar ile birlikte hüküm sürdü. Hunlar, 422'de Rua komutası altında tekrar çevre bölgere baskınlar düzenlemeye başladı. Konstantinopolis surlarına kadar ulaştılar ve Doğu İmparatorluğu'nu yıllık haraca bağladılar. Doğu Roma ile uzun süre savaşmalarına karşın Hunların Batı Roma ile ilişkileri oldukça iyiydi. Öyle ki 424'te Kuzey Afrika'da Hun askerleri Romalılar için savaşmışlardı. Ayrıca zaman zaman Flavius Aetius'un komutasına savaşmaları için Hun askerleri verilmişti.

İlk yılları

Attila'nın babası Muncuk, beşinci yüzyılın başlarında birlikte Hun İmparatorluğu'nu yöneten Oktar ve Rua'nın kardeşiydi. Bu tarz diarşi yönetimler Hunlar'da yaygındır, ancak tarihçiler bunun yerleşmiş bir uygulama mı, yoksa ara sıra mı meydana geldiğinden emin değillerdir. Ailesi asil bir soydan gelmekle beraber, bir kraliyet hanedanı oluşturulup oluşturulmadığı belirsizdir. Attila'nın doğduğu tarih ve doğum yeri kesin olarak bilinmemektedir. Panunya bölgesinde doğmuş olma olasılığı yüksektir. Doğum tarihi olarak bazı tarihçiler 395 ve 406 yıllarını göstermektedirler ancak bu tarihleri hayal ürünü bulan ve dördüncü yüzyılın son on yılı ile V. yüzyılın başlarını gösteren tarihçiler de bulunmaktadır.

Diğer bütün Hun çocuklarında olduğu gibi, Attila da bir at binicisi ve okçu olarak yetiştirildi. Raporlar, soylu bir ailenin üyesi olması sebebiyle, iyi eğitim almış birisi olduğunu göstermektedir. Ana dili olan Hunca, Hunların konuştuğu, muhtemelen Türk dilleri ailesine mensup olan bir dildi, ancak ailesi yönetici sınıfın bir parçası olduğu için dönemin gerekliliği olarak Gotların dilini de öğrendi. Priskos, ayrıca yetişkinliğinde Latince ve Grekçe de konuştuğunu ve yazdığını bildirmiştir.

Attila, hızla değişen bir dünyada büyüdü. İçinde yaşamakta olduğu halkı, Avrupa'ya daha yeni gelmiş göçebelerden oluşuyordu. 370'lerde Volga Nehrini geçtiler ve Alanların topraklarına yerleştiler. Ardından Karpatlar ile Tuna arasındaki Got Krallığına saldırdılar. Askeri birliklerinin temelini oluşturan atlı okçuları yenilmezlik konusunda ün kazanmış, savaş alanında oldukça hareketli savaşçılardı ve Cermen kabileleri onlara karşı koyamıyordu. Hunlardan kaçan büyük kitleler, Cermanya'dan batıya ve güneye, Ren ve Tuna kıyıları boyunca Roma İmparatorluğu sınırlarına yerleşmeye başladılar. 376'da Vizigotlar Tuna'yı geçti ve Doğu Roma'ya sığındılar. İlk zamanlarda imparatora bağlı kalsalar da kısa süre sonra Valens'e isyan ettiler ve 378'de Hadrianapolis Muharebesi'nde imparatoru öldürdüler. Çok sayıda Vandal, Alan, Suevi ve Burgund topluluğu, Hunlardan kaçmak için 31 Aralık 406'da Ren Nehri'ni geçerek Batı Roma kontrolündeki Galya'yı işgal etti. Roma İmparatorluğu 395'ten beri ikiye bölünmüştü ve biri Batı'da Ravenna'dan, diğeri ise Doğu'da Konstantinopolis'ten olmak üzere iki farklı hükûmet tarafından yönetilmekteydi.

Hunlar, etnik açıdan çeşitli halklardan oluşan bir seçkin grubun iradesiyle belirlenen belirsiz sınırları olan geniş bir bölgeye hükmetmekteydi. Bu halklardan bazıları Hunlar olarak asimile edilmiş olsa da, birçoğu kendi kimliklerini korudu ancak Hun hükümdarının hakimiyetini kabul etti. Hunlar, Batı Romalıların yaşadıkları birçok sorunun dolaylı kaynağı konumundaydı, çeşitli Cermen kabilelerini Roma topraklarına sürüklemişlerdi. Ancak iki imparatorluk arasındaki ilişkiler yakın ve samimiydi. Romalılar Hunları paralı asker olarak Cermenlere karşı kullanmış ve hatta iç savaşlarında dahi Hun askerler yer almıştı. Bu sayede gaspçı Joannes, 424'te III. Valentinianus'a karşı topladığı orduya binlerce Hun askeri alabilmişti. Bu operasyonu daha sonra Magister militum olacak olan Flavius Aetius yönetti. Romalılar ile Hunlar arasındaki bu ittifak 401'den 450'ye kadar sürdü ve Romalılara çok sayıda askeri zafer kazandırdı. Hunlar, Romalıların kendilerine haraç ödediğini düşünürken, Romalılar bunu sunulan hizmetler için yapılan ödemeler olarak görmeyi tercih etti. Attila, amcası Rua'nın başta olduğu sırada, reşit olduğu dönemde Hunlar büyük bir güç haline gelmişti. Konstantinopolis Patriği olan Nestorius, bu konuda duyduğu rahatsızlığı şu sözlerler belirtmişti: "Onlar (Hunlar), Romalılara hem efendi hem de köle oldular".

Ortak idare

Tahta geçiş
434 yılında, Rua'nın ölümü, birleşik Hun kabilelerinin idaresini kardeşi Muncuk'un iki oğlu olan, Attila ve Bleda'nın ortak idaresine bıraktı. Hun kabileleri başa geçecek kişiyi sadece miras yolu ile değil, aynı zamanda varisin askeri, diplomatik ve ekonomik kabiliyetlerine de bakarak belirliyordu. Dolayısıyla, Rua'nın ölümünün ardından tahtın devredilmesi muhtemelen barışçıl bir süreç olmamıştı. Attila ve abisinin tahta geçmesinin ardından, Rua'nın yeğenleri ve hatta çocukları olabilecek Mamas ve Atakam adındaki iki aile üyesinin bazı Hun soyluları ile birlikte Konstantinopolis'e kaçmış olması bu sebepten ötürü olabilir. Daha sonraları Attila ve Bleda, Doğu Romalılarla bu Hun kaçaklarının -muhtemelen yönetimde hak iddia edebilecekleri endişesi ile- teslim edilmesi için defalarca talepte bulunacaktı.

Birinci Bizans seferi

Ertesi yıl Attila ve Bleda, imparatorluk heyeti ile Margus'da bir araya gelmiş ve avantajlı bir anlaşmaya varmışlardı. Ayrıca anlaşma Hunlara özgü bir şekilde at sırtında yapılmıştı. Doğu Romalılar, kaçakları iade etmeyi, önceki 350 Roma poundu (yaklaşık 115 kg) altın haraçı ikiye katlamayı, pazarlarını Hun tüccarlarına açmayı ve Hunlar tarafından esir alınan her Romalı için sekiz Solidi fidye ödemeyi kabul etti. Anlaşmadan memnun kalan Hunlar, Doğu Roma İmparatorluğu sınırlarından ayrıldılar ve belki de imparatorluklarını sağlamlaştırmak ve güçlendirmek için Alföld'deki evlerine döndüler. II. Theodosius, bu fırsatı Konstantinopolis'in duvarlarını güçlendirmek, şehrin ilk deniz duvarını inşa etmek ve Tuna boyunca sınır savunması oluşturmak için kullandı.

Sonraki birkaç yıl boyunca Hunlar, Sasani İmparatorluğu'nu işgal ederken Roma'nın görüş alanının dışında kaldılar. Ancak Ermenistan'daki bir karşı saldırı, Attila ve Bleda'yı fetih planlarından vazgeçmeye zorladı. 440'lı yılların başlarında Hunlar, Theodosius'un taahhütlerini yerine getiremediğini ve Margo Piskoposunun Tuna nehrini geçip kuzey kıyılarındaki Hun mezarlarını tahrip edip yağmaladığını iddia ederek Bizans İmparatorluğu'na saldırdı. Tuna'yı geçerek nehir üzerindeki kaleleri yerle bir ettiler.

Roma İmparatorluğu'nun başka bölgelerinde yaşanan olaylar geçici olarak Konstantinopolis'in dikkatini dağıtmıştı. Hunlar Tuna boyunca şehirlere saldırırken, Genserik liderliğindeki Vandallar Batı Roma eyaleti Afrika'yı ve başkenti Kartaca'yı ele geçirdi. Kartaca, Batı İmparatorluğu'nun en zengin vilayeti ve Roma için ana besin kaynağıydı. Ayrıca Sasani Şahı II. Yezdicerd 441'de Ermenistan'ı işgal etti.

Romalı birlikler, Afrika'daki Vandallara karşı bir sefer düzenlemek için Balkanlardan ayrılmış ve Sicilya'ya yollanmışlardı. Bu durum, Attila ve Bleda'nın önündeki Balkanlar'ı tamamen savunmasız bıraktı. Hun ordusu sınır bölgelerindeki şehirleri yağmaladı. Singidunum, Sirmium ve civar şehirleri ele geçirdi. Ardından ateşkes ilan edildi ve 442 yılı boyunca ateşkes devam etti. Bu süre içerisinde Theodosius, askerlerini sınırlara geri getirme ve gelecek saldırılara karşı hazırlıklar yapma fırsatı buldu. 442 yılında Theodosius, Sicilya'daki birliklerini geri çağırdı ve Hunlara karşı koyabilmek için büyük miktarda yeni para tertipledi. Bütün bu hazırlıkların ardından Hunları yenebileceğine inanan Theodosius, Attila ile Bleda'nın taleplerini reddetti.

Doğu Roma İmparatorunun kendilerine karşı çıkması üzerine Hunlar 443 yılında tekrar harekete geçti. Romalılar, bu saldırılar sırasında ilk defa Hunların Koçbaşı ve Kuşatma kulesi kullandıklarına şahit oldular. Hun birlikleri Ratiara ve Naissus şehirlerini başarıyla ele geçirdi ve halkı katletti. Naissus'u kuşatmadan bir süre sonra ziyaret eden Priskos, şehirde gördükleri ile ilgili şunları söylemiştir, "Naissus'a vardığımızda şehri yağmalamış ve terk edilmiş bulduk; kiliselerde sadece birkaç hasta insan yatıyordu. Nehirden kısa bir mesafede, açık bir alanda durduk. Nehir kenarındaki bütün bölge savaşta öldürülen adamların kemikleriyle doluydu."

Nišava boyunca ilerleyen Hunlar, daha sonra Serdica, Philippopolis ve Arcadiopolis'i aldı. Konstantinopolis'in dışında Aspar tarafından kumanda edilen bir Roma ordusuyla karşılaştılar ve yapılan muharebede Roma ordusunu yok ettiler. Ancak şehre ilerlemek istediklerinde Hunların elinde başkentin çifte duvarlarında gedik açabilecek bir imkan yoktu ve geri çekildiler. Buna rağmen, Callipolis yakınlarında ikinci bir Roma ordusunu daha yendiler.

Etkili bir direniş gösteremeyen Theodosius, yenilgiyi kabul ettiğini bildirmek için Anatolius'u barış şartlarını müzakere etmeye gönderdi. Varılan yeni anlaşmanın koşulları öncekinden çok daha sertti: İmparator işgal sırasında antlaşmanın şartlarına uymadığı için ceza olarak 6.000 Roma poundu (yaklaşık 2000 kg) altını vermeyi kabul etti; yıllık haraç üç katına çıkarıldı ve 2,100 Roma poundu (yaklaşık 700 kg) altınına yükseltildi; ve her Romalı mahkum için 12 solidi fidye ödendi. Taleplerinin karşılanması üzerine Hunlar tekrar kendi topraklarına geri döndüler.

Hükümdarlığı

Mutlakiyet
Hun birliklerinin Bizans topraklarından çekilmelerinden kısa bir süre sonra, 444 kışı sonu veya 445 baharı sırasında Bleda hayatını kaybetti. Attila'nın kardeşinin ölümünde etkisi olup olmadığı ya da Bleda'nın başka nedenlerden ötürü öldüğü konusunda çok sayıda söylenti olmakla beraber, dönemin kaynaklarının olayı bildirmek dışında herhangi bir bilgi içermemesi sebebiyle gerçek hala belirsizdir. Kardeşinin ölümünün ardından Attila, Hun kavimlerinin tek ve mutlak hükümdarı olmuştu.

İkinci Bizans seferi
445 yılında Attila'nın elçileri Bizans hükümdarından Hun tutuklularının iadesini talep etti ancak o sırada diğer düşmanlarıyla görece barış içerisinde olan, dolayısıyla herhangi bir savaş için hazır askerleri bulunan Bizanslılar bu talebi reddetti. Bununla birlikte, 440'ların ortalarında Bizans İmparatorluğu, oldukça ağır bir dizi kargaşa ve doğal afet ile karşı karşıya kaldı. 27 Ocak 447'de, büyük bir deprem Konstantinopolis'te oldukça ağır hasarlara sebep olmuş, ayrıca Theodosian Duvarı'nın büyük bölümünü yıkmıştı. Bu deprem, Trakya vilayetinde pek çok kasaba ve köyü harap etmiş, yeni salgınlara yol açmış ve halihazırda devam etmekte olan kıtlığı daha da ağırlaştırmıştır.

Attila, Bizans içerisinde yaşanan bu sorunları taleplerini kabul ettirmek için bir fırsat olarak gördü. Tüm birliklerini seferber etti ve Balkanlar'ın kuzeyindeki Daçya'ya ilerledi. Marcianopolis'te konuşlanmış Roma birlikleri Hun askerlerinin ilerleyişini durdurmak istese de Utus Muharebesi'nde ağır bir yenilgi aldılar. Bölgedeki askeri gücün yok edilmesi ile birlikte Hun birlikleri bütün Trakya'yı yağmaladılar. Bizans imparatoru II. Theodosius dikkatini başkenti savunmaya vermişti. Depremlerden zarar gören duvarları onarmak ve bazı yerlerde eski surların önüne yeni bir sur hattı daha inşa etmek için insan gücü toplamaya odaklandı. Belki de bu sebeple Attila Konstantinopolis'e saldırmaktan vazgeçti ve bunun yerine Yunanistan'ı işgal etmeyi ve yağmalamayı tercih etti. Attila'nın birlikleri Lamya'ya kadar ilerledi ve yanlarında yağmalardan elde ettikleri büyük miktardaki mal ile birlikte geri çekildiler.

Ardından gelen barış görüşmelerinde, Attila kazanan taraf olarak elini güçlendirmişti ve sonuç olarak ağır taleplerde bulundu: Ödenen vergideki artışa ek olarak, Tuna'nın güneyinde yer alan, üç yüz mil uzunluğunda ve beş günlük yürüme mesafesindeki geniş Roma topraklarının kendilerine bırakılmasını talep etti. Sınırın bu şekilde kaydırılması, sembolik değerinin yanı sıra, Hunlara taktiksel avantaj sağlayacak ve olası bir Roma saldırılarına karşı bir tampon bölge görevi görecekti.

Müzakerelerer sebebi ile Hunlar ve Romalılar arasında yoğun ve çeşitli bir diplomatik hareketlilik yaşandı. Bu müzakerelerin bir parçası olarak, Saray mensubu olan Priskos büyükelçi olarak Attila'nın başkentine gönderildi ve 449 baharında Attila'nın korumalarından birisi olan Edecão Konstantinopolis'e gitti. Theodosius, kendisine yapılan taleplerin ağır yükümlülüklerinden kurtulmak istiyordu. Dolayısıyla, aynı yılının yazında görünüşte barış anlaşmasını sonuçlandırmak isteyen, ancak asıl amacı Attila'ya yapılacak bir suikastı gizlice organize etmek olan bir elçiyi Hun başkentine gönderdi. Bu amaç için Attila'ya yakın ve o sırada büyük bir prestij ve güç sahibi Edecão'ya elli pound altın ödendi. Ancak Edecão, bu planı Hun kralına ifşa etti ve sonucunda Romalılar çok daha büyük bir aşağılama ile karşı karşıya kaldılar. Bu başarısızlığa rağmen Theodosius, geçen süreyi birliklerini güçlendirmek için kullandı ve müzakereleri durdurmayı başardı. 450 yılında kabul edilen barış antlaşması 447'den önceki bölgesel durumu aynen korudu ve miktarı bilinmeyen bir haraç ödenmesi karşılığında Romalı mahkumların geri gönderilmesini sağladı.

Galya seferi

Öncesi

440'ların sonuna kadar Attila, Roma'nın fiili lideri Flavius Aetius ile yakınlığı sayesinde Batı Roma ile iyi ilişkiler içerisindeydi. Romalı aristokrat, 433 yılında Hunlar arasında sürgün olarak kısa bir süre geçirmiş, zaman zaman Attila'nın amcası Rua ile işbirliği yapmış ve Attila'nın kendisine sağladığı birliklerden batıdaki savaşlarda kişisel olarak yararlanmıştır. Ancak zaman içerisinde iki taraf arasında gerilim oluşmaya başladı ve Hunlar'ın Batı Roma ile ilgili fikirleri değişti. 449'da Salland Frankları arasındaki bir taht kavgası başlamış, Attila ölü Frank kralının büyük oğlunu desteklerken, Ravenna ve Aetius onun kardeşini desteklemişti. Aynı zamanda Vizigotlara karşı savaşan ve onlardan çekinen Genserik'in hediyeleri ve diplomatik çabaları da Attila'nın planlarını etkilemiş olabilir.

450 yılında İmparator III. Valentinianus'un ablası Honoria, Attila'dan yardım istedi. İmparator siyasi çıkarlarını desteklemek amacıyla, ablasını eski bir senatörle evlendirmeye karar vermişti. Bu evlilikten kaçınmak isteyen Honoria, mühür yüzüğünü Attila'ya gönderdi. Honoria, mektubunda Attila'ya "Augustus" olarak hitap etmişti ve muhtemelen kendisine evlilik sözü vermişti. Bu talep Attila'ya Batı İmparatorluğu'na yapacağı bir saldırıyı meşrulaştırması için iyi bir fırsat sundu. Attila, muhtemelen savaş nedeni olarak kullanabilmek amacıyla, Galya'nın kendisine çeyiz olarak verilmesini talep etti.

Valentinianus, olanları öğrendikten sonra Honoria'yı idam ettirmek istese de annesi Galla Placidia'nın kendisini ikna etmesi üzerine ablasını sürgün etmeyi tercih etti. İmparator, sözde evlilik teklifinin meşruiyetinin şiddetle reddedildiğini Attila'ya bildirdi. Bu sırada Bizans imparatoru Marcianus onu Hunlara karşı direnmesi için cesaretlendirdi ve yardım edeceğine söz verdi. Attila, Honoria'nın masum olduğunu, teklifin meşru olduğunu ve haklı olarak kendisine ait olanı talep etmeye geleceğini ilan etmek için Ravenna'ya bir elçi gönderdi.

Sefer

451 baharında Attila, Hunları ve vasalları olan Gepidleri, Ostrogotları, Alamanları, Herulileri, Ren Franklarını (Salland Frankları Romalılar ile müttefik olmuşlardı.) ve başka birçok Cermen kabilesini bir araya getiren bir ordunun başında Galya'ya karşı bir sefer başlattı. Ordunun toplam kaç kişiden oluştuğu bilinmemekle birlikte, dönemin standartlarına göre çok sayıda olduğu ve dolayısıyla yavaş hareket ettiği öngörülebilir. Belgica'ya vardığında Jordanes, ordunun yaklaşık yarım milyon adamdan oluştuğunu söylese de, modern tarihçiler bu sayının yüz bin kişi civarlarında olmasının daha kabul edilebilir olduğunu söylemektedir.
Attila, teslim olmayı reddeden Metz şehirini kuşattı. Aylar sonra, 7 Nisan 451'de şehrin güney duvarı yıkıldı ve uzun süren direnişten dolayı öfkeli olan Hunlar yerel halkın tamamını katletti. Saldırıya uğrayan diğer şehirlerin bazıları, piskoposlarını anmak için yazılan hagiografik biyografiler ile belirlenebilmektedir. Nicasius, Rheims'teki kilisesinin sunağının önünde katledildi; Saint Genevieve'nin Paris'i ve Servatus'un Tongeren'i dualarıyla kurtardıkları yazılmıştır. Ayrıca, Troyes piskoposu Lupus, Attila ile şahsen görüşerek şehrini kurtarmasıyla tanınır.

Bu sırada, içerisinde Flavius Aetius ve Avitus'un da bulunduğu bir delegasyon Attila'nın durmadan batıya doğru ilerleyişini sebep göstererek Vizigotlar'ın kralı I. Theodorik'i Romalılarla ittifak kurmaya ikna etti. Attila, birliklerini iki ana gruba ayırdı ve ilk grup Kuzey Fransa'yı yağmalamaya odaklanırken, bizzat Attila tarafından komuta edilen ikinci grup doğrudan Orléans'a ilerledi. Şehrin direnmesi üzerine Hun birlikleri şehri haftalarca kuşatmak zorunda kaldı. Bu kuşatma, Flavius Aetius komutasındaki Romalılara ve Kral Theodorik'e, yapılacak savaş için gerekli olan orduları toplamalarına zaman verdi.

Kuşatma altındaki şehir düşmek üzereyken birleşik Roma kuvvetleri 14 Haziran'da bölgeye varmayı başardı. Bunun üzerine Attila kuşatmayı kaldırdı ve ikiye ayırdığı ordusunun geri kalan bölümü ile yeniden birleşmek için birlikleriyle geri çekildi. Aetius geri çekilen Hun ordularını takip etti ve düşmanı ile genellikle Katalununum yakınlarında olduğu varsayılan bir yerde karşılaştı. Attila, düzlük bir yerde savaşarak atlı birliklerini en iyi şekilde kullanabilmek istediğinden bu bölgeyi özellikle tercih etmişti.

İki ordu, 20 Haziran 451'de Katalon Muharebesi'nde çarpıştı. Theodorik, savaş alanında ölmüş olmasına ve iki tarafın da ağır kayıplar vermesine karşın, Koalisyon birlikleri Hun ordusunu savaş alanında kıstırmayı başardı ancak Aetius, Hunların ortadan kaldırılmasının ardından ortaya çıkabilecek muhtemel bir Vizigot çatışmasından korktuğu için avantajını kullanamadı. Aetius'un bakış açısından, Attila ve ordusunun mevcut kayıplar ile çekilmesine izin vermek Roma için en iyi olan şeydi. Vizigot Kralı Theodorik ölmüştü, Attila kargaşa içindeki ordusu ile geri çekilmekteydi. Dolayısıyla Romalılar galip görünme avantajına sahipti.

Attila tarafında ise elde edilen bazı küçük başarılara rağmen, Galya'daki sefer bir başarısızlıktı. Attila bölgede aradığı müttefikleri bulamamıştı ve kendisine karşı birleşen koalisyon ordusu daha güçlü olduklarını kanıtlamıştı. Ordusunun kaybı büyüktü ve geri çekilirken yağmada elde edilen ganimetin bir kısmını terk etmek zorunda kalmıştı. Attila, hem otoritesini hem de prestijini korumak için hızlı hareket etmesi gerektiğini biliyordu, bu yüzden ertesi yıl başka bir sefer daha organize etti.

İtalya seferi

452 baharında Attila, bir kez daha Honoria ile evlilik iddiasını ortaya attı ve bu sefer ordusu ile birlikte İtalya yarımadasına doğru harekete geçti.
Hun birlikleri Alpleri geçtikten sonra, uzun bir kuşatmadan sonra Aquileia'yı ele geçirmeyi başardılar. Yapılan yağmanın ardından şehir neredeyse tamamen yerle bir edildi. Sonrasında Attila ve birlikleri sırasıyla Padova, Verona, Milano ve Pavia kentlerini ele geçirdiler ve yağmaladılar. Bu süreçte Aëtius savaşma gücünden yoksundu, Attila'nın ilerlemesini sadece taciz saldırıları ile yavaşlatmayı başarabilmişti. Attila tam olarak bilinmeyen bir sebeple ordusunu Po Nehri'ni geçmeden durdurdu. Bu noktada, hastalık ve açlık Hun kampını ele geçirmiş, böylece ordunun savaşmasını engellemiş ve işgalin durmasına katkıda bulunmuş olabilir.

Hun ordusunun ilerleyişi sebebiyle İmparator Valentinianus, Ravenna'dan Roma'ya kaçmak zorunda kalmıştı. Ancak Hun ordusunun kendisini takip etmesi sebebiyle durumun umutsuz olduğuna karar vermişti ve bu nedenle Attila ile müzakere edilmesi için bir heyet toplamaya karar verdi. 11 Haziran 452'de Mantova yakınlarında bulunan Hunlara Papa I. Leo'nun da aralarında bulunduğu bir heyet gönderdi. Uzun bir süre boyunca, Katolik dünyası, Hunların Roma'yı yağmalamaktan vazgeçmesini bir mucize olarak kabul etti. Ancak bilimsel bir bakış açısından bakıldığında, Attila'nın ordusunun hem erzak konusunda sıkıntı yaşadığı hem de bir salgının kurbanı olduğu için müzakere etmeyi kabul ettiğine dair kanıtlar bulunmaktadır.

İtalya 451'de korkunç bir kıtlık çekmişti ve mahsulleri 452'de biraz daha iyi durumdaydı. Ancak Attila'nın 452'de Kuzey İtalya ovalarını yağmalaması hasadı iyileştirmememişti. Roma'ya ilerlemek, İtalya'dan elde edilemeyecek kadar erzak gerektirecekti ve şehri almak Attila'nın tedarik durumunu iyileştirmeyecekti. Bu nedenle Attila'nın barışı sonuçlandırması ve anavatanına çekilmesi daha kendisi için daha kazançlıydı.

Attila seferde iken, Marcianus nihayet Romalılara yardım etmeye karar vermişti. Önceki yıl Kalkedon Konsili'ne katılan Aetius adlı başka bir subayın komutası altındaki bir Doğu Roma ordusu Tuna'yı geçerek topraklarını korumak için geride bırakılan Hun birliklerini mağlup etmeye başlamıştı. Aquae Flaviae piskoposu Hydatius, Chronica Minora'''sında yaşananları şöyle anlatmaktadır:

Attila, şu ya da bu nedenle, barış yapmanın ve anavatanlarına geri dönmesinin kesinlikle daha kazançlı olduğunu düşünmüştü. Sonuç olarak muzaffer bir komutan olarak ve büyük ganimetlerle Tuna'nın ötesindeki topraklarına çekildi. Ordusu zayıflamış olmasına rağmen, Honoria ve çeyizi kendisine teslim edilmezse Romalıları ertesi yıl geri dönmekle tehdit etti.
 Ölümü
Yurduna dönmesinin ardından Attila, II. Theodosius'un ardından Bizans tahtına geçen İmparator Marcianus'tan kendisine ödenmeyen haraçları talep etmek için Konstantinopolis'e yeni bir saldırı planlamaya başladı. Ancak, 453'ün başlarında Hun hükümdarı beklenmedik bir şekilde öldü. Olayla ilgili en eski anlatım, Attila'nın, son eşi İldiko ile evliliğini kutladığı gece bol miktarda içki içtikten sonra şiddetli bir burun kanaması geçirdiği ve boğularak öldüğü hakkındadır ve Priskos'a atfedilir. Priskos'a göre, ölümü düğün gecesi gerçekleşecek ancak sabah gardiyanlar onu uyandırmak için odasına girdiklerinde, gelinin ölü bedeninin üzerinde ağladığını gördüklerinde ve şaşırdıklarında fark edilecekti.

Olaylardan seksen yıl sonra yazılan Bizans vakayinamelerinde Attila'nın ölümünün, eşi tarafından bıçaklanarak gerçekleştiği bildirilmektedir. Bazı tarihçiler, Theodosius'un Birkaç yıl önce denediğine benzer bir planın Marcianus tarafından düzenlemiş olabileceğini varsayarak, bu hipotezi inandırıcı bulmaktadırlar. Bununla birlikte bazı tarihçiler ise olayın gerçekleştiği zamana yakın dönemlerde kayda alınmış kaynaklarda Hun kralının vücudunda herhangi bir yara rapor edilmemiş olması nedeniyle cinayet hipotezinin reddedilemeyeceğini veya doğrulanamayacağını söylemektedirler.

Jordanes'e göre, Attila'nın askerleri hükümdarlarının ölümünü öğrendiklerinde kılıçlarıyla saçlarını ve yüzlerini keserek tepki göstermişlerdi çünkü Hun kültürüne göre tüm savaşçıların en büyüğünün ölümüne, kadınların yakarış veya gözyaşlarıyla değil, erkeklerin kanıyla yas tutulmalıydı. Attila gizli bir yerde, sırasıyle altın, gümüş ve demirden oluşan üç adet tabut ile beraber gömüldü ve mezarını kazan köleler, mezarın asla keşfedilmemesi ve kutsallaştırılmaması için öldürüldü. Mezarın yeri günümüzde hala belirsizdir.

Attila'nın oğulları olan İlek, Dengizik ve İrnek, babalarının ölümünün ardından Hun İmparatorluğu'nun topraklarını ve vasal halklarını kendi aralarında bölüşmeleri sürecinde çıkan gerginlik zamanla çatışmalara dönüştü. Kendilerinin "en kötü koşulların köleleri" gibi muamele gördüklerini hisseden ve kültürel bağımsızlıklarını talep eden Cermen halkları, Attila'nın eski dostu ve sadık bir müttefiki olan Ardarik yönetiminde Hunlara karşı bir ayaklanma başlattı. 454'te İlek önderliğindeki Hunlar, Nedao Muharebesi'nde Cermenler karşısında acı bir şekilde yenildi ve savaş sırasında İlek öldürüldü.

Attila'nın kalan oğulları Gotları tekrar idareleri altına alabilmek amacıyla, Ostrogotların hükümdarı, Katalon Muharebesinde Attila ile birlikte savaşmış olan Valamir'e saldırdılar, ancak geri püskürtüldüler. Ardından muhtemelen İrnek idaresindeki bir grup Hun kabilesi doğuya doğru göç etti. Abisi İlek'in ölümünün ardından Dengizik, 469'da Tuna'nın güneyine son bir baskın girişiminde bulundu, ancak Bassianae Savaşı'nda yenildi ve ertesi yıl öldürüldü.

Attila'nın imparatorluğu ölümünün ardından uzun süre yaşamamasına rağmen, Roma'ya ve diğer komşularına karşı yaptığı seferlerin etkisi olduça uzun sürdü. Hunların eylemleri sebebiyle zayıflayan Roma İmparatorluğu'nun ekonomik durumu, işgalciler tarafından kaybedilen stratejik öneme sahip toprakları yeniden kazanmak için yeterli değildi. Batı Roma'nın zayıflaması 476 yılında Odoacer tarafından tahttan indirelecek olan Romulus Augustus'a kadar devam edecek ve ardından İmparatorluğun çöküşü gerçekleşecektir.

Etimoloji
Birçok bilim insanı, "Attila" adının Doğu Cermen kökenli olduğunu iddia etmektedir; Gotça veya Gepidce "baba" anlamına gelen atta isminin sonuna, "-cık", "-cik" e benzer bir küçültme eki olarak -ila eklenmesi ile Attaila (Küçük baba) isminin meydana geldiği söylenmektedir. Söz konusu etimoloji teorisi ilk olarak 19. yüzyılın başlarında Jacob ve Wilhelm Grimm kardeşler tarafından önerildi.

Bazı başka bilim insanları ise ismin kökeninin Türk dillerinden geldiği söylemiştir. Omeljan Pritsak, "Attila" adının *es (büyük, ulu) ve *til (deniz, okyanus) ifadelerinin sonuna, son ek /a/'nın gelmesi ile beraber oluşmuş birleşik başlık adı olduğunu öne sürdü. Vurgulu arka hece olan til, es ön ekini sertleştirdi ve böylece as halini aldı.. Sonuç olarak "Okyanusal, evrensel hükümdar" anlamına gelen attíl- (<* etsíl <* es tíl) biçiminde tekil bir isim oluştuğunu söyledi. J. J. Mikkola ise ismin āt'' (nam, şöhret) kelimesinden geldiğini öne sürdü.  Bir başka teoride ise H. Althof (1902), ismin Türkçedeki atlı süvari veya Türkçe at ve dil kelimeleri ile ilgili olabileceğini düşünmüştür. Maenchen-Helfen, Pritsak'ın teorisinin "dahice ama birçok nedenden ötürü kabul edilemez" olduğunu savunurken, Mikkola'nın önerisini "ciddiye alınamayacak kadar zorlama" olduğunu ifade etmiştir. M. Snædal benzer şekilde, bu önerilerin hiçbirinin geniş çevrelerce kabul görmediğini belirtmiştir. Attila isminin kökeninin Türk dillerinden geldiğini söyleyen önerileri eleştiren Gerhard Doerfer, "Kral VI. George'un isminin kökeni Yunanca'dan, I. Süleyman'ın ismi ise Arapça bir kökenden geliyor. Ancak bu onları ne Yunan ne de Arap yapmıyor. Dolayısıyla Attila'nın isminin Hun kökenli olmaması kabul edilebilir." diyerek konu hakkındaki görüşünü açıklamıştır.

Günümüz kültürüne etkisi

Biyografik filmler
 Attila (1954)  Pietro Francisci'nin Anthony Quinn ve Sophia Loren'in yer aldığı sinema filmi.
 Sign of the Pagan (1954) , Douglas Sirk'in Jack Palance ve Jeff Chandler'ın yer aldığı sinema filmi.
 Attila (1991) , Christopher Swann'ın TV filmi.
 Attila (2001) , Dick Lowry'nin TV filmi.

Bilgisayar oyunları
 Civilization 5 Gods and King's eklenti paketi
 Rome Total War: Barbarian Invasion
 Age of Empires 2 The Conquerors: Attila the Hun Campaign (2000)
 Total War: Attila (2015)

Attila tasvirleri

Ayrıca bakınız

 Prens Csaba
 Atilla'nın Kılıcı

Kaynakça
Notlar

Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Attila ile ilgili çalışmalar , Gutenberg Projesi

Hunlar
395 doğumlular
453 yılında ölenler
5. yüzyıl liderleri
Avrupa Hun İmparatorluğu
Macaristan tarihi
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Attila

Attila


Les  sont des petits pains croustillants typiques de la cuisine andalouse. Ce type de pain à la texture croustillante est souvent servi en accompagnement de certaines tapas au jambon, ainsi que d'autres charcuteries.

Histoire
Il existe des preuves qu'ils ont été produits au milieu du .

Caractéristiques
Il s'agit de baguettes de pain dont la teneur en eau est faible à l'intérieur. De ce fait, la consistance dure de l'intérieur est très similaire à celle des biscottes (ou biscuit de mer). Cette absence d'humidité à l'intérieur leur permet de se conserver pendant de longues périodes. Les ingrédients sont la farine de blé, l'eau, la levure et le sel. Une graisse, généralement d'origine végétale, est habituellement ajoutée à la pâte. Certaines pâtes à  contiennent une certaine quantité d'ail dans leur pâte.

Notes et références

Cuisine andalouse
Petit pain

Picos (cuisine)


Dvoliska (lat. Zygophyllum), tipski rod porodice dvoliskovica. Postoji preko 40 vrsta, poglavito grmova, rijetko zeljaste bilje, koje rastu po dijelovima Azije i Afrike, te nešto na istoku Europe.

Vrste

 Zygophyllum atriplicoides Fisch. & C.A.Mey.
 Zygophyllum balchaschense Boriss.
 Zygophyllum betpakdalense Golosk. & Semiotr.
 Zygophyllum borissovae Beier & Thulin
 Zygophyllum brachypterum Kar. & Kir.
 Zygophyllum cuspidatum Boriss.
 Zygophyllum darvasicum Boriss.
 Zygophyllum dregeanum Sond.
 Zygophyllum eichwaldii C.A.Mey.
 Zygophyllum fabago L.
 Zygophyllum fabagoides Popov
 Zygophyllum furcatum C.A.Mey.
 Zygophyllum gobicum Maxim.
 Zygophyllum gontscharovii Boriss.
 Zygophyllum heterocladum Rech.f. & Patzak
 Zygophyllum iliense Popov
 Zygophyllum jaxarticum Popov
 Zygophyllum kansuense Y.X.Liou
 Zygophyllum karatavicum Boriss.
 Zygophyllum kaschgaricum Boriss.
 Zygophyllum kegense Boriss.
 Zygophyllum kopalense Boriss.
 Zygophyllum lehmannianum Bunge
 Zygophyllum loczyi Kanitz
 Zygophyllum macropodum Boriss.
 Zygophyllum melongena Bunge
 Zygophyllum miniatum Cham. & Schltdl.
 Zygophyllum mucronatum Maxim.
 Zygophyllum neglectum Grubov
 Zygophyllum obliquum Popov
 Zygophyllum ovigerum Fisch. & C.A.Mey. ex Kar.
 Zygophyllum oxianum Boriss.
 Zygophyllum oxycarpum Popov
 Zygophyllum pamiricum Grubov
 Zygophyllum pinnatum Cham. & Schltdl.
 Zygophyllum potaninii Maxim.
 Zygophyllum pterocarpum Bunge
 Zygophyllum rosowii Bunge
 Zygophyllum sinkiangense Y.X.Liou
 Zygophyllum stenopterum Schrenk
 Zygophyllum subtrijugum C.A.Mey.
 Zygophyllum taldykurganicum Boriss.
 Zygophyllum trialatum Blatt. & Hallb.
 Zygophyllum turcomanicum Fisch. ex Kar.
 Zygophyllum xanthoxylum (Bunge) Maxim.

Sinonimi:
 Agophyllum Neck.
 Agrophyllum Neck.
 Augea Thunb.
 Fabago Mill.
 Fagonia Tourn. ex L.
 Halimiphyllum (Engl.) Boriss.
 Petrusia Baill.
 Piotes Sol. ex Britten
 Sarcozygium Bunge
 Tetraena Maxim.

Izvori

Vanjske poveznice

Dvoliskovice

Dvoliska


Frankofon (), Fransızca konuşan kimse için veya çoğunluk olarak Fransızca konuşanlara verilen isimdir.

Ayrıca Uluslararası Frankofoni Örgütü () adında Fransızca konuşan ülkelerin oluşturduğu uluslararası bir birlik vardır. Batı Afrika ülkelerinin birçoğu, Belçika, İsviçre, Kanada, Yunanistan, Ermenistan, Romanya, Avusturya, Macaristan, Ukrayna gibi birçok ülke bu birliğin üyesidir.

Ayrıca bakınız

 Frankofoni Zirvesi

Kaynakça

Ülke sınıflandırmaları
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu gözlemcileri
1970'te kurulan kuruluşlar

Frankofon


Ulubey, Ordu ilinin ilçelerinden biridir.

Nüfusu 7000 olan ilçe köylerin ortasında yer aldığı için adına halk arasında "merkez" denilir. Ordu'ya 21 km uzaklıkta olması nedeniyle birçok ekileşimi Ordu ile yapmaktadır. Bu orada oturanlara bir rahatlık getirirken ilçe merkezinin gelişmesi açısından pek elverişli bir durum yaratmaz.

Almanya başta olmak üzere Avusturya, Hollanda, Fransa vb. Avrupa ülkelerine ve İstanbul'a, Bursa'ya, Adapazarı'na, Kocaeli'ye büyük göçler vermiştir. Kış mevsiminde ilçe ve köyler adeta terk edilmiş gibi hissedilir. Yazları ise hareketli ve canlıdır.

Salı günleri kurulan pazar nedeniyle "salıya gitmek, salıdan gelmek, salıda görüşmek" vb. deyimler kullanılır. Oto pazarı mevcuttur.

Tarihçe
Ulubey toprakları, Oğuz boylarının Anadolu'ya göç etmeye başladıkları 11. ve 12. yüzyıl genel anlamda boştu. 1071 Malazgirt zaferinden sonra Türk ve özellikle Çepni boylarına mensup aşiretler ve oymaklar tarafından yerleşim yeri oldu. Emir Danişmente, Selçuklu devletlerindeki "İkta" geleneğine uygun olarak Ulubey çevresindeki topraklar verildi. 14. yüzyıl ortalarında 15. yüzyıl başlarına kadar Mesudiye merkezli kurulan Hacı Emiroğulları beyliğine katıldı.

Osmanlı sultanlarından Yıldırım Beyazıd'ın Karadeniz bölgesinde bulunan beylikleri idaresi altına almasından sonra, Mehmet Çelebi'nin "Anadolu birliğini kurma" teşebbüsleri sonucunda Ulubey'den Mesudiye'ye kadar uzanan iç bölgelerde Osmanlı topraklarına katılmış oldu. Fatih Sultan Mehmet Han'ın 1455 yılında Ulubey topraklarını tımar olarak dağıtması sonucunda bir Türkmen beyinin adını alarak Sevdeşlü namı diğer Uluğbey'lü nahiyesi oldu. Kaza merkezi, mahalle, köy ve nahiyelerde bulunan Müslim ve Gayrimüslim nüfus ve hane sayısını 1872 salnamesinden şöyle okuyoruz: Ordu kazasında Ulubey ile birlikte 69 köy 5 mahalle vardır. Ulubey nahiye müdürü Behram Ağa katibi de Arif Efendidir. Ordu ve Ulubey'deki Hristiyan tebaa içinde Katolik yoktur. Ermeniler 398 hane, Rumlar 535 hane, Çerkezler 30 hane, Türkler 2511 hanedir. Toplam hane sayısı da 3474. Nüfus: Ermeni nüfusu 1445, Rum nüfusu 2108, Çerkez nüfusu 150, Türklerin nüfusu 7651, toplam nüfus 11354'tür. Faydalanılan kaynak: Trabzon Vilayet Salnamesi 4. cilt sf: 95-153-173-199-207-209-211-213... 1547 yılında Ulubey nahiyesi adını aldı.1958 yılına kadar nahiye olarak kaldı. ve 1 nisan 1958 günü ilçe oldu. 1958 martında ilk belediye teşkilatı kuruldu ve 23 Şubat 1958 günü ilk belediye seçimi yapıldı. Halen Ulubey ilçesine bağlı 35 köy ve 6 mahalle olmak üzere ceman 41 adet yerleşim birimi bulunmaktadır.

Nüfus

Coğrafya

Ordu-Sivas karayolu üzerinde ve Canik Dağları yamacında kurulmuş olan Ulubey ilçesi 256 km² lik idari sınıra sahiptir. 586 m. Yükseklikte yer alan ilçe kuzey batıda Perşembe, batıda Gürgentepe, güneyde Mesudiye, Güney batıda Gölköy, Güney doğuda Kabadüz ilçeleriyle komşudur.

Dağlık bir yapıya sahip olan ilçede Karadeniz ikliminin bir uzantısı olan ve her mevsim yağışlı olmakla beraber yağışların kış mevsiminde kar, yaz mevsiminde ise yağmur şeklinde düştüğü bir iklim görülmektedir.

Uygun iklim ve yağış koşullarına bağlı olarak bitki örtüsü tarıma uygun alanlarda fındık, tarım dışı alanlarda ise yörenin asil bitki topluluğunu oluşturan geniş ve yer yer iğne yapraklı karma ormanlardır. Akarsu ağının fazla zengin olmadığı ilçede Melet Irmağı ve bu ırmağın kolu olan Sarpdere dışında önemli bir akarsu yoktur.

Sosyal yapı
Bu ilçenin küçük olması nedeniyle ailelerin birbirlerini yakından tanımaları etkilidir. 2000 yılında yapılan son nüfus sayımına göre ilçe nüfusu yöreden yapılan göçlerle azalmıştır. Bu azalmada etkili olan diğer nedenler nüfus planlaması konusunda yapılan çalışmaların başarıya ulaşmasıdır. İlçe nüfusu fındık hasat mevsiminde geçici artış göstermektedir. Son yıllardaki ekonomik sıkıntılardan dolayı sosyal yapı etkilenmiş akraba aile ilişkileri gerilemiştir. İnsanlar ekonomik yönden çeşitli alanlara yönelerek yeni işler edinmişlerdir. Bu yöneliş özellikle Ordu il merkezinde İstanbul'da ve yurtdışında yoğunlaşmıştır.

Eğitime önem verilmesine rağmen ekonomik yönden etkilenen insanlar göçlerle yöreden ayrılarak çoğu okulun kapanmasına böylece eğitim gören insan sayısının azalmasına neden olmuştur. Bu göçler nedeniyle ilçede orta yaş ve ileri yaş grubu insanların çok olduğu görülmektedir. Halk genellikle örf ve adetlerine önem vermekte düğün, nişan ve mevlit gibi faaliyetlerin eski canlılığı ile devam ettiği görülmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ulubey Belediyesi Resmi Sitesi
 Ulubey Kaymakamlığı Resmi Sitesi

Ulubey, Ordu


This is a list of Syrian people. Entries on this list are demonstrably notable by having a linked current article or reliable sources as footnotes against the name to verify they are notable and identify themselves as Syrian, naturalized as Syrian or were registered at birth as Syrian.

Leaders and politicians

Ancient

 Elagabalus Roman emperor
 Severus Alexander Roman emperor, was the son of Julia Mamaea
Philip the Arab Roman emperor
 Julia domna Roman empress and mother of Geta and Caracalla
Eutropia Roman Princess, mother of emperor Maxentius and two queens Fausta and Flavia, and the grandmother of Constantine II, Constans and Constantius II and the great grandmother of Julian and Constantius Gallus
Leo III the Syrian Byzantine emperor and the founder of the Syrian dynasty
Constantine V Byzantine emperor father of Leo IV the Khazar and grandfather of Constantine VI
Leo V the Armenian Byzantine emperor of Armenian and Syrian origins.
Cassiodorus  Consul of the Roman Empire, sometimes called the savior of the western civilization
Avidius Cassius  usurping Roman emperor for three months in AD 175.
Leontius (usurper)
Tiberius Claudius Pompeianus  Council and military commander, second spouse of Lucilla, and father of Pompeianus
Minervina wife of Constantine the Great, mother of the Roman emperor Crispus
Mamertina Concubine of Emperor Licinius and mother of Licinius II
Sextus Varius Marcellus was the spouse of Julia Soaemias, he was also  praefectus of the military treasury and governor of Numedia

Modern and contemporary
Ibrahim Hananu – leader of the revolution (northern area) against French Mandate (1921–1929)
Shukri al-Quwatli – former President
Hashim al-Atassi – former President
Nazim al-Kudsi – former President
Rushdi al-Kikhya – statesman and political leader
Fares al-Khoury – statesman and former prime minister
Hafez al-Assad – former President
Abdul Halim Khaddam – former President and former Vice President
Subhi Barakat – former President
Lu'ay al-Atassi – former President
Nureddin al-Atassi – former President
Haqqi al-Azm – former prime minister
Khalid al-Azm – former prime minister
Maarouf al-Dawalibi – former prime minister
Sultan al-Atrash – General of the Great Syrian Revolution
Yusuf al-Azmah – former Minister of Defense
Rashad Barmada – former Minister of Defense
Bashir Azmeh – former prime minister
Mikhail Ilyan – former Minister of Foreign Affairs
Husni al-Za'im – former president
Amin al-Hafiz – former president
Ahmed Kuftaro – former Grand Mufti of Syria, 1964–2004
Carlos Menem – former President of Argentina
Gabi Ashkenazi – Israeli politician and former military leader
Levon Ter-Petrosyan - first president of Armenia
Mitch Daniels – 49th Governor of Indiana
Victor Atiyeh – 32nd Governor of Oregon
Robert Cahaly – political consultant and  founder of the Trafalgar Group
Avichay Adraee – Lieutenant Colonel in the Israel Defense Forces
Muhammad Mustafa Mero – former prime minister
Muhammad Naji al-Otari – prime minister
Mahmoud Zuabi – former prime minister
Farouq al-Sharaa – diplomat, former foreign minister from 1984 to 2006 and vice-president since 2006
Tareck El Aissami – Venezuelan Syrian politician serving as Minister of Industries and National Production since 14 June 2018
Khalil Eideh – Australian politician

Scholars

Modern and contemporary
Raphael of Brooklyn – Damascene Syrian parents; first Orthodox bishop to be consecrated in North America
Jerrier A. Haddad – co-developer and designer of the IBM 701 series which was IBM's first commercial scientific computer and its first mass produced mainframe computer
Hunein Maassab – professor of epidemiology known for developing the Live attenuated influenza vaccine
Shadia Habbal – astronomer and physicist; played a key role in establishing the NASA Parker Solar Probe
Fawwaz T. Ulaby – professor of electrical engineering and computer science at the University of Michigan; received the IEEE Edison Medal in 2006
Kefah Mokbel, FRCS – lead breast surgeon at the London Breast Institute of The Princess Grace Hospital; professor of Breast Cancer Surgery (The Brunel Institute of Cancer Genetics and Pharmacogenomics) Brunel University London
Oussama Khatib – roboticist and professor of Computer Science at Stanford University; received the IEEE RAS for Distinguished Service Award (2013)

Dina Katabi – director of the Massachusetts Institute of Technology Wireless Center
Huda Akil – neuroscientist, past President of the Society for Neuroscience
Malatius Jaghnoon – epigrapher and founder of the archaeological society in Homs
Afif Bahnassi – art historian and curator
Constantine Zureiq – historian and activist
Aref Dalila – economist, political activist and former political prisoner

Writers, poets and authors
Hanna Diyab
Ziad Abdullah – novelist and screenwriter
Nasib Arida
Mary Ajami
Sadiq Jalal al-Azm – author, philosopher, sociologist and human rights advocate
Ali Ahmad Said Esber – popularly known as Adonis, a Syrian poet, essayist and translator
Aziz Azmeh – author and philosopher
Abdulkarim Baderkhan (born 1986) – poet, translator, critic
Morad Daoud – novelist, sculptor
Hisham al-Ghazzi (born 1923) – lawyer
Abd al-Masih Haddad
Qustaki al-Himsi
Adib Ishaq
Riad Ismat – writer, director
Amal Kassir – spoken word poet
Khaled Khalifa – novelist
Mohammed Maghout – poet and writer
Francis Marrash
Abu Khalil Qabbani – playwright, "father of Syrian theatre"
Nizar Qabbani – poet
Widad Sakakini (1913–1991) – writer and feminist
Fathallah Saqqal – lawyer, writer, government minister
Mona Simpson (born 1957) – Syrian American novelist and essayist
Zakariyya Tamer – writer
 Muhammad al-Tunji – linguist, and author; received Indian Prize from UNESCO in 1970
Dima Wannous – author and journalist
Saadallah Wannous – playwright
Khairy Alzahaby – writer, novelist, scenarist, historian, thinker
Riad Sattouf – cartoonist, comic artist, film director

Miscellaneous
Michel Aflaq – political theorist
Vatche Arslanian – International Red Cross
Tawfiq Bay – traveler, military leader, and politician
Muzna Dureid – activist
Aref Dalila – economist, Damascus Spring figure
Hala Gorani – reporter
Sireen Hamsho – renewable energy specialist
Abdul-Nabi Isstaif – critic, a scholar of comparative literature and Orientalism
Sami Zayn – professional wrestler
Jerrier A. Haddad – co-developer and designer of the IBM 701

Ahmad Joudeh – ballet dancer
Jack Marshall – poet and author

Businesspeople

 Steve Jobs - Cofounder of Apple.
 Jacques Saadé – billionaire with a net worth of $7 billion
 Rodolphe Saadé – billionaire with a net worth of $10.9 billion
 Jose Mugrabi – billionaire with a net worth of $5 billion.
 David Nahmad – billionaire and former art dealer
 Ezra Nahmad  – billionaire art collector and dealer
 Edmond Safra – banker
 Ayman Asfari – Chief Executive of Petrofac
 Jacob Safra – banker
 Joseph Safra – banker
 Jeff Sutton – billionaire New York real estate developer and the founder of Wharton Properties
 Michel Chalhoub – founder of the Chalhoub Group
 Mohed Altrad – French-Syrian businessman
 Mohammed Mohiedin Anis
 Elie Horn – billionaire
 Isaac Saba Raffoul – billionaire
 Gilbert Bigio – wealthiest man in Haiti
 Ronaldo Mouchawar – entrepreneur, founder of Souq.com
 Sam Yagan – Internet entrepreneur
 Wafic Said – established the Saïd Foundation in 1982 and the Saïd Business School at the University of Oxford in 1996
 George Haswani – businessman who owns the HESCO natural gas production company

Actors/actresses
Yasser Azmeh – comedian and director
Abbas al-Noury – actor
Samer al-Masry – actor
Bassam Kousa – actor
Mounir Fakhry Abdel Nour – actor
Muna Wassef – actress
Lilia al-Atrash – actress
Bouthayna Shaya – actress
Marwan Farhat – actor
Raghda Khateb – actress
Ayman Al-Salek – actor
Adel Abo Hassoon – actor
Jumana Murad – actress
Anjy Al-Yousif – actress
Yahya Al-Kafri – actor
Hisham Kafarneh – actor

Archaeologists
 Khaled al-Asaad – former director of antiquities in Palmyra, brutally beheaded by Daesh
Raoul Gregory Vitale – born in Latakia

Architects
 Nazih Kawakibi – architect, professor of architecture and historian of Damascus
 Khaled Malas – architect and art historian
 Moshe Safdie  – designer of Marina Bay Sands and Jewel Changi Airport
 Apollodorus of Damascus – Roman architect, 2nd century

Artists
Youssef Abdelke – artist
Darin Ahmad – artist, poet, writer
Ali Farzat – cartoonist
Marwan Kassab-Bachi – painter
Louay Kayali – cartoonist
Fateh Moudarres – painter

Athletes
Flamma – one of the most famous gladiators in history
Bill George - Chicago Bears, Pro Football Hall of Fame
Joseph Atiyeh – wrestler and silver medalist at the 1984 Olympic Games
Zid Abou Hamed – athlete
Mustafa Hamsho – boxer
Ahed Joughili – weightlifter
Michael Madanly – basketball player
Naser Al Shami – boxer
Feras Saied – bodybuilder
Yasser Seirawan – chess grandmaster and four-time US-champion
Ghada Shouaa – heptathlete and gold medalist at the 1996 Olympic Games
Yaser Shigan – boxer
Sami Zayn – wrestler

Footballers
Omar Al Somah
Firas Al Khatib
Jehad Al Hussain
Mahmoud_Al-Mawas
Wael Ayan
Aatef Jenyat
Sanharib Malki
Ilyas Merkes
Louay Chanko
George Mourad
Christer Youssef
Abdul Fattah Al Agha
Basel Abdoulfattakh
Dani Kiki
Gaby Jallo
Imad Chhadeh
Ninos Gouriye
Ibrahim Alma
Zyad_Chaabo
Oliver Kass Kawo

Criminals
Monzer al-Kassar – international arms dealer
Akram Ojjeh – international arms dealer, former son-in-law of Mustafa Tlass

Film directors
Moustapha Akkad
Omar Amiralay
Talal Derki
Mohammad Malas
Ossama Mohammed
Abdellatif Abdelhamid

Musicians
Bob Marley – born to a family of Syrian Jewish origin
Asmahan – original name: Princess Amal Al Atrash, singer, sister of Farid Al Atrash
Farid al-Atrash – composer, singer and oud player
Fahd Ballan – traditional singer
Kinan Azmeh – musician
Sabah Fakhri – traditional singer
Malek Jandali – composer and pianist
Assala Nasri – singer
George Wassouf – singer
Bachar Zarkan – musician, singer, actor
Lena Chamamyan – singer
Rasha Risk – singer
Mayada El Hennawy – singer
XXXTentacion – born to a family of possibly Syrian origin; rapper, singer, songwriter

Former political prisoners and prisoners of conscience
Ali al-Abdallah – writer and human rights activist
Michel Kilo – writer, political prisoner
Haytham Manna – writer, spent three decades as a human rights activist
Haitham al-Maleh – human rights activist and former judge
Riad al-Turk – prominent Syrian opposition leader, former political prisoner for about 20 years in Syria

See also
 List of people by nationality
 List of Arab Americans
 List of Syrian artists

References

Lists of Arabs

List of Syrians


Josephine "Josie" Ho Chiu-yi, gelegentlich  Ho Chiu-yee, (; * 26. Dezember 1974 in Hongkong) ist eine chinesisch-kanadische Schauspielerin und Sängerin, die in Asien vor allem für ihre unkonventionellen Filmrollen und als Tochter des Hongkonger Millionärs und Casino-Besitzers Stanley Ho bekannt ist.

Biografie
Ho wurde am 26. Dezember 1974 als Tochter von Stanley Ho und dessen zweiter Frau King-Ying Nam in Hongkong geboren. Sie hat vier Geschwister, zu denen Pansy Ho und Lawrence Ho gehören, und zwölf Halbgeschwister. Im Alter von 13 Jahren schickten ihre Eltern sie auf ein kanadisches Internat, das Ridley College in St. Catharines, Ontario. Nach ihrem Schulabschluss beschloss sie entgegen dem Wunsch ihres Vaters eine Karriere in der Unterhaltungsindustrie zu verfolgen. Zunächst ging sie für einige Zeit nach Taiwan, um dort als Sängerin zu arbeiten und Hochchinesisch zu lernen. Später kehrte sie nach Hongkong zurück, als sie dort ein Angebot für eine Filmrolle erhielt und dort dann auch einen Plattenvertrag abschließen konnte. Seitdem arbeitet sie in Hongkong als Schauspielerin und Musikerin. 2003 heiratete sie Conroy Chan, den Sänger der Band Alive.

Karriere als Schauspielerin
Ho erhielt ihre erste Filmrolle 1994 als eine Volleyballspielerin in dem Hongkong-Sportdrama Victory über eine Volleyballmannschaft. Die Rolle war ihr von ihrem ehemaligen Highschool-Volleyball-Trainer vermittelt worden, als das Filmstudio nach Darstellern suchte, die auch die physischen Aspekte der Rolle überzeugend verkörpern konnten. In Chinese Box hatte Ho 1997 eine Cameo-Rolle und ist dort in einer Szene mit Gong Li und Jeremy Irons zu sehen. 1999 spielte sie in dem Actionfilm Purple Storm eine Terroristin, die willens ist, ihren Mann und ihre Kinder für ihre politischen Ziele zu opfern. Für diese Rolle erhielt sie eine Golden-Horse-Nominierung als beste Nebendarstellerin.

Karriere als Musikerin
Ho nahm zu Beginn ihrer Karriere drei Cantopop-Alben auf, dann jedoch kündigte sie ihren Plattenvertrag, da sie mit den strikten Vorgaben ihrer Plattenfirma unzufrieden war und eine größere Kontrolle über ihre musikalische Arbeit erlangen wollte. Seitdem nahm sie mehrere Rockalben auf und tritt regelmäßig mit ihrer eigenen Band als Josie Ho & The Uni Boys auf.

Filmografie
 1994: Victory (Qingchun huohua)
 1995: Tragic Commitment (Mei you laogong de rizi)
 1995: Black Dream (Xiandai guhuozai)
 1996: Lost and Found (Tianya haijiao)
 1996: The Criminal Investigator (O gei sut lok II, Fernsehserie)
 1996: Those Were the Days (Si ge 32A he yi ge xiangjiao shaonian)
 1997: All's Well, Ends Well 1997 (97 ga yau heisi)
 1997: Chinese Box
 1998: Xiang jian ni (You Light Up My Life)
 1998: Anna Magdalena (Ngonna Madaklinna)
 1999: Slow Fade – Nacht der Entscheidung (Wu jian lucheng)
 1999: Purple Storm – Ein tödlicher Auftrag (Zi yu feng bao)
 2000: For Bad Boys Only (Bad boy dakgung)
 2001: Forever and ever (Deigau tincheung)
 2001: Didui (The Enemy)
 2001: Yukmong ji shing (City of Desire)
 2001: Horror Hotline … Big Head Monster (Hungbou yitsin ji Daitao gwai ying)
 2001: Color of Pain (Ye long)
 2002: Dead or Alive: Final
 2002: Dang nanren biancheng nuren (Women from Mars)
 2002: Tai Tai (Kurzfilm)
 2002: Frugal Game (Haanchin gachuk)
 2002: So Close – Nichts ist so, wie es scheint (Xiyang tianshi)
 2003: My Lucky Star (Hangwun chiuyan)
 2003: Taiyang wuzhi (And Also the Eclipse)
 2003: The Twins Effect (Chin gei bin)
 2003: Naked Ambition (Ho ching)
 2004: Luk jongsi (Six Strong Guys)
 2004: Butterfly – Hu Die (Hudie)
 2005: House of Fury (Jingmo gaating)
 2006: McDull, the Alumni (Chuntian huahua tongxuehui) (Synchronstimme)
 2006: Isabella (2006) (Yisa builai)
 2006: Exiled (Fongjuk)
 2006: Men Suddenly in Black 2 (Daaicheungfoo 2)
 2007: Simply Actors (Heiwong ji wong)
 2007: Die Reise des chinesischen Trommlers (Zhan. gu)
 2008: A Decade of Love (Sup fun chung ching)
 2009: Street Fighter: The Legend of Chun-Li
 2009: LaMB (Fernsehfilm, Synchronstimme)
 2009: Cut Short (Kurzfilm)
 2009: Murderer (Saatyanfaan)
 2009: Poker King (Pouhark wong)
 2010: Dream Home (Waidorleiah yut ho)
 2011: Contagion
 2012: The Courier
 2012: Fu sing
 2012: Motorway (Chesau)
 2013: Badges of Fury (Bu'er shentan)
 2013: Open Grave
 2014: The Apostles
 2014: Naked Ambition 2
 2014: The Seventh Lie
 2015: In the Room
 2015: Full Strike
 2021: Im Herzen des Dschungels (Edge of the World)
 2021: Habit

Quelle: Hong Kong Movie Database, Internet Movie Base

Diskografie (Auswahl)
 Rebel (, 1994)
 Ho Ka Suk Lui (, 1996)
 White Lies (1997)
 Sickid (2003)
 Hell's Kitchen (2006)
 Elastic Rock (2008)
 Josie and The Uni Boys – Third Eye (2011)
 Josie and The Uni Boys – Salute to 80's (2013)
 Josie and the Uni Boys – The Electrifying Supernatural Lady Land (2014)

Quellen
 Ricky Yap: Ho Scales New Heights. In: New Straits Times, 3. Dezember 1999. (englisch)
 Clifford Coonan:  In: Irish Times, 4. Oktober 2011. (englisch).
 Alexandra A. Seno: Josie Ho: Tracking a star, from Hong Kong to Sundance. In: New York Times, 8. Januar 2008. (englisch)
 Dream Home with Josie Ho. In: Tuesday Talks auf theestablishingshot.com, London, November 2010. (Videoclip, englisch, 13:46 Min)

Weblinks

 Josie Ho. in der Hong Kong Movie Database (chinesisch, englisch)
  In: hk.asia-city.com, 20. Mai 2010 (Selbstbeschreibung von Josie Ho, englisch)

 Offizielle Website (chinesisch, englisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Sänger
Chinese (Hongkong)
Kanadier
Geboren 1974
Frau

Josie Ho


Pseudorhipsalis, rod kaktusa smješten u tribus Hylocereeae, dio potporodice Cactoideae. Postoji 6 vrsta raširenih u tropskoj Americi, od južnog Meksika, na jug do Perua i Bolivije

Vrste
 Pseudorhipsalis acuminata Cufod.
 Pseudorhipsalis alata (Sw.) Britton & Rose
 Pseudorhipsalis amazonica (K.Schum.) Ralf Bauer
 Pseudorhipsalis himantoclada (Rol.-Goss.) Britton & Rose
 Pseudorhipsalis lankesteri (Kimnach) Barthlott
 Pseudorhipsalis ramulosa (Salm-Dyck) Barthlott

Sinonimi
 Kimnachia S.Arias & N.Korotkova
 Wittia K.Schum.
 Wittiocactus Rauschert

Izvori

Hylocereeae

Pseudorhipsalis


Les élections sénatoriales en Meuse ont lieu le dimanche . Elles ont pour but d'élire les sénateurs représentant le département au Sénat pour un mandat de neuf années.

Contexte départemental

Lors des élections sénatoriales du 27 septembre 1992 en Meuse, deux sénateurs ont été élus selon un scrutin majoritaire.

Depuis, tous les effectifs du collège électoral des grands électeurs ont été renouvelés, avec les élections législatives françaises de 1997, les élections européennes de 1999, les élections régionales françaises de 1998, les élections cantonales de 1998 et 2001 et les élections municipales françaises de 2001.

Sénateurs sortants

Présentation des candidats

Les nouveaux représentants sont élus pour une législature de 6 ans au suffrage universel indirect par les 888 grands électeurs du département. Dans la Meuse, les sénateurs sont élus au scrutin majoritaire à deux tours. Leur nombre reste inchangé, 2 sénateurs sont à élire. Ils sont 16 candidats dans le département, chacun avec un suppléant.

Résultats

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Élections sénatoriales françaises de 2001
 Grand électeur
 Liste des sénateurs de la Meuse
 Sénat

Liens externes

 Commentaires et compléments issus des élections sénatoriales de 2001
 Résultats des élections sénatoriales de 2001 dans la Meuse

Meuse
Sénatoriales, 2001

Élections sénatoriales de 2001 dans la Meuse


Die Estoril Open 1998 sind ein Tennisturnier in Portugal und fanden vom 6. April bis 13. April 1998 statt. Es handelte sich um die neunte Auflage des Tennis-Sandplatzturniers im portugiesischen Oeiras. Das Turnier war sowohl Teil der männlichen ATP-Serie (siehe ATP Estoril).

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers
 Turnierplan Einzel auf der ATP-Homepage
 Turnierplan Doppel auf der ATP-Homepage

Turnier der ATP Tour 1998
Tennisturnier in Oeiras

Estoril Open 1998


كانت غَزْوَةُ بَدْر الآخِرة في شعبان سنة 4 هـ - يناير 626 م، تسمى هذه الغزوة ببدر الآخرة، وبدر الصغرى، وبدر الثانية، وبدر الموعد.

سبب الغزوة
لما انصرف أبو سفيان ومن معه يوم أحد نادى: «إن موعدكم بدر».
فقال رسول الله—لرجل من أصحابه قل: «نعم هو بيننا وبينك موعد».

لما جاء الموعد استعمل محمد  على المدينة عبد الله بن عبد الله بن أبي ابن سلول الأنصاري وخرج ومعه ألف وخمسمائة مقاتل، وكانت الخيل عشرة أفراس، وحمل اللواء علي بن أبي طالب ونزل النبي بدراً وأقام فيها ثمانية أيام ينتظر أبا سفيان، وخرج أبو سفيان من مكة على رأس قوة قوامها ثلاثة آلاف مقاتل، وقيل ألفان وخمسمائة، وقيل ألفا مقاتل، وفي نفسه رغبة ألا يحدث هذا اللقاء الذي ينتظر نتيجته كثير من رجال القبائل والأعراب وأهل المدن؛ إذ قضت المدينة ومكة عاماً في الاستعداد له، وكان في خروج أبي سفيان محاولة لإخافة المسلمين وإرهابهم كي لا يخرجوا فيكونوا هم الذين نكلوا عن الخروج.

نعيم بن مسعود يبث الشائعات
بعث أبو سفيان نعيم بن مسعود؛ ليخيف المسلمين في المدينة من كثرة أعداد قريش وقوتها وجعل له عشرين بعيراً إن أدى هذه المهمة ولم يخرج محمد، وقال له: «إنه بدا لي أن لا أخرج، وأكره أن يخرج محمد ولا أخرج أنا؛ فيزداد المسلمون جرأة، فلأن يكون الخلف من قبلهم أحب إلي من أن يكون من قبلي، فالحق بالمدينة وأعلمهم أنا في جمع كثير ولا طاقة لهم بنا، ولك عندي من الإبل عشرون أدفعها لك على يد سهيل بن عمرو».

وصل نعيم إلى المدينة وبدأ يبث إشاعاته وساعده في ذلك المنافقون واليهود، وقالوا: لا يفلت محمد من هذا الجمع ولعبت هذه الإشاعات دورها، وسار أبو بكر الصديق، وعمر بن الخطاب ـ رضي الله عنهما ـ إلى رسول الله وقالا له:"يا رسول الله إن الله مظهر نبيه ومعز دينه، وقد وعدنا القوم موعدا ً لا نحب أن نتخلف عنه، فيرون أن هذا جبن، فسر لموعدهم فوالله إن في ذلك لخيراً، فسُرَّ النبي مما قاله صاحباه وأعلن أنه في طريقه إلى بدر وقال: "والذي نفسي بيده؛ لأخرجن وإن لم يخرج معي أحد".

خروج النبي لملاقاة العدو
نادى رسول الله –- في الناس للخروج، فاجتمع حوله ثلاث مئة وخمسون مقاتل وسار بهم إلى بدر، وصل النبي إلى بدر في جيشه وعسكر هناك، وبقي ثمان ليال ينتظر قريشاً، ولكنها لم تأت، إذ عادت جموعها من عسفان خوفاً من اللقاء حقيقةً، وحجتها في ذلك أن الظروف غير ملائمة للحرب إذ كانت سنوات جدب، قال أبو سفيان:  ، فرجع الناس فسماهم أهل مكة جيش السويق، يقولون إنما خرجتم تشربون السويق..!، وأثناء وجود رسول الله ــ في انتظاره لأبي سفيان لميعاده أتاه مخشي بن عمرو الضمري وهو الذي كان وادعه على بني ضمرة في غزوة ودان فقال: "يا محمد: أجئت لملاقاة قريش على هذا الماء؟ قال: نعم يا أخا بني ضمرة، وإن شئت مع ذلك رددنا إليك ما كان بيننا وبينك. قال: لا، والله، يا محمد، ما لنا بذلك منك من حاجة.

نتائج الغزوة
كانت نتيجة هذه الغزوة أن فر المشركون يجرون أذيال الخيبة والهزيمة، وعاد المسلمون يحملون راية الظفر، وهكذا دان عدو المسلمين الأول، وهي أقوى قوة في الجزيرة، وجيشها أكبر الجيوش تنظيماً وعتاداً، وكانت هي المتحدية، وهي الفارَّة من اللقاء، وأدى ذلك إلى خوف القبائل، وإجلاء جزء من اليهود.
وبدا أن غزوة أحد لم تكن ضربة أليمة يخنع المسلمون بعدها، ومن نتائجها أن رجالاً من الأعراب حول المدينة، والمنطقة كلها دانت لرسول الله.

الدروس المستفادة من الغزوة
 بيان الوفاء المحمدي الدال على الشجاعة النادرة، إذ لم يرهب من أبي سفيان كما أُرهب هو وولى من الطريق خائفاً.
 بيان مصداق حديث «نصرت بالرعب مسيرة شهر» حيث انهزم جيش أبي سفيان قبل الالتقاء بأرض الموعد.
 الشورى أصل ومنهج شرعي لابد من انتهاجه قبل اتخاذ القرار.
 الإشاعات لها دور مؤثر في بث الضعف بين المجتمعات.

المصادر

وصلات خارجية
 نبي الرحمة

625
غزوات
غزوات الرسول محمد

غزوة بدر الآخرة


ماريانو باربوسا  (ولد في 27 يوليو سنة 1984) وهو حارس كرة قدم أرجنتيني لعب مع نادي بانفيلد الأرجنتيني بين 2002 و2005 ثم انتقل إلى نادي فياريال ولعب معه موسمين كاملين ثم انتقل موسم 2007-2008 للعب في صفوف نادي ريكرياتيفو هويلفا الإسباني وعاد سنة 2008 للعب مع نادي إستوديانتس الأرجنتيني.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل أرجنتيني
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في المكسيك
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من لانوس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو إستوديانتيس دي لا بلاتا
لاعبو إشبيلية
لاعبو بانفيلد
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو ريفر بليت
لاعبو ريكرياتيفو
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من لانوس
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي أطلس
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي لاس بالماس
مواليد 1984
مواليد في لانوس

ماريانو باربوسا


06.06.06 er upptaka af afmælistónleikum Bubba Morthens sem haldnir voru 6. júní 2006, eða á fimmtugsafmæli Bubba. DVD og tónleikaplata frá tónleikunum kom út 16. október 2006.

Lagalisti (raðað eftir hljómsveit/í röð)
GCD

Hamingjan er krítarkort

Sumarið er tíminn

Kaupmaðurinn á horninu

Mýrdalssandur

Stríð og friður (partur eitt)H

Við Gróttu

Talað við gluggann

Bubbi (partur eitt)

Dýrðin er þín

Landið var aldrei það sama

Aldrei fór ég suður

Das Kapital

Leyndarmál frægðarinnar

Blindsker

Snertu mig

Bubbi (partur tvö)

Grafir og bein

Engill í rólu

Stríð og friður (partur tvö)

Afgan

Hera

Stúlkan sem starir á hafið

MX-21

Gaukur í klukku

Serbinn

Skyttan

Er nauðsynlegt að skjóta þá

Utangarðsmenn

Jón Pönkari

Kyrlátt kvöld

Ísbjarnarblús

Hrognin eru að koma

Hiroshima

Egó

Mescalin

Móðir

Stórir strákar fá raflost

Fjöllin hafa vakað

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 2006

Bubbi 06.06.06