Le Project 75 (Inde), en abrégé P-75I, est une classe prévue de sous-marins qui doivent être construits pour la marine indienne. La classe P-75I est la suite de la classe Projet 75 Alpha () de la marine indienne. Dans le cadre de ce projet, la marine indienne a l'intention d'acquérir six sous-marins d'attaque conventionnels (diesel-électriques). Ils disposeront de capacités avancées, y compris la propulsion indépendante de l'air (AIP), l'ISTAR, le déploiement des forces spéciales, la lutte anti-sous-marine (ASW) et anti-surface, des capacités d'attaque terrestre et d'autres caractéristiques. Les six sous-marins devraient être construits en Inde, dans le cadre de l'initiative Make in India.

Historique
En 1997, le ministère de la Défense indien a approuvé un plan d'acquisition de -marins dans le cadre du . Après le conflit de Kargil en 1999, le Comité du Cabinet sur la sécurité (CCS, le principal organe décisionnel de l'Inde sur les questions liées à la défense et à la sécurité nationale) a approuvé un plan de construction de sous-marins sur , qui prévoyait deux lignes de production parallèles, chacune construisant six sous-marins. L'ancien Projet 75 Alpha (P-75) a été intégré dans le nouveau plan, les deux lignes de production devant être construire des sous-marins P-75 et P-75I en utilisant le transfert de technologie de différents fabricants étrangers

En 2008, la marine indienne a lancé une demande d'information à plusieurs constructeurs navals (Armaris, maintenant Naval Group, Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) et Rosoboronexport) pour six sous-marins à propulsion indépendante de l'air (AIP) et à capacité d'attaque terrestre, qui devaient être construits en Inde.

En , le , le principal organisme d'acquisition d'armes du ministère de la Défense, a décidé d'importer deux sous-marins, d'en construire trois à Mazagon Docks Limited (MDL) et un à Hindustan Shipyard Limited (HSL), avec un budget de  (équivalent à  ou  de dollars US en 2020). Après l'approbation du projet par le CAD en , une DDR a de nouveau été émise en . Cependant, la demande de propositions n'a pas été approuvée par la SCC en raison d'opinions contradictoires entre la marine indienne et le ministère de la Défense au sujet de la participation au projet de chantiers navals privés. Par conséquent, l'approbation a expiré et a été renouvelée à plusieurs reprises jusqu'en 2013.

En , le CAD a décidé de construire les six sous-marins en Inde et a approuvé un budget de  (équivalent à  ou  en 2020). Avec les entreprises publiques MDL, HSL et Cochin Shipyard Limited (CSL), les entreprises privées L&T Shipbuilding et Pipavav Shipyard (R-Naval) ont été autorisées à soumissionner pour le projet en collaboration avec un chantier naval étranger.

En 2017, la marine indienne a émis une autre DDR à Naval Group, Rosoboronexport, ThyssenKrupp Marine Systems (TKMS), Saab Kockums, Navantia et Mitsubishi Heavy Industries (MHI). Sur les six sociétés susmentionnées, seuls Naval Group, Rosoboronexport, TKMS et Saab ont répondu, tandis que Navantia et Mitsubishi n'ont pas répondu dans les délais

En , il a été rapporté que le contrat de construction serait attribué dans le cadre d'une politique de « partenariat stratégique », ce qui éliminerait les chantiers navals appartenant à l'État de la controverse. Après l'expiration de l'approbation en , le CAD a renouvelé l'approbation avec un budget de  ( de dollars US) en .

En , une déclaration d'intérêt a été émise pour six sous-marins capables de tirer des missiles d'attaque terrestre et des missiles de croisière anti-navires. En , la société sud-coréenne Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering (DSME) a été autorisée à participer au projet, après l'expiration de la déclaration d'intérêt, en réponse à une invitation tardive du ministère de la Défense, faisant ainsi une entrée tardive dans le concours. Navantia a répondu à la déclaration d'intérêt en , confirmant le retour de l'entreprise dans le concours après son absence de la DDR émise en 2017. Peu de temps après, en , Saab s'est retirée du concours, invoquant des préoccupations concernant les règles définies dans la politique de « partenariat stratégique ». Le retrait de Saab a laissé cinq entreprises comme les seules concurrentes dans le Projet 75I : Naval Group, Rosoboronexport, TKMS, Navantia et DSME. Les cinq entreprises ont ensuite été officiellement présélectionnées en 2020 comme finalistes du concours

Finalistes
Le , le gouvernement indien a présélectionné deux chantiers navals indiens comme les deux finalistes indiens du P-75I : Larsen & Toubro (L & T) et Mazagon Dock Limited (MDL). Parallèlement, le gouvernement a également présélectionné cinq fabricants d'équipement d'origine étrangers, en tant que finalistes du P-75I : ThyssenKrupp Marine Systems (TKMS) en Allemagne, le Bureau d'étude Rubin en Russie, Navantia en Espagne, Naval Group en France et DSME en Corée du Sud.

Les deux chantiers navals indiens devraient collaborer avec les cinq fabricants étrangers présélectionnés pour participer au projet. En , le ministère de la Défense a officiellement lancé un appel d'offres pour la construction des six sous-marins décidés, d'une valeur de  ( de dollars américains), dans le cadre d'un modèle de « partenariat stratégique ».

Au moment de l'émission de l'appel d'offres, cinq fabricants étaient en compétition dans P-75I avec les offres suivantes :
 Naval Group (France) propose une variante diesel-électrique du sous-marin nucléaire de classe Barracuda. D'autres rapports ont indiqué que la France pourrait également proposer une variante avancée de la classe Scorpène.
 Navantia (Espagne) base son offre sur la classe S-80.
 ThyssenKrupp Marine Systems (Allemagne) propose le Type 214. D'autres rapports ont également indiqué que TKMS pourrait également avoir proposé le sous-marin de type 218.
 le Bureau d'étude Rubin (Russie) a proposé une variante de la classe Amour, connue sous le nom d'Amour-1650.
 Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering (Corée) propose une variante de  de la classe KSS-III, connue sous le nom de DSME-3000.

Les deux chantiers navals indiens présélectionnés dans le P-75I étaient -
 L&T Construction navale (L&T) ;
 Mazagon Dock Shipbuilders Limited (MDL).

Galerie

Développements
En , MDL, l'un des deux chantiers navals indiens en compétition, a émis une demande aux cinq équipementiers présélectionnés, tentant de forger un partenariat pour participer à l'appel d'offres. La demande stipulait que le fabricant devrait avoir un système AIP fonctionnel, qui a été testé et éprouvé sur un sous-marin opérationnel. Trois pays (la France, la Russie et l'Espagne) n'avaient pas de sous-marin fonctionnel avec un système AIP, laissant l'Allemagne (avec TKMS) et la Corée du Sud (avec DSME) comme seuls prétendants éligibles.

En , TKMS se serait retiré du concours, exprimant des réserves sur les « conditions restrictives » dans l'appel d'offres : une clause de responsabilité « restrictive », un « pourcentage de contenu indigène » (la quantité de contenu fabriqué en Inde souhaitée sur les sous-marins) élevé, et un « manque de clarté » sur le transfert de technologie. La déclaration de TKMS a laissé DSME (Corée du Sud), comme le seul concurrent éligible dans le P-75I.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
  (Projet-75), le prédécesseur de l'initiative Projet-75I.
 Liste des sous-marins de l'Inde

Classe de sous-marin de la Marine indienne
Sous-marin d'attaque conventionnel

Classe Projet 75I


[
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoline",
  "ids": "Q52666348",
  "properties": {
    "title": "National cykelrute 7",
    "stroke": "#08376d",
    "stroke-width": 3
  }
}
]
National cykelrute 7 Sjællands Odde - Rødbyhavn (N7) er en af Danmarks 11 nationale cykelruter. Den 240 km lange cykelrute strækker sig mellem to færgelejer på henholdsvis Sjællands Odde og i Rødbyhavn på Lolland. Der er planer om, at ruten i fremtiden skal slutte (eller starte) ved en ny station, som etableres i forbindelse med Femern Bælt-forbindelsen.

Hele vejen ned gennem Odsherred og Nordvestsjælland løber ruten uden om større byer, men går i stedet igennem et varieret landskab med både udsigt over Sejrø Bugten, den flade Lammefjord, skove og store søer. Det er først efter man har passeret Kongskilde Friluftsgård ved Tystrup Sø syd for Sorø, hvor N7 krydser N6 (Esbjerg - København), at man føres ind gennem Næstved. Inden man forlader Sjælland ad Storstrømsbroen, går ruten desuden gennem den vestlige del af Vordingborg. Derefter fører national cykelrute 7 forholdsvis direkte ned mod Rødbyhavn via Nordfalster, Guldborgsundbroen, Sakskøbing, og Maribo.

Molslinjen sejler til Sjællands Odde fra Aarhus og Ebeltoft (forår - efterår). Fra Rødbyhavn er der færgeforbindelse til Puttgarden i Tyskland.

Referencer

Eksterne henvisninger
Kort over ruten på Waymarked Trails

Nationale danske cykelruter


La Sociedad Química de Francia (en francés, Société Chimique de France, SFC) es una sociedad científica y asociación profesional, fundada en 1857 para representar los diversos intereses de los químicos franceses a nivel local, nacional e internacional.

Historia
Esta sociedad científica siguió el modelo de la Sociedad Química Británica (British Chemical Society), que fue precursora de la Royal Society of Chemistry. Como su análoga británica, la asociación francesa trató de fomentar la comunicación de nuevas ideas y hechos en Francia y en el ámbito internacional.

Actividades
Comenzó la edición de la revista científica Bulletin de la Société Chimique de Paris, luego convertida en Bulletin de la Société Chimique de France en 1858.

A finales del , la sociedad se convirtió en miembro de ChemPubSoc Europe, que es una organización de 16 sociedades químicas europeas. Este consorcio europeo se estableció en la década de 1990 con motivo de la fusión de muchas revistas químicas propiedad de las sociedades nacionales de química de cada país.

Premios y reconocimientos
La sociedad reconoce los logros individuales en química con diversos premios y galardones.  Recompensan a los químicos que han contribuido al progreso de un campo de investigación pura o aplicada. Estos premios también se conceden a jóvenes investigadores en reconocimiento a su entusiasmo y la originalidad de su trabajo.

Los grandes premios
 Gran Premio de Achille Le Bel (Ganadores en 2010: Guy Bertrand y Marie-Claire Henion);
 Gran Premio Pierre Sue
 2009: Clément Sánchez
 2010: Bruno Chaudret);
 Gran Premio Félix Trombe (Ganador en 2007: Jean-Pierre Collinet).
 Premio Louis Ancel
 Premio Raymond Berr
 1978: Jean-Marie Lehn

 Medalla Lavoisier de la Société Chimique de France. Se otorga a una persona o institución, con el fin de distinguir su trabajo o las acciones que han mejorado la percepción del valor de la química en la sociedad.

 1906: William Perkin

 1912: Victor Grignard

 1922: Theodore William Richards

 1935: Cyril Norman Hinshelwood

 1948: Alexander Robert Todd, Barón Todd
 1949: Rudolf Signer

 1955: Karl Ziegler

 1968: Robert Burns Woodward

 1983: Paul Weisz

 1992: M. Julia et R. Wey
 1993: W. Hess, A. Lattes, E. Maréchal, E. Papirer et L.-A. Plaquette
 1994: D.-A. Evans; M.-A. de Paoli; Rudolph Marcus; S. Wolff
 1995: Derek Barton; R. Hoppe

 1997: Jean-Marie Lehn
 1998: Jean-Baptiste Donnet
 1999: Gesellschaft Deutscher Chemiker (GDCh)
 2000: F. Albert Cotton

 2006: Fred W. McLafferty

Los premios binacionales

Son otorgados por la SCF conjuntamente con la sociedad nacional de química de otro país.
 Premio franco-alemán en honor de Georg Wittig y Victor Grignard, con la Sociedad Química Alemana| (Gesellschaft Deutscher Chemiker) (Ganador de 2010: Markus Antonietti);
 Premio franco-español en honor de Miguel Catalán Sañudo y Paul Sabatier, con la Real Sociedad Española de Química (ganador de 2010 Carmen Nájera);
 Premio franco-italiano, con la Sociedad Química Italiana (Società Chimica Italiana (ganador de 2009: Gabriele Centi);
 Premio polaco-francés, con la Sociedad Polaca de Química (Polskie Towarzystwo Chemiczne) (ganador de 2009: C. Marek Chmielewski);
 Premio franco-británico, con la Royal Society of Chemistry (Ganador en 2009: Robin N. Perutz).

También se conceden cada año los premios de las divisiones y los capítulos de la SCF.

Véase también
 Lista de sociedades químicas
 Royal Society of Chemistry, 1841
 Deutsch Chemische Gesellschaft, 1867
 American Chemical Society, 1876
 Chemical Society of Japan, 1878

Notas

Enlaces externos
 Sitio web oficial de la Société Chimique de France. (en francés)

Lecturas adicionales
 Laurence Lestel, Itinéraires de chimistes: 1857-2007, 150 ans de chimie en France avec les présidents de la SFC, EDP Sciences, 2008, 582 p. (ISBN 9782868839152)
 Marika Blondel-Mégrelis, «Esquisse pour une histoire de la Société chimique, 1857-2007», en Actual. Chim., vol. 310, julio de 2007, p. I-XX (ISSN 0151-9093) [texto íntegro (consultado el 17 de febrero de 2010)]

Sociedades científicas de Francia
Sociedades de Química

Société Chimique de France


Kuglački klub "Obrtnik" (KK Obrtnik Oroslavje; KK Obrtnik; Obrtnik Oroslavje; Obrtnik) je muški kuglački klub iz Oroslavja, Krapinsko-zagorska županija.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u 2 hrvatskoj ligi - Sjever, ligi trećeg stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Kuglanje se u Hrvatskom zagorju i Oroslavju počelo igrati nakon Prvog svjetskog rata isključivo rekreativno i neorganizirano u sklopu goszionica, a natjecateljski iza Drugog svjetskog rata, kada dolazi do izgradnje više jednostaznih kuglana na području Hrvatskog zagorja.
Od 1947. pa do kraja 1960.-ih kglački klub iz Oroslavja osvaja više prvenstva Hrvatskog zagorja. Klub igra u kuglanama u Krapinskim Toplicama, Krapini, Zlataru, Donjoj Stubici, Stubičkim Toplicama, Jertovcu i Oroslavju. Kajem 1960.-ih se dotadašnje jednostazne kuglane ruše. U nekim mjestima se umjesto njih grade četverostazne kuglane, ali se ona u Oroslavju ne obnavlja, te se klub gasi.
Početkom 1970.-ih je izgrađena nova automatizirana staza u Stubičkim Toplicama, te ae pri oroslavskoj tvornici obuće "Astra" osniva istoimeni kuglački klub koji nakon godinu dana ulazi u sastav Športskog društva "Oroslavje". 1980. godine klub je nastupio na završnici Prvenstva Hrvatske, održanog u Rijeci. Nakon nekoliko osvojenih prvenstva Hrvatskog zagorja "Oroslavje" se 1987. plasira u "Hrvatsku ligu". Klub 1992. godine prestaje s radom.
1997. godine klub se obnavlja pod nazivom "Obrtnik" te pretežno nastupa u "Drugoj" i "Trećoj hrvatskoj ligi - Sjever". 2010. godine "Obrtnik" igra kvalifikacije za ulazak u "Prvu hrvatsku ligu".

Uspjesi

Ekipno

do 1991.
 Prvenstvo Hrvatskog zagorja
(nepotpun popis)
 prvak: 1951., 1963., 1980., 1985., 1986., 1987.

nakon 1991.
 2. hrvatska liga - Sjever
 prvak: 2009./10.

 3. hrvatska liga - Sjever
 prvak: 2018./19. (Zona Varaždin)
 doprvak: 2012./13. (Varaždin)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Vanjske poveznice
 Kuglački klub "Obrtnik" Oroslavje, facebook stranica
 Kuglački klub Obrtnik

Izvori
 Drago Lončar: Športska povijest Oroslavlja, Oroslavje, 1998., UDK:  796(497.5-3 Oroslavje)(091), str. 64-73
 Branko Piljek, Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 27-28
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB OBRTNIK OROSLAVJE
 fininfo.hr, KK "Obrtnik" Oroslavje

Hrvatski kuglački klubovi
Športski klubovi u Krapinsko-zagorskoj županiji
Oroslavje

Kuglački klub Obrtnik Oroslavje


Agricultorii subacvatici () este un roman științifico-fantastic de Aleksandr Beleaev.
Romanul a fost publicat pentru prima dată în 1930.

Prezentare

Entuziaști sovietici din Orientul Îndepărtat au decis să organizeze o industrie submarină pentru a folosi cât mai eficient bogăția oceanului și pentru a hrăni întregul Pământ. Cu ajutorul unui inginer din Leningrad (unde oamenii de știință sovietici au inventat o baterie cu o capacitate imensă) au reușit să realizeze acest vis. Cu baterii miniaturale, Gusik a realizat costume de scafandru speciale în care oxigenul este obținut prin electroliza apei din ocean. Acest lucru le permite să stea mult timp sub apă. Din coca unei navei japoneze scufundate au făcut domul locuinței subacvatice, unde au amenajat câmpuri plantate cu alge, instalații de procesare, tractoare subacvatice. Pentru a lupta împotriva braconierilor japonezi, în părțile îndepărtate ale fermei subacvatice au fost puși paznici subacvatici.

Cu toate acestea, cineva a început să strice și să distrugă în mod constant culturile. Vaniușa a încercat să găsească dăunătorul mult timp și a găsit în cele din urmă un submarin inamic care efectua aceste distrugeri. În mod neașteptat, Vaniușa a fost capturat de un comerciant japonez care era implicat în braconaj în apele sovietice. Mulțumită unor comuniști japonezi, Vaniușa a reușit să scape. Submarinul, care a reapărut și a încercat să distrugă locuința subacvatică, a fost capturat de un electromagnet puternic proiectat de inginerul Gusik. Captivul Tayama și-a făcut harakiri după ce marinarii săi au trecut de partea sovieticilor.

Traduceri în limba română

Note

Legături externe
Agricultorii subacvatici la fantlab.ru

Vezi și
1930 în literatură
 The Deep Range de Arthur C. Clarke - cu o temă similară
 A Darkling Sea de James L. Cambias - cu o temă similară

Romane din 1930
Romane științifico-fantastice
Romane rusești
Romane sovietice
Romane de Aleksandr Beleaev
1930 în științifico-fantastic

Agricultorii subacvatici


Akito Takagi (født 4. august 1997) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gamba Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akito Takagi


مسيف بلدية تابعة إقليميا إلى دائرة خبانة بولاية المسيلة الجزائرية.

التاريخ
مدينة تاريخية كبيرة ومركز بلدية بولاية المسيلة تبعد عن مقر الولاية ب 97 كلم حيث تقع البلدية في الجهة الجنوبية الشرقية للولاية يحدها شمالا شط الحضنة وجنوبا بلدية الزرزور وغربا بلدية الخبانة وشرقا بلدية عزيل عبد القادر (باتنة) تبعد بحوالي 53 كلم عن دائرة بريكة ( باتنة )

قرى البلدية
  بئر القلالية وسط المدينة
  القرية الفلاحية
 بئر العربي
 ذراع يوسف
 برج بن ناصر
 دوار الغابة
 المرمالة
  بئر لكراع

تاريخها

 مع بداية الأحتلال الفرنسي للجزائر تأسست المدينة على يد بن عبد الله لمونس حيث يعتبر واضع نواة ورسم حدود المدينة تحت اشراف المهندس الفرنسي مارشان سنة 1936 وفي 05فيفري1937 صدرالمخطط الرسمي من عمالة قسنطينة
 اً صبحت بلدية غداة استقلال الجزائر وذلك بموجب قرار رقم 63/466 المؤرخ في 02 ديسمبر 1963 حيث كان مقرها خلال 1964 بالمسيلة وانتقل إلى مسيف عام 1970 ويعد العابد خلفة أول رئيس بلدية لها.

عرش أولاد سيدي حملة

ينتمي سكان مسيف إلى عرش أولاد سيدي حملة ويضم عرش سيدي حملة أربع فرق هم أولاد عطية - أولاد الحاج - أولاد يوسف - أولاد يحي -أما النسب فينتسب العرش إلى ى سيدي محمد حملة بن لقمان بن ادريس مؤسس الدولة الأدريسية من المغرب والذي استقرا في القرن ال07 الهجري الموافق ل13 ميلادي حيث يوجد قبره على حافة واد القصب في الجهة الجنوبية ب المسيلة كما ينقسم عرش الحملات الي فرق هم أولاد بوعافية - بواشير - الرقايق - الغرابة - أولاد مهاني -أولاديعقوب -أولاد سعادة-أولادبوشلالق
أولاد حملة أو أولاد بوحملة أي بن حملة هم أبناء حملة العالم الرباني والقطب النوراني محمد بن عيسى المُكنى (أبوحملة) بن لقمان بن عثمان بن محمد بن عطاء بن علي بن عبد الله بن عثمان بن حمزة بن يوسف بن عطاء الله بن عيسى بن إدريس الأصغر بن إدريس الأكبر بن عبد الله الكامل بن الحسن المثنى بن الحسين السبط بن علي كرم للهوجهه وفاطمة الزهراء بنت رسول الله صلى الله عليه وسلم.أصهر سيدي محمد نائل في ابنته( خيرة) فأولاد نائل من ابنه سيدي زكري هم أبناء خيرة بنت ابي حملة.
يلتقي نسبه الشريف مع سيدي نائل في إدريس الأصغر ويلتقي نسبه الشريف مع السيد أبو زيد الذي دفن في جبل راشد بجبل العمور في عهد الأمير عيسى بن إدريس الأصغر.
من أولاده: عطية ويوسف ويحيى عثمان.من ذريته في منطقة الشرق الجزائري أولاد يوسف بسطيف والمسيلة وباتنة وقسنطينة وأم البواقي وعين مليلة بواد سلطان.
وأولاد حملة منهم من يتكلم العربية ومنهم من يتكلم البربرية.أما بباتنة ف أولاد حمزة هم الأكثر ويتكلمون البربرية وقد ساهروا الشاوية وأخذوا عنهم لسانهم.
أما أولاد عثمان فهم بآفلو وما جاورها.وأولاد عطية بسطيف وقسنطينة وسكيكدة وبجاية وقلة منهم بجيجل وكل أبنائه من حملة الفقه والسنة وأصحاب الزوايا بالشرق وأمرم وزواياهم مشهورة بالحمداوية؟
السند محمول من شجرتم لدى سيدي أحمد بن الحاج محمد حفيظ

المنشأت الدينية
 مسجد الحسين بن علي
 مسجد أبو طلحة الأنصاري
 مسجد معاذ بن جبل
 مسجد ذراع يوسف
 مسجد بدر
 الكتاتيب القرآنية

المنشأت الرياضية
 الملعب البلدي مويسات
 المسبح البلدي
 قاعة كاراتي دو

مصادر

مسيف

مسيف


Welland skipaskurðurinn er skipaskurður í fylkinu Ontario í Kanada. Hann er 43 km langur og tengir saman tvö af vötnunum miklu Ontaríóvatn og Erievatn og tengir þannig saman tvær vatnaleiðir,  St. Lawrence Seaway  og  Great Lakes Waterway. Welland-skipaskurðurinn gerir mögulegt fyrir stór skip að fara framhjá Níagara-fossunum. Það hafa verið byggðir fjórir skipaskurðir með þessu nafni, byrjað var á fyrsta skurðinum árið 1825. Um 3000 skip sem ferja um 40 milljónir tonna af varningi fara um Welland-skipaskurðinn á hverju ári.

Tenglar
 Skurðir og skipastigar, Sjómannablaðið Víkingur - 1. Tölublað (01.02.2006)
 Vötnin miklu, Lesbók Morgunblaðsins, 13. tölublað (04.04.1987)
Skipaskurðir
Ontario

Welland-skipaskurðurinn


Gérald Cyprien Kardinal Lacroix ISPX (* 27. Juli 1957 in Saint-Hilaire-de-Dorset) ist Erzbischof von Québec und Primas von Kanada.

Leben
Gérald Cyprien Lacroix studierte Theologie an der Universität Laval. Nach einem Aufbaustudium in Pastoraltheologie trat er 1975 dem Säkularinstitut St. Pius X. bei. 1982 legte er die Ewigen Gelübde ab. 1982 wurde er Generalsekretär seines Institutes, ab 1985 Direktor der Generalversammlung. Von 1985 bis 1987 war er zuständig für die religiöse Ausrichtung und die Spiritualität. Am 8. Oktober 1988 empfing er durch den Bischof von Baie-Comeau, Maurice Couture RSV die Priesterweihe. Von 1990 bis 2000 baute er Niederlassungen in Kolumbien auf. Von 2001 bis 2004 war er Generaldirektor des Säkularinstitut St. Pius X., 2005 wurde er wiedergewählt bis 2009.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 7. April 2009 zum Weihbischof im Erzbistum Québec und Titularbischof von Hilta. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Québec, Marc Kardinal Ouellet PSS, am 24. Mai 2009; Mitkonsekratoren waren Maurice Couture RSV, Alterzbischof von Québec, und Gilles Lemay, Weihbischof in Québec. Als Wahlspruch wählte er .

Am 22. Februar 2011 wurde er zum Erzbischof von Québec ernannt und am 25. März 2011 in das Amt eingeführt. Er ist stellvertretender Vorsitzender des Komitees für das Leben und Familie der kanadischen Bischofskonferenz. Bereits seit der Berufung seines Vorgängers Kardinal Ouellet zum Präfekten der Kongregation für die Bischöfe im Juni 2010 war er Diözesanadministrator gewesen.

Seit 24. September 2011 ist Gérald Cyprien Lacroix Großprior der Statthalterei Kanada-Quebec des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Im feierlichen Konsistorium vom 22. Februar 2014 nahm ihn Papst Franziskus als Kardinalpriester mit der Titelkirche San Giuseppe all'Aurelio in das Kardinalskollegium auf. Die Besitzergreifung seiner Titelkirche fand am 22. Juni desselben Jahres statt.

Seit dem 22. Mai 2014 ist er Mitglied der Kongregation für die Institute geweihten Lebens und für die Gesellschaften apostolischen Lebens, des Päpstlichen Rats für den Interreligiösen Dialog und des Päpstlichen Rats für die Kultur. Am 28. Oktober 2016 ernannte ihn Papst Franziskus zum Mitglied der Kongregation für den Gottesdienst und die Sakramentenordnung und am 6. Oktober 2018 zum Mitglied des Dikasteriums für Laien, Familie und Leben. Am 6. Januar 2020 berief ihn der Papst in den Wirtschaftsrat. Am 18. Februar 2023 ernannte ihn Papst Franziskus zum Mitglied des Dikasteriums für die Kultur und die Bildung, in dem der vormalige Päpstliche Rat für die Kultur aufgegangen war.

Am 7. März 2023 wurde er von Papst Franziskus in den Kardinalsrat berufen.

Ehrungen und Auszeichnungen
 2011: Ehrendoktorwürde des Saint Anselm College, Goffstown (USA)

Weblinks

 Biografie auf der Webseite des Erzbistums Québec

Einzelnachweise

Kardinal (21. Jahrhundert)
Erzbischof von Québec
Titularbischof
Weihbischof in Québec
Diözesanadministrator
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Komtur mit Stern (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Großprior (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Ehrendoktor des Saint Anselm College
Kanadier
Geboren 1957
Mann
Mitglied des Päpstlichen Rates für den interreligiösen Dialog
Mitglied des Vatikanischen Wirtschaftsrates

Gérald Cyprien Lacroix


A 113.ª edição da clássica ciclista Milão-Sanremo foi uma corrida de ciclismo de estrada em Itália que se celebrou a 19 de março de 2022 com início na cidade de Milão e final na cidade de San Remo sobre um percurso de 293 quilómetros.

A corrida fez parte do UCI WorldTour de 2022, sendo a sexta competição do calendário de máxima categoria mundial. É ademais o primeiro dos cinco monumentos do ciclismo da temporada. O vencedor foi o esloveno Matej Mohorič do Bahrain Victorious e esteve acompanhado no pódio pelo francês Anthony Turgis do TotalEnergies e o neerlandês Mathieu van der Poel do Alpecin-Fenix, segundo e terceiro respectivamente.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 24 equipas: 18 de categoria UCI WorldTeam e 6 de categoria UCI ProTeam. Formaram assim um pelotão de 166 ciclistas dos que acabaram 159. As equipas participantes foram:

Classificação final
 A classificação finalizou da seguinte forma:

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB: Abandono
 FLT: Retiro por chegada fora do limite de tempo
 NTS: Não tomou a saída
 DES: Desclassificado ou expulsado

UCI World Ranking
A Milão-Sanremo outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

Ligações externas
 Página oficial

UCI WorldTour de 2022
2022
Desporto na Itália em 2022

Milão-Sanremo de 2022


Karel Glastra van Loon (født 24. december 1962 i Amsterdam, død 1. juli 2005 i Hilversum) var en hollandsk forfatter og journalist.

Hans roman Passionsfrugten (De Passievrucht) er blevet oversat til 31 sprog, herunder dansk af Aino Roscher. Dermed er bogen den mest oversatte roman i hollandsk litteraturhistorie.

Forfattere fra Holland
Journalister fra Holland
Personer fra Amsterdam

Karel Glastra van Loon


Michaël Jordan Nkololo ()

Note

Nașteri în 1992
Atacanți
Francezi expatriați în România
Fotbaliști francezi
Oameni în viață

Michaël Jordan Nkololo


L'Éthiopie participe aux Jeux olympiques d'été de 1992 à Barcelone en Espagne. Il s'agit de sa  à des Jeux d'été, un retour après le boycott des jeux de Los Angeles 1984 et de Séoul 1988. En 1992, l'Éthiopie est dirigée par le gouvernement de transition à la suite de la victoire des mouvements de guérilla contre le régime du Derg.

Médaillés

Athlétisme

Homme

Femmes

Cyclisme

Cinq cyclistes masculins ont représenté l'Éthiopie dans les épreuves sur route

Références

Liens externes
 L'Éthiopie sur le site du CIO

Éthiopie
1992
Jeux

Éthiopie aux Jeux olympiques d'été de 1992


Eski Türkçe, Türk yazı dilinin ilk dönemidir. Dönem Orhun Türkçesi ve Eski Uygur Türkçesi olmak üzere iki altdönemde incelenir. Orhun Türkçesinin kesin tarihlere dayandırılabilir ilk belgesi olan ve VIII. yüzyılın ortalarına tarihlenen Orhun Yazıtlarından Uygur Türkçesinin tarihe karıştığı XIII. yüzyıla değin sürer. Doğu Asya'dan Doğu Avrupa'ya dek önemli bir coğrafyada konuşulduğu anlaşılmaktadır. İlk dönemlerinde yabancı etkilerden epey uzak ve dönemin diğer dillerine göre oldukça yalın olduğu, Uygur çağında git gide zenginleştiği ve yabancı dillerden etkilendiği anlaşılmaktadır. Dil XIII. yüzyılda ölse de türlü Türk toplulukları tarafından yazı dili olarak kullanıldığı XVII. yüzyıla tarihlenen Altun Yaruk nüshasından anlaşılmaktadır.

Günümüze Ulaşmış Veri
Eski Türkçe ile yazıldığı anlaşılan en eski metin Çoyr Yazıtıdır. Çoyr yazıtını takip eden pek çok yazıtın ardından ebedi dille yazılmış ve kesin tarihlendirilebilen ilk yazıt olan Orhun Yazıtları gelir. İkinci Göktürk Kağanlığının yıkılışının ardından bölgeyi dolduran Uygur Kağanlığı zamanında türlü yazı sistemleriyle yazılmış pek çok yazıt ve metin elimize ulaşmıştır. Eski Türkçeyle ilgili ilk akademik çalışma Kâşgarlı Mahmud'un Kitâbü Cevâhiri'n-Nahv fî Lugâti't-Türk adlı ve günümüzde kayıp olan eseridir. Bunun yanında bir Kaşgarlı, Eski Türkçe için Dîvânu Lugâti't-Türk adlı bir sözlük de yazmıştır.

Orhun Yazıtları Türk tarihinin bilinen ilk edebi metinleridir. Yazıtlara "ebedi taş" anlamına gelen beŋgü taş denmiştir. İkinci Göktürk Kağanlığı döneminde dikilip toplamda 3 taştan ibaret olan yazıtlar tarihlerine göre sırasıyla Kül Tigin, Tonyukuk ve Bilge Kağan'a aittir. Yazıtların her biri dikildiği kişinin yaşam öyküsünü, alpliklerini anlatır. Tonyukuk dışındaki yazıtlar sahiplerinin ölümü üzerine dikilmişken Tonyukuk yazıtı daha Tonyukuk'un sağlığında dikilmiştir. Orhun Yazıtları, edebi niteliği ve değeri sayesinde Eski Türkçenin çözülmesinde kilit taşı olmuştur.

Uygurca Yazmalar burkancı, maniheist ve nesturi Uygurlardan kalan metinlerdir. Metinlerin pek çoğu Yenisey Kırgızlarının Uygur Kağanlığını çökertmesi sonucu Turfan, Koço ve Kansu'ya göçen Uygurlar tarafından yazılmıştır. Metinler arasında günlük yaşam belgelerinin yanı sıra pek çok da dini konulu olanlar vardır. Bu dini metinler yukarıda da değinildiği üzere budizm, maniheizm ve az da olsa nesturilikle ilgilidir. Dini metinlerin çoğu Sanskritçe, Soğdca, Toharca, Çince ve Süryanice'den çeviridir ve çevrilen yapıtlara Uygur din adamları tarafından pek çok ekleme yapmıştır. Bu metinler nedeniyle Uygurca'ya metinlerin çevrildikleri dillerden pek çok sözcük girmiş ve Eski Türkçe var olan köklerden yeni sözcükler türetilmiştir. Bugün elimizde bulunan metinler bir dizi seri halinde yayımlanmıştır. Bu seriler arasında en bilinenler Albert von Le Coq tarafından hazırlanan ve mani metinlerini içeren Manichaica; Annemarie von Gabain, Willi Bang-Kaup ve Reşit Rahmeti Arat tarafından hazırlanan Türkische Turfantexte ve Berliner Türkische Turfantexte idir.

Ortaya Çıkarılışı

Eski Türk Yazıtlarının Keşfi ve Çözümlenişi

1709'da Strahlenberg adlı İsveçli bir Subay Sibirya'da Uybat III adı verilecek bir yazıt keşfeder. Bu yazıt, Türkçe tarihinin keşfedilen ilk yazılı belgesidir. Strahlenberg'in keşiflerini Stockholm'de yayımlamasının ardından batı dünyası bölgeyi araştırmaya başlar. İlk kez bir Fin kurulu, ardından da Rus kurulu bölgeyi araştırmaya gönderilir. Rus kurulundan Nikolay Yadrintsev Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarını gün yüzüne çıkarır. Yine Rus kurulundan olan Y. N. Klements de Tonyukuk yazıtını keşfeder. Bu keşiflerin ardından irili ufaklı yüzlerce taş da gün yüzüne çıkarılmıştır.

Fin kurulu dönüşlerinde Kül Tigin ve Bilge Kağan yazıtlarının kopyalarını yayımladı. Bu yayımlarda Kül Tigin yazıtının Çince yüzünün çevirisi de verildi. Çeviriden yazıtın bir Türk tigininin anısına dikildiği anlaşılınca Ünlü türkologlar Vasili Radloff ve Vilhelm Thomsen eş zamanlı olarak yazıtları deşifre etme çalışmalarına başladı. Thomsen, 15 mart 1893 yılında Orhun Yazıtlarının çözümlemisini resmen açıkladı. Thomsen'in bu adımının ardından Radloff Erste Lieferung adlı yapıtının birinci bölümünü yayımladı. Radloff, eserinde aceleci davrandığı için pek çok hata yaptı. Thomsen ise Inscriptions de l'Orkhon et de déchiffrées adıyla yayımladığı eserinde hataya yer vermeksizin yazıtları başarıyla tahlil etti.

Radloff, Çalışmasının devamını 1899'da paylaştı. Bu yazısında Bain-Tsokto mevkisinde bulunan Tonyukuk yazıtının kopyasını ve çevirisini de verdi. Böylece üç büyük bengü taşın da, Eski Türk yazısının da çözümlemesi tamamlanmış oldu.

Uygur Yazmalarının Bulunuşu

1890 yılında Doğu Türkistan'da bulunan bir İngiliz subay, köylülerden üzerinde Sanskritçe yazılar bulunan bir ağaç kabuğu satın alır ve bunu ülkesindeki şarkiyat enstitüsüne götürür. Bu keşfin Sanskritçenin tarihini 600 yıl geriye götürdüğü anlaşılınca bölgeye muazzam bir ilgi toplanır. Bölgeye akın akın gelen Avrupalı ve japon araştırmacılar (Albert Grünwedel başkanlığında ve A.A von le Coq başkanlığında ayrışar iki Alman kurulu, Paul Pelliot başkanlığındaki Fransız kurulu, Rus araştırmacı Sergey Malov ve Kont Otani başkanlığındaki Japon kurulu) ülkelerine sandık dolusu yazmalarla dönerler. Bu sandıkların içinde hayli Uygur yazmaları da vardır. Daha önce de yöreye gelmiş ve sandıklar dolusu yazmayı İngiltere'ye götürmüş olan Macar asıllı araştırmacı Aurel Stein yeniden bölgeye gelir ve Bezeklik Mağaraları'na gider. Manastırların koruyucusu rahip Stein'e önce bir yazma vermiş, ancak ardından pişman olarak mağaraya gömülü kütüphaneyi iyice gizlemiştir. Stein uzun uğraş sonunda rahibi ikna edip kütüphaneye girince karşısında neredeyse her dilden binlerce yaprak yazmayla karşılaşır. Stein aralarında Irk Bitig ve Sekiz Yükmek'in de bulunduğu tonla yazmayı ülkesine götürür. Böylece Eski Uygurca da gün yüzüne çıkarılmış olur.

Yazım

Eski Türkçenin ilk devresi olan Göktürkçe Eski Türk Yazısı dışında başka bir sistemle yazılmadı. Göktürklerin ardından gelen Uygurlar eski yazıyı kullanmayı bıraktı ve bunun yerine bir dizi alfabeye geçtiler. Uygurlar dillerini yazabilmek için Soğd, Mani, Brahmi, Estrangelo ve Tibet gibi pek çok ebcedi ve hece yazısını denedi. Bu yazıları kısa bir dönem kullandıktan sonra Soğd yazısından geliştirdikleri Uygur yazısını kullanmaya başladılar.

Eski Türk Yazısı pek çok yazıtta görülen hece yazısı ve alfabe karışımı bir sistemdir. Kökeni hakkında çeşitli düşünceler mevcuttur. Sistem Orhun Yazıtlarını çözen türkolog Vilhelm Thomsen'e göre Arami yazısından türetilmiştir. Bir diğer yandan bir dizi damganın (/ok/ ve /uk/, /äl/, /ot/) piktogramlardan geldiği de kesindir.

Orhun alfabesinin Bilge ve Kültigin yazıtlarında kullanılmış düzenli halinde 38 damga bulunmaktadır. Bunların dördü ünlü, 26'sı ünsüz ve kalanı birleşik sesleri yazmakta kullanılmıştır. Ünlü harflerin nasıl okunması gerektiği kimi harflerin ince ve kalın ünlülere göre farklı yazılmasıyla belirginleştirilmiştir. Ancak bazı ünsüzler bu durumdan dışlanmıştır.

Orhun yazısının ilk kez ne zaman kullanıldığı bilinmese de yazı M.S VIII. yüzyılın yarısına değin kullanılmıştır. Alfabenin kullanıldığı en bilindik yerler Orhun yazıtları, Yenisey Yazıtları ve Irk Bitig'dir.

Uygur Alfabesi ilk kez M.S IX. yüzyılda görünmüş ve Soğd alfabesinden türetilmiş bir alfabedir. Toplamda 18 ayrı harften oluşur. Orhun alfabesinde olduğu gibi 18 harfin dördü ünlüdür ancak ünlülerin kalın mı ince mi okunacağını belirginleştiren imler içermez.

Türkler Uygur Alfabesine geçmeden önce Soğdya'dan gelen Soğd ve Mani, Hindistandan gelen Brahmi ve Tibet'ten gelen Tibet yazılarıyla pek çok belge bırakmış ve ardından kendi yazılarını geliştirmişlerdir. Geliştirdikleri yazı Orhun yazısının tersine Türklerin çoğunluğunun İslamiyete geçişinin ardından kullanılmaya devam edilmiştir. Uygurların ardından Karahanlılar, Moğol İmparatorluğu, Timur İmparatorluğu ve diğer türlü devletlerce kullanılmıştır.

Alfabe yukarıda da belirtildiği üzere 18 harflidir. Bu 18 harften dördü ünlülerin yazımında kullanılmıştır. Ancak Orhun yazısının aksine ünlülerin nasıl okunacağını belirten ince ve kalın ünsüz ayrımları yapılmamıştır. Harflerin birbirine oldukça benzemesi ve kimi ayrık ünsüzlerin aynı harfle gösterilmesi de okunmasını çetrefilleştirmektedir.

Uygur yazısıyla yazılmış en bilindik eserler budist sutra ve öykü çevirileri ve bu çevirilere yapılan ekler, maniheist metinler, tapu senetleri, alındılar, fermanlar ve Kutadġu Bilig'in Uygur harfli Herat yazmasıdır.

Örnekler

Orta Türkçeye Dönüşüm
Eski Türkçe, Son Uygur kentlerinin de çökmesiyle XIII. yüzyılda bütünüyle öldü ve yerini Batı Türkistan'da Oğuzcanın, Çağataycanın ve Eski Kıpçakçanın da atası olacak Orta Türkçeye bıraktı. Dil, Eski Türkçeden Orta Türkçeye dönüşürken bir dizi genel değişim geçirdi. Bu değişimler her Türk dili için olmasa da çoğunda gerçekleşti.

Ünlü Seslerdeki Değişimler

 Çift dudak ünsüzleri olan /b/, /m/ ve /v/ seslerinin etkisiyle önseslerde yuvarlaklaşma görülür. avıçġa > avuçġa "yaşlı",                           ewril- > evrül-   "evril-"...
 Önsesteki yuvarlak ünlüler, sonraki açık düz sesleri yuvarlaklaştırır. körkit- > körküt- "göstermek", bulıt > bulut "bulut"

Ünsüz Seslerdeki Değişimler

 Sözbaşı olmayan /d/ sesleri önce /ḏ/ sesine, ardından da /y/ sesine evrilir: Adak > aḏak > ayak "ayak", *sad- > *saḏ- > say- "saygı göstermek", edgü > *eḏgü > eygü "iyi"...
 Sözsonu /b/ sesleri /v/ sesine dönüşür: Sub > suv "su", eb > ev "ev, karargah", ab > av "av"...
 Sözbaşı /k/ sesleri kimi zaman /ḫ/ sesine dönüşür: Okşa- > oḫşa- "okşa-"...
 Sözbaşı /b/ sesleri Oğuz dil grubu dışında /m/ sesine dönüşür: Ben > men "ben", buŋ > muŋ "yokluk, sıkıntı", beŋgü > meŋgü "ebedi, bengi"...

Sesbilim

Ünlüler

Eski Türkçe kimi yazıtlarda birtakım sözcüklerin uzun ünlülerle gösterilmesi (yok sözcüğünün 𐰖𐰆𐰸 /yoOK/, bar sözcüğünün 𐰉𐰺 /br/ şeklinde yazılması beklenirken 𐰉𐰀𐰺 /bar/ biçiminde yazılması gibi) dilde uzun ünlülerin yerleşik olduğunu gösterir. Ayrıca uzun ünlüler fonemiktir, yani anlam değişikliğine neden olur. Sāç-saç, kān-kan... gibi

Orhun Yazıtlarında çoğu kez /ı/ ve /i/ seslerini karşılaması için kullanılmış damganın /é/ sesini de yazmak için kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bu kapalı ses için Yenisey yazıtlarında müstakil bir damganın bulunması da sesin varlığına işarettir.

Ünsüzler

Dil Bilgisi

Sözcük Türetme
Eski Türkçe, bulunduğu dil grubunun tüm üyeleri gibi sondan eklemeli bir dildir. Ad ya da eylem soylu bir köke getirilen türlü yapım ekleriyle yeni sözcükler türetilir. Bu şekilde sözcükler türetebilmek için Eski Türkçede 124 yapım eki kullanılmış olduğu çıkarımına ulaşılabilir. Bunun yanında ad veya eylem soylu sözcüklerin birleşerek yeni sözcükler türetmesi de görülür. Aşağıda bugün Türkiye Türkçesinde de yaşamayı sürdüren eklerden her yapım eki grubu için örnekler verilmiştir.

Ad Çekimi

Ad Durumları
Eski Türkçede adlara eklenen 9 durum eki vardır. Bu durum ekleri her halükarda adın sonuna, birleşik adlardaysa ya sözcüğün sonuna ya da bileşenlerin her birinin sonuna getirilir. Yazmalarda hal ekleri adlardan ayrılarak yazılmıştır. Bugünkü Türk lehçelerinde bazı durum ekleri bütünüyle yok olmuştur. Aşağıdaki tabloda durum ekleri ve o ekin kullanıldığı cümleler örneklenmiştir:

Orhon Türkçesinde henüz bulunma ve çıkma ekleri birbirinden ayrışmamışken Uygur Türkçesinde ayrılma eki için +dIn (n ağzında ender olarak +tAn) kullanılmıştır. Ad durumları her sözcük için standart şekilde çekimlenirken zamirlerin çekimi bu standartlara aykırıdır.

Çokluk
Eski Türkçede yalın durumdaki adlar da çoğulluk ifade edebilir: Öŋreki er "Önde olan adamlar" gibi. Eğer topluluktan ziyade kişilerin ve eylemlerin çokluğundan bahsedilecekse çokluk ekleri kullanılır. Bu amaç doğrultusunda şu ekler/sözcükler şu işlevlerle kullanılır:

 kün: Eski Türkçeden de alt bir katmana ait olması olasıdır. Yanına geldiği ada topluluk anlamı katar. Él kün "ülkeler, dünya" gibi.
 +An: Eski Türkçe yazılı dönemde işlekliğini yitirmiş bir çokluk ekidir. Eren "erler", bodun "boylar, ulus"...
 +t: Soyluluk adlarına getirilen arkaik bir çokluk ekidir. Tigit "prensler", oġlıt "oğullar", kanat "kanat" < *kāna?
 +lAr: Soyluluk ve akrabalık adlarına getirilir. ekelerim "ablalarım", öglerim "(üvey) analarım"

Göktürk ve Uygur yazıtlarında tüm bu çokluk ekleri işlek olarak kullanılmışken Uygur Türkçesinde tüm bu eklerin işlevini +lAr'a devrettiği görülmektedir. Bugün Türkiye Türkçesinde de sadece +lAr eki etkindir.

Sayılar
Eski Türkçe temel sayılar aşağıda verilmiştir:

Yüksek sayılar küçük sayıların yan yana yazılmasıyla ifade edilir: yégirmi tümen "İki yüz bin"... Üleştirme sayıları oluşturmak için kök sayıya +Ar eki getirilir: birer birer "birer birer", béşer béşer "beşer beşer" vb. Bunun yanında ortaklık anlamı vermek için kullanılan bir +AgU eki de vardır: biregü "her biri", yétegü "her yedisi" vb. ancak bu ek sayılara özel değildir (kamaġu "bütünü" vb.).

Zamirler
Eski Türkçe kişi, iyelik, işaret, belirsiz ve soru zamirleri aşağıdaki tabloda işlenmiştir. Yukarıda da belirtildiği üzere zamirlerin çekimi diğer sözcüklerden ayrı olduğu için tabloda çekimlere de yer verilmiştir.

Eylem Çekimi

Basit Zamanlar
Eski Türkçede geniş, öğrenilen ve duyulan olmak üzere iki geçmiş ve gelecek adı altında dört zaman bulunur. Şimdiki zaman Orhun Türkçesinde de Eski Uygur Türkçesinde de geniş zaman kullanılarak bildirilmiştir. Yazıtlarda öğrenilen geçmiş zaman eki +mIş olması gereken 𐰢𐰃𐱁 /mIş/ yerine 𐰢𐰃𐰾 /mis/ şeklinde yazılır.

Geniş Zaman
Bu zaman için Orhun Türkçesinde de Eski Uygurcada da eyleme genelde +Ur eki ulanır ancak bu genel bir kural değildir. Eyleme +Ar ve +Ir ekleri de gelebilir. Sözsonu ses ünlüyse ek ya +r ya da +yUr olur. Eylemin kimce yapıldığını belirtmek için sona zamir konulur. Sondaki zamir sözcükten hep ayrı yazılır. Aşağıdaki tabloda geniş zamanın her ekle çekimi için ikişer örnek verilmiştir:

Görüldüğü üzere ekin geniş zaman için nasıl çekimleneceği hakkında genel bir kural yoktur. Tek heceli sözcükler genelde +Ir eki alsa da +Ur ve +Ar eki de aldığı görülmekte. Sözsonu ünlü olan tek heceli sözcükler de genel olarak +r ekiyle çekimlense de yé- eylemi gibi temel bir eylem bile +yUr ekiyle çekimlenebilmektedir. Olumlu çekimin tersine olumsuz çekim kurallıdır. Eylemin nasıl olduğuna bakılmaksızın +mAz ekiyle geniş zaman çekimi yapılır: bir kişi yaŋılsar oġuşı bodunı bişükiŋe tegi kıdmaz ermiş "bir kişi yanılsa ailesini, ulusunu, çocuklarını bile barındırmazmış" gibi. Bazen +mAz ekinin +mAs şeklini aldığı da görülür. Geniş zaman şimdiki zaman anlamı katmak için de kullanılır: ölümte ozupan ögire sevinü yorıyur "ölümden kurtulup övüne sevine yürüyor"...

Görülen Geçmiş Zaman
Eski Türkçede görülen geçmiş zaman +dI ekiyle etkin kılınır. Geniş zamanın çekiminin aksine düzenlidir ve kişi çekimi zamirlerle değil kişi ekleriyle yapılır. Aşağıdaki tabloda geçmiş zamanın nasıl çekimlendiği gösterilmektedir:

Öğrenilen Geçmiş Zaman
Eylemin görülmediğini, başkası tarafından yapıldığını bildiren zamandır. Eski Türkçe salt 3. tekil kişiye ulanmıştır. Eski Türkçe çoğu örnek 3. tekil kişiye göre çekimlenmiştir. Bir şeye mecbur kalındığını belirtmek için eylemin yanına kergek getirilir.

üze kök teŋri asra yaġız yér kılındukda ékin ara kişi oġlı kılınmış "Üstte mavi gök, altta yağız yer yaratıldığında ikisi arasına (da) insan soyu yerleştirilmiş"

Gelecek Zaman

Ağızlar

Eski Türkçede Orhun Yazıtları ve öncesi metinlerdeki ağız ayrımları çok azdır. En sık izlenen ayrım 1. tekil kişi zamirinin yer yer men, yer yer de ben olarak kullanılmasıdır. Ayrımların git gide birbirinden uzaklaşmaya başladığı nokta Uygur Türkçesinde görülür. Uygurların yazdığı budist ve Maniheist metinlerde birbiri arasındaki ayrım epey kuvvetli iki ağız kullanılır. Bu ağızlar ve özellikleri şöyledir:

"y" Ağzı
Budist Uygur metinlerinde kullanılan ağızdır. Orhun Türkçesi ayrık bir ses olan /ñ/ bu ağızda /y/ veya sesine dönüşür: añıġ > ayıġ "kötü", koñ > koy "koyun"... Orhon Türkçesinin gramer özelliklerini çokça korur. Türkiye Türkçesini de kapsayan Oğuz dil grubu y ağzını korumuştur.

"n" Ağzı
Maniheist Uygur metinlerde kullanılmıştır. /ñ/ sesi /y/ değil /n/ sesine dönüşür: añıġ > anıġ, koñ > kon... Önseste olmayan /ı/ ve /i/ ünlüleri sıklıkla /a/ ve /e/ sesine dönüşür: aġız > aġaz "ağız", +Ip > +Ap "ulaç eki", +(I)mIz > +(A)mAz "1. çoğul iyelik zamiri"...

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kül Tigin Yazıtı tam metin
 Bilge Kağan Yazıtı tam metin
 Tonyukuk Yazıtı tam metin
 Türkische Turfantexte I. - VI., Uigurica 1
 Divan-ı Lügati't-Türk Dizini

Türkçenin dönemleri
Göktürkler
Ölü Türk dilleri
Uygur Kağanlığı

Eski Türkçe


Pawnee Rock est une ville américaine située dans le comté de Barton, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Barton (Kansas)

Pawnee Rock (Kansas)


The Old Grammar School, St. Peter's Churchyard, Derby, England, is now a Ladies Hairdressing Salon.

The building's new owner is the daughter of the architect responsible for the original restoration of this historical property. All of the original features of the building have been retained and further extensive restoration work has been carried out at the new owner's expense.

The Reverend John Cotton, a principal New England Puritan figure and a founder of Boston, Massachusetts, was educated at Derby School.

The Heritage Centre was established in 1992 by Richard Felix, long time historian on popular Living show Most Haunted and is the starting point for Derby Ghost Walks. The paranormal TV series Most Haunted completed an investigation at the Heritage Centre in 2003.

References

Grade II* listed buildings in Derby
Tourist attractions in Derby

Old Grammar School, Derby


فيلق باج ، و كان منشأة عسكرية مميزة في الإمبراطورية الروسية أعدت أطفال الطبقة الأرستقراطية لأداء الخدمة العسكرية. (بينما الكلية الإمبراطورية للقانون أعد الفتيان في لخدمة المدنية.) بعد الثورة البلشفية استعيض عن فيلق باج مدرسة سوفوروف العسكرية.

تأسس فيلق باج عام 1697 في سان بطرسبرج حيث كان مدرسة لتعليم وتدريب خدم الملوك الصغار (الباج). في ضوء الحاجة إلى ضباط مدربين تدريبا سليما لوحدات الحرس أعيد تنظيم فيلق باج في عام 1802 كمؤسسة تعليمية مماثلة لمدارس المتدربين، والذي من شأنه أن يقبل أبناء النبلاء بالوراثة من روسيا، وأبناء الشخصيات الكبرى ك الجنرالات/الاميرالات أو أحفاد قياد البحرية.

في عام 1802 ،تغيرت المناهج الدراسية في فيلق باج، بعد ذلك على أساس المثل العليا لمنظمة فرسان القديس يوحنا. في عام 1810، انتقلت المدرسة إلى قصر فرسان القديس يوحنا القدس، والمعروف أيضا قصر فورونتسوف. وتابع في هذا الموقع في سان بطرسبرغ لأكثر من مائة سنة (حتى قيام الثورة).

خلال فترة من الإصلاحات في المدارس العسكرية في 1860، تحول فيلق باج إلى إنشاء من الصف السابع، والأول في خمس درجات مماثلة لصالة للألعاب الرياضية، والعنصران الآخران على غرار الكليات العسكرية.
ابتداء من عام 1885، كان في فيلق باج سبعة فصول عامة، حيث كان الطلاب يتعلمون العلوم نفسها التي تقدمها مدارس المتدربين، واثنين من فصول خاصة، حيث علمتهم العلوم العسكرية والتشريع.

كان للخريجين من الفيلق الاختيار في الانضمام إلى أي فوج يختارونه بغض النظر عن الشواغر الموجودة (ومع ذلك، على سبيل الأدب، بموافقة قائد هذه الوحدة كانت مقبولة مسبقا). كانوا يرتدون، على الجانب الأيسر من سترة، شارة الفيلق، على غرار الصليب على وسام القديس يوحنا.
تلقوا رتبة البوق في سلاح الفرسان). أولئك الذين كانوا لا يصلحون للخدمة العسكرية من شأنهم أن يتلقوا التعليم المدني في الصفوف 10 و 12 و 14.

المراجع

الروابط الخارجية
 الامبراطورية الروسية فيلق باج.
أون لاين كتالوج المعرض / / كتاب نفيس مكتبة المخطوطات (RBML) من جامعة كولومبيا.

التعليم في روسيا
التعليم في سانت بطرسبرغ
سانت بطرسبرغ في القرن 18
انحلالات سنة 1917 في روسيا
تأسيسات سنة 1759
تأسيسات سنة 1759 في روسيا
تأسيسات عقد 1750 في روسيا
تاريخ سانت بطرسبرغ
تعليم وتدريب عسكري في روسيا
جيش الإمبراطورية الروسية
دول وأقاليم انحلت في 1917
مؤسسات تعليمية في الإمبراطورية الروسية

فيلق باج


An Calamagrostis effusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Calamagrostis effusa in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis effusa


La microrregión de Pato Branco es una de las microrregiones del estado brasileño del Paraná perteneciente a la mesorregión Sudoeste Paranaense. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 154.058 habitantes y está dividida en diez municipios. Posee un área total de 3.883,059 km².

Municipios
 Bom Sucesso do Sul
 Chopinzinho
 Coronel Vivida
 Itapejara d'Oeste
 Mariópolis
 Pato Branco
 São João
 Saudade do Iguaçu
 Sulina
 Vitorino

Pato Blanco

Microrregión de Pato Branco


Megapuss ist eine US-amerikanische Band aus Los Angeles, Kalifornien. Sie lässt sich den Genres Anti-Folk und Lo-Fi (Low Fidelity) zuordnen und stellt eine sogenannte Supergroup dar.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 2008 von Devendra Banhart und Gregory Rogove gegründet und spielte ihre ersten Lieder im Juni desselben Jahres im Hammer Museum in der Gründungsstadt. Ursprünglich war dieser Auftritt mit einem Cover des Tears-for-Fears-Liedes Everybody Wants to Rule the World und einigen eigenen Liedern als "kleines" Debüt geplant, erlangte jedoch vor allem dadurch Bekanntheit, dass Nacktbilder von Banhart an die Wand über der Band projiziert wurden.

Auch im Debütalbum der Band, dem am 7. Oktober 2008 veröffentlichten Surfing, lässt sich der humorvolle und ironische Klang der Texte heraushören. Das Album erhielt vor allem aufgrund dieser Mischung durchschnittliche Bewertungen und Kommentare. So urteilte das Musikportal Pitchfork mit einer 5,9-Punkte-Wertung. Das deutsche Musikmagazin Musikexpress urteilte mit der Aussage, man habe "hier einen heterogenen Mischmasch unterschiedlichster Musiken, dem man seinen Projektcharakter anhört".

Diskografie
 Surfing (Album, Oktober 2008)

Weblinks

Einzelnachweise

US-amerikanische Band
Indie-Band
Band (Los Angeles)

Megapuss


فيليبي لويس كاسميرسكي  (مواليد 9 أغسطس 1985 في خاراغوا دو سول - البرازيل) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب حاليا لصالح نادي فلامنغو البرازيلي في مركز الظهير الأيسر كما يجيد اللعب في مركز الوسط الأيسر.

الإنجازات

الأندية
  أتلتيكو مدريد
 الدوري الإسباني (1): 2013–14
 كأس ملك إسبانيا (1): 2013
 الدوري الأوروبي (2): 2012، 2018
 كأس السوبر الأوروبي (2): 2012، 2018
 دوري أبطال أوروبا وصيف: 2013–14، 2015–16

  تشيلسي
 الدوري الإنجليزي (1): 2014–15
 كأس رابطة الأندية الإنجليزية المحترفة (1): 2015

  فلامنغو
 الدوري البرازيلي (1): 2019
 كوبا ليبرتادوريس (1): 2019
 كأس السوبر البرازيلي (1): 2020
 ريكوبا سودأمريكانا (1): 2020
 بطولة كاريوكا (1): 2020
 كأس العالم للأندية وصيف: 2019

المنتخب
  البرازيل
 كوبا أمريكا (1): 2019
 كأس القارات (1): 2013

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون متجنسون
برازيليون من أصل إيطالي
برازيليون من أصل بولندي
رياضيون برازيليون مغتربون في الأوروغواي
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون برازيليون مغتربون في هولندا
رياضيون من ولاية سانتا كاتارينا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو شباب أياكس
لاعبو فلامينغو
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم أجانب في الأوروغواي
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم فازوا بكوبا أمريكا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من ولاية سانتا كاتارينا
لاعبو كوبا أمريكا 2015
لاعبو كوبا أمريكا 2019
لاعبو كوبا أمريكا المئوية
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو نادي فيغورينسي
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
لاعبون فائزون بكأس القارات
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1985

فيليبي لويس


مرتضى أحمد محمد منصور (17 يونيو 1952 -) هو قاضٍ ومحامٍ وسياسي مصري وشخصية إعلامية وسياسية. كان عضوًا في مجلس النواب المصري مرتين. الأولى كانت في العام 2000 حيث استمر فيه حتى العام 2005، والثانية كانت في العام 2015، حيث استمر فيه حتى العام 2020.

رياضيًا، ترأس منصور نادي الزمالك لفترة وجيزة في العامين 2005 و2006 وكذلك مرة أخرى منذ العام 2014 حتى سجنه في 25 فبراير 2023. ثم أعلن رحيله نهائيا عن الزمالك في 2 أغسطس من نفس العام.

حياته
من مواليد حي شبرا بالقاهرة وأصله من محافظة الدقهلية. بعد تخرجه من كلية الحقوق تعين بالقضاء حيث عُين وكيل نيابة بمدينة الإسماعيلية.

في الثقافة الشعبية
خلال مباراة في الدوري المصري الممتاز بين نادي الإسماعيلي ونادي الاتحاد السكندري اندلع شغب بالمباراة ثم تبادل الجميع الإتهامات. الإتهام الأكبر كان للاعب شهير لعب حينها للنادي الإسماعيلي والإدانة تحوط به من كل جانب فما كان بمنصور، حين كان حديث عهد بالمهنة وكيلًا للنائب العام المصري، إلا أن قرر حبس اللاعب أربعة أيام على ذمة التحقيق مع مراعاة التجديد طبقًا لسير التحقيقات بدلًا من تفادي التصادم مع راعي النادي الإسماعيلي عثمان أحمد عثمان صهر الرئيس المصري أنور السادات.

استمر «مرتضى» في تصدي المشاهير وتصيد سقطة عادل إمام الذي هاجمه في حوار له بإحدى المجلات، وهو ما اعتبره «مرتضى» سبا وقذفا في حقه، حصل بمقتضاه على حكم بحبس «عادل إمام» لمدة 6 أشهر، وتعويض مليون جنيه، وبعد تدخل العديد من الشخصيات للوساطة بينهما انتهت بتنازل «مرتضى» عن بلاغه في مقابل قيام «عادل» بنشر اعتذار بالصحف لمرتضى منصور وقام عادل إمام بتقديم شيك بمليون جنيه لمرتضى منصور أمام صلاح السعدني.

على مدى عقود، تصادم منصور مع شخصيات عامة مثل الفنانين، والقضاة، والراقصات الشرقيات.

في شهر رمضان 1440ه /2018م تناول مسلسل فوق السحاب شخصيته كرئيس لنادي للزمالك تحت اسم مرسي مندور.

المسيرة الرياضية
ظهور منصور الحقيقي في الرياضة المصرية جاء من بوابة المحاماة بصفته محاميًا عن أشهر الرياضيين وفي مقدمتهم محمود الجوهري في قضيتين: الأولى التي طلب فيها الجوهري تعويضا من اتحاد الكرة بعد إقالته، والثانية عندما اتهم الجوهري طاهر أبو زيد بسبه وقذفه والاثنان كسبهما منصور ببساطة مما جعل أشهر الرياضيين يوكلونه في قضاياهم.

المسيرة في نادي الزمالك
كان منصور عضوًا في مجلس إدارة نادي الزمالك منذ العام 1996 حتى العام 2005 كما تولى في العام 2001 منصب نائب رئيس نادي الزمالك حتى العام 2005.

رئاسة نادي الزمالك لفترة وجيزة (2005–2006)
في أبريل 2005، أُنتخب رئيسًا للزمالك في ديسمبر من نفس العام حلت وزارة الرياضة والشباب المصرية مجلس إدراته بعد أن استقال 6 من أعضاء المجلس، وهو ما يعتبر في القانون الرياضي المصري نهايةً لولايته، وأيضًا لعدة مشكلات، منها شطب اسم الزمالك من مسابقات كرة اليد، بالإضافة لمخالفات مالية بسبب تلقيه تبرعًا من رئيس نادي الاتحاد السعودي - حينها - منصور البلوي. مع هذا عاد منصور رئيسًا للنادي مرة أخرى في أبريل من العام 2006 بعد أن حصل على حكم من محكمة القضاء الإداري يبطل قرار وزارة الرياضة والشباب.

في أغسطس 2006، قرر مجلس الرياضة القومي المصري حل مجلس إدارة نادي الزمالك مرة أخرى وتعيين مجلس إدارة مؤقت لمدة عام يرأسه ممدوح عباس بعد مشاجرته مع عضو من مجلس إدارة النادي الأهلي المصري خلال نهائي كأس مصر 2005–2006. في نفس العام شَطب مجلس الإدارة المؤقت عضويته من النادي بينما كان منصور يقضي عقوبة الحبس في قضية سب رئيس مجلس الدولة السيد نوفل.

انتخابه لفترة أولى (2014–2017)
في عام 2014، انتخب منصور لرئاسة النادي لفترة أولى تنتهي عام 2017.

أحداث ستاد الدفاع الجوي 2015

بعد عام من توليه رئاسة النادي، وقعت حادثة ملعب الدفاع الجوي التي توفي فيها 22 من مشجعي كرة القدم في مواجهة مع الشرطة على أبواب ملعب 30 يونيو خلال مباراة بالدوري المصري الممتاز بين الزمالك وإنبي. لقي معظم القتلى حتفهم خنقًا بعد أن استخدمت الشرطة الغاز المسيل للدموع لتفريق المشجعين الذين حاولوا اقتحام الملعب.

انتخابه لفترة ثانية (2017–2021)
في 25 نوفمبر 2017، انتخب منصور لرئاسة النادي لفترة ثانية تنتهي عام عام 2021.

الإيقاف الأول؛ مهاجمة الاتحاد الأفريقي لكرة القدم
في 29 سبتمبر 2018، أوقف الاتحاد الأفريقي لكرة القدم منصور لمدة عام ومنعه من نشاطات كرة القدم بالكامل، وغرَّمه 40 ألف دولار أمريكي بسبب مهاجمته لرئيس الاتحاد أحمد أحمد والمسؤول بالاتحاد عمرو مصطفى فهمي. كما تم إيقافه عامين آخرين من قبل اللجنة الأوليمبية المصرية وتهديده بالشطب إذا لم يلتزم حضور التحقيقات معه، عندما احتجّ على رفضها اعتماد جمعية نادي الزمالك العمومية. ومع ذلك ألغي قرار إيقافه هذا في 30 مايو 2021 من قبل محكمة القضاء الإداري المصرية عندما قبلت دعوى رفعها منصور طلب فيها إيقاف هذا القرار وقرارات أخرى. رفع الاتحاد الأفريقي الإيقاف عنه من أجل حضور نهائي كأس الاتحاد الأفريقي.

الإيقاف الثاني؛ التسريب الصوتي
في أغسطس 2020، كانت هناك جلسة استماع في البرلمان المصري حول رفع الحصانة عن مرتضى منصور، بعد تسريب صوتي له، أهان فيه رئيس النادي الأهلي محمود الخطيب ولاعبه السابق محمود كهربا. في غضون ذلك، زعم منصور أن ضابط مخابرات قطري اخترق هاتفه.

في 4 أكتوبر 2020 أصدرت اللجنة الأولمبية المصرية حزمة من العقوبات بحق رئيس نادي الزمالك مرتضى منصور، بعد تلقيها شكاوى مُقدمة ضده، تمثلت في:

 إيقافه عن مزاولة أي نشاط رياضي لمدة 4 سنوات.
 تغريمه 100 ألف جنيه.
 عدم تمثيله لنادي الزمالك أمام أي شخص أو حضوره أي جمعية عمومية أو اعتماد توقيعه.
 دعوة الجمعية العمومية نادي الزمالك لإجراء انتخابات للمقاعد الشاغرة، خاصة مقعد رئيس مجلس إدارة النادي.
 «إبلاغ النيابة العامة بالوقائع التي تضمنتها التحقيقات (والتي تشكل جريمة جنائية) لإعمال شؤونها حيالها».

منصور خرج إلى القنوات المصرية وندد بقرارات اللجنة الأولمبية مؤكدًا على أنه لن ينصاع لها، وأكد على أنه حدث فقط من أجل هدم استقرار نادي الزمالك خدمة لمصلحة بعض الأطراف الأخرى. كما أن هذا الأخير رفض الطعن على هذه القرارات لدى اللجنة الأولمبية لكنه أقام دعوة قضائية أمام محكمة القضاء الإداري بمجلس الدولة، يطالب فيها بوقف القرار الصادر من اللجنة الأولمبية المصرية.

وفي 15 أكتوبر 2020، أعلنت اللجنة الأولمبية الدولية في بيان رسمي تأييدها لقرارات نظيرتها المصرية كما أكدت «دعمها لكل الخطوات الصادرة من منطلق الصلاحيات الممنوحة للجان الوطنية واعتبار الأمر داخلياً يخضع لكل المعايير والآليات المعترف بها دوليا، والتى تمثلها وتطبقها جيداً اللجنة الأولمبية المصرية شأنها شأن باقي اللجان الوطنية».

حتى تلك اللحظة، ظل مرتضى منصور يمارس مهامه متجاهلا العقوبات الصادرة ضده.

ومع ذلك ألغي قرار إيقافه هذا في 30 مايو 2021 من قبل محكمة القضاء الإداري المصرية عندما قبلت دعوى رفعها منصور طلب فيها إيقاف هذا القرار.

الإيقاف الثالث؛ حل مجلس الإدارة والعودة
في 29 نوفمبر 2020، قررت وزارة الشباب والرياضة المصرية إيقاف مجلس إدارة نادي الزمالك وتعيين مجلس إدارة مؤقت في إطار مجموعة من القرارات التي تضمنت حل مجالس إدارية لعدة أندية أخرى.

في 15 مارس 2021، قررت المحكمة الإدارية العليا المصرية، رفض الطعون المقدمة منه وعدد من أعضاء إدارته على قرار حل المجلس وتعيين مجلس إدارة جديد. وعليه فإن قرار المحكمة الإدارية العليا بحل مجلسه القديم صار نهائيًا.

ومع هذا، عاد منصور في 22 نوفمبر 2021 لرئاسة نادي الزمالك عقب أن قبلت وزارة الشباب والرياضة المصرية تنفيذ حكم محكمة القضاء الإداري التي قضت بقبول طعنه وإيقاف قرار سابق بوقفه.

انتخابه لفترة ثالثة 2022
في 12 فبراير 2022، انتخب منصور لرئاسة النادي لفترة ثالثة تنتهي عام 2025.

الإيقاف الرابع: سجنه
في 27 أبريل 2022، أصدرت المحكمة الاقتصادية في القاهرة بحبس رئيس نادي الزمالك مرتضى منصور سنتين وغرامة 20 ألف جنيه بتهمة سب محمود الخطيب في قضيتين رفعما الأخير ضد منصور (سنة سجن عن كل قضية). بيد أن محكمة مستأنف الاقتصادية قضت، الأحد 17 يوليو 2022، بإيقاف تنفيذ أحد الحكمين بسجن مرتضى منصور لمدة عام والاكتفاء بغرامة 10 آلاف جنيه. وفي أغسطس 2022، جرى تعديل الحكم الآخر ليقضي بحبس منصور لمدة شهر واجب النفاذ بدلًا من سنة، والابقاء على غرامة 10 آلاف جنيه.

رئيس نادي الزمالك تقدم لاحقا بطعن على الحكمين لدى محكمة النقض، لكن المحكمة رفضت طعنه يوم 25 فبراير 2023، وجرى ترحيله لسجن وادي النطرون لتنفيذ حكم حبسه لمدة شهر. وعلق منصور على الحكم قائلا: .

عقب حبسه، أكد خبراء في اللوائح، أنه عقب الحكم النهائي بإدانة مرتضى منصور وسجنه بتهمة سب محمود الخطيب رئيس النادي الأهلي، فإن رئيس الزمالك يعزل من منصبه وفق القانون، وذلك استنادا للائحة النظام الأساسي للأندية المعروفة بـ"اللائحة الاسترشادية" التي أعدّتها اللجنة الأولمبية المصرية ووزارة الشباب والرياضة عام 2017 والتي تقر زوال عضوية أحد أعضاء مجلس الإدارة في عدة حالات منها حالة صدور حكم نهائي بعقوبة مقيدة للحرية ضده.

وفي 25 مارس، غادر منصور محبسه عقب انتهاء العقوبة المقررة ضده، ثم تولى الأخير الطعن على قرار عزله من منصب رئيس نادي الزمالك وواصل ممارسة مهامه حتى أيدت المحكمة الإدارية العليا، الأحد 9 يوليو 2023، نهائيا حكم عزله من رئاسة النادي. بيد أن مجلس إدارة النادي كلفه في يونيو 2023 برئاسة اللجنة العليا للاشتراكات والعضويات كما فوضه باتخاذ جميع القرارات دون الرجوع للمجلس.

الانسحاب من إدارة الزمالك
في مساء يوم 2 أغسطس 2023 أعلن المستشار مرتضى منصور رحيله عن أي منصب إداري صلب نادي الزمالك وابتعاده عن المشهد الرياضي تماما مؤكدا: "من يريد الترشح يتفضل، وأرى الكيان الذي أحبه ينهار".

المسيرة السياسية

في البرلمان
أُنتخب منصور لعضوية مجلس النواب المصري مرتين. الأولى كانت في العام 2000 حيث استمر فيه حتى العام 2005، والثانية كانت في العام 2015، حيث استمر فيه حتى العام 2020. لقد سبقتها محاولتين فاشلتين في العامين 1990 و1995 ولحقتها محاولة أخرى عام 2010.

عام 2016، رفض منصور أداء اليمين الدستورية حينما انتخب في مجلس النواب لأنها وصفت احتجاجات 2011 بـ«الثورة». لقد اعتبر أحداث العام 2011 بأنها «أكبر فوضى في التاريخ». وذكر أن انقلاب 2013 في مصر كان «الثورة الحقيقية».

طلبات رفع الحصانة
تقدم النائب العام المصري، المستشار حمادة الصاوي، يوم 28 يناير 2020، بـ3 طلبات لرفع الحصانة عن النائب بمجلس الشعب مرتضى منصور. الأمر الذي رفضه البرلمان برئاسة علي عبد العال بتعلة «وجود شبهة كيدية بالبلاغات ونزاعات سابقة بين النائب ومقدمي طلبات رفع الحصانة».

في العام 2011

في العام 2011، عارض منصور التظاهرات التي خرجت على الرئيس حسني مبارك في 25 يناير حين شارك في المظاهرات التي خرجت تأييدًا لمبارك. هو كذلك أحد المحرضين على موقعة الجمل التي شهدت اعتداءًا على المعتصمين في ميدان التحرير (توضيح) في إحدى المظاهرات التي قادها تأييدًا لمبارك كما يشاهد في فيديو نُشر على يوتيوب.

هو وكيل مؤسسي حزب مصر الحرة.

انتخابات الرئاسة 2012

ترشّح منصور لانتخابات الرئاسة المصرية 2012 عن حزب مصر القومي. حيث تقدم في مساء يوم الأحد 8 أبريل 2012 بشكل رسمي للترشح لمنصب رئيس جمهورية مصر العربية، حين قدم للجنة الانتخابات أوراق ترشحه رسميًا في اللحظات الأخيرة قبل غلق اللجنة بابها نهائيا في الساعة الثانية ظهرا. رغم هذا أُستبعد في 14 أبريل من سباق الانتخابات الرئاسية مع أحمد عوض الصعيدي لترشحهما عن حزب واحد هو حزب مصر القومي الذي أكدت لجنة الأحزاب السياسية أنه بدون ممثل قانوني لوجود نزاع على رئاسة الحزب بين عفت السادات وروفائيل بولس وآخرين، مما يفقد الحزب فرصة تزكية مرشح للرئاسة.

انتخابات الرئاسة المصرية 2014 و2018
ترشح منصور في انتخابات الرئاسة المصرية التي جرت في الأعوام 2014 و2018. لكنه لم يستمر فيها.

حياته الخاصة
متزوج وله ولدان أحمد وأمير وبنت واحدة هي أميرة.

القضايا والأحكام
في عام 1989، ألقي القبض على منصور حين كان محاميًا لرجل الأعمال أحمد الريان. أظهرت التحقيقات حينها أنه كان المستشار القانوني لمجموعة «الريان».

في 2 مايو 2007، حكمت محكمة جنايات القاهرة على مرتضى منصور بالسجن ثلاث سنوات بتهمة التشهير بمسؤولين في المحكمة من بينهم المستشار «سيد نوفل» رئيس مجلس الدولة وتوجيه تهم بالفساد إليهم والتعدي عليهم. ومع هذا خففت محكمة جنح مستأنف الدقي الحكم إلى عام واحد.

محاولة اغتياله 2014
في 17 أغسطس 2014، نجا منصور من محاولة اغتيال تعرض لها حين كان يغادر النادي. أصيب في المحاولة شخصين وقد تعرضت سيارته وبوابة النادي لرصاص المهاجمين. اتهم منصور ألتراس وايت نايتس التابع للنادي بالتنفيذ عقب عدة أزمات شابت علاقته بهم. في 9 يناير 2016، حكمت محكمة مصرية على 18 من أعضاء وايت نايتس بالسجن 5 سنوات.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
أشخاص من محافظة الدقهلية
أعضاء مجلس الشعب المصري 2000
أعضاء مجلس النواب المصري 2015
خريجو جامعة عين شمس
رؤساء نادي الزمالك
سياسيون من القاهرة
محامون مصريون
مرشحو الرئاسة المصرية لعام 2012
مرشحو الرئاسة المصرية لعام 2018
مواليد 1371 هـ
مواليد 1952
محامون من القاهرة

مرتضى منصور


An Gahnia grandis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Gahnia grandis in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gahnia

Gahnia grandis


Mitchell Docker (Melbourne, 2 de octubre de 1986) es un ciclista australiano.

Trayectoria
Profesional desde 2006 en el equipo australiano Drapac-Porsche, pasó en 2008 al Skil-Shimano.

En 2010 culminó en 4.º lugar del Delta Tour Zeeland además de ganar una etapa y ese mismo año venció en una etapa de la Ruta del Sur.

En 2011 tuvo algunas destacadas actuaciones en las clásicas, que lo perfilan como futuro clasicómano. Fue 6.º en la Gante-Wevelgem, 15.º en la París-Roubaix y 12.º en la Vattenfall Cyclassics.

El 3 de octubre de 2021 puso fin a su trayectoria deportiva tras participar en la París-Roubaix.

Palmarés
2007
 1 etapa del Tour de Hokkaido

2008
 1 etapa del Tour del Este de Java

2010
 1 etapa del Delta Tour Zeeland
 1 etapa de la Ruta del Sur

Resultados en Grandes Vueltas y Campeonatos del Mundo

—: no participa
Ab.: abandono

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en sitiodeciclismo.net

Ciclistas de Australia
Nacidos en Melbourne

Mitchell Docker


An Mormolyca aureoglobula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eric Alston Christenson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Mormolyca aureoglobula in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormolyca

Mormolyca aureoglobula


An Philodendron verrucapetiolum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Philodendron verrucapetiolum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron verrucapetiolum


Bahamalar ya da resmi adı ile Bahama Milletler Topluluğu, Atlas Okyanusu'nda yer alan ve coğrafî açıdan Orta Amerika'ya dâhil edilen Batı Hint Adaları'nın kuzeydoğu sınırını oluşturan bir takımada ülkesi. Bahamalar, Turks ve Caicos Adaları ile birlikte Lucayan Adaları'nı oluşturmaktadır.

Kuzey Amerika'da bulunan ülkelerden biridir. Amerika Birleşik Devletleri'nin Florida eyaletinin güneydoğu kıyısı açıklarında Küba ve Hispanyola'nın (Haiti ve Dominik Cumhuriyeti) kuzeyinde yer alır. 700 kadar ada ile sayıları 2400'e ulaşan kaya oluşumunu kapsar. Bahamalar'ın toplam yüzölçümü 13.878 km², nüfusu ise 2018 verilerine göre 385.637'dir. Başkenti, New Providence adasında bulunan Nassau'dur. Diğer önemli adaları ise Andros, Büyük Bahama ve Eleuthera'dır.

Etimoloji
Bahamalar'a ilk gelen İspanyol kaşifler adaların etrafında yer alan nehirleri Baja Mar (Türkçe: Sığ deniz) olarak adlandırmışlardır. İlerleyen süreçte bu tanımlama ada ülkesinin tamamı için kullanılmaya başlanmıştır.

Tarihçe
Bahamalar'ın ilk sakinleri Kristof Kolomb'un Lucayan adını verdiği Aravak yerlileriydi. Bunların kökeni Güney Amerika'dan gelen ve Karayipler tarafından kuzeye Antil denizine sürülen Aravaklara dayanmaktadır. Komşu Karayipler'in tersine genellikle barışçı olan Aravaklar daha çok balıkçılık ve tarımla uğraşırdı.

1492'de Yeni Dünya'ya varan Kristof Kolomb'un ilk olarak Bahamalar'da yerlilerce Guanahani olarak adlandırılan adaya ayak bastığı düşünülmektedir. İspanyollar Bahamalar'a yerleşmek için bir girişimde bulunmadılar ama düzenledikleri baskınlarla barışçı Aravakları toplayıp Hispanyola madenlerinde çalıştırdılar. Bu köle avları sonucu adaların nüfusu azaldı. 100 yıl kadar sonra İngiliz göçmenler buraya geldiğinde adalarda hiçbir insan yaşamıyordu.

1629'da İngiliz Kralı I. Charles Bahamalar'ı bakanlardan birine bağış olarak verdi. Bahamalar 1770'te Albermarle dükünün de aralarında yer aldığı Güney Karolina kolonisi sahiplerine yeni bir mülk kolonisi olarak verildi. Korsanlık başlıca geçim kaynağı ve yaşam biçimi haline geldi. Bahamalar 1917'de yeniden tahta bağlandıktan sonra korsanlığa son vermek için ciddi çabalar gösterildi. İlk krallık valisi olan Woodes Rogers büyük ölçüde kendi servetini harcayarak korsanlığı önlemeyi başardı. 1776'da birkaç gün Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri'nin, 1782-83 arasında da İspanya'nın elinde kalan adalar, Versailles Antlaşması'yla (1783) yeniden İngiltere'ye verildi.

Mayıs 1963'te Londra'da toplanan bir konferansta adalar için yeni bir anayasa hazırlandı. 1967 genel seçimlerinde Lynden Pindling liderliğinde iktidara gelen İlerici Liberal Parti, ırk ayrımına son verilmesi ve tam bağımsızlık için çalışarak ekonomide yabancıların yerini Bahamalıların almasını sağladı. Bahamalar, 1973 yılında bağımsızlığını kazandı. 1983'te ise Karayipler Topluluğu ve Ortak Pazarı'na (CARICOM) üye oldu.

Doğal yapı
Bahamalar güney ve batısındaki karalardan derin kanallara ayrılan bir denizaltı yükseltisinin su üstüne çıkmış uzantılarından oluşur. Çoğu, dar ve uzun olan adaların Atlas Okyanusu'na bakan kuzeydoğu yamaçlarında kıyıya vuran dalgaların ve alize rüzgarlarının taşıdığı kumlardan oluşmuş tepecikler uzanır. Bahamalar'ın en yüksek noktası Cat Adası'ndaki Alvernia dağıdır. Adaların etrafı mercan kayalıklarıyla çevrilidir. Bahamalar'da hiç akarsu yoktur.

İklim
Bahamalar'ın iki mevsimli yumuşak astropik iklimi büyük ölçüde Körfez Akıntısı ile Atlas Okyanusu'nun meltemlerinin etkisi altındadır. Ortalama sıcaklık kış aylarında 21 derece, yaz aylarında 27 derecedir. Güneşli iklim, domates, muz, ananas, mango, guava, guanabana ve greyfurt gibi meyvelerin yetiştirilmesine elvermektedir.

Nüfus
Bahamalar'da Avrupalılar ile köle ticareti yoluyla adalara getirilen Afrikalıların karışımından oluşan bir halk yaşar. Yalnızca 22 kadar ada ve köyde yerleşim vardır. Nüfusun %55,1'i kentlerde, %44,9'u kıyılarda yaşar. Bahamalar'da nüfusun beşte ikisi 10 yaşın altındadır. Ülkenin resmi dili İngilizcedir.

Ekonomi
Bahamalar, büyük ölçüde turizm ve uluslararası finans hizmetlere dayanan bir pazar ekonomisine sahiptir.

Gayri safi yurt içi hasıla
2023 yılı verilerine göre Bahamalar'ın satın alma gücü paritesine göre gayri safi yurt içi hasılası 17.4 milyar dolar, nominal gayri safi yurt içi hasılası ise 14.1 milyar dolardır.

Bahamalar'ın gayri safi yurt içi hasılasının, yaklaşık %50'sini turizm, %22'sini vergiler, %15'ini bankacılık ve offshore finansal hizmetler, %5'ini ise tarım oluşturmaktadır.

İhracat
Bahamalar'ın gerçekleştirdiği ihracatın %37'si rafine petrol ve tuz gibi mineral ürünlerinden, %26'sı kargo gemisi, yolcu gemisi, araba ve bot gibi ulaşım araçlarından, %12'si alüminyum, demir, çelik, bakır ve nikel gibi metallerden, %8'i kabuklu, yumuşakça ve balık gibi deniz ürünlerinden, %8'i stiren polimerleri ve ham plastik kaplamalardan, %2'si ise kimyasal ürünlerden oluşmaktadır.

ABD'ye 267 milyon dolar, Almanya'ya 160 milyon dolar, Singapur'a 138 milyon dolar, Polonya'ya 136 milyon dolar ve Tayland'a 95 milyon dolar yıllık ihracat gerçekleştiren Bahamalar'ın toplam ihracatı, 1 milyar doların üzerindedir.

İthalat
Bahamalar'ın gerçekleştirdiği ithalatın %39'u rafine petrol, ham petrol ve petrol gazı gibi mineral ürünlerinden, %29'u yolcu gemisi, kargo gemisi, uçak, helikopter ve araba gibi ulaşım araçlarından, %8'i mekanik ve elektronik aletlerden, %3'ü demir, çelik ve alüminyum gibi metallerden, %3'ü kimyasal ürünlerden, %3'ü içecek, tahıl, meyve ve sebze gibi gıda ürünlerinden, %2'si ise et, sakatat ve balık gibi hayvansal ürünlerden oluşmaktadır.

ABD'den 2.6 milyar dolar, Güney Kore'den 875 milyon dolar, Almanya'dan 629 milyon dolar, Çin'den 474 milyon dolar ve Rusya'dan 394 milyon dolar yıllık ithalat gerçekleştiren Bahamalar'ın toplam ithalatı, 7 milyar doların üzerindedir.

Bahamalar, gıda ihtiyaçlarının %80'ini ithalatla karşılamakta, bu ithalatın çoğunluğunu da ABD'den gerçekleştirmektedir.

Vergiler
Bahamalar, diğer ülkelere göre daha düşük vergilendirme oranlarına sahip olması nedeniyle vergi cenneti olarak tanımlanmaktadır. Gelir vergisi, kurumlar vergisi, sermaye kazancı vergisi ve servet vergisi gibi birçok vergi, ülke sınırları içerisinde alınmamaktadır.

Madencilik
Madencilik, tuz ve çimento üretimine dayanmaktadır. Bahamalar'ın en önemli sanayi merkezi olan Büyük Bahama'daki Freeport'ta büyük bir çimento fabrikası vardır.

Kültür
Yerel halkın özelliklerini yansıtan Bahama kültürü, komşu adalardan gelme bazı etkiler de taşır. Çeşitli geleneksel toplu eğlencelerin en önemlisi Noel'i izleyen günde ve yılbaşında düzenlenen Jankanoo geçit törenidir. Törene katılanlar özel olarak kendilerine ayrılan ana caddede süslü giysiler içinde inek çanları ve davullar çalarak yürür ve Afrika kökenli goombay ritmi eşliğinde dans ederler. Nassau'da amatör koro tiyatro ve dans toplulukları yerel özellikler taşıyan gösteriler sunarlar. Bahamalılar son yıllarda resim ve edebiyat alanında çeşitli eserler vermişlerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bahamalar'ın tanıtıldığı bir site (İngilizce)

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Bahamalar


කෝජාන් පේජ් (), 1967 දී ආරම්භ වූ ස්වාධීන ප්‍රකාශන සමාගමක් වේ. මෙහි මූලස්ථානය ලන්ඩන් නුවර (London) පිහිටා ඇති අතර නිව් යොර්ක් නුවර (New York) සහ නව දිල්ලියේ (New Delhi) ශාඛාවන් පිහිටා ඇත.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Kogan Page USA

Book publishing companies of the United Kingdom
Publishing companies established in 1967
1967 establishments in England

කෝජාන් පේජ්


Doğa Rutkay Kamal (30 Ekim 1978, Ankara), Türk oyuncudur. Tiyatro oyuncusu Rutkay Aziz'in kızıdır.

Kariyeri
2000 senesi Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü mezunu. 3 adet tiyatro oyunu, 3 filmi, 8 adet TV dizisi, 2 adet TV filmi, 6 adet TV programı var. "Card Finans" reklamında rol almıştır, TRT 1'de bir talk show yapmıştır. 2014'te Kanal D'de yayımlanan Buyur Burdan Bak programını sunmuştur. Günümüzde ise, Show TV'de yayımlanan Güldür Güldür Show adlı programda Yeter karakteri ile rol almaktadır.

Filmografisi

Özel hayatı
Doğa Rutkay, 3 Eylül 2014 tarihinde Kerimcan Kamal ile evlendi. Bu evlilikten ikiz çocukları oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Doğa Rutkay

1978 doğumlular
Ankara doğumlu kadın oyuncular
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler

Doğa Rutkay


Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Orta Avrupa'da hüküm sürmüş ve I. Dünya Savaşı'ndan sonra yıkılmış bir imparatorluktur. Bu imparatorluğu oluşturan Avusturya İmparatorluğu ve Macaristan Krallığı aslında içişlerinde bağımsız iki ayrı ülkeydi fakat dışişleri açısından, Avrupa'nın birçok ülkesinde hüküm süren Habsburg Hanedanı'na mensup tek bir Habsburg imparatoru tarafından yönetilmekteydi. Resmî para birimi Kron'du.

Devletin tarihi

İmparatorluktan önce
Habsburgların Avusturya'daki egemenliği 1282 yılına kadar uzanır. 1806 yılına kadar Avusturya bölgesi Kutsal Roma Cermen İmparatorluğunun bir parçasıydı ve  Arşidüklük olarak kabul ediliyordu. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun etkinliği azaldıkça Avusturya arşidükleri bağımsız olarak hareket etmeye başladılar. 1806 yılında, Arşidük Franz kendini imparator (kayzer) ilan etti (Avusturya İmparatorluğu).

1866'da Prusya-Avusturya Savaşı yenilgisi ve Alman Konfederasyonunun dağılmasından sonra prestijini kaybeden Avusturya İmparatorluğu kesin olarak mutlakiyetçiliği terk etti ve anayasal parlamenter bir hükûmet kuruldu. Bununla birlikte, yıkılan monarşinin bütününü kapsayacak, içinde tüm ulusların eşitlik ve özerkliğe sahip olacağı gerçek bir federasyon kurulacağı yerde; Macarlar'ın baskısı sonucunda, bir uzlaşma olarak 1867'de bir ikili monarşi kuruldu. Yeni devletin resmi adı Avusturya-Macaristan İmparatorluğu idi. İkili monarşi, her iki kanadını ayrı parlamentoları olan anayasal monarşiler olarak örgütledi. Hükümdar, ordu ve dış politika her ikisi için ortaktı. Diğer konularda her biri bağımsızdı. Monarşinin batıdaki parçası Avusturya'da çeşitli uluslar daha geniş özgürlüklerden yararlandılar Oy hakkı giderek yaygınlaştı.

Ancak uluslar sorunu sürüyordu. 1875 yılında Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli yerlerinde ve Bosna-Hersek'te ayaklanmalar oldu. Buna bağlı olarak Rusya Osmanlılara savaş açtı ve Osmanlıları yenerek onların Avrupa'daki güçlerine son verecek olan barış antlaşmasını kabul ettirdi. 1878 Berlin Kongresi Bosna-Hersek'i Avusturya-Macaristan'ın işgal etmesine ve yönetmesine karar verdi. Bundan sonra Avusturya-Macaristan'ın Balkanlar'daki istekleri Rusya ve Sırbistan'ın istekleri ile çelişkili bir durum aldı. Otuz yıl sonra 1908'de Avusturya-Macaristan, Bosna-Hersek'i resmen topraklarına kattı. Bu arada 1879'da Avusturya-Macaristan, Almanya ile bağlaşıklık antlaşması imzaladı. 1882'de İtalya'nın da katılması ile genişleyen bu antlaşma Rusya'ya karşı idi. Bu bağlaşıklık Avusturya-Macaristan monarşisindeki çeşitli uluslar üzerinde farklı bir etki yaptı. Almanlar ve Macarlar ittifakı desteklerken; Slav uluslar, özellikle Çekler ve Güney Slavlar 1908'de Bosna-Hersek'in ülkeye katılmasından da rahatsız oldular. O sıralarda Sırbistan Krallığı oldukça güçlü bir duruma gelmişti ve Avusturya-Macaristan'daki Güney Slavların üzerinde etkili oluyordu.

I. Dünya Savaşı

28 Haziran 1914'te Avusturya veliahtı Franz Ferdinand, Bosna'nın başkenti Saraybosna'da bir Sırp milliyetçisi tarafından suikasta uğrayarak öldürüldü. Beş hafta sonra Avrupa kendisini I. Dünya Savaşı'nın içinde buldu.

Doğu Cephesi
Savaşın hemen başında Ruslar, devletin Galiçya bölgesini ele geçirdi. Ama 1915 ve 1916 yıllarında, Alman, Osmanlı ve Bulgar desteğiyle bu bölge geri alındı.

İtalya Cephesi
1914-1917 yılları arasında, iki devlet karşılıklı olarak birbirine saldırdı. Ancak, iki devletin de hiçbir kazancı olmadı. Üstüne üstlük, fazla miktarda asker kaybı yaşadılar. 1917 yılında Alman desteğinin gelmesi, Avusturyalıların cephede üstün gelmesini sağladı.  Ancak 1918 yılında, İtalyanların sert saldırıları nedeniyle, Avusturya kazandığı toprakları iade etmesine neden oldu.

Dağılış
İtilaf Devletleri ile Avusturya-Macaristan İmparatorluğu arasında, 3 Kasım 1918 tarihinde Villa Giusti Antlaşması ile ateşkes sağlanmıştı. İmzalayanlar: Pietro Badoglio ve Viktor Weber Edler von Webenau. 11 Kasım 1918 tarihinde de Almanya ile yapılan Rethondes Antlaşması ile Batı Cephesi'nde silahlar susmuştur. Aynı sıralarda Habsburg Hanedanı tahttan çekilmiş ve 12 Kasım 1918 tarihinde Viyana'da oluşturulan Geçici Ulusal Meclis, Avusturya'da cumhuriyet ilan etmiştir. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu böylece Avusturya ve Macaristan olmak üzere bağımsız cumhuriyetler haline gelmiştir.

Villa Giusti Antlaşması, bir ateşkes antlaşmasıdır. I. Dünya Savaşı'ndan yenik çıkan Avusturya ile İtilaf Devletleri arasındaki antlaşma ise St. Germain Antlaşması'dır. Antlaşma 10 Eylül 1919 tarihinde imzalanmıştır.

Nüfus ve konuşulan diller

Diller

Avusturya'daki Diller
'''

Dinler

Eyâletler

Kaynakça

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Avusturya-Macaristan İmparatorluğu


Ohwia, biljni rod iz porodice lepirnjača (Fabaceae) smješten u podtribus Desmodiinae, dio tribusa Desmodieae. Postoje dvije vrste (grmovi) raširene kroz jug Azije od Japana na istoku do Indije na zapadu.

Vrste
 Ohwia caudata (Thunb.) H.Ohashi
 Ohwia luteola H.Ohashi

Izvori

Desmodieae

Ohwia


Christel Heydemann, née le  à Clamart (Hauts-de-Seine), est une ingénieure et cheffe d'entreprise française. Elle dirige le groupe Orange depuis le .

Biographie

Jeunesse et études
Christel Heydemann naît à Clamart. Son grand-père paternel avait fui l'Allemagne nazie et créé une entreprise de torréfaction de café en France. Son père est ingénieur centralien et sa mère, normalienne, est professeure d'université. Après des classes préparatoires scientifiques, elle est admise à l'École polytechnique en 1994. Elle poursuit ses études à l'École nationale des ponts et chaussées, dont elle sort diplômée en 1999.

Parcours professionnel
À , elle entre au Boston Consulting Group.

Elle rejoint ensuite Alcatel, où elle occupe plusieurs fonctions, notamment commerciales (en particulier, elle a été responsable des comptes SFR et Orange). En 2008, elle est nommée directrice commerciale d'Alcatel-Lucent France. En 2011, elle devient directrice générale des ressources humaines et de la transformation d'Alcatel-Lucent. Elle met en œuvre le plan de suppression de .

En 2014, elle rejoint Schneider Electric. Elle s'y occupe d'alliances stratégiques, devient présidente de Schneider Electric France et est nommée au poste de Executive Vice President pour l'Europe en 2021.

Le comité des nominations d'Orange, présidé par Anne-Gabrielle Heilbronner, avait retenu initialement trois candidats, Frank Boulben dirigeant de Verizon, Ramon Fernandez directeur financier d'Orange et Christel Heydemann.

Membre du conseil d'administration d'Orange depuis 2017, elle est nommée le  directrice générale de l'opérateur, avec le soutien de l'Élysée et de Bercy. Elle prend ses fonctions le , en remplacement de Stéphane Richard, démissionnaire le , et devient ainsi la première femme à diriger le groupe.

La proposition de rémunération annuelle devant être votée lors de l'assemblée générale du groupe Orange du  est composée, d'un salaire fixe de  égal à celui de son prédécesseur, d'une part variable liée à l'objectif de faire monter la valeur boursière de l'entreprise pouvant atteindre , et de l'attribution d'actions gratuites d'une valeur de l'ordre de . À cette rémunération, il faut ajouter la cotisation pour sa retraite chapeau de  et un parachute doré à valoir à son départ de l'entreprise compris entre .

Elle devient la deuxième femme à la tête d'une entreprise du CAC 40 après Catherine MacGregor d'Engie.

Fonctions annexes
Lorsqu'elle œuvre à Schneider Electric, elle participe au groupe Energie-Climat de France Industrie et au conseil d'administration du Centre de recherche pour l'expansion de l'économie et le développement des entreprises.

Christel Heydemann est également présidente de Gimélec depuis le .

Vie privée
Elle est mariée à André Loesekrug-Pietri, qui dirige , une agence de promotion des hautes technologies. Ils ont deux enfants.

Distinctions
Young Global Leader du Forum économique mondial en 2012.

  en 2018.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Ben Verwaayen

Liens externes

Femme d'affaires française
Pionnière en entreprenariat
Chef d'entreprise français
Personnalité liée à France Télécom ou à Orange
Élève de l'École polytechnique
Élève de l'École nationale des ponts et chaussées
Naissance en octobre 1974
Naissance à Clamart
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 2018

Christel Heydemann


Três Corações er en kommune i den sydlige del af brasilianske delstat Minas Gerais i regionen Sudeste.

I 2013 var byen befolkning omkring 80.000, hvilket gør den til en af de største i den sydlige del af Minas Gerais.

Byen er kendt for at være hjemby for den brasilianske fodboldspiller Pelé.

Eksterne henvisninger
 Kommunens hjemmeside

Kommuner i Brasilien

Três Corações


SEAT Fura var en bilmodel fra SEAT bygget mellem 1981 og 1984. Den var baseret på Fiat 127, som SEAT havde bygget på licens siden 1972.

Udvikling
Da produktionslicensen for 127 udløb, var SEAT nødsaget til at udvikle en ny version med et nyt navn, som kom på markedet med et nyt front- og bagparti i september 1981 til modelåret 1982. Fura fandtes som tre- og femdørs hatchback, mens de to- og firedørs sedanversioner af 127 udgik. Modellen havde femtrins manuel gearkasse som standardudstyr.

Ud over motorerne fra forgængeren på 903 cm³ med 35 kW (48 hk) og 1010 cm³ med 38 kW (52 hk) fandtes Fura fra starten af 1983 også med motoren fra SEAT 1430 på 1438 cm³ med 55 kW (75 hk). Denne version, som var seriens topmodel, hed Fura Crono og var udstyret med spoilere fortil og bagtil samt unikke 13" alufælge. Motoren med dobbelt karburator, som også gjorde tjeneste i Fiat/SEAT 124, gav bilen en tophastighed på 160 km/t og en acceleration fra 0 til 100 km/t på 10,8 sekunder.

I 1983 fik Fura et let facelift med mindre forlygter og blinklys. I december 1984 blev produktionen af Fura indstillet. Sammen med sin forgænger 127 var Fura den mest succesfulde model (med mere end 1,3 mio. producerede eksemplarer) fra den spanske bilfabrikant.

Under navnet El Nasr Super Fura blev bilen bygget på licens af NASCO i Kairo, Egypten.

Motorsport
SEAT Fura Crono blev benyttet i "Copa Fura"-rallyserien, som blev lanceret i 1983 og afviklet i 1985. Bilerne blev tunet af Abarth og ydede 66 kW (90 hk).

Noter

Eksterne henvisninger

Fura
Minibiler
Forhjulstrukne biler
Biler introduceret i 1981
Biler fra 1980'erne

Seat Fura


Eden – rajski vrt
 Eden (izraelski glazbeni sastav)
 Eden, Anthony, britanski državnik
 Eden Project, projekt u Cornwallu u Engleskoj, uključuje obrazovanje o okolišu s naglaskom na međuovisnost biljaka i ljudi
 Eden (glazbenik), Jonathon Ng profesionalno poznat kao Eden (stiliziran pod EDEN), irski je pjevač, tekstopisac, multiinstrumentalist, producent i povremeni model
 Eden Alene, izraelska pjevačica etiopsko-židovskog podrijetla
 Eden Harel, izraelska glumica

Engleska
 Eden (rijeka u Kentu)
 Eden (rijeka u Cumbriji)
 Eden (okrug u Cumbriji)

SAD
 Eden, Arizona
 Eden, Idaho
 Eden, okrug Peoria, Illinois
 Eden, okrug Randolph, Illinois
 Eden, Indiana
 Eden, Kanzas
 Eden, Kentucky
 Eden, Maryland
 Eden, Minnesota
 Eden, Mississippi
 Eden, New York
 Eden, Sjeverna Karolina
 Eden, Južna Dakota
 Eden, Teksas
 Eden, Utah
 Eden, Vermont
 Eden, Washington
 Eden, Wyoming

Eden (razdvojba)


Prima di partire es un álbum de la cantante italiana Irene Grandi, publicado el 23 de mayo del 2003.

El álbum
El disco, compuesto de la artista y de su exbanda "los Kinoppi" al la isla de  Elba (isla), incluye también la canción Prima di partire per un lungo viaggio, escrito en colaboración con Vasco Rossi y Gaetano Curreri.

Del álbum salieron tres sencillos: Prima di partire per un lungo viaggio, Buon compleanno y Oltre.

Canciones

Clasificaciones

Referencias

Álbumes de 2003

Prima di partire


Haldor Lægreid (* 30. März 1970 in Tromsø) ist ein norwegischer Musicaldarsteller.

Nach dem Abitur in Trondheim ging Haldor Lægreid für drei Jahre an die Ballettakademie in Göteborg. Er wurde danach in Deutschland als Musicaldarsteller engagiert und war in Cats, West Side Story und Les Misérables zu sehen. 1998 stand Haldor in der Welturaufführung von Sophies Welt auf der Bühne der Schoßfestspiele Ettlingen. Zurück in Norwegen spielte er den Judas in Jesus Christ Superstar. Als Gewinner des Melodi Grand Prix durfte er als Vertreter Norwegens beim Eurovision Song Contest 2001 in Kopenhagen teilnehmen. Seine Popballade On My Own landete dabei auf dem letzten Platz. Seiner Karriere als Musicaldarsteller schadete dies nicht, er war bald darauf schon wieder in Deutschland, in Elisabeth in Stuttgart und in Tanz der Vampire in Berlin zu sehen.

Diskografie
 2001: On My Own (Single)

Einzelnachweise

Musicaldarsteller
Musiker (Norwegen)
Interpret eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Teilnehmer am Melodi Grand Prix
Norweger
Geboren 1970
Mann

Haldor Lægreid


Le mouvement Beyond Coal est une campagne menée par le groupe environnemental Sierra Club pour promouvoir les énergies renouvelables afin de remplacer le charbon.

Objectifs
Leur objectif principal est de fermer les centrales au charbon aux États-Unis, dont au moins un tiers des plus de 500 centrales au charbon du pays d'ici 2020, et de les remplacer par des sources d'énergie renouvelables. La campagne est également active dans d'autres pays ; par exemple, le mouvement essaye d'empêcher la construction de la centrale thermique Kosovo C près de Pristina, au Kosovo ; à cette fin, ils ont collaboré avec l'universitaire et conseiller climatique de l'administration Obama, Dan Kammen. D'autres objectifs incluent le maintien du charbon dans le sol, en particulier dans les Appalaches et le bassin de la rivière Powder, où se trouvent la majorité des réserves de charbon américaines, et la prévention de l'exportation du charbon d'Amérique.

La campagne a reçu au moins 80 millions de dollars de Michael Bloomberg et de sa fondation philanthropique, Bloomberg Philanthropies. Au cours de la première présidence de George W. Bush, un groupe de travail sur l'énergie réuni par Dick Cheney a préconisé la construction de 200 nouvelles centrales au charbon aux États-Unis, avertissant que si elles n'étaient pas construites, le pays tout entier serait confronté à des délestages comme la Californie venait de le vivre à l'époque. Sous l'administration Bush, la campagne Beyond Coal a empêché la construction de 170 des 200 centrales.

Europe Beyond Coal
En novembre 2017, une campagne similaire, intitulée Europe Beyond Coal, a été lancée en Europe. Cette campagne s'inspire de la campagne américaine Beyond Coal mais en est indépendante. Europe Beyond Coal est une alliance de groupes de la société civile qui s'efforcent de catalyser la fermeture des mines de charbon et des centrales électriques, d'empêcher la construction de tout nouveau projet de charbon et d'accélérer la transition juste vers les énergies propres et renouvelables et l'efficacité énergétique. Plus de 30 ONG, dont Greenpeace, WWF, EEB, Climate Action Network Europe et bien d'autres, participent à la campagne européenne.

Voir aussi
 Sortie des combustibles fossiles
 Powering Past Coal Alliance

Références

Charbon
Énergie aux États-Unis
Sierra Club
Courant de l'écologisme

Beyond Coal


En vivo es un álbum en directo del cantautor uruguayo Daniel Viglietti, publicado originalmente en Europa en 1978, donde vivió once años en exilio, producto de la dictadura cívico-militar de su país entre 1973 y 1985. El disco corresponde a una serie de canciones tocadas en vivo en Argentina entre 1971 y 1973.

En la «Canción para mi América» cantan con Viglietti el dúo chileno Isabel y Ángel Parra, hijos de Violeta Parra. La canción «Vamos, estudiantes» pertenece a la banda sonora de la película Me gustan los estudiantes de Mario Handler, grabada en Uruguay en 1968.

Lista de canciones

(*) Poema anónimo quechua traducido por S. Salazar Bondy y musicalizado por Viglietti.

Créditos
 Varios
 Colita y Archivo de D. V.: fotografía
 Juan M. Domínguez: diseño gráfico
 Estudios Audiofilm: copia y montaje
 J. M. Caballero Bonald: coordinación

Referencias

Álbumes en vivo de 1978
Álbumes en español

En vivo (álbum de Daniel Viglietti)


Heinz «Hene» Däpp (* 11. April 1942) ist ein Schweizer Journalist und Satiriker.

Nach einer Ausbildung zum Primarlehrer arbeitete er als Redaktor für diverse Zeitungen, etwa bei der Berner Zeitung, später als Berner Korrespondent bei der Basler Zeitung.

In der zweiten Hälfte der 1960er Jahre gehörte Däpp in Bern zu den sogenannten Nonkonformisten und trat unter anderem in der Junkere 37 auf. Von 1995 bis 2010 machte er satirische Wochenrückblicke «auf den Polit-Alltag» im Regionaljournal Bern Freiburg Wallis von Radio DRS. 2005 erhielt er den «Berner Bäredräckprys». Heute tritt er auf Kleinkunstbühnen auf.

Weblinks
 Website von Heinz Däpp

 Heinz Däpp, Suchresultate auf der Website von SRF
 Gelassener dank Satire. In: Domicil Zeitung. April 2021 (PDF; 2,0 MB)

Einzelnachweise

Journalist (Schweiz)
Kabarettist (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1942
Mann

Heinz Däpp


ප්‍රමාණාත්මක ව ප්‍රකාශ කළ මෙම හැකියාව මූලද්‍රව්‍යයක විද්‍යුත් ඍණතාව ලෙස හැඳින් වේ. විද්‍යුත් ඍණතාව විවිධ පරිමාණවලට අනුව ප්‍රකාශ කර ඇත. පෝලින් පරිමාණයට අනුව එක් එක් මූලද්‍රව්‍යය සඳහා නිශ්චිත විද්‍යුත් ඍණතා අගයක් ප්‍රකාශ කර ඇති මුත් යම් මූලද්‍රව්‍ය පරමාණුවක විද්‍යුත් ඍණතාව එම පරමාණුවේ පරිසරය ( මුහුම්කරණය, ආරෝපණය, ඔක්සිකරණ අංකය) මත වෙනස් වේ.

විද්‍යුත් ඍණතාව


Semillas que el mar arrastra es una película del año 2008.

Sinopsis
En África, son muchos los niños que sueñan con poder viajar en cayucos, dejando su hogar y familia, con la ilusión de trabajar en el destino que el mar les brinde. Los que logran llegar a la otra orilla, se encuentran con una realidad distinta a la soñada, los centros de internamiento de menores inmigrantes. Esta película documental da voz a niños inmigrantes que anhelan una vida mejor en la tierra prometida.

Premios
 Festival Image & Vie 2007

Referencias

Películas de Senegal
Películas de España

Semillas que el mar arrastra


Alþjóðasamband jafnaðarmanna (enska: Socialist International eða SI) er alþjóðasamtök stjórnmálaflokka sem aðhyllast lýðræðislega jafnaðarstefnu. Flestir aðildarflokkar sambandsins eru sósíaldemókrataflokkar, sósíalistaflokkar eða verkamannaflokkar.

Alþjóðasambandið var stofnað árið 1951 og var ætlað að taka við af Alþjóðasambandi sósíalískra verkamanna (SAI) en uppruna þess má rekja til síðhluta 19. aldar. Í dag telur sambandið til sín 147 aðildarflokka og stofnanir í rúmlega 100 löndum. Aðildarflokkarnir hafa setið í ríkisstjórn í mörgum löndum, meðal annars flestum löndum Evrópu.

Núverandi aðalritari samtakanna er Benedicta Lasi frá Gana. Forseti sambandsins er Pedro Sánchez, núverandi forsætisráðherra Spánar. Þau voru bæði kjörin a síðasta þingi Alþjóðasambandsins í Madríd á Spáni í nóvember árið 2022.

Söguágrip

Fyrsta og annað alþjóðasambandið (1864–1916)
Alþjóðasamtök verkalýðsins, eða fyrsta alþjóðasambandið, voru fyrstu alþjóðasamtökin sem reyndu að sameina stjórnmálaöfl verkalýðsins þvert á landamæri. Samtökin voru stofnuð þann 28. september árið 1864 að undirlagi sósíalískra, kommúnískra og anarkískra stjórnmálahópa og stéttarfélaga. Togstreita á milli hófsemismanna og byltingarsinna innan samtakanna leiddi til þess að þau voru leyst upp árið 1876 í Philadelphiu.

Annað alþjóðasambandið var stofnað í París þann 14. júlí árið 1889 sem samband sósíalistaflokka. Ágreiningur um fyrri heimsstyrjöldina leiddi til þess að sambandið var leyst upp árið 1916.

Alþjóðasamband sósíalískra verkamanna (1919–1940)
Alþjóðanefnd jafnaðarmanna (e. International Socialist Commission eða ISC) var stofnuð á fundi í Bern í febrúar árið 1919 að undirlagi flokka sem vildu endurlífga annað alþjóðasambandið. Í mars árið 1919 stofnuðu kommúnistaflokkar Komintern (Þriðja alþjóðasambandið) á ráðstefnu í Moskvu.

Flokkar sem ekki vildu ganga í ISC eða Komintern stofnuðu með sér Alþjóðasamband lýðsins (sem einnig var kallað Vínarsambandið) á ráðstefnu í Vín þann 27. febrúar 1921. ISC og Vínarsambandið sameinuðust í Alþjóðasamband sósíalískra verkamanna í maí árið 1923 eftir ráðstefnu í Hamborg. Það samband lognaðist út af árið 1940 vegna uppgangs nasisma og byrjun seinni heimsstyrjaldarinnar.

Alþjóðasamband jafnaðarmanna (1951–)
Alþjóðasamband jafnaðarmanna var stofnað í júlí árið 1951 í Frankfurt til að koma í stað Alþjóðasambands sósíalískra verkamanna.

Á eftirstríðsárunum styrkti Alþjóðasambandið jafnaðarflokka sem þurftu að hasla sér völl á ný þegar fasískt einræði leið undir lok í Portúgal (1974) og á Spáni (1974). Fyrir þing sitt árið 1976 í Genf áttu fáir stjórnmálaflokkar utan Evrópu aðild að Alþjóðasambandinu og sambandið átti engin ítök í Rómönsku Ameríku. Á níunda áratugnum lýstu flestir aðildarflokkar sambandsins yfir stuðningi við Þjóðfrelsisfylkingu sandínista þegar Bandaríkjastjórn reyndi að fella lýðræðislega kjörna vinstristjórn hennar í Níkaragva. Það mál leiddi til Íran-kontrahneykslisins í Bandaríkjunum þegar stjórn Ronalds Reagan Bandaríkjaforseta hélt áfram í laumi að styðja kontraskæruliða gegn sandínistum þrátt að Bandaríkjaþing hefði lagt bann við því.

Síðla á áttunda áratugnum og í byrjun níunda áratugarins átti Alþjóðasamband jafnaðarmanna í samræðum við leiðtoga risaveldanna tveggja í kalda stríðinu, Bandaríkjanna og Sovétríkjanna, í málefnum varðandi samskipti austurs og vesturs og vopnaeftirlit. Alþjóðasambandið studdi slökunarstefnu og afvopnunarsáttmála á borð við SALT-II, START og INF-samningana. Fulltrúar sambandsins funduðu í Washington, D.C. með Jimmy Carter Bandaríkjaforseta og George Bush varaforseta og í Moskvu með aðalriturunum Leoníd Brezhnev og Míkhaíl Gorbatsjov. Finnski forsætisráðherrann Kalevi Sorsa leiddi sendinefndir sambandsins í þessum viðræðum.

Sambandið hefur upp frá því veitt æ fleiri flokkum frá Afríku, Asíu, Evrópu og Rómönsku Ameríku aðild.

Eftir byltinguna í Túnis árið 2011 var Lýðræðislega stjórnskipunarsamkundan, stjórnarflokkur Ben Ali forseta, rekin úr alþjóðasambandinu. Síðar sama mánuð var Þjóðarlýðræðisflokkurinn í Egyptalandi einnig rekinn. Alþýðufylking Fílabeinsstrandarinnar var einnig rekin í samræmi við grein 7.1 í lögum sambandsins eftir hrinu ofbeldis á árunum 2010 til 2011. Brottrekstrarnir voru staðfestir á þingi Alþjóðasambandsins í Höfðaborg árið 2012.

Klofningur Framfarabandalagsins (2013)
Þann 22. maí árið 2013 klufu þýski Jafnaðarmannaflokkurinn og nokkrir fleiri aðildarflokkar sig úr Alþjóðasambandinu og stofnuðu sín eigin alþjóðasamtök jafnaðarflokka undir nafninu Framfarabandalagið. Klofningsflokkarnir bentu á það sem þeir töldu úrelt og ólýðræðislegt skipulag Alþjóðasambandsins og gagnrýndu Alþjóðasambandið jafnframt fyrir að veita ólýðræðislegum stjórnmálahreyfingum aðild.

Samband við Rómönsku Ameríku
Alþjóðasamband jafnaðarmanna hélt lengi ákveðna fjarlægð frá Rómönsku Ameríku þar sem litið var á álfuna sem áhrifasvæði Bandaríkjanna. Alþjóðasambandið gagnrýndi til dæmis ekki valdaránið í Gvatemala 1954 gegn sósíalíska forsetanum Jacobo Árbenz eða innrás Bandaríkjanna í Dóminíska lýðveldið árið 1965. Það var ekki fyrr en eftir valdaránið í Síle 1973 sem Alþjóðasambandið fór að standa með vinstrihreyfingum í Rómönsku Ameríku. Antoine Blanca, erindreki Alþjóðasambandsins úr franska Sósíalistaflokknum, skrifaði að eftir valdaránið í Síle hafi sambandið uppgötvað "heim sem við þekktum ekki" og að samstaða með vinstrimönnum í Síle gegn Bandaríkjamönnum hafi verið fyrsta meiriháttar áskorun sambandsins. Sambandið átti síðar, sérstaklega á stjórnartíð François Mitterrand, eftir að styðja sandínista í Níkaragva og aðrar vinstrihreyfingar í El Salvador, Gvatemala og Hondúras í baráttu þeirra gegn hægrisinnuðum einræðisstjórnum sem nutu stuðnings Bandaríkjanna.

Á tíunda áratugnum gengu ýmsir flokkar sem ekki voru sósíalískir í Alþjóðasambandið. Þessir flokkar hrifust af efnahagsstyrk Evrópuríkja þar sem aðildarflokkar sambandsins nutu áhrifa og reiknuðu með því að geta hagnast af aðild. Meðal þessara flokka má nefna Róttæka borgarabandalagið í Argentínu, Byltingarsinnaða stofnanaflokkinn í Mexíkó og Frjálslynda flokkinn í Kólumbíu. Margir vinstriflokkar sem komust til valda í Rómönsku Ameríku á fyrsta áratugi 21. aldar (í Brasilíu, Venesúela, Bólivíu, Ekvador og El Salvador) gengu því aldrei í sambandið.

Íslenskir aðildarflokkar
Alþýðuflokkurinn var aðili að Alþjóðasambandi jafnaðarmanna frá árinu 1987 þar til hann rann inn í Samfylkinguna árið 2000. Samfylkingin erfði aðild Alþýðuflokksins að alþjóðasambandinu en sagði sig úr sambandinu árið 2017.

Tilvísanir

Heimildir

Alþjóðastofnanir
Samtök stjórnmálaflokka
Sósíalismi

Alþjóðasamband jafnaðarmanna


ශක්ති ටීවී යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ආරම්භ කරන ලද මුල්ම, දෙමළ භාෂාව ප්‍රධාන කොට ගත් රූපවාහිනී නාලිකාව වේ. එය Maharaja Broadcasting Corporation හී සාමාජිකයෙකු වන අතර, නාලිකාවේ හිමිකාරීත්වය MTV Channel පුද්ගලික සමාගම සතු වෙයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනය අර්ධද්වීපයට සහ ඊසාන දිග බොහොමයක් ප්‍රදේශ වලට දර්ශනය වන එකම පුද්ගලික රූපවාහිනී නාලිකාව වන්නේද මෙම නාලිකාවයි. නාලිකාව විසින් ප්‍රවෘත්ති, ක්‍රීඩා වැඩසටහන්, ළමා වැඩසටහන් සහ විවිධ වින්දනාත්මක වැඩසටහන් ආදිය නිශ්පාදනය කොට විකාශනය කරනු ලබයි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

ශක්ති ටීවී


Gomila u Ćelića bunaru u selu Poljicima, općina Podbablje, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Nastala je oko 2000. pr. Kr. Veća grobna prapovijesna gomila nalazi se oko sedamdeset metara sjeverno od ceste Zagvozd-Imotski i zaseoka Čelići. Radi se o prapovijesnom tumulu (gomili) promjera oko petnaest metara te visine oko jedan metar. Na površini gomile vidljivi su grobovi ozidani suhozidom, vjerojatno iz kasnosrednjovjekovnog razdoblja. Iako nisu provođena nikakva arheološka istraživanja, s obzirom na materijal pronađen na površini i u blizini tumula, ovu važnu i bogatu nekropolu moguće je datirati u brončano i željezno doba. Naime, u neposrednoj blizini tumula, nalazi se nekoliko brončanodobnih gradina: Kosmetovica, Brkića gradina koje čine jedinstvenu fortifikacijsku cjelinu ovog područja, a sam tumul je u uskoj vezi sa životom na ovim gradinama.

Zaštita
Pod oznakom Z-5344 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno / arheologija, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kopnena arheološka zona/nalazište".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Podbablje

Gomila u Ćelića bunaru