Diane Cilento () a fost o actriță australiană de film.

Filmografie

 1951 Captain Horatio Hornblower – Maria Hornblower (voce, )
 1952 Wings of Danger – Jeannette
 1952 Moulin Rouge, regia John Huston
 1953 Meet Mr. Lucifer – Woman in street ()
 1954 The Angel Who Pawned Her Harp – Îngerul
 1954 Passing Stranger – Jill
 1955 Passage Home – Ruth Elton
 1955 The Woman for Joe – Mary
 1957 The Passionate Stranger – ()
 1957 The Admirable Crichton – Tweeny
 1957 The Truth About Women – Ambrosine Viney
 1959 Jet Storm – Angelica Como
 1960 The Full Treatment – Denise Colby
 1961 The Naked Edge – Mrs. Heath
 1962 I Thank a Fool – Liane Dane
 1963 Tom Jones, regia Tony Richardson
 1964 The Third Secret – Anne Tanner
 1964 Rattle of a Simple Man – Cyrenne
 1965 Agonie și extaz (The Agony and the Ecstasy), regia Carol Reed
 1967 Hombre, regia Martin Ritt
 1968 Negatives – Reingard
 1972 Z.P.G. – Edna Borden
 1973 Hitler: The Last Ten Days – Hanna Reitsch
 1973 Omul de răchită (The Wicker Man) – Miss Rose
 1980 Big Toys
 1982 Duet for Four – Margot Mason
 1983 For the Term of His Natural Life – Lady Elinor Devine
 1985 The Boy Who Had Everything – Mama

Deces
Diane Cilento a murit de cancer la ficat la Cairns Base Hospital pe 6 octombrie 2011, a doua zi după aniversarea ei de 78 de ani. Ea a supraviețuit ambilor săi copii. O colecție de obiecte din averea sa a fost donată Universității de Tehnologie din Queensland și este găzduită în bibliotecă.

Note

Legături externe

 Diane Cilento's Karnak Playhouse
 "From Stardom to Sufism" – interview with Cilento by Rachael Kohn on ABC Radio National May 2006 (MP3/Podcast available)
 The Cilento Gift – a collection of books, memorabilia, posters, furniture and original scripts from Diane Cilento's estate

Nașteri în 1933
Decese în 2011
Actori australieni
Decese cauzate de cancer la ficat

Diane Cilento


Hrvati u Francuskoj: hrvatska dijaspora u Francuskoj predstavlja dio hrvatske dijaspore u svijetu.

Povijest
Kada je u pitanju općenito hrvatska dijaspora u Francuskoj, valja ih raspodijeliti na 3 skupine:
 iseljenički val nakon 1945. godine (većinom politički iseljenici, nakon uspostave komunističke vlasti u Jugoslaviji)
 iseljenički val krajem 1960-ih (ponajprije ekonomski razlozi iseljenja)
 potomstvo prethodno navedenih skupina

Brojke

Najmanje brojke govore o 30.000, a najveće o 40.000 Hrvata u Francuskoj.

Smještaj

Oko 90 posto Hrvata u Francuskoj prebiva u njezinoj istočnoj polovici. Po nekim izvorima u Parizu živi oko 5.000 Hrvata, dok se ta brojka, kada je u pitanju šira regija Pariza, kreće od 10.000 do 12.000. Po brojnosti slijedi područje Azurne obale (Cote d'Azur) s 4.000 do 5.000 Hrvata, koji žive uglavnom u gradovima Marseillei, Nici te u okolici kneževine Monaka. Otprilike isti broj Hrvata (4.000 do 5.000) živi na području regije Rhone-Alpes (Lyon, Chambery i njihove okolice).

Iako Hrvati u Francuskoj nisu tako brojni kao oni u Njemačkoj, Austriji, Australiji i drugim zemljama, može se reći da su relativno dobro organizirani i aktivni. Dokaz toga su brojne udruge, katoličke misije, zajednice, glasila i ostala udruženja Hrvata diljem Francuske.

Glasila
Bilten Hrvatski veznik periodično izdaje CRICCF (Conseil Représentatif des Institutions et Communautés Croates de France - Zastupničko vijeće ustanova i hrvatskih zajednica Francuske). Glasilo Naš Glas izdaje Hrvatska katolička misija u Parizu. Hrvatska nastava izdaje bilten Zavičaj u kojemu je prikazan rad učenika.

Tiskani mediji na hrvatskom jeziku koji su izlazili u Francuskoj:
 Hrvatska revija (izlazila u Parizu, 1966. – 1967.)
 Hrvatska sloboda (Pariz)
 Hrvatski narod (Pariz)
 Hrvatski radnik (Pariz)
 Islam (Pariz)
 La Croatie

Izvori

 Hrvatsko iseljeništvo
 Etničke grupe Francuske

Hrvati u Francuskoj


São Tomé ve Príncipe ya da resmî adıyla São Tomé ve Príncipe Demokratik Cumhuriyeti, Afrika kıtasının batı kıyısında Gine Körfezi açıklarında yer alan bir ada ülkesidir. São Tomé ve Príncipe adaları ada ülkesini oluşturmaktadır. Ülkenin ada ülkesi olması nedeniyle sınır komşusu bulunmamakta olup, Ekvator Ginesi ile Gabon'un açıklarında yer almaktadır ve Gabon'un kuzeybatı kıyıları 250 km uzaklıktadır. Ülkenin başkenti São Tomé'dir.

Ülke ismi
Ülkenin ismi Portekizceden gelmektedir ve Aziz Thomas ve Prens Adaları anlamına gelmektedir. Ülkenin ana adasını oluşturan São Tomé adasının keşfi Aziz Thomas kutlamalarının yapıldığı 21 Aralık 1471 yılında gerçekleştirildiği için bu isim bu adaya verilmiştir. Ada ülkesini oluşturan diğer ada olan Príncipe Adası, 17 Ocak 1472 tarihinde keşfedildikten sonra São Antão adını almış, bu isim daha sonra 1502 yılında Prens Adası olarak değiştirilmiş ve adanın yeni adı Príncipe olmuştur.

Coğrafya

Ülkenin kara sınırı bulunmamakta olup, sahip olduğu adaların toplam sahil uzunluğu 209 km'dir. São Tomé ve Príncipe, Seyşeller'den sonra Afrika kıtasının en küçük ikinci ülkesi konumundadır. Ülkeyi oluşturan iki adet ada, Ekvator Ginesi'ne ait olan Bioko ve Annobón adaları arasında yer almaktadır. Her iki ada arasındaki mesafe 150 km'dir.

Ülkenin ana adası konumunda olan São Tomé adası her iki ada içerisindeki en dağlık olan adadır. Bu adanın 48 km uzunluğu, 32 km de eni bulunmaktadır ve 859 km² bir yüzölçümüne sahiptir. Adanın ve aynı zamanda ülkenin de en yüksek noktası 2.024 m ile Pico de São Tomé Dağı'dır. Adalar ülkesinin diğer adası olan Príncipe adası ise 20 km uzunluğa ve 10 km ene sahiptir, adanın toplam yüzölçümü 136 km²'dir. Bu adanın en yüksek noktası ise 927 m ile Pico de Príncipe Dağı'dır.

São Tomé adasının en güney ucu, Ekvator çizgisinin sadece iki km uzağında yer almakta olup, bu adaya bağlı küçük bir ada olan Rólas adası Ekvator çizgisinin üzerinde yer almaktadır.

Her iki ada da volkanik fay hattı olan Kamerun hattının bir parçası konumundadır.

İklim
São Tomé ve Príncipe genelinde sıcak ve nemli tropikal iklim hakimdir. Ada genelinde kurak döneminin yanı sıra sağanak yağmurların yağdığı yağmur sezonları yaşanmaktadır. Yağmur sezonu genel itibarıyla ekim ile mayıs ayları arasında görülmektedir. Ülkede hava sıcaklıkları yıl içerisinde büyük değişiklikler göstermemekte olup, yıllık ortalama sıcaklık değerleri kıyı kesimlerinde 28 °C, iç kesimlerde ise 20 °C seviyesindedir. Yıllık ortalama yağış değerleri ülkenin kuzey kesimlerindeki alçak yaylalarda 1.000 mm ile güneybatıda yer alan dağlık alanlardaki 5.000 mm arasında değişkenlik göstermektedir.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Ülke genelinde 895 farklı ve bu adaya özel bitki bulunmaktadır. Bu bitkilerin 95 tanesi sadece São Tomé adasında bulunurken, 37 tanesi de sadece Príncipe adasında bulunabilmektedir. Begonya, calvoa, orchidaceae ve rubiaceae familyasına ait bitkiler ülke genelinde bulunabilmektedir. Ada genelinde eğrelti otu da sık miktarda gözlemlenebilmektedir.

Ada genelinde yaban hayat belli türler ile sınırlı olup, bu adaya özgü memeli hayvanlardan biri de São Tomé kır faresidir. Bunun haricinde birçok kuşa ev sahipliği yapan ülke dünyanın en küçük aynak türü olan Bostrychia bocagei ya da bir diğer adı ile São Tomé aynak kuşu da bu ülkede yaşamaktadır.

Nüfus
São Tomé ve Príncipe'de son olarak 2012 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 178.739 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmî sayım konumunda olup, 2022 tahmini sayım sonuçlarına göre 217,164 nüfus belirlenmiştir. Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu başkent São Tomé'de yaşamaktadır.

São Tomé ve Príncipe genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %61,36'sı 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,87'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %39.77 (erkek 42,690/kadın 41,277)
15-24 yaş: %21.59 (erkek 23,088/kadın 22,487)
25-54 yaş: %31.61 (erkek 32,900/kadın 33,834)
55-64 yaş: %4.17 (erkek 4,095/kadın 4,700)
65 yaş ve üzeri: %2.87 (erkek 2,631/kadın 3,420)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %75,8 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %1,48 düzeyindedir.

Etnik gruplar
São Tomé ve Príncipe'de yaşayan gruplar içerisinde ülkenin yerel halkı ile özellikle Portekizliler'in dahil olduğu beyaz Avrupalıların bir araya gelmesi ile ortaya çıkan gruptur. Mestiço olarak adlandırılan melez grubun haricinde Angolares, Forros, Serviçais, Tongas olarak adlandırılan gruplar da ülke de yaşamaktadır. Bu grupların haricinde çoğunluğunu Portekizliler'in oluşturduğu Avrupalı ile birçoğunu Çinliler ile Makaulular'ın oluşturduğu Asyalı da ülkede yaşamaktadır.

 Angolares: 1540 yılında yaşanan bir gemi kazasında hayatta kalarak adaya yerleşen Angolalı kölelerin soyundan gelen ve geçimini balıkçılık ile sağlayan grup.
 Forros: Köleliğin yasaklanması ile serbest kalan kölelerin soyundan gelen kişilerin oluşturduğu grup.
 Serviçais: Angola, Mozambik ve Yeşil Burun Adaları'ndan sözleşmeli işçi olarak adaya gelen ve yaşayan grup.
 Tongas: Sözleşmeli işçi olarak adaya gelen kişilerin bu adada doğan çocuklarının oluşturduğu grup.

Dil
Ülkenin resmi dili Portekizcedir ve bu dil nüfusun %98,4 tarafından kullanılmaktadır. Resmi dilin haricinde ülke genelinde karma dil de kullanılmaktadır. Portekizce ile Bantu dil ailesine mensup dillerin karışımı ile ortaya çıkan kreol dilleri de belli bir kesim tarafından kullanılmaktadır.

São Tomé ve Príncipe, Portekizcenin resmi dil olarak kullanıldığı en küçük ülke konumundadır.

Din
São Tomé ve Príncipe genelinde hakim olan din Hristiyan dinidir. Buna göre nüfusun %55,7'si Hristiyan inancına göre yaşamını sürdürmektedir. Bu oranın neredeyse tamamını katolik mezhebine mensup Hristiyanlar oluşturmaktadır. Bunun haricinde %4,1'lik bir kesim de adventist inancına göre yaşamaktadır. Nüfusun geri kalan kısmı ise farklı dinlere göre yaşamını sürdürmektedir.

Sosyal durum

Sağlık
Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı genel Afrika ortalamasına göre çok yüksek düzeyde olup, nüfusun neredeyse tamamı temiz su kaynaklarına ulaşabilmektedir. 2012 tahmini verilerine göre nüfusun %97'si temiz kaynaklardan su temin edebilmektedir. Tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanma oranının düşük olduğu ülkede, nüfusun %34,4'ü bu yönde bir hizmet alabilirken, %65,6'sı ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Ülke içerisinde ishal, hepatit, tifo, sıtma, kuduz ve humma  çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika kıtasının genelinin aksine çok düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2013 tahmini verilerine göre %0,64 düzeyindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2015 verilerine göre %74,9 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %99,1 iken, kadınlarda %98,8 seviyesindedir. São Tomé ve Príncipe genelinde dört yıllık ilkokul eğitimi zorunlu olup, kız ve erkek çocukların okula gitme ortalaması 11 yıl düzeyinde tahmin edilmektedir. Ülkede 2001 yılından bu yana öğrencilerin okula gitme oranları ile ilgili sağlıklı bir veri bulunmamaktadır. Ülke genelinde mevcut olan dersliklerin, eğitim malzemelerinin yetersizliği ile öğretmenlerin düşük maaş nedeniyle yaşadığı sorunlar nedeniyle çocukların okula gönderilmesi konusunda toplumsal destek pek bulunamamaktadır. Hükûmetlerin finansal destek sağlayamadığı eğitim alanındaki faaliyetler, dış finansal desteğin sağlanmasına bağlı bir konumda yürütülmektedir.

Ülke genelinde 5-14 yaş aralığında bulunan çocukların 2006 verilerine göre %8'i çocuk işçi olarak kullanılmaktadır.

Tarih
Ada ülkesinin koloni öncesine ait bir tarihi bilinmediği için bulunmamaktadır. Adaya ilk gelen Portekizli kaptan ve kâşif João de Santarém ayak bastığında adada herhangi bir yaşam bulunmamaktaydı.

Keşif ve kolonileşme (1471-1850)

João de Santarém yetkiyi Portekiz kralı V. Alfons'dan alan iş adamı Fernão Gomes adına Afrika kıyılarında masrafları kendisi tarafından karşılanmak üzere keşife çıkmış ve bunun sonucunda 21 Aralık 1471 tarihinde São Tomé adasına ayak basarak, adaya Portekiz adına el koymuştur. Adayı keşfettiği gün Aziz Thomas kutlamalarının olması nedeniyle adaya São Tomé adını veren Santarém, bu olaydan yaklaşık bir ay sonra da ada ülkesinin diğer adası olan Príncipe adasını da ilk Avrupalı olarak keşfederek Portekiz adına bu adayı da sahiplenmiş ve adaya São Antão adını vermiştir.

Adalar her ne kadar 1471 ve 1472 yıllarında keşfedilmiş olsa da ilk yerleşme çabaları 1485 yılından gerçekleştirilmiş ancak başarılı olunamamıştır. İlk olarak 1495 yılında Alvaro de Caminha Portekiz kralından kendisine yurtluk esasına göre São Tomé adasında tahsis edilen bölgeye daimi olarak yerleşmiştir. Ülkenin diğer adası olan Príncipe adası da ilk olarak 1500 yılında yine yurtluk esasına göre Portekizli soylular tarafından yerleşim yeri olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Adaya gelen ilk yerleşimciler kendi rızasından ziyade zorunlu olarak yerleştirilmiş, Portekiz'deki hükümlülerin yanı sıra Afrika'nın güneyinden getirilen köleler ile İspanya'dan göçe zorlanan ve 1492 yılında Portekiz'e kaçan ancak buradan da bu adaya sürülen ve kendilerine Sefarad olarak adlandıran Musevilerden toplanan 2.000 çocuk bu adanın ilk yerleşimcilerinden olmuşlardır. Özellikle Museviler Portekiz'e kaçtıktan sonra buradaki yasalar nedeniyle zorluklar yaşamışlar, kendilerinden Musevi olmaları nedeniyle talep edilen vergileri ödeyememiş bunun üzerine de kral bu ailelerden çocuklarını alarak bunları adaya sürgüne göndermiştir.

1506 yılına gelindiğinde adada 600'ü musevi çocuklar olmak üzere bin nüfusun yanı sıra 2.000 köle yaşamaktaydı. Ada bu yıllarda Portekiz köle ticaretinin önemli merkezlerinden biri haline gelmiş, Portekiz buradan birçok köleyi kendisine ait olan Brezilya ile Karayip'te bulunan sömürge bölgelerine göndererek plantasyonlarda çalıştırmıştır. Yine aynı dönemlerde Portekiz mevcut köle gücünü kullanabilmek adına ada üzerinde şeker kamışı plantasyonları kurmuş ve köleleri burada çalıştırmıştır. 16.yy sonlarına gelindiğinde ada üzerinde 12.000 ton şeker imalatı üretilmekteydi. 1572 yılından itibaren São Tomé, 1573 yılından itibaren de Príncipe direkt olarak Portekiz kraliyetine bağlanmıştır.

17.yy başlarından itibaren ada üzerinde değişimler yaşanmıştır. Bundan önceki 100 yıl boyunca bulunduğu ortamlardan kaçan köleler ulaşımın zor olduğu sık ormanlık alanlarda yerleşimler kurarak hayatlarına devam eden geldikleri bölgeden dolayı Angolas olarak adlandırılan köleler 17.yy'den itibaren şeker kamışı plantasyonlara ve yerleşim yerlerine saldırarak bu alandaki ekonominin ciddi zarar görmesine sebep olmuşlardır. Yaşanan bu olumsuzlukların yanı sıra Brezilya'da bulunan şeker kamışı plantasyonlarının daha verimli çalışması nedeniyle üretim ada üzerinde bundan önceki üretimlerin onda birine kadar düşmüştür. Adada yaşayan birçok varlıklı Portekizli aile burayı terkederek Brezilya'ya göçmüş ve yatırımlarına orada devam etmişlerdir. Tüm bu olayların yaşanması neticesinde koloni sahibi Portekiz'in ada üzerindeki ilgisi azalmış, bununla birlikte ada limanlarını Afrika ülkeleri ile Güney Amerika arasında ticaret yapan diğer uluslara ait gemilerine de açarak ada üzerindeki ticareti canlı tutmaya çabalamıştır. Ancak bu dönemde çok sık yaşanmaya başlayan köle isyanları izole olmuş ada bölgesinde sorunlar yaşanmasına neden olmaktaydı. 1844 yılına gelindiğinde ise 185 beyaz Avrupalı'ya karşın adada filhos de terra (Türkçe: Yeryüzünün çocukları) olarak adlandırılan ve Portekizliler ile yerli halktan doğma çocukların oluşturduğu 7.054 melez ırk, bunun yanında da 5.514 köle ile 1.200 dolayında Angolas yaşamaktaydı.

İkinci kolonileşme (1850-1950)
1822 yılında Portekiz'in Brezilya üzerindeki hakimiyetin son bulması üzerine ada da ikinci kolonileşme dönemi başlamıştır. Brezilya'nın kaybedilmesi sonucu Portekizliler yeniden adaya yatırım yapmaya başlamış ve plantasyonlar kurmuşlardır. Bu süreçte hak sahiplerinin Portekiz'de bulunduğu plantasyonlar yerli halkın elinden zorla ve kandırılarak alınmış ve ada üzerindeki sahipleri tarafından belirlenen yöneticiler tarafından idare edilmiştir. Yaşanan bu olaylar neticesinde yerli halk toprağını kaybetmiş, verimli, volkanik toprakların tamamı Portekizli büyük işletmelere geçmişti. Portekizliler bu süreçte yeni ürün ekimlerine de başlamış bu doğrultuda kahve ve kakao plantasyonları kurmuşlardır. 1869 yılında Portekiz ile birlikte tüm kolonilerinde köleliğin yasaklanmasına rağmen kölelerin dokuz yıl boyunca eski sahipleri için çalışma zorunluluğu getirildiği için kölelik adada fiili olarak 1878 yılında sonlandırılmıştır. Kölelik kaldırılmış olsa da ücret karşılığı zorunlu çalıştırılma uzun yıllar adada devam etmiştir. Ada yerlileri bu süreçten sonra plantasyonlarda çalıştırılmayı kölelik ile eş tuttukları için reddetmiş, zor durumda kalmak istemeyen toprak sahipleri de servicais adını verdikleri sözleşmeli işçiler Afrika'nın diğer bölgelerinde adaya getirterek çalıştırılmışlardır. Afrika ana kıtasından sözleşmeli işçi olarak adaya gelen kişilerin aksine adada yaşayanların sözleşmeli işçi olarak başvurmaları yasaklanmış, bu yasak yerli halkın köleliğin kaldırılması sonrası zor durumda kalmasına neden olmuştur. 1900 yılına gelindiğinde adada çalışan sözleşmeli işçi sayısı 42.000'e ulaşmış vaziyetteydi. 1908 yılında ise São Tomé ve Príncipe dünyanın en büyük kakao üreticisi haline gelmişti. 1909 yılında Britanyalı gazeteci Henry Nevinson'un adadaki modern kölelik ile ilgili yazı yazması ve bu bağlamda çikolata üreticilerini adadan gelen kölelik kakaolarını boykot çağrısı yapması neticesinde Portekiz 1909 yılında adada çalıştırılan diğer Afrika bölgelerinden gelen işçilerin ve bu işçilerin adada doğan çocuklarının tekrar ülkelerine dönüşlerine izin vererek onları geri dönmelerini sağlamıştır. Portekiz bunun sonucunda ortaya çıkan işçi problemini de diğer sömürge bölgeleri olan Mozambik ve Yeşil Burun Adaları'nda hapishanelerde bulunan kişilerin adaya getirilerek çalıştırılması ile çözümlemiştir.

İlk örgütlenmeler ve Batepá katliamı
Yeni yüzyıla girilmesi ile birlikte ada ekonomisi sıkıntılı bir sürece girmiş olmasına rağmen, adanın yerli zenginleri çocuklarını okuması için anavatan Portekiz'e gönderme imkânı yakalamışlardı. Portekiz'e gönderilen çocuklar burada farklı gazeteler çıkarmış, 1919 yılında da özgürlükçü kulüp Liga Africana'''yı kurarak örgütlenmişlerdir. Aynı örgütlenme çabaları adada da yürütülmüş, Portekiz'in bağımsızlığını kazandığı 1911 yılında yerel yetiştiriciler Liga dos Interesses Indigenas (Türkçe: Yerel halkın çıkarları için lig) adında bir oluşum kurarak Portekizli büyük toprak sahiplerine karşı örgütlenmişlerdir. Bu girişim 1926 yılında yasaklanarak kapatılmıştır. 1937 yılında koloni yönetimi çıkarttığı yeni kişi başına vergi yasası ile yerlileri plantasyonlarda çalışmaya zorlamıştır. 1951 yılında adalar pratikte herhangi bir değişikliğe yol açmamasına rağmen Portekiz'in denizaşırı ili statüsüne getirilmiştir. 1952 yılında dönemin valisi tarafından kişilerin 90 gün zorunlu olarak çalıştırmasını gerektirecek şekilde kişi başına ödenmesi gereken vergiyi arttırarak 90 Escudos'a çıkartmıştır. 1953 yılında yerli toprak sahiplerine ait olan toprakların Yeşil Burun Adaları'ndan işe alınanlar lehine istimlak edilecek söylentilerinin yayılması neticesinde ayaklanma çıkmış, bu ayaklanma tarihte Batepá katliamı olarak yerini almıştır. Bu ayaklanma ve sonucunda kolluk kuvvetlerinin, gönüllü beyazların, suçluluların ve taşeron işçilerin bu ayaklanmayı bastırma çabaları farklı kaynaklara göre yüz ile 2.000 arasında kişinin hayatını kaybetmesine neden olmuştur. O dönemin yetkilileri olaylara karıştığı iddia edilen kişileri yargılayarak sınırdışı etmiş, sorumlu vali ve diğer kamu görevlileri ise ödüllendirmiştir. Yaşanan bu ayaklanma ada genelinde ulusal bilincin başlamasına yol açan önemli bir faktör olarak kabul edilmiştir.

 Bağımsızlık

Ada genelinde Portekiz'in Afrika ana kıtasında sahip olduğu diğer sömürge bölgeleri Angola, Mozambik ya da Portekiz Ginesi (günümüzde Gine-Bissau) bölgelerinde olduğu gibi silahlı bir isyan örgüt meydana gelmemiştir. Tüm organize protestolar yurt dışında sürgünde bulunan kişiler tarafından gerçekleştirilmiştir. 1960 yılında adanın bağımsızlığını hedef alan Comissao de Libertacao de São Tomé e Principe (CLSTP) (Türkçe: São Tomé ve Principe Kurtuluş Komitesi) kurulmuş, bu komite 1964 yılında da Afrika Birliği Örgütü tarafından da bağımsızlık hareketi olarak kabul edilmiştir. Komitenin liderliğini üstlenen ve ilerleyen yıllarda da ada ülkesinin başbakanı olarak da görev alacak olan Miguel Trovoada, hareketi Gabon topraklarından yönetmiştir. Gabon'dan aldığı destek karşılıksız bir konumda değildi, Gabon söz konusu adaların kendi topraklarına katılması yönünde düşüncelerine sahipti. 1972 yılında komite adında değişikliğe giderek hareket ismini almış ve bu yıldan itibaren Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe (MLSTP) (Türkçe: São Tomé ve Principe Kurtuluş Hareketi) olarak devam etmiştir. Yurt dışında bu tür faaliyetler gerçekleştirilirken ada üzerinde sömürge kolluk kuvvetlerinin korkutmaları nedeniyle genel itibarıyla sessiz ve sakin bir ortam mevcuttu.

1974 yılında Portekiz'de Marcelo Caetano yönetiminde iktidarda bulunan dikta rejiminin Karanfil Devrimi neticesinde yıkılması ile Afrika'da bulunan tüm sömürge bölgelerinin bağımsızlığının kabul edilmesi kararlaştırılmıştır. Bağımsızlıktan hemen önceki kısa bir dönemde Eylül 1975'te ada üzerinde yaşanan grevler ve gösteriler sonucunda birçok Portekizli adayı terk etmek zorunda kalmış, birçok kişi de bu olaylarda hayatını kaybetmiştir. Portekiz'de iktidara gelen yeni hükûmet 1974'te Cezayir'de bağımsızlığa giden şartları konuşmak adına başlatılan müzakerelerde MLSTP'yi ada halkının temsilcisi olarak muhatap almış ve görüşmeleri yürütmüştür.

Ada genelinde 6 Temmuz 1975 tarihinde tek partili biz düzende seçimler gerçekleştirilmiş, seçim sonrası 12 Temmuz 1975 tarihinde Portekiz hükûmeti tüm yetkilerini kurucu meclise devretmiştir. Aynı gün kurucu meclisin sözcüsü Nuno Xavier yeni ülke São Tomé ve Príncipe'nin bağımsızlığını ilan etmiştir.

 Diktatör rejim (1975-1991)
6 Temmuz tarihinde gerçekleştirilen seçimlerde meclisteki tüm sandalyelerin sahibi olan MLSTP, yeni ülkenin devlet başkanı olarak Manuel Pinto da Costa bu göreve getirilmiş, Miguel Trovoada ise yeni ülkenin ilk başbakanı olarak göreve başlamıştır. Ülke bağımsızlığına kavuşmuş olsa da, nüfusun büyük bir bölümü özgürlüğünü kazanamamıştır. MLSTP bağımsızlık sonrası ülkeyi sosyalist düzende tek parti yönetimine dayanan bir yönetim şekli ile yürütmeye başlamış, sömürge ülkesi Portekiz'in geride bıraktığı tüm kamu görevlerini aynı şekilde sürdürmüştür. Portekizli yetkililerin bıraktığı görevlere genç ve tecrübesiz partililer ile doldurularak kadrolaşma çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Hükûmet 1978 yılında dış kaynaklı tehditlerin varlığını gerekçe göstererek Angola ve Gine-Bissau'dan askeri güç talep etmiştir. Özellikle Angola askeri gücü çok uzun yıllara ülkede konuşlanmış ve hükûmetin en önemli destekçilerinden biri konumunu almıştır. Dönemin başbakanı Trovoada bu durumu kabullenmediği ve Angola askeri gücün ülkesindeki varlığından rahatsızlığını dile getirdiği için başbakanlık koltuğundan alınarak Ekonomi Bakanı olarak atanmıştır. 1979 yılında daha önceki dönemlerde gündeme gelen yerel işletmecilere ait toprakların istimlak edilme durumunun yeniden ortaya çıkması nedeniyle başlayan protesto gösterilerinde, protestocuların Trovoada'yı devlet başkanı makamına getirilmesini talep etmesi sonucunda Trovoada tutuklanarak hapishaneye gönderilmiştir. Hükûmet uluslararası baskılar sonucu Trovoada'yı iki yıl sonra serbest bırakmış ve kendisi de Fransa'ya sürgüne gitmiştir.

Sömürge dönemine dair tüm izleri silmek adına bağımsızlığın ilan edildiği yıl zorunlu olarak çalışma mecburiyeti kaldırılmış, plantasyonlar kamulaştırılmıştır. Her ne kadar zorunlu çalışma kaldırılmış olsa da, Batepá katliamının yaşandığı günü resmi olarak özgür çalışma günü bayramı ilan edildiği gün o gün yaşananları anlamak ve anlatabilmek için toplum mecburi olarak o günü çalışarak geçirmek zorunda bırakılmıştır. Kakao üretiminin de çok kısa sürede yarı yarıya düşmesi sonucu, kakao bitkilerinin eski olması nedeniyle artık ürün vermemesinin yanı sıra, Angola İç Savaşı nedeniyle ülkelerine geri dönen 10.000 São Tomé ve Príncipe vatandaşı ekonomiyi olumsuz etkilemiş, devlet ekonomiyi sürdürebilmek adına Dünya Bankası ve IMF gibi uluslararası para kaynaklarına başvurmak durumunda kalmıştır. Ülke tarihinde ilk kez iş yerleri kapanmak zorunda kalmış, işsizlik ciddi oradan artmıştır. Bu yaşananlar nedeniyle Príncipe adasında isyanlar baş göstermiş ve ilk defa ayrılıkçı söylemler gün yüzüne çıkmıştır.

Ülkenin yönünün batıya çevirmesi ile birlikte uluslararası organizasyonlardan gelen maddi kaynaklar siyasi ve ekonomi alanındaki gerilimi hafifletmiştir. Parti içerisindeki genç siyasilerin reform talepleri nedeniyle 1990 yılında çok partili siyasi hayata geçen ada ülkesi, 1990 yılında gerçekleştirilen halk oylaması ile de yeni anayasa kabul edilmiştir.

 Demokratikleşme ve günümüz (1991-2016)

1991 yılında gerçekleştirilen seçimlerde yaşanan olumlu siyasi gelişmeler nedeniyle bulunduğu sürgünden ülkesine geri dönerek bağımsız aday olan Trovoada seçilmiştir. Bu seçimlerde mevcut devlet başkanı aday olmamış, ülkeyi uzun süre tek parti sistemi ile yöneten MLSTP'de başka bir aday göstermemiş ve bu nedenle seçimlere tek adaylı girilmiştir. 1992 yılında gerçekleştirilen seçimlerde de başaralı bir şekilde çıkan Trovoada görevini devam ettirmiştir. 1995 yılında gerçekleştirilen askerî darbe ile yönetime el konulmuş ancak bu darbeye karışanların affedileceği açıklandıktan sonra darbe girişimi sonlandırılmış ve askerler kışlalarına geri dönmüştür. 2001 yılında yapılan devlet başkanlığı seçimlerinde Fradique de Menezes ülkenin yeni başkanı seçilmiştir. 2003 yılında ordu yönetime bir kez daha el koyma gayreti içerisinde olmuş, darbeyi de ülkede yaşanan ekonomik sorunlar ile yaygınlaşan rüşveti önlemek adına gerçekleştirdiğini bildirmiştir. Bu darbe de bir hafta içerisinde sonlandırılarak yönetim yeniden sivillere devredilmiştir.

2006 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde oyların %60'ını alan Fradique Menezes ülkenin gelecekteki beş yıllık süresi için yeniden devlet başkanı olarak seçilmiştir. Menezes ikinci dönemine başlamasından sonra kısa süreler içerisinde yaşanan hükûmet krizleri nedeniyle birçok kez başbakanı değiştirmek durumunda kalmıştır. 2010 meclis seçimlerinden önce 2009 yılında yasaya aykırı olmasına rağmen partisi MDFM'nin genel başkanlığı koltuğuna da oturan ancak bunu iç siyasi baskılar nedeniyle çok kısa süre sonra bırakmak zorunda kalan Menedez partisinin 2010 meclis seçimlerinde 1 sandalyeden fazlasını kazanabilmesini sağlayamamıştır. Bu seçimlerden Trovoada'nın partisi ADI birinci gelmiş ve Trovoada yeniden başbakanlık koltuğuna oturmuştur.

2011 devlet başkanlığı seçimlerinde bundan önce iki kere seçildiği ve yasal süreyi doldurduğu için tekrar aday olamayan Menedez yerine bağımsızlık sonrası ülkenin ilk devlet başkanı olan Manuel Pinto da Costa yirmi yıl sonra bu göreve seçilerek devlet başkanı olmuştur.

2016 yılında gerçekleştirilen seçimlerde yeniden aday olan da Costa, söz konusu seçimlerde usulsüzlükler olduğunu ileri sürerek ikinci olduğu ilk tur sonucunda ilk iki sırada yer alan adayların katıldığı ikinci tura katılmayacağını açıklayarak Evaristo Carvalho'nun 3 Eylül 2016 tarihi itibarıyla devlet başkanlığı makamına gelmesine olanak sağlamıştır.

 Siyaset
São Tomé ve Príncipe Demokratik Cumhuriyeti anayasa ile yönetilen bir cumhuriyettir. Günümüzde yürürlükte olan anayasa 1990 yılında kabul edilerek yürürlüğe konmuştur. Ülke çok partili bir siyasi sisteme sahip olup, yarı başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkenin sahip olduğu ulusal meclis (Assembléia Nacional) toplamda 55 üyeden oluşmaktadır.  Söz konusu 55 üye her dört yılda bir düzenlenen seçimler ile belirlenmektedir. Son seçimler 12 Ekim 2014 tarihinde gerçekleştirilmiş, bu seçimlere göre partilerin mecliste elde ettikleri sandalye sayısı şu şekilde şekillenmiştir:

 ADI (Acção Democrática Independente) - 33 sandalye
 MLSTP-PSD (Movimento de Libertação - Partido Social Democrata) - 16 sandalye
 PCD-GR (Partido de Convergência Democrática - Grupa de Reflexão) - 5 sandalye
 UDCD (União dos Democratas para Cidadania e Desenvolvimento) - 1 sandalye

Ülkenin devlet başkanı resmi olarak beş yılda bir seçilmektedir. Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1975 yılında bu yana devlet başkanlığı makamı dokuz kez el değiştirmiş, bunlardan da iki tanesinde askeri rejim darbe ile iktidara gelmiştir. Ülkenin bağımsızlığını kazanması sonrası devlet başkanı olan ve bu görevi 1991 yılına kadar sürdüren Manuel Pinto da Costa, 2011 yılında yapılan seçimlerde yeniden aday olmuş ve seçimi kazanarak yirmi yıl aradan sonra yeniden devlet başkanlığı koltuğuna oturmuştur. 2016 seçimlerinde de aday olan da Costa, yaşandığı iddia ettiği usulsüzlükler sebebiyle ikinci tur seçimlerini boykot ederek katılmamış, bunun sonucunda Evaristo Carvalho ülkenin yeni devlet başkanı seçilmiştir. 2 Ekim 2021 tarihi itibarıyla da bu göreve Carlos Vila Nova gelmiştir.

 Dış siyaset
São Tomé ve Príncipe uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği ve Uluslararası Para Fonu ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir.

São Tomé ve Príncipe uluslararası hukuk alanında birçok ülkenin aksine Çin yerine Çin Cumhuriyeti'ni (Tayvan) tanımaktadır. Bu bağlamda ülkenin Tayvan'da temsilciliği bulunmaktadır.

 Ordu
São Tomé ve Príncipe'de ordu siyasi hayatta önemli bir rol oynamaktadır. Ülkenin bağımsızlığını elde ettiği 1975 yılından bu yana ordu dört defa (1978, 1988, 1995, 2003) darbe gerçekleştirerek yönetime el koymuştur.

Ülke genelinde zorunlu askerlik görevi bulunmamaktadır. Ülkenin silahlı gücü olan São Tomé ve Príncipe Silahlı Kuvvetleri (Portekizce:Forças Armadas de São Tomé e Príncipe) ülkenin ordusunu oluşturmaktadır. 2.000 askeri gücüne sahip kuvvetlerde kara kuvvetleri, sahil güvenlik, devlet başkanlığı muhafız alayı ile millî muhafız birliği bulunmaktadır. Ordu içerisinde hava kuvvetleri bulunmamaktadır.

 İdari yapılanma

São Tomé ve Príncipe kendi içerisinde iki ile ayrılmıştır. Söz konusu bu iki ilde kendi içerisinde toplam yedi ilçeye ayrılmış konumdadır. São Tomé ve Príncipe adaları söz konusu iki ili oluşturmakta olup, Príncipe adası yine tümüyle bir ilçeyi oluşturmakta, São Tomé adası da kendi içerisinde altı ilçeye ayrılmıştır.

 Ekonomi
1975 yılında bağımsızlığının kazandıktan sonra ticari açıdan bir öneme sahip olmayan ada ülkesi, kakao ticaretine bağımlı bir şekilde ekonomisini ilerletmiştir. 2010 verilerine göre  ülkenin ihracatının %80'ini kakao oluşturmaktadır ve ülkenin tarıma uygun topraklarının %80'ini kakao üretiminde kullanmaktadır. Özellikle son yıllarda yaşanan kuraklığın yanı sıra kakao fiyatlarındaki dalgalanmalar kakaoya bu kadar bağımlı bir konumda olan ada ülkesine sorun yaratmaktadır.

Kakaonun haricinde hindistan cevizi, palmiye ağacı çekirdeği, tarçın, biber, kahve, muz, papaya ve fasulye gibi tarım ürünleri ekilmektedir. Ada genelinde işletilen balık çiftlikleri ile birlikte kümes hayvanı yetiştiriciliği de ülke ekonomisine katkı sağlamaktadır.

Ada açıklarında bulunan petrol yatakları ülkenin ekonomisi için gelecekte önemli katkı sağlayacağı planlanmaktadır ancak günümüzde bu alanda henüz ilerleme kaydedilememiştir. 1990'lı yıllarda jeologlar adanın altında ve etrafında 11 milyar varil petrolün bulunduğu açıklamış, bu açıklamalar istinaden ülke Kara Brunei, İkinci Kuveyt isimleri ile anılmıştır. Ülke offshore petrol imtiyazlık işlerinin satışı nedeniyle Nijerya ile birlikte işlettiği Joint Development Zone (JDZ) satışlarından %40 elde etmekte olup, geri kalan %60 Nijerya tarafından alınmaktadır.

 İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini kakao, kahve ve palmiye ağacı yağı oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ihracat yaptığı ilk beş ülke şu şekildedir:

 Hollanda %30,5
 Belçika %20,4
 İspanya %9,8
 Nijerya %7,4
 Türkiye %7,3

 İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini makine ve ekipmanları, elektronik ürünler, gıda ürünleri ve petrol ürünleri oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ithalat yaptığı ilk üç ülke şu şekildedir:

 Portekiz %9.8
 Gabon %7.4
 Çin %7.3

 Ulaşım
 Havayolu
Ülke genelinde bulunan iki adet havaalanı içerisinde en önemlisi ve en büyüğü başkent São Tomé'de bulunan São Tomé Uluslararası Havalimanı (São Tomé International Airport) olup, bir diğer havaalanı Príncipe adasında bulunan Príncipe Havaalanı'dır (Príncipe Airport).

Ülkenin ulusal havayolu şirketi olan STP Airways 2008 yılında kurulmuştur. Söz konusu havayolu başkent São Tomé'den Portekiz'in başkenti Lizbon ile Angola'nın başkenti Luanda'ya seferler düzenlemektedir. Havayolu şirketine ait bir filo bulunmamakta olup, uçuşların gerçekleştirildiği iki adet Boeing 757-300 Portekiz merkezli havayolu şirketi EuroAtlantic Airways tarafından işletilmektedir.

São Tomé ve Príncipe adalarına TAP Portugal, TAAG Angola Airlines, Punto Azul gibi havayolları seferler düzenlemektedir.

 Karayolu
Ada ülkesi genelinde toplam 320 km karayolu bulunmaktadır. Bu karayolunun 218 km'si asfaltlanmış olup, geriye kalan 102 km ise toprak yol konumundadır.

 Denizyolu
São Tomé ve Príncipe ada ülkesi olması nedeniyle özellikle ülkeyi oluşturan iki ada arasında gemiler ile yolcu ve yük taşımacılığı yapılmaktadır. Ülkenin en önemli limanı başkent São Tomé'de yer almaktadır.

 Demiryolu
Ülke genelinde güncel olarak herhangi bir demiryolu ulaşımı bulunmamaktadır.

 Spor
São Tomé ve Príncipe'de en sevilen spor dalı futboldur. Ülkede futbol 1975 yılında kurulan São Tomé ve Príncipe Futbol Federasyonu (Federação Santomense de Futebol) tarafından yönetilmektedir. Ülkede her iki adada da ayrı olmak üzere iki farklı lig düzenlenmektedir. São Tomé adasında on takımın katıldığı ulusal ligde (Primeira Divisão de São Tomé) şampiyon olan takım ile Príncipe adasında altı takımın katılımı ile gerçekleştirilen ulusal ligde (Primeira Divisão'') şampiyon olan takım son olarak birbirleriyle oynayarak ülkenin şampiyonunu belirlemektedir. Günümüze kadar São Tomé takımları 22 kez mutlu sona ulaşırken, Príncipe takımları altı kez mutlu sona ulaşmıştır. Ülkenin en başarılı futbol takımı altı kez şampiyonluğunu ilan eden Sporting Clube Praia Cruz takımıdır.

São Tomé ve Príncipe millî futbol takımı Mayıs 2015'te FIFA sıralamasında 188. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 2012 yılında 112. olarak elde etmiştir.

Kültür
São Tomé ve Príncipe genelinde Afrika ile Portekiz kültürünün karışımı etkili olmaktadır.

Edebiyat
São Tomé ve Príncipe, edebiyatta Lusofon Afrika içerisindeki en gelişmiş ülkelerden biri olarak kabul edilmektedir. Ada edebiyatının ilk eserleri, Caetano da Costa Alegre tarafından Visao şiir koleksiyonu içerisinde yazılmıştır. Sara Pinto Coelho gibi bazı yazarlar, bu dönemden sonraki edebi çalışmaları sürdürmüşlerdir.

1900'lü yıllarda Francisco José Tenreiro, São Tomé ve Príncipe edebiyatı için bir dönüm noktası olmuştur. Yeşil Burun Adaları'nda yayınlanan Claridade isimli dergiye katkıda bulunmuş ve Afro-Amerikan kültürüyle ilgili şiirler ve halk şarkıları hazırlamıştır. Manuela Margarido ve Alda Espírito Santo gibi kadın yazarlar döneminde ada edebiyatı, Portekiz'e karşı verilen bağımsızlık mücadelesi ve milliyetçi düşünceleri merkeze almıştır. Olinda Beja ve Conceição Lima gibi yazarlar ise bağımsızlıktan sonraki dönemde ön plana çıkmıştır.

São Tomé ve Príncipe edebiyatı, temel olarak Portekizce ve İngilizce üzerine kurulmuş olmakla birlikte yerel dillerde de eserler içermektedir.

Okuryazarlık oranları, diğer Lusofon Afrika ülkeleri ile karşılaştırıldığında São Tomé ve Príncipe'de oldukça yüksektir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 São Tomé ve Príncipe hakkında genel bilgiler Almanya Dışişleri Bakanlığı
 www.saotome.st Ülke hakkında genel bilgiler

Orta Afrika ülkeleri
Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler

São Tomé ve Príncipe


Enrique Gabriel Meza, né le  à Villa Elisa, est un footballeur international paraguayen. Il évolue au poste de défenseur.

Biographie

En club
Il débute dans le foot paraguayen en 2002, à l'âge de 16 ans avec le Club Soleil de l'Amérique. Ensuite, il rejoint le club de Club Nacional du Paraguay, pour ensuite rejoindre la Juventud en Uruguay. Il donne ensuite son accord avec le club de foot français, Dijon en 2009, mais il quitte le club dans la foulée.

En 2009, il arrive en prêt au Club Olympie au Paraguay. En 2010, il joue l'intégralité des matchs du Tournoi d'Ouverture (22 matchs), et une grande partie du Tournoi de Clôture (18 matchs). En 2011, après être resté avec le vice-champion du foot paraguayen, l'établissement franjeada décide de renouveler le lien avec le joueur en raison de ses bonnes actions.

Il remporte le tournoi de clôture en 2011, et il atteint aussi la finale de la Coupe Libertadores 2013 avec le Club Olimpia.

En sélection
Il fait partie de la sélection nationale paraguayenne avec les moins de 15 ans et les moins de 20 ans. Il dispute notamment la Coupe du monde des moins de 20 ans 2003 organisée aux Émirats arabes unis. Lors du mondial junior, il ne joue qu'une seule rencontre, le huitième de finale perdue face à l'Espagne.

Il reçoit deux sélections en équipe du Paraguay. Il joue son premier match le 6 février 2008, en amical contre le Honduras. Son dernier match a lieu le 15 février 2012, en amical contre le Chili.

Statistiques

Palmarès

Championnats régionaux

Championnats nationaux

Notes et références

Liens externes

Naissance au Paraguay
Naissance en novembre 1985
Footballeur international paraguayen
Joueur du Sol de América
Joueur du Club Nacional
Joueur du Club Atlético Juventud Las Piedras
Joueur du Club Olimpia
Joueur du Associação Chapecoense de Futebol
Joueur du Club Sportivo Luqueño
Joueur du Club Atlético Tucumán
Joueur du Club Guaraní

Enrique Gabriel Meza


جورغيييفسكويي  هي مدينة في مقاطعة كوستروما أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة كوستروما

جورغيفسكوي (مقاطعة كوستروما)


Itraconazole, sometimes abbreviated ITZ, is an antifungal medication used to treat a number of fungal infections. This includes aspergillosis, blastomycosis, coccidioidomycosis, histoplasmosis, and paracoccidioidomycosis. It may be given by mouth or intravenously.

Common side effects include nausea, diarrhea, abdominal pain, rash, and headache. Severe side effects may include liver problems, heart failure, Stevens–Johnson syndrome and allergic reactions including anaphylaxis. It is unclear if use during pregnancy or breastfeeding is safe. It is in the triazole family of medications. It stops fungal growth by affecting the cell membrane or affecting their metabolism.

Itraconazole was patented in 1978 and approved for medical use in the United States in 1992. It is on the World Health Organization's List of Essential Medicines.

Recent research works suggest itraconazole (ITZ) could also be used in the treatment of cancer by inhibiting the hedgehog pathway in a similar way to sonidegib.

Medical uses
Itraconazole has a broader spectrum of activity than fluconazole (but not as broad as voriconazole or posaconazole). In particular, it is active against Aspergillus, which fluconazole is not. It is also licensed for use in blastomycosis, sporotrichosis, histoplasmosis, and onychomycosis. Itraconazole is over 99% protein-bound and has virtually no penetration into cerebrospinal fluid. Therefore, it should not be used to treat meningitis or other central nervous system infections. According to the Johns Hopkins Abx Guide, it has "negligible CSF penetration, however treatment has been successful for cryptococcal and coccidioidal meningitis".

It is also prescribed for systemic infections, such as aspergillosis, candidiasis, and cryptococcosis, where other antifungal drugs are inappropriate or ineffective.

In the past decade, itraconazole has been explored as an anticancer agent for patients with basal cell carcinoma, non-small cell lung cancer, and prostate cancer. For example, in a phase II study involving men with advanced prostate cancer, high-dose itraconazole (600 mg/day) was associated with significant PSA responses and a delay in tumor progression. Itraconazole also showed activity in a phase II trial in men with non-small cell lung cancer when it was combined with the chemotherapy agent, pemetrexed. A recent review has also highlights its use topically and orally in conjunction with other chemotherapeutic agents for advanced and metastatic basal cell carcinomas that cannot be treated surgically.

Available forms
Itraconazole is produced as blue  capsules with tiny  blue pellets inside. Each capsule contains 100 mg and is usually taken twice a day at twelve-hour intervals. The Sporanox brand of itraconazole has been developed and marketed by Janssen Pharmaceutica, a subsidiary of Johnson & Johnson. The three-layer structure of these blue capsules is complex because itraconazole is insoluble and is sensitive to pH. The complicated procedure not only requires a specialized machine to create it, but also the method used has manufacturing problems. Also, the pill is quite large, making it difficult for many patients to swallow. Parts of the processes of creating Sporanox were discovered by the Korean Patent Laid-open No. 10-2001-2590. The tiny blue pellets contained in the capsule are manufactured in Beerse, Belgium.

The oral solution is better absorbed. The cyclodextrin contained in the oral solution can cause an osmotic diarrhea, and if this is a problem, then half the dose can be given as oral solution and half as capsule to reduce the amount of cyclodextrin given. "Sporanox" itraconazole capsules should always be taken with food, as this improves absorption, however the manufacturers of "Lozanoc" assert that it may be taken "without regard to meals". Itraconazole oral solution should be taken an hour before food, or two hours after food (and likewise if a combination of capsules and oral solution are used). Itraconazole may be taken with orange juice or cola, as absorption is also improved by acid. Absorption of itraconazole is impaired when taken with an antacid, H2 blocker or proton pump inhibitor.

Side effects
Itraconazole is a relatively well-tolerated drug (although not as well tolerated as fluconazole or voriconazole) and the range of adverse effects it produces is similar to the other azole antifungals:
 elevated alanine aminotransferase levels are found in 4% of people taking itraconazole
 "small but real risk" of developing congestive heart failure
 liver failure, sometimes fatal

The cyclodextrin used to make the syrup preparation can cause diarrhea. Side effects that may indicate a greater problem include:

 nausea
 vomiting
 abdominal pain
 fatigue
 loss of appetite
 yellow skin (jaundice)
 yellow eyes
 itching
 dark urine
 pale stool
 headache

Interactions
The following drugs should not be taken with itraconazole:

 amiodarone (Cordarone);
 cisapride
 dofetilide
 nisoldipine
 alcohol
 pimozide
 quinidine
 lurasidone
 lovastatin or simvastatin
 midazolam or triazolam
 ergot medicines such as
 dihydroergotamine
 ergometrine
 ergotamine
 methylergonovine

Pharmacology

Pharmacodynamics
The mechanism of action of itraconazole is the same as the other azole antifungals: it inhibits the fungal-mediated synthesis of ergosterol, via inhibition of lanosterol 14α-demethylase. Because of its ability to inhibit cytochrome P450 3A4 CC-3, caution should be used when considering interactions with other medications.

Itraconazole is pharmacologically distinct from other azole antifungal agents in that it is the only inhibitor in this class that has been shown to inhibit both the hedgehog signaling pathway and angiogenesis. These distinct activities are unrelated to inhibition of the cytochrome P450 lanosterol 14 alpha-demethylase and the exact molecular targets responsible remain unidentified. Functionally, the antiangiogenic activity of itraconazole has been shown to be linked to inhibition of glycosylation, VEGFR2 phosphorylation, trafficking, and cholesterol biosynthesis pathways. Evidence suggests the structural determinants for inhibition of hedgehog signaling by itraconazole are recognizably different from those associated with antiangiogenic activity.

Pharmacokinetics
Itraconazole, like cyclosporine, quinidine, and clarithromycin, can inhibit P-glycoprotein, causing drug interactions by reducing elimination and increasing absorption of organic cation drugs. With conventional itraconazole preparations serum levels can vary greatly between patients, often resulting in serum concentrations lower than the therapeutic index. It has therefore been conventionally advised that patients take itraconazole after a fatty meal rather than prior to eating.

A product (Lozanoc) licensed through the European union decentralised procedure has increased bioavailability, decreased  sensitivity to co ingestion of food, and hence decreased variability of serum levels.

Chemistry

The itraconazole molecule has three chiral carbons. The two chiral centers in the dioxolane ring are fixed in relation to one another, and the triazolomethylene and aryloxymethylene dioxolane-ring substituents are always cis to each other. The clinical formulation is a 1:1:1:1 mixture of four stereoisomers (two enantiomeric pairs).

History
Itraconazole was approved for medical use in the United States in 1992.

It was designated an orphan drug by both the U.S. Food and Drug Administration (FDA) and the European Medicines Agency (EMA).

References

External links

1,2,4-Triazol-3-ones
Belgian inventions
Chloroarenes
CYP3A4 inhibitors
Dioxolanes
Johnson & Johnson brands
Janssen Pharmaceutica
Lanosterol 14α-demethylase inhibitors
Orphan drugs
Piperazines
Wikipedia medicine articles ready to translate
Triazole antifungals
World Health Organization essential medicines
Phenylethanolamine ethers

Itraconazole


في بي سي أي  هي مركبة قتال مدرعة فرنسية من المقرر أن تدخل الخدمة في الجيش الفرنسي خلفا للمدرعة الفرنسية AMX-10P ، يبلغ وزن الفي بي سي أي حوالي 25.6 طن وزودت بمحرك ديزل بقوة 550 حصان يعطي سرعة قصوى 100 كم/س، وهي مركبة قتال مدولبة بدفع 8X8.

صنع درع الفي بي سي أي من التايتنيوم والفولاذ ويشمل تسليحها الرئيسي على مدفع M811
من من عيار 25 يصل معدل رمايته إلى 400 طلقة في الدقيقة، إضافة إلى مدفع رشاش عيار 7.62 ملم، ومن المتوقع أن يحمل النموذج الجديد من الآلية صواريخ أرض- جو ونظام غاليكس لرماية القنابل كما جرى اختبار نماذج جديدة مطورة منها قادرة على حمل مدافع هاون وصواريخ ميلان مضادة للدروع.

وكلمة في بي سي أي هي أختصار للجملة الفرنسية: Véhicule blindé de combat d'infanterie التي تعني مركبة قتال مدرعة للمشاة.

المفاوضات

مفاوضات جارية
 .

البلدان التي أبدت اهتمامها
 .

فشل المفاوضات
 .

المصادر

أنظمة نيكستر
مركبات عسكرية اخترعت في عقد 2000
مركبات قتالية مدرعة

في بي سي أي


African Express Airways é uma companhia aérea queniana com sede em Nairóbi. Sua base principal é o Aeroporto Internacional Jomo Kenyatta.

Destinos

Frota

Frota atual

A frota da African Express Airways consiste nas seguintes aeronaves (Fevereiro de 2021):

Frota Histórica

A frota da African Express Airways também consistiu nas seguintes aeronaves:

 Embraer EMB 120ER Brasília

Ver também

 Lista de companhias aéreas em atividade

Ligações externas

Empresas aéreas fundadas em 1999
Empresas aéreas do Quênia

African Express Airways


est un lutteur de sumo professionnel originaire d'Uto, Kumamoto. Il appartient à l'écurie Tokitsukaze. Son plus haut classement est ōzeki. Il a reçu une étoile dorée pour avoir battu un yokozuna & sept prix spéciaux : six de combativité et un de performance exceptionnelle. Il remporte son premier titre de champion en makuuchi en septembre 2020 après avoir été en course pour la victoire lors des deux précédents tournois.

Au contraire de la plupart des lutteurs de sumo, il a conservé son nom de famille, Shōdai.

Carrière
Après avoir obtenu son diplôme universitaire à l'Université d'Agriculture de Tokyo, il rejoint l'écurie Tokitsukaze et participe à son premier tournoi professionnel en mars 2014. Parce qu'il a raté sa chance de débuter dans les rangs makushita en tant que tsukedashi (il a préféré finir ses études), il débute en maezumo dans ce tournoi. Il remporte le championnat de jonokuchi (division la plus basse) en mai  et monte en jonidan lors du tournoi de juillet, où son résultat de 6-1 lui assure une montée en sandanme lors du tournoi de septembre. A l'issue de ce dernier tournoi, son résultat de 6-1 est suffisant pour le faire passer au niveau supérieur, makushita, lors du tournoi de novembre. Après quatre tournois en makushita avec un bilan positif, il est promu en jūryō lors du tournoi de septembre 2015.

Après un premier tournoi réussi en jūryō (11–4) puis une victoire sur un résultat de 13-2 au second, il est  promu au plus haut niveau du sumo, makuuchi .

Lors du tournoi de janvier 2016, il devient le 20ème lutteur de la préfecture de Kumamoto à atteindre le plus haut rang du sumo depuis la fin de la Seconde Guerre Mondiale. Il devient également le troisième lutteur le plus rapide ex-aequo à atteindre le plus haut niveau de sumo depuis 1958 (hors tsukedashi), en seulement 11 tournois. Il remporte le prix de la combativité, devenant le deuxième plus précoce détenteur d'un prix spécial, au bout de 12 tournois au niveau professionnel, derrière l'ancien yokozuna Wakanohana qui a remporté le sien lors de son 9ème tournoi en janvier 1950.

Il atteint le rang de sekiwake au tournoi de janvier 2017, son 17ème, devenant également le deuxième plus rapide à réaliser cette performance parmi les lutteurs ayant démarré en maezumo (derrière Konishiki en 14 tournois) depuis l'introduction du système de six tournois par an en 1958. A l'issue des tournois de mars & de mai, il est rétrogradé respectivement en komusubi puis en maegashira. Il revient au rang de sekiwake en mars 2020, au cours duquel il est l'un des deux seuls hommes à vaincre Hakuhō, le vainqueur du tournoi. Il réédite cet exploit en juillet 2020, face à Terunofuji cette fois, lors duquel il remporte son cinquième prix de la combativité.

Shōdai remporte son premier championnat lors du tournoi de septembre 2020, avec un résultat de 13-2, battant son concurrent Tobizaru le dernier jour. Il y  remporte également son premier prix de performance exceptionnelle et son sixième prix de la combativité. Il est le premier natif de la préfecture de Kumamoto à remporter un championnat de première division.

Promotion en tant qu'ōzeki

L'Association japonaise de sumo annonce après le tournoi de septembre 2020 qu'elle convoque une réunion extraordinaire consacrée à la promotion de Shōdai au deuxième rang le plus élevé d'ōzeki . Même s'il a terminé avec 32 victoires au cours des trois tournois précédents - une de moins que le total ordinairement nécessaire - il est entendu que son niveau de performance depuis le tournoi de novembre 2019 est suffisant pour qu'il soit considéré pour une promotion en tant qu'ōzeki. La promotion est approuvée à l'unanimité le 30 septembre 2020. Dans son discours d'acceptation, Shōdai déclare qu'il se consacrera à la voie du sumo "avec l'esprit de la plus grande sincérité afin de ne pas déshonorer le titre d'ōzeki ". Il déclare ensuite aux journalistes qu'il est "soulagé" et qu'il était "dans une position où l'on s'attend à ce que vous ne perdiez pas". Il est le premier ōzeki de la préfecture de Kumamoto depuis que Tochihikari a été promu en 1962.

Après avoir terminé le tournoi de janvier 2022 avec un résultat de 6-9, Shōdai est sous la menace d'une rétrogradation. Il contracte le COVID-19 début février et déclare peu avant le début du tournoi de mars 2022 que cela a retardé son entraînement. Malgré cela et un démarrage à 1-5, Shōdai remporte huit de ses neufs combats restants, dont des victoires sur le finaliste Takayasu et le champion Wakatakakage, et conserve ainsi son rang.

Style de combat
Shōdai est un lutteur de yotsu-sumo, c'est-à-dire qu'il privilégie les techniques de saisie à celles de poussée. Sa prise préférée sur le mawashi est le migi-yotsu, une position main gauche à l'extérieur, main droite à l'intérieur. Son kimarite gagnant le plus courant est un simple yori-kiri (poussée dehors en tenant la ceinture).

Articles connexes
 Glossaire des termes de sumo
 Liste des lutteurs de sumo en activité

Références

 Fiche de Shōdai Naoya sur le site de l'Association Japonaise de Sumo

Ōzeki
Naissance en novembre 1991
Sumo
Lutteur de sumo

Shōdai Naoya


Trebnitz is a village and a former municipality in the district Burgenlandkreis, in Saxony-Anhalt, Germany. Since 1 January 2011, it is part of the town Teuchern.

People
 Wilhelm von Rauchhaupt (1828–1894), politician, member of Reichstag

References

Former municipalities in Saxony-Anhalt
Teuchern

Trebnitz


Mindhunter  er en drama-tv-serie produceret af David Fincher og Charlize Theron, der debuterede på Netflix den 13. oktober 2017. Den er baseret på den sande kriminalbog Mind Hunter: Inside The FBI's Elite Serial Crime Unit skrevet af Mark Olshaker og John E. Douglas, og tilpasset til Netflix af Joe Penhall. Mindhunter er allerede blevet fornyet til en anden sæson.

Medvirkende
 Jonathan Groff som Holden Ford,  special agent i FBI's Behavioral Science Unit; baseret på John E. Douglas
 Holt McCallany som Bill Tench, en special agent i FBI's Behavioral Science Unit; baseret på Robert K. Ressler
 Anna Torv som Wendy Carr, en psykolog; baseret på Dr. Ann Wolbert Burgess
 Hannah Gross som Debbie
 Cotter Smith som Shepard, unit chief of the FBI National Training Academy
 Stacey Roca som Nancy Tench, Bill's wife
 Joe Tuttle som Detective Greg Smith
 Alex Morf som Detective Mark Ocasek
 Duke Lafoon som Detective Gordon Chambers
 Peter Murnik som Detective Roy Carver
 Sonny Valicenti som Dennis Rader
 Cameron Britton som Edmund Emil Kemper III
 Happy Anderson som Jerry Brudos

Kilder

Eksterne henvisninger

Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Krimiserier fra USA
Tv-serier fra Netflix

Mindhunter (tv-serie)


Srednji trputac (bokvica sridnja,  troputac, prpotec, dugoklasni trputec, lat. Plantago media), vrsta trputca, trajnice iz porodice trpučevki. Česta je biljka suhih brdskih travnjaka, raširen je po gotovo cijeloj Europi, uključujući i Hrvatsku, a uvezen je uvezen i u neke države SAD–a i neke kanadske provincije

Podvrste
 Plantago media subsp. brutia (Ten.) Arcangeli
 Plantago media subsp. media
 Plantago media subsp. nevadensis (Willk.) Malagarriga
 Plantago media subsp. pindica (Hausskn.) Greuter & Burdet
 Plantago media subsp. stepposa (Kuprian.) Soó

Izvori

Trputac

Srednji trputac


Akörü, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1928 yılı kayıtlarında Ağörü olarak geçmektedir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 195 km, Kaş ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

Akörü, Kaş


O caso Arms-to-Iraq dizia respeito à descoberta da venda de armas endossada pelo governo por empresas britânicas ao Iraque então sob o regime de Saddam Hussein. O escândalo contribuiu para a crescente insatisfação com o governo conservador de John Major e a atmosfera de imoralidade que colaborou para a vitória eleitoral do Partido Trabalhista de Tony Blair nas eleições gerais de 1997. Todo o caso também destacou a fraqueza da convenção constitucional de responsabilidade ministerial individual, levando à sua codificação como Código Ministerial pelo governo Blair.

Após a primeira Guerra do Golfo de 1991, houve interesse em saber até que ponto as empresas britânicas estavam fornecendo ao governo de Saddam Hussein os materiais para prosseguir com a guerra. Quatro diretores da fabricante britânica de ferramentas de máquinas Matrix Churchill foram julgados por fornecer equipamentos e conhecimento ao Iraque, mas em 1992 o julgamento fracassou, quando foi revelado que a empresa havia sido aconselhada pelo governo sobre como vender armas ao Iraque. Vários dos diretores foram posteriormente pagos com compensação.

Ver tmbém
Iraqgate

Bibliografia

Relações militares entre Iraque e Reino Unido
Guerra Irã-Iraque
Escândalos políticos

Arms-to-Iraq


Judith Ann Wilcox, Baroness Wilcox (née Freeman; born 31 October 1939) is a businesswoman and a life peer.  She was awarded her peerage in 1996 as one of the first Working Peers for her services to Consumer Services. She sat in the House of Lords as a Conservative until her retirement in 2020.

She was appointed Under-Secretary of State for Business Innovation and Skills (Intellectual Property) from 2010 to 2012. She has been a member of the European Union Select Committee since 2015, working closely with Government departments planning the United Kingdom's departure from the European Union.

Early life
Judith Ann Freeman was born on 31 October 1939 in Plymouth, Devon, the eldest child and only daughter of John and Elsie (née Finch) Freeman. She was educated at St Dunstan's Abbey School, Plymouth and St Mary's School, Wantage. She graduated from Plymouth University with a Business Studies degree (Bachelor of Arts).

Career
After spending some time in France, Lady Wilcox managed her parents' retail business. She built and ran a substantial family food business in Devon and Cornwall, diversifying into the fishing industry with her company, Capstan Foods Ltd, which was bought by Birdseye. She then established Channel Foods Ltd in Cornwall, supplying fish to supermarkets and other major retail chains. In 1989 this was sold to French company, Pêcheries de la Morinie, of which she was President from 1989 to 1991.

In 1990, Lady Wilcox became Chairman of the UK National Consumer Council, an independent organisation working on behalf of consumers.

Political career
Lady Wilcox was Under-Secretary of State for Business innovation and Skills (Intellectual Property) from 2010 to 2012. She was a UK delegate to the Council of Europe from 2012 to 2015.  From 2015 to 2018 she was a member of the European Union Select Committee, which worked closely with Government departments planning the United Kingdom's departure for the European Union as well as a member of European Sub-Committee on Energy and Environment from 2015 to 2019.

She retired from the House of Lords on 17 December 2020.

Non-executive roles
Lady Wilcox has been a non-executive Director of the Automobile Association, Inland Revenue, Port of London Authority, Carpetright PLC, Johnson Services PLC, council member of the Royal National Mission to Deep Sea Fishermen (the Fishermen's Mission) and the Harris Academy.  She is currently a governor of the Harris Westminster Sixth Form School, Westminster.

Outside interests
Lady Wilcox is Vice-President of the Girl Guides Association, a Fellow of the Royal Society of Arts and until 2017 was Chairman of Trustees for the Community of St Mary the Virgin. In 2002, she was on the Commission advising on the appointment of the Archbishop of Canterbury. Her hobbies include sailing, bird watching, enjoying cinema and theatre, as well as spending time with her grandchildren.

Personal life
Lady Wilcox was first married in 1961 in Plymouth to Keith Davenport, with whom she had her only child, Simon (born 1963). She divorced Davenport in 1979. Seven years later, in 1986, she was married to Sir Malcolm Wilcox (1921–1986), the then-chief of Midland Bank. He died of cancer three months after their wedding. Wilcox has four grandchildren.

Honours and arms
Upon her marriage to Sir Malcolm Wilcox, she became Judith, Lady Wilcox, as is customary for wives of Knights Commander of the British Empire (KBE). She retained use of this title until 16 January 1996, when she was made a life peer. Upon this, she acquired the title of Baroness Wilcox, of Plymouth in the County of Devon and the style of Right Honourable, in her own right.

References

1939 births
Life peeresses created by Elizabeth II
Wilcox, Judith Wilcox, Baroness
Living people
People educated at St Mary's School, Wantage
People educated at Heathfield School, Ascot
Alumni of the University of Plymouth
Wives of knights
Peers retired under the House of Lords Reform Act 2014

Judith Wilcox, Baroness Wilcox


The Foveon X3 sensor is a digital camera image sensor designed by Foveon, Inc., (now part of Sigma Corporation) and manufactured by Dongbu Electronics.
It uses an array of photosites that consist of three vertically stacked photodiodes. Each of the three stacked photodiodes has a different spectral sensitivity, allowing it to respond differently to different wavelengths. The signals from the three photodiodes are then processed as additive color data that are transformed to a standard RGB color space.

The X3 sensor technology was first deployed in 2002 in the Sigma SD9 DSLR camera, and subsequently in the SD10, SD14, SD15, SD1 (including SD1 Merrill), the original mirrorless compact Sigma DP1 and Sigma DP2 in 2008 and 2009 respectively, the Sigma dp2 Quattro series from 2014, and the Sigma SD Quattro series from 2016. The development of the Foveon X3 technology is the subject of the 2005 book The Silicon Eye by George Gilder.

Operation

The diagram to the right depicts how the Foveon X3 sensor works. The image on the left shows the absorption of colors for each wavelength as it passes through the silicon wafer. The image on the right shows a layered sensor stack depicting the colors it detects at each absorption level for each output pixel. The sensor colors shown are only examples. In practice, the color attributes of each output pixel using this sensor result from the camera's image processing algorithms, which use a matrix process to construct a single RGB color from all the data sensed by the photodiode stack.

The depth of the silicon wafer in each of the three sensors is less than five micrometers that creates a negligible effect on focusing or chromatic aberration. However, because the collection depth of the deepest sensor layer (red) is comparable to collection depths in other silicon CMOS and CCD sensors, some diffusion of electrons and loss of sharpness in the longer wavelengths occurs.

Use
The first digital camera to use a Foveon X3 sensor was the Sigma SD9, a digital SLR launched in 2002. It used a 20.7 × 13.8 mm, 2268 x 1512 × 3 (3.54 × 3 MP) iteration of the sensor and was built on a Sigma-designed body using the Sigma SA mount. The camera was followed in 2003 by the improved but technically similar Sigma SD10, which was in turn succeeded in 2006 by the Sigma SD14, which used a higher-resolution, 2640 × 1760 × 3 (4.64 × 3 MP) sensor. The SD14's successor, the Sigma SD15, was released in June 2010 and used the same 2640 × 1760 × 3 sensor as the SD14. The Sigma SD1 was released in June 2011 with a new 23.5×15.7mm APS-C 4800 × 3200 × 3 (15.36 × 3 MP) sensor developed for the professional market.

In 2004, Polaroid Corp. announced the Polaroid x530, a compact camera with a 1408 × 1056 × 3, 1/1.8-in. sensor. The camera had a limited release in 2005 but was recalled later in the year for unspecified image quality problems. Sigma announced a prototype of its Foveon-based compact camera in 2006, the Sigma DP1, using the same 14 MP sensor as the SD14 DSLR. A revised version of the prototype was exhibited in 2007, and the camera was eventually launched in spring 2008. Unlike the Polaroid x530, the DP1 had an APS-C-sized sensor with a 28mm equivalent prime lens. The camera was revised as the DP1s and the DP1x. In 2009, the company launched the DP2, a compact camera using the same sensor and body as the DP1 but with a 41 mm-equivalent f/2.8 lens.

Comparison to Bayer-filter sensors
The operation of the Foveon X3 sensor is different from that of the Bayer filter image sensor, which is more commonly used in digital cameras. In the Bayer sensor, each photosite in the array consists of a single light sensor (either CMOS or CCD) that, as a result of filtration, is exposed to only one of the three primary colors: red, green, or blue. Constructing a full-color image from a Bayer sensor requires demosaicing, an interpolative process in which the output pixel associated with each photosite is assigned an RGB value based in part on the level of red, green, and blue reported by those photosites adjacent to it. However, the Foveon X3 sensor creates its RGB color output for each photosite by combining the outputs of each of the stacked photodiodes at each of its photosites. This operational difference results in several significant consequences.

Color artifacts
Because demosaicing is not required for the Foveon X3 sensor to produce a full-color image, the color artifacts ("colored jaggies") associated with the process are not seen. The separate anti-aliasing filter commonly used to mitigate those artifacts in a Bayer sensor is not required; this is because little aliasing occurs when the photodiodes for each color, with the assistance of the microlenses, integrate the optical image over a region almost as big as the spacing of sensors for that color. On the other hand, the method of color separation by silicon penetration depth gives more cross-contamination between color layers, meaning more issues with color accuracy.

Light gathering and low-light performance
Theoretically, the Foveon X3 photosensor can detect more photons entering the camera lens than a mosaic sensor, because each of the color filters overlaying each photosite of a mosaic sensor passes only one of the primary colors and absorbs the other two. However, the individual layers in a Fovean sensor do not respond as sharply to the respective colors; thus color-indicating information in the sensor's raw data requires an "aggressive" matrix (i.e., the removal of common-mode signals) to produce color data in a standard color space, which can increase color noise in low-light situations.

Spatial resolution
According to Sigma Corporation, "there has been some controversy in how to specify the number of pixels in Foveon sensors." The argument has been over whether sellers should count the number of photosites or the total number of photodiodes, as a megapixel count, and whether either of those should be compared with the number of photodiodes in a Bayer filter sensor or camera as a measure of resolution.

For example, the dimensions of the photosite array in the sensor in the Sigma SD10 camera are 2268 × 1512, and the camera produces a native file size of those dimensions (times three color layers), which amounts to approximately 3.4 million three-color pixels. However, it has been advertised as a 10.2 MP camera by taking into account that each photosite contains stacked red, green, and blue color-sensing photodiodes, or pixel sensors (2268 × 1512 × 3). By comparison, the dimensions of the photosite array in the 10.2 MP Bayer sensor in the Nikon D200 camera are 3872 × 2592, but there is only one photodiode, or one-pixel sensor, at each site. The cameras have equal numbers of photodiodes and produce similar raw data file sizes, but the Bayer filter camera produces a larger native file size via demosaicing.

The actual resolution produced by the Bayer sensor is more complicated than the count of its photosites, or its native file size might suggest; the demosaicing and the separate anti-aliasing filter are both commonly used to reduce the occurrence or severity of color moiré patterns that the mosaic characteristic of the Bayer sensor produces. The effect of this filter blurs the image output of the sensor which produces a lower resolution than the photosite count would seem to imply. This filter is mostly unnecessary with the Foveon X3 sensor and is not used. The earliest camera with a Foveon X3 sensor, the Sigma SD9, showed visible luminance moiré patterns without color moiré.

Subsequent X3-equipped cameras have less aliasing because they include micro-lenses, which provide an anti-aliasing filter by averaging the optical signal over an area commensurate with the sample density. This is not possible in any color channel of a Bayer-type sensor. Aliasing from the Foveon X3 sensor is "far less bothersome because it's monochrome," said Norman Koren. In theory, it is possible for a Foveon X3 sensor with the same number of photodiodes as a Bayer sensor and no separate anti-aliasing filter to attain a higher spatial resolution than that Bayer sensor. Independent tests indicate that the "10.2 MP" array of the Foveon X3 sensor (in the Sigma SD10) has a resolution similar to a 5 MP or 6 MP
Bayer sensor. At low ISO speed, it is even similar to a 7.2 MP Bayer sensor.

With the introduction of the Sigma SD14, the 14 MP (4.7 MP red + 4.7 MP green + 4.7 MP blue) Foveon X3 sensor resolution is compared favorably by reviewers to that of 10 MP Bayer sensors. For example, Mike Chaney of software says "the SD14 produces better photos than a typical 10 MP DSLR because it is able to carry sharp detail all the way to the 'falloff' point at 1700 LPI, whereas contrast, color detail, and sharpness begin to degrade long before the 1700 LPI limit on a Bayer based 10 MP DSLR."

Another article judges the Foveon X3 sensor as roughly equivalent to a 9 MP Bayer sensor.

A visual comparison between a 14 MP Foveon sensor and a 12.3 MP Bayer sensor shows Foveon has crisper details.

Noise
The Foveon X3 sensor, as used in the Sigma SD10 camera, has been characterized by two independent reviewers as noisier than the sensors in some other DSLRs using the Bayer sensor at higher ISO film speed equivalents, chroma noise in particular. Another noted higher noise during long exposure times. However, these reviewers offer no opinion as to whether this is an inherent property of the sensor or the camera's image-processing algorithms.

With regards to the Sigma SD14, which uses a more recent Foveon X3 sensor, one reviewer judged its noise levels as ranging from "very low" at ISO 100 to "moderate" at ISO 1600 when using the camera's Raw image format.

Sample images
Sigma's SD14 site has galleries of full-resolution images showing the color produced by the Foveon technology. The 14 MP Foveon chip produces 4.7 MP native-size RGB files; 14 MP Bayer filter cameras produce a 14 MP native file size by interpolation (i.e., demosaicing). Direct visual comparison of images from 12.7 MP Bayer sensors and 14.1 MP Foveon sensors show Bayer images are superior on fine monochrome detail, such as the lines between bricks on a distant building, but the Foveon images are superior in color resolution.

Further development
As of May 2023, the Foveon X3 sensor is less favoured by the average photographer, being overtaken by CMOS sensors which can be made at lower cost with higher resolution and lower noise.

However it was reported in February 2021 that Sigma has been working on a new Foveon sensor but that a critical flaw was found in their development to date and they had to restart development from scratch.

In February 2022 it was reported that Sigma was in the second stage of prototyping the new full frame Foveon sensor. Second stage prototyping in this case is the evaluation of a small image sensor prototype with the same pixel size as the product specifications but with a reduced total pixel count to verify the performance characteristics of the image sensor in practice. Third stage prototyping will evaluate a full-frame image sensor with the same specifications as the mass production devices including the AD converter etc. It is unlikely that mass production will commence before 2024.

See also
 Color filter array
 Bayer filter
 CYGM filter
 RGBE filter

Notes

References

External links
 Richard F. Lyon and Paul M. Hubel. Eyeing the Camera: into the Next Century. 10th Color Imaging Conference: Color Science, System and Applications. IS&T and SID, Springfield, Va, USA, 2002. P. 349–355.
Sample gallery of Sigma SD14 with Foveon X3 sensor
Foveon X3 technology page
DPReview Foveon X3 prototype preview
Sample Sigma/Foveon photos
Sample Polaroid x530/Foveon photos
Sigma DP1

Digital photography
Image sensors
Color filter array

Foveon X3 sensor


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslavija

Milovan Savić (Novi Sad, 16. lipnja 1953.), hrvatski i srbijanski atletičar. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1976. u utrci na 400 metara, a nastupio je u prednatjecanju. Na OI 1980. nastupio je u polufinalu utrke na 800 metara i u prednatjecanju štafetne utrke 4x 400 metara

Osvojio je broncu na europskom dvoranskom prvenstvu 1976. u utrci na 800 metara. Na Mediteranskim igrama 1975. osvojio je dvije zlatne medalje, u štafetnoj utrci 4 x 400 metara i utrci na 400 metara.

Bio je član Trećeg januara i Istre iz Pule te beogradske Crvene zvezde.

Izvori

Hrvatski sprinteri
Hrvatski srednjoprugaši
Srbijanski atletičari

Milovan Savić