Jeolojik zaman cetveli (veya ölçeği), Dünya'nın jeolojik kayıtlarına dayanan bir zaman temsil şeklidir. Jeolojik zaman cetveli, kronostratigrafiyi (jeolojik katmanları zamanla ilişkilendirme) ve jeokronolojiyi (kayaçların yaşını belirlemeyi amaçlayan bir jeoloji dalı) kullanan bir kronolojik tarihleme sistemidir. Özellikle yer bilimciler (jeologlar, paleontologlar, jeofizikçiler, jeokimyacılar ve paleoklimatologlar dahildir) tarafından jeolojik tarihteki olayların zamanlamasını ve ilişkilerini tanımlamak için kullanılır. Zaman cetveli, kayaç katmanlarının incelenmesi, bu katmanların ilişkilerinin gözlemlenmesi, litoloji, paleomanyetik özellikler ve fosiller gibi özelliklerin tanımlanmasıyla geliştirilmiştir. Standartlaştırılmış uluslararası jeolojik zaman birimlerinin tanımlanması, birincil amacı jeolojik zaman bölümlerini gösteren Uluslararası Kronostratigrafik Çizelge'deki (ICC) global kronostratigrafik birimleri kesin olarak tanımlayan Uluslararası Jeolojik Bilimler Birliği'nin (IUGS) kurucu organı Uluslararası Stratigrafi Komisyonu'nun (ICS) sorumluluğundadır. Kronostratigrafik bölümler ise jeokronolojik birimleri tanımlamak için kullanılır.

Bazı yerel ve bölgesel terimler hala kullanımda olsa da, bu başlık altında sunulan jeolojik zaman çizelgesi, uluslararası bir standart kaynak olan Uluslararası Jeolojik Zaman Cetveli'ne dayandığından, ICS tarafından belirlenmiş isimlendirme, dönem ve renk kodlarına uymaktadır.

İlkeler

Terminoloji

Jeolojik zamanın bölümleri
Üst zaman, en büyük (resmî) jeokronolojik zaman birimidir ve bir kronostratigrafik birim olan eonotemin eşdeğeridir. Nisan 2022 itibarıyla, resmî olarak tanımlanmış üç üst zaman/eonotem vardır. Bunlar kronolojik sırayla Arkeen, Proterozoyik ve Fanerozoyik'tir. Hadeen gayri resmi bir üst zaman/eonotemdir, ancak yaygın olarak kullanılır.

Zaman, ikinci en büyük jeokronolojik zaman birimidir ve bir kronostratigrafik birim olan eratemin eşdeğeridir. Nisan 2022 itibarıyla 10 tane tanımlanmış dönem/eratem vardır.

Dönem, zamanın altında ve çağın üzerinde yer alan ana bir zaman birimidir. Bir kronostratigrafik birim olan sistemin jeokronolojik eşdeğeridir. Nisan 2022 itibarıyla 22 tane tanımlanmış dönem/sistem vardır. Sadece Karbonifer Dönemi/Sistemi için bir istisna vardır ve bu dönem için diğer dönemlerin aksine iki adet alt dönem/alt sistem (Misisipiyen ve Pensilvaniyen) kullanılır.

Devre, dönem ile çağ arasında yer alır ve ikinci en küçük jeokronolojik birimdir. Bir kronostratigrafik birim olan serinin eşdeğeridir. Nisan 2022 itibarıyla 37 adet resmî ve bir adet gayriresmî devre/seri vardır. Ayrıca hepsi Neojen ve Kuvaterner içinde olan 11 tane alt devre/alt seri vardır. Uluslararası kronostratigrafide alt serilerin/alt dönemlerin, resmi birer birim olarak kullanımı 2022'de onaylandı.

Çağ, en küçük hiyerarşik jeokronolojik birimdir ve bir kronostratigrafik birim olan katın eşdeğeridir. Nisan 2022 itibarıyla 96 resmî ve 5 gayriresmî çağ/kat vardır.

Kron, hiyerarşik olmayan, resmî bir jeokronoloji birimidir ve bir kronostratigrafik birim olan kronozonun eşdeğeridir. Bunlar önceden tanımlanmış stratigrafik birimlere veya jeolojik özelliklere dayandığından, manyetostratigrafik, litostratigrafik veya biyostratigrafik birimlerle bağlantılıdır.

Erken ve Geç alt bölümleri, kronostratigrafik Alt ve Üst'ün jeokronolojik eşdeğerleri olarak kullanılır. Örneğin, Alt Triyas Serisi (kronostratigrafik birim) yerine Erken Triyas Dönemi (jeokronolojik birim) kullanılır.

Özünde, belli bir kronostratigrafik birimi temsil eden kayaçların o kronostratigrafik birim olduğunu ve yerleştirildikleri zamanın da jeokronolojik birim olduğu söylenebilir. Buna bir örnek vermek gerekirse, Silüriyen Serisi'ni temsil eden kayaçların Silüriyen Serisi olduğunu ve bunların Silüriyen Dönemi sırasında çökeldiğinin söylenmesi doğrudur.

Jeolojik zaman tablosu
Aşağıdaki tablo, yerkürenin jeolojik zaman ölçeğini oluşturan bölümlerin ana olaylarını ve özelliklerini özetlemektedir. Bu tablo, en yeni jeolojik dönemler üstte ve en eskiler altta olacak şekilde düzenlenmiştir. Tablodaki satırların yüksekliği, bu satırlardaki jeolojik birimlerin süresini yansıtmamaktadır. Bu nedenle tablo ölçekli değildir ve her bir jeokronolojik birimin zaman aralıklarını birbirileriyle oranlı bir şekilde temsil etmemektedir. Örneğin Fanerozoyik üst zaman, diğer üst zamanlardan daha uzun görünüyor olsa da yalnızca ~539 milyon yılı (Yerküre tarihinin ~%12'sini) kapsar. Fanerozoyik'ten önce gelen üç üst zaman ise toplam ~3.461 milyon yılı (yerküre tarihinin ~%76'sı) kapsar. Yerküre tarihindeki son üst zaman olan Fanerozoyik'e yönelik bu önyargı, Fanerozoyik'ten önce gelen üç üst zamanda gerçekleşen olaylara dair bilgi eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Alt serilerin/alt devrelerin kullanımı, Uluslararası Stratigrafi Komisyonu tarafından onaylanmıştır.

Tablonun içeriği, bu çizelgenin çevrimiçi etkileşimli bir sürümünü sağlayan Uluslararası Stratigrafi Komisyonu tarafından üretilen ve sürdürülen resmî Uluslararası Kronostragrafik Çizelge'ye dayanmaktadır. İnteraktif sürüm,  zaman çizelgesinin, SPARQL uç noktasında, Commission for the Management and Application of Geoscience Information GeoSciML projesiyle üretilmiş ve makine tarafından okunabilir Kaynak Tanımlama Çerçevesi/Web Ontoloji Dili temsiline dayalıdır.

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 The current version of the International Chronostratigraphic Chart can be found at stratigraphy.org/chart
 Interactive version of the International Chronostratigraphic Chart is found at stratigraphy.org/timescale
 A list of current Global Boundary Stratotype and Section Points is found at stratigraphy.org/gssps
 NASA: Geologic Time
 GSA: Geologic Time Scale
 British Geological Survey: Geological Timechart
 GeoWhen Database
 National Museum of Natural History - Geologic Time
 SeeGrid: Geological Time Systems  Information model for the geologic time scale
 Exploring Time  from Planck Time to the lifespan of the universe
 Episodes,  Gradstein, Felix M. et al. (2004) A new Geologic Time Scale, with special reference to Precambrian and Neogene, Episodes, Vol. 27, no. 2 June 2004 (pdf)
 Lane,  Alfred C, and Marble, John Putman 1937. Report of the Committee on the measurement of geologic time
 Lessons for Children on Geologic Time
 Deep Time - A History of the Earth : Interactive Infographic
 Geology Buzz: Geologic Time Scale

Jeolojik zaman cetveli


Guillaume Theodor Elwert (né le  à Stuttgart et mort le  à Mayence) est un romaniste, érudit littéraire et linguiste allemand.

Biographie
W. Theodor Elwert passe son enfance en Italie. En 1915, il arrive en Empire allemand. Elwert étudie les langues romanes et l'anglais à l'Université de Lausanne avec René Bray, Pierre Gillard, René Papin, à l'Université de Fribourg avec , Philipp August Becker,  et à l'Université Louis-et-Maximilien de Munich avec Max August Förster, Karl Vossler et .

Après avoir été lecteur à Pise et avoir travaillé à la Biblioteca Hertziana de Rome, il obtient son doctorat en 1934 sous la direction de Vossler avec une étude inspirée par Heiß sur la conception de l'histoire et la technique narrative dans les romans historiques de F.D. Guerrazzi (Halle 1935) et passa son habilitation en 1941 sous la direction de Gerhard Rohlfs sur le dialecte de Fassa-Tal (Heidelberg 1943). Elwert rejoint le groupe local de Livourne du  en 1934. Alors qu'il travaille à Rome à l'Institut empereur-Guillaume pour les études culturelles, il devient administrateur de bloc pour le parti sous la direction du directeur de l'Institut .

Depuis 1953, Elwert enseigne la philologie romane à l'université de Mayence en tant que professeur titulaire, succédant à Eugen Lerch, où il prend sa retraite en 1974. Entre autres, il publie des études sur la littérature italienne, française et provençale, notamment de la Renaissance et du baroque, ainsi que sur la théorie des vers français et italiens.

Éditions
 Die Mundart des Fassa-Tals. (Ladinische Sprache) Winter, Heidelberg 1943, 2. Auflage. 1972
 Studi di letteratura veneziana. 1958.
 Das zweisprachige Individuum. Ein Selbstzeugnis. Mainz 1959 (= Abhandlungen der geistes- und sozialwissenschaftlichen Klasse der Akademie der Wissenschaften und der Literatur in Mainz. Jahrgang 1959, Nr. 6)
 Die französische Metrik. München 1961, 4. Auflage. 1978 (frz. Ausgabe Paris 1965)
 La poesia lirica italiana del seicento. 1967.
 Die italienische Metrik. München 1968 (it. Ausgabe Firenze 1973), 2. Auflage. 1984.
 Studien zu den romanischen Sprachen und Literaturen. Steiner, Stuttgart
 Aufsätze zur italienischen Lyrik. Band I. 1968.
 Italienische Dichtung und europäische Literatur. Teil 1. Band II. 1969.
 Saggi di letteratura italiana. Band III. 1970.
 Die Mundart des Fassa-Tals. Band V.
 Italienische Dichtung und europäische Literatur. Teil 2. Band VII.
 Sprachwissenschaftliches und Literarhistorisches. Band VIII.
 Die romanischen Sprachen und Literaturen. Beck, München 1979 .
 Die italienische Literatur des Mittelalters. Dante, Petrarca, Boccaccio.  Francke, München 1980 .

Bibliographie
 : Wilhelm Theodor Elwert. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 17, Bautz, Herzberg 2000 , Sp. 320–328. (nicht ganz zuverlässig)
 Gerhard Schmidt, Manfred Tietz (Hrsg.): Stimmen der Romania. Festschrift für W. Theodor Elwert zum 70. Geburtstag. Heymann, Wiesbaden 1980 .
 , Johannes Kramer (Hrsg.): Das zweisprachige Individuum und die Mehrsprachigkeit der Gesellschaft. Wilhelm Theodor Elwert zum 85. Geburtstag. Steiner, Stuttgart 1991 .

Liens externes

 Wilhelm Theodor Elwert dans le registre des professeurs de l'Université de Mayence 1477-1973

Références

Romaniste
Professeur à l'université Johannes-Gutenberg de Mayence
Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en décembre 1906
Naissance à Stuttgart
Naissance dans le royaume de Wurtemberg
Décès en février 1997
Décès à Mayence
Décès à 90 ans

Wilhelm Theodor Elwert


Le temple protestant de Sancerre est un lieu de culte situé 41 rue Basse des Remparts à Sancerre, commune du département du Cher. La paroisse est membre de l'Église protestante unie de France.

Histoire
À la Renaissance, Sancerre est touchée par les idées de la Réforme protestante. En 1534, Jean Michel, ancien aumônier de Marguerite de Valois-Angoulême, la sœur aînée du roi François Ier, prêche à Sancerre. En 1548, l'église Saint-Jean est réaménagée pour devenir le premier temple protestant de Sancerre.

C'est une place forte protestante pendant les guerres de Religion. L'histoire de la ville est marquée par le siège de Sancerre, mené par les armées catholiques de Claude de La Châtre, qui débute le 3 août 1572 et se termine par la capitulation de la cité, le 24 juin 1573.

En 1609, le comte de Sancerre autorise la construction d'un nouveau lieu de culte calviniste, sur le modèle du temple de Charenton. Du 26 octobre au 17 novembre 1685, après la révocation de l'édit de Nantes par l'édit de Fontainebleau, les deux temples de Sancerre sont démolis. Les matériaux sont recyclés pour construire la chapelle du couvent de la Miséricorde, dit des , communauté religieuse visant à la conversion des protestantes. La chapelle catholique est inaugurée le .

Au début de la Révolution française, l'article 10 de la Déclaration des droits de l'homme et du citoyen de 1789 rétablit la liberté de culte. Les communautés religieuses sont dissoutes, et le couvent de la Miséricorde est désaffecté. En 1797, les réformés obtiennent l'usage de la chapelle, ce qui est confirmé par Napoléon Ier, après les Articles organiques organisant le culte protestant dans le cadre du régime concordataire français, par un décret impérial du . L'édifice est transformé en 1894 dans le style néo-roman. Il est inscrit à l'inventaire général du patrimoine culturel depuis 1975.

Le cimetière de Sancerre, mis en place en 1850, est fermé par trois portes, une pour les catholiques, une pour les protestants, et une pour les non-chrétiens. Un carré protestant est réservé en bas de la pente.

Pasteurs
La liste des ministres de l'Église réformée de Sancerre commence avec l'auteur et explorateur Jean de Léry, qui rédige une Histoire mémorable du siège de Sancerre publié en 1574.

Architecture
La façade à pignon droit est de style néo-roman, en pierre de taille. Elle est ouverte par deux baies à arc brisée et une rosace quadrilobée, avec vitrail non figuratif. Au sommet, une croix latine. Le porche fait face à la rue du vieux-prêche. Il est précédé de quelques marches, et surmonté d'un portail en bas-relief. Sur le linteau est gravé , une déclaration inhabituelle pour un lieu de culte protestant, sans doute hérité du temps où l'édifice était une chapelle catholique. Au-dessus, sur un lutrin, s'ouvre une Bible, symbole traditionnel des temples protestants, entouré d'un rameau de vignes. Sur les pages est gravé , citation extraite de la Première épître à Timothée 2, 5. Trois cartouches indiquent les phases de construction du temple, 1548, 1797 et 1894.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes

 Siège de Sancerre
 Histoire mémorable du siège de Sancerre, de Jean de Léry
 Protestantisme en France

Liens externes

Sancerre
Temple protestant dans le Cher

Temple protestant de Sancerre


Yazid ibn Abd al-Malik (;  — 26 January 724), also referred to as Yazid II, was the ninth Umayyad caliph, ruling from 9 February 720 until his death in 724. Although he lacked administrative or military experience, he derived prestige from his lineage, being a descendant of both ruling branches of the Umayyad dynasty, the Sufyanids who founded the Umayyad Caliphate in 661 and the Marwanids who succeeded them in 684. He was designated by his half-brother, Caliph Sulayman ibn Abd al-Malik (), as second-in-line to the succession after their cousin Umar II (), as a compromise with the sons of Abd al-Malik ().

He reversed the reformist policies of Umar II, mainly by reimposing the jizya (poll tax) on the  (non-Arab Muslim converts) and resuming the war efforts on the frontiers of the Caliphate, especially against the Khazars in the Caucasus and the Byzantines in Anatolia. Yazid's moves were in line with the desires of the Arab militarist camp and the Umayyad dynasty but did not solve the fiscal crisis of the Caliphate as war booty had become insufficient and the reimposition of the jizya met strong resistance from the converted populations in the large provinces of Khurasan and Ifriqiya. He issued an iconoclastic edict whereby Christian icons were destroyed in churches across the caliphate, influencing the Byzantine emperor Leo III () to institute a similar edict in his domains.

Yazid reintroduced Syrian troops to enforce Umayyad rule in Iraq, where their domination was long resented. One of the first events of his reign was the wide-scale rebellion of the Iraqis under Yazid ibn al-Muhallab, whose suppression marked the end to the serious anti-Umayyad revolts in the restive province. Ibn al-Muhallab was a champion of the Yamanis and Yazid's appointment of Qaysi partisans to rule Iraq escalated the factional tensions there, though elsewhere Yazid balanced the interests of the two rival factions. The deadly suppression of the Muhallabids became a rallying cry for revenge during the Abbasid Revolution, which toppled the Umayyads in 750.

Early life
Yazid was born in Damascus, the capital of the Umayyad Caliphate, . He was the son of Caliph Abd al-Malik () and his influential wife Atika, the daughter of Yazid II's namesake, Caliph Yazid I (). Sources occasionally refer to him as 'Ibn Atika'. His  (patronymic) was Abu Khalid and he was nicknamed  (). Yazid II's pedigree united his father's Marwanid branch of the Umayyad dynasty, in power since 684, and the Sufyanid branch of Yazid I and the latter's father Mu'awiya I (), founder of the Umayyad Caliphate.

Yazid did not possess military or administrative experience before his reign. He rarely left Syria except for a number of visits to the Hejaz (western Arabia, home of the Islamic holy cities Mecca and Medina), including once for the annual Hajj pilgrimage sometime between 715 and 717.

He was possibly granted control of the region around Amman by Abd al-Malik. He built the desert palaces of al-Qastal and al-Muwaqqar, both in the general vicinity of Amman. The palaces are conventionally dated to his caliphate, though a number of archaeologists suggest Yazid began their construction before 720.

Family
Yazid established marital ties to the family of al-Hajjaj ibn Yusuf (d. 714), the powerful viceroy of Iraq for his father, Caliph Abd al-Malik, and brother, al-Walid I (). He married al-Hajjaj's niece, Umm al-Hajjaj, the daughter of Muhammad ibn Yusuf al-Thaqafi. During her uncle's lifetime, she gave birth to Yazid's sons: al-Hajjaj, who died young, and al-Walid II, who became caliph in 743. Yazid was also married to Su'da bint Abd Allah ibn Amr, a great-granddaughter of Caliph Uthman (), who mothered Yazid's son and daughter Abd Allah and A'isha. Su'da's cousin, Sa'id ibn Khalid ibn Amr ibn Uthman, is held by the 9th-century historian al-Ya'qubi to have "exercised the most influence upon Yazīd". Overall, Yazid had six children from his two wives and eight by slave concubines. His other sons were al-Nu'man, Yahya, Muhammad, al-Ghamr, Sulayman, Abd al-Jabbar, Dawud, Abu Sulayman, al-Awwam and Hashim.

Reign

Accession
By dint of his descent, Yazid was a natural candidate for the succession to the caliphate. A noble Arab maternal lineage held political weight during this period in the Caliphate's history, and Yazid took pride in his maternal Sufyanid descent, viewing himself superior to his paternal half-brothers. He was chosen by his half-brother Caliph Sulayman () as the second-in-line in the caliphal succession after their first cousin, Umar II, who ruled from 717 to 720. Yazid acceded at the age of 29 after the death of Umar II on 9 February 720. For most of his reign, he resided in Damascus or his estates in Jund al-Urdunn (the military district of Jordan), which was centered in Tiberias and roughly corresponded with the Byzantine province of Palaestina Secunda.

Suppression of the Muhallabids

Shortly before or immediately after Yazid's accession, the veteran commander and disgraced governor of Iraq and the vast eastern province of Khurasan, Yazid ibn al-Muhallab, escaped from the fortress of Aleppo where Umar II had him imprisoned. During Sulayman's reign, Ibn al-Muhallab, an enemy of al-Hajjaj, had been responsible for the torture and deaths of members of al-Hajjaj's family, Yazid's in-laws, and feared retaliatory maltreatment when Yazid's accession became apparent. Yazid had long held suspicions, nurtured by al-Hajjaj, of Ibn al-Muhallab's and the Muhallabid family's influence and ambitions in Iraq and the eastern Caliphate.

Evading the pursuit of Umar's or Yazid's commanders, Ibn al-Muhallab made his way to Basra, one of the main garrison towns of Iraq and the center of his family and Azd Uman tribe. On Yazid's orders, Basra's governor Adi ibn Artat al-Fazari arrested many of Ibn al-Muhallab's brothers and cousins before his arrival to the city. Ibn Artat was unable to stop Ibn al-Muhallab's entry and the latter, with support from his Yamani tribal allies in the Basra garrison, besieged Ibn Artat in the city's citadel. The Qays–Mudar factions of the garrison, though traditional rivals of the Yaman and unsympathetic to Ibn al-Muhallab, did not actively or effectively oppose him. Ibn al-Muhallab seized the citadel, captured the governor and established control over Basra. Yazid pardoned him, but Ibn al-Muhallab continued his opposition, declaring jihad (holy war) against the caliph and the Syrian troops who enforced Umayyad authority in Iraq. Umar II had likely withdrawn most of the Syrians from Wasit, their main garrison in Iraq, and Ibn al-Muhallab captured the city with ease. Most of the  (pious Qur'an readers) and the  (non-Arab Muslim converts) of Basra supported Ibn al-Muhallab's cause, with the exception of the prominent theologian al-Hasan al-Basri. The Iranian dependencies of Basra, namely Ahwaz, Fars and Kerman, joined the revolt, though not Khurasan, where Qays–Mudar troops counterbalanced the pro-Muhallabid Yamani faction in the province's garrisons.

Ibn al-Muhallab advanced toward Kufa, the other main garrison center of Iraq, where he attracted support across the tribal spectrum and among many of its noble Arab households. In the meantime, Yazid dispatched his kinsmen, the veteran commanders Maslama ibn Abd al-Malik and al-Abbas ibn al-Walid, to suppress the revolt. They killed Ibn al-Muhallab and routed his army near Kufa on 24 August 720. Yazid ordered the executions of the roughly two hundred prisoners-of-war captured from Ibn al-Muhallab's camp, while Ibn al-Muhallab's son Mu'awiya ordered the execution of Ibn Artat and his thirty supporters incarcerated in Wasit. Afterward, the Umayyad authorities pursued and killed many of the Muhallabids, including nine to fourteen boys who were sent to Yazid and executed by his order. The Muhallabid revolt's suppression marked the last of the great anti-Umayyad uprisings in Iraq.

Escalation of Qays–Yaman factionalism

The defeat of the Yamani Muhallabids and Yazid's successive appointments  to Iraq of the pro-Qaysi Maslama—who was shortly dismissed for not forwarding the provincial tax surplus to the caliph's treasury—and Maslama's Qaysi lieutenant, Umar ibn Hubayra al-Fazari, signaled a triumph for the Qays–Mudar faction in the province and its eastern dependencies. According to the historian Julius Wellhausen, "the proscription of the whole of the prominent and powerful [Muhallabid] family, a measure hitherto unheard of in the history of the Umaiyids [sic], came like a declaration of war against the Yemen [faction] in general, and the corollary was that the government was degenerating into a Qaisite party-rule". Wellhausen blames the caliph for the escalation of factionalism and attributed the appointment of Ibn Hubayra to his own desire for revenge against the Muhallabids' Yamani backers. The Yamani-affiliated tribes of Khurasan viewed the events as a humiliation and during the Abbasid Revolution which toppled the Umayyads in 750 they adopted as one of their slogans "revenge for the Banu Muhallab [Muhallabids]".

Orientalist Henri Lammens considers Yazid's portrayal as "a pro-Mudar and anti-Yaman extremist" as "unfair, as he actually tried to balance the conflicting groups, just as other Umayyad rulers did". Yazid did not champion the Qays over the Quda'a, the major component of the Yaman in Syria. Indeed, members of the Quda'a's principal tribe, the Banu Kalb, had formed the core of the caliph's army during the suppression, pursuit and elimination of the Muhallabids. He appointed Yamani governors to the large provinces of Ifriqiya (central North Africa) and the Jazira (Upper Mesopotamia) and its dependent districts of Adharbayjan and Armenia.

Fiscal and military policies
The expenses of enforcing Umayyad rule in Iraq and the expansionist war efforts along multiple fronts, including the enormous cost of the failed sieges of Constantinople in 717–718, had erased much of the monetary gains from the conquests of Transoxiana, Sind and the Iberian Peninsula under al-Walid I, causing a financial crisis in the Caliphate. Among the solutions of Yazid's predecessor to the fiscal burden were the withdrawal of the Syrians from Iraq, a halt on conquests and near elimination of grants to Umayyad princes, as well as an unrealized goal to withdraw Arab troops altogether from Transoxiana, the Iberian Peninsula and Cilicia. The most significant reforms of Umar II granted equality to the  in Khurasan, Sind, Ifriqiya and the Iberian Peninsula by abolishing the jizya, the poll tax traditionally exacted on non-Muslim subjects but in practice extended to non-Arab Muslim converts, and instituting equal pay for  in the ranks of the Caliphate's Arab-dominated armies. According to Blankinship, the reforms favoring the  may have been guided by Umar II's piety but also a fiscal consideration: if equal treatment with the Arabs made the government popular with the  it could translate into delegating an increased security role for the  in their native provinces and their enthusiastic defense of the Caliphate's frontiers, thereby reducing the expense of deploying and garrisoning Arab troops.

Yazid attempted to reverse, with limited success, the reforms of Umar II, which were opposed by the Arab militarist camp in the Caliphate and the Umayyad ruling family. During Umar II's rule the militarist camp led by Maslama may have accepted a temporary pause in activity to recover from the Constantinople debacle. Under Yazid, Maslama and his proteges, including Ibn Hubayra, were restored or appointed to senior commands, Syrian garrisons were reintroduced to Iraq, the traditional annual raids against the Byzantines and the war with the Khazars were restarted, and the grants of estates or generous sums to Umayyad princes resumed. Although Yazid's policies were presumably meant to gain the backing of the ruling elite and restore the flow of war spoils, they proved insufficient to finance the Caliphate's troops, particularly as booty had become increasingly difficult to obtain by the Arab expeditionary forces.

To fill the depleted coffers of the caliphal treasury Yazid turned to the fifth of provincial tax revenues officially owed to the caliph. Historically, the provinces neglected to forward the revenues if political conditions allowed, and governors often pilfered such funds. To ensure the flow of revenues to the treasury, Yazid appointed governors based on the example set by al-Hajjaj, i.e. upright, meticulously loyal, and ruthless in the collection of taxes. Unlike the era of al-Hajjaj, however, Yazid applied this principle for the first time to Ifriqiya, Khurasan, Sind and the Iberian Peninsula. A major aspect of his policy was the reinstatement of the jizya on the , which alienated the  in the aforementioned provinces.

In Ifriqiya, the caliph's governor Yazid ibn Abi Muslim, himself a  from Iraq and a protégé of al-Hajjaj, was assassinated by his Berber guard in 720, shortly after his appointment, for attempting to reinstate the jizya. Many, if not most, Berbers had embraced Islam and commanded a strong position in the army, unlike  in other parts of the Caliphate. The Berbers reinstalled Ibn Abi Muslim's predecessor Ismail ibn Abd Allah ibn Abi al-Muhajir and notified Yazid, who approved the change. The incident in Ifriqiya was a blow to the Caliphate's prestige in North Africa and served as a harbinger for the Berber Revolt in 740–743. The reinstatement of the jizya in Khurasan in 721/22 by Ibn Hubayra's deputy Sa'id ibn Amr al-Harashi led to revolts and wars in the province that continued for twenty years and partly contributed to the Abbasid Revolution. In Egypt pay increases to the indigenous  sailors of the Muslim fleet were reversed.

War against the Khazars
In March 722 the Syrian army of Yazid's governor in Armenia and Adharbayjan, Mi'laq ibn Saffar al-Bahrani, was routed by the Khazars in Armenia, south of the Caucasus. The defeat marked the culmination of the Caliphate's winter campaign against the Khazars and resulted in considerable Syrian losses. To avenge this defeat, Yazid II sent al-Jarrah ibn Abdallah at the head of a 25,000-strong army of Syrians, who pushed into the Caucasus homeland of the Khazars and took their capital of Balanjar on 22 August. The main body of the highly mobile Khazars avoided the Muslims' pursuit and their presence compelled al-Jarrah to withdraw to Warthan south of the Caucasus and request reinforcements from Yazid. In 723 he led another raid north of Balanjar but made no substantive gains.

Iconoclastic edict
According to Greek sources, including Patriarch John V of Jerusalem (d. 735), Theophanes the Confessor (d. 818) and Patriarch Nikephoros I of Constantinople (d. 828), Yazid issued an edict ordering the destruction of all icons in Christian churches across the Caliphate under the influence of a Jewish magician from Tiberias, called Beser or Tessarakontapechys, who promised Yazid a long life of fortune in return. Syriac sources further note that Yazid entrusted Maslama to execute the order and that the edict influenced the Byzantine emperor Leo III () to enact his own iconoclastic policy in the Byzantine Empire. The Egypt-based Arabic historians al-Kindi (d. 961), Bishop Severus ibn al-Muqaffa (d. 987) and al-Maqrizi (d. 1442) also make note of the edict and describe its execution in Egypt. Medieval historians cite different years for Yazid's edict, but modern historian Alexander Vasiliev holds that July 721, the date cited by Patriarch John V, is the most reliable. The order was reversed by Caliph Hisham ibn Abd al-Malik ().

Death

Yazid died of consumption in Irbid, a town in the Balqa subdistrict of Jund Dimashq (the military division of Damascus corresponding to Transjordan) on 24 Sha'ban 105 AH (26 January 724). His son al-Walid or half-brother Hisham led his funeral prayers. Yazid had intended to appoint al-Walid as his immediate successor but was persuaded by Maslama to appoint Hisham instead, followed by al-Walid.

Portrayal in sources
In traditional Islamic sources, Yazid and his son al-Walid have "a reputation for unabashed extravagance and hedonism", contrasting with Umar II's piety and Hisham's austerity. According to historian Khalid Yahya Blankinship, despite the "momentous events of his reign", both the traditional and modern sources frequently depict Yazid as "a frivolous slave to passion", especially to his singing slave girls Hababa and Sallama, whom he acquired  after his accession. Hababa's talents, beauty and charm supposedly captivated the caliph, causing him to neglect his duties, to the chagrin of his inner circle, especially Maslama. According to this narrative, Yazid had secluded himself with Hababa at his estate in the wine country of Beit Ras (Capitolias), near Irbid. There, Hababa died when she choked on a grape or pomegranate seed Yazid had playfully tossed into her mouth. Grief-stricken, he died a few days later. Blankinship considers the portrayal of Yazid as being heavily influenced by Hababa to be "much exaggerated", though he likely patronized poets and had a "refined artistic taste".

See also
 Khalid ibn Yazid, maternal uncle of Yazid II.
 Marwan al-Akbar, brother of Yazid II.
 Abd al-Aziz, nephew of Yazid II.

Notes

References

Bibliography

690s births
724 deaths
8th-century Umayyad caliphs
8th-century monarchs in Asia
8th-century monarchs in Africa
8th-century monarchs in Europe
Deaths from tuberculosis
Iconoclasm
Year of birth uncertain
8th-century Arab people

Yazid II


Zeynep Gamze Özçelik (26 Ağustos 1982, İstanbul), Türk oyuncu, sunucu ve modeldir.

Hayatı
1982 yılında İstanbul'da doğdu. Anne tarafından Selanik göçmeni, baba tarafından ise Bayburtludur.  Maltepe Anadolu Lisesi ve İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde öğrenim gördü.

1999'da Elite Model Look İpek güzeli, 2000'de Miss Turkey 2. güzeli seçildi.  Çeşitli televizyon dizilerinde rol aldı.

2003-2004 yıllarında yayımlanan Popstar Türkiye adlı yarışma programında sunuculuk yaptı. Ardından Türkstar,  Buzda Dans, Ben Buradan Atlarım gibi yarışma programlarının ve birçok özel gecenin sunuculuğunu üstlendi.

2004 yılında Hırsız Var adlı filmde rol aldı. 2006'da Tiyatrokare'nin sahnelediği Seni Seviyorum adlı oyunda sekreter rolünü canlandırdı.

Arka Sokaklar  adlı polisiye dizide canlandırdığı Zeynep Akyüz Ateş karakteriyle tanındı. Bu dizideki rol arkadaşı  Uğur Pektaş ile evlendi. Bu evlilikten  bir oğlu dünyaya geldi. Çift, 2011 yılında boşandı.  Mehmetçik Kut'ül Amare dizisinde Elizabeth karakterini canlandırdı.

2017'de "Umuda Koşanlar" adlı yardım derneğini kurdu.

Filmografisi

Tiyatro oyunları

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Türk televizyon sunucuları
Türk kadın modeller
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
İstanbul Bilgi Üniversitesinde öğrenim görenler

Gamze Özçelik


Nada Milošević-Đorđević (Beograd, 2. prosinca 1934.) srpska je povjesničarka književnosti te profesorica na Filološkom fakultetu Sveučilišta u Beogradu i dopisni član SANU od 2003. godine, redovni član od 1. studenog 2012. godine.

Objavila je velik broj radova iz područja usmene književnosti. Jedna je od dobitnica nagrade Mladen Leskovac.

Nagrade
 Nagrada Mladen Leskovac

Izvori

Vanjske poveznice
 The oral tradition Nade Milošević-Đorđević na Rastku.
 Veći broj radova u okviru Zbornika Matice srpske za slavistiku na Rastku.

Srbijanski povjesničari
Srbijanski književni povjesničari
Akademici SANU

Nada Milošević-Đorđević


Elena Matei () este model născută în Moldova. Mama ei este rusoaică, iar tatăl ei este moldovean. A fost descoperită inițial în București, România, în anul 2012.

Cariera
Elena Matei activează ca model pentru diverse campanii și editoriale din întreaga lume, dar și pentru publicații de renume precum Harper's Bazaar, Elle Marie Claire, QP și Ocean Drive. Elena a apărut pe coperta revistelor Harper's Bazaar Vietnam, Harper's Bazaar Greece, Elle Greece. Haunted Magazine, Rumors, QP  și Acqualina. In 2017, a fost invitată la preselecțiile pentru Sports Illustrated Swimsuit Edition De asemenea, a lucrat în campaniile pentru Raw Spirit , Nissa, Guess Jeans și Victoria's Secret.

Elena Matei apare în albumul de fotografii "Angels" a renumitului fotograf pentru Victoria's Secret, Russell James, alături de supermodelele Candice Swanepoel, Lily Aldridge, Adriana Lima, Gigi Hadid, Cindy Crawford și Rihanna.

Elena este reprezentată în SUA de către Elite Model Management.

Note

Legături externe

Nașteri cu dată necunoscută
Fotomodele române
Oameni în viață

Elena Matei


ඇන්තනි ඇල්බනීසි හෝ ඇන්තනි ඇල්බනීස් (Anthony Norman Albanese), උපත 2 මාර්තු 1963) යනු ඕස්ට්‍රේලියානු දේශපාලනඥයෙක් සහ ඕස්ට්‍රේලියාවේ වත්මන් අගමැති වේ.  ඔහු 2019 මැයි මාසයේ සිට ඕස්ට්‍රේලියානු කම්කරු පක්ෂයේ නායකයා වී ඇති අතර ඇල්බනීසි විපක්ෂ නායකයා ද වී ඇත. ඔහු 1996 සිට ග්‍රයින්ඩ්ලර් ආසනයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක්. ඇල්බනීසි කෙවින් රඩ් රජය යටතේ ඕස්ට්‍රේලියාවේ නියෝජ්‍ය අගමැති වී ඇත. ඔහු 2013 සහ 2007 සිට 2013 දක්වා කෙවින් රඩ් සහ ජූලියා ගිලාඩ්ගේ රජයන්හි ඇමතිවරයෙකු ද විය.
ඇල්බනීසි 1963 මාර්තු 2 දින සිඩ්නි හි උපත ලැබීය.  ඔහු ශාන්ත මරියා ආසන දෙව්මැදුර විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා ඇති අතර  සිඩ්නි විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ඇත.  ඔහු ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස කම්කරු පක්ෂයට සම්බන්ධ විය.  පසුව ඔහු පළාත් පාලන අමාත්‍යාංශයේ පක්ෂ නිලධාරියෙකු සහ පර්යේෂණ නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඇල්බනීසි ඔස්ට්‍රේලියානු නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය 1996 මැතිවරණයේදී නිව් සවුත් වේල්ස් ප්‍රාන්තයේ ග්‍රයින්ඩ්ලර් මැතිවරණ කොට්ඨාශයෙන් ඔවුන් තෝරා පත් කර ගන්නා ලදී.  2001 දී ඔහු ප්‍රථම වරට කම්කරු පක්ෂයේ ඡායා කැබිනට්ටුවට පත් කරන ලදී.  2006 දී ඔහු විපක්ෂ කටයුතු කළමනාකරු ලෙස පත් කරන ලදී.
2022 මැයි 21 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ඔහු ඇල්බනීසි ස්කොට් මොරිසන්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ලිබරල්-ජාතිකවාදී සන්ධානය පරාජය කර ඕස්ට්‍රේලියාවේ 31 වැනි අගමැති ලෙස තේරී පත් විය. ඔහු දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු අගමැති ලෙස තේරී පත් වූ සිව්වන කම්කරු නායකයා වේ.   ඔහු 2022 මැයි 23 දින අගමැති බවට පත් විය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ජීවමාන ජනයා
1963 උපත්

ඇන්තනි ඇල්බනීසි


Dvoranski Kup Hrvatske u hokeju za žene za 2018. godinu je osvojila ekipa "Mladosti" iz Zagreba. Natjecanje je održano 15. prosinca 2018.

Sudionici
 Jedinstvo - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Dvoranski Kup Hrvatske u hokeju za žene
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za žene 2019.

Vanjske poveznice
 hhs-chf.hr, Hrvatski hokejski savez
 hhs-chf.hr, Dvoranski Kup Hrvatske za seniore i seniorke

Izvori

 hhs-chf.h, Dvoranski kup za 2018 osvojile ekipe Zeline i Mladosti, objavljeno 19. prosinca 2018., preuzeto 20. prosinca 2019.
 drive.google.com, HHS download zone, Izvješća voditelja natjecanja -> Sezona 2018/2019 -> Zima 2018/2019, pristupljeno 20. prosinca 2019.

2018

Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za žene 2018.


Türkiye'de kadın hakları konusu, Batı dünyasındaki gelişmelere paralel olarak 19. yüzyıl ortalarından itibaren gündeme gelmiştir.

İlk dönemde daha çok kadınların eğitim hakkı ile ilgili olarak yapılan düzenlemeler öne çıkmıştır. Avrupa'da yaklaşık aynı yıllarda gerçekleştirilen reformlarla, Osmanlı Devletinin ilk kız idadisi (lisesi) de 1880'de açılmıştır. Viyana Üniversitesi ilk kız öğrencisini 1897'de, Sorbonne 1899'da, Alman üniversiteleri 1895 ile 1905 arasında kabul etmiş iken, İstanbul Darülfünun'unda karma öğretim 1914-1921 yılları arasında gerçekleşmiştir.

Kadınların özel hukuktaki konumuna ilişkin reformlar II. Meşrutiyet döneminde gündeme gelmiş, çok eşlilik ilk kez 1917'de çıkarılan bir yasayla Avrupa normları doğrultusunda düzenlenmiştir. Özel hukukta kadın-erkek eşitliği (bazı istisnalarla) 1926 tarihli Medeni Kanun'la gerçekleşmiştir.

Kadınların siyasi ve mesleki yaşamda hak iddia etmelerinin örneklerine 1908-1914 yıllarından itibaren rastlansa da, bu alanda önemli gelişmeler ancak 1923 sonrasında Cumhuriyet döneminde gerçekleşme fırsatını bulmuştur.

Türkiye'de kadınlar, 1930'da belediye seçimlerinde ve 1934'te genel seçimlerde seçme ve seçilme hakkına kavuşmuştur.

Günümüzde Türkiye'de kadın haklarına dair başlıca sorunlar olarak şunlar gösterilebilir:
 Aile içi şiddete ve zorbalığa maruz kalmak
 Toplumsal ve kültürel baskı.
 Eğitim-öğretim imkânlarından yoksun bırakılmak.
 Çalışma hakkından yoksun bırakılmak.
 İş yerinde mobbing, ayrımcılık ve gelir adaletsizliği.

Tarihi
Müslümanlıktan önceki çeşitli Türk devletlerinde kadın-erkek eşitliği görülmektedir. Dr. Halit Fikret Kanat'ın Pedagoji Tarihi adlı eserinde "Bir emir, hakan diyor ki şeklinde başlarsa makbul sayılmazdı. Hakan ve hatun emrediyor ki diye başlarsa makbul olurdu. (...) Hakan yalnız başına yabancı devletlerin elçilerini kabul edemezdi. Elçiler hakan sağda, hatun solda olmak üzere ikisinin karşısına çıkabilirdi. Bundan anlaşılıyor ki halka ait hizmetlerde kadının rolü hakan derecesinde büyüktü. (...) Aile içinde velilik hakkı yalnız babaya değil, her ikisine de aitti."; "Eski Türklerde harem, peçe ve yaşmak yoktu. Kadın her meclise girebilirdi." ifadeleri yer almaktadır.

İslamiyet'in Arap tesirinin az olduğu Hindistan Orta Asya bölgelerinde kadın hükümdarlara örnek olarak, Delhi Müslüman Türk Devleti Sultanı Raziyye Hatun, Müslüman Mısır tahtında Eyyübi soyundan Melik Salik'in eşi Şecerüd-Dür, İran'ın Kutluk Bölgesi'nde kurulmuş olan Kutluk Devleti'nde Türkan Hatun gösterilebilir.

Osmanlı'da eğitim hakkı
Osmanlı Devleti'nde kadın haklarına dair yasal bir düzen bulunmamaktaydı. Kız çocuklarının eğitim hakkının zaman içinde gelişimi bu konudaki en temel konulardan olmuştur.

Eğitimin ilk basamağı sıbyan mektepleriydi. Genellikle mahalle aralarında ve cami yakınlarında kurulurdu. Kız ve erkek çocukların karma olarak devam ettiği okulların yanı sıra bazı yerlerde yalnız kız çocukları için açılanlar da bulunuyordu. Bunların belli makamlarca düzenlenmiş belirli bir programları yoktu. Kız okullarının kadın hocaları Kur-an'ı ezberleyerek hafız olmuş ve o devrin klasikleşen birkaç kitabını okumayı bilen yaşlı kadınlardı.

Tanzimat devrinden sonra ilk defa Osmanlı Devleti erkek eğitimi yanında kadın eğitimine önem verilmesi gerektiğini ve bu konuda örgütleşmeye gidilmesi gerektiğini kabul etmişlerdir. Kadın eğitimi, devletin genel eğitiminde yer almaya başlamış ve 1858'de kız rüşdiyeleri açılmıştır.

Bu genel eğitim hareketleri dışında sarayda kadınlara Batı musikisi eğitimi verilmekteydi. 1870'te "Darülmuallimat" açılarak kız rüşdiyeleri için kadın öğretmenler yetiştirilmeye başlanmış ve böylece büyük şehir ve kasabalarda giderek yayılmaya başlamıştır.

Tanzimat Dönemi (1839-1908) ile birlikte Batı'da görülen etkiler, Türk kadını açısından da bazı yenilikler getirmiştir. 1876 Kanun-i Esasi ile birlikte temel haklar düzenlendi ve kız ve erkek çocuklarına temel eğitim zorunlu hale geldi. Devamında, Maarif Nazırı Saffet Paşa tarafından, 1869'da Fransa Fransa'nın Duruy Kanunu'ndan (1867) yararlanılan Maarif-i Umumi Nizamnamesi hazırlanmış ve eğitim düzenimize hukuki bir yön verilmiştir. Bu nizamnamede, kadın eğitimi hakkında, okuma-yazma çağındaki çocukların tümüne ilk öğrenim mecburiyeti konulmuş, uygun yerlerde kızlar için orta okul (Rüşdiyeler) açılması düşünülmüş ve İstanbul'da Kız Öğretmen Okulu açılması düşünülmüştür. 14 Ekim 1911'de üç rüştiye ve iki idadi sınıftan kurulu İstanbul İnas İdadisi adıyla ilk kız idadisi kurulmuştur. 1913'te İstanbul İnas Sultanisi adı altında ilk kız lisesi açılmıştır. Ayrıca, Kız Teknik, Kız Sanayi Mektepleri açılmıştır. 1914'te kızlara özel İnas Darülfünunu açılmış ve kızlar için en yüksek eğitim müessesesi olmuştur.

I. Dünya Savaşının başlamasıyla, erkeklerin silah başına çağrılmalarıyla, kadınlar devlet hizmetlerinde onların yerlerini almışlardır. Halide Hanım, Nuriye Hanım, II. Mahmud'un kızı divan sahibi, şair Adile Sultan, şair ve bestekâr Leyla Hanım, Cevdet Paşa'nın kızları Fatma Aliye, Emine Sebihe Hanım, bestekâr Cavide Hayri, Kadınlar Dünyasına sahip ve yazar Ülviye Mülan Hanım, kadın hak ve duygularını yazan şair Yaşar Nezihe Hanım ve Fitnat Hanım bunlardan bazılarıdır. Hanımlara Mahsus Gazete, Kadınlar Dünyası, Hanımlar Alemi adlı gazete ve dergilerde kadın hakları savunuldu. Kadın hakları üzerine bu gelişmeler, kadınların eğitimi üzerinde etkili olmuştur.

1916'da İstanbul İnas İdadisi'nin aynı öğrenci ve öğretmen kadrosu ile "Leyli ve Nehari İstanbul Sultanisi" adı altında ilk kız lisesi açılmıştır. 1917'de eğitim süresi bir yıl olan "Ameli Ticaret İnas Şubesi" adı altında Ticaret Okulu Kızlar Şubesi açılmıştır. 1918'de, Erkek ilkokullarında kadın öğretmenlerin de ders verebileceği hakkında Maarif Nezaretince alınan karar yayımlanmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti'nde medeni haklar
Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra 1924 yılında Tevhid-i Tedrisat Kanunu' nun kabul edilmesiyle eğitim tek sistem altında toplanmış ve kadınlarla erkeklere eğitimde eşit imkânlar sunulmuştur. 1925 yılında Kıyafet Kanunu ve 1926 yılında kabul edilen Türk Medeni Kanunu ile kadınların yasal statüsü değişmiş, hem aile içinde hem de bir birey olarak eşit haklar tanınmıştır. Kadınlara 1930'da yerel, 1934'te genel seçimlerde seçme ve seçilme hakkı tanınmıştır. 1998 tarihli Ailenin Korunmasına Dair Kanun, 2002 tarihli Yeni Medeni Kanun, 2003 tarihinde İş Kanunu'ndaki değişiklikler, 2005 yılında Ceza Kanunu'ndaki değişiklikler kadın hakları lehine yasal düzenlemeleri içermektedir. Türkiye ayrıca  'kadın hakları evrensel beyannamesi' olarak da tanımlanan Kadınlara Yönelik Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi'nin tarafları arasındadır.

Feride Acar'ın belirttiği gibi, Cumhuriyet reformları kadınların kamu alanına açılmasının kolaylaştırmış ve toplumda kadın-erkek eşitliği fikrine olumlu bir ideolojik anlam yükleyen yeni kuşaklar yaratmaya çalışmıştır. Kadınların insan haklarına ilişkin durum, hukuki açıdan uluslararası standartlara oldukça uygun hale gelmiştir. Ancak çağdaş toplumlarda asla kabul edilemeyecek bazı ayrımcılık örnekleri de halen görülmektedir.

Kadına yönelik şiddet

Dünyada her 3 kadından 1'i hayatında en az bir kez aile içi şiddete maruz kalırken, G-20 üyesi Türkiye'de bu oran diğer gelişmiş devletlere oranla çok daha yüksektir.

Türkiye genelinde kadınların neredeyse yarısı şiddete maruz kalmaktadır. Uzmanlara göre ülke genelinde eşi veya eski eşi tarafından fiziksel şiddete maruz bırakılan kadınların oranı %39. Varoşlarda bu oran %97'lere çıkıyor. Yaşadıkları fiziksel şiddeti kimseye anlatamayan kadınların oranı %48.5. Herhangi bir sivil toplum örgütüne ve polis, savcılık dahil hiçbir kuruluşa başvurmayanların oranı %92. 2023 tarihli bir UNDP raporuna göre, erkeklerin eşlerini dövmesinin meşru olduğuna inanma oranı Türkiye'de yüzde 75'ten fazladır. 2022 tarihli bir başka araştırmaya göre de Türkiye'de kadınların yaşadığı en büyük sorun, şiddettir.

Genel kanının aksine kırsal kesimde ve kentlerde kadına karşı şiddet oranı hemen hemen eşit düzeydedir. Şiddetin en yoğun yaşandığı bölgeler ise Doğu ve İç Anadolu bölgeleridir.

Eski Millî Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu'ya göre kadına karşı şiddetle mücadelede, kadın ve erkeklerin duyarlılıklarının artırılması, farkındalık yaratılması ve bilinçlendirilmesi ayrıca şiddet mağduru veya risk altındaki kadınlara sunulan hizmetlerde ise kurumsal mekanizmaların eşgüdüm içinde çalışmalarını sürdürmesi gerekmektedir.

Kadına en temel haklarının iade edilmesinde erkeklerin eğitimine çok önemli rol düştüğü düşüncesiyle 2006 yılı Ağustos'unda askerlik hizmetini yapmakta olan er ve erbaşlara verilen yurttaşlık sevgisi eğitim programına kız çocuklarının eğitimi, kadınların istihdamı ve karar alma mekanizmalarına katılımları, kadına yönelik şiddet, töre cinayetleri, kadın hakları ve toplumsal cinsiyet eşitliği konuları da dahil edildi.

Adalet Bakanlığı tarafından açıklanan istatistiklere göre, Türkiye'de kadın cinayetlerinde 2002'den 2009'a kadar %1.400 oranında artış olmuştur. Aynı verilere göre 2002 yılında 66, 2003'te 83, 2004'te 164, 2005'te 317, 2006'da 663, 2007'de 1011, 2008'de 806, 2009'un ilk 7 ayında ise 953 kadın yaşamını kaybetmiştir.

Türkiye'de aile içi şiddete uğrayan kişilerin korunması için gerekli tedbirlerin alınmasını düzenleyen "Ailenin Korunmasına Dair Kanun", 1998'de yürürlüğe girdi. 2011'de Avrupa Konseyi Bakanlar Kurulu toplantısında, "Kadına Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi"ne ilk imza atan ülke Türkiye oldu. Bu anlaşmaya istinaden 2012 yılında 6284 sayılı "Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun" çıkarıldı. Ancak İstanbul'da imzaya açıldığı için İstanbul Sözleşmesi olarak da adlandırılan bu anlaşmadan Türkiye 20 Mart 2021'de çekildi. Bu karar çeşitli tartışma ve protestolara neden oldu.

Daha sonraki dönemde, kadına yönelik şiddet olaylarının önüne geçebilmek ve şiddete maruz kalan kadınlara yardım edebilmek amacıyla KADES isimli bir telefon uygulaması İçişleri Bakanlığı tarafından yürürlüğe kondu.

Eğitim
Kadın haklarının gelişimi açısından önemli bir eşik olan yeterli eğitimin alınması konusu Türkiye'de gelişmekte göstermektedir ancak halen erkek-kadın arasındaki farklılar tam olarak kapanamamıştır.

1975-2000 döneminde üniversite mezunu kadın sayısı 56 binlerden 910 bine kadar yükselirken, okuma yazma bilmeyen kadın sayısı, hala oldukça yüksektir. 2000 yılında Türkiye'de 25 yaşın üzerinde okuma yazma bilmeyen kadın sayısı 4 milyon 625 bin iken bu sayı erkeklerde 1 milyon 176 bin kişiydi. 2008-2022 yılları arasında kadınlarda okuma yazma bilen oranı %86,9'dan %95,9'a, erkeklerde ise bu oran %96,7'den %99,3'e yükselmiştir.

2008 yılında en az bir eğitim düzeyini tamamlayan 25 ve daha yukarı yaştaki kadınların oranı %72,6, erkeklerin oranı %89,8 iken bu oran 2021 yılında ise kadınlarda %87,3, erkeklerde %97,1 oldu.

Kız çocuklarının eğitiminin önündeki engeller
Farklı kentlerde değişiklik göstermekle birlikte, bu konudaki ortak noktalar şöyle sıralanabilir:
 Okul ve dersliklerin yetersizliği;
 Okulların yerleşim yerlerinden uzak olması ve birçok ailenin kız çocuklarının bu kadar yol gitmesini istememeleri;
 Ailelerin, çocuklarını, fiziksel koşulları elverişsiz, örneğin tuvaletsiz, su şebekesi olmayan okullara göndermek istememeleri;
 Birçok ailenin ekonomik güçlük içinde olması;
 Ailelerin erkekleri kızlara göre önde tutan geleneksel önyargıları;
 Çocukları evde çalıştırarak aile gelirine ek katkı sağlama eğilimi;
 Birçok ailenin kızlarının bir an önce evlenmesini eğitimden daha önemli görmesi;
 Kırsal bölgelerde kadın rol modellerinin nadiren görülmesi ya da hiç olmaması;

Buna karşılık, 1975-2000 döneminde kadınların eğitimde büyük mesafe kaydettikleri de görülmüştür. Nitekim dönem başında:

 1 milyon 920 bin seviyesinde olan ilkokul mezunu kadınların sayısı 7 milyon 644 bine,
 167 bin olan ortaokul mezunu sayısı 896 bine,
 199 bin olan lise mezunu sayısı da 1 milyon 539 bine çıktı.
 Üniversite mezunu kadın sayısı da 56 binlerden 910 bine kadar yükseldi.

Mesleki eğitim

Kız çocuklarına mesleki eğitim vermek amacıyla Kız Teknik Öğretim Müdürlüğü 1933 yılında kuruldu.

Kadın iş gücü

Türkiye'de kadınların iş gücüne katılım oranları son derece düşüktür. 2021 KONDA verilerine göre Türkiye'de kadınların %56'sı ev kadınıdır. Kadınların %16'sı işçi veya esnaf, %8'i beyaz yakalı, %6'sı emekli, %8'i öğrenci, %4'ü işsiz, %2'si ise çalışamaz haldedir. Kadın istihdamı hususunda 2011'den beri özellikle işçi ve esnaf kategorisinde büyüme meydana gelmiş ve ev kadınlarının oranı azalmıştır.

Çalışan erkek sayısı yaklaşık 17 milyon iken çalışan kadın sayısı 6 milyon civarında, yani erkeklerin üçte biri oranındadır. Kadınlardaki işsizlik oranı yüzde 9.4 iken, erkeklerde işsizlik oranının yüzde 10.7 olması kadın işsizliğinin daha düşük olduğu kanısı yaratıyor. Ancak bunun nedeni, kadınların işgücüne daha az katılması. Türkiye'de tarım dışı kadın çalışanların oranı hızla artıyor. 1997 yılında yüzde 17.7 olan bu oran 2003 yılına gelindiğinde yüzde 20.6'ya çıktı Tüm bunlara rağmen, kadın ve erkek çalışanların ücret dengesizliği devam ediyor. Türkiye, Dünya Ekonomik Forumu tarafından yayımlanan 2009 Küresel Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği Endeksi'nde, 134 ülke arasında 129. sırada yer almıştır.

Ağır işler

1936'da kadınların yer altında ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılması, ILO sözleşmesi ile yasaklandı.

Siyaset

Kadınlar siyasi hayatta da var olma mücadelesine ilk kez 1923 yılında başladı. Kadınlar, ilk kadın partisi Kadınlar Halk Fırkası'nı, Nezihe Muhittin'in başkanlığında 1923 yılında kurmak istedi. Ancak partinin kuruluşuna, kadınlara oy hakkı tanımayan 1909 tarihli Seçim Kanunu gereğince valilikçe izin verilmediği için parti girişimi dernekleşme ile sonuçlandı.

29 Ekim 1923'te Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte kadınların kamusal alana girmesini sağlayan yasal ve yapısal reformlar hızlandı. Tevhid-i Tedrisat Kanunu'nun 3 Mart 1924'te çıkarılmasıyla tüm eğitim kurumları Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlanırken, kızlar da erkeklerle eşit haklarla eğitim görmeye başladı.

Kadınlara siyasetin kapısını aralayan Belediye Yasası, 1930 yılında çıkarıldı. Böylece kadınlar belediye seçimlerinde seçme ve seçilme hakkı kazandı.

8 Şubat 1935'te TBMM Beşinci Dönem seçimleri sonucunda 17 kadın milletvekili, ilk kez meclise girdi. 1936'da yürürlüğe giren İş Kanunu ile kadınların çalışma hayatına düzenleme getirildi.

Kadınlara köylerde muhtar olma ve ihtiyar meclisine seçilme hakları ise 1933 yılında Köy Kanunu'nda değişiklik yapılarak verildi. Kadınlara siyasetin kapısı 1934'te yapılan Anayasa değişikliği ile seçme ve seçilme hakkı tanınmasıyla tam olarak açıldı ve ilk kadın milletvekilleri TBMM'de yerlerini aldı.

1950 yılında ilk kadın belediye başkanı Müfide İlhan Mersin'den seçildi.

İlk kadın bakan Türkan Akyol, 1971 yılında göreve atandı.

17 Kasım 1972'de Türkiye Ulusal Kadınlar Partisi kuruldu. Parti, 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında, askerî mahkemenin kararı doğrultusunda 16 Ekim 1981 tarihinde kapatıldı.

1989 yılında kadınlara da kaymakamlık yolu açıldı. İçişleri Bakanlığı, kaymakamlık sınavlarına kadınların da alınacağını açıkladı. Kadının çalışmasını kocanın iznine bağlayan Medeni Kanun'un 159'uncu maddesi, Anayasa Mahkemesi'nce 1990 tarihinde iptal edildi.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk kadın vali Lale Aytaman, 1991 yılında Muğla'ya atandı. 1993'te İstanbul Üniversitesi'nde ilk Kadın Araştırmaları Ana Bilim Dalı açıldı ve yüksek lisans programı vermeye başladı. Aynı yıl Kadın Dayanışma Vakfı, Altındağ Belediyesinin desteğiyle kadın danışma merkezi ve kadın sığınma evini açtı.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde Başbakan koltuğuna ilk kez bir kadın oturdu. Türkiye'nin ilk kadın başbakanı Tansu Çiller, 25 Haziran 1993 tarihinde hükûmeti kurdu.

Nüfusun yarısını oluşturan kadınların Meclis'teki temsil oranı oldukça azdır. Genel seçimlerde seçme ve seçilme hakkının kazanıldığı 1935'ten 2009'a kadar Meclis'e 8 bin 794 erkek vekile karşılık sadece 236 kadın girebildi.

2021 yılı itibariyle ülke parlamentolarındaki kadın ortalaması %26 iken Türkiye'de %17'dir. Bu oran Avrupa ülkelerinde %30; Asya ülkelerinde %20, Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerinde %17,5 seviyesindedir. Benzer şekilde Türkiye'de Belediye Başkanlarının sadece %3'ü, belediye meclisleri üyelerinin ise %11'i kadındır. Bu durum nüfusla karşılaştırılacak olunursa temsilde adaletsizliğin tipik göstergesidir.

Çok eşliliğin kaldırılması ve boşanma hakkı

Erkeğin çok eşliliği ve tek taraflı boşanmasına ilişkin düzenlemelerin kaldırıldığı, kadınlara boşanma hakkı, velayet hakkı ve malları üzerinde tasarruf hakkı tanıyan Türk Medeni Kanunu, 17 şubat 1926'da kabul edildi.

Türkiye'de evlenen yabancı erkekler yasalar hükmüyle vatandaşlığa geçemezler, fakat yabancı kadınlar geçebilir.

2010 İstatistiklerine göre Türkiye'de 5 ilin nüfusu kadar doğu bloğundan gelen kaçak kadın çalışmaktadır. Mecliste yasa dışı göçmen ticaretine gösterilen dikkat çekici tolerans ile eşine genelde güvenen Türk kadını kontrastı ise dünyada birinci sırada yerini korumaktadır. Bunun getirisinde birçok sahte evlilik de yapılmakta ve benzer politikalar sonucunda yaşanan yasa dışı kadın nüfusu fazlası ile de sosyal ve çalışma imkânları halihazırda kısıtlı olan ve halen tek güvencesi kocası olmak durumunda bırakılmış, belediye ve sosyal çalışmalarda yüksek sertifikalar veya cep harçlığı hariç kontenjan bulması imkânsız olan vatandaş kadınların ülkede yapılan iş değiştirme, eş değiştirme, gelir dağılımında düşüş ve seks işçiliğinde,  AIDS riskinde ise bu nedenle 90'lı yılların başından bu yana hızlı bir artış gözlemlenmektedir.

Doğum izni ve yardımı

Kadınların en önemli sorunlarından olan doğum izni, ilk kez 1930 yılında düzenlendi.

Kadınlara doğum yardımı ilk kez 1945 yılında 4772 sayılı yasa ile düzenlendi. Yaşlılık sigortasının kadın ve erkekler için eşit esaslara göre düzenlenmesi ise 1949 yılında çıkarılan yasa ile gerçekleşti.

Sağlık Bakanlığı bünyesinde ana çocuk sağlığı hizmetleri verilmesine 1952 yılında başlanırken, gebeliği önleyici araçların satış ve dağıtımının serbest bırakılmasını ve tıbbi zorunluluk halinde kürtaj hakkı tanınmasını düzenleyen 'Nüfus Planlaması Hakkında Kanun' 1965 yılında çıkarıldı.

Eşit değerde iş için kadın ve erkek işçiler arasında ücret eşitliğini sağlayan ILO sözleşmesi 1966 yılında onaylandı.

1983'te 2827 nolu Nüfus Planlaması Hakkında Kanunda yapılan düzenlemelerle, 10 haftaya kadar olan gebeliklerde tıbbi gereklilik olmadığı hallerde isteğe bağlı kürtaja ve gönüllü cerrahi sterilizasyon yöntemlerinin kullanımına izin verilmiştir.
Kürtaj/istemli düşük/gebeliği sonlandırma için kadın eğer 18 yaşın üzerindeyse ve evli değilse kendi isteği, evliyse kocasının da onayı, 18 yaşından küçük ise vasisinin de onayı gerekiyor.  Ayrıca TCK nun 99.madde ve 6. fıkrasına göre tecavüz sonucu oluşan gebeliklerde 20 haftaya kadar gebeliğin sonlandırılması suç oluşturmuyor, kanun buna onay veriyor.

Her nasılsa, Türkiye'de 2000'li yılların başlarında Türkiye'de daha tartışılabilir hale gelen doğum, süt izni yasasının daha yaptırımlısı ise (1 sene doğum izni gibi) Rus kadınlarını ve sosyolog yazarlarına göre daha önce Doğu Bloku ülkelerinde uygulanmış ve acı su-altın kase olarak, kadınların işsiz kalmaları ve seks göçünde asıl nedeni teşkil etmiştir.

Ayrımcılıkla mücadele

Türkiye, Birleşmiş Milletler Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi'ni 1985 yılında imzaladı. Sözleşme bir yıl sonra yürürlüğe girdi. 1985 yılında 'Beşinci Beş Yıllık Kalkınma Planı'nda kadın konusu, ilk kez bir sektör olarak yer aldı ve bu konuda politikalar belirlendi.

İlk 'Kadın Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi', 1989 yılında İstanbul Üniversitesi'nde kuruldu. Bugün üniversiteler bünyesinde kurulan bu merkezlerin sayısı 13'e ulaştı.

Tecavüzle mücadele

Tecavüz mağdurunun seks işçisi olması halinde cezanın indirilmesini öngören Türk Ceza Kanunu'nun 438'inci maddesi, TBMM tarafından 1990 yılında yürürlükten kaldırıldı.

Yerel yönetimler özellikle şiddete uğrayan kadınlara yönelik hizmet vermeye başlarken, Türkiye'de ilk kadın sığınma evi, Bakırköy Belediyesi tarafından 1990 yılında açıldı.

Yaşam beklentisi

2005 yılı için kadınların yaşam beklentisi 71.3 yıl olarak hesaplanırken, 2030 yılında ortalama yaşam beklentisinin 76 yıla çıkacağı öngörülüyor. Bu tarihte Türkiye'deki kadın sayısının erkek sayısının önüne geçmesi bekleniyor.

2030 yılında Türkiye'deki kadın sayısının 46 milyon 854 bin, erkek sayısının da 46 milyon 841 bin olacağı tahmin ediliyor.

Kadının kendi soyadını kullanabilmesi
Türkiye'de kadınlar eşlerinin soyadını kullanmak zorundadır. Kendi soyadlarını da isterlerse "kocalarınınki ile birlikte" kullanabilirler. Pek çok gelişmiş devlette kadınlar diledikleri soyadını kullanabilirler. 2011 yılında aile mahkemelerinde bazı kadınların sadece kendi soyadlarını kullanabilmek için açtıkları dava sonucunda yapılan incelemede Anayasa Mahkemesi, Türk Medeni Kanunu'nun "Evlenen kadının kocasının soyadını alması ya da kocasının soyadının önünde önceki soyadını kullanması"na ilişkin hükmünü anayasaya aykırı bulmadı.

28 Nisan 2023'te alınan karar ile 721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 187. maddesinin birinci cümlesinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar vermiştir ve Türkiye'deki kadınlara isterlerse kendi soyadlarını kullanabilme hakkı verilmiştir.

Türkiye'de kadın hakları kronolojisi

Cumhuriyet öncesi

1843: Türk kadınları ilk kez, Tıbbiye Mektebi bünyesinde aldıkları ebelik eğitimi ile sosyal yaşamda yerlerini almaya başladı.
1847: Kız ve erkek çocuklara eşit miras hakkı tanıyan İrade-i Seniye yayımlandı.
1856: Osmanlı topraklarında kadınların köle ve cariye olarak alınıp satılmaları yasaklandı.
1858: yılında yayımlanan 'Arazi Kanunnamesi'nde mirasın kız ve erkekler arasında eşit olarak paylaştırılacağı hükmü yer alırken, kadınlar miras yoluyla mülkiyet hakkını kazandı. Aynı yıl Kız Rüştiyeleri açıldı.
1869: Kadınlar ilk dergilerine 1869 yılında kavuştu. Kadınlar için ilk sürekli yayın olarak nitelenen haftalık 'Terakk-i Muhadderat' dergisi yayımlanmaya başlandı.
1869: Kızların eğitimine ilk kez yasal zorunluluk getiren 'Maarif-i Umumiye Nizamnamesi' ise 1869 yılında yayımlandı. Bundan bir yıl sonra da kız öğretmen okulu 'Dar-ül Muallimat' açıldı.
1871: Evlilik sözleşmesinin resmi memur önünde yapılması, evlenme yaşının erkeklerde 18, kadınlarda 17 olması ve zorla evlendirmelerin geçersiz sayılmasını düzenleyen Hukuk-ı Aile Kararnamesi 1871'de çıkarıldı.
1876: 1876'da ise ilk anayasa olan Kanun-i Esasi ile kız ve erkekler için ilköğretim zorunlu hale getirildi.
1897: Giderek sosyal yaşamda daha çok yer almaya başlayan kadınlar, iş hayatına ilk olarak 1897 yılında 'ücretli işçi' olarak atıldı. Kadınların devlet memuru olmak içinse bu tarihten itibaren 16 yıl beklemeleri gerekti.
1913: Kadınlar ilk kez 1913 yılında devlet memuru olarak çalışmaya başladı. Bunun ardından bir yıl sonra kadınlar, tüccar ve esnaf olarak da iş hayatına girişti.
1914: Kızlar için ilk yüksek öğretim kurumu, 1914 yılında 'İnas Darülfünunu' adı altında açıldı.
1922: Kadınlar bilim dünyasıyla ilk kez 1922 yılında tanıştı. Bu tarihte yedi kız öğrenci, Tıp Fakültesi'ne kayıt yaptırarak eğitime başladı.

Cumhuriyet Dönemi, 1923-1950
1924: Tevhid-i Tedrisat Kanunu (Öğrenim Birliği) çıkarıldı Böylece eğitim laikleştirilerek tüm eğitim kurumları Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlandı Kız ve erkekler eşit haklarla eğitim görmeye başladı.

1926: Türk Medeni Kanunu'nu ile erkeğin çok eşliliği ve tek taraflı boşanmasına ilişkin düzenlemeler kaldırıldı, kadınlara boşanma hakkı, velayet hakkı ve malları üzerinde tasarruf hakkı tanındı.
1930: Kadınlara belediye seçimlerinde seçme ve seçilme hakkı tanındı.
1930: Doğum izni düzenlendi.
1933: Kız çocuklarına mesleki eğitim vermek amacıyla Kız Teknik Öğretim Müdürlüğü kuruldu.
1933: Köy Kanunu'nda değişiklik yapılarak kadınlara köylerde muhtar olma ve ihtiyar meclisine seçilme hakları verildi.
1934: Anayasa değişikliği ile kadınlara seçme ve seçilme hakkı tanındı.
1936: İş Kanunu yürürlüğe girdi. Kadınların çalışma hayatına düzenleme getirildi.
1937: Kadınların yeraltında ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılmasını yasaklayan 1935 tarihli 45 sayılı ILO sözleşmesi kabul edildi.
1945: Analık sigortası (doğum yardımı) 4772 sayılı yasa ile düzenlendi.
1949: Yaşlılık sigortasının kadın ve erkekler için eşit esaslara göre düzenlenmesi 5417 sayılı yasa ile sağlandı.

Cumhuriyet Dönemi, 1950'den sonra
1952: Sağlık Bakanlığı bünyesinde ana çocuk sağlığı hizmetleri verilmeye başladı.
1965: Gebeliği önleyici araçların satış ve dağıtımının serbest bırakılmasını ve tıbbi zorunluluk halinde kürtaj hakkı tanınmasını düzenleyen Nüfus Planlaması Hakkında Kanun çıkarıldı.
22 Aralık 1966: Eşit değerde iş için kadın ve erkek işçiler arasında ücret eşitliğini sağlayan 1951 tarihli 100 sayılı ILO sözleşmesi onaylandı.
27 Mayıs 1983: 10 haftaya kadar olan gebeliklerin kürtajla sona erdirilmesi ve gönüllü cerrahi sterilizasyon yöntemlerine izin verilmesi Nüfus Planlaması Hakkında Kanun'da yapılan değişiklikle sağlandı. Kürtaj için evli kadınlara kocadan izin alma koşulu getirildi.
1985: Türkiye, Birleşmiş Milletler Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesini (CEDAW) imzaladı ve sözleşme ertesi yıl yürürlüğe girdi.
1985: 5. Beş Yıllık Kalkınma Planı'nda kadınlar konusu ilk kez ayrı bir başlık olarak yer aldı ve bu konuda politikalar belirlendi.
1987: Kadınlar konusuna odaklanmış ilk resmi kurum olan Devlet Planlama Teşkilatı Kadına Yönelik Politikalar Danışma Kurulu kuruldu.
1989: İstanbul Üniversitesi'nde ilk Kadın Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi kuruldu. Bugün üniversiteler bünyesinde kurulan bu merkezlerin sayısı yurt çapında 13'e ulaştı.
24 Ocak 1989: İçişleri Bakanlığı kaymakamlık sınavlarına kadınların da alınacağını açıkladı.
29 Kasım 1990: Kadının çalışmasını kocanın iznine bağlayan Medeni Kanun'un 159. maddesi Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildi. İptal kararı 2 Temmuz 1992 tarih ve 21272 sayılı Resmi Gazete'de yayımlandı.
1990: Mağdurun seks işçisi olması halinde tecavüz cezasının indirilmesini öngören Türk Ceza Kanunu 438. maddesi Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından yürürlükten kaldırıldı.
14 Nisan 1990: Kadın Eserleri Kütüphanesi ve Bilgi Merkezi Vakfı, ilk kadın kütüphanesi ve bilgi merkezini açtı.
1990: Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü bünyesinde, şiddete uğrayan kadınlara ve çocuklara destek hizmeti vermek üzere ilk Kadın Konukevleri açılmaya başlandı. 2000 yılı itibarıyla bu sayı yediye yükselirken kapasiteleri 170'e ulaştı.
1990: 422 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Kadının Statüsü ve Sorunları Başkanlığı kuruldu. 25 Ekim 1990 tarihinde kadın sorunları konusunda ulusal çapta bir mekanizma olarak Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü (KSSGM) 3670 sayılı kanunla Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'na bağlı olarak kuruldu ve 24 Haziran 1991 tarihinde de Başbakanlığa bağlandı.
Eylül 1990: Yerel yönetimler kadın konusunda özellikle şiddete uğrayan kadınlara yönelik hizmet vermeye başladı. Türkiye'deki ilk kadın sığınma evi Bakırköy Belediyesi tarafından açıldı.
20 Şubat 1992: Birleşmiş Milletler Uluslararası Kadının İlerlemesi İçin Araştırma ve Eğitim Merkezinin (INSTRAW) toplantısında, Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü Türkiye'de kadın konusunda irtibat noktası olarak kabul edildi ve BM ile işbirliği içinde program ve projeler uygulanmaya başlandı.
1992: Cinsiyete dayalı veri tabanı oluşturulması amacıyla Devlet İstatistik Enstitüsü'nde Toplumsal Yapı ve Kadın İstatistikleri Şubesi kuruldu.
1993: İstanbul Üniversitesi'nde ilk Kadın Araştırmaları Ana Bilim Dalı açıldı ve yüksek lisans programı vermeye başladı. Bugün Kadın Çalışmaları Ana Bilim Dalı açarak Yüksek Lisans Programı veren üniversite sayısı dörde ulaştı.
1993: Kadın Dayanışma Vakfı, Altındağ Belediyesinin desteğiyle kadın danışma merkezi ve kadın sığınma evini açtı.
1993: Halk Bankası'nca kadınları girişimciliğe özendirmek amacıyla kadınlara özel, düşük faizli kredi uygulaması başlatıldı.
1994: Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü bünyesinde, şiddete uğrayan kadınlara hukuki ve psikolojik danışmanlık, girişimcilik ve el emeğinin değerlendirilmesi konularında hizmet vermek amacıyla Bilgi Başvuru Bankası (3B) kuruldu.
5 Nisan 1994: Dünya Bankası ile kadın konulu projeler yürütülmeye başlandı. Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü'nde bir Dokümantasyon Merkezi kuruldu.
1994: Türkiye Kahire'de yapılan Birleşmiş Milletler Nüfus ve Kalkınma Konferansına katıldı. Konferans'da kadının statüsü ve sağlık ilişkisini vurgulayan "üreme sağlığı" kavramı üzerinde özellikle duruldu ve kadın sağlığında "bütüncül" bir yaklaşım benimsendi. Bu yaklaşım doğrultusunda Sağlık Bakanlığı koordinatörlüğünde ilgili kesimlerden sağlanan katılımla "Kadın Sağlığı ve Aile Planlaması Ulusal Eylem Planı" hazırlandı. 1998 yılında kamuoyuna sunulan Eylem Planı 6 ana çalışma grubu tarafından oluşturuldu. Kadının Statüsü grubunun koordinasyonunu Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü üstlendi.
1995: Kurulduğundan bu yana, açtığı kadın danışma merkezi ile şiddete uğrayan kadınlara danışmanlık hizmeti veren Mor Çatı Kadın Sığınağı Vakfı, ilk kadın sığınağını açtı.
Kasım 1995: Güneydoğu Anadolu Projesi Bölge Kalkınma İdaresi Başkanlığı tarafından bölgedeki kadınların durumunun iyileştirilmesi ve kalkınma sürecine entegre edilmesi amacıyla planlanan Çok Amaçlı Toplum Merkezlerinin (ÇATOM) ilki Urfa'da açıldı. 2000 yılı itibarıyla bölgedeki sayısı 21'e ulaştı.
29 Haziran 1996: Anayasa Mahkemesi Türk Ceza Kanunu'nun erkeğin zinasını suç olarak düzenleyen 441. maddesini anayasanın eşitlik ilkesine aykırılığı gerekçesiyle iptal etti. 27 Aralık 1996 tarih ve 228600 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararda verilen bir yıllık süre içinde yasal düzenleme yapılmaması nedeniyle erkeğin zinası 27.12.1997 tarihinden itibaren suç olmaktan çıktı.
1996: Tarım ve Köyişleri Bakanlığı bünyesinde "Kırsal Kalkınmada Kadın Daire Başkanlığı" kuruldu.
1997: Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü koordinasyonunda 13 il valiliği bünyesinde "Kadının Statüsü Birimleri" kuruldu.
22 Mayıs 1997: Kadının evlendikten sonra kocasının soyadını almakla birlikte, kendi soyadını da kullanabilmesi Medeni Kanun'un 153. maddesinde yapılan değişiklikle sağlandı.
19 Kasım 1997: Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü'nün önerisi üzerine İçişleri Bakanlığı'nca nüfus cüzdanlarında medeni hâl kısmında "evli/ bekar/ dul/ boşanmış" gibi ifadelerin yerine sadece "evli" veya "bekar" ifadelerinin kullanılmasını düzenleyen genelge yayımlandı.
13 Kasım 1997: Türkiye Cumhuriyeti, amacı uzman bakanların çalışma alanları ile ilgili konularda Avrupa Konseyi faaliyetlerine etkin bir şekilde katılmalarını teşvik etmek olan Kadın-Erkek Eşitliğinden Sorumlu Avrupa Bakanlar Konferansı'nın dördüncüsüne ev sahipliği yaptı.
23 Haziran 1998: Anayasa Mahkemesi kadının zinasını suç olarak düzenleyen Türk Ceza Kanunu'nun 440. maddesini anayasanın eşitlik ilkesine aykırılığı gerekçesiyle iptal etti. Gerekçeli karar 13 Mart 1999 tarih ve 23638 sayılı Resmi Gazete'de yayımlandı.
17 Şubat 1998: Yeni Türk Medeni Kanunu Tasarısı Adalet Bakanlığı ve Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü'nün ortaklaşa yaptığı bir toplantı ile kamuoyunun bilgisine sunuldu.
21 Ekim 1998: Adalet Bakanlığı, Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü ve kadın kuruluşlarının oluşturduğu gündem sonucunda bekaret kontrolünün, ancak takibi şikayete bağlı suçlarda, mağdurun rızası alınarak, ırza geçme gibi re'sen takip edilen suçlarda ancak hakim kararı ile gecikmesinde sakınca bulunan hallerde ise Cumhuriyet savcısının yazılı izni ile yapılabileceğini düzenleyen bir genelge yayınladı.
1998: İçişleri Bakanlığı'nca nüfus cüzdanlarında yapılan düzenlemeye paralel olarak Emekli Sandığı Genel Müdürlüğü'nce verilen dul ve yetim tanıtım kartlarındaki "Emekliye Yakınlığı" bölümünde yer alan "dul kadın vb." ifadelerin yerine sadece "eşi, kızı, oğlu, annesi, babası" gibi ifadelerin kullanılması sağlandı.
17 Ocak 1998: Aile içi şiddete uğrayan kişilerin korunması için gerekli tedbirlerin alınmasını düzenleyen 4320 Sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun yürürlüğe girdi.
1998: Gelir Vergisi Kanunu'nda yapılan bir değişiklikle aile reisinin beyanname vermesi esası kaldırılarak kadınların kocalarından ayrı olarak beyanname vermesi sağlandı.
1998: Kadınlara yönelik danışma merkezleri çalışmaları başta Ankara ve İstanbul olmak üzere Barolar tarafından da başlatıldı. Barolar bünyesindeki Kadın Hakları/Hukuku Komisyonları arasında koordinasyonu sağlamak amacıyla "Türkiye Barolar Birliği Kadın Hakları Komisyonları Ağı (TÜBAKKOM)" kuruldu. Giderek artan komisyonların sayısı 2001 yılı itibarıyla kırk civarına vardı.
Eylül 1999: Türkiye, Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığı Önleme Sözleşmesi'ni onaylarken koyduğu aile hukukunu ilgilendiren 15 ve 16. maddelerine ilişkin çekinceleri kaldırdı.
1999: Kadın erkek eşitliği açısından önemli değişiklikler içeren Medeni Kanun Tasarısı hazırlanarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne sunuldu.
8 Eylül 2000: Ek İhtiyari Protokol Türkiye tarafından imzalandı. Onay aşaması için Türkiye Büyük Millet Meclisi gündemine alındı. Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesinin daha etkin bir şekilde uygulanmasını sağlamak amacıyla Birleşmiş Milletler tarafından hazırlanan Ek İhtiyari Protokol ile Sözleşmenin taraf devletler tarafından ihlali durumunda kişilere ve kişilerden oluşan gruplara başvuru hakkı tanınmakta ayrıca uygulamaları denetlemek üzere Kadına Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Önlenmesi (CEDAW) Komitesine yapılacak şikayetleri kabul etme ve inceleme yetkisi tanınmaktadır.
24 Kasım 2000: Türkiye'de giderek artmakta olan töre cinayetlerine karşı kamuoyu oluşturmak üzere "25 Kasım Kadınlara Karşı Şiddete Hayır Günü" nedeniyle Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü ve Şanlıurfa Valiliği işbirliği ile "Kadına Yönelik Şiddet" konulu bir panel düzenlendi. Panel resmi düzeyde töre cinayetlerine karşı duruşun zeminini oluşturdu.
17 Şubat 2001: Türk Medeni Kanunu'nun yıldönümü nedeniyle TBMM Adalet Komisyonunda görüşülmekte olan Medeni Kanun Tasarısının eşitlikçi özünün korunarak yasalaşması için Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü ve kadın kuruluşları tarafından kamuoyu oluşturma faaliyetlerinde bulunuldu. Kadın dernekleri ve diğer sivil toplum kuruluşlarının katılımıyla "Medeni Yasa Tasarısı İçin Hep Birlikte" yürüyüşü gerçekleştirildi.
21 Haziran 2001: TBMM Adalet Komisyonunca kabul edilen Türk Medeni Kanunu Tasarısı Genel Kurula sevk edildi.
22 Kasım 2001: Yeni Türk Medeni Kanununun TBMM tarafından kabul edildi.
1 Ocak 2002: Yeni Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girdi.
30 Temmuz 2002: CEDAW Ek İhtiyari Protokolünün onaylanması
7 Ocak 2008: Avrupa Konseyi bünyesinde oluşturulan Kadınlara Yönelik Şiddetle Mücadele Gücü tarafından yürütülecek "Aile İçi Şiddet Dahil, Kadınlara Yönelik Şiddetle Mücadele Kampanyası" çerçevesinde Avrupa Konseyi'nce nakdi hibe verilmesine ilişkin anlaşmanın yürürlüğe girmesine dair karar 26749 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdi.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de kadınlara seçme ve seçilme hakkının tanınması
 Türkiye'de mesleklerine göre ilk kadınlar listesi
 İlk Türk kadın milletvekilleri listesi
 Türk bilim kadınları
 Osmanlı İmparatorluğu'nda kadının toplumdaki yeri
 Türkiye'de kadın cinayeti
 Türkiye'de çocuk evliliği
 Türkiye'de feminizm

Kaynakça
 CNN Türk Özel Dosyalar
 Türkiye'de Yaşayan Kadınlar

Dipnotlar

Türkiye'de kadına yönelik şiddet
Ülkelerine göre kadın

Türkiye'de kadın hakları


Friedrich Stosch ist der Name folgender Personen:

* Friedrich von Stosch (1689–1752), preußischer Generalmajor
 Friedrich Wilhelm Stosch (1648–1704), deutscher Theologe und Philosoph

Friedrich Stosch


Küçükpalabıyık, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Rüştübey Çiftliği olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Küçükpalabıyık, Çorum


Rhum Island est la première marque de rhum agricole vieilli, assemblé à Saint-Martin dans les Antilles françaises depuis la disparation des sucreries en 1848.

Histoire
La société est fondée quelques mois avant l'ouragan Irma du 5 septembre 2017 qui a ravagé toute l'île.

Les rhums sont élevés en fûts de chêne français. Ils sont produits par Island Compagnie, société spécialisée en spiritueux. Les rhums ont été récompensés par une médaille d'argent en 2018 par le Concours général agricole de Paris.

En mars 2020, pour faire face à la pandémie, Rhum Island a apporté sa contribution à la population de l'île avec l'aide de la Préfecture de Saint-Martin, Initiative Saint-Martin et les dons des Syndicats des Rhums de Guadeloupe en produisant bénévolement   de gel hydroalcoolique afin de pallier la pénurie sur l'île de Saint-Martin et Saint-Barthélemy.

Production
Les rhums agricoles sont vieillis en fûts de chêne français.

 Rhum blanc agricole 50°.
 Rhums vieux XO Blend âgés de .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Rhum
 Rhum agricole
 Rhum industriel
 Ile de Saint-Martin
 Collectivité de Saint-Martin
 Saint-Martin (Antilles françaises)

Liens externes

Marque de boisson alcoolisée
Marque de rhum
Rhum
Rhum industriel

Rhum Island


Matilde Reymão é uma atriz e modelo portuguesa.

Biografia
Iniciou a sua carreira de modelo, possuindo apenas 15 anos de idade. Matilde terá despertado o interesse dos diretores da agência Central Models, depois de não ter sido selecionada para uma campanha, para a qual realizou um casting.

Enquanto modelo, chegou a trabalhar em Londres, mas foi em 2020 que entrou para o mundo da representação, tendo integrado o elenco da telenovela Amar Demais da TVI.

Em 2021, participou nas 2ª e 3ª temporadas de O Clube da Opto, integrando o elenco principal da série. No mesmo ano, também integrou o elenco da telenovela Para Sempre da TVI.

Em 2022, foi nomeada para os Globos de Ouro (Revelação) e para os Prémios Fantastic (Melhor Atriz em Streaming - O Clube).

Ainda em 2022, iniciou a sua participação na telenovela Por Ti, produzida pela SIC.

Carreira

Televisão

Referências

Ligações externas

Atrizes de Portugal
Modelos de Portugal

Matilde Reymão


Vejlby Ringvej  ofte benævnt O2 er en firesporet ringvej, der går igennem det nordlige Aarhus.

Vejen er en del af Ring 2 der går fra Grenåvej til Oddervej, og er med til at lede den tunge trafik, som kører nord /syd om byen.

Vejen forbinder Grenåvej i nord med Hasle Ringvej i syd, og har forbindelse til Risvang Allé og Grenåvej.

Kilder

Gader i Aarhus
Ringveje i Danmark

Vejlby Ringvej


Vareikis ist ein litauischer männlicher Familienname.

Weibliche Formen
DVareikytė (ledig)
Vareikienė (verheiratet)

Personen

 Egidijus Vareikis (* 1958),  Chemiker, Politologe und Politiker
 Justinas Vareikis (1870–1956),  Buchträger und Soldat
 Vygantas Vareikis (* 1960), Historiker, Professor und Politiker

Familienname
Litauischer Personenname

Vareikis


Ullevaal Stadion nogometni je stadion u Oslu, Norveška. Dom je Norveške nogometne reprezentacije i bivši dom klubova FK Lyn i Vålerenga IF. Kapacitet mu je oko 28.000, no rekordna posjećenost je 35.495 gledatelja. Stadion je u vlasništvu Norveškog nogometnog saveza. Najveći je stadion u Norveškoj.

Prijevoz

Ullevaal Stadion nalazi se odmah pored jedne od stanica Oslo Metroa. Stanica metroa Rikshospitalet je druga najbliža stanica stadionu i udaljena je od stadiona deset minuta hoda.

Povijest
Stadion je osnovan 27. siječnja 1925. godine, a službeno otvoren 26. rujna 1926. godine. Izgradnja je koštala 416.000 norveških kruna. Prvi vlasnik bio je nogometni klub FK Lyn. Svečanu ceremoniju otvaranja održao je princ Olaf. Dana 22. rujna 1935. na utakmici Norveška – Švedska je prisustvovalo rekordnih 35.495 gledatelja. Godine 1938. otvorena je istočna tribina (Klokkesvingen), a 1967. južna tribina. Iduće godine Norveški nogometni savez premjestio je svoje radne urede unutar stadiona. Stadion je renoviran 1985. godine kada je proširena zapadna tribina i 1988. južna tribina, a 1990. sjeverna i istočna tribina. Na Ullevaal Stadionu najbitnije održane utakmice su Finale Europskog prvenstva za žene 1987. i 1997.
Razmatra se mogućnost ponovnog proširenja zapadne tribine, tako da kapacitet dođe do 30.000 sjedećih mjesta.

Nogomet u Norveškoj
Športski objekti u Norveškoj
Stadioni
Šport u Oslu

Ullevaal Stadion


El McDonnell Douglas T-45 Goshawk es una versión muy modificada del reactor de entrenamiento basado en tierra británico BAE Systems Hawk. Fabricado por McDonnell Douglas (actualmente Boeing) y British Aerospace (actualmente BAE Systems), el T-45 es usado por la Armada de Estados Unidos como entrenador con capacidad embarcada.

Desarrollo

Antecedentes

El T-45 Goshawk tiene sus orígenes en la mitad de los años 70, época en la que la Armada estadounidense comenzó formalmente a buscar un nuevo entrenador a reacción para servir como reemplazo único para sus entrenadores T-2 Buckeye y A-4 Skyhawk. Durante 1978 fue lanzado formalmente el programa de entrenador avanzado VTX-TS por la Armada estadounidense para cubrir esta necesidad. Un equipo anglo-estadounidense, formado por el fabricante británico British Aerospace (BAe) y la compañía estadounidense McDonnell Douglas (MDC), decidió presentar su propuesta de una versión navalizada del entrenador basado en tierra BAE Systems Hawk. Otros fabricantes también presentaron sus apuestas, como un equipo rival formado por la compañía francesa Dassault Aviation, el fabricante alemán Dornier y la compañía estadounidense Lockheed, que ofrecieron su Alpha Jet para cubrir el requerimiento.

La competición VTX-TS no era simplemente para la compra de un avión aisladamente; comprendía cinco áreas principales: el avión mismo, potentes simuladores de vuelo, ayudas académicas al entrenamiento totalmente desarrolladas, apoyo logístico integrado, y una gestión de programas. Para su propuesta, MDC era el contratista principal y el integrador de sistemas, BAe funcionaba como principal subcontratista y socio del elemento avión, Rolls-Royce proporcionaba el motor Adour para propulsar al avión, y Sperry era el principal subcontratista del sistema del simulador. En noviembre de 1981, la Armada estadounidense anunció que había seleccionado al Hawk como ganador de la competición VTX-TS. Se informó que aproximadamente el 60% de los trabajos del programa del T-45 se llevaría a cabo en ultramar, en Gran Bretaña. Durante septiembre de 1982, se concedió un contrato de Desarrollo de Ingeniería a Gran Escala al equipo de MDC para desarrollar totalmente y producir el avión propuesto, que había sido designado T-45 Goshawk. El 16 de abril de 1988, el primer T-45 realizó su primer vuelo.

Producción

Los trabajos de producción se dividieron entre las dos principales compañías asociadas. BAE Systems (sucesor de Bae tras la fusión con Marconi Electronic Systems durante 1999) fue responsable de fabricar la parte del fuselaje por detrás de la cabina, junto con las entradas de aire y el estabilizador vertical el T-45, en sus instalaciones de Samlesbury, mientras que las alas eran producidas en la planta de la compañía en Brough, Inglaterra. Boeing (que se había fusionado con McDonnell Douglas durante 1997) realizaría la fabricación de los elementos restantes del Goshawk, así como el ensamblaje del modelo en  una línea de producción en San Luis (Misuri), tras haber transferido los trabajos del programa desde las instalaciones de la compañía en Long Beach (California).

El Goshawk retuvo la típica planta motriz usada por el Hawk, el motor a reacción turbofan Rolls-Royce Adour. A mitad de los años 90, Rolls Royce trabajó en el establecimiento de una línea de producción del motor basada en los Estados Unidos, que iba a ser operada por la antigua Allison Engine Company (que había sido adquirida recientemente por Rolls-Royce en 1995); sin embargo, durante septiembre de 1997, la Armada estadounidense decidió terminar con los trabajos parcialmente acabados del motor. Por esa época, la Armada estaba muy interesada en adoptar potencialmente otra planta motriz para el Goshawk, el motor turbofan F124 de la International Turbine Engine Company. El 7 de octubre de 1996, un avión T-45A de pruebas voló propulsado por el motor rival F124.

Los primeros aviones de producción fueron designados T-45A. De diciembre de 1997 en adelante, los Goshawk de producción tardía fueron construidos con un sistema de aviónica mejorado, que incluía la adopción de una cabina de cristal y HUD; por ello, fue redesignado T-45C. De 2003 en adelante, todos los entrenadores T-45A supervivientes fueron finalmente convertidos a la más moderna configuración T-45C bajo el Programa de Modernización de Aviónica Requerida del T-45. Este programa hacía que los entrenadores de la Armada llevaran un estándar Cockpit 21 idéntico, que incorporaba tanto el HUD como la cabina de cristal, teniendo el beneficio de hacer los entrenadores más similares a los aviones de caza de primera línea de la Armada estadounidense. El 16 de marzo de 2007, se anunció que el Goshawk número 200 había sido entregado a la Armada estadounidense. Durante noviembre de 2009, fue entregada la aeronave número 221, el último aparato producido.

Desarrollo posterior

A principios de 2008, la Armada estadounidense anunció que varios de sus T-45C Goshawk serían dotados con una capacidad de radar sintético para permitirles apoyar los requerimientos de entrenamiento del tripulante trasero, y que se estaba considerando un posible requerimiento para una orden consecuente con tal equipamiento. Un lote inicial de 19 T-45C equipados con este sistema de entrenamiento de misión virtual (VMTS), que simula las capacidades del radar Raytheon APG-73 del Boeing F/A-18E/F Super Hornet de la Armada estadounidense (incluyendo el mapeo del terreno, modos de adquisición de blancos aire-tierra y aire-aire, junto con la capacidad de entrenamiento de guerra electrónica) fue entregado a la escuela de entrenamiento del Oficial de Vuelo Militar No Graduado de la Armada en Pensacola, Florida. El modelo fue usado para preparar a los operadores de sistemas de armas y guerra electrónica para el Super Hornet y el Boeing EA-18G Growler.

Tanto McDonnell Douglas como Boeing han tenido múltiples aproximaciones a potenciales clientes de ultramar, ofreciendo normalmente a los Goshawk para realizar tareas de entrenamiento. A mitad de los años 90, McDonnell Douglas formó equipo con Rockwell International para presentar conjuntamente el T-45 como reemplazo de la flota de entrenadores a reacción de la Real Fuerza Aérea Australiana, en competición contra, entre otros, el Hawk del que el modelo había derivado. Esfuerzos de comercialización para adquirir clientes de exportación se intensificaron tras un recorte en las adquisiciones realizado por la Armada estadounidense durante 2003; según Lon Nordeen, gerente de desarrollo de negocios del T-45, se había identificado que Israel tenía un potencial requerimiento del modelo. A finales de 2006, la compañía promocionó el concepto de una variante avanzada del T-45C Goshawk para Grecia, enfatizando su cercana compatibilidad con el entrenador Beechcraft T-6 Texan II ya operado por el país. A principios de 2007, Mark Kronenberg, vicepresidente de Boeing, afirmó que la compañía había mantenido negociaciones con la Armada India, que tenía un requerimiento anticipado de un avión de entrenamiento naval.

Comenzando en 2003, el Mando Aéreo de Formación y Entrenamiento de la Fuerza Aérea (AETC) de los Estados Unidos (USAF) trabajó en los requerimientos para reemplazar al entrenador a reacción de los años 60 Northrop T-38 Talon. En 2010, se informó que la Armada estadounidense había participado en las evaluaciones de la iniciativa, conocida como programa T-X, y había estado considerando los méritos de adoptar el mismo avión para cubrir sus requerimientos a largo plazo, para finalmente reemplazar así mismo al Goshawk. Se informó que BAE Systems, más tarde en asociación con la compañía de defensa estadounidense Northrop Grumman, había mantenido negociaciones con la USAF para el desarrollo de un nuevo derivado potencial del Hawk, según sus necesidades de entrenador específicas, similar en diseño al Goshawk de la Armada estadounidense.

Diseño

El T-45 Goshawk es una versión totalmente embarcable del British Aerospace Hawk Mk.60. Fue desarrollado como entrenador de vuelo a reacción para la Armada (USN) y el Cuerpo de Marines de los Estados Unidos (USMC). El Hawk no había sido diseñado originalmente para realizar operaciones embarcadas; por ello, se requirieron numerosas modificaciones para producir un avión adecuado a tal uso, como un extenso reforzamiento de la célula, necesario para soportar las excesivas fuerzas impuestas por las tensiones relacionadas con los lanzamientos desde catapulta y aterrizajes con alto régimen de descenso, ambos escenarios rutinarios en las operaciones desde un portaaviones.

El más notable de los cambios realizados en el diseño del Hawk fue la adopción de un sistema de slats de borde de ataque comparativamente simple, operado por un mecanismo de actuador y articulación capaz de ser alojado en el limitado espacio libre disponible, junto con la adición de canalizadores en el fuselaje que mejoran en el flujo de aire. Otras modificaciones del Goshawk incluyen su célula reforzada, la adopción de un tren de aterrizaje más robusto y ancho, completado con la unión de una barra de remolcaje de catapulta a la pata de nuevo diseño de dos ruedas del tren de morro, y un gancho de apontaje. Adicionalmente, las puntas alares se hicieron más cuadradas, y se instalaron una extensión de 0,15 m en la aleta de cola y unos planos de cola de envergadura aumentada (que también fueron dotados con puntas cuadradas), junto con una única aleta ventral por delante del gancho de apontaje.

En el momento de la selección del Goshawk, el USS Lexington de la época de la Segunda Guerra Mundial era el portaaviones de entrenamiento de la Armada estadounidense. El Lexington, que presentaba una cubierta de vuelo angulada de 277 m de largo y 58 m de ancho, completada con un par de catapultas de vapor de carrera corta y similarmente cortas, y sistema de cables de retención sin amortiguar, fue un factor principal en el diseño del T-45 para que fuera apto para realizar tales operaciones. Los cambios aerodinámicos del avión, que fueron desarrollados por BAe en sus instalaciones basadas en el Reino Unido, incluyeron mejoras en las características de manejo a baja velocidad y en una reducción de la velocidad de aproximación. Durante las pruebas de vuelo del Goshawk, se reveló que el avión mantenía unas características de vuelo relativamente favorables, incluso cuando volaba en condiciones de pérdida a la requerida baja velocidad de aproximación.

Historia operacional

El T-45 ha sido usado para realizar porciones intermedias y avanzadas del programa de entrenamiento de pilotos de ataque de Aviador Naval Estudiante del Cuerpo de Marines/Armada con la Training Air Wing One en la NAS Meridian, Misisipi, y la Training Air Wing Two, en la NAS Kingsville, Texas. El T-45 reemplazó al entrenador a reacción intermedio T-2C Buckeye y al entrenador a reacción avanzado TA-4J Skyhawk II con un sistema de entrenamiento integral que incluía a los aviones T-45 Goshawk, simuladores de vuelo operacionales e instrumentales, académicos, y apoyo del sistema de integración de entrenamiento. En 2008, el T-45C también comenzó a realizar operaciones en la porción avanzada de la fase de entrenamiento arriba mencionada para aviones de ataque, con la Training Air Wing Six en NAS Pensacola, Florida. Un pequeño número de aviones también es operado por el Mando Naval de Sistemas Aéreos en la Estación aeronaval del Río Patuxent, Maryland.

El T-45A original, operativo en 1991, contenía un diseño de cabina analógico, mientras que el más moderno T-45C, que fue entregado por primera vez en diciembre de 1997, presentaba un nuevo diseño de cabina de cristal digital. Todos los aviones de T-45A en uso operativo se modernizaron al estándar T-45C. El T-45 permanecerá en servicio hasta 2035 o más allá.

En 2017, la Armada estadounidense inmovilizó en tierra la flota de T-45 durante una "pausa de seguridad" de 3 días, después de que más de 100 pilotos instructores rechazaran volar el avión. Adujeron preocupación acerca de los incidentes de hipoxia que creían que eran el resultado de un fallo en los sistemas de generación de oxígeno de a bordo. En los 5 años anteriores, casi se habían cuadruplicado los episodios fisiológicos vinculados a problemas con el sistema de oxígeno del T-45, según testimonios de aviadores navales realizados en abril de 2017. La orden de inmovilización en tierra primero se alargó y luego se levantó, pero solo para instructores y con una restricción de techo de vuelo de 3000 m (10 000 pies), donde el Sistema de Generación de Oxígeno de a Bordo (OBOGS) no era necesario. La orden de inmovilización en tierra fue levantada totalmente, junto con todas las restricciones de  techo de vuelo y pilotos estudiantes en agosto de 2017. La flota de T-45 fue más tarde modernizada con nuevos sensores para monitorizar los sistemas de oxígeno de a bordo, así como un nuevo sistema de separación de agua, con la esperanza de reducir los sucesos de hipoxia y determinar la causa principal de los problemas. Aunque las causas subyacentes todavía no han sido definitivamente determinadas, en el primer trimestre de 2018, los sucesos de hipoxia habían vuelto a niveles nominales después de alcanzar su máximo en 2016 y 2017. Los trabajos continúan para asegurar que más sucesos fisiológicos se mantienen al mínimo (están siendo desarrollados sistemas de oxígeno de reserva y se planeó que fueran instalados en la segunda mitad de 2019). En los años recientes, problemas similares también han afectado a los F/A-18 de la Armada, y a los T-6, F-22 y F-35 de la Fuerza Aérea, algunos en la misma o parecida época, y el Departamento de Defensa ha establecido un mando conjunto para investigar los problemas.

En octubre de 2022, la Armada estadounidense inmovilizó en tierra 193 aviones T-45C tras descubrirse una avería en un álabe de un motor.

Variantes

 T-45A
 Entrenador a reacción básico y avanzado biplaza para la Armada y Cuerpo de Marines estadounidenses.
 T-45B
 Versión propuesta basada en tierra que habría sido básicamente un Hawk convencional equipado con una cabina de especificaciones estadounidenses y sin capacidad embarcable. La armada estadounidense habría querido comprar el T-45B para que los pilotos en formación pudieran beneficiarse de una capacidad de entrenamiento anterior, pero abandonó la idea durante 1984 en favor de modernizaciones menos costosas del TA-4J y T-2C.
 T-45C
 T-45A mejorado, equipado con una cabina de cristal, navegación inercial y otras mejoras. Todos los T-45A existentes han sido modernizados al estándar T-45C.
 T-45D
 Designación provisional para una futura modernización del T-45, incorporando potencialmente varias mejoras de fábrica y equipo adicional, como pantallas montadas en los cascos.

Operadores

 Armada de los Estados Unidos: opera la variante T-45C.

Especificaciones (T-45A)

Véase también

Referencias

Bibliografía

 Donald, David. Warplanes of the Fleet. AIRtime Publishing Inc, 2004. .
 Frawley, Gerard. The International Directory of Military Aircraft. Aerospace Publications Pty Ltd, 2002. .
 Gaines, Mike. "T-45 – Tailhook Trainer." Flight International, 12 March 1988. pp. 20-25.

Enlaces externos

T-45 Goshawk en la página de la Armada de los Estados Unidos  (en inglés)
T-45 Goshawk en Boeing.com (en inglés)

T-45 Goshawk
T-45 Goshawk
T-45 Goshawk
Aeronaves de ala baja
Aviones embarcados
Aviones monomotores a reacción
Aviones entrenadores militares de Estados Unidos de los años 1980

McDonnell Douglas T-45 Goshawk


ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව යනු ක්‍රීඩාවේදී පුද්ගල හැසිරීම පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. එය ක්‍රීඩා දක්ෂතාවයන්, කායික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා මානසික සාධකයන් බලපාන ආකාරය අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය මොළයේ මනෝවිද්‍යාව ද ගතිවිද්‍යාව පිළිබඳව ද ඒවා පුද්ගලයෙකුගේ හෝ කණ්ඩායමක දක්ෂතා  වැඩි කිරීමට යොදා ගන්නා ආකාරයද පිළිබඳ කරන හැදෑරීමකි. තවද එය චිත්ත වේග පාලනය කරමින් ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩිකිරීම සහ දුර්වල ක්‍රියාකාරිත්වයේ ආබාධවලදී මානසික අවපීඩන අවම කිරීම සඳහා ද උපකාරී වේ. මෙහි එන වැදගත් කුසලතාවයන් ලෙස අරමුණු පිහිටුවීම, සැහැල්ලුවීම, දර්ශනය, ස්වයං කථනය, පරීක්ෂාකාරී බව, පාලනය, ඒකාග්‍රතාවය, ක්‍රමානුකූල බව, සහ ගුණාත්මක පුහුණුව හැඳින්විය.

ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාවේ ඉතිහාසය

ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව යනු ක්‍රීඩාවේදී පුද්ගල හැසිරීම පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. එය ක්‍රීඩා දක්ෂතාවයන්, කායික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා මානසික සාධකයන් බලපාන ආකාරය අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය මොළයේ මනෝවිද්‍යාව ද ගති විද්‍යාව පිළිබඳව ද ඒවා පුද්ගලයෙකුගේ හෝ කණ්ඩායමක දක්ෂතා වැඩි කිරීමට යොදා ගන්නා ආකාරය පිළිබඳවද කරන හැදෑරීමකි. තවද එය චිත්තවේග පාලනය කරමින් ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩිකිරීම සහ දුර්වල ක්‍රියාකාරිත්වයේ ආබාධවලදී මානසික අවපීඩන අවම කිරීම සඳහා ද උපකාරී වේ. මෙහි එන වැදගත් කුසලතාවයන් ලෙස අරමුණු පිහිටුවීම, සැහැල්ලුවීම, දර්ශනය, ස්වයං කථනය, පරීක්ෂාකාරී බව, පාලනය, ඒකාග්‍රතාවය, ක්‍රමානුකූල බව, සහ ගුණාත්මක පුහුණුව ආදිය දැක්විය හැකිය.

ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාවේ ඉතිහාසය

ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව යනු ක්‍රීඩාවලදී පුද්ගල හැසිරීම් පිළිබඳ කරනු ලබන විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයකි. මෙහි මූලික අභිමථාර්තය වනුයේ ක්‍රීඩාවේ සහභාගීත්වය සහ කායික ක්‍රියාකාරකම් පුද්ගල වර්ධනය සඳහා බලපාන ආකාරය හඳුනා ගැනීමයි.

ලොව පළමු ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයා වන්නේ උතුරු ඇමරිකානු ජාතික නෝර්මාන් ට්‍රිප්ලට් මහතාය. (උපත - 1861 ආසියාවේ දී) පාපැදිකරුවන් කණ්ඩායම් වශයෙන් යන විට තනි පාපැදිකරුවෙකුට වඩා වේගයෙන් ගමන් කරන බව ඔහු විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලදී.

වර්ෂ 1920 දී ඇන්ටාටිකානු ජාතික Carl diem විසින් ලොව ප්‍රථම ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යා පර්යේෂණාගාරය ආරම්භකරන ලදී. එයට වසර පහකට පසු A – Z Puni ලෙනින්ග්‍රාඩ් හි කායික සංස්කෘතික ආයතනයෙහි විද්‍යාගාරයක් ආරම්භ කළේය. එසේම 1925 වර්ෂයේදී උතුරු ඇමරිකාවේ ඉලිනෝසිස් විශ්ව විද්‍යාලයේ Coleman Griffith විසින් ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යා පර්යේෂණාගාරයක් ආරම්භ කරන ලදී.වර්ෂ 1918 දී ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් සඳහා බලපාන සාධක පිළිබඳව පර්යේෂණ ආරම්භ කළ හෙතෙම 1923 දී ප්‍රථම ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යා පාඨමාලාව ද ඇරඹීය.

ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව සඳහා වූ අන්තර්ජාතික සංගමය, යුරෝපීය ජාතික ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයින්ගෙන් සැදුම් ලද්දකි. 1966 වර්ෂයේදී චිකාගෝ හි දී තවත් ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයින් කණ්ඩායමක් විසින් ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව සහ ක්‍රියාකාරකම් සඳහා ඇමරිකානු සංගමය පිහිටුවන ලදී.

වර්ෂ 1970 මුල භාගයේදී ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව විශ්වවිද්‍යාල විෂය නිර්දේශයන් තුළද අන්තර්ගත විය. සාමාන්‍යයෙන් ගතිවිද්‍යා වැඩසටහන් තුළ අන්තර්ගත වූ මෙමගින් මළල ක්‍රීඩකයින් තුළ ධනාත්මක ආකල්ප ඇතිකිරීම වර්ධනය කෙරිණි. 1980 දශකයේදී ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාව වඩාත් පර්යේෂණයන් මත පදනම් වීම ඇරඹිණි. ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයෝ ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි දියුණු කිරීමට ව්‍යායාම්වල සහ පමණට වඩා පුහුණුවේ මානසික බලපෑම සහ මානසික පීඩනය පාලනය කිරීම ආදිය ගැන උනන්දු වූහ.

වර්තමානයේ ක්‍රීඩා මනෝ විද්‍යාඥයෝ ප්‍රබල කායික ක්‍රියාකාරකම් සහ මානසික යහ පැවැත්ම අතර සම්බන්ධතාවය සඳහා තොරතුරු ලබා ගැනීම පිළිබඳව පර්යේෂණ සිදු කරති. මානසික කායික විද්‍යා අදහස් සහ ව්‍යායාම් අතරතුරදී මොළයේ ක්‍රියාකාරිත්වය අධ්‍යයනය මේ සඳහා උපකාරී වී ඇත. තවද, ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයෝ යහපත් නිරෝගී මානසික තත්වයකට ආධාරකයක් ලෙස ව්‍යායාම හඳුන්වති.

වර්තමානයේදී ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයින් තරඟකාරී ක්‍රීඩාවලදී ක්‍රීඩකයින් සහ පුහුණුකරුවන්ගේ දක්ෂතා වර්ධනය සඳහා තමන්ගේ දායකත්වයේ වටිනාකම ද, මළල ක්‍රීඩකයින් නොවන පුද්ගලයින්ගේ යහපත් මානසික තත්ත්වයන් රඳවා ගැනිම සඳහාද කායික ව්‍යායාම්හි පවතින වැදගත්කම ද හඳුනාගෙන ඇත. තමාගේ දක්ෂතා වැඩි දියුණු කිරීමට අවශ්‍යය ක්‍රීඩකයින්, අභිප්‍රේරණයක් අවශ්‍ය ආබාධිත ක්‍රීඩකයින්, තරඟකාරී ක්‍රීඩාවල පීඩනය මැඩපවත්වා ගත නොහැකි ක්‍රීඩකයන්, තරුණ ක්‍රීඩාවල නිරත තරුණ ක්‍රීඩකයින් සහ ඔවුනගේ දෙමාපියන් වැනි බොහෝ කොට්ඨාස ක්‍රීඩා මනෝවිද්‍යාඥයින්ගෙන් උපකාර ලබති.

සටහන්

{|

|-
|Sport_psychology

ක්‍රීඩාවේ මනෝවිද්‍යාව


بلدية أرامايونا (بالإسبانية: Aramayona) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية أرامايونا 1.496 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

انظر أيضا
 قائمة البلديات في ألافا.

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية أرامايونا

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

أرامايونا


Bengt Holmström (Helsinki, 18. travnja 1949.) finski je ekonomist i matematičar, redoviti profesor na MIT-u. Zajedno s britansko-amerićkim ekonomistom Oliverom Hartom 2016. dobio je Nobelovu nagradu za rad na teoriji ugovora i postavljanju temelja regulativnih mjera na području stečajeva, utvrđivanja plaća i političkog sustava.

Životopis
Rođen je 1949. godine u Helsinkiju, u obitelji švedskih korijena. Iako se izjašnjava Fincem, istaknuti je pripadnik švedske nacionalne manjine u Finskoj, te osim finskog i engleskog, govori i švedski jezik. Nakon srednjoškolskog obrazovanja, upisuje studij matematike, prirodnih znanosti i ekonomije na Sveučilištu u Helsinkiju, gdje četiri godine kasnije stječe diplomu i naslov sveučilišnog prvostupnika. Doktorskom disertaciju o računskim operacijama u matematici, 1975. stječe naslov doktora znanosti na Sveučilištu Stanford.

Na MIT-u predaje od 1994. Prije toga, tri godine (1979. – 1982.) radio je kao profesor ekonomije na Sveučilištu Northwestern u Illinoisu. Nakon toga, do 1994. i zaposlenja na MIT-u, radio je kao profesor menadžmenta na Sveučilištu Yale. 2010. izabran je za najboljeg diplomata godine prema istraživanju Helsinškog sveučilišta, a jedno vrijeme bio je i predstojnik katedre za ekonomiju.

Član je Američke akademije umjetnosti i znanosti i Švedske kraljevske akademije znanosti. Drži počasni doktorat na Štokholmskoj ekonomskoj školi i Vaasanskom sveučilištu i Hankenovoj ekonomskoj školi u Vaasi i Helsinkiju. Bio je član izvršnog odbora Nokije u razdoblju između 1999. i 2012. godine.

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za ekonomiju
Matematičari
Ekonomisti
Finski znanstvenici

Bengt Holmström


Săgeata căpitanului Ion este un film românesc din 1972 regizat de Aurel Miheleș. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vladimir Găitan, Carmen Ghiman și Amza Pellea.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Vladimir Găitan — căpitanul Ion, oștean devotat domnului Vlad Țepeș
 Carmen Ghiman — Ilina, fiica vistiernicului Flor, iubita căpitanului
 Amza Pellea — Ali-Beg, comandantul achingiilor otomani
 Ion Besoiu — spătarul Andrei, fiul marelui boier Barbălată, logodnicul Ilinei
 Mircea Albulescu — Salom, căpetenia gărzii
 Nicolae Secăreanu — călătorul orb
 Ion Marinescu — vistiernicul Flor, conducătorul complotului boieresc
 Ștefan Velniciuc — Radu cel Frumos, fratele lui Vlad Țepeș, pretendent la tronul Țării Românești
 Viorel Comănici — grămăticul Radu Farmă
 Mihaela Nestorescu — slujnica țigancă a Ilinei
 Sanda Aderca — însoțitoarea călătorului orb
 Virgil Ogășanu — Vlad Țepeș, domnul Țării Românești
 Al. Alexandrescu-Vrancea — marele vizir
 Mircea Cosma — boier muntean trădător
 Traian Păruș
 Mihai Beluri
 Mihai Soroțki
 Ion Bănceanu
 Viorel Manta
 Gheorghe Gîmă
 Tudor Stavru — oștean otoman
 Aurel Grușevschi — oștean otoman
 Constantin Păun — oștean otoman
 Vasile Gh. Popa — oștean otoman
 Adrian Ștefănescu — oștean otoman
 Alexandrescu Manea — oștean otoman
 Paul Fister — oștean otoman
 Nicolae Dide — oștean otoman
 Alexandru David
 Gheorghe David
 Nicu Iordache — oștean otoman
 Gheorghe Mazilu — oștean otoman

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.238.736 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 1972 în film

Legături externe

Filme din 1972
Filme regizate de Aurel Miheleș
Filme românești
Filme în limba română
Filme de acțiune

Săgeata căpitanului Ion