Georg Friedrich Carl Grebe (* 1. Januar 1873 in Neuhof; † 26. November 1931 in Berlin) war ein deutscher Lehrer und Politiker (Zentrum).

Leben
Grebe besuchte zunächst die Volksschule und von 1886 bis 1895 das Gymnasium Josephinum Hildesheim. Mit einem hervorragenden Abschluss studierte er von 1895 bis 1899 er Philologie an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster. Dort schloss er sich der katholischen Studentenverbindung "Unitas" an. Im Anschluss arbeitete er als Lehrer an den Gymnasien in Leer, ab 1900 in Meppen und ab 1902 in Lingen. 1904 nahm er eine Tätigkeit als Gymnasiallehrer in Osnabrück auf und führte die Amtsbezeichnung Professor.

Grebe trat in die katholische Zentrumspartei ein und setzte sich ab 1907 an führender Stelle für eine moderne Parteiorganisation im Osnabrücker Land ein. Als nach der Revolution von 1918 im preußischen Landtagswahlkreis Osnabrück-Oldenburg-Ostfriesland im Dezember 1918 eine neue Parteiorganisation geschaffen wurde, wählte man ihm zum Wahlkreisvorsitzenden.
Er war von 1919 bis 1921 Mitglied der Preußischen Landesversammlung und wurde anschließend in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis zu seinem Tode im Jahre 1931 angehörte. Grebe avancierte bald zu einem der wichtigsten Pressearbeiter der Partei. Er schrieb für eine Vielzahl von Presseorganen, vor allem für die hannoverschen Zentrumszeitungen, für die "Kölnische Volkszeitung", für das Berliner Zentrumsorgan "Germania" und für die "Allgemeine Rundschau". Er verfasste zahlreiche programmatische Artikel zu politischen Fragen, beispielsweise im Vorfeld von Regierungsbildungen oder wichtigen innenpolitischen Entscheidungen. So kam er in den Ruf, inoffizieller Sprecher des Zentrumsvorstands zu und übte damit großen Einfluss auf die politische Diskussion innerhalb der Partei aus.
Nach dem altersbedingten Rücktritt des Hildesheimer Justizrats Joseph Förster als Vorsitzender der Zentrumspartei in der Provinz Hannover nahm der bisherige 2. Vorsitzende Grebe von November 1925 bis zu seinem Tod dieses Amt ein, wobei er bereits 1920 Mitglied des Landesausschusses, also des Vorstands, der preußischen Zentrumspartei geworden war. 1925 war er Delegierter der Provinz Hannover auf dem 4. Zentrumsparteitag in Kassel.
Der immens fleißige Grebe, der sich in vielen parlamentarischen Ausschüssen engagierte, war seit November 1924 als Beisitzer Mitglied des Reichsparteiausschusses der Zentrumspartei, also des Vorstandes der Zentrumspartei auf Reichsebene. 1930 wählte man ihn zum Mitglied des neu geschaffenen geschäftsführenden Vorstands des preußischen Zentrums, dem Leitungsgremium der Partei auf Landesebene.

Schriften (Auswahl)
 Die Pläne einer Aufteilung Preußens. (Zentrumspolitik in Preußen, Heft 2), Berlin 1919.
 Einheitsstaat oder bundesstaatlicher Aufbau des Reiches? (Flugschriften des Generalsekretariats der studentischen Ortsgruppen der deutschen Zentrumspartei Nr. 2), Berlin (1920).
 Zentrum und Regierung (Zentrumspolitik in Preußen, Gruppe: Zeitfragen, Nr. 1a), Berlin 1920 (2. A. Osnabrück 1920).
 Reich und Länder (Zentrumspolitik in Preußen, Gruppe: Zeitfragen, Nr. 2 a), Berlin 1920.
 Das Zentrum und die Gebildeten (Zentrumspolitik in Preußen, Gruppe: Zeitfragen, Nr. 6), Berlin 1920.
 Zentrum und Landwirtschaft (Zentrumspolitik in Preußen, Gruppe: Zeitfragen, Nr. 8), (Berlin 1920).
 Das Zentrum als christliche Volkspartei (Zentrumspolitik in Preußen, Gruppe: Zeitfragen, Nr. 16), Berlin 1920.
 Sind wir national? (Schriftenreihe des Reichsverbandes der deutschen Windthorstbunde, Schrift Nr. 2), Berlin 1921.
 Zentrum und die deutschnationalen Katholiken (Flugschrift der Deutschen Zentrumspartei), Berlin 1924.

Literatur
 Herrmann A. L. Degener: Wer ist's? Band 9, Leipzig 1928, S. 522.
 Beatrix Herlemann, Helga Schatz: Biographisches Lexikon niedersächsischer Parlamentarier 1919–1945 (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Niedersachsen und Bremen. Band 222). Hahnsche Buchhandlung, Hannover 2004, ISBN 3-7752-6022-6, S. 128–129.
 Helmut Lensing: Grebe, Friedrich. In: Studiengesellschaft für Emsländische Regionalgeschichte (Hrsg.): Emsländische Geschichte. Band 7, Dohren 1998, S. 133–136.
 Rudolf Morsey: Die Deutsche Zentrumspartei 1917–1923. (= Beiträge zur Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien. Band 32). Droste, Düsseldorf 1966, , S. 80, 88, 187, 214, 220, 344, 355,356, 358, 426,427, 554.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Person (Emsland)
Politiker (Osnabrück)
Deutscher
Geboren 1873
Gestorben 1931
Mann

Friedrich Grebe


An Ornithocephalus inflexus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Ornithocephalus inflexus in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus inflexus


إذاعة البرنامج الثقافي قناة إذاعية بدأت إرسالها من القاهرة في 5 مايو 1957 باسم «البرنامج الثاني» لتكون قناة تعنى بالشأن الثقافي، ويرجع الفضل في تأسيسها إلى سعد لبيب.

بدأت الإذاعة إرسالها بثلاث ساعات من البث مساء كل يوم من التاسعة إلى الحادية عشرة، زيدت إلى أربع ساعات يوميا، من الثامنة مساء إلى منتصف الليل، ثم زيدت على مراحل حتى وصلت الآن إلى إثني عشر ساعة يوميا، من الثالثة مساءً إلى الثالثة من صباح اليوم التالي؛ تقدم خلالها تتنوع برامجها ما بين برامج شعر وقصة قصيرة ونقد وتحليل وفترات مفتوحة وبرامج موسيقية وبرامج مقرؤة 5 دقائق يومية.

تميزت ببرامجها التي تتناول مختلف جوانب الحياة الثقافية والأدبية، وخاصة ببرامجها الدرامية التي قدمت فيها ما يزيد على 900 عمل من كلاسيكيات المسرح العربي والعالمي والأعمال الدرامية المبنية على أعمال أدبية عالمية وعربية، قام بإخراجها والتمثيل فيها كبار المسرحيين والممثلين، وتمثيليات إذاعية مسلسة.

من المخرجين الذي أنتجوا أعمالا للإذاعة: محمود مرسي وبهاء طاهر ومحمد توفيق هلال أبو عامر وإبراهيم الدسوقى والشريف خاطر وعصام العراقي وأحمد سليم ورضا الجابرىوالمخرج (رجب الحلواني).

قدمت الإذاعة ما يقارب ألفا من البرامج الخاصة تتناول مختلف الموضوعات والأحداث التاريخية وسير الشخصيات العربية والعالمية الشهيرة في مجالات الآداب والعلوم ومسيراتهم الفكرية.

كما يزخر أرشيف إذاعة البرنامج الثقافي بلقاءات إذاعية لعدد من رواد الثقافة المصرية والعربية.

كان العصر الذهبي للإذاعة هو السنوات الأخيرة من خمسينيات القرن العشرين - فور إنشاءها - وعقد الستينيات منه، وهي الفترة التي شهدت إنتاج أكثر الأعمال تميزا، إضافة إلى فترة نهضة في بداية تسعينيات القرن العشرين.

حاليا تبث الإذاعة برامجها على موجة التوليف الترددي إف. إم. 91.5 وعلى موجة التوليف السعوي 221، وكذلك على القناة الصوتية المصاحبة لقناة النيل للمعلومات على الساتل نيلسات.

كان ممن تولوا رئاسة القناة الإذاعية فؤاد كامل وعفاف أحمد المولد وفوزية المولد والشريف خاطر ومحمد البهنسي ورباب البدراوي ومحمد السيد ندا ومحمد إبراهيم أبوسنة وأحمد طلال و وفاء عبد الحميد ومديرها العام حاليًا الإذاعى محمد إسماعيل. في بداياتها انتُقدت الإذاعة بأنها نخبوية تتوجه إلى القلة من المستمعين المهتمين بمسائل الآداب والثقافة الرفيعة وتتجاهل القضايا الشعبية والمجتمعية، وأنها تغلب التوجه الغربي في محتوها. إلا أن مؤسسي الإذاعة دفعوا بأن القنوات الإذاعية الأخرى تعنى بالشأن العام كما ينبغي بينما تتفرد إذاعة البرنامج الثقافي باهتمامها بالقضايا الأدبية والإبداعية والثقافية،
و أضيف إلى أن البرنامج الثاني له الفضل في تأسيس الإعلام العلمي في العلوم الطبيعية والإنسانية على مستوى كل قنوات الإذاعة وأنها تسعى لاجتذاب أكبر عدد من المستمعين لتعريفهم بتلك الموضوعات وتقديمها إليهم وهناك باب كامل في كتاب عفاف المولد من الشريفين إلى ماسبيرو يستعرض البرامج العلمية والتي تعد بالمئات وتحتفظ بها الإذاعة ضمن كنوز البرنامج الثاني (أرجو التكرم بالرجوع إلى هذا الباب).
وبذلك تنتفي النخبوية عنها، كما أن الأعمال الدرامية التي تقدمها والمسائل الفكرية والثقافية التي تعرضها تنتمي إلى التراث البشري كله وليست تخص الغرب وحده، كما أنها أنتجت أعمالا درامية لكبار الأدباء العرب وبرامجا عن المفكرين وأعلام الفكر والثقافة العرب والمسلمين من القدماء والمحدثين.

لا يزال محبو هذه الإذاعة يشيرون إليها باسمها القديم «البرنامج الثاني» والذي يراه كثيرون اسما مميزا يخالف السائد من تسمية القنوات والمحطات المختلفة، وهو الاسم الذي ربما وضع حينذاك على غرار «البرنامج الثالث» في إذاعة بي بي سي البريطانية.

يقدم البرامج في الإذاعة عديدون، منهم: سعد قليعى ياسر زكى محمد عيسى وأمل بيومي وسامي سدراك وزينب سعد الدين ورامي شفيق وناهد جنيدي، ومعدون منهم علاء عباس وهناء عزت على عبد العزيز وشيرين فكري ووفاء السمري. أما المخرجون فمنهم هشام محب ونصار عبد الغني وفاطمة حسن وناهد الطحان وأميرة الدسوقي وعبير بركات وسعيد البحراوي

توجد في كفر الشيخ جمعية لمحبي إذاعة البرنامج الثقافي.

إذاعات ثقافية
إذاعات مصر

إذاعة البرنامج الثقافي


Itchy may refer to:

Entertainment

Characters
 A fictional animated mouse in The Itchy & Scratchy Show, the show-within-a-show on The Simpsons
 Attichitcuk, Chewbacca's father in 1978's The Star Wars Holiday Special, nicknamed "Itchy"
 A villain from the Dick Tracy comic strip
 Itchy Itchiford, a character from All Dogs Go to Heaven
 A character in the 1952 musical Wish You Were Here

Other entertainment
 Itchy (band), a German punk rock band
 "Itchy", an episode of the television series Zoboomafoo

Other uses
 The feeling of an itch
 ITCHY, a technique used in protein engineering

See also
 Itch (disambiguation)

Itchy


Domnica Filimon-Stoicescu (n. 9 septembrie 1928, București) este un critic, istoric literar și editor de carte român.

Biografie
S-a născut în familia ofițerului Gheorghe I. Filimon și a soției sale, Filofteea (n. Boldeanu), primind la naștere prenumele Domnica-Ana. A urmat școala primară la Focșani (1935-1937) și București (1937-1939), Liceele "Domnița Ileana" din București (1939-1942), "Despina Doamna" din Ploiești (1942-1945) și "Domnița Ileana" din Sibiu (1945-1947), apoi Facultatea de Filologie a Universității din București (1947-1951), la secția română. După absolvirea facultății a lucrat ca redactor la Editura de Stat pentru Literatură și Artă (1954-1957) și la Editura Tineretului (1957-1968), apoi ca șefă a secției proză – poezie – critică la Editura Albatros (1968-1983).

A desfășurat o activitate de editor de aproape patruzeci de ani, remarcându-se prin vocație, hărnicie și competență. în această calitate a prefațat și îngrijit ediții ale unor numeroase opere literare, contribuind la redarea către public a scrierilor lui Titu Maiorescu, Alexandru Odobescu, Nicolae Filimon, Ioan Slavici, Ion Creangă, Calistrat Hogaș, Anton Bacalbașa, George Coșbuc și Mihai Tican Rumano. În plus, a editat libretele operelor Rienzi, Olandezul zburător, Tannhăuser și Lohengrin ale lui Richard Wagner traduse în limba română de Șt. O. Iosif. O mare parte a activității sale a fost dedicată operei maioresciene; a îngrijit ediții din Critice (considerate de criticul Z. Ornea ca ireproșabile sub raport filologic) și, în colaborare cu Georgeta Rădulescu-Dulgheru, a editat Jurnalul și Epistolarul lui Maiorescu (I-IX, 1975-1989) și seria Opere (I-IV, 1978-1988). S-a ocupat începând din 1974 de seria "Contemporanul nostru" de la Editura Albatros.

A debutat în presă în Viața Românească (1956), colaborând cu articole, cronici și versuri în revistele Steaua, Cronica, Săptămâna, Secolul 20, Convorbiri literare etc. A publicat trei monografii literare foarte apreciate: micromonografia Emil Gârleanu (1968), în care trasează un profil literar nuanțat și exact al scriitorului, fără a-l ironiza sau supraevalua, monografia Tânărul Maiorescu (1974), în care reconstituie documentar biografia spirituală a unui "tânăr cărturar de excepție, singular în epocă, adevărat erou al unui bildungsroman", și Minunata călătorie a Selmei Lagerlöf în lumea lui Nils Holgersson (1988), o biografie și, în același timp, un eseu literar în care a încercat să prezinte locul ocupat de prozatoarea suedeză în cadrul literaturii pentru copii. Activitatea ei neobosită la editarea operei lui Titu Maiorescu a fost recunoscută prin acordarea Premiului "Perpessicius" al revistei Manuscriptum (1985).

Opera
 Emil Gârleanu, Ed. Tineretului, București, 1968;
 Tânărul Maiorescu, Ed. Albatros, București, 1974;
 Minunata călătorie a Selmei Lagerlöf în lumea lui Nils Holgersson, Ed. Albatros, București, 1988.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, p. 581. ISBN: 973-697-758-7
 Eugen Simion (coord. gen.), Dicționarul general al literaturii române, vol. 6 S-T, Ed. Univers Enciclopedic, București, 2007, p. 145.

Nașteri în 1928
Critici literari români
Istorici literari români
Bucureșteni

Domnica Filimon-Stoicescu


Diana es un cuadro del pintor francés Simon Vouet, como indica la inscripción que hay en el mismo cuadro: Simon Vouet F(ecit). Paris 1637. Realizado, por tanto en su etapa parisina, este cuadro sería uno de los enviados a Inglaterra tras el matrimonio de la hermana de Luis XIII, Enriqueta María y Carlos I de Inglaterra.

El cuadro representa a Diana, diosa romana de la caza, una de las más reproducidas en el arte, tanto escultórico como pictórico.

Véase también
 Anexo:Cuadros de Simon Vouet
 Diana de Versalles
 Diana Nemorensis

Referencias

Mitología romana en la pintura
Artemisa en el arte
Perros en el arte
Hampton Court
Cuadros de 1637

Diana (Vouet)


"Sex Bomb" is a 1999 song by Tom Jones and Mousse T., also covered by Max Raabe.

Sex Bomb may also refer to:

 Sex Bomb, a 1993 album by Spitfire
 "Sex Bomb", a song by Flipper from the 1982 album Album – Generic Flipper
 "Sex Bomb", a song by Lords of Acid from the 2001 album Farstucker
 "Sex Bomb", a song by Spinnerette from the 2009 album Spinnerette
 Sex Bomb, a Spanish musical group made up of Yola Berrocal, Malena Gracia, and

See also
 SexBomb Girls, an all-female singing, dancing and acting group from the Philippines
 Sex Bob-omb, a fictional band in the Scott Pilgrim universe

Sex Bomb (disambiguation)


Laurence B. Henry, né le  à Aureilhan, est une peintre française.

Biographie

Laurence B. Henry a étudié le dessin à l'École supérieure d'art et de design des Pyrénées de Tarbes. Ce sera ensuite en autodidacte qu'elle expérimentera les techniques de la peinture.

Son parcours a débuté en tant que peintre en décor et formatrice en trompe-l'œil.

Inspirée par le monde de l'automobile et de la mécanique, elle s'installe en tant qu'artiste indépendante et réalise des toiles automobiles hyperréalistes.

Elle devient membre officiel du Club Artiste Auto du Canada en 2009.

Sa première exposition en galerie en 2017 a lieu à la Galerie 28 à Reims puis à la Galerie Temps des Arts à Praz-sur-Arly.

En 2018, Laurence B. Henry est nommée Chevalier Académicienne à la Mondial Art Académie.

Elle est nommée peintre officiel de l'Armée de l'Air (spécialité : l'Air et l'Espace) en septembre 2019 par la Ministre des Armées, Florence Parly.

Elle est présente dans de nombreuses collections privées et publiques. Des expositions personnelles, de groupe ou au sein de Salon internationaux lui ont valu plusieurs prix et distinctions.

En 2021, Elle obtient un renouvellement de son agrément de Peintre de l'Air et de l'Espace.

Distinctions et récompenses
 2004 : Premier au Salon des Amis des Arts de Pau
 2005 : Artiste cotée sur le dictionnaire Drouot
 2018 : Nommée Chevalier Académicienne à la Mondial Art Académie
 2019 : Membre officiel de la Canadian Aerospace Artists Association
 2019 : Nommée Peintre de l'air et de l'espace
 2021 : Renouvellement de l'agrément de Peintre de l'Air et de l'Espace
 2021 : Obtention du prix Bell & Ross au Musée de l'Air et de l'Espace

Expositions
 2017 - Galerie 28 à Reims
 Avril 2019 - Galerie Mosaïque - 25 ans de la galerie
 2021 - "Fragments d'une Epopée" au Mémorial Charles de Gaulle
 2021 - Salon des Peintres de L'Air au Musée de l'Air et de l'Espace
 2022 - "Au-delà du Réel" - Office de Tourisme de Tarbes
 2022 - "La Belle Envolée" à l'aéroport de Tarbes-Lourdes-Pyrénées
 Septembre 2022 - "Juste une Escale..." au Rex-Hôtel à Tarbes.
 JEP2022 - Exposition des Peintres des Armées à l'hôtel du Quartier Général à Bordeaux.
 Mai 2023 - Exposition collective des Peintres de l'Air à Salon-de-Provence pour les 70 ans de la Patrouille de France.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Peintre de l'Air et de l'Espace
 https://air.defense.gouv.fr/centre-detudes-strategiques-aerospatiales/dossier/les-peintres-de-lair-et-de-lespace
 Les Ambassadeurs de l'Armée de l'Air et de l'Espace. - avionslegendaires.net

Liens externes

Peintre français du XXIe siècle

Laurence B. Henry


est un film japonais réalisé par Kunio Watanabe, sorti en 1957.

Synopsis
Le film retrace l'histoire de la guerre russo-japonaise (1904-1905).

Fiche technique
 Titre : L'Empereur Meiji et la Guerre russo-japonaise
 Titre original :
 Réalisation : Kunio Watanabe
 Scénario : Kennosuke Tateoka,  et Kunio Watanabe
 Musique : Seiichi Suzuki
 Photographie : Takashi Watanabe
 Société de production : Shintōhō
 Pays de production :
 Format : couleur — 2,35:1 — 35 mm — son mono
 Genres : Drame, film historique, film de guerre
 Durée : 113 minutes (métrage : treize bobines - )
 Dates de sortie :
 Japon :

Distribution

 Kanjūrō Arashi : l'empereur Meiji
  : Itō Hirobumi
 Minoru Takada : Yamagata Aritomo
 Shin Takemura : Matsukata Masayoshi
 Susumu Fujita : Inoue Kaoru
 Yōji Misaki : Katsura Tarō
 Ureo Egawa : Yamamoto Gonnohyōe
 Jack Altenbay : Rosestwensky, l'amiral de la flotte de la Baltique
 Hiroshi Hayashi : Nogi Maresuke
 Sabel Jameel : Anatoly Mikhaylovich Stessel
 Satoshi Komori : le lieutenant-général Kataoka
 Tadao Takashima : Nogi Yasusuke
 Ken Utsui : Takeo Hirose
 Yōichi Numata : Ijūin Gorō
 Tetsurō Tanba : Shimamura Hayao
 Tomisaburō Wakayama : Tachibana Shūta

Box-office
Le film est un des premiers blockbusters japonais et est devenu à sa sortie le plus gros succès en salles de l'archipel avec plus de 20 millions d'entrées.

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 1957
Film dramatique japonais
Film historique japonais
Film de guerre japonais
Film sur la guerre russo-japonaise
Film de Shintōhō


Curt Wolf von Pfuel (également Kurt ; né le  à Potsdam et mort le  dans la même ville)  est un général de cavalerie prussien, inspecteur général de l'instruction et de la formation militaires et président du comité central des associations de la Croix-Rouge allemande.

Origine
Pfuel est issu de l'ancienne famille noble , qui vit à Jahnsfelde en . Il est le fils du major-général  (1809-1866) et de Marie von Lamprecht (1823-1860) et le petit-fils du ministre-président prussien Ernst von Pfuel. Le lieutenant-général  est son cousin. Son arrière-grand-père  est le maréchal de la cour du prince Friedrich-Guillaume de Prusse.

Biographie

Après les lycées de Düsseldorf, Berlin et Stettin, il étudie le droit à l'université Georges-Auguste de Göttingen, où il obtient également son doctorat. Il est membre du Corps Saxonia ("Göttinger Sachsen").

Lorsque la guerre franco-prussienne éclate, Pfuel rejoint le  de hussards en tant que Fahnenjunker en 1870 et participe avec lui à la dernière partie de la campagne. Il est nommé enseigne le 18 janvier 1871 et est promu le 15 avril 1871 promu sous-lieutenant. Après avoir être temporairement affecté à l'Académie de guerre (1875/78), il est transféré au  à Düsseldorf jusqu'en 1883. En mai 1883, il est transféré au Grand État-Major général en tant que capitaine et en octobre de la même année, il est nommé attaché militaire à Madrid. En janvier 1885, il retourne en Empire allemand et devient alors adjudant personnel du prince Guillaume jusqu'en 1889 et, après son accession au trône, l'adjudant d'aile Guillaume II. En 1889, Pfuel est incorporé comme major et officier d'état-major dans le  de cuirassiers, puis prend le commandement du  d'uhlans. En 1894, il est promu lieutenant-colonel, en 1896, colonel et le 27 janvier 1898, il est nommé commandant de la  de cavalerie à Hanovre. Il devient major général en 1899 et lieutenant général et commandant de la  d'infanterie à Karlsruhe en 1903.

En 1906, il assume la fonction d'inspecteur général  de l'instruction et de la formation militaires. Parallèlement, il devient président adjoint du tribunal militaire impérial. En 1908, Pfuel devient général de cavalerie. En approbation de sa demande de départ, Pfuel est mis à disposition le 12 mars 1910 avec la pension légale et en même temps à la suite du  d'uhlans.

Pendant la Première Guerre mondiale, Pfuel est président du comité central des associations de la Croix-Rouge allemande.

Distinctions
 .

Famille
Curt Wolf von Pfuel se marie le 25 janvier 1886 avec Anna comtesse von der Groeben à Montreux.

Travaux
 German Red Cross in the World War. In: Current History Magazine. Band 5 (November 1916), S. 278–280.

Bibliographie
 Academische Monatshefte. 24 (1907/08), S. 274.
 The Great War in Pictures, No. 8. 1915, S. 25.

Références

Liens externes

Général prussien de cavalerie
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Grand-croix de l'ordre de l'Aigle rouge
Grand-croix de l'ordre du Lion de Zaeringen
Grand-croix de l'ordre d'Albert
Grand-croix de l'ordre du Mérite militaire (Bavière)
Commandeur de l'ordre de Hohenzollern
Commandeur de l'ordre du Faucon blanc
Commandeur de l'ordre de Saint-Olaf
Commandeur de l'ordre de la Couronne d'Italie
Chevalier de l'ordre de la Couronne de Wurtemberg
Chevalier de 1re classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Chevalier de 2e classe de l'ordre autrichien de la Couronne de fer
Récipiendaire de l'ordre de Saint-Stanislas (russe)
Récipiendaire de l'ordre de l'Osmaniye
Récipiendaire de la croix d'honneur de Schwarzbourg
Ordre d'Henri le Lion
Naissance en septembre 1849
Naissance à Potsdam
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en juillet 1936
Décès à Potsdam
Décès à 86 ans
Décès dans le Troisième Reich

Curt von Pfuel


A tea infuser is a device in which loose, dried tea leaves are placed for steeping or brewing, in a mug or a teapot full of hot water; it is often called a teaball or tea maker, and sometimes a tea egg. The tea infuser gained popularity in the first half of the 19th century. Tea infusers enable one to easily steep tea from fannings and broken leaf teas.

Use
A tea infuser performs a similar function as a tea bag, a later American invention. The infuser is generally a small mesh or perforated metal container or covered spoon that holds tea leaves, in varying sizes to steep single or multiple servings at once. Common shapes for infusers include spherical, conical and cylindrical. One style of infuser is a split sphere with tong-like handles to open its mesh container.

The infuser is placed in a cup or pot of hot or boiling water, allowing the tea to brew without loose tea leaves spilling into the pot or cup. A rod or chain is commonly attached to the container of the infuser to simplify retrieval from the pot or cup. Infusers with large holes may not catch all the leaves, requiring the use of a tea strainer to remove the remaining pieces.

An infuser that produces more gravity than the buoyancy of floating material it carries will sink. And pressure increases with depth as a result of the weight of the overlying fluid. Thus, the pressure at the bottom of a tall container of fluid is greater than at the top of the container.

Alternative use

Quick water imbibition
Water imbibition takes half the time for material that floats with half its area above the water surface when they are submerged with an infuser.

Seeds are often pre-treated before sowing in order to verify that they will sprout. Imbibition of water through the membrane of the seed shell is the first step in the germination process in most seeds. Seeds can be submerged with an infuser, including hot water scarification treatment for tolerant species. Seeds can be weighed with a milligram scale before and after they have been submerged to find out when they don't need to be exposed to more water imbibition. Floating seeds can be inspected when they have to sink inside mesh infusers submerged in transparent containers by shaking them. Seeds who don't absorb water will not germinate and must be modified with further scarification.

Also, hot water treatment at 90 degrees C for 90 seconds followed by dip in cold water for 30 seconds can be an effective seed decontamination method against escherichia coli O157:H7 and salmonella.

Types

Ball

Ball infusers are removed along with the tea leaves from the pot.

Snap ball

Snap ball tea strainers are automatically sealed with the force of the end of the handle that is circulated like a spring. The spring handle requires more metal to manufacture, thus they are usually a bit more expensive than regular infuser balls.

The handle in snap ball tea strainers make them more practical:
 They can be used as a spoon to swirl solutions that will dissolve their content faster than tea infusers without a handle.
 Air inside a snap ball infuser can easily be eliminated by shaking the handle once it has been put into liquid, to make sure everything inside the ball becomes submerged.

Shut-off infusers
Shut-off infusers are left in the pot after the brewing process is complete.

Alternatives

French press
While not common, a French press may be used as a tea infuser. However, most teas are infused only for a limited time and then removed from the water so that the drink does not become bitter.

In gōngfu chá (功夫茶), a modern method to infused tea in China, tea can be infused through a gàiwǎn (盖碗), a tea pot (茶壶) or a gōngdào bēi (公道杯).

See also
 Tea culture
 Melitta 401 and Melitta 402 tea filters

References

Teaware

Infuser


An Bromus coloratus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Bromus coloratus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus coloratus


Ela Tomson (nascida Ela Liimeon; 16 de fevereiro de 1945) é uma jornalista de televisão, editora, roteirista e política estoniana. Ela serviu como membro do X Riigikogu.

Início de vida e carreira
Tomson nasceu em Pärnu. Ela formou-se em 1967 pela Universidade de Tartu, com licenciatura em jornalismo. Durante os seus estudos, ela trabalhou como assistente do director de teatro Kaarel Ird no teatro Vanemuine em Tartu. Mais tarde, trabalhou como editora e roteirista na Eesti Telefilm. De 1972 a 1992, trabalhou como editora na Eesti Television antes de assumir o cargo de editora-chefe na Pärnu Raadio de 1992 a 1994. Em 1994, ela voltou à Eesti Television como editora-chefe; cargo que ocupou até 2000. Depois, lecionou na escola secundária em Pärnu até 2003, quando se envolveu na política.

Ela é membro do Partido Res Publica. Em 2003, foi eleita para o X Riigikogu.

Vida pessoal
Tomson é casada com o director de cinema e director de fotografia Mati Põldre. De 1965 a 1973, ela foi casada com o escritor e director de teatro Mati Unt.

Mulheres da Estônia na política
Alunos da Universidade de Tartu
Nascidos em 1945
Pessoas vivas

Ela Tomson


Dette er en Liste over musikere kendt for at spille Fender Telecaster enten ved liveoptrædender eller på studieindspilninger.

Virksomheden Fender blev grundlagt af Leo Fender og producerer strengeinstrumenter og forstærkere. Leo Fender designede i 1951 en elektrisk guitar med massiv krop og én pick-up. Guitaren blev kaldt Esquire. Kort efter blev udviklet en model med to pick-up'er, der blev solgt under navnet Fender Broadcaster, men da en anden virksomhed solgte et trommesæt under navnet Broadcaster, blev navnet hurtigt ændret til Telecaster. Telecasteren er den første masseproducerede elektriske guitar med massiv krop og har opnået stor popularitet blandt guitarister.

Som følge af den betydelige popularitet som denne guitarmodel nyder, er nedenfor alene angivet musikere, hvis anvendelse af guitaren har været særlig betydningsfuld eller markant, dvs. guitarister, der:
 har en lang karriere og historik under anvendelse af Telecaster-guitaren
 er - eller har været - indehaver af en bestemt guitar, der var unik eller har historisk betydning
 i betydelig grad har medvirket til at gøre guitaren populær som følge af guitaristens brug af Telecasteren.

Guitarister med brug af Esquire-guitaren medtages under samme vilkår, da Fender anser den som en del af "Telecaster-familien". Selvom Esquire'en med sin ene pick-up siden 1951 er blevet markedsført selvstændigt i forhold til Telecasteren med to pick-up'er, er de to modeller så nært forbundne i udvikling og historie samt design og karakteristik, at de anses som varianter af den samme model.

A-E
 Syd Barrett (1946–2006), guitarist, sanger og sangskriver i det oprindelige Pink Floyd, benyttede en unik spejlbeklædt Esquire og en Tele Custom fra 1960'erne.

 Jeff Beck (født 1944) Da Beck fik sit gennembrud med The Yardbirds i midten af 1960'erne fik Beck nye lyde og udtryk ud af en slidt Fender Esquire. Hans bidrag til "Heart Full of Soul" og "Evil Hearted You" definerede den psykedeliske guitar.
 Frank Black (født 1965) fra The Pixies har spillet Telecaster det meste af sin karriere.
 Mike Bloomfield (1943–1981) spillede en Telecaster på det første albumst album med Paul Butterfield Blues Band, der anses som et banebrydende eksempel på post-Chicago eletrisk blues. Han spillede på den samme Telecaster på Bob Dylans hit single "Like a Rolling Stone" og albummet Highway 61 Revisited. Da Bob Dylan "gik elektrisk" på Newport Folk Festival i 1965 til flere publikummers ophidselse, spillede Bloomfield på sin Telecaster.</onlyinclude>
 Roy Buchanan (1939–1988), en amerikansk blues/rock-musiker, der bl.a. inspirerede Jeff Beck, anses som en pioner indenfor udviklingen af Telecaster-lyden og spillede Telecaster gennem hele sin solokarriere. ) Han spillede en 1953 Telecaster han kaldte Nancy. Guitaren blev koblet direkte i forstærkeren og benyttede i stedet guitarens volumenkontrol til at styre lyden.
 Jeff Buckley (1966–1997), en amerikansk singer-songwriter og guitarist brugte en '83 toploader Telecaster ved alle sine optrædender og indspilninger.
 James Burton (født 1939) har spillet Telecaster siden han var 13 og har haft indflydelse på mange andre guitarister. Han var en af de mest fremtrædende Telecaster-spillere i slutnigen af 1950'erne, hvor han næsten hver uge optrådte på amerikansk tv med Ricky Nelson i programmet Adventures of Ozzie & Harriet. Hans mest berømte guitar er en Paisley Red Tele, som han benyttede offentligt første gang under en optræden med Elvis Presley. Han har også spillet med Gram Parsons og Merle Haggard. Han skrev forordet til A. R. Duchossoir's bog om Telecasterens historie.

 Anna Calvi (født 1980), guitarist, sanger og sangskriver, spiller på en sunbust Telecaster. Hun havde set Jeff Buckley spille telecaster og købte som 16-årig herefter en fabriksny '97 Telecaster, som hun har benyttet ved alle sine indspilninger.<ref>[https://www.musicradar.com/news/anna-calvi-theres-this-place-between-trying-to-be-a-master-of-your-instrument-but-then-also-being-right-on-the-edge-of-the-cliff Anna Calvi: "There's this place between trying to be a master of your instrument, but then also being right on the edge of the cliff", musicradar.com]</ref>
 Albert Collins (1932–1993) ("The Master of the Telecaster") skabte sin originale blues-lyd ved brug af åben steming i mol og en capodestra højt oppe på halsen. Fender har fremstillet en signaturmodel kaldet Albert Collins Signature Telecaster baseret på Collins' '66 model.
 Graham Coxon (født 1969), guitarist i bandet Blur, har spillet Telecaster i størstedelen af sin karriere, og opnåede en særlig lyd understreget af diverse effekter, hvilket var et væsentligt element i Blurs succes i 1990'erne. Han spiller på en hvid 1968 Telecaster med en Gibson PAF Pickup, en 1960 Lake Placid blå Telecaster Relic og en 1972 Telecaster Deluxe. I tiden med Blur brugte han også en genudgivet 1952 hvid Telecaster.
 Steve Cropper (født 1941) kendt som studiemusiker og som medlem af Booker T. & the M.G.'s har medvirket på et stort antal indspilninger med artister fra Stax Records, som eksempelvis Otis Redding and Sam & Dave, og senere i Blues Brothers Band har spillet Telecaster i hele sin karriere.Steve Cropper med Booker T. & the M.G.'s spiller "Green Onions" på Telecaster
 Denny Dias fra Steely Dan gjorde det populært i 1970'erne at benytte Telecaster med enkelt-pick-up'erne udskiftet med dobbelt-humbuckere og med en Stratocaster-lignende strengeholder.
 Jerry Donahue (født 1946) fra Fairport Convention udgav et soloalbum i 1986 med titlen Telecasting og var medlem af en Telecaster-trio, der hed The Hellecasters. Et andet medlem af Hellecasters fra 1993, Will Ray, har fået to Telecaster signaturmodeller opkaldt efter sig: The Jazz-a-Caster og The Mojo-Tele.
 Bob Dylan (født 1941) ejede i begyndelsen af 1960'erne en sort og hvid Telecaster, der var blandt hans første elektriske guitarer og som skabte kontrovers med mange daværende fans. Han benyttede guitaren på sin turne i Australien og Europa, hvorefter Robbie Robertson overtog den og brugte den på The Bands fire første album og under koncerter.

 F-J

 John Flansburgh (født 1960), sangskriver og guitarist i They Might Be Giants, ejer og benytter ofte to venstrehåndede Telecastere under koncerter. Han mest ikoniske guitar er 'The Mojo Chessmaster', en venstrehåndet Telecaster med en krop bygget af Chris Cush fra The Mojo guitar shop. 'The Mojo Chessmaster' er afbildet på diverse PR-fotos og musikvideoer for bandet siden begyndelsen af 1990'erne.
 Bill Frisell (født 1951), en jazzguitarist kendt for sin stemningsfulde legato-klange har i de flere år benyttet Telecasteren som sin foretrukne guitar.
 Noel Gallagher (født 1967) spillede i begyndelsen af 2000'erne på en række Telecastere fra 1960'erne med Oasis.
 Danny Gatton (1945–1994) spillede på en modificeret '53 Telecaster, hvis specifikationer blev benyttet af Fender, da de fremstillede en Danny Gatton signaturmodel, herunder en særlig intonering af den klassiske tre-sadlede bro og brug af Joe Barden pickup'er.
 David Gilmour (født 1946) har benyttet Telecastere og Esquirere udover hans ofte benyttede Fender Stratocaster. Hans slidte Esquire blev benyttetpå Gilmours soloalbum fra 1978 David Gilmour, og sturdieversionerbe af "Run Like Hell" fra Pink Floyds The Wall, og senere på Paul McCartneys album Run Devil Run album. Telecasteren var også afbildet på bagsiden af coveret til Gilmours andet soloalbum About Face. Han benyttede Telecaster på en række tidligere indspilninger og benyttede en sunburst Telecaster til næste alle guitarsoli på nummeret "Dogs" på Pink Floyds album fra 1977 Animals. He benyttede en gul nyere produceret '52 Telecaster ved live-opførelse af "Run Like Hell" på livealbummerne Delicate Sound of Thunder og Pulse, og ved opførelse af "Astronomy Domine" (oprindeligt skrevet af Esquire-spilleren Syd Barrett) under turnéen i forbindelse med udgivelsen af The Division Bell.

 Jonny Greenwood (født 1971) fra Radiohead har siden slutningen af 80'erne spillet Telecastere. Den mest benyttede er en Telecaster Plus med diverse modificeringer af pick-up og kontakter.
 Merle Haggard (1937-2016) - revolutionerede countrymusikken med sin "twangy" Telecaster-lyd sammen med Buck Owens og Roy Nichols.
 George Harrison (1943–2001) fra The Beatles fik en prototype af en Rosewood Telecaster fra Fender i 1968 med det formål at gøre guitaren kendt. Guitaren er i dag grundlag for Fenders signaturmodel 'George Harrison Signature Telecaster'. Fender fremstillede to prototyper af guitaren, valgte den bedste og fløj den til London og overleverede den til Harrison på Apples kontorer i december 1968. Harrison benyttede guitaren under Beatles' 'Get Back Sessions' og på albummerne Let It Be (udgivet i 1970) og Abbey Road fra 1969. Harrison benyttede også Telecasteren, da Beatles gav deres sidste offentlige optræden på taget af Apples kontorer i London i 1969, foreviget i filmen Let It Be. Harrison forærede senere guitaren til Delaney Bramlett.
 PJ Harvey (født 1969) anvendte i begyndelsen af sin karriere en '67 Telecaster, som hun havde lånt fra John Parish. I et interview med magasinet Guitar Player udtalte hun, at "Johns Telecaster er tættere på mit hjerte. Den er på alle mine plader — Jeg plejede at hugge den hele tiden." Da hun i 2000 modtog Mercury Music Prize, købte hun sin egen 60'er Telecaster.
 Steve Howe (født 1947), britisk musiker kendt fra bandet Yes, har siden 1974 og albummet Relayer benyttet en 1955 Telecaster, modificeret med forskellige kontakter og en humbucker i halsen. Han har siden benyttet Telecastere i liveoptrædender og under indspilninger.
 Chrissie Hynde (født 1951), amerikansk musiker i det britiske band The Pretenders benytter ofte en blå Telecaster, der har været afbildet på albummet Get Close fra 1986.
 Waylon Jennings (1937–2002), en af countrymusikkens legender, spillede på flere '53 Telecastere, der var viklet ind i et etui af sort/hvid læder og med blomster motiver. Han spillede på flere Telecastere, men primært på de to fra '53. Fender har til hans ære fremstillet en Waylon Jennings Tribute Telecaster.
 Wilko Johnson (født 1947), en britisk R&B- og pubrock-legende, der var eksponent for 'machine gun'-spillestillen, der har inspireret flere punk- og speed metal-guitarister, har spillet på den samme sorte Telecaster med rød slagplade siden han var med til at danne bandet Dr. Feelgood og senere med Ian Durys Blockheads og i sine egne bands. "Wilko Johnson var punkguitaristernes punkguitarist fra Dr Feelgood"
 John 5 (født 1971) en heavy metal/country guitarist, der har spillet med Marilyn Manson og er kendt for sin shredding-teknik. Han spiller i dag med Rob Zombie og i sit eget John 5 and The Creatures. Fender har fremstillet en J5 Signature Telecaster co-desinget med John 5.

 K-P

 Richie Kotzen (født 1970), amerikansk guitarist, der udover en lang solokarriere har spillet i bl.a. Poison og Mr. Big, har fået en sunburst signaturmodel af en Telecaster (TLR-155RK) opkaldt efter sig.http://www.guitarcenter.com/Fender/Telecaster-Richie-Kotzen-Solid-Body-Electric-Guitar-Brown-Sunburst-1364568855904.gc#productDetail
 Albert Lee (født 1943), engelsk guitarist, der af Eric Clapton er kaldt "verdens bedste guitarist", har spillet Telecastere siden 1963. Han spiller dog også andre guitarer og spiller i dag primært Music Man. Han har skrevet forord til A. R. Duchossoir's bog om Telecasterens historie.
 Alex Lifeson (født 1953), guitarist i Rush, spiller ofte Telecaster under liveoptrædender og under indspilninger.
 Johnny Marr (født 1963), guitarist i The Smiths, spiller på flere forskellige guitarer, men særlig i begyndelsen på Telecastere. Marr benyttede en Telecaster oprindelig indkøbt for £17 på The Smiths' hit "This Charming Man" fra 1983.Equipboard.com
 Tom Morello (født 1964) spiller en sort 1982 Fender Telecaster "Sendero Luminoso" stemt i drop D, der er benyttet til indspilningen af de fleste af Rage Against the Machines sange.
 Roy Nichols (1932–2001) var guitarist i Merle Haggards gruppe The Strangers og var kendt for sin "chicken pickin'-teknik" på sine Telecastere. Der er på hans gravsten ingraveret et billede af en Telecaster.
 Mike Oldfield (født 1953), fik som 16-årig en hvid Telecaster, som havde tilhørt Marc Bolan. Han benyttede guitaren på alle guitardelene på sit debut- og gennembrudsalbum Tubular Bells og benyttede også guitaren på senere album.
 Buck Owens (1929–2006) var med Don Rich og parrets Telecastere med til at definere den rå 'Bakersfield sound' indenfor countrymusikken i begyndelsen af 1960'erne. Owens' Telecaster var guldfarvet med rødt, hvidt og blåt slagbræt (farverne i det amerikanske flag).
 Jimmy Page (født 1944) er mest kendt for sine Gibson Les Paul guitarer, men benyttede en Telecaster i begyndelsen som guitarist i The Yardbirds og på Led Zeppelins første album. Han havde fået guitaren af Jeff Beck, da Beck forlod the Yardbirds. Page satte først spejle på guitaren og malede den senere i psykedeliske farver, og Fender har senere fremstillet signaturmodeller baseret på begge af Pages design. Page benyttede også en Telecaster på indspilningen af Stairway to Heaven, et af Led Zeppelins mest kendte numre. Page brugte også en Telecaster ved indspilningen af soloalbummet Outrider og den efterfølgende turne.
 Brad Paisley (født 1972), amerikansk countrymusiker, spiller på en række Telecastere og Telecaster-lignende modeller, herunder en rød '68 Telecaster (den samme model, der gjorde James Burton berømt), han kalder "Old Pink." Han har på flere af sine guitarer indbygget en G-bender. Paisley har flere Telecaster-ligende modeller bygget af Crook Custom Guitars. I 2017 udgav Fender released en Brad Paisley Signature Telecaster.
 Luther Perkins (1928–1968), der spillede med Johnny Cash i dennes backingband 'Tennessee Three' brugte sin Esquire til at skabe den "boom-chicka" rytme, der karakteriserede meget af Cashs music.
 Prince (1958-2016) havde forkærlighed for Telecastere, men de guitarer, som Prince spillede var dog ikke fremstillet af Fender, men derimod af Hoehner i "Telecaster-stil".

 Q-Z

 Don Rich (1942–1974) var med sin Telecaster med til at skabe de basrytmer og "chicken pickin'-stil", deer var en essentiel del af "the Bakersfield sound", da han spillede med Buck Owens & The Buckaroos.
 Keith Richards (født 1943) fra The Rolling Stones ejer en større guitarsamling, men spiller oftest Telecaster. Hans primære guitar er en sort '53 Telecaster kaldet "Micawber", hvis 5 strenge er stemt i open G og med en humbucker i halsen. Richards har ejet "Micawber" siden Exile on Main Street.
 Robbie Robertson (født 1943) fra The Band benyttede Telecastere fra 1958 til 1974. Telecasteren kan høres på mange af The Bands indspilninger.

 Jim Root (født 1971), amerikansk musiker kendt fra bl.a. Slipknot og Stone Sour spiller Fender Telecastere, Stratocastere og Jazzmastere og har fået en Telecaster-signaturmodel særlig velegnet for metal opkaldt efter sig.Jim Root / Slipknot / StoneSour . Fender® Artists. (Retrieved 2011-06-04).
 Arlen Roth (født 1952) amerikansk guitarist, hvis debutalbum i 1978 modtog kritikerprisen ved Montreux Jazzfestivalen og som var den førende klummeskriver ved Guitar Magazine fra 1982 til 1992, er en Telecasterentuisiast. Udover sine soloalbum har han spillet med så forskellige artister som John Prine, Rick Wakeman og Paul Simon. Han har skrevet bogen Masters of the Telecaster.
 Bruce Springsteen (født 1949) har længe spillet på en 1952 Esquire opgraderet med Telecaster pickup ved halsen. Guitaren ses på Springsteens album fra 1975 Born to Run.

 Status Quos guitarister Francis Rossi (født 1949) og Rick Parfitt (1948-2016) spillede begge Telecastere.
 Mike Stern (født 1953) er en af de få jazz-guitarister, der spiller Telecaster. Mike Stern spillede med Billy Cobham, inden Miles Davis foretog indspilninger med Stern i første halvdel af 1980'erne, herunder på albummet The Man With The Horn og We Want Miles''. Efter samarbejdet med Miles indspillede Stern flere soloalbum. Sterns købte sin første Telecaster fra Danny Gatton i 1975; den havde oprindeligt tilhørt Roy Buchanan. Denne guitar blev stjålet og erstattet af en specialbygget Telecaster-lignende guitar. Yamaha har i 1996 fremstillet en Pacifica 1511 Mike Stern signaturmodel, en Telecaster-lignende guitar baseret på en Aronson guitar.
 Joe Strummer (1952–2002) fra The Clash var en af de mest fremtrædende punk-guitarister, der spillede Telecaster. Strummer spillede på den samme Telecaster gennem sin karriere; en 1964 Sunburst, som Strummer havde malet sort og påsat klistermærker. Han spillede også en hvid Esquire i slutningen af 1970'erne. Guitaren er fra 2005 udstillet på Cleveland's Rock & Roll Hall of Fame udlånt af Strummers enke.
 Marty Stuart (født 1958) har gennem det meste af sin karriere været en trofast Telecaster-spiller. The Fender Custom Shop fremstiller en 'Limited Edition Marty Stuart Tribute Telecaster' med forskellige modificeringer, som han har benyttet under sit samarbejde med Buck Owens, Don Rich, Mick Ronson og Clarence White. Marty Stuart ejer også den originale Parsons/White prototype B-bender Telecaster, som Clarence White ejede. Stuart ejer også Don Richs Telecaster, som han fik af Buck Owens.
 Andy Summers (født 1942) fra The Police har næsten altid spillet på sin sunburst '61/'63 Telecaster Custom, der er modificeret med en Gibson humbucker i halsen og benyttet med en lang række effekter. Den distinkte lyd af Summers Telecaster på indspilninger som "Walking on the Moon", " Don't Stand So Close To Me" var en væsentlig faktor i The Police's musikalske udtryk og lyd. Fender har fremstillet en Andy Summers Tribute Telecaster.
 Pete Townshend (født 1945), blev berømt for (bl.a.) at smadre sin Telecastere i 1960'erne med The Who, men han undlod dog at smadre sin yndlingsguitar, en 1952 vintage Telecaster.

 Joe Trohman (født 1984), guitarist i Fall Out Boy og The Damned Things, har fået en signatur Telecaster fremstillet af Squier, som han ofte bruger til indspilninger og på scenen.
 Keith Urban (født 1967) spiller ofte Telecaster, hvoraf en har tre pickup'er.
 Muddy Waters (1913-1983), der ofte betegnes som "the father of modern Chicago Blues", spillede i begyndelsen af sin karriere på forskellige guitarer, men det var med Telecasteren, at han fik defineret sit musikalske udtryk. Med sin "mur af elektrisk lyd" dannede han bro mellem blues og rock. Han spillede på en rød modificeret Telecaster indtil sin død i 1983. Telecasteren er i dag udstillet på Rock & Roll Hall of Fame and Museum i Cleveland. Frem til 2010 solgte Fender en Muddy Waters Telecaster i Fenders signaturmodel-serie.
 Clarence White (1944–1973) fra The Byrds opfandt sammen med trommeslageren Gene Parsons B-Bender'en, en mekanisk del, der kan få Telecasteren til at lyde som en pedal steel guitar.

Se også
 Guitarister kendt for at spille Fender Stratocaster

Noter

Referencer
 .
 .
 .
 .
 .

Fender Telecaster
Fender Telecaster

Guitarister kendt for at spille Fender Telecaster


Ella Kovacs () este o fostă atletă română cu descendență maghiară, specializată în alergări pe distanțe mijlocii, mai ales pe distanța de .

Carieră
În 1985 a câștigat Campionatul european de sală, alergând 800 de metri în 1:55,68. Mai târziu, în 1991, a câștigat medalia de bronz la Campionatele Mondiale, atât în sală, cât și în aer liber. Ea a terminat pe locul al șaselea la Jocurile Olimpice din 1992.

În 2004 ea a primit Ordinul Meritul Sportiv clasa a III-a.

Recorduri personale
 800 m : 1 min 55 s 68 (1985)
 1 500 m : 2 min 32 s 40 (1993)

Realizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1964
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Sportivi români în viață
Atleți olimpici români
Oameni din Luduș
Maghiari din România
Alergători
Decorați cu Ordinul Meritul Sportiv

Ella Kovacs


300 North LaSalle es un rascacielos de uso mixto de 60 plantas construido entre 2006 y 2009, situado en el lado norte del río Chicago en el barrio de Near North Side de Chicago, Illinois, Estados Unidos. El edificio tiene 102 192 m² de superficie construida destinados a oficinas, comercios, restaurantes y espacios públicos, así como tres pisos de aparcamiento subterráneo. Debido a su localización en el lado norte del río Chicago, el edificio incluye un jardín público costero iluminado por el sol de unos 2000 m² de superficie con acceso directo a la orilla del río. El acero estructural fue fabricado por Cives Steel Co, y Maine Detailers, una división de Cives Steel Co.

Edificio verde
El promotor de este edificio, Hines, ha obtenido la pre-certificación oro de la LEED, que acredita al edificio como un gran proyecto de diseño sostenible, mediante la incorporación de materiales y sistemas respetuosos con el medio y eficientes energéticamente. El edificio está diseñado para maximizar el uso de la luz diurna, minimizando al mismo tiempo la ganancia de calor solar.

Propietario
El edificio fue vendido por Hines el 28 de julio de 2010 a KBS REIT II, Inc., un fondo de inversión inmobiliaria del sur de California.

Inquilinos

El 29 de julio de 2010, el 93% del edificio estaba alquilado a 24 inquilinos diferentes. Kirkland & Ellis, el mayor despacho de abogados de Chicago, es el inquilino principal alquilando plantas en las secciones de baja y media altura del edificio. Otros inquilinos son la consultoría de gestión Boston Consulting Group, la firma privada de derecho GTCR, el banco de inversión Moelis & Company, la consultoría y firma de reestructuración Alix Partners, y el bufete de abogados corporativos Quarles & Brady LLP.

Véase también
Anexo:Rascacielos en Chicago
Anexo:Rascacielos en Estados Unidos
Anexo:Rascacielos más altos

Referencias

Enlaces externos

Página web de 300 North LaSalle
  Página web oficial de los promotores de 300 North LaSalle
 Página web oficial de los arquitectos de 300 North LaSalle

Rascacielos de oficinas de Chicago
Edificios con acreditación LEED
Rascacielos de Estados Unidos de 2009
Rascacielos de Estados Unidos entre 200 y 249 metros
Edificios de oficinas de Estados Unidos de los años 2000

300 North LaSalle


Mark Filatov (* 29. August 1990 in Bischkek, Kirgisische SSR, Sowjetunion), auch bekannt als Slavik, ist ein russisch-deutscher Schauspieler, Rapper und Webvideoproduzent.

Leben
Mark Filatov ist in Bischkek, der Hauptstadt Kirgisistans geboren und zog als Fünfjähriger mit seiner Mutter ins Saarland. In Neunkirchen wuchs er unter Russen und Polen auf und sammelte dabei Erfahrungen, die er später für seine Rollen nutzte. Später zog er mit seiner Familie nach Berlin-Marzahn. Er studierte nach seiner Fachhochschulreife ab 2011 Schauspiel an der Staatlichen Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Stuttgart.

Bekannt wurde er durch die KiKA-Jugendserie dasbloghaus.tv, in der er die Rolle des Alexander Luganow spielte. Seine erste große Hauptrolle hatte er im Jahre 2011 im Kinofilm Nemez. Dort spielte er den jungen Russlanddeutschen Dima.

Seit Anfang 2016 betrieb er mit Dimitri Tsvetkov (Wadik) den YouTube-Kanal Ost Boys und ist unter den Alias MA4 (gesprochen Mafia) und Slavik musikalisch tätig. Mittlerweile gehen Tsvetkov und Filatov getrennte Wege und haben sich in einem freundschaftlichen Verhältnis getrennt.

Seit dem 24. März 2019 betreibt Filatov eine eigene Instagram-Seite mit dem Namen slavik.ma4, auf der er Einblicke aus seinem Leben zeigt oder diverse Kurzclips veröffentlicht. Mittlerweile folgen ihm über 1,2 Millionen Menschen (Stand Januar 2022). Zusätzlich gibt es einen gleichnamigen YouTube-Kanal, auf welchem er unter anderem Tourguides veröffentlicht. Des Weiteren lädt Filatov Kooperationen mit Comedians wie Phil Laude aus dem ehemaligen Y-Titty Comedytrio oder Bodyformus auf YouTube.

Am 26. November 2019 feierte die Serie Slavik – Auf Staats Nacken beim Streaminganbieter Joyn ihre Premiere. In Zusammenarbeit entstanden bisher sechzehn Folgen in 2 Staffeln. Dabei wird er in der Rolle des Slavik Junge zum Testimonial für die Bundesagentur für Arbeit und testet in jeder Folge einen neuen Job.

Am 6. Dezember 2019 veröffentlichte er seine erste Single Als wenn's gestern war. Slavik wirkte ebenfalls bei Musikvideos von Capital Bra mit.
Im Rahmen der Reihe Germania (YouTube) wurde er 2020 porträtiert.

Filmografie (Auswahl)

Filme
 2010: Davon willst du nichts wissen (Fernsehfilm)
 2012: Nemez
 2012: Bad News
 2013: Der Lehrer
 2014: Tatort – Zirkuskind
 2016: Geschwister
2017: Ein Fall für zwei
 2019: Lara
 2020: Nightlife
 2022: Nicht Erregen

Fernsehen

 2009–2010: dasbloghaus.tv (Fernsehserie)
 2010: Verbotene Liebe (Fernsehserie)
 2014: SOKO 5113 (Fernsehreihe)
 2015: Josephine Klick – Allein unter Cops (Fernsehserie)
 2015: In aller Freundschaft – Die jungen Ärzte (Fernsehserie, Folge Wahrer Mut)
 2016: In aller Freundschaft (Fernsehserie, Folge Abschied)
 2016–2019: Ost Boys (Internetserie mit Dimitri Tsvetkov auf YouTube)
 2018: Der Staatsanwalt (Fernsehserie, Folge  Netz der Spinne)
 seit 2018: Beat (Amazon Prime; Nebenrolle in der deutschsprachigen Serie)
 seit 2019: Slavik – Auf Staats Nacken (Webserie auf Joyn)

Diskografie

Singles
 2018: Fick die Polizei
 2019: Als wenns gestern war
 2020: Dumm Dumm
 2020: Ein Mann ein Wort
 2020: SLAVIK
 2020: Kalinka
 2020: In meiner Welt
 2020: Nicht allein
 2020: In meiner Welt (Remix)
 2020: Top Top (mit Jhorrmountain, Jugglerz)
 2020: Alles was ich hab
 2020: Alles was sie will
 2020: Weihnachten in meinem Viertel
 2020: Sag mir was zählt
 2021: Sex im Hotelzimmer
 2021: TETRIS (mit Vitalik, VIZE)
 2021: Durch die Nacht

Theater
 2013: Der zerbrochne Krug; Regie: Nora Schlocker (Nationaltheater Mannheim; Autor: Heinrich von Kleist)
 2013: Nachtasyl; Regie: Māra Ķimele (Wilhelma Theater Stuttgart; Autor: Maxim Gorki)
 2014: Seymour; Regie: Henner Kellmeyer (Staatstheater Stuttgart; Autor: Anne Lepper)
 2014: Das Tierreich; Regie: Laura Linnenbaum (Staatstheater Darmstadt; Autoren: Nolte Decar)

Auszeichnungen und Nominierungen

Auszeichnungen
 2020: Deutscher Comedypreis für die beste Comedy-Serie (für Slavik – Auf Staats Nacken)
 2021: Deutscher Comedypreis für die beste Comedy-Fiction (für Slavik – Auf Staats Nacken)

Nominierungen
 2013: Max-Ophüls-Preis für bester Nachwuchsdarsteller (für Nemez)

Literatur
Ost Boys: Asozialer Guide für Deutschland. Morisken Verlag, München 2017, ISBN 978-3-944596-14-3

Weblinks

 Slavik Junge auf YouTube

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Webvideoproduzent
Deutscher
Geboren 1990
Mann

Mark Filatov


Nebil Büyükpamukçu (1940, Diyarbakır - 28 Şubat 2006, Ankara), Türk cerrah ve akademisyen. Türkiye'de çocuk cerrahisi ve ürolojiye en çok katkıda bulunan kişilerden biridir.

Biyografi
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi'ni bitirmiş, ardından Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'nda uzmanlığını yapmıştır (1968) ve yine aynı üniversitede Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı'nda uzmanlık eğitimini tamamlamıştır(1978). 1970-1971'de aynı üniversitede çocuk cerrahisi öğretim görevliliği yapmıştır.

İngiltere'de Sheffield Çocuk Hastanesi'nde başasistanlık yapmış(1971-1973), daha sonra yurda dönerek doçent olmuştur(1974). Türkiye'de ilk kez çocuklarda canlıdan canlıya böbrek nakli yapan ekipte yer almıştır(1975). İngiltere'de Alder Hey Çocuk Hastanesi'nde konsültanlık, Liverpool Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yapmıştır(1977-1978). Ardından yurda dönerek profesör olmuştur(1978). 1979-1980'de İngiltere'de Western Genel Hastanesi'nde ve Edinburgh'da Kraliyet Çocuk Hastanesi'nde konsültan çocuk cerrahı olarak çalışmıştır.

1980'den 2006'ya Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Cerrahisi Anabilim Dalı'nda profesör olarak, değişik dönemlerde anabilim dalı başkanlığı görevinde de bulunarak çalışmıştır. Başkent Üniversitesi'nde Tıp Fakültesi kurucu dekanlığı görevinde bulunmuştur. 1988'den itibaren çocuk ve erişkinde karaciğer nakli yapan ekipte yer almıştır.

Türkiye Çocuk Cerrahisi Derneği ve Hacettepe Çocuk Cerrahisi Derneği kurucuları arasında yer almış, yönetim kurulu üyeliği ve başkanlık görevlerinde bulunmuştur. Orta Doğu Organ Nakli Topluluğu genel sekreterliği yapmıştır.

2006 şubat ayında tedavi için gittiği Amerika'da öldü. Yurda getirildikten sonra Hacettepe Üniversitesinde yapılan törenin ardından toprağa verildi.

Evli ve iki çocuk babasıdır. Eşi Prof. Münevver Büyükpamukçu Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Pediatrik Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı yapmaktadır.

Kaynakça

Türk profesörler
Türk tıp akademisyenleri
2006 yılında ölenler
Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi dekanları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
Ege Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
Çocuk cerrahları
Çocuk cerrahisi

Nebil Büyükpamukçu


Maria Célia Pereira Lima-Hernandes é uma linguista brasileira conhecida por suas pesquisas sobre gramaticalização, línguas de herança e linguística cognitiva. É professora titular da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo. É vice-presidente da Associação Internacional de Linguística do Português (2021-2024).

Mulheres linguistas
Professores da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Alunos da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Alunos da Universidade Estadual de Campinas

Maria Célia Lima-Hernandes


Ümit Kıvanç (d. 1956, İstanbul), Türk gazeteci sinemacı, belgeselci ve yazar.

1956'da İstanbul'da doğdu. İstanbul Erkek Lisesi'ni ve İstanbul Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nu bitirdi. Altın Kitaplar Yayınevi, Birikim dergisi, Milliyet yazı işleri, Cumhuriyet Haber Merkezi'nde ve Yeni Gündem haftalık haber dergisinde çalıştı. Radikal gazetesinde ve 2012 yılına değin Taraf gazetesinde köşe yazarı olarak yazdı.

Yazarlık çalışmaları dışında İletişim Yayınları için kapak tasarımları yaptı. Mozaik'te ve Ayşe Tütüncü Piyano-Perküsyon grubunda davul çaldı. Birçok romanı 1989'dan itibaren yayımlandı.

Halen Birikim dergisinde ve dijital olarak yayınlanan Gazete Duvar'da yazıyor. Belgesel ve kısa film çalışmaları yapmaktadır.

Halit Kıvanç'ın oğludur.

Kitapları
 Nikaragua:bir kıvılcım (Haber, İnceleme-Analiz, Birikim Yayınları, 1979)
 Afrika Boynuzu'nda Ne oldu(Haber, İnceleme-Analiz, Birikim Yayınları, 1979)
 'Bekle' Dedim Gölgeye (Roman, İletişim Yayınları, 1989)
 Aşkım Bana Resimaltı (Roman, İletişim Yayınları, 1989)
 Erkek Hikâyeleri (Öyküler, İletişim Yayınları, 1990)
 Macbeth. Muhitimize Uyarlama Denemesi (Oyun, İletişim Yayınları, 1991)
 Gaib Romans (Roman, İletişim Yayınları, 1992)
 Yalnız Olmuyor (Roman, İletişim Yayınları, 1995)
 Siyah Makamı (Roman, İletişim Yayınları, 1997)
 Demiş Bulundum: memeleket ahvali üstüne yazılar (Deneme, Birikim Yayınları, 1999)
 Kesin Ofsayt (Futbol Yazıları, İletişim Yayınları, 2001)
 Bir Zamanlar Ermeniler Vardı (Ortak Kitap, Birikim Yayınları,2008)
 Ergenekona Gelmeden:Türkiye'de Devlet Zihniyeti (Siyasi Makale, (Ahmet İnsel ile birlikte) Birikim Yayınları, 2008)
 Pan-İslâmcının Macera Kılavuzu,  (Siyasi Makale, Birikim Yayınları, 2015)

Çevirileri
 Silahlanma ve Azgelişmişlik
 III. Enternasyonal Belgeleri
 Kim Yapar Bezi Dolabı Kitabı, Anna Seghers
 Ypsilon
 Eroin

Senaryo
 Bekle Dedim Gölgeye (Barış Pirhasan ile birlikte) 1990

Filmleri
 Bitti Derken Başladı (yönetmen, belgesel)
 Kızlar ve Kökler (yönetmen, belgesel)
 Nazê (yönetmen, belgesel)
 Şarkılarla Geçtim Aranızdan - Kazım için bir film (yönetmen, belgesel)
 Uçurtmam Tellere Takıldı (yönetmen, belgesel)
 16 Ton (yönetmen, belgesel)
 Ağlama Anne Güzel Yerdeyim 2012 (yönetmen, belgesel)

Albümleri

 Plastik Aşk - Mozaik
 Çeşitlemeler - Ayşe Tütüncü (Piyano Perküsyon Grubu)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Riya tabirleri - İnternet sitesi

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Türk bateristler
Türk film yönetmenleri
Türk senaristler
İstanbul doğumlu yazarlar
1956 doğumlular
Yaşayan insanlar
Taraf (gazete) kişileri
Ermeni Soykırımı iddialarını kabul edenler

Ümit Kıvanç


O golpe de Estado nas Ilhas Salomão ocorreu em 5 de junho de 2000, na capital Honiara. O evento surgiu como resultado das tensões étnicas de longa data que eclodiram a partir do final da década de 1990. A ascensão de grupos políticos armados acabou por terminar no golpe de Estado, em que o primeiro-ministro, Bartholomew Ulufa'alu, foi feito refém pelo grupo militante Força Águia de Malaita.

Situação política
As Ilhas Salomão são uma monarquia constitucional, que conquistou a independência em 1978. Em 1997, Bartholomew Ulufa'alu sucedeu Solomon Mamaloni, como primeiro-ministro das Ilhas Salomão. Parte da campanha de Ulufa'alu incluiu o objetivo de implementar reformas no serviço público e nas finanças para acabar com a corrupção e má gestão do governo, na sequência da renúncia de seu antecessor Solomon Mamaloni, após acusações de corrupção. A reestruturação do serviço público de Ulufa'alu, incluindo o corte de mais de quinhentos empregos, lhe rendeu o apoio de bancos estrangeiros. Em meados de 1998, o governo de Ulufa'alu sobreviveu a um voto de desconfiança após a deserção de seis parlamentares.

Estado de emergência
Em 17 de junho de 1999, o governo declarou estado de emergência que durou quatro meses. O estado de emergência foi decretado devido à escalada da violência entre grupos políticos armados perto da capital, Honiara. Também nessa época, a violência étnica estava começando a surgir na Província Ocidental, com várias casas sendo incendiadas na Nova Geórgia. Esta violência étnica na Província Ocidental também foi causada pela migração interna dos malaitanos, o que desagrada as populações locais. Em junho de 1999, o premiê da Província Ocidental, Clement Base, expressou seu desdém pelos colonos malaitanos na rádio nacional. Este evento levou a uma reunião com os membros ocidentais do Parlamento Nacional em Honiara, onde os participantes se desculparam publicamente pelas declarações de Base, com receio de que isso resultasse em uma escalada dos combates. A reunião terminou com a proposta do Acordo de Munda, que visava dirimir a violência étnica e a tensão na região. Além do Acordo de Munda, a assinatura do Acordo de Paz de Honiara, apelou ao desarmamento dos grupos políticos em Honiara, encerrando o período de violência. O governo de Ulufa'alu durante este período limitou a comunicação da imprensa e a liberdade de associação, bem como concedeu mais poder à força policial.

Eventos
A Força Águia de Malaita encenou um golpe de Estado em 5 de junho de 2000. O evento ocorreu como resultado da visão do grupo de que o governo falhou em lidar adequadamente com a crise étnica. Foi em 5 de junho que Andrew Nori e a Força Águia de Malaita invadiram Honiara e fizeram o primeiro-ministro refém sob a mira de uma arma. Uma vez refém, a Força Águia de Malaita, forçou o primeiro-ministro Bartholomew Ulufa'alu a renunciar e declarou guerra ao rival Movimento pela Liberdade de Isatabu. Ele teve dois dias para anunciar sua renúncia, mas isso foi posteriormente prorrogado até a reunião do Parlamento que se realizaria na quinta-feira seguinte.  A Força Águia de Malaita neste momento iniciou uma ofensiva contra o Movimento de Liberdade de Isatabu, afastando os bloqueios das estradas da cidade. Durante este tempo, a Força Águia de Malaita controlava a capital e mantinha o primeiro-ministro sob forte vigilância. Em 30 de junho, o parlamento elegeu um novo primeiro-ministro, Manasseh Sogavare, que era o líder da oposição.

Consequências econômicas
Ao longo da tensão étnica crescente em 2000, a economia das Ilhas Salomão foi afetada negativamente. O produto interno bruto da nação diminuiu quatorze por cento em 2000. Acredita-se também que até outubro de 2000, mais de oito mil empregos foram perdidos. A capital, Honiara, onde ocorreu a maior parte dos combates e o golpe de Estado, perdeu muitos trabalhadores por causa da violência e da migração malaita de volta a Malaita. Devido às incursões do Movimento pela Liberdade de Isatabu na mina de Gold Ridge (de Guadalcanal) esta fechou, perdendo um dos principais contribuintes para o dinheiro estrangeiro. Assim como a mina, as exportações de madeira caíram 13% em 2000, por causa dos bloqueios de estradas estabelecidos pela Força Águia de Malaita e pelo Movimento pela Liberdade de Isatabu. Em Guadalcanal, plantações também foram destruídas e equipamentos foram roubados, assim como gado sendo morto para alimentação por soldados do Movimento pela Liberdade de Isatabu. Casas, edifícios e infraestrutura foram destruídos, incluindo uma estação de água em Kongulae, deixando Honiara sem água dessa fonte. Além da economia doméstica, o país não conseguiu negociar internacionalmente petróleo e gás devido à insuficiência de fundos no Banco Central.

Ver também
Golpe de Estado nas Fiji de 2000, situação similar nas Ilhas Fiji.

Ligações externas
Conflitos étnicos escondem causas dos golpes na Melanésia - Diário do Grande ABC
Analysis: Pacific unrest linked? - BBC NEWS

Ilhas Salomão
História das Ilhas Salomão
2000 nas Ilhas Salomão

Golpe de Estado nas Ilhas Salomão em 2000


دافيد مونتكمري هارت (1927 - 2001) هو مؤرخ وأنتربولوجي أمريكي، ولد عام 1927 بفيلادلفيا - الولايات المتحدة الأمريكية التي استكمل فيها دراسته الجامعية. وتوفي في 22 ماي 2001 عن عمر يناهز 74 عاما ببلدة غاروتشا بالجنوب الإسباني .

لقد أظهر دافيد مند نعومة أظافره ميوله لقراءة كتب التاريخ، وخاصة منها تاريخ الدول المستعمرة بنصب الميم.وبحكم إتقانه للغة الإسبانية قرأ كثيرا عن الريف شمال المغرب الذي كان مستعمرا من طرف إسبانيا آنذاك.أبدى انحيازه إلى الطرف الضعيف مند الوهلة الأولى. بعد أن حصل على منحة دراسية من مؤسسة فورد للبحث فيما وراء البحار، سافر أولا إلى السعودية، ثم بعد ذلك حط رحاله بمدينة طنجة التي تعلم فيها أبجديات اللغة العربية والريفية ليلتحق بميدان العمل بالريف الأوسط.

قضى دافيد هارت مدة طويلة في منطقة الريف شمال المغرب. كانت المرحلة الأولى من بحثه الميداني في أوائل الخمسينات وقد كان عازبا. أما المرحلة الثانية التي امتدت من أواخر الخمسينات إلى بداية الستينات فقد كان مرفوقا بزوجته أورسولا كوك كينغسميل .قام هارت ببحث أنتروبولوجي ضخم يكاد يكون وفريدا في العالم بأكمله في هذا الميدان. وقامت زوجته كذلك بتأليف كتاب عن الحياة اليوميية للنساء الريفيات. عاشا حياة طبيعية بين أحضان الأسر الريفية، وتعلما اللغة الأمازيغية، كما أطلقت عليهم أسماء أمازيغية.

من مؤلفاته

 كتاب "آيث ورياغر قبيلة من الريف المغربي" (1976) (الترجمة العربية صدرت سنة 2007).
 آيت عطا جنوب المغرب، الحياة اليومية والتاريخ. (1984) - (إصدار دار الشرق الأوسط وشمال أفريقيا للدراسات. كامبريدج. إنجلترا).

مراجع

مواليد 1927
مؤرخون أمريكيون
وفيات 2001

دايفيد مونتكمري هارت


වෙබ් තාක්ෂණයේ සැලකිය යුතු දියුණුවක් වනනේ සන් මයික්‍රෝ සිස්ටම් ගේ ජාවා වේදිකාවය. එය කුඩා වැඩසටහන් (යෙදුමිත්ත ලෙස හඳුන්වන) කෙලින්ම දර්ශනය කිරීමට වෙබ් පිටුවලට ඉඩ සලස්වයි. මෙම යෙදුමිති පරිශීලකයාගේ පරිගණකයේ ක්‍රියාත්මක වන අතර සරල වෙබ් පිටුවලට වඩා පොහොසත් පරිශීලක අතුරු මුහුණක් සපයයි. ජාවා සේවාලාභී - පැති යෙදුමිති, විවිධ හේතු ගණනවක් නිසා , සන් බලාපොරොත්තු වූ ප්‍රසිද්ධිය ලබා ගත්තේ නැත. ඒ හේතු අතරට , අනෙකුත් අන්ත්ගතය සමඟ සමෝධානය අඩු වීම (යෙදුමිති අදාල පිටුව තුළ කුඩා කොටුවලට සීමාකර තිබිණි) හා එකල බොහොමයක් පරිගණක ගැලපෙන පරිදි ජාවා අතාත්වික යන්ත්‍රය ස්ථාපනය නොකර පරිශීලකයන් අතට පත් කර තිබීම අයත් වේ. එම නිසා පරිශීලකයන්ට යෙදුමිති දර්ශනය වීමට ඒවා පළමුව බාගත කර ගත යුතුය. මුල දී ජාවා යෙදුමිති සඳහා වූ බොහොමයක් කාර්යයන් අඩෝබ් ෆ්ලෑෂ් (Adobe Flash) මඟින් ඉටු කරයි. ඒවාට වීඩියෝ අන්තර්ගත සජීවීකරණ හා සමහරක් දියුණු UI අංග ධාවනය කිරීම ඇතුළත් වේ. ජාවා, වේදිකාවක් ලෙස බහුලව භාවිතා වන අතර සේවාදායක පැති හා අනෙක් ක්‍රමලේඛකරණ (programming) සඳහා භාෂාවක් ලෙස ද භාවිතා වේ.

ජාවා උපදේශාවලි, අනෙක් අතට, වෙබ් පිටු තුළ භාවිතය සඳහා දියුණු කරන ලද උ‍පදේශාවලි භාෂාවකි. සම්මතකරණය කරන ලද සංස්කරණය වනනේ ECMA උපදේශාවලියයි. නෙට් ස්කේප් නිර්මාණය කළ ජාවා උපදේශාවලිය එහි නමින් ජාවාට සමාන නමුත් එයට ජාවා සමඟ කළ හැකි කිසිවක් නොවීය. එසේ නමුත් ජාවා මෙන් එහි වාග් රීතිය (syntax) ව්‍යුත්පන්න වූයේ ක්‍රමලේඛ භාෂාවෙනි. වෙබ් පිටුවල, ලේඛ වස්තු ආකෘතිය සමඟ සසඳා බලන කළ එහි නිර්මාණකරුවන් සිතුවාටත් වඩා බලවත් තාක්ෂණික ක්‍රමයක් බවට ජාවා උපදේශාවලි පත්ව ඇත. ස්ථිතික HTML සංදර්ශනවලින් වෙන් කිරීම සඳහා , සේවා ලාභියාට පිටුව ලැබුණු පසු පිටුවේ ලේඛ වස්තු ආකෘතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම ඩයිනමික් HTML (DHTML) ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය.

සරල සිද්ධිවල දී , පිටුව ප්‍රථමයෙන් ලැබෙන විට, ජාවා උපදේශාවලි වර්ධිත වෙබ් පිටුවේ සියලු අතිරේක තොරතුරු හා ක්‍රියා බාගත වේ. අජැක්ස් (Ajax) (අසමකාලික ජාවා උපදේශාවලි හා XML) යනු පරිශීලක ක්‍රියාවලට ප්‍රතිචාරලෙස පසු කාලීනව ජාලය හරහා ගත් නව තොරතුරු යොදා ගෙන වෙබ් පිටුවක් තුළ වූ කොටස් යාවත් කාලීන කළ හැකි ක්‍රමයක් සපයන, වෙබ් යෙදුම් නිර්මාණයට යොදා ගන්නා, අන්තර්ව බැදුණු වෙබ් නිර්මාණකරණ තාක්ෂණික ක්‍රම කාණ්ඩයකි. මෙය නිසා වෙබ් පිටුව වඩා ප්‍රතිචාරී අන්තර් ක්‍රියාකාරී හා රුචි ජනක වන අතර මුලු පිටුවක නැවත පැමිණෙන තෙක් පරිශීලකයාට බලා හිඳීමට සිදු නොවේ. වෙබ් 2.0 ලෙස හඳුන්වන්නෙහි වැදගත් අංගයක් ලෙස ඇජැක්ස් දැකිය හැකිය. දැනට භාවිතා වන අජැක්ස් තාක්ෂණික ක්‍රමවලට උදාහරණ ජී මේල්, ගූගල් මැප් හා අනෙක් උද්‍යෝගී වෙබ් යෙදුම්වල දැකගත හැකිය.

Example - syntax and semantics

This sample code showcases various JavaScript features. The example can be executed with the following steps: (1) Copy the code to a file with extension .html. (2) Use Mozilla Firefox or Google Chrome to open the file.

  <title>LCM Calculator</title>

(Message from JavaScript example)

Your browser either does not support JavaScript, or you have JavaScript turned off.

The following output should be displayed in the browser window.
LCMCalculator: a = 28, b = 56, gcd = 28, lcm = 56
LCMCalculator: a = 21, b = 56, gcd = 7, lcm = 168
LCMCalculator: a = 25, b = 55, gcd = 5, lcm = 275
LCMCalculator: a = 22, b = 58, gcd = 2, lcm = 638

If Internet Explorer is used, the example will generate an error. Hence the example illustrates the point that the JScript interpreter in Internet Explorer executes code differently from the JavaScript interpreters in other browsers. (See comments in the source code for details on the relevant differences for this example.)

පරිගණක භාෂා
පරිගණක විද්‍යාව

ජාවා උපදේශාවලිය


Coffea kapakata, também conhecido como kapakata, é uma espécie de planta do gênero Coffea, mais comumente conhecido como café, que é nativa do oeste de Angola e Congo. Os espécimes foram coletados em 1932, mas os detalhes precisos da localidade são incertos e nenhum outro espécime foi descoberto desde então. Por se conhecer tão pouca informação sobre ele, seu estado de conservação é classificado como 'deficiente em dados'.

Referências

Flora de Angola
Coffea
Espécies com dados insuficientes

Coffea kapakata


Brusselstown Hillfort (auch Brusselstown Ring genannt) liegt in Kiltegan östlich von Baltinglass, südwestlich des Wicklow Mountains Nationalpark auf dem Spinans Hill im County Wicklow in Irland.

Barry Raftery (1944–2010) untersuchte 40 ein- und mehrfach umwallte Anlagen auf der Insel (bekannt sind etwa 80) und teilte diese Hillforts in drei Klassen ein:

 Class 1: Einfach umwallte Anlagen aus Erde oder Stein mit oder ohne Graben.
 Class 2: Anlagen mit großräumiger, mehrfacher Umwallung auf Hügeln oder Klippen.
 Class 3: Inland Promontory Forts

Brusselstown Hillfort ist mit 129 ha eines der größten Class-1-Hillforts des Landes. Sein Nordwest-Südost-orientierter, eingefallener Steinwall umschließt eine ovale Fläche von 320 × 200 m. Der nur mehr einen Meter hohe Wall aus Granitsteinen ist zwischen fünf und zwölf Meter breit und wird nicht durch einen Graben ergänzt. Ausgrabungen auf dem Gelände belegten Aktivitäten bis in die späte Eisenzeit. Der Innenraum weist mehrere erhöhte Aufschlüsse aus Kalkstein und einige Hüttenstandorte auf.

Literatur
 Matthew Stout: The Irish Ringfort (Irish Settlement Studies, Number 5), Four Courts Press, Dublin 1997, ISBN 1-85182-582-7

Weblinks
 Beschreibung (englisch)

Kultbau
Archäologischer Fundplatz im County Wicklow
Prähistorische Befestigung

Brusselstown Hillfort


Gara Apahida este o stație de cale ferată care deservește comuna Apahida, județul Cluj, România.

Apahida

Gara Apahida


سلايم  هي لعبة من إنتاج شركة ماتيل وعرض في الأسواق للمرة الأولى في عام 1976. يتكون سلايم بشكل أساسي من مادة لزجة، تكون عادة خضراء اللون تتألف بشكل أساسي من صمغ غوار (Guar gum)، وتباع عادة بعلبة على شكل حاوية القمامة. تم إنتاج العديد من الألعاب باستخدام مادة سلايم بإضافة حشرات أو عيون أو ديدان بداخله، ويتكون السلايم من مواد خطرة جداً على صحة الأطفال ومن ما يكون من بلعها أو مضغها، ولهذا يجب مراقبة الأطفال عند اللعب به .

مخاطره
في السنوات القليلة الماضية ظهرت العديد من طرق عمل السلايم في المنزل وذلك بالاعتماد على مركبات متوفرة في المنزل وهذه المركبات بعد إضافتها إلى بعضها البعض تولد تفاعلات كيميائية قد تسبب أضرار بالغة خصوصا للأطفال لذلك يرجى توخي الحذر عند استعمال السلايم المصنوع في المنزل .

فوائده
السلايم هو الصلصال السحري ذو الرائحة الطيبة الذي يمكن اللعب به وتشكيله إلى عدة أشكال ويتميز بأنه لا يلوث الأيدي ويحبه الكبار والصغار .

أنواعه
توجد العديد من الأنواع للسلايم ويتم تصنيف الأنواع تبعا لطريقة العمل أو تبعا لطريقة الاستخدام طبقا لطريقة العمل هناك السلايم الجاهز الذي يباع في المحلات التجارية والمكتبات.

والسلايم المصنوع في المنزل والذي يتنوع إلى السلايم المصنوع بالاعتماد على الغراء أو الصمغ أو السلايم المصنوع بدون غراء وهناك مؤخرا السلايم القابل للأكل المصنوع من مواد غذائية وسكرية.

طريقة عمل السلايم في المنزل
توجد العديد من الطرق لعمل السلايم الصلصال السحري في المنزل وذلك بالاعتماد علي أبسط الأشياء المتوفرة في كل المنازل والطريقة تحتاج إلى بعض من مسحوق نشاء الذرة وبعض من سائل تنظيف الأطباق ونقوم بإضافته بحيث تتشكل عجينة مناسبة ومع العجن المستمر نحصل على سلايم بأبسط الطرق .

والطريقة الثانية باستخدام الغراء والماء ومادة البواركس التي تباع في محلات المنظفات وتستخدم في التنظيف وللحصول على ربع كوب سلايم بهذه الطريقة نقوم بإحضار 1 ملعقة من الغراء ونصف ملعقة من مسحوق البواركس و 1 ونصف ملعقة من الماء ويتم خلط الماء والبواركس أولا ثم إضافة الغراء ويمكن استخدام الصمغ بدلاً من الغراء للحصول على سلايم شفاف ويمكن إضافة الألوان إليه أيضا عبر استخدام ألوان الأطعمة ويمكن استخدام الجليتر اللامع للحصول على لمعة مميزة .

تركيب كيميائي
تكون مادة سلايم عادة أثقل من الماء حيث تكون كثافتها حوالي 1.15 غ/سم3، وتتكون بشكل رئيسي من عديد السكاريد صمغ غوار (Guar gum) والبورق.

مراجع

وصلات خارجية
 طريقة تصنيع سلايم
 طريقة عمل السلايم في المنزل

ألعاب عقد 1970
ألعاب عقد 1980
ألعاب عقد 1990
شخصيات عمل
مائع لا نيوتني
ماتيل
منتجات عرضت في 1976

سلايم


Mitsugi Saotome (五月女貢; 7. ožujka 1937.), japanski majstor borilačkih vještina, koji živi u SAD-u, odakle podučava aikido širom Amerike. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 8. Dana u aikidu.

Životopis

Sa 16 godina trenira džudo. U tim godinama je postao prvak te vještine u Tokiju. S 18 godina počeo je trenitati aikido kod osnivača te vještine Moriheija Ueshibe. Postao je 1958. godine uči-deši, a trenirao je 15 godina kod osnivača aikida, sve dok Ueshiba 1969. godine nije umro.

Saotome je započeo podučavati u Hombu dojou već 1960. godine. Stekao je naslov shihana i imenovan starijim instruktorom. Kao stariji instruktor bio je glavni za borbe s oružjem. Taj položaj zadržao je sve do 1975. godine.

U Sjedinjenim Američkim Državama je osnovao organizaciju Ueshibina škola aikida, u kojoj je nastavio biti glavni instruktor, koja se ponovo sjedinila s Aikikaijem i uspostavila vezu s Hombu dojom. Organizacija je osnovana 1975. godine i do danas je znatno narasla. Trenutno postoji više od 100 dojoa koji se nalaze pod njegovim nadzorom.

Osim što je vodio godišnje nacionalne i međunarodne seminare, Mitsugi Saotome predavao je američkim vojnim specijalnim snagama i američkim sigurnosnim snagama u Washingtonu. Napisao je četiri knjige o aikidu i demonstrirao aikido u Ujedinjenim narodima.

Djela
 Aikido i harmonije prirode (1986.)
 Principi aikida (1989.)
 Aikido: Živjeti po ideji (2004.)
 Svjetlo u prijenosu (2015.)

Vanjske povezice
 Mitsugi Saotome

Japanske aikidoke

Mitsugi Saotome


137217 Racah este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
137217 Racah este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  dans le cadre du programme Wise de Avishay Gal-Yam și Ilan Manulis. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 137001-138000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

137217 Racah


Planska ploča se koristi za stezanje nesimetričnih obradaka ili obradaka velikog promjera na tokarilici.

Alati za stezanje i pozicioniranje na tokarilici

Alati za stezanje i pozicioniranje na tokarilici osiguravaju pravilan položaj obratka u odnosu prema alatnom stroju i reznom alatu za vrijeme obrade. Ti alati jesu:
 stezna glava,
 planska ploča,
 tokarsko srce,
 lineta,
 jahač (konjić) s pinolom i steznim šiljkom
 čvrsti i podesivi oslonci.

Stezne naprave za tokarenje

Pored uobičajenih i standardiziranih steznih naprava koje se nazivaju pomoćni pribor tokarilice (stezna glava, planska ploča, trn, čahura i druge), često su potrebne i posebne naprave za stezanje i držanje obradaka nepravilnog oblika (otkivci, odljevci). Za razliku od bušenja i glodanja, kod tokarenja se pokreće masivni obradak velikom brzinom vrtnje (brzina rezanja). Zbog navedenog treba paziti na sljedeća pravila:
 tijelo naprave treba biti što lakše, ali i dovoljno kruto;
 naprava treba biti što bolje uravnotežena (balansirana) i s točnom kružnošću vrtnje (udar);
 tokarski nož treba postaviti s malim krakom i čvrsto stegnuti;
 stezna sila mora biti dovoljna da se suprotstavi centrifugalnoj sili i pri velikom broju okretaja.

Oblik obratka i prethodna obrada su odlučujići za određivanje položaja u napravi. Kratki obradak u obliku diska oslanja se na čelnu plohu, a dugi na obodnu (plašt). Mjera l1 treba biti što duža, a mjera l2 što kraća da se smanji moment naginjanja. Sile stezanja moraju biti dovoljno velike da se suprotstave silama rezanja, a da pri tome ne izobliče (deformiraju) obradak. Ovo je posebno važno za tankostijene obratke.

Naprava se pričvršćuje na steznu glavu radnog vretena, u stožasti provrt vretena ili na plansku ploču. Za pričvršćenje naprave na glavu radnog vretena potrebna je međuploča koja olakšava podešavanje i ugradnju naprave na drugu tokarilicu s pripadajućom međupločom. Pričvršćenje u provrt radnog vretena koristi se samo za manje, a planska ploča za velike naprave. Naprave se dijele po načinu oslanjanja i stezanja na stezne trnove, stezne glave i ekscentrične naprave.

Izvori

Obrada metala
Alati
Metaloprerađivačka industrija

Planska ploča


Zlitan ( Zliten) was one of the municipalities (baladiyah) of Libya from 1983 to 1995. It lay in the northwestern part of the country, on the Mediterranean coast. In 1995 most of the municipality was included as part of Misrata District, where it remains as of 2009.

Settlements
The municipality, from 1988 to 1995 included the following settlements:

 Fawatir
 Al Huwayjat
 Al Jumah
 Mintaqat ad Daghdughi
 Naimah
 Libya Qabilat Dirsunah
 Qabilat al Fawatir
 Qabilat al Hurmah
 Qabilat al Abadilah
 Qabilat al Abadinah
 Qabilat al Ataya
 Qabilat ar Rahumat
 Qabilat ash Shutaywiyah
 Qabilat as Saqu
 Qaryat ad Dawairah
 Qaryat Hujjajah
 Qaryat al Wuqayyat
 Suq al Jumah
 Wuriran
 Zawiyat al Mahjub
 Zliten

Notes

Municipalities of Libya (1983–1995)

Zlitan Municipality


تيبيريوس كلاوديوس بالبيلوس يعرف كذلك ب«تبيريوس الحكيم» باليونانية:ο Τιβερίος Κλαύδιος Βαλβίλλος بين (3 - 79)بعد الميلاد. كان باحثا ومنجما مصري يوناني. تيبيريوس كان ابن تيبيريوس كلاوديوس ثراسيلوس أو «ثراسيلوس من مندس» عالم النحويات من الإسكندرية والأميرة أكا الثانية من كوميغين وجده كان الملك أنطاكيوس الأول ثيوس من كوميغين.

ولد بالبيلوس ونشأ في الإسكندرية كان من مرتبة الفرسان في فترة الرومان وهي من أعلى الرتب الاجتماعية حينها.

تم تعيينه ككبير الكهنة في معبد هيرمس في الإسكندرية ومديرا لمكتبة الإسكندرية.

مراجع

أكاديميون مصريون
إغريق
حكام رومانيون في مصر
رومان في القرن 1
كلاوديون
كوماجيني
منجمون يونانيون قدماء
مواليد 3
مواليد في الإسكندرية
وفيات 79
وفيات في روما
حكام رومانيون في مصر القرن 1

تيبيريوس كلاوديوس بالبيلوس


Chemlab is an American industrial rock band formed in Washington D.C. in 1989 by Dylan Thomas More, Joe Frank, and Jared Louche (then known as Hendrickson). Influenced by the pioneers of the industrial genre, such as Throbbing Gristle, Chemlab mixed experimental sounds with rock and metal within an electronic framework. They released their first EP 10 Ton Pressure (1990), parted ways with Frank and moved to New York City, their base for the duration of their career. Chemlab released their debut album Burn Out at the Hydrogen Bar in 1993 and toured with acts such as White Zombie, KMFDM, Nine Inch Nails, 16volt, and GWAR.

History

Initial releases (1990–2004)
Chemlab's first release was the EP 10 Ton Pressure, in 1990. Chemlab toured as opening acts for Nine Inch Nails from 1990 to 1991 for the Sin tour, which was a part of the greater Pretty Hate Machine Tour . After releasing the albums Burn Out at the Hydrogen Bar (1993) and East Side Militia (1996) on Fifth Colvmn Records, Chemlab broke up in 1997 and then later reformed in 2004 to release an album titled Oxidizer with Jared as the only original member.

Intermittent touring (2004–2012)
After a seven-year hiatus from the stage, Jared recreated Chemlab and, with a backing band composed of the members of electro-industrial group mindFIELD performed a one-off show in Boston, Massachusetts in August 2005. The band played another one-off show, this time in New York City on January 7, 2006. A third show in San Francisco on March 17, 2006, saw the band joined by fellow coldwave bands Babyland and Deathline International.

The band played at the Detroit Electronic Music Festival and the Blacksun Festival. In late 2007, the band toured the US for the first time in eight years, with the supporting line-up of multi-instrumentalist/programmer Gabriel Shaw (mindFIELD), Wade Alin (Christ Analogue) and Jason Bazinet (SMP).

During the spring of 2010, Chemlab toured North America with 16volt and Left Spine Down.

Jared Louche announced on stage during a performance on September 7, 2012 in Chicago, that it would be the band's final show.

Later years (2012–present)
In the spring of 2018, it was announced that Chemlab would return for Cold Waves VII in Chicago, New York and Los Angeles to perform Burn Out at the Hydrogen Bar in its entirety to commemorate the 25th anniversary of the album's release. The band also performed at Cold Waves VIII, along with a number of other standalone shows. The band later released the compilation Tape Decay in 2019. This release includes unreleased tracks from the East Side Militia, Burn Out at the Hydrogen Bar and 10 Ton Pressure cassette demos as well as new songs. The band performed at the Oriental Theater in Denver with Pop Will Eat Itself and Scifidelic from September 21 to 22, 2019.

Other past members and contributing artists
John "Servo" DeSalvo (16 Volt/KMFDM/Bile)
Mark Kermanj
Geno Lenardo (Filter)
Charles Levi (My Life with the Thrill Kill Kult)
Greg Lucas (The Final Cut)
James McAndrew (Milquetoast & Co.)
Regan Miller (mindFIELD)
Gabriel Shaw (mindFIELD)
William Tucker
Kraig Tyler (16 Volt/Crazy Town)
Ned Wahl (The Deadly Nightshades)
F.J. DeSanto (The Aggression, Hypefactor)
members of Acumen Nation
Steve Watson
Paula "Shark" Wood

References in popular culture
In the 1995 movie 12 Monkeys, a Chemlab poster can be seen during an exterior shot of a sidewalk and building.
In the Aerosmith video for "Amazing", a similar Chemlab poster can be seen at the end of the video.
In season 3, episode 1 of MTV's The State opening sketch, a Chemlab / Sister Machine Gun Psych Fest poster hangs above Michael Ian Black's bed.

Discography

Studio albums
Burn Out at the Hydrogen Bar (1993)
East Side Militia (1996)
Oxidizer (2004)

Compilation albums
Suture (2001)
Tape Decay (2019)

Remix albums
Rock Whore vs. Dance Floor (2006)

EPs
Ten Ton Pressure (1990)
Magnetic Field Remixes (1994)
The Machine Age (2003)

Singles
"Exile on Mainline" (1996)
"Electric Molecular" (1996)

References

External links
Official Chemlab website (archived)
Official Facebook
Chemlab Interview on a local NYC comedy TV show

Musical groups established in 1989
Cyberpunk music
American industrial rock musical groups
Musical groups disestablished in 2012
Fifth Colvmn Records artists
Invisible Records artists
Underground, Inc. artists

Chemlab


Das Berufskolleg Stadtmitte der Stadt Mülheim an der Ruhr ist eine Schule der Sekundarstufe II mit den Schwerpunkten Gesundheits- und Sozialwesen am Standort Von-Bock-Straße und Naturwissenschaften und Technik am Standort Kluse.

Bildungsangebot
Das Berufskolleg Stadtmitte bietet 40 verschiedene Bildungsgänge in den vier Schwerpunkten an:

 Berufsschule

Fachklassen des dualen Systems der Berufsausbildung:
Chemielaborant/in, Elektroniker/in – Betriebstechnik, Elektroniker/in – Energie- und Gebäudetechnik, Fachkraft für Veranstaltungstechnik, Kfz-Mechatroniker/in, Maler- und Lackierer/in, Fachinformatiker/in, Friseur/in, Industriemechaniker/in, Technische/r Produktdesigner/in, Zerspanungsmechaniker/in, Kooperative Ingenieurausbildung, Physiklaborant/in

Bildungsgänge der Ausbildungsvorbereitung:
- in den Bereichen Chemie- und Physiktechnik und Sozial- und Gesundheitswesen
- Internationale Förderklasse

 Berufsfachschule
zum Hauptschulabschluss führend:
- Einjährige Berufsfachschule – Elektrotechnik, Gesundheitswesen, Metalltechnik
zum mittleren Schulabschluss führend:
- Einjährige Berufsfachschule – Elektrotechnik, Gesundheitswesen, Metalltechnik
- Zweijährige Berufsfachschule – Kinderpfleger/in, Sozialhelfer/in
zur Fachhochschulreife führend:
- Zweijährige Berufsfachschule – Technik/Elektrotechnik, Gesundheit und Soziales
- Dreijährige Berufsfachschule – Chemisch-technische(r) Assistent(in), Informationstechnische(r) Assistent(in), Physikalisch-technische(r) Assistent(in)
- Fachoberschule Klasse 11/12 und 12B – Sozial- und Gesundheitswesen

 Fachschule
- Fachschule für Technik – Chemietechnik, Maschinenbautechnik
- Fachschule für Sozialwesen – Sozialpädagogik

Förderverein
Ziel des Fördervereins ist es, das Berufskolleg durch Geldmittel für Anschaffungen zu unterstützen. Dem als gemeinnützig anerkannten eingetragenen Förderverein gehören Eltern, Lehrer, Ehemalige Schüler, sowie Ausbildungs- und Dienstleistungsbetriebe an.

Der "Förderverein des Berufskollegs Stadtmitte der Stadt Mülheim an der Ruhr e.V." verfolgt gemeinnützige Zwecke zur Förderung der schulischen und beruflichen Bildung.

Wesentliche Aufgaben des Fördervereins sind…

 die Unterstützung der fachbezogenen Bildungsarbeit durch geldliche und materielle Mittel in allen Ausbildungsgängen,
 die Zusammenführung der an der beruflichen Bildung interessierten öffentlichen und
 privaten Stellen und Persönlichkeiten zum Meinungs- und Erfahrungsaustausch,
 die Öffentlichkeitsarbeit zur Darlegung der Notwendigkeit qualifizierter schulischer Berufsbildung sowie
 die Förderung von ausbildungsrelevanten Schülerprojekten.

Kooperationspartner
 zdi-Zentrum Mülheim an der Ruhr
 Hochschule Ruhr West
 Cisco Systems – Cisco Networking Academy
 LabVIEW Academy

Bekannte Absolventen
 Reinhard Paß (* 1955) – vom 21. Oktober 2009 bis 20. Oktober 2015 Oberbürgermeister der Stadt Essen

Geschichte
Die Gründung der Handwerker-Fortbildungsschule der Gemeinde Mülheim erfolgte im Jahr 1852. Sie zog 1913 in das Schulhaus an der Friedrichstraße um. Die Umbenennung der Fortbildungsschule erfolgte 1921, fortan war sie eine Berufsschule. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden 1951 die Gebäude A und B (heute B und C) an der Kluse fertiggestellt. Im Folgejahr konnte das hundertjähriges Bestehen der Mülheimer Berufsschule gefeiert werden.

Die bisherige Bündelschule wurde 1960 aufgelöst, es entstanden dabei drei eigenständige Berufsschulen:
 Gewerblich-Technische Berufs- und Berufsaufbauschule der Stadt Mülheim an der Ruhr (heute: Berufskolleg Stadtmitte, Standort Kluse)
 Gewerbliche und hauswirtschaftliche Berufsschule mit Berufsfachschule der Stadt Mülheim an der Ruhr (heute: Berufskolleg Stadtmitte, Standort Von-Bock-Straße)
 Kaufmännische Berufsschule der Stadt Mülheim an der Ruhr (heute: Berufskolleg Lehnerstraße)

Zwei Jahre später, 1962, konnte der neuen Gebäudeteils C (heute A) an der Kluse bezogen werden. Die Einweihung des Neubaus des Gebäudes an der Von-Bock-Straße erfolgte 1965. Ein Jahr später wurde die Bezirksfachklasse für Physiklaboranten (Standort: Kluse) eingerichtet, 1969 die "Fachschule für Sozialpädagogik" (Von-Bock-Straße) und die "Fachoberschule für Technik" (Kluse). Die Einrichtung der dreijährigen Berufsfachschule für Technik (Kluse) folgte ab 1985.

Die Standorte Kluse und Von-Bock-Straße wurden im Jahr 2000 zum heutigen "Berufskolleg Stadtmitte" der Stadt Mülheim an der Ruhr zusammengelegt. Es folgte 2011 die Einrichtung der Fachoberschule Klasse 13 für Sozial- und Gesundheitswesen.

Weblinks
 Offizielle Website des Berufskolleg Stadtmitte
 Website der Stadt Mülheim an der Ruhr
 Website des zdi-Zentrums "Zukunft durch Innovation" Mülheim an der Ruhr
 Website der Hochschule Ruhr West

Einzelnachweise

Mülheim
Bildung (Mülheim an der Ruhr)
Gegründet 1852


Luniversité du Pays de Galles, Lampeter (en ) est une université située à Lampeter, au Pays de Galles. Fondée en 1822 et incorporée par charte royale en 1828, elle est la plus ancienne institution à décerner des diplômes au Pays de Galles, avec des pouvoirs limités en la matière depuis 1852. L'établissement a été un collège autonome de l'Université du pays de Galles de 1972 jusqu'à sa fusion (en vertu de sa charte de 1828) avec le  en 2010 pour former l'université du pays de Galles Trinity Saint David.

L'université a été fondée sous le nom de St David's College () et est devenue le St David's University College () en 1971, lorsqu'elle a été intégrée à l'université fédérale du Pays de Galles. Avec moins de  sur le campus, elle a souvent été présentée comme l'une des plus petites universités publiques d'Europe.

Notes et références

Université au pays de Galles
Ceredigion

Université du pays de Galles (Lampeter)


Vojvođanska liga je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.  Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bila "Bačka" iz Bačke Palanke.

Zbog reorganizacije ligaškog sustava za sezonu 1988./89. i uvođenja "Međurepubličke lige", "Vojvođanska liga" je od sezone 1988./89. igrana u četvrtom stupnju.

Ljestvica

 Titov Vrbas – tadašnji naziv za Vrbas

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori
 fkvrbas.weebly.com, Tabele FK Vrbasa 1969-2007, pristupljeno 22. listopada 2017.
 fsgzrenjanin.com, Period 1983. – 1988., pristupljeno 22. listopada 2017.

1987-88 1
VOJ 1
1987-88 1 VOJ 1
1987-88

Vojvođanska nogometna liga 1987./88.


El rectángulo dorado (denominado también rectángulo áureo) es un rectángulo que posee una proporcionalidad entre sus lados igual a la razón áurea. Es decir que es aquel rectángulo que al substraer la imagen de un cuadrado igual al de su lado menor, el rectángulo resultante es igualmente un rectángulo dorado. A partir de este rectángulo se puede obtener la espiral dorada, que es una espiral logarítmica.

Construcción

En la matemática clásica se construye a partir de la regla y compás siguiendo los pasos:

 Se construye un cuadrado de lado unidad ABCD
 Traza una línea desde la mitad del lado del cuadrado (G) hasta una de sus esquinas, dando un segmento GC
 Empleando esta línea GC como radio, se coloca la punta del compás en la mitad del cuadrado y se abate hasta cortar en E.
 Se completa el rectángulo AEDF así como el rectángulo BCEF.

Desarrollos
De acuerdo con el matemático y divulgador científico Mario Greco, desde la publicación del libro de Luca Pacioli titulado Divina Proportione in 1509, Fue cuando la razón dorada aparece descrita en los tratados de arte y de arquitectura," haciendo que muchos artistas y arquitectos emplearan su cantidad en el diseño por considerarlo estéticamente agradable.

Algebraica
Si la longitud del lado mayor se denomina x, se tiene entonces por definición que se respeta la siguiente igualdad:

Esto lleva a tener que resolver la ecuación de segundo grado:

En la que una de las dos raíces es la proporción dorada.

El rectángulo de Euclides

Se trata de una de las demostraciones más conocidas desde la antigüedad. El rectángulo cuyos vértices se definen por los puntos AEFD se define como áureo debido a que sus lado mayor AE y su lado corto AD presentan la proporción del número áureo. El matemático griego Euclides, en su proposición 2.11 de la obra Los elementos, obtiene su construcción. Siendo el triángulo GBC pitagórico, se tiene que GC (la hipotenusa) tiene como valor:

Con centro en G, prolongando hasta la recta AE, se obtiene por intersección el punto E, y por lo tanto:

con todo ello se puede ver que resulta evidente que los lados:

de donde, finalmente:

Por otra parte, los rectángulos AEFD y BEFC son semejantes, de modo que este último es asimismo un rectángulo áureo.

Generación

El rectángulo dorado en la industria
 La norma DIN 476 es la que define la medida del DIN A4 y otros tamaños de papel. El DIN A4 y sus derivados A3, A2... no mantienen las proporciones del rectángulo dorado, sino que mantienen la relación √2 = 1.4142

En la arquitectura
El rectángulo áureo fue calificado por los griegos de la clásica Hélade como una de las figuras geométricas más bellamente estructuradas. Por un largo lapso de siglos, los arquitectos utilizaron este cuadrilátero de noble proporción  para la planeación de templos, rascacielos y edificaciones de diversa índole. Los compatriotas de Sócrates construyeron el Partenón de Atenas en el siglo V a.C. El rectángulo que encierra la fachada delantera es un rectángulo áureo.

Referencias

Véase también

 Número áureo

Referencias externas

Razón áurea
Aúreo

Rectángulo dorado


سد الكوت هو سد عراقي يقع في محافظة واسط في مدينة الكوت على نهر دجلة ويعد السد من أطول سدود العراق حيث يـتألف من 56 بوابة. بني السد على أيدي أبناء المحافظة بإشراف البريطانيين عام 1939 وتعتبر من السدود المهمة في العراق لما لها تأثير في خزن المياه ويمكن الاستفادة منها في توليد الطاقة الكهربائية ولكن خوفا على قدامتها لا تستخدم لهذا الغرض، تم قصفها بصاروخ من قبل أحد الطيارين الأمريكان عام 1991 لكنها بقيت صامدة ولم يتأثر منها إلّا جزء بسيط جدا وتم ترميمها من
قبل الشركات العراقية.

تُعد سدة الكوت من أهم منشأت الري على نهر دجلة حيث تتحكّم بتوزيعات المياه بين محافظات واسط وميسان وذي قار، وتؤمن إرواء مشاريع على نهر الغراف، ومشروع ري الدجيلة ومشاريع الدلمج والجهاد والبتار وبإنشاء السدة وناظم الغراف أمكن تأمين المياه لإرواء ما يقارب مليون وربع مليون دونم من الأراضي الصالحة للزراعة والاستفادة من المشروع في تأمين المياه لإرواء أراضي مشروع الدجيلة البالغة مساحته الكلية (396) ألف دونم والذي أُنجز عام 1940 ومشروع الدلمج البالغة مساحته (400) ألف دونم بأجزائه الثلاثة (الحوار والحسينية والمزاك)

تتكوّن سدة الكوت البالغ طولها 550م من (56) فتحة كل منها ذات باب عمودية أبعادها 6.00 ×6.50 م تُشغّل يدويا وكهربائيا التصريف التصميمي للسدة 6000م3/ثا وذلك بمنسوب 16.75 م فوق سطح البحر قبل تعلية الأبواب، إلّا أن هذا المنسوب قد تم تطويره إلى 18.50 فوق سطح البحر وذلك بتعلية الأبواب بمقدار 1.20 م ليكون ارتفاعها 6.50 م فوق منسوب عتبة المقدم البالغ (12.00م) وفي المؤخر 8.75م هذا ويبلغ المنسوب التشغيلي للسدة حاليا 18.00 م فوق سطح البحر. ويبلغ طول الأرضية 24.70 مترا في مقدم السدة و57.80 في مؤخرها. وفي السدة دعامتان في مؤخرها تقسم أرضيتها إلى ثلاثة اجزاء. تحتوي السدة على هويس ملاحة طوله 80 م وبعرض 16.50م ولا يوجد فيها سلم للأسماك.

انظر أيضاً
 قائمة سدود العراق

المراجع

دجلة
كوت
سدود نهر دجلة
محافظة واسط
تأسيسات سنة 1939 في العراق
الكوت (العراق)
سدود اكتملت في 1939

سدة الكوت


Die Dannenbütteler Torfteile sind ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Sassenburg im Landkreis Gifhorn. Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 048 war 8 Hektar groß. Es stand seit dem 2. November 1982 unter Schutz und ist zum 1. Oktober 2014 im Naturschutzgebiet "Allertal zwischen Gifhorn und Wolfsburg" aufgegangen.

Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt in der Allerniederung östlich von Gifhorn und südlich von Dannenbüttel, einem Ortsteil der Gemeinde Sassenburg. Es handelt sich um ein von bewaldeten Dünen umgebenes kleines Dünental, in dem sich ein kleines Moor gebildet hat. Im Moor sind zahlreiche aufgelassene Torfstiche zu finden, die mehr oder weniger hoch unter Wasser stehen. Sie sind überwiegend von hochmoortypischer Vegetation wie Fluttorfmoos- und Wollgras-Torfmoos-Gesellschaften mit Schmalblättrigem Wollgras geprägt und verlanden langsam. In den größeren Torfstichen sind teilweise Schwingrasen mit Schnabelried zu finden. Stellenweise wachsen Flatterbinsen- und Rohrkolbenbestände. Weiterhin wachsen hier Rosmarinheide, Gewöhnliche Moosbeere, Rundblättriger Sonnentau, Sumpfcalla und Wassernabel.

Das Schutzgebiet grenzte überwiegend an ebenfalls bewaldete Dünenbereiche. Im Süden grenzte eine Ackerfläche an das Naturschutzgebiet.

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet in Niedersachsen
Moor in Niedersachsen
FDannenbutteler Torfteile
Sassenburg

Dannenbütteler Torfteile


Tras los pasos de Bembeya Jazz —título original en francés: Sur les traces du Bembeya Jazz— es una película del año 2007.

Sinopsis
En 1961, en un poblado en medio del bosque tropical de Guinea, nace un grupo de música que se convierte rápidamente en la mayor orquesta del África moderna. Se trata de la Bembeya Jazz. Esta orquesta, abanderada de la revolución guineana de Ségou Touré, logró hacer vibrar a toda África con su música. Cuarenta años después, volvemos a sus orígenes. A pesar de las dificultades, el misterio Bembeya se mantiene: ¡la leyenda continúa!

Premios
 FESPACO 2007

Referencias

Enlaces externos

Tras los pasos de Bembeya Jazz


România în lupta contra bolșevismului, cunoscut și sub numele Războiul Nostru Sfânt este un film românesc documentar din 1941 regizat de Paul Călinescu. Aparent este narat de Gheorghe Soare.

Echipa
 Lucretia Drocan - asistent montaj
 George Marai - asistent sunet
 Alexandru Simionov - imagine
 Constantin Pantu - imagine
 Cornel Dumitrescu - imagine
 Eftimie Vasilescu - imagine
 George Popovici - imagine
 Ion Cosma - imagine
 Ovidiu Gologan - imagine
 Stefan Dominikowsky - imagine
 Vasile Gociu - imagine
 Wilfried Ott - imagine
 Ion Cantacuzino - comentariul
 Paul Călinescu - montaj
 Paul Constantinescu - muzica
 Anton Bielusici - sunet
 Victor Cantuniari - sunet

Referințe

Legături externe
https://www.cinemagia.ro/filme/romania-in-lupta-contra-bolsevismului-30055/

Filme documentare românești
Filme din 1941
Filme regizate de Paul Călinescu

România în lupta contra bolșevismului


Iakymivka (en , en , Akimovka) est une commune urbaine de l'oblast de Zaporijjia, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Géographie
La commune se trouve au bord de la rivière Maly Outliouk. Le village de Polianivka se trouve en amont à 6 km et celui de Volodymyrivka en aval. Elle est traversée par la route T-0820 et par le chemin de fer avec la gare du même nom. Lе village reçoit son nom en mémoire d'Akim Kolossov, chef de la police locale qui s'occupa de l'installation des paysans colons.

Histoire
On a retrouvé dans les environs des kourganes datant de l'âge du bronze (). Il y avait un petit aoul du nom d'Azberda jusqu'en 1830, la région étant alors peu habitée. C'étaient surtout des chevriers originaires de Moldavie. Ils quittent l'aoul en 1830 pour retourner sur les bords du Danube. En 1833, sept Mordves d'une secte iconoclaste venus de l'ouïezd de Spassk (gouvernement de Tambov) s'installent en ces lieux. D'autres paysans arrivent dans les deux décennies suivantes. Des familles arrivent en 1838 de l'ouïezd de Borissoglebsk, en 1841 de la région de Koursk, en 1855 de l'ouïezd de Fatej, foyer des fondateurs mordves du village d'Iakymivka qui devient en 1863 le chef-lieu de la volost.

À l'époque, Iakymivka devient un marché important de négoce du blé. En 1876, on en exporte par an par le chemin de fer 58 convois de grains et déjà en 1886, 1433 convois. Au début du , cela représente un demi million de pouds de céréales par la gare d'Iakymivka. Des meuneries  sont installées au village.

La première usine de machines agricoles ouvre en 1908. En 1913, la première moissonneuse-batteuse de l'Empire russe, apportée par les Américains à l'exposition agricole de Kiev, est testée à la station d'essai de machines agricoles d'Iakymivka.

Le pouvoir bolchévique s'installe ici en novembre 1917.
Le village est occupé par l'armée allemande entre 1941 et 1943. Un groupe de jeunes résistants est arrêté par l'occupant au début de l'année 1943, une partie est condamnée à la pendaison, l'autre à la déportation en camps de concentration. Un monument leur rend hommage près du stade Colosse.

Iakymivka reçoit le statut de commune urbaine en 1957. En 1989, elle comptait 13 034 et en 2001, 12 832 habitants, puis en 2013, 11 945 habitants.

En 2022, lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, les troupes russes occupent militairement le territoire et relance l'exportation de céréales ukrainiennes.

Photographies

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Zaporijjia

Iakymivka (oblast de Zaporijjia)