تستضيف مصر لاجئين وطالبي لجوء من أكثر من 60 دولة؛ إذ تستضيف مصر 270.000 لاجئ وهناك 209.393 ألف طلب لجوء لمصر (أغسطس 2017) ويتأثر هذا العدد بتردي الأوضاع في بلدان اللاجئين كشدة الحروب والصراعات السياسية وموجات الاضطهاد العرقي والكوارث الطبيعية والأزمات الاقتصادية، وعادة ما يأتي العدد الأكبر منهم من الشمال الشرقي وهم عراقيون وفلسطينيون وسوريون ، أو يردون من الجنوب ويكونون حاملين لجنسيات سودانية وصومالية وإثيوبية وإريترية.

نصيب الأسد من عدد اللاجئين يعود للسوريين الذين بلغت نسبتهم 58%، يليهم الإثيوبيون بنسبة 7%، يليهم الإرتريون بنسبة 5%، يليهم مواطنو جنوب السودان بنسبة 4%، يليهم الصوماليون بنسبة 3%، والعراقيون بنسبة 3%، ومجموع حصص باقي الجنسيات (جنسيات مختلفة) بنسبة 3%.

كما أنّ أغلب اللاجئين (74%) من اللاجئين يعيشون في مدينة القاهرة، يليها في عدد اللاجئين الإسكندرية، ثم محافظة الشرقية، ثم دمياط، ثم الدقهلية.

مراجع

شتات عربي
نواد وجمعيات في مصر

لاجئون في مصر


Friedrich von Kreytzen (* Juni 1693; † 12. März 1765 in Berlin) war ein königlich-preußischer Generalmajor und Chef des Infanterie-Regiments Nr. 28.

Leben
Er entstammte dem Adelsgeschlecht von Kreytzen, war ein Sohn von Ernst Albrecht von Kreytzen Erbherr auf Schreitlack und der Luise Charlotte, geborene von Löbel. Er ist der jüngere Stiefbruder von Generalleutnant Johann Friedrich von Kreytzen und Georg Christoph von Kreytzen. Seine Schwester Charlotte Albertine von Kreytzen (* 21. Juni 1708; † 20. Januar 1769) heiratete später den Generalleutnant Reimar Julius von Schwerin.

Im Jahr 1724 kam er zum Infanterie-Regiment Nr. 1 wo er bereits im August 1724 Fähnrich wurde. Im Juni 1730 erfolgte die Beförderung zum Seconde-Lieutenant und im März 1739 die zum Premier-Lieutenant. Im Jahr darauf 1740 bekam er eine eigene Kompanie. 1744 kam er als Major in das Gefolge von König Friedrich II. 1752 wurde er Oberstleutnant und 1756 Oberst. Mit Beginn des siebenjährigen Krieges erhielt er ein eigenes Grenadier-Bataillon. Es wurde aus den Grenadier-Kompanien der Regimenter Nr. 25 und Nr. 32 gebildet. Im Jahr 1759 bekam er das Infanterie-Regiment Nr. 28, aber aus gesundheitlichen Gründen bat er schon bald um seinen Abschied, welcher auch genehmigt wurde.

Er war am Rheinfeldzug von 1733/1734 beteiligt und wurde 1739 zum Hofmeister der Prinzen August Ferdinand von Preußen und Heinrich ernannt.

Literatur

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1939], , Band 1, S. 463, Nr. 477.

Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Friedrich
Adliger
Geboren 1693
Gestorben 1765
Mann

Friedrich von Kreytzen


El Campeonato Profesional de la Primera División del Perú de 1955 tuvo diez equipos participantes y se jugó bajo el sistema de todos contra todos en dos ruedas. Solamente participaron equipos de Lima y Callao.

Al término del campeonato, Universitario y Alianza igualaron en puntaje por lo que debieron definir el título en un partido extra el cual ganó el cuadro blanquiazul, logrando así otro bicampeonato en su palmarés. Por el descenso, al quedar en la última posición, Unión Callao perdió la categoría.

Ese mismo año, Sporting Tabaco dejó de existir y se crea el club Sporting Cristal Backus, al comprarle la categoría al anterior equipo.

Sistema de Competición
Los diez equipos participantes disputan el campeonato bajo un sistema de liga típico. Vale decir, a dos ruedas en partidos de ida y vuelta, luego de las cuales el equipo que lograra mayor puntaje se coronaría campeón y el equipo que obtuviese menos puntos descendería automáticamente a Segunda División.

Se otorgaban 2 puntos por partidos ganados, 1 punto por partidos empatados y 0 puntos por partidos perdidos.

Ascensos y descensos
{|
|- style="vertical-align: top;"
|

</td>

|}

Equipos participantes

Tabla de posiciones

PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferencia de goles; Pts = Puntos

{| bgcolor="#f7f8ff" cellpadding="3" cellspacing="0" border="1" style="font-size: 95%; border: gray solid 1px; border-collapse: collapse;text-align:center;"
|-
| style="background:#90EE90;" width="20" |
| bgcolor="#ffffff" align="left" | Campeón
|-
| style="background:#FFCCCC;" width="20" |
| bgcolor="#ffffff" align="left" | Descenso a Segunda División 1956
|}

Final nacional

Goleadores

Véase también
Segunda División de Perú 1955

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos
 1955: ¡Otro Sudamericano...!. Vuelve a campeonar Alianza Lima y en diciembre se funda Sporting Cristal...

1955
Fútbol en 1955
Perú en 1955
Fútbol en Perú en 1955

Campeonato Peruano de Fútbol de 1955


167113 Robertwick este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
167113 Robertwick este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de David Healy (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 13,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 167001-168000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

167113 Robertwick


Glazba u 1998. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.
 Pearl Jam – Yield Tour, 1998.
 Shania Twain – Come on Over Tour,  1998. – 1999.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:
 Dječja Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Hrvatska

Dora

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

 Đavoli objavili studijski album Space twist.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

25. kolovoza  Abraham Mateo, španjolski pjevač

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1998.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1998.


Das ehemalige Rittergut Wiesenfeld liegt im Dorf Wiesenfeld bei Coburg, einem Ortsteil von Meeder im Landkreis Coburg des Regierungsbezirks Oberfranken in Bayern. Das Rittergut stammt aus dem 13. Jahrhundert, und besteht trotz einiger Besitzerwechsel kaum verändert.

Geografische Lage
Acht Kilometer nordwestlich von Coburg breitet sich zwischen den Langen Bergen im Norden und dem Callenberger Forst im Süden eine weite, fruchtbare Ebene aus, die ursprünglich sumpfiges Land war. In der geografischen Mitte der Ebene befindet sich der Ort Meeder. zwei Kilometer südlich von Meeder liegt sein Ortsteil Wiesenfeld an der Staatsstraße 2205 von Coburg nach Bad Rodach. Das ehemalige Rittergut befindet sich in der Mitte des Ortes in der Lindenstraße.

Geschichte
Der Ort Wiesenfeld wurde 1231 zum ersten Mal urkundlich erwähnt. Das Rittergut wird als Kernzelle des Ortes zu dieser Zeit bereits bestanden haben. Ausdrückliche Erwähnung erfuhr das Gut 1688, als Herzog Albrecht von Sachsen-Coburg es dem Freiherrn von Born übereignete, seines Zeichens als Geheimer Rat bereits Besitzer vom benachbarten Schloss Moggenbrunn.

Nach Borns Tod im Jahr 1694 verkaufte es sein Erbe an Johann Christian Gärtner aus Gestungshausen. Schon drei Jahre später ging es in den Besitz des Coburgischen und Hessischen Geheimen Rats Johann Caspar Scheres über, der sich nach seinem Geburtsort Zieritz Scheres-Zieritz nannte. Scheres-Zieritz, Kanzler von Herzog Albrecht, bewohnte das Rittergut bis zu seinem Tod 1704.

Scheres stiftete seinen Wiesenfelder Wohnsitz zur Altersversorgung armer Männer. Die Scheres-Zieritz-Stiftung wird seit 1921 von der Coburger Landesstiftung betreut. Scheres umfangreiche Bibliothek vermachte der Wohltäter der fürstlichen Regierung in Coburg.

Anlage
Das Gutshaus ist ein schlichter, rechteckiger Fachwerkbau auf steinernem Keller mit zwei acht auf drei achsigen Obergeschossen und einem ausladenden Walmdach. Einziger Schmuck ist ein großes rundbogiges Tor mit dem Wappen des Johann Caspar Scheres. An der östlichen Schmalseite befindet sich ein rechteckiger, turmartiger Vorbau mit flachem, profiliertem Dreiecksgiebel. Vor dem Gebäude steht eine ausladende, etwa 300 Jahre alte Linde. Im Treppenhaus befindet sich ein Barockepitaph von Scheres-Zieritz.

Literatur
 Denis André Chevalley, Hans-Wolfram Lübbeke, Michael Nitz: Oberfranken. Ensembles, Baudenkmäler, archäologische Geländedenkmäler (= Denkmäler in Bayern. Bd. 4). Oldenbourg, München 1986, ISBN 3-486-52395-3, S. 165.
 Curt Höfner: Geschichte der Scheres-Zieritz-Stiftung 1704–1979. In: Jahrbuch der Coburger Landesstiftung. Bd. 24, 1979, , S. 1–66.
 Fritz Mahnke: Schlösser und Burgen im Umkreis der Fränkischen Krone. Band. 1. 3. Auflage. Druck- und Verlagsanstalt Neue Presse GmbH, Coburg 1974, S. 66.
 Walter Schneier: Coburg im Spiegel der Geschichte. Von der Urzeit bis in die Gegenwart. Auf den Spuren von Fürsten, Bürgern und Bauern. Druck- und Verlagsanstalt Neue Presse GmbH, Coburg 1985, S. 174.

Weblinks

 https://www.gemeinde-meeder.de/

Wiesenfeld
Bauwerk in Meeder
Baudenkmal in Meeder
Unternehmen (Landkreis Coburg)

Rittergut Wiesenfeld


Hljóðhimna er ytri heynarlíffæri ýmsa spendýra, fugla, skriðdýra, froskdýra og skordýra.

Líffæri

Hljóðhimna


Tütün, Solanaceae familyasının Nicotiana cinsindeki birçok bitkinin adıdır. Başta Nicotiana tabacum ve Nicotiana rustica  türleri olmak üzere, dünya genelinde bilinen 70'den fazla tütün türü bulunmaktadır. Tütün endüstrisi birçok ülkelerin ekonomisinin esasıdır.

Kurutulmuş tütün yaprakları esas olarak sigara ve puroların yanı sıra pipo ve nargilelerde sigara içmek için kullanılır. Ayrıca enfiye, çiğneme ve daldırma olarak da tüketilebilirler.

Tütün, yüksek derecede bağımlılık yapan uyarıcı alkaloid nikotinin yanı sıra harmala alkaloidleri içerir . Tütün kullanımı özellikle kalp, karaciğer ve akciğerleri etkileyen birçok kanser türünün gelişiminde yüksek rol alır. Dünya Sağlık Örgütü, 2008 yılında "tütün kullanımını" dünyanın en büyük önlenebilir ölüm nedeni olarak belirlemiştir. Örgüt, 2022 yılında ise tütünün yaygın kullanımı için "tütün salgını" ifadesini kullanmıştır. Örgüte göre, dünya genelinde her yıl 8 milyon insan tütün kullanımına bağlı hastalıklar nedeniyle hayatını kaybetmektedir.

Tütün Kullanım Türleri
Dünya genelinde tütünün birçok farklı şekilde ticari olarak kullanımı bulunmaktadır.

 Sigara
 Hafif/Light Sigara
 Mentollü sigara
 Nargile
 Puro
 Pipo
 Elektronik Sigara

Türkiye'de Tütün Ekimi

Ayrıca bakınız
Tütünün sağlığa etkileri
 Nazi Almanyasında tütün karşıtı hareket
Dünya Tütüne Hayır Günü
Çiğneme tütünü
 Adıyaman tütünü
 Türk tütünü
 Cibali Tütün Fabrikası
 Bafra Tütün Müzesi
 Tütün Rejisi
Pasif içicilik

Dış bağlantılar

 Tütün Üretimi Hakkında Her şey
</div>

Kaynakça

Tütün
Amerika menşeli ekinler
Entojenler
Uyarıcı bitki ve mantarlar
Yapraklar
Monoamin oksidaz inhibitörleri
Amerika Yerli dini
IARC grup 1 kanserojenler
Nikotinik agonistler
Sigara

Tütün


Paul Heßlein (* 30. April 1886 in Bamberg; † 30. Juni 1953) war der einzige Abgeordnete, der die Zentrumspartei Sachsen jemals im Sächsischen Landtag in der Weimarer Republik vertrat.

Paul Heßlein entstammte einer jüdischen Familie, die um 1905 zum Katholizismus konvertierte.

Er arbeitete als Journalist und war Hauptschriftleiter der
Sächsischen Volkszeitung. Politisch war er Mitglied der Zentrumspartei und wurde Bürgermeister von Schirgiswalde in der Oberlausitz.

Paul Heßlein wurde bei der Landtagswahl in Sachsen 1920 in den Landtag gewählt und vertrat das Zentrum dort bis zum Ende der Wahlperiode 1922. Er wurde später Generalsekretär des Landesverbandes.

1928 bis 30. März 1933 arbeitete Paul Heßlein als Pressechef des Deutschen Beamtenbundes und Hauptschriftleiter des Organs des Verbandes "Der Beamtenbund".

Mit der Machtergreifung der Nationalsozialisten wurde das Zentrum aufgelöst und Paul Heßlein erlitt aufgrund seiner jüdischen Herkunft und politischen Position Verfolgungen durch die neuen Machthaber. So verlor er seinen Beruf. 1938 musste er nach England emigrieren. 1939 wanderte er nach Chile aus. Dort war er Herausgeber eines wöchentlichen Presse- und Informationsdienstes ('Politische Briefe', 'Wirtschaftliche Privatinformation für Chile und Südamerika', später 'Wirtschaftspolitischer Konjunkturdienst'). 1942 erfolgte die Einbürgerung in Chile. 1953 kehrte er mit seiner Frau in die Bundesrepublik Deutschland zurück.

Sein Sohn Bernd C. Hesslein (1921–2012) wurde ebenfalls Journalist.

Aufmerksamkeit erregte 1951 ein Interview mit Paul Heßlein, in dem er erklärte, Martin Bormann lebend in Chile gesehen zu haben.

Quellen
 Institut für Zeitgeschichte: Archivalische Materialien über Paul Heßlein (PDF; 160 kB)
 Institut für Zeitgeschichte: Archivalische Materialien über Bernd C. Hesslein (PDF; 389 kB)
 Udo Wengst (Hrsg.): Karl Buchheim. Eine sächsische Lebensgeschichte. Oldenbourg Verlag, München 1996, ISBN 3-486-56156-1, S. 117. (books.google.de)

Mitglied des Sächsischen Landtags (Weimarer Republik)
Zentrum-Mitglied
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Journalist (Deutschland)
Journalist (Chile)
Funktionär (DBB Beamtenbund und Tarifunion)
Chilene
Deutscher
Geboren 1886
Gestorben 1953
Mann

Paul Heßlein


Måvens og Peder på Herrens mark er et radiodrama af den danske dramatiker og forfatter Line Knutzon. Det blev sendt på Danmarks Radio i 2007. Det er foreløbig det sidste drama om antiheltene Måvens og Peder, der er blevet produceret for radio. Det er samtidig det korteste i serien (40 minutter og 49 sekunder). Radiodramaet er instrueret af Emmet Feigenberg.

Handling

Måvens (Mikael Birkkjær) ligger og sover, da telefonen ringer. Det er en bedemand ved navn Oluf Stemmemand (Rasmus Botoft). Bedemanden fortæller, at han endnu ikke har modtaget betaling for en egekiste, et lille fadølsanlæg og en gravsten, som Måvens ifølge bedemanden har købt til sin egen begravelse. Da Måvens spørger, om han er levende eller død, svarer bedemanden, at det ville være mærkeligt, hvis han ikke var død.

Måvens skriver i sin dagbog, at han øjensynligt er død, skønt han ikke husker noget om sit eget dødsfald. Han ser sig omkring i sin slikbutik og synes umiddelbart, alting ser normalt ud, men så alligevel ikke. Han tror, det er starten på noget nyt. I det samme ringer telefonen igen. Denne gang er det Peder (Søren Sætter-Lassen). Måvens spørger, om han er død og ringer fra det hinsides, men Peder svarer, at han bare ringer fra en telefonboks på den anden side af vejen. Snart efter mødes de to venner i slikbutikken.

Måvens er overbevist om, at Peder også er død, men det benægter Peder. Peder fortæller, at de i de sidste 20 år har haft præcis den samme samtale hver den 7. januar, og han undrer sig over, at Måvens ikke kan huske det (her ironiserer Knutzon over det forhold, at det i hvert radiospil om Måvens og Peder er som om, de to venner ikke har set hinanden siden folkeskolen). Peder påstår, at han kender alle Måvens' svar på forhånd, og at det er ham, der styrer samtalen, og at han tilmed har indflydelse på stort set alle andre begivenheder rundt om i verden. Måvens prøver at modbevise Peders påstand ved at sige, der er sket en ændring, og at de begge to er døde. Han fortæller om bedemandens opkald, og Peder opdager til sin skræk, at han ikke længere er herre over samtalen.

De går hen på den lokale beverding for at begynde deres nye tilværelse som døde. Her erkender Peder, at han helt har mistet kontrollen over samtalen og begivenhederne. Da de har spist, går de tilbage mod Måvens' slikbutik, men farer vild. De kommer til et hus, hvor der bor en mand ved navn Træsko-Klaus (Rasmus Botoft). Han viser dem et landkort, der ikke er andet end et blankt stykke papir, og fortæller, at folk på egnen, han selv inklusive, næsten ikke eksisterer. Træsko-Klaus beskriver egnen som et "grænseområde". Peder bliver utryg og vil gerne hjem, så Træsko-Klaus giver ham en rejsebrochure. Peder opdager, at det i virkeligheden er en brochure med tilbud på forskellige livsforløb. Han spørger, om der er en anden måde at komme hjem på, og Træsko-Klaus svarer, at der er en flyvemaskine.

Da Måvens ikke vil give Peder sin lykkemønt til flybilletten, kommer det til et brud mellem de to, og Peder går sin vej. Træsko-Klaus fortæller Måvens, at der hver dag er nogle aggressive bondemænd, der kommer kørende i mejetærskere og tager alt med sig i graven. Måvens skynder sig ud for at redde Peder, og senere flyver de sammen tilbage til Måvens' slikbutik. Mens de sidder i flyvemaskinen, får de den tanke, at de måske ikke er døde alligevel.

Atter i Måvens' slikbutik aftaler de, at Peder hver mandag, tirsdag og onsdag styrer samtalerne, Måvens hver torsdag, fredag og lørdag, og at de hver søndag er fælles om det. Herefter drikker de kaffe og spiser småkager.

Litteratur
 Knutzon, Line. Samlede Knutzon. Bind 2. Måvens & Peder – Line Knutzons udgivelser på Forlaget Drama 1995-2007, s. 253-280. DRAMA, 2014. .

Se også
 Harriets himmelfærd
 Måvens og Peder på kanotur
 Måvens og Peder i mediernes søgelys
 Måvens og Peder møder Måvens og Peder
 Måvens og Peder mister mælet
 Måvens og Peder får samtalekøkken

Radiodramaer fra Danmark

Måvens og Peder på Herrens mark


Monachosorum, rod papratnjača iz porodice Dennstaedtiaceae, koja čini dio reda osladolike. Postoje četiri vrste i dva hibrida. Rod je raširen po Himalaji, Yunnanu, Honshuu, Tajvanu, Filipinima, Borneu i Novoj Gvineji. )

Oba hibrida su iz Japana.

Vrste
 Monachosorum henryi Christ
 Monachosorum maximowiczii (Baker) Hayata
 Monachosorum nipponicum Makino
 Monachosorum subdigitatum (Blume) Kuhn
 Monachosorum ×arakii Tagawa
 Monachosorum ×flagellare (Makino) Hayata

Sinonimi
 Monachosorella Hayata
 Ptilopteris Hance

Izvori

Denstetijevke

Monachosorum


Oktjabrskoje (, , ) ist ein Ort mit zwei ursprünglich selbständigen Ortschaften in der russischen Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg (Preußen)) und gehört zur Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny (Hermsdorf)) im Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau).

Das ehemalige Patranken ist inzwischen allerdings offenbar ein Teil des Ortes Muschkino.

Geographische Lage
Oktjabrskoje liegt 24 Kilometer nordöstlich der früheren Kreisstadt Mamonowo (Heiligenbeil) und nur einen Kilometer südlich der Bahnlinie Kaliningrad (Königsberg) – Mamonowo – Polen (Teilstück der früheren Preußischen Ostbahn), deren nächste Bahnstation die in Swetloje (Kobbelbude) bzw. die "O.p. 1307 km" (Ostanówotschny punkt) ist. Zu erreichen ist der Ort auf einer Nebenstraße, die von Swetloje (Kobbelbude) unweit der russischen Fernstraße R 516 (frühere deutsche Reichsautobahn Berlin–Königsberg "Berlinka") nach Nowo-Moskowskoje und weiter bis Uschakowo (Brandenburg am Frischen Haff) führt.

Geschichte

Bis 1945

Oktjabrskoje/Wargitten
Der ehemals Wargitten genannte Ortsteil Oktjabrskojes findet bereits 1407 seine erste Erwähnung und wurde 1874 in den neu errichteten Amtsbezirk Pörschken eingegliedert. Dieser gehörte bis 1945 zum Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen.

Im Jahre 1910 lebten hier 95 Einwohner. Nachdem 1928 der Gutsbezirk Amalienwalde (nicht mehr existent) aus dem Amtsbezirk Kukehnen sowie die Gutsbezirke Groß Klingbeck, Morren (bis 1992: Krasnoarmeiskoje) und Praußen (alle nicht mehr existent) nach Wargitten eingemeindet wurden und sich Patranken (bis 1992: Krasnoarmeiskoje, seither auch: Oktjabrskoje) und Lauck (Muschkino) mit Wargitten zur neuen Landgemeinde Wargitten zusammenschlossen, stieg die Einwohnerzahl bis 1933 auf 217 und betrug 1939 noch 210.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam Wargitten 1945 mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielt 1947 die russische Bezeichnung Oktjabrskoje.

Oktjabrskoje (Krasnoarmeiskoje)/Patranken
Der einst Patranken genannte Ortsteil Oktjabrskojes, der wie Wargitten 1407 seine Ersterwähnung fand, bestand vor 1945 aus zahlreichen kleineren und größeren Höfen. Im Jahre 1874 wurde das Dorf in den neugebildeten Amtsbezirk Pörschken im Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen eingegliedert. Im Jahre 1910 betrug die Einwohnerzahl Patrankens 102.

Am 30. September 1928 schlossen sich die Landgemeinden Patranken und Wargitten sowie der Gutsbezirk Lauck (Muschkino) zur neuen Landgemeinde Wargitten zusammen.

1945 kam auch Patranken wie das ganze nördliche Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielt 1947 die russische Bezeichnung Krasnoarmeiskoje.

Seit 1947
Die beiden ehemaligen Orte Wargitten und Patranken gehörten unter den Namen "Oktjabrskoje" bzw. "Krasnoarmeiskoje" zum Pogranitschni selski sowjet (Dorfsowjet Pogranitschny (Hermsdorf)) und "wechselten" vom Landkreis Heiligenbeil zum Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau). Krasnoarmeiskoje wurde nach Oktjabrskoje einbezogen, und als so vereinigter Ort gehört Oktjabrskoje seit 2009 und der dann erfolgten Struktur- und Verwaltungsreform als "Siedlung" (russisch: possjolok) eingestufte Ortschaft zur neu gebildeten Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny) im Rajon Bagrationowsk.

Kirche
Vor 1945 gehörte der weitaus größte Teil der Bevölkerung Wargittens und Patrankens zur evangelischen Konfession. Beide Dörfer waren in das Kirchspiel des heute nicht mehr existierenden Ortes Pörschken eingepfarrt, das zum Kirchenkreis Heiligenbeil (russisch: Mamonowo) in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union gehörte. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Bruno Link.

Heute liegt Oktjabrskoje im Einzugsgebiet der in den 1990er Jahren entstandenen evangelisch-lutherischen Gemeinde in Nowo-Moskowskoje (Poplitten). Sie ist eine Filialgemeinde der Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg) innerhalb der Propstei Kaliningrad der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland (ELKER).

Einzelnachweise

Weblinks
 Oktjabrskoje bei bankgorodov.ru

Ort im Rajon Bagrationowsk

Oktjabrskoje (Kaliningrad, Bagrationowsk)


හෝර්-අහා (හෙවත් අහා හෝ හොරස් අහා) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීන්ට අනුව ඊජිප්තුවේ පළමු රාජවංශයේ දෙවන පාරාවෝවරයායි. සෙසු ඊජිප්තුවේදීහු ඔහු එහි පළමු පාරාවෝ බවත් මෙනස් යනු ඔහුම බවත් සලකති. ක්‍රි.පූ. 31වන සියවස අවට කාලයේ විසූ ඔහුට දීර්ඝ රාජ්‍ය සමයයක් තිබූයේ යැයි විශ්වාස කෙරේ.

උද්ධෘත

ග්‍රන්ථාවලිය
 .
 .

 Toby A. H. Wilkinson, Early Dynastic Egypt, Routledge, London/New York 1999, , 70-71

බාහිර සබැඳි
 Corpus of Wooden and Ivory Labels - Aha by Francesco Raffaele

ක්‍රි.පූ. 31වන සියවසේ පාරාවෝවරු
ඊජිප්තුවේ පළමු රාජවංශයේ පාරාවෝවරු

හෝර්-අහා


Codex 632 é uma série de televisão produzida pelo Globoplay em parceria com a RTP e produtora portuguesa SPi. Baseada no livro homônimo do escritor José Rodrigues dos Santos, adaptada por Pedro Lopes e tem direção artística de Sérgio Graciano. A primeira temporada foi lançada em 2 de outubro em Portugal e em 19 outubro de 2023 no Brasil.

Enredo
Na sinopse, Tomás de Noronha (Paulo Pires), um professor universitário apaixonado por decodificação, descobre as possibilidades de mudar nossa memória coletiva e percepção da história mundial, iniciadas por seu falecido professor Martinho Toscano. Ele tem a tarefa de continuar uma determinada investigação. O dinheiro é a razão pela qual Tomás aceita a oportunidade, mas ele está determinado a resolver o mistério que levou à morte de seu mentor. Conta sobre uma proposta de casamento que recebeu da sua melhor amiga e confidente, a professora Vitória (Ana Sofía Martins), que lidera secretamente um grupo de ativistas que destroem estátuas e símbolos do colonialismo em Lisboa. Tomás é casado com Constança (Deborah Secco) com quem teve Margarida (Leonor Belo), mas a relação de anos do casal está em crise.

Elenco
Paulo Pires como Tomás de Noronha
Deborah Secco como Constança de Noronha
Ana Sofia Martins como Vitória
Leonor Belo como Margarida de Noronha
Alexandre Borges como Nelson Moliarti
Betty Faria como Luisa Toscano
José Mata
Miguel Nunes

Exibição
Começou a ser exibida pelo canal português RTP1 desde 2 de outubro de 2023.

No Brasil, foi lançada pelo streaming Globoplay, em 19 de outubro de 2023 e dividida em dois blocos semanais e a cada semana foi lançado uma parte com 3 episódios em cada, com o último sendo disponibilizados em 26 de outubro de 2023.

Episódios

Programas de televisão em língua portuguesa
Séries de televisão de drama
Séries de televisão da década de 2020

Codex 632


واصل هو اسم علم مذكر من أصل عربي.

الأصل اللغوي

شخصيات تحمل الاسم
 واصل بن عطاء
 واصل الحلواني
 واصل طه
 واصل أبو يوسف
 واصل مولى أبي عيينة

مراجع

وصلات خارجية
 موسوعة السلطان قابوس لأسماء العرب

أسماء ذكور عربية

واصل


Thomas George Davies (nascido em 21 de setembro de 1990), mais conhecido como GeoWizard, é um youtuber e aventureiro britânico conhecido por sua habilidade no jogo eletrônico de geografia GeoGuessr e por seus desafios de atravessar países em linha reta.

Carreira
Thomas George Davies nasceu em 21 de setembro de 1990 e cresceu em Aldridge, West Midlands, na Inglaterra. Teve vários empregos antes de se tornar bem-sucedido no YouTube, incluindo papéis como peixeiro, motorista de van e barman. Seu canal GeoWizard foi criado em 15 de maio de 2015.

Davies é conhecido por sua habilidade em GeoGuessr, um jogo de navegador em que o jogador deve identificar locais no Google Street View.

Ele também é conhecido por suas "missões em linha reta", nas quais ele usa um dispositivo de GPS e tenta cruzar países em linha reta. Em 2019, a primeira tentativa de Davies foi atravessar o País de Gales, mas uma mistura de mau tempo e terreno mais íngreme do que o esperado resultou em falha  da costa. Em 2020, durante o início da pandemia de COVID-19 no Reino Unido, ele tentou cruzar o País de Gales novamente, desta vez com seu amigo de infância Greg, mas o esforço foi interrompido no meio do caminho por motivos de saúde. No final de 2020, Davies cruzou com sucesso a Noruega. No início de 2021, Davies e Greg tentaram cruzar a Escócia, mas falharam quando foram pegos pela polícia por violar as diretrizes da COVID-19. Em outubro de 2021, Davies e seu irmão Ben tentaram cruzar o País de Gales pela terceira vez. A dupla conseguiu completar a travessia, mas um mau funcionamento da bateria do GPS no terceiro dia fez com que eles saíssem temporariamente da linha, tornando-a descontínua.

Davies compõe músicas e seu álbum mais recente, 16-Bit Adventure, é usado como trilha sonora em seus vídeos.

Ligações externas

 GeoWizard na Twitch

Pedestrianismo
YouTubers do Reino Unido

GeoWizard


الدراسات التجارية العليا (بالفرنسية: Hautes Études Commerciales بالإنجليزية: High Business Studies) تختصر ب HEC وتنطق (اش أو سي)، وقد تكون قسم في جامعة أو كلية أو مدرسة عليا مستقلة، حسب النظام التعليمي الفرنسي، أي ان الفرنسية هي لغة الجامعة الأولى.

الـ HEC متخصصة بالمواضيع التجارية والاقتصادية مثل: إدارة الأعمال، التمويل والبنوك، التجارة الدولية، الإحصاء...الخ.

أشهر هذه المدارس على مستوى العالم: HEC Paris في فرنسا، HEC Genève في سويسرا، HEC Lausanne في سويسرا، HEC Montréal في كندا، HEC Brussels في بلجيكا.

إدارة الأعمال
تعليم عال

الدراسات التجارية العليا


Moskova Oblastı (), Rusya'yı oluşturan 88 federal bölgeden biridir. Resmî kuruluşu 14 Ocak 1929 olan Moskova Oblastı, Rusya'nın nüfusu en kalabalık federal bölgesidir. 2002 sayımına göre nüfusu 6.618.538'dir. 45.900 kilometrekarelik alanıyla Rusya'nın nüfus yoğunluğu en yüksek olan bölgelerinden biridir. Metalürji, petrol rafineleri, gıda, enerji, kimya ve ağır sanayi tesisleriyle gelişmiş bir endüstriyel alt yapıya sahiptir.

Kaynakça

Moskova Oblastı


Reykjavíkurlistinn (Reykjavíklisten) eller R-listen, var en fællesliste i Reykjavík kommune i Island, der omfattede alle politiske partier i Island, undtagen Selvstændighedspartiet). Listen vandt flertal i Reykjavik byråd i tre på hinanden følgende valg i 1994, 1998 og 2002, og besatte borgmesterposten indtil listen blev nedlagt i efteråret 2005. Oprindeligt stod de fire parter Alþýðuflokkurinn, Alþýðubandalagið, Framsóknarflokkurinn og Kvindelisten bag R-listen, senere sammen med Venstrepartiet - De Grønne VG).

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir var kandidat til borgmesterposten i 1994, og hendes valgsejr var en stor sensation. Splittelsen mellem partierne på midten og venstrefløjen havde sikret Selvstændighedspartiet flertal i byrådet i 61 af de sidste 65 år, bortset var 1978-82, da venstrefløjen vandt et flertal, men uden at kunne blive enige om et fælles borgmesterkandidat. En neutral kompromiskandidat blev Egill Skuli Ingibergsson fra Selvstændighedspartiet.

I 1994 fik centrum-venstre partierne valgt en fælles borgmesterkandidat, men det var Gísladóttirs egne politiske færdigheder, der hjalp hende til at blive genvalgt to gange. Sammenlægningen af fire centrum-venstre partier til det nye socialdemokratiske parti Alliancen i 2000 var godt forberedt ved det politiskr samarbejde i Reykjavik. R-Listen gik tilbage, da hun valgte ikke at genopstille ved valget i 2003. Alliancen gjorde det også godt alene i Reykjavik, hvilket bidrog til, at Gísladóttir blev valgt til formand for Alliancen før overvejer altingsvalget 2007. Hendes efterfølger som borgmester, Þórólfur Árnason, måtte gå af, efter at have bidraget til ulovlige prisaftaler, da han var direktør for et olieselskab, mens listens tredje borgmester Steinunn Valdis Óskarsdóttir aldrig formåede at blive en samlende politisk figur.

Efterhånden som Alliancen voksede, krævede partiet et stigende antal pladser på Reykjavíkarlistinn, hvilket koalitionspartnerne, særlig Venstrepartiet - De Grønne, havde problemer med at acceptere. Efter en intern tovtrækning, hvor også Framsóknarflokkurinn deltog, valgte VG at droppe samarbejdet, og listen blev de facto nedlagt, med det resultat, at partierne gik til valg hver for sig. Ved kommunalvalget i Reykjavík i 2006 fik Selvstændighedspartiet derfor comeback som byens største parti.

Valgresultater
Sammenlagt stemmeandel og mandater for venstrefløj + midterpartier:

Perioden med Reykjavíklisten i byrådet:
 1994: 53,0% (8 af 15 byrådsmedlemmer)
 1998: 53,6% (8 af 15 byrådsmedlemmer)
 2002: 52,6% (8 af 15 byrådsmedlemmer)

Før og efter Reykjavíklisten kom i byrådet:
 1990: 37,5% (5 af 15 byrådsmedlemmer)
 2006: 46,2% (7 af 15 byrådsmedlemmer)
 2010: 63,7% (10 af 15 byrådsmedlemmer)
 2014: 72,8% (11 af 15 byrådsmedlemmer)

Tidligere politiske partier i Island
Etableret i 1994
Ophørt i 2006
Listen

Reykjaviklisten


Medalia "Bene Merenti" a fost instituită de către regele Carol I prin Decretul Regal nr. 314 din 20 februarie 1876 (după calendarul iulian), pe vremea când era numai domnitor. Era prima medalie civilă și avea la bază modelul Ordinului Casei de Hohenzollern, din 1857.

Medalia și-a încetat existența la 31 iulie 1931, când a fost înlocuită cu Ordinul "Meritul Cultural".

Descriere

Decernare

Beneficiari

 Dora d'Istria, scriitoare - 4 mai 1876
 Alexandru Philippide, filolog, lingvist, academician - 1900
 Nicolae Teclu, academician - 12 aprilie 1905
 Ioan Pușcariu, academician - 30 aprilie 1905
 Atanasie Marienescu, academician - 30 aprilie 1905
 I. M. Moldovan, academician - 30 aprilie 1905
 Florian Porcius, academician - 30 aprilie 1905
 Eftimie Antonescu
 Tiberiu Brediceanu, compozitor, folclorist
 George C. Dragu
 Dimitrie Gerota, medic, profesor universitar
 Nicolae Ghiulea
 N. Homoriceanu, colonel, jurist
 Ștefan C. Ioan, profesor
 Ioan Lupaș, profesor universitar
 Gheorghe Mărdărescu, general de corp de armată
 Alexandru Mușătescu, jurist
 Ioan Gr. Periețeanu, jurist
 Ion Petrovici, profesor universitar
 Ion Pillat, scriitor
 Gheorghe Popa-Lisseanu, scriitor, profesor
 Iacob Potârcă
 Ion Simionescu, profesor universitar
 George Tutoveanu, profesor universitar
Ovid Densușianu, profesor universitar, clasa I - 5 iunie 1913
 Adolf de Hertz, scriitor, clasa I - 23 iulie 1913, clasa II - 1912
 Mateiu Caragiale, scriitor, clasa I - 23 iulie 1913
 Mihail Dragomirescu, profesor universitar, clasa I - 23 iulie 1913, clasa II - 1903
 Vasile Mihăilescu, profesor la liceul din Craiova, clasa I - 23 iulie 1913
 Alecu Ionescu, clasa II - 23 iulie 1913
 Alexandru Lupașcu, ofițer, clasa II - 23 iulie 1913
 P. Sturza, clasa I - 23 iulie 1913
 Tony Bulandra, clasa I - 23 iulie 1913
 Constanta Demetriade, actriță, Teatrul Național București, clasa I - 23 iulie 1913
 V. Enescu, prim regizor, Teatrul Național din București clasa I - 23 iulie 1913
 Octavian Goga, scriitor, clasa I - 13 decembrie 1913
 Eugen Lovinescu, scriitor, publicist, profesor, clasa I - 13 decembrie 1913
 Ion Minulescu, publicist, clasa I - 13 decembrie 1913
 Nicolas Kostyleff, conferențiar la École des hautes études, Paris, clasa I - 13 decembrie 1913
 Bucura Dumbravă, scriitoare
 Timotei Cipariu, clasa I - iun/iul 1876
 George Bariț, clasa I - iun/iul 1876

Note

Bibliografie
 Vintilă Ivăncescu (coord.), Ordine, Cruci și Medalii Române. Istoric, legi și regulamente, Imprimeria Statului, București, 1927
 Cancelaria Ordinelor, Istoricul decorațiilor

Vezi și
Ordinul "Bene Merenti al Casei Domnitoare"
Medalia "Bene Merenti a Casei Domnitoare"
Crucea "Bene Merenti pentru Salvare"

Legături externe
 Ordine, Cruci și Medalii Române. Istoric, legi și regulamente , Imprimeria Statului, 1927, p.139

Fondări în 1876
Desființări în 1931
Ordine, decorații și medalii ale României

Medalia „Bene Merenti”


පුරාතන ශ්‍රී ලංකාවේ ධීවර කර්මාන්තය
පුරාතන ශ්‍රී ලංකාවේ  කරදිය ධීවර කර්මාන්තය බහුලව සිදු නොවීය. ඊට හේතුව මුහුදෙන් ඇල්ලූ මසුන් ගොඩබිමට නරක් නොවී ගෙන යාමට ක්‍රමයක් නොමැති වීමයි. මුහුදුබඬ විසූ ජනයා මුහුදු මසුන් අල්ලා එදිනෙදා පරි‍භෝජනය කළහ. පැරණි ධීවර කර්මාන්තය ප්‍රධාන වශයෙන්ම ගංගා, ඇළ, දොළ, අමුණු, වැව් සහ පොකුණු ආශ්‍රිත මිරිදිය මසුන් ඇල්ලීමට සීමා වී තිබුණි.

පුරාතනයේ මසුන් ඇල්ලීමට භාවිතා කළ ආමිපන්න සහ ක්‍රම

ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන ධීවර කර්මාන්තය
මෙම කර්මාන්තය ලංකාවේ කොරල්පර සහ ගල්පර ආදිය ඇතුලත් මහද්වීප තටකය(continental shels) ඇතුළත සහ වෙරළෙන් ඔබිබෙහි ගැඹුරු මුහුදේ සිදු කෙරේ.
මෙයින් මහද්වීප තටකයේ මත්ස්‍ය කර්මාන්තයෙන් විවිධ ගල් මාළු(rock fish) වර්ග සහ ගල්පර ආශ්‍රිත ජීවත් වන කකුළුවා, ඉස්සා, පොකිරිස්සා, ආදී කවච මත්ස්‍යයන් සහ හුරුල්ලා, සාලයා, කුමිබලාවා, කාරල්ලා,පරවා, සුරාපරවා ආදී මසුන් අල්ලා ගනු ලැබේ. කරදිය මත්ස්‍ය කර්මාන්තයෙන් විශාල කොටසකට දායක වන මේ මත්ස්‍ය අස්වැන්න මුළුමනින්ම වාගේ සාමාන්‍ය ජනයාගේ දෛයිනික පරිභෝජනයට ගනු ලැබේ. මෙම මාළු බිම්වල මසුන් ඇල්ලීමට බිලිපිති, දැල්, සහ අතංගු භාවිතා කෙරේ. නොගැඹුරු මුහුදේ සිටුවන ලද රිටිමත හිඳගෙන බිලී පිත්තෙන් මසුන් ඇල්ලීම මෙම කර්මාන්තයේ විශේෂ අංගයකි. "රිටිපන්නය" නම් එම ක්‍රමය දකුණු පලා‍තේ තැන් තැන්හි භාවිතා වෙයි. (උදා_ අහංගම සහ ම්රිස්ස)

ටෝලර් සහ යාන්ත්‍රික බෝටිටුවලින් ඈත මුහුදට ගොස් කරන ගැඹුරු මුහුදේ මසුන් ඇල්ලීම සදහා දැල්, යොත් සහ කරමල් දැල් භාවිතා වෙයි. කෙලවල්ලා, බලයා ආදී කෙලවලු කුලයට(thunidae) අයත් මසුන් සහ තෝරා, මෝරා, කොප්පරා සහ තලපත් ආදී විශාල මත්ස්‍යයින් ඇල්ලීමේ යෙදෙන යාත්‍රා "බහුදින යාත්‍රා" නමින් හැදින්වේ.එමයාත්‍රා දින සති ගණන් එකදිගට මුහුදේ දීවර කටයුතවල යෙදේ. මේ ලොකු මසුන්ගෙන් කොටසක් සාමාන්‍ය  පාරිභෝගිකයන් අතරටත් විශාල කොටසක් ලොකු හෝටල් සහ අවන්හල්වලටත් යන අතර අපනයනය සදහා සකසන මාංශ ආහාර නිෂ්පාදනයට ද තවත් සුඵ කොටසක් යොදා ගනී. මෑතක සිට කටුමෝරු නම් කුඩා මෝර වර්ගය අල්ලා උන්ගේ අක්මාවෙන් තෙල් ගැනීම සිදුවේ. මෙම ශුද්ධ නොකළ මෝර තෙල් අපනයනය සදහා නිපදවන්නකි.

මිරිදිය ධීවර කර්මාන්තය

ලංකාවේ ගොඩබිම ඇති වැවි අමුණු, ගංගා, සහ ඇළ දොළ ආදියෙහි මිරිදිය මත්ස්‍ය කර්මාන්තය(frech water fishing) සිදු වේ. ලූලා, කාවයියා, මගුරා, ගං තෙලියා, පෙතියා, මරන්දා, ඉස්සා, ගොඩයා සහ කොරලියා  මෙසේ අල්වනු ලබන දේශීය මත්ස්‍ය වර්ගයි. දශක දෙකක කාලයක පමණ සිට විදේශවලින් ගෙනවිත් මෙරට ජලාශවලට හඳුන්වා දෙන ලද තිලාපියා, තෙප්පිලි, ගුරාමි, සහ කාෆ් ආදී මසුන් ඇල්ලීම මිරිදිය ධීවර කර්මාන්තයේ වැදගත් අංගයක් වී තිබේ.

සාම්ප්‍රදායික නොවූ ධීවර කටයුතු
ඉහත කී ප්‍රධාන ධීවර කර්මාන්තය අංශ තුන හැරුණු විට මුතු බෙල්ලන්, හක් බෙල්ලන්, මුහුදු කැකිරි සහ මුහුදු කූඩැල්ලන් ඇල්ලීම මන්නාරම සහ යාපනය දිස්ත්‍රික්කවල සිදුවේ. මෙම මුහුදු නිෂ්පාදන අපනයනය සදහාම කරයි. චීනය එහි ප්‍රධාන ගැණුම්කරුවා වෙයි.

ශ්‍රි ලංකාවේ භාවිතා වන ධීවර යාත්‍රා

සැහැල්ලු තනි ඔරු, කොල්ලෑව සහිත රුවල් ඔරු, යාන්ත්‍රික නොවූ ෆයිබර්ග්ලාස් බෝට්ටු, කොල්ලෑව සහිත පදින ඔරු, වල්ලම්, තෙප්පම්, කට්ටුමරන්, පහුරු, යාන්ත්‍රික වූ විශාල ධීවර බෝට්ටු, බහුදින ට්‍රෝලර් යාත්‍රා(multiday trawlers) සහ පිටත ඇති ෆයිබර්ග්ලාස් බෝටිටු(out board motor boats) වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ධීවර වරාය
හලාවත, මීගමුව, මෝදර(කොළඹ), හික්කඩුව, අම්බලන්ගොඩ, කල්පිටිය, බේරුවල, ගාල්ල, මිරිස්ස, තංගල්ල, කිරින්ද, කල්කුඩා(මඩකලපුව), මයිලිඩ්ඩි(පේදුරුතුඩුව), ත්‍රිකුණාමලය.

වර්තමාන ධීවර කර්මාන්තයේ භාවිත කරන නව තාක්ෂණය

ප්‍රතිධ්වනි මානය (echo sounder)
මුහුදේ මාළු සහ මාළු අයින් (shoals) සිටින ස්ථාන නිෂ්චිතව දැන ගැනීමට උපකාරී වේ. මෙය අද ධීවර යාත්‍රාවල භාවිත වේ.

සෝනාර් (sonar)

මෙම උපකරණයෙන් මුහුද යට ඇති ගල්පර සහ ගිලීගිය නැව් ආදී ධීවර යාත්‍රාවලට හානි සිදුකළ හැකි දේ ඇති තැන් ගැනත්, මාළු අහින් සහ මුහුදේ ගැඹුර ගැනත් දැන ගැනීමට පිළිවන.

රේඩියෝ මෙවලම්
මේවා ඔස්සේ ගොඩබිම සමඟත් ඈත මුහුදේ තිබෙන ධීවර යත්‍රා එකිනෙක අතරත් සම්බන්ධතා පවත්වා ගත හැකිය. ධීවර යත්‍රා ආපදාවකට මුහුණ පෑ විට ඉන්මිදීමට මෙම මෙවලම් ඉතාමත් ප්‍රයෝජනවත් වේ.

කාලගුණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සහය
කාලගුණ දෙපාර්තමේන්තුව ඉන්දියානු චන්ද්‍රිකා මඟින් වැස්ස, කුණාටු සහ සැඬසුළං ආදිය ගැන රේඩියෝ මෙවලම් මගින් ධීවරයන්ට කල්තියා තොරතුරු ලබා දේ. එමඟින් කල්තියා සූදානම් විය හැකිය.
එසේම ආයාසයකින් තොරව මසුන් අල්ලා ගනු පිණිස සාගර ජලයේ උෂ්ණත්වය, මුහුදේ සුළං හැමීම, දියවැල් ගැලීම, උදම් රළ(tidal waves) නැගීම, කුණාටු හට ගැනීම, මාළු අහින් එක්රොක් වී සිටින තැන් සහ උන්පීනා යන දිශාව ආදිය නිවැරදිව දැන ගැනීමට දියුණු රටවල් NOAA / AVHRR , TERRA / MODIS , IRSIC / NIFS R ආදී චන්ද්‍රිකා වලින් ලැබෙන තොරතුරු භාවිතා කරයි.

විද්‍යාත්මක මත්ස්‍ය අභිජනනය
ජීව විද්‍යාව (Biology) සහ ජෛව තාක්ෂණය (Bio-technology) ආදියෙහි උපකාරයෙන් කෑමට ප්‍රිය, රසැති, ගුණැති සහ අපත්‍ය නොවන මත්ස්‍ය පැටවුන් වැව් ආදී අභ්‍යන්තර මිරිදිය ජලාශ වලට මුදා හැරීමේ ක්‍රමයක් මෙරට මධ්‍යස්ථාන කිහිපයකම සිදු වේ.

ආශ්‍රිත

 ධීවර කර්මාන්තය

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
 ශ්‍රී ලංකාව - සරත් රණවීර

Indian Journal of Fisheries (Indian Council of Agricultural Research)

කර්මාන්ත
ශ්‍රී ලංකාවේ කර්මාන්ත
මසුන් මැරීම
ආහාර කර්මාන්තය
ධීවර කර්මාන්තය

ශ්‍රී ලංකාවේ ධීවර කර්මාන්තය


Mathematical Magick (mit dem vollen Titel Mathematical Magick, or, The wonders that may by performed by mechanichal geometry: in two books, concerning mechanical powers [and] motions. Being one of the most easie, pleasant, useful (and yet most neglected) part of Mathematicks. Not before treated of in this language.) ist ein Werk des englischen Theologen und Naturwissenschaftlers John Wilkins, das erstmals 1648 in London herausgegeben  und u. a. 1680 neu aufgelegt wurde.

Das Werk ist His Highness the Prince Elector Palatine (Karl I. Ludwig, Pfalzgraf bei Rhein und Kurfürst von der Pfalz) gewidmet. Es ist auch für heutige Leser in leicht verständlichem Englisch geschrieben, wobei die zahlreichen lateinischen Zitate sämtlich übersetzt sind. Es ist unterteilt in zwei Bücher mit den Titeln Archimedes (weil Archimedes der bedeutendste Entdecker mechanischer Kräfte gewesen sei),  und Daedalus (weil Daedalos der erste und wichtigste Hersteller von Automata, sich selbst bewegenden Maschinen, gewesen sei). Im ersten Buch werden die Prinzipien der Mechanik dargestellt und erläutert, im zweiten Buch werden technische Errungenschaften diskutiert, die bei entsprechender Forschung und ausreichenden Versuchen sicher möglich wären.

Erstes Buch
Im ersten Buch werden in 20 Kapiteln mechanische Gegenstände und die bei ihnen auftretenden Kräfte abgehandelt, darunter die Waage, der Hebel, das Rad, die Seilrolle und der Flaschenzug, der Keil und die Schraube. Es werden auch die Wirkungen dieser Kräfte in den menschlichen Gliedmaßen dargestellt sowie der dem Archimedes zugeschriebene Satz untersucht "Gib mir einen Punkt, auf dem ich stehen kann, und ich werde dir die Welt aus den Angeln heben". Die Wirkung mehrfach hintereinander gekoppelter Zahnradübersetzungen wird untersucht ebenso wie die Bedeutung verschiedener Geschwindigkeiten. Belagerungsmaschinen wie Schleudern, Katapulte und eine Pfeilbatterie werden dargestellt und deren Wirkung und Kosten verglichen mit zeitgenössischen Schusswaffen. Schließlich beweist Wilkins, dass theoretisch von Menschen erzeugte Geschwindigkeiten möglich sein müssen, die größer sind als die Geschwindigkeit der am Äquator gemessenen Erdumdrehung.

Zweites Buch

Verschiedene Geräte
Im zweiten Buch werden zunächst unterschiedlichste, sich automatisch bewegende Gegenstände untersucht wie Uhren, Wind-, Wasser- und Sägemühlen. Es werden dann auch Geräte erläutert, die durch den Luftzug in Kaminen oder durch künstlich erzeugten Überdruck angetrieben werden. Eine zweimastige Segelkutsche wird dargestellt sowie ein Fahrzeug mit einer senkrechten Windturbine. Berichtet wird von verschiedensten, sich selbst bewegenden Figuren von Menschen und Tieren. Die Verbesserung eines U-Bootes wird mit Bezug auf das Tauchboot von Cornelis Jacobszoon Drebbel diskutiert. Zweifel an den Erzählungen von verschiedenen kleinen Fluggeräten werden wiedergegeben und zurückgewiesen. Auch der Flug eines Menschen müsse möglich sein, wenn man einen Rahmen baue, in dem die Person sitzen könne, und den Rahmen genügend anschiebe.

Fliegen
In Kapitel VII werden verschiedene Methoden besprochen, wie man fliegen könne, nämlich mit Hilfe von guten oder bösen Engeln, wie es in der Bibel mehrfach geschildert werde oder von Zauberern und Hexen bekannt sei, oder mit Hilfe von Vögeln, oder mit Hilfe von geeigneten Flügeln, die der Mensch selbst bewege. In dem einleitenden Abschnitt wird eher beiläufig erwähnt, dass es Überlieferungen von einem englischen Mönch namens Elmerus gäbe, der auf diese Weise etwa 200 Meter weit vom Tower of London herunter geflogen sei, sowie von einem, der vom Turm des Markusdoms in Venedig und von einem anderen, der in Nürnberg geflogen sei, und ein Türke in Konstantinopel habe ähnliches versucht. Um der Wahrheit willen müsse aber gesagt werden, dass all diese Künstler abgestürzt seien und sich Arme oder Beine gebrochen hätten. Aber mit genügend Übung könne ein solcher Flug durchaus möglich sein. Am sinnvollsten sei aber wahrscheinlich eine Art fliegendes Fahrzeug, das groß genug sei, um mehrere Menschen aufzunehmen, die sich die Arbeit der Bewegung der Flügel teilen könnten, oder in das man einen Motor einbauen könne, wenn man eine kleine, aber leistungsfähige Maschine bauen könne. Mit einer Erwähnung der Versuche des Archimedes über die Wasserverdrängung verbindet Wilkins den Hinweis, dass diese Gedanken zu einer ganz neuen Wissenschaft über die Tragfähigkeit von Luft führen können. Der Start sei das Schwierigste, wenn der Apparat erst eine gewisse Höhe erreicht habe, nehme die Schwerkraft so weit ab, dass er wie die großen Vögel fast von alleine fliegen könne. Bei ausreichender Höhe sei es sogar möglich, an jeden Platz der Erde zu fliegen, unabhängig von schlechten Wegen und Wetterverhältnissen.

Perpetuum mobile
Ab Kapitel IX werden die Möglichkeiten verschiedener Formen eines Perpetuum mobile und von dauerhaft brennenden Lampen ausführlich diskutiert.

Fausto Veranzios Fallschirm
In dem Werk wird in keiner Weise Fausto Veranzio erwähnt, der in seinen Machinae Novae (ca. 1615) den Kupferstich des an einem Fallschirm hängenden homo volans (fliegender Mensch) veröffentlicht hatte. Das Werk Mathematical Magick befasst sich auch in keiner Weise mit dem Fallschirm oder ähnlichen Vorrichtungen oder gar dem Fallschirmspringen. John Wilkins' Überlegungen drehen sich darum, dass Fliegen möglich sein müsse. Abgebremste Absprünge von Türmen sind nicht sein Thema und werden in seinem Werk nicht erwähnt, auch nicht am Rande gestreift.

In Fallschirmspringerkreisen wird in zahlreichen Veröffentlichungen häufig behauptet, Veranzio sei 1617 im Alter von 65 Jahren mit seinem Fallschirm vom Campanile di San Marco in Venedig, nach anderen Angaben vom Turm von St. Martin in Bratislava gesprungen. Veranzio gilt deshalb gemeinhin als der erste Fallschirmspringer. Als Beleg dafür wird regelmäßig die Mathematical Magick von John Wilkins angegeben.

Wie aus der obigen Darstellung dieser Abhandlung hervorgeht, entbehren diese Behauptungen jeglicher Grundlage. Weder Faustus Veranzio noch ein Fallschirmabsprung kommen in der Mathematical Magick vor.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Englisch)
Literatur (17. Jahrhundert)
Sachliteratur

Mathematical Magick


Această listă cuprinde toate filmele cinematografice cu personajul Donald Duck, în ordinea lor cronologică oficială. Primele dintre ele au făcut parte în mod oficial din seria Mickey Mouse, până când personajul a primit propria serie începănd din 1937.

Toate aceste desene au fost dublate în română de către studioul Ager Film.

Referințe și note

Legături externe

Desene animate
Seriale de animație
Lista episoadelor din serialele de animație

Lista scurtmetrajelor cu Donald Duck


පෙයිල් බලකොටුව හෝ  පෙයිල් පාස් බලකොටුව () යනු,  යාපනය අර්ධද්වීපයෙහි පටු කොටස වන අලිමංකඩ බලකොටුව ප්‍රදේශයන්හී පිහිටා තිබූ කුඩා බලකොටුවකි. ප්‍රධාන භූමිප්‍රදේශය වෙතින් නික්මෙන ප්‍රහාරයන්ගෙන් යාපනය අර්ධද්වීපය ආරක්ෂා කරගැනුමට හැකිවන පරිදී, මෙම බලකොටුව පිහිටා තිබුණේ අලිමංකඩ බලකොටුව සහ  බෙෂ්ෂටර් බලකොටුව යන වෙනත් බලකොටු දෙකක් අතර රේඛීයව වෙයි.

සතරැස්-හැඩැති බලකොටුව තනා තිබුණේ අලිමංකඩ බලකොටුව සහ බෙෂ්ෂටර් බලකොටුව යන්නන්ට බෙහෙවින් සමරූපීව විය. එය විනෘශ කෙරුණු අතර බලකොටුව පිළිබඳ කිසිදු සාක්ෂියක් වර්තමානයෙහි විද්‍යාමාන නොවෙයි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ෆෝට් පෙයිල් ඇන්ඩ් ෆෝට් බෙෂ්ෂටර්

ශ්‍රී ලංකාවෙහි ලන්දේසි බලකොටු
ශ්‍රී ලංකාවෙහි උතුරු පළාතෙහි බලකොටු

පෙයිල් බලකොටුව


Tomboy je riječ u engleskom jeziku (udomaćila se i u drugima) koja se koristi za djevojčice/djevojke koje rade stvari slično rodnim ulogama dječaka. Također mogu nositi odjeću, igrati se i sudjelovati u aktivnostima koje su maskuline i često poprilično fizički zahtjevne. Ovaj oblik ponašanja u mnogim se kulturama često smatra dječačkim.

Vidljivošću tomboj identiteta u Hrvatskoj i regiji se bavi riječka fotografkinja i aktivistkinja Martina Šalov u višegodišnjem projektu #EjDečko.

Vanjske poveznice

 Film: Tomboys

Izvori

Feminizam
Stereotipi

Tomboy


Amsterdamsche Football Club Ajax, daha çok bilinen isimleriyle AFC Ajax, Ajax Amsterdam ya da Ajax (ismin geçmişi Aias'a dayanır), Amsterdam merkezli profesyonel Hollandalı futbol kulübü. Dünya'nın belli başlı futbol takımlarından olan Ajax, 1900 yılında kurulmuştur. Maçlarını 54.990 kişilik Johan Cruyff Arena'da oynar. Ajax dünyaca ünlü altyapısı Jong Ajax ile tanınan çok köklü bir kulüptür. Avrupa'nın en önemli 14 kulübünün bulunduğu eski G-14 kurulunda bulunmaktaydı. Ajax kazandığı birçok kupayla dünyanın en başarılı takımlarından birisidir, Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu'na göre 20. Yüzyılın En Başarılı yedinci kulübüdür.

Tarihçe

Kulüp, 18 Mart 1900 tarihinde Amsterdam kentinde Floris Stempel, Carel Reeser ve Johan Dade tarafından kurulur. 1911 yılında o dönem Hollanda futbolunun en üst seviyesi olan 1. Lig'e çıkar. 1917 yılında ilk ulusal kupa kazanılır. 1918 yılında ise ilk lig şampiyonluğu gelir. 1920'li yıllardan II. Dünya Savaşına kadar geçen dönem o kadar başarılıdır ki bu yıllar Altın dönem olarak adlandırılır.

1940'lı yıllarda teknik direktör Jack Reynolds'un emekli olmasıyla beraber kulüp yeniden yapılanma dönemine girer. 1954 yılında futbolda profesyonelliğe geçildiğinde Ajax yeni dönemde özellikle Avrupa'da mücadele etme gücünden uzaktır. Bu dönem bir aralar küme düşme aşamasına gelen Ajax, 1965 yılında Rinus Michels'in takımın başına geçmesiyle kabuk değiştirmeye başlar. Bu dönemde özellikle ileride Hollanda millî futbol takımı sayesinde total futbol olarak adlandırılacak sistemin tohumları atılır.

1967 yılında ikinci kez lig şampiyonluğunu yaşayan kulüp hala bir rekor olan bir sezonda 122 gol atma başarısını gösterir. O dönemde 20 yaşında olan Johan Cruyff bu gollerin 33 tanesini tek başına kaydetmiştir. 1971 yılında hem lig hem de kupa şampiyonluğu yaşayan Ajax, 1970-71 Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde Panathinaikos'u 2-0 yenerek Avrupa'da da başarıyı yakalamıştır.

1973 yılında Cruijff'un Barcelona'ya transfer olmasıyla başlayan dönem gerilemenin habercisi olur. Buna rağmen Ajax'ın öncüsü olduğu total futbol mantığıyla oynayan Hollanda Mîllî Futbol Takımının 1974 FIFA Dünya Kupasında finale kadar çıkması futbol tarihinde önemli bir dönüm noktası olmuştur.

1980'li yıllarda Avrupa'da başarılı olamayan kulüp 1985 yılından sonra Cruijff'un teknik direktör olarak dönmesiyle yeniden çıkışa geçer. Ligde çok başarılı olmasa da 1986-87 UEFA Kupa Galipleri Kupası finalinde Doğu Almanya'nden 1. FC Lokomotive Leipzig'i 1-0 yenerek kupayı kazanır.

Bundan sonra yükselişe geçen PSV'nin gölgesinde kalan Ajax, Louis van Gaal yönetiminde eski günlerine dönmeye başlar. 1992 UEFA Kupası Finalinde İtalyan ekip Torino FC'yu eleyerek kupayı kazanır. Aynı başarıyı 1994-95 UEFA Şampiyonlar Ligi'nde de gösteren ekip, finalde İtalyan Milan'ı 1-0 yenerek kupayı müzesine götürür.

Ancak izleyen sezonlarda Van Gaal'ın ayrılması ve Bosman kanunu sayesinde önemli oyuncularının kulüpten ayrılmasıyla Ajax düşüşe geçer.

2002 yılıyla beraber teknik direktörlük görevine gelen Ronald Koeman'ı Danny Blind izleyecektir. 2006 yılında başa geçen Henk ten Cate, gençlere fırsat verirken başarılı sonuçlar yakalayacaktır. O sezon Hollanda Kupası kazanılırken, Lig şampiyonluğu son anda yitirilir. Sonraki sezon en önemli kozları olan Ryan Babel Liverpool'a, Wesley Sneijder ise Real Madrid'e satılır. 2008 yılında teknik direktör olan Marco van Basten döneminde yeni genç futbolcular takıma dahil edilirken takım yönetimi başarılı futbolcularını sattıkları için bir ticarethane olmakla suçlanacaktır. 2009-2010 sezonunun son haftasında ligde üçüncü konumu başarısızlık olarak tanımlayan van Basten de görevi bırakacaktır.

UEFA sıralaması

Altyapı programı

Ajax, her dönemde sayısız yıldız yetiştiren altyapı programıyla tanınmıştır. Uluslararası Spor Araştırmaları Merkezi CIES, 25 Ekim 2021 tarihli 353 numara ile yayınladığı araştırma raporunda, Ajax dünyanın en önemli 31 futbol ligi arasında en çok oyuncu ihraç eden takım oldu. Ajax, De Toekomst adı verilen eğitim tesislerinde Avrupa'nın en önemli futbolcu eğitim merkezi oldu. Kırmızı-beyazlı Hollanda kulübü, yetiştirdiği 81 oyuncuyu başka kulüplere gönderdi.

En üst seviyede futbol oynamış olan çok sayıda yıldız Ajax'ta yetişmiştir:
 Johan Cruyff
 Frank Rijkaard
 Edwin van der Sar
 Dennis Bergkamp
 Patrick Kluivert
 Marco van Basten
 Wesley Sneijder
 Rafael van der Vaart
 Maarten Stekelenburg
 John Heitinga
Kendi altyapısından yetişen futbolcuların ağırlıkta olduğu kadrosuyla 1994-95 UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını kazanmıştır.

Logo ve renkler
1900 yılında kulüp kurulduğunda Ajax amblemi bir Ajax oyuncusunun resminden ibaretti. 1928 yılında Antik Yunanistan'daki kahraman Ajax'ın portresi logo olarak kabul edildi. 1990 yılında yeniden değiştirilen logoda Ajax resmi korunurken, portre 11 futbolcuyu simgeleyecek şekilde sadece 11 çizgiden oluşacak şekilde yeniden tasarlandı.

Ajax ilk başlarda sadece siyah renkli formayı tercih ediyordu. Ancak sonraları formada kırmızı-beyaz ve şortlarda da siyah renk yer almaya başladı. Bu üç renk aynı zamanda Ajax'ın kurulu olduğu Amsterdam kentinin de renkleridir. Kulüp 1911 yılında Eerste Klasse olarak bilinen 1. Lig'e çıktığında renklerini değiştirmek zorunda kaldı çünkü o ligde oynayan Sparta Rotterdam da aynı renkleri kullanıyordu. O dönemlerde deplasmanlarda farklı forma uygulaması olmadığından lige yeni çıkan Ajax, renklerini beyaz forma üzerine kırmızı çapraz şerit olacak şekilde değiştirmek zorunda kaldı.

Stadyum

Kulübün ilk stadyumu, 1911 yılında ahşaptan yapılmıştır. O dönemde stadın özel bir adı bulunmamaktaydı. Ajax daha sonra Amsterdam'da yapılan 1928 Yaz Olimpiyatları stadında maçlarını yaptı. Olimpik Stadyum olarak bilinen bu stadyumdan sonra 1934 yılında Amsterdam'ın doğusundaki De Meer Stadyumuna geçti. 1996 yılına kadar maçlarını oynayacağı stadyum 29.500 kişilikti. 1996 yılında Amsterdam AreanA olarak bilinen yeni stadyum kompleksine geçti. 134 milyon dolara mal olan stadyum 52.000 kapasitelidir. Stadyumun açılır kapanır tavanının içeriye güneş ışığının girmesini engellediği için çim kalitesinin olumsuz etkilendiği stada yapılan eleştiriler arasındadır.

Ajax ve Yahudilik
Günümüzde Ajax taraftarları Yahudi olarak nitelendirilse de buna dair bir kanıt yoktur. 1930'lu yıllarda Avrupa'da yükselen faşizm ve anti-Semitizm yüzünden şehrin diğer taraftarları, stadyumları yoğun Yahudi göçü alan bölgede kaldığı için Ajaxlıları Yahudi olmakla suçlayıcı tezahüratlarda bulunmuştur. Arasında çok az sayıda Yahudiyi barındıran Ajax taraftarları da inadına bu kimliği benimsemiş ve Yahudi sembollerini maçlarda kullanmıştır. 1980'li yıllarla beraber siyasi arenadaki İsrail karşıtlığı Ajax'a karşı tezahüratlara da yansımıştır. Oldukça gergin atmosferde geçen maçlara gerçek Yahudiler gitmemeye başlamıştır. 2000'li yıllarda kulüp resmî olarak taraftarlardan Yahudi simgelerinin bırakılmasını talep etmiştir.

Oyuncular

Güncel kadro

(Sevilla'dan kiralık)

(Pisa'dan kiralık)

Kiralık gidenler

Emekli numaralar
 14 -  Johan Cruyff (Forvet, 1964-73, 1981-83). 25 Nisan 2007 tarihinde Cruyff'ın 60. doğum günü kutlama maçında forma numarası emekliye ayrılmıştır. [Aşağıya bak]

Maskot
 Takımın resmî maskotu Lucky Lynx'tir. (2000-günümüz)

Başarıları

 Eredivisie
Şampiyon (36): 1917-18, 1918-19, 1930-31, 1931-32, 1933-34, 1936-37, 1938-39, 1946-47, 1956-57, 1959-60, 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1969-70, 1971-72, 1972-73, 1976-77, 1978-79, 1979-80, 1981-82, 1982-83, 1984-85, 1989-90, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 1997-98, 2001-02, 2003-04, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2018-19, 2019-20, 2020-21, 2021-22
 KNVB beker
Şampiyon (20): 1916-17, 1942-43, 1960-61, 1966-67, 1969-70, 1970-71, 1971-72, 1978-79, 1982-83, 1985-86, 1986-87, 1992-93, 1997-98, 1998-99, 2001-02, 2005-06, 2006-07, 2009-10, 2018-19, 2020-21
 Hollanda Süper Kupası
Şampiyon (8): 1993, 1994, 1995, 2002, 2005, 2006, 2007, 2013
 UEFA Şampiyonlar Ligi
Şampiyon (4): 1970-71, 1971-72, 1972-73, 1994-95
 Kıtalararası Kupa
Şampiyon (2): 1972, 1995
 UEFA Avrupa Ligi
Şampiyon (1): 1991-92
 UEFA Kupa Galipleri Kupası
Şampiyon (1): 1986-87
 UEFA Süper Kupası
Şampiyon (3): 1972, 1973, 1995
 UEFA Intertoto Kupası
Şampiyon (1): 1961-62

14 numaralı forma
Johan Cruyff'ın onuruna formasının emekliye ayrılmasından sonra 2007-08 sezonundan itibaren Ajax takımındaki hiçbir futbolcu 14 numaralı formayı giymemiştir. 14 numaralı formayı en son İspanyol orta saha Roger giymiştir. 2011-12 sezonunun öncesinde bir hazırlık maçında Marvin Zeegelaar bu formayı giyerken, aynı formayı Aras Özbiliz de bir sezon öncesi maçında giymiştir. Kulüp bunun hata olmadığını söylemiştir.

Johan Cruyff'ın ayrılmasından sonra 14 numaralı formayı giyen futbolcular:

Kaynakça

Konuyla ilgili yazılan eserler

 Simon Kuper, Ajax, Hollandalılar ve Savaş, İthaki Yayınları 2004 ISBN 9752730167

Dış bağlantılar
 Ajax resmî internet sitesi

Hollanda'daki futbol kulüpleri
1900'de kurulan futbol kulüpleri
G-14
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları
UEFA Kupası şampiyonları
UEFA Süper Kupası şampiyonları
1900'de kurulan oluşumlar
UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonları

AFC Ajax


Katie Ohe (1937) es una escultora canadiense residente en Alberta.

Datos biográficos
Formada como escultora en el Alberta College of Art de Calgary donde obtuvo su Bachelor of Arts (en inglés AB), completó sus estudios en el Museo de Montreal, en el Sculpture Centre de Nueva York y en la Fundición Frabris de Verona, Italia.

Ohe es conocida como uno de los primeros artistas que hicieron escultura abstracta en Alberta, y ha tenido una gran influencia como profesora en la Universidad de Alberta de Arte y Diseño. Es conocida por sus esculturas cinéticas, y en 2001 recibió un doctorado honorario de la Universidad de Calgary, en reconocimiento a su influencia pionera en el arte en Alberta.

Notas y referencias

Enlaces externos
 CBC Artspots
 Monsoon: Katie Ohe
 Alberta Foundation for the Arts
 Obras de Katie Ohe en la

Escultoras de Canadá
Escultores de Canadá en Italia
Escultores de Canadá en Estados Unidos
Artistas abstractos

Katie Ohe


Charles Messier (26 Haziran 1730 - 12 Nisan 1817), Fransız gökbilimci.

Hayatı ve kariyeri
1774'te bulutsular ve yıldız kümeleri gibi 45 derin uzay nesnesinden oluşan bir katalog yayımladı. Bu kataloğun hazırlanma amacı, kendisi gibi kuyrukluyıldız avcılarına ve diğer gökyüzü gözlemcilerine, değişmeyen gökcisimleriyle hareketli gökcisimlerinin ayırt edilebilmesine yardım etmekti.

1781 yılında katalog 110 'Messier nesneleri'ni kapsayacak şekilde genişletildi. M1'den M110'a kadar olan bu tanımlar, günümüzde hala büyük oranda kullanılmaktadır.

Bu katalog, M1 olarak adlandırılmış Yengeç Bulutsusundan, Andromeda'nın yanındaki küçük eliptik bir galaksi olan M110'a kadar gök bilimsel olarak en önemli gökcisimlerinden çoğunu içermektedir. Messier Maraton'larında amatör astronomlar, genellikle şartların daha uygun olduğu mart ayında, bu 110 gökcismini günbatımından gündoğumuna kadar geçen bir gece içerisinde gözlemlemeye çalışırlar.

Aydaki Messier Krateri ve 7359 Messier göktaşı, onun şerefine isimlendirilmişlerdir.

Ayrıca bakınız
 Messier Kataloğu
 Messier nesneleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 SEDS: Charles Messier (İng.)
 Messier Nesnelerinin Amatör Fotoğrafları (İng.)
 Messier Maratonu (İng.)

1730 doğumlular
1817 yılında ölenler
Fransız astronomlar
18. yüzyılda Fransızlar
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Royal Society üyeleri

Charles Messier


La Résolution 709 est une résolution du Conseil de sécurité de l'ONU qui a été votée le  et qui recommande à l'Assemblée générale d'admettre comme nouveau membre des Nations unies le pays suivant : l' Estonie.

Contexte historique
Le pays est admis à l'ONU le 17 septembre 1991.

Texte
 Résolution 709 Sur fr.wikisource.org
 Résolution 709 Sur en.wikisource.org

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Organisation des Nations unies
 Conseil de sécurité des Nations unies
 Résolution du Conseil de sécurité des Nations unies
 Résolutions de l'Assemblée générale des Nations unies
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies par pays

Liens externes
  Resolution 709 sur le site des Nations unies (PDF image).
  Charte des Nations unies sur le site des Nations unies.

0709
Résolution du Conseil de sécurité des Nations unies concernant la composition des Nations unies
1991 en Estonie
Septembre 1991

Résolution 709 du Conseil de sécurité des Nations unies


24965 Akayu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24965 Akayu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

24965 Akayu


Apple Watch යනු Apple Inc විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද ස්මාර්ට් ඔරලෝසු පෙළකි. එය යෝග්‍යතා ලුහුබැඳීම, සෞඛ්‍ය-අභිමුඛ හැකියාවන් සහ රැහැන් රහිත විදුලි සංදේශ ඇතුළත් වන අතර, iOS සහ අනෙකුත් Apple නිෂ්පාදන සහ සේවාවන් සමඟ ඒකාබද්ධ වේ. Apple ඔරලෝසුව 2015 අප්‍රේල් මාසයේදී නිකුත් කරන ලදී,   සහ ඉක්මනින්ම වැඩියෙන්ම අලෙවි වන  හැකි උපාංගය බවට පත් විය: 2015 මුදල් වර්ෂයේ දෙවන කාර්තුවේදී මිලියන 4.2ක් අලෙවි විය,  සහ 2022 දෙසැම්බර් වන විට මිලියන 115කට වැඩි පිරිසක් Apple Watch භාවිතා කරන බවට ගණන් බලා ඇත. Apple විසින් සෑම සැප්තැම්බර් මසකම  වැඩිදියුණු කරන ලද අභ්‍යන්තර සංරචක සහිත Apple Watch හි නව පරම්පරාවක් හඳුන්වා දී ඇත - යම් යම් ව්‍යතිරේක සහිතව Apple විසින් 'Series' ලෙස ලේබල් කර ඇත.

සෑම මාලාවක්ම මුලින් අලෙවි කර ඇත්තේ ඔරලෝසු ආවරණයේ ද්‍රව්‍ය, වර්ණය සහ ප්‍රමාණය අනුව නිර්වචනය කරන ලද බහුවිධ ප්‍රභේදවලින් (අයවැය ඔරලෝසු මාලාව 1 සහ SE හැර, ඇලුමිනියම් වලින් පමණක් ලබා ගත හැකි,   සහ Ultra, 49 හි පමණක් ලබා ගත හැකිය. මි.මී. පාට නොකළ ටයිටේනියම්  ), සහ අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය සමඟ සම්මත වන LTE සෙලියුලර් සම්බන්ධතාව සඳහා ඇලුමිනියම් ප්‍රභේදවල විකල්පය මඟින් 3 ශ්‍රේණියෙන් ආරම්භ වේ.  ඔරලෝසුව සමඟ ඇතුළත් කර ඇති සංගීත කණ්ඩායම Apple වෙතින් බහුවිධ විකල්ප වලින් තෝරා ගත හැකි අතර, නයික් සමඟ සම සන්නාමය සහිත ඇලුමිනියම් සහ හර්මීස් සමඟ සන්නාමය වූ මල නොබැඳෙන වානේවල ඔරලෝසු ප්‍රභේද ද පිරිනමනු ලැබේ, ඒවාට එම සමාගම්වල සන්නාම සහිත සුවිශේෂී බෑන්ඩ්, වර්ණ සහ ඩිජිටල් ඔරලෝසු මුහුණු ඇතුළත් වේ.

ඇපල් වොච් ඔරලෝසුව වින්‍යාස කිරීම සහ iPhone යෙදුම් සමඟ දත්ත සමමුහුර්ත කිරීම වැනි කාර්යයන් සඳහා පරිශීලකගේ iPhone සමඟ ඒකාබද්ධව ක්‍රියා කරයි, නමුත් සන්නිවේදනය, යෙදුම් භාවිතය සහ ශ්‍රව්‍ය ප්‍රවාහය ඇතුළු දත්ත මත යැපෙන අරමුණු සඳහා Wi-Fi ජාලයකට වෙන වෙනම සම්බන්ධ විය හැක.   LTE-සවි කළ මාදිලිවලට ජංගම ජාලයක් හරහා මෙම කාර්යයන් ඉටු කළ හැකි අතර, යුගල කළ iPhone අසල නොමැති විට හෝ බලයෙන් ක්‍රියා විරහිත වූ විට ස්වාධීනව දුරකථන ඇමතුම් ලබා ගැනීමට සහ ලබා ගැනීමට හැකිය, මූලික සැකසුමෙන් පසුව iPhone සඳහා අවශ්‍යතාවය සැලකිය යුතු ලෙස අඩු කරයි.  ඕනෑම Apple Watch සමඟ අනුකූල වන පැරණිතම iPhone මාදිලිය එක් එක් උපාංගයේ ස්ථාපනය කර ඇති පද්ධති මෘදුකාංගයේ අනුවාදය මත රඳා පවතී.  , new Apple Watches come with watchOS 9 preinstalled and require an iPhone running iOS 16, which is available for the iPhone 8 and later.

ඇපල් ඔරලෝසුව


فوزبر 5 مارك  هي فئة فرقاطة خفيفة من صنع شركتي فوزبر ثروني كروفت وفيكرز البريطانيتن، أنتج من هذه الفئة 4 فرقاطات للبحرية الإمبراطورية الإيرانية في الستينيات من القرن الماضي والفرقاطات الأربع هم سبلان وسهند والبرز والوند.

التسليح الأساسي للسفن الأربع يشمل 5 صواريخ سي كيلر سطح - سطح مضادة للسفن و 9 صواريخ سي كات أرض - جو مضادة للطائرات أستبدلت البحرية الإيرانية هذه الصواريخ لاحقاً بصواريخ صينية. حاليا يخدم في البحرية الإيرانية 3 فرقاطات بينما أغرقت سهند عام 1988 خلال حرب الخليج الأولى بعد أن ضربتها البحرية الأمريكية بالصواريخ.

انظر أيضا
 دماوند (فرقاطة)

مراجع

وصلات خارجية
http://www.iinavy.org/faramarz.htm
http://www.mafhoum.com/press8/237P2.pdf
http://www.ii.uj.edu.pl/~artur/enc/F2.htm

العلاقات الإيرانية البريطانية
العلاقات الإيرانية البريطانية العسكرية
طرازات الفرقاطات

فرقاطة فوزبر مارك 5


Atsutsè Kokouvi Agbobli, dit AKA, né le  et mort le , est un historien, journaliste et homme politique togolais. Au moment de son décès, il préside le Mouvement pour le développement national (MODENA), un parti d'opposition.

Panafricain convaincu, il s'est rendu célèbre pour ses critiques contre la mauvaise gouvernance et ses appels répétés à l'unité du continent africain. Dans ses interventions, il aspire à une Afrique totalement émancipée, industrielle et prospère.

Biographie

Naissance et études

Jean-Joachim Agbobli, dit AKA, est né le  à Lomé (Togo), et a été retrouvé mort le  sur une plage de Lomé.

Triplé avec Georges et Georgette, d'où son prénom Atsutsè selon la tradition ewe, il est le troisième fils d'Alphonse Kodjo Agbobli (1907-1985) et de Joséphine Sydol (1918-1968), un couple très uni.

De ce mariage naissent 14 enfants dont  3 couples de jumeau (garçon-fille) et les triplés. Alphonse Kodjo Agbobli, maitre-tailleur réputé, militant nationaliste, monogame, est connu pour sa droiture et l'éducation stricte qu'il donne à sa progéniture. La famille est un modèle pour les paroissiens de l'Église catholique Saint Antoine de Padoue de Hanoukope (Franciscain) dont ils sont parmi les tout premiers fidèles.

Dans l'atelier de son père, face à la mairie de Lomé, le jeune J-Joachim côtoie l'élite politique locale dont le futur président togolais Sylvanus Olympio avec lequel Alphonse Kodjo Agbobli entretient des relations particulières.

Il fréquente le Collège Saint-Joseph où il obtient son baccalauréat première partie puis le quitte, échappant ainsi à sa rigueur, pour s'inscrire en terminale philosophie au lycée Bonnecarrère. Son père, mécontent de son choix, le conduit au domicile du président Sylvanus Olympio en septembre 1962. Le président le sermonne pour son inconduite et lui demande ce qu'il compte faire après son baccalauréat deuxième partie. Ce dernier éclate de rire quand J-Joachim lui apprend qu'il veut devenir astronome.

Il obtient son baccalauréat deuxième partie au Lycée Bonnecarrère et poursuit ses études à l'Université de Poitiers (1963) puis à Paris.

À Paris, il préside l'Association des étudiants et stagiaires togolais en France (AESTF) puis est nommé vice-président chargé des relations extérieures de la Fédération des étudiants d'Afrique noire en France (FEANF), où il se lie d'amitié avec de très nombreux étudiants du continent dont certains présideront aux destinées de leur pays.

Le 18 juillet 1970, à Paris, il épouse une jeune étudiante togolaise née à Abidjan, Armandine Anani-Lawson, fille de François-Marie Lawson, premier instituteur noir de Côte d'Ivoire issu de la première promotion (1904-1906) de l'École normale William-Ponty de Saint-Louis (Sénégal).

Parcours professionnel
Titulaire d'un doctorat d'État d'histoire de l'Université Panthéon-Sorbonne et diplômé de l'Institut d'études politiques de Paris, AKA enseigne à Ndendé au Gabon puis à Libreville au lycée Léon Mba de 1975 à 1979.

En 1979, il rejoint Addis-Abeba (Éthiopie) pour travailler au sein de l'Organisation de l'unité africaine (OUA) en tant que chef de la division des affaires politiques générales et de la défense. À la suite de différends avec le président togolais Gnassingbé Eyadema, qu'il critique ouvertement, il doit quitter l'OUA et intègre l'antenne africaine du BIT (Nations-Unies) à Addis-Abeba en tant qu'expert régional.

Chroniqueur à l'hebdomadaire Jeune Afrique à la fin des années 1980, il y retrouve Siradiou Diallo, y côtoie Béchir Ben Yahmed, Sennen Andriamirado, Abdelaziz Dahmani, Jean-Baptiste Placca, Maud Sissung...

À cette même époque, il rencontre le très controversé Jonas Savimbi fondateur de l'Union nationale pour l'indépendance totale de L'Angola pour lequel il prend fait et cause.

En 1991, de retour au Togo après plus d'un quart de siècle d'exil, il devient le délégué du Club des amis de la liberté et de la démocratie en Afrique Noire (CALDAN) à la Conférence nationale souveraine du Togo dont il préside la Commission défense et sécurité.

À la suite des élections législatives de février 1994, il est nommé ministre de la Communication et de la Culture, puis ministre chargé des Relations avec le Parlement (29 février 1995). Porte-parole du gouvernement, il devient un acteur de la vie médiatique.

Après son départ du gouvernement en 1996, son franc-parler et ses diatribes font de lui l'invité idéal des plateaux de télévision et secouent la vie politique locale.

En mars 2007, il annonce la création d'un parti d'opposition qui est lancé officiellement le  :  le Mouvement pour le développement national (MODENA). Selon lui, la politique togolaise est essentiellement dominée par les deux grands partis Rassemblement pour le peuple togolais (RPT) et l'Union des forces de changement (UFC).

En , au moment de sa disparition, AKA est le directeur de la publication du bimensuel AFRIC'Hebdo, qu'il avait créé en 2005.

Décès
Disparu depuis plus de 24 heures, la mort d'Atsutsè Kokouvi Agbobli est annoncée officiellement le , lors du journal de 20 heures à la télévision togolaise TVT par le ministre de la sécurité et de la protection civile. Une noyade est évoquée suivi d'un "corps rejeté" par la mer.

Causes du décès
Les causes du décès de l'ancien ministre ne sont pas élucidées.

Il est vu pour la dernière fois vivant par son chauffeur le jeudi  aux environs de  du matin, heure à laquelle il lui aurait demandé de venir le chercher à la Clinique où il avait été admis pour l'emmener  à l'Hôtel Mercure Sarakawaaprès un détour par l'hôtel Palm Beach.

Le  à 10h, son corps est découvert sur une plage de Lomé par un pêcheur avec les yeux injectés de sang, les lèvres et le front portant des ecchymoses .

Lors de son allocution du , le  ministre de la Sécurité et de la Protection Civile  déclare qu'A.K. Agbobli aurait tenté de se suicider le  en ingérant une substance toxique. Il aurait alors été admis dans une clinique, qu'il aurait quittée aux premières heures du .

Afin de déterminer la cause réelle du décès, une autopsie est ordonnée le 17 août. Le même jour, la Commission nationale des droits de l'homme réclame une commission d'enquête sur les causes du décès et le parti politique UFC effectue une demande similaire le puis le 15 novembre 2008.

Le , le procureur de la République, Robert Baoubadi Bakaï, annonce à la télévision togolaise que les résultats de l'autopsie montrent qu'Agbobli est décédé des suites d'un empoisonnement. Selon lui, l'autopsie n'a pas révélé la substance responsable, mais il précise qu'elle « exclut systématiquement la possibilité d'une noyade » évoquée précédemment par le ministre de la Sécurité et de la protection Civile. Les marques retrouvées sur le corps seraient la conséquence d'une chute.

Le docteur Nizam Peerwani, mandaté par le Haut-Commissariat des Nations unies aux droits de l'homme (HCDH), agissant pour le compte de Physicians for Human Rights réalise une seconde autopsie, et réfute la mort par intoxication médicamenteuse. En l'absence de toutes autres preuves fiables, il suggère une noyade.

La famille, quant à elle, souligne le mystère de la disparition d'AKA.

Elle conteste l'affirmation selon laquelle il aurait tenté de se suicider, arguant qu'il n'était pas déprimé, qu'il n'avait aucun problème grave dans sa vie qui aurait pu le conduire à ce geste. Il n'avait pris des médicaments que pour l'hypertension artérielle et le diabète sucré.

Les enfants du défunt ont acquis la certitude qu'il a été assassiné. Ils soulignent de nombreuses zones d'ombre, telles que sa disparition pendant plus de trente heures ; le laps de temps très long entre le moment où son chauffeur l'aurait déposé aux alentours de l' Hôtel Sarakawa et l'alerte à la famille sur le comportement de son patron ; le fait que son corps ait été retrouvé nu à l'exception de ses chaussettes et de ses mocassins ; les conclusions différentes des deux autopsies ; le coup de téléphone donné à l'un des membres de la famille par le Président de la République Faure Gnassingbéavant même la découverte du corps pour présenter ses condoléances.

Enterrement et hommages
Atsutsè Kokouvi Agbobli est inhumé à Adéta, dans la région des Plateaux, au sud-ouest du Togo, le .

Dans son éloge funèbre, le premier ministre Edem Kodjo souligne les circonstances troubles dans lesquelles part son " jeune frère " Joachim .

Chaque 15 août depuis sa disparition, au moment de l'Assomption, la presse togolaise revient sur les circonstances tragiques de son décès.

Le 29 novembre 2020, Kofi Yamgnane, qui se dit touché par la mort de son ami Agbobli Joachim, exhorte la justice togolaise à la publication du rapport d'enquête sur sa disparition  .

Ekoue, (groupe La Rumeur), co-président de l'Association pour la mémoire d'Atsutsè Kokouvi Agbobli, lui rend régulièrement hommage. Il est cité dans le générique de son film Les Derniers Parisiens.

Publications
Atsutsè Kokouvi Agbobli a publié de nombreux articles dans la presse africaine et française sur les questions socio-politiques du monde contemporain et animé des dizaines de conférences dans le monde . Il a collaboré à de nombreux ouvrages.

Il a régulièrement participé sur RFI au Débat Africain animé par Madeleine Mukamabano et à l'émission Archives d'Afrique d'Alain Foka.

Ouvrages
 .
 .

 Sylvanus Olympio : le père de l'indépendance togolaise, Éditions L'Harmattan, 2008.
 .

Notes et références

Liens externes

 Association pour la mémoire d'Atsutsè Kokouvi Agbobli
 Atsutsé Kokouvi Agbobli sur France Culture

Docteur de l'université Paris I Panthéon-Sorbonne
Élève de l'Institut d'études politiques de Paris
Ministre togolais de la Culture
Ministre togolais de la Communication
Écrivain togolais francophone
Naissance en avril 1941
Naissance à Lomé
Décès en août 2008
Décès à Lomé
Décès à 67 ans
Journaliste togolais du XXe siècle
Journaliste togolais du XXIe siècle
Historien togolais
Écrivain togolais du XXe siècle
Écrivain togolais du XXIe siècle
Naissance au Togo français

Atsutsè Kokouvi Agbobli


التوزيع الهندسي Geometric distribution وهو جزء من التوزيع الاحتمالي المتعلق بتجارب بيرنولي Bernoulli-Experiment، ويستخدم التوزيع الهندسي النموذج التالي: "كم عدد المحاولات التي نحتاجها للحصول على النتيجة المطلوبة؟"

إن التوزيع الهندسي يستخدم من أجل التوزيع التكراري للبيانات الكمية المنفصلة الثنائية من أجل معرفة احتمال ظهور المشاهدة W بعد k محاولة في التجربة المنفذة في فضاء عينة S ذو المشاهدات المعلومة Ai ذات قيم الاحتمال الثابتة والمعلومة Pi

.

تعريف
التوزيع الهندسي هو عدد التكرارات للتجربة للحصول على نجاح واحد فقط من تلك التجربة. فإذا كان المتغير X يشير إلى عدد مرات تكرار التجربة و P يشير إلى احتمال نجاح التجربة و q هو احتمال فشل التجربة وبالتالي فإن الدالة الاحتمالية لهذا التوزيع ستكون:

حيث أن ...,1,2,3=x

حيث أن  ,  ,  لجميع قيم x

وهذا يؤكد أن (f(x دالة احتمالية وقد سميت بالتوزيع الهندسي لان احتمالات قيم X المختلفة تناظر حدود متوالية هندسية.

يستخدم هذا التوزيع إذا كان هناك محاولات أو تجارب وتمثل X عدد هذه المحاولات حتى الحصول على أول نجاح. علما بأن احتمال النجاح P واحتمال الفشل في أي محاولة q=1-p فمثلا في فحص الإنتاج ربما تكون X عدد السلع المفحوصة حتى الحصول على أول تالفة . وكذلك في تجربة القاء قطعة النقود فربما تكون X عدد مرات القاء قطعة النقود حتى الحصول على صورة وكذلك عدد الولادات التي تضعها سيدة قبل أن ترزق بذكر .

مثال

ليكن لدينا نرد متجانس (1,2,3,4,5,6,) ما هو احتمال ظهور الرقم 6 بعد 7 محاولات لالقاء النرد؟

الحل:

الاحتمالات الصحيحة (ظهور رقم 6): P = 1/6

الاحتمالات الخاطئة (عدم ظهور رقم 6): q=1-P = 5/6

يكون ظهور الحدث المطلوب بعد 7 محاولات، أي في المحاولة الثامنة وبالتالي: n=8

بتعويض المعطيات

أي أنه من كل 100 محاولة لرمي النرد توجد 8 مرات فقط، سيظهر الرقم 1 في المرة الثامنة (وليس قبل الثامنة) في 4.651 مرة من أصل المحاولات المائة.

دالة التوزيع التراكمية

حيث أن ...,x=1,2,3

المنوال
نلاحظ أن

أي أن الحدود المتتالية متناقصة . وهذا يعني أن أعلى احتمال هو عند X=1 وعلى ذلك فإن المنوال هو X=1

متوسط التوزيع

تباين التوزيع
نعلم أن

بتفاضل الطرفين بالنسبة إلى q نحصل على

وبذلك يكون التباين

دالة توليد العزوم

و حيث أن

مثال:

احتمال إصابة هدف هو(0.4) ما احتمال إصابة هذا الهدف في المحاولة الرابعة.

الحل:

احتمال إصابة الهدف في المحاولة الرابعة معنى ذلك الفشل في الحاولات الثلاثة السابقة وعليه يكون الاحتمال :

مثال:

إذا كان احتمال ولادة ذكر في أي ولادة تمر بها سيده هو 1/3 أوجد

1-	التوزيع الاحتمالي لعدد مرات الوضع قبل أن ترزق هذه السيده بذكر .

2- أوجد متوسط عدد مرات الوضع قبل أن ترزق بأول ذكر.

3-	ما احتمال أن تضع ذكرا لأول مرة بعد ولادتين .

4-	ما احنمال أن تضع ذكرا لأول مرة بعد ثلاث ولادات على الأكثر.

الحل :

احتمال ولادة ذكر p= 1/3

X عدد مرات الوضع قبل أن ترزق بأول ذكر

1- X تتبع توزيعا هندسيا بمعلمه P=1/3 وبذلك تكون دالته الاحتمالية هي

...,1,2,3=x

,.

2-متوسط عدد مرات الوضع قبل أن ترزق بأول ذكر هو μ حيث

3-احتمال أن تضع ذكرا لأول مرة بعد ولادتين هو (p(x=2 حيث

4-احتمال أن تضع ذكرا لأول مرة بعد ثلاث ولادات على الأكثر هو

المراجع

 الأستاذ الدكتور جلال مصطفى الصياد، نظرية الاحتمالات
 المحاضرة ياسمينه أبو زيد الفقيه، مقدمة في نظرية الاحتمال

المصادر

احتمالات
بليز باسكال
توزيعات الاحتمال
دوال
هندسة رياضية

توزيع هندسي


Gloria F. Anzoldua - 	චිකාගෝ අධ්‍යයනය පිළිබඳ ශිෂ්‍යත්වලාභියෙක් සහ ක්‍රියාවාදියෙක්.

	Frances Aparicio - චිකාගෝවෙහි  Illinois විශ්වවිද්‍යාලයේ ලතින් ඇමෙරිකානු සහ ලතින් අධ්‍යයනය පිළිබඳ වැඩසටහනේ මහාචාර්යවරයෙක්.

 Juan Bruce - nova - UC Irvine  වල ස්පාඤ්ඤ හා පෘතුගාල භාෂා පිළිබඳ මහාචාර්ය

 Alrene Davila - මානව විද්‍යාව සමාජ හා සංස්කෘතික විශ්ලේෂණය පිළිබඳ මහාචාර්ය නිව්යෝක් විශ්වවිද්‍යාල.

 Juan Flores - 	අප්‍රිකාණු සහ ලතින් අධ්‍යයනය පිළිබඳ මහාචාර්ය, නිව්යෝර්ක් විශ්වවිද්‍යාලය, Hunter විද්‍යාලය, නිව්යෝක් නගර විශ්වවිද්‍යාල උපාධිධාරී මධ්‍යස්ථානයේ සමාජ විද්‍යාඥ සහ නිව්යොක් නගර විශ්වවිද්‍යලයේ  Puerto Rican අධ්‍යයන අංශයේ හිටපු අධ්‍යක්ෂක.

 Suzanne Oboler - Puerto Rican සහ ලතින් ඇමෙරිකානු අධ්‍යයනය පිළිබඳ මහාචාර්ය - John jay විද්‍යාලය.  ' ලතින් අධ්‍යයනය' සඟරාවේ ආරම්භක කතෘ.

 Americo Paredes. 1915-1999 හිටපු Dickson, Allen සහ Anderson Centennial මහාචාර්ය ඔස්ටින් ටෙක්සාස් විශ්වවිද්‍යාලය.

Gustavo Perez Firmat - David feinson මානව ශ්‍රාස්ත්‍ර මහාචාර්ය - කොලොම්බියානු විශ්වවිද්‍යාලය.

 José David Saldivar - UC Berkeley විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි දෙපාර්තමේන්තුවේ සහයක මහාචාර්ය.

Illan Stavans – Lewis - Sebring ජනවාර්ගික අධ්‍යයනය පිළිබඳ මහාචාර්ය Amherst විද්‍යාලයේ ලතින් ඇමෙරිකානු සහ ලතින් සංස්කෘතිය පිළිබඳ මහාචාර්ය

ලතින් අධ්‍යයනය - විශිෂ්ඨ ශිෂ්‍යත්වලාභීන්


Álvaro Obregón es una comunidad ubicada en el municipio de Othón P. Blanco al sur del estado mexicano de Quintana Roo. Se localiza a 58 kilómetros al sur-oeste de la ciudad de Chetumal, capital del estado de Quintana Roo y cabecera municipal. Cuenta con 2,841 habitantes según el censo 2020 del INEGI.

La principal actividad económica es el cultivo de caña de azúcar, siendo uno de los principales centros dedicados a esta actividad en Quintana Roo y tiene categoría de Delegación del municipio de Othón P. Blanco.

Referencias

Localidades del municipio de Othón P. Blanco
Localidades epónimas de Álvaro Obregón

Álvaro Obregón (Quintana Roo)


Barnabé oder Barnabe ist der Name folgender Personen:

 Barnabé, biblische Figur, siehe Barnabas (Apostel)
 Barnabé (Kabarettist) (eigentlich Jean-Claude Pasche; 1940–2020), Schweizer Kabarettist

Barnabé oder Barnabe  ist der Familienname folgender Personen:

 Arrigo Barnabé (* 1951), brasilianischer Musiker und Schauspieler
 Diego Barnabé (* 1965), uruguayischer Journalist und Schauspieler
 Jean Barnabe (* 1949), kongolesischer Radrennfahrer

Siehe auch:
 São Barnabé, Ortsteil von Almodôvar, Distrikt Beja, Portugal
 Saint-Barnabé
 Barnaby
 Bernabe

Barnabé


The Wide Streets Commission (officially the Commissioners for making Wide and Convenient Ways, Streets and Passages) was established by an Act of Parliament in 1758, at the request of Dublin Corporation, as a body to govern standards on the layout of streets, bridges, buildings and other architectural considerations in Dublin. The commission was abolished by the Dublin Improvement Act of 1849, with the final meeting of the Commission taking place on 2 January 1851.

Other improvement commissioners in Dublin in the same era were the Pipe Water Committee for drinking water, the Paving Board for footpaths and sewerage, and the Ballast Board for Dublin Port.

History
The Wide Streets Commission was established in 1758. Over the following decades, the commission reshaped the old medieval city of Dublin, and created a network of main thoroughfares by wholesale demolition or widening of old streets or the creation of entirely new ones.

One of the first projects was to widen Essex Bridge (now Grattan Bridge), in 1755 to cope with the traffic congestion caused by human, horse-drawn, and bovine traffic crossing the River Liffey from Capel Street. The building of Parliament Street and the Royal Exchange (now Dublin City Hall), to create a vista from across the river Liffey on Capel Street, soon followed.

Other major initiatives, under the then Chief Commissioner John Beresford, included the effort to merge and widen several narrow streets into one new street on Dublin's northside, creating Sackville Street (now called O'Connell Street). The main north–south axis of the city was thus moved from Capel Street and Parliament Street to the new thoroughfare further east.

The widening of Dame Street, between Cork Hill and College Green was the second great initiative of the commission. This work was initiated in 1777, but it was not until 1782 that the first new building was built at Palace Street. Christchurch and George's Street are also the result of the project of widening Georgian Dublin's congested streets. North Frederick Street was created from 1789 linking Sackville Street and Dorset Street.

Between 1785 and 1790 further phases of the Dame Street project was undertaken between George's Lane and Trinity Street. Drawings exist dated 1832 for the buildings between Fownes Street and Temple Lane.

Westmoreland Street (90 feet wide), and D'Olier Street (90 feet wide and designed by Henry Aaron Baker) and part of Burgh Quay (1806) including the new Corn Exchange, formed part of the work of the commission. Originally many of the new houses had 15 feet high granite shop fronts at street level which were divided into three bays, a narrow bay at each side, incorporating a door, and a wide bay at the middle of the facade for the display of goods. Many of these shopfronts still remain on the west side of d'Olier Street.

Many of the Wide Street Commission buildings can be seen today on streets with granite shopfronts at ground floor level and brick facades above. They are generally streets with standardised house designs such as Burgh Quay.

Wellington Quay - with its arcaded shop fronts - and Merchants Arch are also part of the commission's work, as are Eden Quay, Lower Abbey Street, Bachelor's Walk, and Beresford Place.

See also
 Georgian Dublin
 History of Dublin

References

1757 establishments in Ireland

History of Dublin (city)
Improvement commissioners

Wide Streets Commission


Walter "Walt" Dohrn (5 de diciembre de 1970) es un escritor, director, artista, actor, animador, músico, guionista y artista de voz estadounidense. Es más conocido como la voz de Rumpelstiltskin en Shrek Forever After (2010). Proporcionó además la voz de un estudiante, Xavier, director Pynchley, un enano niñero, un malvado caballero, y un villano en Shrek tercero. También fue la voz de Bob Esponja en el episodio "Frankendoodle".

Carrera
Dohrn a trabajo en varias películas de Dream Works, como Shrek 2, Madagascar, Shrek tercero, Las aventuras de Peabody y Sherman, Rise of the Guardians y Los Pingüinos de Madagascar .

En 2010 Dohrn le puso la voz al personaje de Rumpelstiltskin en Shrek Forever After y en el mismo año debutó como director con el cortometraje Donkey's Christmas Shrektacular .

En el 2016 se estrenó su primera película como director, Trolls, la cual dirigió junto a Mike Mitchell .

Dohrn también ha trabajado como guionista y director de la segunda temporada de Bob Esponja.

Filmografía

Cine

Televisión

Videojuegos
 Shrek Forever After (2010) - Voz de Rumpelstiltskin

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de voz de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Directores de cine de Estados Unidos
Directores de televisión de Estados Unidos
Escritores de Estados Unidos

Walt Dohrn


Attack on Titan (na japanskom 進撃の巨人, po Hepburnovoj romanizaciji: Shingeki no Kyojin) japanska je mračna fantasy anime televizijska serija adaptirana prema istoimenoj mangi Hajimea Isayame koja je premijerno prikazana 7. travnja 2013. godine. Emitirana je na NHK General TV-u u Japanu, i na Aniplus Asia u više azijsko-pacifičkih zemalja. Serija je emitirana online u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi na sljedećim platformama: Crunchyroll, Funimation, Netflix, Amazon Prime Video i Hulu, i uz to je još emitirana u programskom bloku Toonami kao dio Adult Swim-a u SAD-u.

Smješten u postapokaliptični svijet u kojem ostatci čovječanstva žive iza zidova koji ih štite od divovskih humanoidnih Titana, serija Attack on Titan prati protagonista Erena Jaegera, zajedno s prijateljima Mikasom Ackermanom i Arminom Arlertom. Kada Kolosalni Titan probije zid njihovog rodnog grada, Titani uništavaju grad i pojedu Erenovu majku. Zavjetujući se na osvetu, Eren se pridružuje elitnom Survey Corpsu, skupini vojnika koji se bore protiv Titana. Attack on Titan prati Erenovo putovanje sa Survey Corpsom dok se bore protiv Titana i istražuju njihovo podrijetlo i povijest.

Vanjske poveznice

 IMDb stranica Attack on Titan

Animirane televizijske serije

Attack on Titan (TV serija)


Yusuke Nakamura (født 6. oktober 1986) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Nakamura


La voïvodie de Podlachie (en polonais Województwo Podlaskie) est une ancienne voïvodie de la république des Deux Nations formée en 1513 par Sigismond  l'Ancien en tant que voïvodie du grand-duché de Lituanie, en en détachant le territoire de la voïvodie de Trakai. Après l'union de la Lituanie avec le royaume de Pologne en 1569 et la formation du Commonwealth polono-lituanien, la voïvodie a été transférée à la Couronne polonaise, où elle appartenait à la province de Petite-Pologne.

Histoire

Vers 1274, la région historique de Podlachie a été annexée au grand-duché de Lituanie. En 1391, le roi de Pologne et grand-duc de Lituanie Ladislas II Jagellon a tenté de la transférer la région au beau-frère du duc Vytautas, Janusz  de Varsovie, duc de Mazovie ; mais dès 1413, la Podlachie a été intégrée à la voïvodie de Trakai en Lituanie.

Formation
Après la réforme administrative de 1514, la Podlachie a été détachée de la voïvodie de Trakai en tant que voïvodie distincte, avec pour capitale la ville de Drohiczyn. En 1513, le roi de Pologne Sigismond avait offert à Ioannes Sapieha des privilèges afin qu'il formât un gouvernement voévodal pour la Podlachie. La voïvodie nouvellement constituée se composait à l'origine des ziemias suivantes : Drohiczyn, Mielnik, Bielsk et Brest Litovsk. En 1566, la voïvodie de Podlachie est à son tour subdivisée, une voïvodie de Brest-Litvosk étant créée autour de la ville éponyme.

En 1569, le roi de Pologne et grand-duc de Lituanie Sigismond II Auguste transférèrent la voïvodie de Podlachie, ainsi que les voïvodies de Kiev, de Volhynie et de Bracław à la couronne polonaise. La Podlachie est restée une partie intégrante de la Pologne jusqu'aux partages.

Description par Zygmunt Gloger
Zygmunt Gloger donne la description suivante de la voïvodie de Podlachie :« La Podlachie historique s'étendait du nord au sud sur environ 30 miles et était située entre les principautés de Mazovie et celles de Rus' de Brzesc et de Grodno (...) C'était une province peu peuplée, couverte de forêts denses, avec quatre grands fleuves : la Biebrza, le Narew, le Boug et la Krzna. En raison de la croissance démographique en Mazovie et en Rus', la Podlachie est devenue une zone de peuplement — les Mazoviens se sont installés près de Tykocin, Rajgród et Goniądz, tandis que les Ruthènes se sont installés près de Bielsk Podlaski. Dans les districts du nord de la Podlachie, près d'Augustów, résidaient les Yotvingiens (...) Après l'invasion mongole de la Pologne en 1241, la Podlachie se transforme en un désert, avec une population décimée par les hordes asiatiques. Les Polonais ne revinrent ici qu'à la fin du , malgré le fait que la province fût déjà sous le contrôle du grand-duché de Lituanie (...)

Le roi Sigismond  l'Ancien a créé la voïvodie de Podlachie, qui faisait partie de la Lituanie, mais en 1569 elle fut transférée à la Pologne, après l'Union de Lublin (...) Après le troisième partage de la Pologne, la plus grande partie de la voïvodie est annexée par le royaume de Prusse. Lorsqu'en 1815, la Pologne du Congrès a été divisée en nouvelles provinces, la voïvodie de Podlachie a été recréée, mais elle ne couvrait qu'une petite partie de Podlachie elle-même, contenant en revanche des zones appartenant à la Mazovie historique, à la Polésie et à la Petite-Pologne. En conséquence, les limites de la Podlachie proprement dite ont changé.

Au sein de la république des Deux Nations, la voïvodie avait deux sénateurs, qui étaient le voïvode et le châtelain de Podlachie. Elle était divisée en trois ziemias, celles de Drohiczyn, Bielsko et Mielnik. Chaque ziemia avait son propre gouvernement régional et élisait deux délégués du Sejm. En outre, la voïvodie envoyait deux députés au tribunal de la Petite-Pologne à Lublin ou à Radom. »

Suites
En 1795, la plus grande partie de la voïvodie de Podlachie a été annexée par le royaume de Prusse au sein de la province de Nouvelle Prusse orientale ; mais ces terres ont peu après été rattachées au duché de Varsovie. Par la suite, ces territoires ont appartenu à la Pologne du Congrès ou à l'Empire russe jusqu'en 1915.

Héraldique

L'emblème de la voïvodie se compose des armes polonaises et lituaniennes — une aigle sans couronne sur fond rouge et un chevalier lituanien.

Références

 Podlasie Voivodeship by Zygmunt Gloger

Articles connexes
 Stanisław Mateusz Rzewuski, voïvode de Podlachie (1710-1728)

Podlachie
Voïvodie de Podlachie
Podlachie
Podlachie

Voïvodie de Podlachie (1513–1795)


Allen R. Schindler, Jr. (Chicago Heights, Illinois, 13 de diciembre de 1969 - Sasebo, Nagasaki, 27 de octubre de 1992) fue un suboficial operador de radio de tercera clase de la Marina de los Estados Unidos que fue asesinado por ser gay. Fue asesinado en un baño público en Sasebo, Nagasaki, Japón, por su compañero de tripulación Terry M. Helvey, que actuó con la ayuda de un cómplice, Carlos Vins, en lo que la prensa llamó un "brutal asesinato". Su caso, junto al de Barry Winchell desencadenaron el proyecto de ley Don't ask, don't tell.

Antecedentes
Schindler creció en una familia de la Marina, en Chicago Heights, Illinois, y se desempeñaba como operador de radio en el buque de asalto anfibio USS Belleau Wood (LHA-3) en Sasebo, Nagasaki.

De acuerdo con varios de sus amigos, Schindler se habían quejado varias veces del acoso anti-gay a su cadena de mando en marzo y abril de 1992, citando a incidentes como el encolado-cierre de su armario y comentarios frecuentes de sus compañeros de a bordo, tales como Hay un maricón en este barco y debe morir. Schindler había comenzado el proceso de separación para dejar la marina, pero sus superiores insistieron en que permaneciera en el barco hasta que el proceso terminara. A pesar de que sabía que su seguridad estaba en riesgo, Schindler cumplió con su deber y obedeció las órdenes.

Durante el viaje de San Diego, California, para Sasebo, el Belleau Wood hizo una breve parada en Pearl Harbor, Hawái. Después en el camino a Japón, Schindler hizo un anuncio personal en broma "2-Q-T-2-B-S-T-R-8" (too cute to be straight; en español, demasiado lindo para ser heterosexual) en líneas seguras alcanzando a gran parte de la Flota del Pacífico. Cuando se presentó para el castigo no judicial, por ese mensaje de radio no autorizado, pidió que la audiencia fuera cerrada. Estaba abierta, con doscientas a trescientas personas presentes. Schindler fue puesto en licencia restrictiva y no pudo salir de la nave hasta pocos meses después de llegar a Sasebo y cuatro días antes de su muerte.

Asesinato
El piloto aprendiz Terry M. Helvey, miembro del departamento meteorológico de la nave (División OA, Departamento de Operaciones), pisoteó a Schindler hasta la muerte en un baño público de un parque de Sasebo, Nagasaki. Lo dejaron tirado en el piso del baño hasta que la patrulla guardacostas y un testigo clave del incidente llevaron su cuerpo al cercano Puente de Albuquerque, en Sasebo. Schindler tenía al menos cuatro golpes mortales en la cabeza, el pecho y el abdomen, su cabeza fue aplastada, sus costillas rotas, y cortaron su pene, además tenía la marca de unas zapatillas estampada en la frente y el pecho, destruyeron cada órgano en su cuerpo dejando tras de sí un cadáver casi irreconocible que sólo era identificable por un tatuaje en su brazo.

Los detalles revelados
La Marina no informó sobre los detalles del asesinato, tanto a los medios de comunicación como a la familia de la víctima, especialmente a su madre, Dorothy Hajdys.

Como consecuencia del asesinato de Schindler, la Marina negó haber recibido alguna queja por acoso y se negó a hablar públicamente sobre el caso, o liberar el informe de la policía japonesa sobre el asesinato.

Después de que el cuerpo de Schindler fuera llevado a la base por un testigo clave, el equipo médico de la base de Sasebo, anunció su muerte. El médico forense comparó las lesiones de Schindler a las sufridas por una víctima de un atropello mortal de un caballo diciendo que eran peor que el daño a una persona que hubiera sido pisoteada por un caballo, que eran similares a lo que podría producirse en un accidente de tráfico a alta velocidad, o en un accidente de aviación a baja velocidad.

En el velatorio en la casa de la familia en Chicago, su madre y su hermana solo pudieron identificarlo por los tatuajes en el brazo, ya que su rostro estaba desfigurado.

Juicio
Durante el juicio Helvey negó haber matado a Schindler porque era gay, diciendo: "Yo no lo ataqué porque era homosexual", pero la evidencia presentada por el investigador de la Armada, F. Kennon Privette, sobre el interrogatorio de Helvey el día después del asesinato, mostró lo contrario. Me dijo que odiaba a los homosexuales. Estaba disgustado por ellos, dijo Privette. Privette citó a Helvey diciendo: ...No me arrepiento, lo haría otra vez... Se lo merecía.

En virtud de una negociación aprobada por la corte, a cambio de declararse culpable de "infligir daños corporales graves", la pena máxima fue cadena perpetua, bajando el cargo original, que era la muerte''.

Después del juicio, Helvey fue declarado culpable de asesinato, y el capitán que mantuvo silencio sobre el incidente fue degradado y trasladado a Florida. Helvey se encuentra cumpliendo la sentencia a cadena perpetua en la prisión militar en el Cuartel Disciplinario de los Estados Unidos en Fort Leavenworth, Kansas, aunque por ley, se le concede una audiencia todos los años. Al cómplice de Helvey, Carlos Vins, se le permitió declararse culpable de tres delitos menores, incluyendo el no reportar un delito grave y dar testimonio veraz contra Terry Helvey. Cumplió una sentencia de 78 días antes de recibir una descarga general de la Armada.

Referencias culturales
Los acontecimientos que rodearon el asesinato de Schindler fueron objeto de un episodio de la serie estadounidense 20/20, y fueron retratados en la película para televisión de 1997 Any Mother's Son, la cual en 1998, ganó premio GLAAD a la Mejor Película para la Televisión.

Véase también
 Don't ask, don't tell
 Barry Winchell
 Derecho militar
 Homofobia
 LGBT y servicio militar
 Margarethe Cammermeyer

Referencias

Asesinatos en Estados Unidos en 1992
Militares de la Armada de Estados Unidos
Víctimas de delitos de odio anti-LGBT
Militares LGBT de Estados Unidos
Personas LGBT de Illinois
Personas LGBT de Estados Unidos
Historia LGBT de Estados Unidos
Violencia contra personas LGBT en Estados Unidos

Allen Schindler


Fátima es un municipio brasilero del estado de Bahía . Se localiza a una latitud 10º36'00" sur y a una longitud 38º13'00" oeste, estando a una altitud de 100 metros. Su población estimada en 2009 era de 20.603 habitantes.

Fátima es una pequeña ciudad, que tiene como característica principal la hospitalidad de sus moradores, con su fiesta del Frijol, donde se puede encontrar turistas de varias partes del Brasil, de gran importancia para los sergipanos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Fátima (Bahía)


William Bellenden, né vers 1550  à Lasswade près d'Édimbourg, et mort peut-être en 1633, est un érudit écossais.

Biographie
William Bellenden naît vers 1550 à Lasswade, près d'Édimbourg. Il est le fils de John Bellenden de Lasswade, qui possède également des propriétés à Pendreich, dans le Stirlingshire, et à St Leonards à Édimbourg.

William Bellenden enseigne les humanités à Paris, où il passe une grande partie de sa vie. Il vit sous le règne de Jacques Ier, qui le nomme magister libellorum supplicum ou maître des requêtes.

Publications
Admirateur passionné de Cicéron, il compose, sous les titres de Ciceronis Princeps (Paris, 1608) et de Ciceronis Consul, Senator, Senatusque Romanus (Paris, 1612), deux recueils de règles et de sentences politiques tirées des ouvrages de l'orateur latin. Ils sont réimprimés en 1615 avec un autre opuscule, sous le titre général De Statu Libri tre mais cette édition disparaît tout entière avec le navire qui la transporte de France en Angleterre; quelques exemplaires, gardés par William Bellenden, subsistent seuls et sont devenus une curiosité bibliographique. On a encore de lui Caroli primi et Henriettœ Marias, Regis et Reginœ Magnce Britanniœ, Epithalamium (Paris, 1625) et un grand ouvrage, laissé inachevé et publié après sa mort (1634) De tribus Luminibus, libri XVI,seu Historia romana, ex ipsissimis Ciceronis, et alio-rum veterum verbis, expressa. La seule partie de l'ouvrage que William Bellenden ait terminée ne se rapporte qu'à Cicéron les deux autres "lumières" devaient être, à ce qu'il semble, Sénèque et Pline le Jeune. Une édition de luxe en est publiée à Londres en 1787, avec une préface du Dr Parr, restée célèbre pour la polémique à laquelle elle donna lieu.

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Personnalité écossaise du XVIe siècle

William Bellenden


An Carex xanthocarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Vincent Yves Degland. An Carex xanthocarpa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex xanthocarpa


Interstate 295 podría referirse a:
Interestatal 295 (Florida), un bypass en Jacksonville, Florida.
Interestatal 295 (Carolina del Norte), un bypass planeado para Layetteville, Carolina del Norte.
Interestatal 295 (Virginia), un bypass en Richmond & Petersburg, Virginia.
Interestatal 295 (Washington D.C.) (también en Maryland), una ruta conectora en Washington D. C.
Interestatal 295 (Delaware–Nueva Jersey), un bypass en Filadelfia, Pensilvania.
Interestatal 295 (Nueva York), una ruta conectora en Queens y el Bronx, Nueva York.
Interestatal 295 (Rhode Island), un bypass en Providence, Rhode Island.
Interestatal 295 (Massachusetts), un bypass en Massachusetts.
Interestatal 295 (Maine), una ruta alterna sobre el norte de Portland, Maine.

Interestatal 295


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Waidhofen

|}

Diepoltshofen

|}

Kaifeck

|}

Laag

|}

Rachelsbach

|}

Schenkenau

|}

Schenkengrub

|}

Wangen

|}

Westerbach

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Waidhofen (Oberbayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Waidhofen Oberbayern
Baudenkmaler Waidhofen Oberbayern

Liste der Baudenkmäler in Waidhofen (Oberbayern)