CWKS Legia Warschau (polnisch CWKS Legia Warszawa, vollständig Centralny Wojskowy Klub Sportowy Legia Warszawa) ist ein polnischer Leistungs- und Breitensportverein aus Warschau. Der Verein wurde 1916 gegründet und kam nach dem Zweiten Weltkrieg als staatlicher Armeeklub zu besonderem Ruhm im polnischen Sport.

Fußball

Volleyball
Die Volleyball-Abteilung wurde 1947 gegründet und gehört zu den erfolgreichsten in ganz Polen. In der Saison 2009/10 spielte die erste Mannschaft jedoch in der drittklassigen 2. Liga. Die Abteilung gewann achtmal die polnische Meisterschaft und wurde fünfmal polnischer Pokalsieger.

Eishockey

Die Eishockey-Abteilung gehörte bis Ende der 1960er zu den erfolgreichsten in ganz Polen und ist bis heute mit 13 Titeln Vizerekordmeister. Seit der Saison 2011/12 spielt das Team in der zweitklassigen I liga.

Rugby
Seit 2012 existiert wieder eine Rugby-Abteilung. Die erste Mannschaft spielt in der Saison 2015/16 in der zweitklassigen 1. Liga; siehe hierzu auch Rugby in Polen.

Basketball
Die Basketball-Abteilung gewann achtmal die polnische Meisterschaft, und zweimal den polnischen Pokal. In der Saison 2022 wurde Legia polnischer Vizemeister.

Radsport

Die Radsport-Abteilung besitzt seit 2005 besitzt eine Lizenz der UCI als Continental Team und nimmt damit an den UCI Continental Circuits teil. Bedingt durch Co-Sponsoren lief die Mannschaft auch zwischenzeitlich unter dem Namen Legia-Bazyliszek oder Legia-TV4.

Weblinks

Einzelnachweise

Warschau, Legia

Sportverein (Warschau)
Gegründet 1916

CWKS Legia Warschau


Cercozoa je koljeno kromista u infracarstvu Rhizaria s 3 potkoljena, ili u praživotinjama (Protozoa).

Razredi
 Chlorarachniophyceae/Chlorarachnea Hibberd & R.E.Norris 1984
 Filosa Cavalier-Smith 2003
 Granofilosea Cavalier-Smith & Bass 2009
 Imbricatea Cavalier-Smith 2003
 Sarcomonadea (T. Cavalier-Smith, 1993) T. Cavalier-Smith, 1995
 Thecofilosea Cavalier-Smith in Cavalier-Smith & Chao 2003

Izvori

Protisti

Cercozoa


Proshop er en onlineshop der sælger erhvervs- og forbrugerelektronik, multimedieprodukter, spil og gaming produkter, boligindretning og husholdningsartikler.

Organisation
Poul Thyregod er medstifter, storaktionær og Administrerende direktør.
Virksomheden Proshop a/s er helt ejet af Proshop Holding a/s, hvor 50% er ejet af  Poul Thyregod gennem Thyregod Invest ApS mens resten er ejet af den norske virksomhed Awilhelmsen Capital AS der har hjemme i henholdsvis Lysaker og Oslo.

Hovedkvarteret ligger på Slet Møllevej 17 i Højbjerg ved Aarhus.
En københavnsk afdeling er på Bådehavnsgade i Københavns sydvestkvarter.

Historie
Proshop a/s startede som en detailbutik indenfor multimedia-produkter og andre IT-relaterede ting. Virksomheden blev stiftet af Poul Thyregod, Lars Spang Kjeldsen, Henrik Spang Kjeldsen og Mads Landrok i 1995. I 1999 købte Poul Thyregod de andre partnere ud og blev eneejer af Proshop. I 1996 kom Proshop, som en af de første, online med en e-commerce butik. I 2005 lukkede den fysiske butik, og Proshop har siden da været en 100% onlineshop.

Lande og Pick-up Points
Proshop a/s sælger produkter i otte  lande: Danmark, Norge, Sverige, Finland, Østrig, Polen, Holland og Tyskland.

Proshop har to Pick-Up Points i hhv. Aarhus og København, hvor det er muligt at afhente bestillinger foretaget via hjemmesiden.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Proshop.dk

Netbutikker i Danmark
Etableret i 1995
Elektronikbutikker

Proshop


Akyurt, Ankara'nın ilçelerinden biridir.

Akyurt; İç Anadolu Bölgesi'nde Ankara sınırları içerisinde geniş ve düzgün bir arazi üzerinde kurulu bir ilçedir. Eski ismi Ravlı idi. İlçenin kuzeyinde Çubuk, doğusunda Kalecik, batısında Pursaklar, güneybatısında Elmadağ ilçeleri bulunmaktadır. İlçe merkezi Çankırı, Kastamonu ve Sinop'u Ankara'ya bağlayan Devlet karayolu üzerinde olup, Başkente uzaklığı 32 km'dir. Daha önce Çubuk ilçesine bağlı bir belde iken 20.05.1990 bakanlar kurulu ile Çubuk'tan 15 köy Kalecik'ten  köy ile ayrılarak ilçe oldu.

Yüzölçümü 258 km², denizden yüksekliği ise 960 metredir. İlçenin kuzeyinde Kalecik'e bağlanan yol üzerinde Tekebeli dağı (1250 m), güneyinde Hüseyin Gazi tepesi (1415 metre), doğusunda ise İdris dağı (1985 m) bulunmaktadır.

14. yüzyıl sonuna kadar geniş ormanlık alanlara sahip olan Akyurt, yüzyıllar boyu yapılan kıyımlar neticesinde Ankara'nın da hamamlarının yakacak ihtiyaçlarının karşılanması neticesinde ağaçlık alanlarını büyük ölçüde yitirmişti. Buna mukabil son yıllarda belediyemiz, ilçemizdeki okullar ve okullardaki öğrencilerin çabalarıyla ilçe merkezinde yeniden yeşillendirme ve ağaçlandırma çalışmalarına başlamış bu amaçla bir de Hatıra Ormanı kurularak ağaçlandırma çalışmaları ve ağaç sevgisi yaygınlaştırma çalışmaları sürmektedir.

Bölgede faaliyet gösteren 390 civarındaki sanayi kuruluşu ile yaklaşık 30 bin kişi istihdam edilmektedir.

Nüfus

Mahalleler
Akyurt'un 26 mahallesinin 6'sı merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 24.600 kişi (% 74,9) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 25 km uzaklıktaki Elecik'tir. Merkez mahalleleri dışında nüfusu en fazla olan, 1.312 kişi ile Saracalar mahallesidir. Akyurt'un nüfusu 2017 yılında % 4,19 artmıştır.

Akyurt ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

Km, kaymakamlığa olan uzaklıktır.

TUİK 01 Şubat 2018 verileri

Yönetim

Belediye başkanları

Kaynakça

Akyurt


La  est une gare ferroviaire terminus localisée dans la ville d'Uji dans la préfecture de Kyoto. La gare est exploitée par la compagnie Keihan.

Situation ferroviaire
La gare marque la fin de la ligne Uji.

Histoire
La gare a été inaugurée le . Le bâtiment voyageurs actuel a été conçu par l'architecte Hiroyuki Wakabayashi et date de 1995.

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose d'un bâtiment voyageurs ouvert tous les jours, avec des guichets et des automates pour l'achat de titres de transport.

Desserte
La gare d'Uji dispose de deux voies encadrant un quai central.
 voies 1 et 2 : direction Chūshojima

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
  gare d'Uji sur le site Keihan

Gare dans la préfecture de Kyoto
Gare Keihan
Gare en cul-de-sac
Gare mise en service en 1913

Gare d'Uji (Keihan)


The Secondary School Certificate (SSC) or Secondary School Leaving Certificate (SSLC), Matriculation examination, is a public examination in Bangladesh, India, Pakistan and Maldives conducted by educational boards for the successful completion of the secondary education exam in these countries. Students of 10th grade/class ten can appear in these. It is equivalent to the year 10 of the GCSE in England or the first two years of high schools in United States.

Bangladesh
Secondary School Certificate is a public examination in Bangladesh conducted by the Boards of Intermediate and Secondary Education under the Ministry of Education. SSC is held based on the books of classes 9 and 10, which are usually the same. To pass, a student has to undergo both a written and a practical exam.

Students of religious and English medium streams also sit for their respective public examinations, Dakhil and O-Level, conducted by the Madrasah Education Board, Cambridge International Examinations (CIE) and Pearson Edexcel under the board of British Council, as well as other curriculums such as International Baccalaureate, respectively to qualify for further education.

SSC or equivalent is mandatory in order to get admitted into colleges and later, universities. Usually, it is held between the months of February and March every year.

India

The Secondary School Certificate (SSC) or Secondary School Leaving Certificate (SSLC) is a certification obtained by the High School Students upon the successful completion of a Secondary Examination at the end of study at the Secondary School Level in India. The SSC or SSLC is obtained on passing the "Class 10th Public Examination" which is commonly referred to as "Class 10th Board Examinations" in India. The SSC is also known as Matriculation in many states of india.

Pakistan
Secondary School Certificate is a public exam for classes 9 and 10 separately. Class 9 exam is called SSC part-1 and class 10 exam is called SSC part-2. This exam is conducted by government boards, officially known as Boards of Intermediate and Secondary Education, or simply BISE. Provincial boards conduct the exams at provincial level and Federal Board of Intermediate and Secondary Education conducts the exams at federal level. Every province has its own boards stationed in main districts of the provinces. Exams are held usually in March & April. Groups include Science group & Arts/Humanities group at SSC level. In the early 2000s, Computer Science was added as an option in place of Biology, and that is the only option Science students can opt for. Upon clearing both the SSC Part-1 and SSC Part-2 examinations, students are awarded with the official secondary school certification (SSC) qualification.

Maldives
Secondary School Certificate examinations for Dhivehi and Islam are mandatory for Maldivian students studying in Grade 10. This certificate is checked when accepting job applications in the Maldives for Maldivians.

See also
Matriculation
Junior School Certificate (JSC)
Higher Secondary (School) Certificate (HSC)
General Certificate of Secondary Education (GCSE)
GCE Ordinary Level
Cambridge International Examinations (CIE)
Board examination

References

School qualifications of Pakistan
School qualifications of India

Secondary School Certificate


Muppavarapu Venkaiah Naidu (født 1. juli 1949) er en indisk politiker, der siden 2017 er Indiens 13. og nuværende vicepræsident. Han tilhører partiet Bharatiya Janata Party.

Eksterne henvisninger
 Detailed Profile: Shri M. Venkaiah Naidu

Indiens vicepræsidenter
Politikere fra Indien

Venkaiah Naidu


El Frente para la Salvación Nacional en Siria (en árabe: جبهة الخلاص الوطني في سوريا Ŷabhat Al-Jalaṣ Al-Waṭani fi Suriya) es un partido político fundado y con sede en Bélgica. Fue creado por Abdel Halim Jadam, exvicepresidente de Siria y presidente interino de junio a julio de 2000, y por facciones opositoras nacionalistas, islamistas moderadas, liberales y socialdemócratas en el exilio. Su objetivo es derrocar pacíficamente al régimen de Bashar Al-Assad. El Frente para la Salvación Nacional de Siria tuvo su última reunión el 16 de septiembre de 2007 en Berlín, donde unas 140 figuras de la oposición asistieron. El partido también tiene oficinas en Francia, Alemania y Estados Unidos.

Página web
nsf-syria.org Página del Frente para la Salvación Nacional en Siria

Partidos políticos de Siria
Organizaciones de la guerra civil siria


Paul Coudsi, né le  à Paris, est un réalisateur de films d'animation et de jeux vidéos, artiste plasticien, graphiste, illustrateur, auteur, metteur en scène et photographe.

Biographie
Paul Coudsi naît en 1953 à Paris.

 dans le sud de la France.

Il est marié à la chanteuse brésilienne Sonia Bessa.

Il dessine par ordinateur, et réalise des CD-ROM et des films d'animation. Il crée des livres pour enfants.

Animation et image numérique
Il choisit de se lancer dans la réalisation de films d'animation en 1978, après avoir renoncé au militantisme et à sa profession de journaliste. Il fait ses premiers pas dans le film d'animation avec .

Durant trois ans, entre 1983 et 1986, il dirige et anime l'atelier des nouvelles images du Vidéo Animation Languedoc (VAL).

Son court-métrage Le Stylo, co-réalisé avec Daniel Borenstein, reçoit le "Premier prix Pixel-Ina d'animation 3D" au forum international des images de synthèse Imagina 1988.

En 1990, il réalise son sixième film d'animation, Réveil, qui mêle prises de vues réelles et incrustations d'images 3D.

En 2012, il est réalisateur sur le film d'animation Flamenco, avec le dessinateur Eddie Pons.

Jeux vidéos et interactifs

En 1999, il monte la société Poucet Productions dont le projet est de réaliser et commercialiser le jeu vidéo « Les Pimpouces » à destination des 6-99 ans, un jeu tout en 3d. La société Poucet Production reçoit deux Prix de l'Anvar pour l'innovation, en 2000 et 2001, mais fait faillite en 2003.

Activités de spectacles vivants et concerts lectures
Pour le récit de voyage illustré « Voyage d'été, l'hiver à Niteroi », Paul Coudsi s'inspire de trois semaines passées au Brésil en 2013, alors qu'il accompagnait sa compagne Sonia Bessa à l'un de ses concerts. Le livre est présenté au public comme un concert-lecture, mêlant musicalité, littérature et métissage franco-latino. Le récit de voyage illustré et musical est également le support de toute une série d'exposition et concert lectures sur Montpellier et ses environs.

En 2017, Paul Coudsi retrouve  oubliées et dont il avait réalisé les tirages argentiques à Paris entre 1977 et 1983, période . Le livre peut être lu seul, il est parfois accompagné d'une lecture musicale associée à l'exposition d'une partie des photos du livre.

Dans La frontière des vagues, publié en , Paul Coudsi compose un ouvrage de onze histoires appartenant à différents genres littéraires. La BD de  a fait l'objet d'une exposition à la Maison pour tous Melína Mercoúri à Montpellier.

Maquettes, illustrations et vidéo-clip
En parallèle à son activité de réalisateur de films d'animation Paul Coudsi travaille, de 2008 à 2018, en tant que maquettiste de presse et webmaster pour le journal économique en Occitanie : la Lettre M et  ainsi que des  en collaboration avec des . Il crée aussi des maquettes et illustrations pour des recueils.

Publications

Filmographie
 1981 : .
 1982 : .
 1984 : .
 1987 : .
 1988 : .
 1989 : .
 1990 : .
 1991 : .
 1992 : .
 1993 : Gnoz, film 3D avec Pygmée Production.
 1995 : .
 1986 : .
 2012 : .
 2021 : , diffusion Internet et festival.

Multimédia
 1998 : .
 2014 : .
 2019 : .

Ouvrages
 1997 : .
 2000 : .
 2022 : .

Distinction
 1988 : Stylo, animation 3D. Réalisée en co-scénarisation et réalisation avec Daniel Borenstein, a été nominé en 1989 aux Césars.

Notes et références

Voir aussi

Articles de presse

Liens externes

Graphiste français
Illustrateur français du XXe siècle
Illustrateur français du XXIe siècle
Réalisateur français d'animation
Naissance en février 1953
Naissance dans le 14e arrondissement de Paris

Paul Coudsi


La croix de la Liberté (en estonien : Vabadusrist) était une médaille créée par le Premier ministre estonien de l'époque, Konstantin Päts, le 24 février 1919, afin d'honorer des personnes pour leurs services durant la guerre d'indépendance de l'Estonie et conférée en trois grades, chacun en trois classes. Le grade I récompensait le leadership militaire, le grade II le courage personnel et le grade III le service civil. Le grade et la classe sont attachés au nom du récipiendaire sous la forme de lettres post-nominales. La 1ère classe du grade II n'a jamais été conférée. La remise de la croix de la Liberté a pris fin le 19 juin 1925.

L'octroi de la croix de la Liberté a été supprimé par la loi du 19 juin 1925 (RT1 1925, 109/110, 53). La croix de la Liberté peut être à nouveau décernée en cas de guerre menée pour défendre l'indépendance de l'Estonie à compter de la déclaration de l'état de guerre jusqu'à l'entrée en vigueur d'une loi mettant fin à la remise de la croix de la Liberté.

Le dernier récipiendaire survivant de la croix de la Liberté était Karl Jaanus VR II/3, décédé le 6 octobre 2000.

La colonne de la victoire de la guerre d'indépendance à Tallinn, inaugurée en 2009, a pour modèle la croix de la Liberté.

Design
Le concepteur de la croix de la Liberté est le célèbre artiste estonien Peet Aren. Il a utilisé la croix du grand maître de l'ordre Teutonique (hochmeister) comme base pour la forme de la croix de la Liberté.

Médailles
 Les rubans changent en fonction de la division..

Nationalité des récipiendaires

Récipiendaires notables de la croix de la Liberté

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ordres, décorations et médailles d'Estonie

Liens externes
  Décorations nationales d'Estonie

Décoration militaire et civile estonienne
Distinction fondée en 1919

Croix de la Liberté (Estonie)


Tenya, sığır etinden bulaşan ve Türkiye'de en yaygın olan türü Taenia saginata olarak da bilinen, ince bağırsakta yaşayan, yassı solucanlar takımının sestod familyasına ait, omurgasızlar şubesinden bir hayvan cinsidir.

Vücudu baş (skoleks), boyun ve segmentlere (proglottid) bölünmüş gövdeden meydana gelir. Proglotidler, boyun kısmından gelişir. Boyundan gelişen her proglottid önce genç halkadır, ardından olgun halkaya dönüşür son olarak da iyice gelişerek gebe halka haline gelir. Her gebe halka dişi ve er üreme hücrelerinden ikisini taşır. Tenyalar hermafrodit canlılardır. Son konağı insan ve etçillerdir. Yaşam döngüsü genellikle bir ara konaktan konağa geçişi izler. Konağın dışkısı ile dışarı atılan gebe halkalar parçalanarak, içindeki döllenmiş yumurtalar domuz ve sığır gibi hayvanların yiyeceklerine karışır. Bu yiyeceklerin ara konaklarca yutulması parazit yumurtalarını dokulara taşır ve keseli kurt hastalığına neden olur. Keseli kurt cysticercosis (sistiserkozis) olarak adlandırılan parazitin ara konaktaki halidir. Küçük inci tanesi boyutunda olan domuz sistiserki ve nohut büyüklüğündeki sığır sistiserkinin her ikisi de içi sıvı dolu olup konağa bulaşacak olan skoleks ile boyunu taşır. İnsan ve et yiyen diğer memeli hayvanlarca bu ara konakların tüketilmesi, sistiserkin mide enzimleri ile kılıfının erimesi sonucu serbest kalan skoleksin onikiparmak bağırsağına tutunması ile sonuçlanır. İnce bağırsağa yapışan skoleks ile bağlantılı boyun kısmından gelişen proglottidler 2-3 ay içinde parazitin erişkin formunu almasıyla döngüsünü tamamlar.

Domuz tenyası 3 ile 5 metre arası uzunlukta olup skoleksinde rostellum ve çekmenler barındırır. Proglotidler düzenli yapı ve dizilim gösterir. Sığır tenyası 6-10 metre arası uzunluktadır, skolekste sadece dört çekmeni bulunur, proglottidlerin yapı ve dizilimi düzensizdir. Balık tenyası ise 20 metreye kadar uzanabilmekte, bağırsağa sıkıca tutunabildiği halde baş kısmında çekmen ya da rostellum barındırmaz, proglottidleri çok düzenli ve sık dizilmiştir. Balık tenyasında iki ara konak vardır; Parazitin yumurtaları böceklerde ilk gelişimini, bu böceklerle beslenen tatlı su balıklarında ise esas gelişimini tamamlar. Balıkların tam pişmeden yenmesi ile de insan, köpek, ayı, domuz, yunus gibi memeli hayvanların bağırsağında palazlanma imkânı bulur.

Domuz ve insan dokuları ve özellikle de beyin dokuları birbirine benzer olduğundan, domuzlarda meydana gelen cysticercosis vakaları insanda da görülebilmektedir. Bu bağlamda insanlar, domuz tenyasının konağı olduğu gibi aynı zamanda ara konağıdır da. Beyinde meydana gelen durumlara neurocysticercosis (nöroSistiserkozis) adı verilir, ölümle sonuçlanabilmektedir. Domuz ve insan dokularının bu yapısal benzerliği ikisinin de hepçil türler oluşundan sebep alır. Boynuzlu hayvanlardan geçen parazitler, otobur canlıları ara konak aldığından, insanlar sığır tenyasının ara konağı değildir.

Semptom ve tedavileri

İnce bağırsakta enfeksiyona neden olur. Karın ağrısı, bağırsak boşaltımında sorunlara ve kilo kaybına sebep olabilir. En yaygın belirti olarak; yutaktaki hareketleri tükürük bezlerini uyardığı için, uykuda salya akıntısı ile ortaya çıkar. Balık tenyasında Vitamin B12 eksikliği saptanır. Ayrıca tüm tenya vakalarında kanda eozinofili gözlenir. Bağışıklık sisteminin ilk bulaşan tenya nedeniyle aktif hale gelmesi, konakta ikinci bir tenyanın oluşumunu büyük oranda engeller. Kirli beyaz ve sarımtırak renkteki Proglottidler ağızdan ya da anüsten kendiliğinden çıkabilir.

Psikiyatrik; hezeyan, halüsinasyon ve obsesif kompulsif bozukluklara yol açtığına dair sağlam tıbbi veriler elde edilmiştir. B12 eksikliğine yol açan Balık Tenyasında Sinir sistemi bozuklukları daha belirgindir. Genel ömrü 10-25 sene arasında değişir, bu süre içerisinde bazen konakta hiçbir şikayete yol açmadan senelerce sessiz yaşam sürdürebilir.

Tedavi de niclosamid (Yomesan®), albendazol (Andazol) ve prazikuantel (Biltricide) kullanılır. Prazikuantel preparatlı ilaçlar Türkiye'de mevcut olmadığından çok yaygın olarak Niclosamid kullanılmaktadır. Parazit skoleksin ölmemesi durumunda kendisini yenileyeceğinden, tedavi birkaç ay sonra tekrarlanmalı ve hastaya şiddetli bağırsak boşaltıcı müshil içirilmelidir. Domuz tenyasının cysticercosis (sistiserkozis) durumlarında niclosamid etkisizdir. Tedavi 3-4 haftalık kesintisiz albendazol ve prazikuantel ile yürütülür.

Domuz, sığır ve balık ürünlerini, -10 derecede en az 5 gün saklamak ve yemeden önce iyice pişirmek her türlü parazit solucanın ölmesi için yeterlidir. Cysticercosis tehlikesi nedeniyle özellikle domuz etinin çiğ yenilmesinden kaçınmak gerekir. Bağışıklık sistemini zayıflatıcı ilaçlar alındığında et yemekten kaçınılmalıdır. Çünkü parazit bağışıklık sistemi zayıf olan kişiler (örneğin çocuklar) üzerinde daha kolay palazlanma imkânı bulmaktadır.

Cestoda
Parazitik yassısolucanlar

Tenya


CSV Apeldoorn er en hollandsk fodboldklub fra Apeldoorn i Gelderland. I 2022 spiller klubben i hovedklasse (femte niveau i hollandsk fodbold), da den blev forfremmet fra første klasse.

udmærkelse

mesterskab

Vierde Klasse: 1952, 1971, 1979

Derde Klasse: 1993

Tweede Klasse: 1997

Eerste Klasse: 2002, 2009, 2022

pokalturnering

KNVB District Cup (øst): 2017 (1 of 6 regionale amatør cup konkurrencer)

Andet

I 2010 blev CSV Apeldoorn forfremmet til Topklasse ved at rangordne tredje i Hovedklasse det pågældende år. Det blev henvist et år senere tilbage til hovedklasse

CSV Apeldoorn kvalificerede sig to gange til Dutch Cup.
I sæson 2010-11 tabte CSV Apeldoorn 0-1 i anden runde mod VV Gemert.
I sæsonen 2017-18 tabte CSV Apeldoorn 2-4 i første runde mod Willem II

liga resultater

Referencer

Eksterne henvisninger
 Official site

Fodboldklubber i Nederlandene
Etableret i 1946

CSV Apeldoorn


Epilog – Das Geheimnis der Orplid ist ein deutscher Politthriller und film noir von 1950. Artur Brauner produzierte den Film nach dem Vorbild von Der dritte Mann, konnte aber aus verschiedenen Gründen nicht an dessen Erfolg anknüpfen.

Inhalt
Im Vorspann wird auf Schrifttafeln auf mehrere rätselhafte Schiffsunglücke und Flugzeugabstürze in der letzten Zeit hingewiesen, die offenbar einen politischen Hintergrund haben.

Der Journalist Peter Zabel stößt in Hamburg durch eine Zeitungsnotiz vom 14. August 1949 auf den Untergang der Luxusjacht Orplid, die sich mit einer Hochzeitsgesellschaft von Artisten auf einer Vergnügungsreise von Hamburg nach Schottland befand. Aus persönlicher Neugier beginnt Zabel mit Recherchen.

Ein Meteorologe bestätigt ihm für die Fahrtzeit gutes Wetter. Die Bauwerft der Orplid in Vegesack kann ihm lediglich mitteilen, dass die Orplid für einen hohen Funktionär der NSDAP gebaut und nach dem Zweiten Weltkrieg öfter von der Militärregierung für Reisen gebucht worden sei. Die Werftinhaber nennen ihm jedoch die Adresse des Heuerbüros, das für die Anheuerung der letzten Mannschaft zuständig war. Im Büro erfährt Zabel, dass ein vorgesehenes Besatzungsmitglied, der Steward, im letzten Moment ausgetauscht wurde. Zabel kann diesen Mann, Drobitsch, auf der Reeperbahn in der Samba-Bar ausfindig machen, doch Drobitsch taucht nach einem Gespräch mit Zabel unter. Das Barmädchen warnt ihn: "Lassen sie die Hände von der Politik".

Nach Drobitsch Verschwinden laufen Zabels Nachforschungen ins Leere, doch durch Zufall stößt er in London in einem Schaufenster auf künstlerische Zeichnungen, die nur von der Orplid stammen können. Anhand eines Fotos der Hochzeitsgesellschaft erkennt er, dass die Malerin der Bilder, Leata, an Bord der Orplid war. Sie scheint die einzige Überlebende zu sein. Da sie die Sprache verloren hat und des Schreibens unkundig ist, zeichnet sie Zabel die Geschichte des Untergangs der Jacht auf. Mit dem Material gehen beide zu dem Verleger Beckmann des Mondial-Verlags, dem sie die Geschichte erzählen:

An Bord der Jacht befand sich eine Bombe, die einen der Hochzeitsgäste töten sollte: den internationalen Waffenhändler Mr. Hill, der Geschäfte im Nahen Osten macht. Der Pianist war ein Mitglied einer unbekannten Organisation, die dieses Attentat auszuführen beabsichtigte. Der angebliche Steward Lund, der die Bombe nach dem Glauben des Klavierspielers versteckt hat, war aber tatsächlich der FBI-Agent Captain Bannister, der erst in einem Gespräch mit seinem vermeintlichen Komplizen erfuhr, dass sich eine Bombe an Bord befand. Eigentlich hatte Bannister die Aufgabe, Mr. Hoopman, der die Jacht charterte, zu beobachten, da er des Waffenschmuggels verdächtigt wurde.

Mitten auf hoher See übernahm die Orplid von einem schwedischen Frachter einen Fahrgast – Mr. Hill, dessentwegen sich die Bombe an Bord befindet. Bannister/Lund versuchte, sich gegenüber der Besatzung und den Fahrgästen zu erkennen zu geben, wurde aber, da ihm sein Ausweis von dem Pianisten gestohlen wurde, für den Attentäter gehalten. In wilder Panik versuchten alle Personen, die Bombe zu finden; eine Flucht war ausgeschlossen, da der Klavierspieler vor seiner Flucht mit einem Rettungsboot alle anderen Rettungsmöglichkeiten zerstört hat.

Aus Wut über den Steward (bzw. FBI-Agenten) verletzte der Bräutigam Lund schwer. Als dieser sterbend niedersank, fand er die Bombe und warf sie über Bord. Mr. Hill, der nichts vom Fund der Bombe erfuhr, öffnete aus Versehen ein Flutventil und brachte die Orplid zum Sinken. Außer Leata konnte sich niemand retten.

Während Zabel Beckmann vom Untergang der Orplid berichtet, trifft der Chefredakteur Dr. Mannheim ein. Er lehnt eine Veröffentlichung der Geschichte ab, da er aufgrund der politischen Hintergründe des Waffenhandels im Nahen Osten Folgen für sein Unternehmen fürchtet. Als Zabel und Leata daraufhin Beckmanns Büro verlassen, lauern ihnen der Pianist und andere Bandenmitglieder im Verlagsgebäude auf. Der Pianist ersticht Zabel in einem Paternoster, Leata zieht aus einer Jackentasche des Mörders eine Pistole und erschießt ihn. Das Geheimnis der Orplid ist gewahrt.

Hintergründe und Produktionsgeschichte
Nach einer Idee von Brauner schrieben Stemmle und Käutner ein Drehbuch, das angeblich auf zeitgenössischen Presseberichten über den mysteriösen Untergang einer südamerikanischen Jacht und eines Fischkutters beruhte. Die Herkunft der Orplid als Jacht eines NS-Funktionärs bezieht sich auf die Luxusjacht Carin II Hermann Görings, die auch eine Rolle in dem Spielfilm Schtonk spielt.

Der Film entstand in einer Drehzeit von offiziell 35 Tagen in den CCC-Studios Berlin-Spandau und an der Havel in Berlin. Emil Hasler entwarf die Filmbauten. Der Epilog-Untertitel Das Geheimnis der Orplid ist auf Du bist Orplid, mein Land aus Gesang Weylas von Eduard Mörike zurückzuführen.

Trotz 17-stündiger täglicher Arbeit von Käutner dauerte die Produktionszeit zwei Monate und war damit doppelt so lang wie bei einem üblichen Film dieser Kategorie. Am teuersten war die Requisite, ein umgebauter Frachtkahn auf der Havel, der als Orplid agierte, auf dem die Außenaufnahmen gedreht wurden. Die Zeichnungen der Orplid (Leatas Zeichnungen in London) stammten von der bekannten Zeichnerin und Illustratorin Bele Bachem.

Der Film erlebte seine Welturaufführung während der Internationalen Filmfestspiele in Venedig am 7. September 1950. Die deutsche Erstaufführung fand am 29. September 1950 in Hamburg und Dortmund statt.

Kritik
Trotz brillanter schauspielerischer Leistungen, der Kamera-Arbeit und dem gelungenen Musikeinsatz fiel der "symbolträchtige Reißer" beim Publikum durch. In einer ausführlichen Rezension in Der Spiegel wurde als Hauptgrund das schwache Drehbuch genannt, das schwere logische Fehler aufwies. Der Hintergrund war Brauners Absicht, den Film rechtzeitig zur Biennale 1950 fertigzustellen. Die investierten 700.000 DM erwiesen sich trotz des Star-Aufwands als "eklatanter Mißerfolg in den Kinos", trotz oder gerade weil der Film von der Kritik "viel gelobt und verschrien" wurde.

Zur erstmaligen Heimkinoveröffentlichung des Films Anfang 2015 lobte Rajko Burchardt auf kino-zeit.de insbesondere Helmut Käutners Regie und ihren Umgang mit Genremitteln. Der Film habe eine "Wiederentdeckung auf DVD nicht nur film-, sondern auch zeithistorisch unbedingt verdient".

Zitate

Einer der Werftbesitzer im Gespräch mit Zabel:

Naja, die Yacht die wurde ja 1936/37 gebaut. Im Auftrage eines hohen Parteimannes.

Zabel:
Wahrscheinlich auch auf Kosten der Partei.

Werftbesitzer:
Letzten Endes auf unser aller Kosten.

Zabel nach dem Gespräch mit dem Barmädchen (innerer Monolog):

Politik! Da fiel das Wort zum ersten Mal. Also kein Verbrechen! Aber es gibt ja auch politische Verbrechen.

Mrs. Eleanor Hopman im Gespräch mit Klaus von Werth:

Ihr Europäer spielt immer noch Gesellschaft. Ich dachte so etwas gibt es nicht mehr bei ihnen, Herr von Werth.

Von Werth:

Man kann nicht aus seiner Haut heraus. Sie haben recht. Sowas gibt es wirklich nicht mehr bei uns. Jeder ist allein. Es heißt nur noch: Rette sich wer kann. Aber wer kann?

Dr. Mannheim im Gespräch mit Zabel:

Finde ich übrigens sehr gescheit, dass sie diese Dinge nur andeuten. Das Publikum hat sowieso genug von Politik.

Zabel:

Ich habe die politischen Fakten nur jetzt beim Erzählen übergangen. Im Manuskript ist alles genau ausgeführt. Ich kenne das ganze Material, ich nenne alle Namen. Von den großen Hintermännern bis zur kleinsten Aktionsgruppe. An dem Tage, an dem diese Enthüllungen in ihrer Zeitung erscheinen …

Dr. Mannheim:

… bin ich erledigt … In meiner Zeitung nichts von Politik. Politik ist immer Schwarzweiß. Das ergibt Grau. Ich habe eine farbige Zeitschrift … Ich will ihnen was sagen. Machen sie doch ´nen Roman aus der Sache. Und mildern sie ein paar Krassheiten und bauen sie die Liebesgeschichte aus und finden sie irgendein anderes Motiv für das Attentat. Was ganz Normales, zum Beispiel, ´nen Wahnsinniger hat die Bombe gelegt oder so.

Literatur
 Epilog. Große Stars zu kleinen Preisen. In: Der Spiegel, Nr. 34, 1950, S. 34f. (Online)
 Epilog (Das Geheimnis der Orplid). In: 6000 Filme. Kritische Notizen aus den Kinojahren 1945 bis 1958. Düsseldorf 1959, S. 99.

Editionen
 Epilog – Das Geheimnis der Orplid, Toppic Video ca. 1980.
 Epilog – Das Geheimnis der Orplid, Pidax film media Ltd., DVD, 2014

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1950
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Film noir
Filmdrama
Agentenfilm
Politthriller
Seefahrt im Film
Helmut Käutner

Epilog – Das Geheimnis der Orplid


Veronica Yoko Plebani, née le  à Gavardo (Lombardie), est une sportive handisport italienne concourant en paratriathlon, en paracanoë et en snowboard. Elle a participé aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014 et aux Jeux paralympiques d'été de 2016 et 2020.

Biographie
En 2011 alors qu'elle seulement 15 ans, elle est victime d'une méningite fulgurante qui entraîne l'amputation des phalanges de ses doigts et de ses orteils. Après sa maladie, elle commence le paracanoë et se classe  du 200 m K1 aux Jeux paralympiques d'été de 2016. Également snowboardeuse, elle participe aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014 dans cette discipline.

Aux Jeux de 2020, Plebani monte sur le podium en triathlon dans la catégorie PTS2 en 1 h 15 min 55 s derrière les Américaines Allysa Seely (1 h 14 min 03 s) et Hailey Danz (1 h 14 min 58 s).

En 2020, elle publie son autobiographie  (Des fleurs affamées de vie).

Palmarès

Références

Liens externes

Triathlète handisport italienne
Kayakiste italienne
Snowboardeuse italienne
Médaillée de bronze paralympique italienne
Snowboardeuse aux Jeux paralympiques d'hiver de 2014
Kayakiste aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Triathlète aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en mars 1996
Naissance à Gavardo

Veronica Yoko Plebani


Grundset Station (Grundset stasjon) er en tidligere jernbanestation på Rørosbanen, der lå i Elverum kommune i Norge.

Stationen åbnede 23. juni 1862 som endestation for den første del af banen fra Hamar. Oprindeligt hed den Grundseth, men den skiftede navn til Grundset i 1866. Fra april 1921 til 1931 blev den stavet Grunnset. Da banen blev forlænget til Rena 23. oktober 1871 blev stationen nedgraderet til holdeplads. Den var bemandet indtil 15. juni 1953, hvor den blev nedgraderet til trinbræt. Den almindelige betjening med persontog blev indstillet 2. juni 1985, men der var fortsat et togstop om dagen i hver retning for skolebørn indtil 8. juni 1997.

Den første stationsbygning blev opført til åbningen i 1862 efter tegninger af Georg Andreas Bull. Ved åbningen af Rena Station i 1871 blev den flyttet dertil, hvor den senere blev udvidet. Remisen, drejeskiven og vandpåfyldning blev flyttet til Elverum. Til gengæld blev et udhus flyttet til Grundset og ombygget til stationsbygning. Den blev flyttet til højre side af sporet og udvidet i 1903.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1862
Jernbanestationer i Hedmark

Grundset Station


Vrádište este o comună slovacă, aflată în districtul Skalica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 824 de locuitori. Se învecinează cu Skalica, Prietržka, Holíč și .

Istoric
Localitatea Vrádište este atestată documentar din 1392.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vrádište


La rivière Firehole est située dans le nord-ouest du Wyoming et est l'un des deux principaux affluents de la rivière Madison. Elle coule vers le nord sur environ 34 km depuis sa source à Madison Lake sur le Continental Divide pour rejoindre la rivière Gibbon dans le parc national de Yellowstone. Elle fait partie du système hydrologique du fleuve Missouri.

Description

La rivière Firehole traverse plusieurs bassins de geysers importants dans le parc national de Yellowstone, notamment le bassin Upper Geyser, qui contient le geyser de renommée mondiale Old Faithful. La rivière a été nommée par les premiers trappeurs pour la vapeur qui donne l'impression qu'elle fume comme si elle était en feu .

Le Firehole coule sur trois des principales chutes d'eau de Yellowstone : Kepler Cascades au sud d'Old Faithful, Firehole Falls et les Cascades du Firehole dans Firehole Canyon .

La rivière est entourée d'éléments géothermiques qui y déversent de l'eau chaude. Un effet de l'apport de cette eau est d'augmenter la température de la rivière. Les températures dans la rivière ont été mesurées jusqu'à 30° C, et une moyenne de 5 à 10 °C plus élevée que les zones en amont de l'influence géothermique .

L'eau qui pénètre dans la rivière à partir des caractéristiques géothermiques contient des produits chimiques et des minéraux dissous. Les niveaux de bore et d'arsenic se sont avérés supérieurs aux limites standard pour la protection des organismes aquatiques. Malgré ces niveaux élevés, les truites fario et arc-en-ciel vivent et frayent dans la rivière .

La rivière contient une espèce envahissante, l'escargot de vase de Nouvelle-Zélande (Potamopyrgus antipodarum) .

Affluents
Les affluents importants du Firehole sont la rivière Little Firehole, Fairy Creek, Iron Spring Creek, Sentinel Creek et Nez Perce Creek. Tous ces affluents apportent des eaux fraîches au Firehole et offrent un refuge aux truites dans le cours principal pendant les températures élevées du milieu de l'été causées par l'activité géothermique .

Pêche à la ligne
La rivière Firehole est une destination célèbre et légendaire pour les pêcheurs à la mouche. Lorsqu'il a été découvert dans les années 1830 par des explorateurs américains, le Firehole était dépourvu de truites au-dessus de ce qu'on appelle maintenant Firehole Falls. L'omble de fontaine a été introduit pour la première fois dans le Firehole supérieur en 1889, tandis que la truite brune, la truite la plus abondante de la rivière aujourd'hui, a été stockée pour la première fois en 1890. La truite arc-en-ciel n'a été introduite qu'en 1923. Le corégone des montagnes est originaire du Firehole sous les chutes Firehole. À la fin du 19e siècle, la rivière et le parc national de Yellowstone en général était une destination populaire pour les pêcheurs. En 1955, tous les programmes d'ensemencement dans le parc ont été interrompus et les truites Firehole d'aujourd'hui sont des populations complètement sauvages. En 1968, en raison de la pression croissante sur les rivières Firehole, Gibbon et Madison, le National Park Service a désigné ces eaux comme pêche à la mouche uniquement .

Galerie

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Articles connexes

 Parc national de Yellowstone
 Pêche à la mouche

Cours d'eau au Wyoming
Système hydrologique du Missouri
Cours d'eau dans le parc national de Yellowstone

Firehole (rivière)


Șchioapa (Cadâneasca) este un joc popular românesc, întâlnit preponderent în zona subcarpatică și de câmpie a Munteniei și Olteniei, precum și în Dobrogea. Șchioapa este o horă mixtă, cu un ritm asimetric, (trei optimi si o pătrime) și mișcare vioaie.

Referințe și note

Bibliografie
 Ghinoiu, Ion, Obiceiuri populare de peste an, Editura Fundației Culturale Române, București, 1997, ISBN 973-577-065-2

Vezi și
Horă

Legături externe
 Cadâneasca

Dansuri populare românești

Șchioapa


Les Enfants () est un film espagnol réalisé par Marco Ferreri et sorti en 1959.

C'est le deuxième film de la trilogie madrilène de Ferreri après L'Appartement et avant La Petite Voiture. Il a été interdit par la censure franquiste.

Synopsis

Fiche technique

 Titre français : Les Enfants
 Titre original espagnol :
 Réalisation : Marco Ferreri
 Scénario : Marco Ferreri, Leonardo Martín
 Photographie : Francisco Sempere
 Montage : José Antonio Rojo
 Musique : Miguel Asins Arbó
 Décors : Francisco Canet
 Société de production : Procusa, Tecisa, Época Films S.A.
 Pays de production :
 Langue originale : espagnol
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Son mono - 35 mm
 Genre : Drame
 Durée : 90 minutes ()
 Dates de sortie :
Espagne :  ;  (Club amigos de la Unesco)

Distribution
 Madeleine Piguet : Madeleine
 José Luis García : El chispa
 Joaquín Cascales Zarzo : Joaquín
 Alberto Jiménez : Carlos
 José Sierra : Andrés
 Mari Carmen Aymat : La première jeune fille
 Ana María Vidal : La deuxième jeune fille
 Carmen Franco : La troisième jeune fille
 Matilde Asencio : La quatrième jeune fille
 Concha Gómez Conde : La cinquième jeune fille
 Félix Dafauce : Enrique
 Rosario García Ortega : La mère de Carlos
 María Luisa Ponte : La mère de Joaquín
 Irene Daina : Le guetteur
 Adriano Rimoldi : Le petit ami du guetteur

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 1959
Film espagnol en noir et blanc
Film dramatique espagnol
Film tourné à Madrid
Film se déroulant à Madrid
Film en espagnol
Film réalisé par Marco Ferreri
Film censuré

Les Enfants (film, 1959)


Uma empresa noteira é uma empresa criadas com objetivo de operar fraude fiscal, principalmente através de emissão de notas fiscais falsas.

Tributos do Brasil
Empreendedorismo

Empresa noteira


O Club Sportivo Ameliano, ou simplesmente Sportivo Ameliano, é um clube profissional de futebol do Paraguai, locado no bairro Virgen del Huerto, na capital Assunção. O time foi fundado em 1936, e atualmente (2023) joga na primeira divisão paraguaia. O clube manda seus jogos no Estádio José Tomás Silva.

Títulos
 Copa do Paraguai (1): 2022
 Terceira Divisião do Paraguai (2): 1959, 2019
 Quarta Divisião do Paraguai (2): 2003, 2006

Clubes de futebol do Paraguai

Club Sportivo Ameliano


Um serviço de resumo é um serviço que fornece resumos de publicações, geralmente sobre um assunto ou grupo de assuntos relacionados, geralmente por assinatura. Um serviço de indexação é um serviço que atribui descritores e outros tipos de pontos de acesso a documentos. O serviço de indexação de palavras é hoje usado principalmente para programas de computador, mas também pode abranger serviços que fornecem índices de última hora, índices de periódicos e tipos relacionados de índices. Um serviço de indexação e resumo é um serviço que fornece redução ou resumo de documentos e atribuição de descritores para documentos de referência.

O produto é frequentemente uma revista de resumos ou um índice bibliográfico, que pode ser uma bibliografia temática ou uma base de dados bibliográfica.

Ver também
 Índice de citações
 Indexação de assuntos

Ligações externas
 Sociedade Americana de Indexadores: https://web.archive.org/web/20111128132758/http://www.asindexing.org/i4a/pages/index.cfm?pageid=1
 Society of Indexers (Reino Unido):

Bases de dados bibliográficas

Serviços de indexação e resumo


Nail clubbing, also known as digital clubbing or clubbing, is a deformity of the finger or toe nails associated with a number of diseases, mostly of the heart and lungs. When it occurs together with joint effusions, joint pains, and abnormal skin and bone growth it is known as hypertrophic osteoarthropathy.

Clubbing is associated with lung cancer, lung infections, interstitial lung disease, cystic fibrosis, or cardiovascular disease. Clubbing may also run in families, and occur unassociated with other medical problems.

The incidence of clubbing is unknown; it was present in about 1% of people admitted to an internal medicine unit of a hospital. Clubbing has been recognized as a sign of disease since the time of Hippocrates.

Causes
Clubbing is associated with
 Lung disease:
 Lung cancer
 Interstitial lung disease most commonly idiopathic pulmonary fibrosis
 Complicated tuberculosis
 Suppurative lung disease: lung abscess, empyema, bronchiectasis, cystic fibrosis
 Mesothelioma of the pleura
  Arteriovenous fistula or malformation
 Sarcoidosis
 Heart disease:
 Any disease featuring chronic hypoxia
 Congenital cyanotic heart disease (most common cardiac cause)
 Subacute bacterial endocarditis
 Atrial myxoma (benign tumor)
 Tetralogy of Fallot
 Gastrointestinal and hepatobiliary:
 Malabsorption
 Crohn's disease and ulcerative colitis
 Cirrhosis, especially in primary biliary cholangitis
 Hepatopulmonary syndrome, a complication of cirrhosis
 Others:
 Graves' disease (autoimmune hyperthyroidism) – in this case it is known as thyroid acropachy
 Familial and hereditary clubbing and "pseudoclubbing" (people of African descent often have what appears to be clubbing)
 Vascular anomalies of the affected arm such as an axillary artery aneurysm (in unilateral clubbing)

Nail clubbing is not specific to chronic obstructive pulmonary disease (COPD). Therefore, in patients with COPD and significant degrees of clubbing, a search for signs of bronchogenic carcinoma (or other causes of clubbing) might still be indicated. A congenital form has also been recognized.

Hypertrophic pulmonary osteoarthropathy

A special form of clubbing is hypertrophic pulmonary osteoarthropathy (HPOA), known in continental Europe as Pierre Marie-Bamberger syndrome. This is the combination of clubbing and thickening of periosteum (connective tissue lining of the bones) and synovium (lining of joints), and is often initially diagnosed as arthritis. It is commonly associated with lung cancer.

Primary hypertrophic osteoarthropathy
Primary hypertrophic osteoarthropathy is HPOA without signs of pulmonary disease. This form has a hereditary component, although subtle cardiac abnormalities can occasionally be found. It is known eponymously as the Touraine–Solente–Golé syndrome. This condition has been linked to mutations in the gene on the fourth chromosome (4q33-q34) coding for the enzyme 15-hydroxyprostaglandin dehydrogenase (HPGD); this leads to decreased breakdown of prostaglandin E2 and elevated levels of this substance.

Pathogenesis
The exact cause for sporadic clubbing is unknown. Theories as to its cause include:
 Vasodilation (i.e., distended blood vessels).
 Secretion of growth factors (e.g., platelet-derived growth factor and hepatocyte growth factor) from the lungs.
 Overproduction of prostaglandin E2 by other tissues.
 Increased entry of megakaryocytes into the systemic circulation. Under normal circumstances in healthy individuals, megakaryocytes that arise from the bone marrow are trapped in the pulmonary capillary bed and broken down before they enter the systemic circulation. It is thought that in disorders where there is right-to-left shunting or lung malignancy, the megakaryocytes can bypass the breakdown within the pulmonary circulation and enter the systemic circulation. They are then trapped within the capillary beds within the extremities, such as the digits, and release platelet-derived growth factor (PDGF) and vascular endothelial growth factor (VEGF). PDGF and VEGF have growth promoting properties and cause connective tissue hypertrophy and capillary permeability.

Diagnosis

When clubbing is observed, pseudoclubbing should be excluded before making the diagnosis. Associated conditions may be identified by taking a detailed medical history—particular attention is paid to lung, heart, and gastrointestinal conditions—and conducting a thorough clinical examination, which may disclose associated features relevant to the underlying diagnosis. Additional studies such as a chest X-ray and a chest CT-scan may reveal otherwise asymptomatic cardiopulmonary disease.

Stages
Clubbing is present in one of five stages:
 No visible clubbing - Fluctuation (increased ballotability) and softening of the nail bed only. No visible changes of nails.
 Mild clubbing - Loss of the normal <165° angle (Lovibond angle) between the nailbed and the fold (cuticula). Schamroth's window (see below) is obliterated. Clubbing is not obvious at a glance.
 Moderate clubbing - Increased convexity of the nail fold. Clubbing is apparent at a glance.
 Gross clubbing - Thickening of the whole distal (end part of the) finger (resembling a drumstick)
 Hypertrophic osteoarthropathy - Shiny aspect and striation of the nail and skin

Schamroth's sign or Schamroth's window test (originally demonstrated by South African cardiologist Leo Schamroth on himself) is a popular test for clubbing. When the distal phalanges (bones nearest the fingertips) of corresponding fingers of opposite hands are directly opposed (place fingernails of same finger on opposite hands against each other, nail to nail), a small diamond-shaped "window" is normally apparent between the nailbeds. If this window is obliterated, the test is positive and clubbing is present.

Epidemiology
The exact frequency of clubbing in the population is not known. A 2008 study found clubbing in 1%, or 15 patients, of 1511 patients admitted to a department of internal medicine in Belgium. Of these, 40%, or 6 patients, turned out to have significant underlying disease of various causes, while 60%, or 9 patients, had no medical problems on further investigations and remained well over the subsequent year.

History
At least since the time of Hippocrates, clubbing has been recognized as a sign of disease. The phenomenon has been called "Hippocratic fingers".

The Dutch painter Dick Ket had nail clubbing as is seen from his paintings. He had an underlying disease, probably dextrocardia.

See also
 Clubbed thumb (unrelated congenital deformity)

References

Conditions of the skin appendages
Symptoms and signs: musculoskeletal system

Nail clubbing


Kongreya Star, grundlag i 2005 under navnet Yekîtiya Star (Kurdisk for Stjerneunion), er en konføderation af kvindeorganisationer i Rojava, Syrien. De har været medvirkende til de betydelige fremskridt i kønsrelationerne, der har fundet sted i regionen. Deres arbejde baserer sig på devisen om, at "uden kvinders frigørelse er et virkeligt frit samfund umuligt."

Konføderationen fokuserer på at organisere kvindekollektiver, der fokuserer på økonomiske muligheder, bevidsthedsgørelse og selvforsvar for kvinder. Med sit virke gennem i Rojava og omgivende dele af Syrien, sigter Kongreya Star efter at være et eksempel for hele Mellemøsten og at realisere en feministisk revolution i hele regionen. Ideologisk placerer de sig inden for den overordnede ramme i bevægelsen for demokratisk konføderalisme.

Akademier
Yekîtiya Star har etableret flere akademier, hvoraf Yekîtiya Star Academy blev grundlag i 2012 og tilbyder uddannelse i Jineolojî (kurdisk for "kvindelære"), en term fra Abdullah Öcalans Liberating Life: Women's Revolution (2013). I Jineolojî udforskes økonomien fra en feministisk synspunkt og kvinder ses som centrale aktører.

Sammensætningen af elever favner bredt, fra universitetsuddannede unge voksne til uuddannede ældre. Skolens pædagogik baserer sig på hver studerende personlige autoritet og opmuntrer et større sammenspil mellem lærer og elev, inspireret af bl.a. John Dewey og Paulo Freires undervisningsfilosofier.

Hvert program afsluttes med en sidste session kaldet en "platform". En platform er en mulighed for den studerende at vise, hvordan de vil deltage i revolutionen i Rojava.

Kommuner
Der er kommuner i hele Rojava, bl.a. i byerne Til Temir, Efrîn, Axcelê, Baflûrê, og Cindirês.

Publications
Yekîtiya Star udgiver også Asoya Jinê, en kvindejournal om "en række emner bl.a. politiske og sociale sager, interviewer med kvinder og en spalte dedikeret til kvindelige guerillaer der er faldet i kampen. Der er også Kuncika Malame: et forum for læsere og følgere at dele følelser, digte, minder og fortællinger, samt et afsnit for mødre at diskutere håndværk."

Andre aktiviteter

Andre projekter og aktiviteter organiseres af Kongreya Star, herunder kampagner imod æresdrab og etableringen af krisecentre for ofre af vold i hjemmet.

Eksterne henvisninger
 The Committee of Diplomacy of Kongreya Star august 2016. Om Kongreya Stars arbejde og idéer

Kilder
 The Committee of Diplomacy of Kongreya Star: "About the work and ideas of Kongreya Star, the Women's Movement in Rojava", August 2016

Noter

Organisationer
Kurdistan

Kongreya Star


Nogometni klub Podravac Sopje nogometni je klub iz općine Sopje, Virovitičko-podravska županija. Trenutačno se natječe u 1. ŽNL Virovitičko-podravska.

Vanjske poveznice
znsvpz.hr, Sopje

Podravac

NK Podravac Sopje


Tribometar je mjerni instrument ili naprava za mjerenje trenja. Budući da pri svakom gibanju fizikalnog tijela po podlozi mora uvijek neka vanjska sila svladati trenje, možemo trenje mjeriti tom vanjskom silom. Pomoću užeta, prebačenog preko koloture, na čijem se kraju nalazi zdjelica s utezima možemo pokrenuti predmet od bilo kojeg materijala. Veličina utega, pri kojem počinje gibanje tijela, određuje veličinu trenja.

Pokusima je ustanovljeno da je trenje klizanja razmjerno (proporcionalno) s težinom tijela G, odnosno s okomitim pritiskom Fn koji je kod vodoravne podloge jednak težini tijela. Fn je reakcija na djelujuću silu (težinu tijela) i ima suprotan smjer. Prema tome slijedi:

μ se zove koeficijent trenja klizanja, pa slijedi:

to jest koeficijent trenja klizanja je omjer između sile trenja i okomitog pritiska na podlogu (koji je jednak težini tijela). On kazuje koliko dio od okomitog pritiska na podlogu, odnosno od težine tijela, otpada na trenje. Tako je na primjer koeficijent trenja klizanja kod lijevanog željeza po bronci 0,15, a za broncu po bronci 0,20. Za dva ista materijala vrijednost toga koeficijenta trenja je stalna.

Izvori

 Mjerni instrumenti
Znanost o materijalima

Tribometar


L'expression « tableau de chasse » peut faire référence à :
 un tableau de chasse, décompte des animaux tués à une chasse ;
 Tableau de chasse, album de Claire Diterzi de 2008 ;
 Tableau de chasse (film, 2017), film polonais d'Agnieszka Holland.

Tableau de chasse


Addison may refer to:

Places

Canada
Addison, Ontario

United Kingdom
 Addison Avenue, street in Notting Hill, London

United States
Addison, Alabama
Addison, Illinois
Addison Street in Chicago, Illinois which runs by Wrigley Field
Addison, Kentucky
Addison, Maine
Addison, Michigan
Addison, New York
Addison (village), New York
Addison, Ohio
Addison, Pennsylvania
Addison, Tennessee, an unincorporated community in McMinn County
Addison, Texas
Addison, Vermont
Addison, West Virginia, the official name of the town commonly called Webster Springs, WV
Addison, Wisconsin, a town
Addison (community), Wisconsin, an unincorporated community
Addison County, Vermont
Addison Township (disambiguation), several places

Other uses
Addison (given name)
Addison (surname)
Addison (restaurant), a Michelin-starred restaurant in San Diego
Addison Lee, British private hire taxi company based in London
Addison Road (band), an American band
Addison Motor Company, British car manufacturer
Addison's disease, endocrine disorder
Addison, a Beanie Baby baseball-themed teddy bear made by Ty, Inc.

See also
 Addison Railroad (disambiguation)
 Addison Road (disambiguation)
 Addison station (disambiguation)
 Ad (name)

Addison


À celle que j'aime est une mélodie d'Augusta Holmès composée en 1887.

Composition
Augusta Holmès compose sa mélodie À celle que j'aime en 1887. Elle porte l'incipit . L'œuvre, pour contralto et piano, est publiée la même année aux éditions Léon Grus. L'illustration est de Georges Clairin.

Réception

Références

Liens externes

Mélodie d'Augusta Holmès
Mélodie française

À celle que j'aime


An Philodendron ventricosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael T. Madison. An Philodendron ventricosum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron ventricosum


Hrafnatoppur (fræðiheiti Lonicera chamissoi) er runni af geitblaðsætt ættaður frá norðausturhluta Asíu (Japan, Kamsjatka, Khabarovsk, Kúrileyjum, Magadan, Primorye, Sakalin).

Hann hefur tæpast verið reyndur á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Hrafnatoppur


Iván Vándor (* 13. Oktober 1932 in Pécs, Ungarn; † 15. November 2020) war ein italienischer Musikethnologe und Komponist ungarischer Herkunft.

Werdegang
Er kam mit seiner Familie 1938 nach Italien. Nachdem er bereits als Kind Geige und Klavier erlernt hatte, studierte er Komposition bei Max Deutsch in Paris sowie an der Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rom bei Goffredo Petrassi. Er spielte Saxophon in Jazzbands und gehörte 1965 bis 1968 dem Improvisationsensemble Musica Elettronica Viva an.

1968 bis 1970 studierte er an der University of California, Los Angeles, Musikethnologie; 1970/71 hielt er sich in Nepal und Nordindien auf, um die Musik in buddhistischen Klöstern zu erforschen. Von 1976 bis 1983 war er Direktor des Internationalen Instituts für Vergleichende Musikstudien und Dokumentation in West-Berlin sowie ab 1979 auch Direktor der von ihm gegründeten Scuola Interculturale di Musica in Venedig. Von 1983 bis 2002 war er Professor für Komposition am Konservatorium in Bologna und an der Accademia Nazionale di Santa Cecilia in Rom.

Er komponierte seit den frühen 1960er Jahren zahlreiche Chor- und Orchesterwerke sowie Kammermusik. Daneben komponierte er auch Musik für Filme (z. B. Wir fahren in die Stadt von Nelo Risi nach dem Drehbuch von Edith Bruck, 1966, und Beruf: Reporter von Michelangelo Antonioni, 1975) und Fernsehserien. Aus dem Soundtrack zu Wir fahren in die Stadt stammte das Lied Oltre la notte (1967 gesungen von Iva Zanicchi), von dem Alexandra 1969 eine Version mit einem von ihr selbst geschriebenen deutschen Text aufnahm (Weißt Du noch?).

Werke
 La musique du bouddhisme tibétain, 1976
 deutsche Übersetzung: Die Musik des tibetischen Buddhismus, 1978, ISBN 3-7959-0246-0.
 Dodici variazioni per organo, 2006

Filmografie (Auswahl)
 1963: I giorni contati
 1975: Beruf: Reporter (Professione: reporter)

Literatur
 Dizionario enciclopedico universale della musica e dei musicisti, Le Biografie Band 8 (ISBN 88-02-04228-4), S. 158
 Susanna Pasticci, Vandor, Ivan, in: Die Musik in Geschichte und Gegenwart, 2. Ausg., Personenteil Band 16, Sp. 1314f
 Susanna Pasticci, Vandor, Ivan, in: The New Grove, 2. Ausg., Band 26, S. 251

Weblinks

Einzelnachweise

Improvisationsmusiker
Musikethnologe
Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Filmkomponist
Komponist (Italien)
Hochschullehrer (Conservatorio Santa Cecilia)
Hochschullehrer (Conservatorio Giovanni Battista Martini)
Musikwissenschaftler
Ungarischer Emigrant
Ungar
Italiener
Geboren 1932
Gestorben 2020
Mann

Iván Vándor


The Zone diet is a fad diet emphasizing low-carbohydrate consumption. It was created by Barry Sears, an American biochemist.

The ideas behind the diet are not supported by scientific evidence.

Approach
The diet is meant to promote weight loss via reduction in calories consumed and avoid spikes in insulin release, thus supporting the maintenance of insulin sensitivity. It begins with the determination of the individual's protein requirement for daily replacement due to various loss mechanisms.

The Zone diet proposes that a relatively narrow distribution in the ratio of proteins to carbohydrates, centered at 0.75, is essential to "balance the insulin to glucagon ratio, which purportedly affects eicosanoid metabolism and ultimately produces a cascade of biological events leading to a reduction in chronic disease risk, enhanced immunity, maximal physical and mental performance, increased longevity and permanent weight loss."

The diet advocates eating five times a day, with 3 meals and 2 snacks, and includes eating proteins,  carbohydrates – those with a lower glycemic index are considered more favorable, and fats (monounsaturated fats are considered healthier) in a caloric ratio of 30%-40%-30% (fat-carb-pro).  The hand is used as the mnemonic tool; five fingers for five times a day, with no more than five hours between meals. The size and thickness of the palm are used to measure protein while two big fists measure favorable carbohydrates and one fist unfavorable carbohydrates. There is a more complex scheme of "Zone blocks" and "mini-blocks" that followers of the diet can use to determine the ratios of macronutrients consumed. Daily exercise is encouraged.

The diet falls about midway in the continuum between the USDA-recommended food pyramid which advocates eating grains, vegetables, and fruit and reducing fat, and the high-fat Atkins Diet.

Effectiveness
Like other low-carb diets, the ideas underlying the Zone diet are unproven.

As of 2013, there were "no cross-sectional or longitudinal studies examining the potential health merit of adopting a Zone Diet per se, [and] closely related peer-reviewed findings from scientific research cast strong doubt over the purported benefits of this diet. When properly evaluated, the ideas and arguments of popular low carbohydrate diet books like the Zone rely on poorly controlled, non-peer-reviewed studies, anecdotes and non-science rhetoric."

See also
 Diet (nutrition)
 List of diets
 Low-carbohydrate diet

References

External links
Official website

Diets
Fad diets
Low-carbohydrate diets

Zone diet


Mischa Auer (født 17. november 1905, død 5. marts 1967) var en russiskfødt amerikansk teater- og filmskuespiller. Auer flyttede til Hollywood i slutningen af 1920'erne. Han filmdebuterede i 1928. Auer havde en lang karriere i mange af erans mest kendte film modtog han en nominering til en Oscar for bedste mandlige birolle i 1936. Han gik senere over til tv og optrådte igen i film i Frankrig og Italien godt ind i 1960'erne.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Sankt Petersborg
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Mischa Auer


Galway Girl peut faire référence à :

  chanson de Steve Earle sortie en 2000
 Galway Girl chanson d'Ed Sheeran sortie en 2017
 A Galway Girl, pièce de 1979 de

Galway Girl


O BM-30 Smerch  (Russo:Смерч, lit."Tornado") é um Lançador múltiplo de foguetes soviético, estando em serviço desde 1989 sendo usado pelos paises sucessores da extinta União Soviética, esta sendo substituido pelo 9A52-4 Tornado.

Histórico operacional

Os primeiros usos de combate confirmados do Smerch foram em duas zonas de guerra em 2014. Forças militares sírias usaram o sistema contra forças rebeldes durante a guerra civil síria, inclusive em combates em Jobar.  Também foi usado por militantes apoiados pela Rússia para entregar munições explosivas e de fragmentação para posições militares ucranianas e pelo Exército ucraniano contra áreas povoadas das regiões de Donetsk e Luhansk na Guerra em Donbas.  Vários foram vistos em uso por rebeldes pró-russos.  As Forças Terrestres Russas usaram o BM-30 na Síria em outubro de 2015 durante a intervenção russa na Síria.

Durante o conflito Nagorno-Karabakh de 2020, a Armênia e o Azerbaijão atingiram o território do outro país com foguetes Smerch. Também foram usados na Guerra Russo-Ucraniana.

Operadores

Operadores Atuais
 - 50 sistemas
 - 6 sistemas
 - 40 sistemas
 - 48 sistemas
 - produzido localmente como PHL-3
 - quantidade nao especificada
 - 162 sistemas
 - 27 sistemas
 - 36 sistemas PHL03/AR2 Versão chinesa.
 - 36 unidades, mais produzidas localmente
 - 106
 - Número desconhecido, usado na guerra civil síria.
 - 6 sistemas
 - 80
 - 6 sistemas
 - 12 sistemas

Ex- operadores
 União Soviética - passado aos estados sucessores

Artilharia de foguetes
Artilharia autopropulsada com rodas
Lançadores de foguete autopropulsados com rodas
Artilharia autopropulsada da Guerra Fria
Armas da União Soviética na Guerra Fria
Artilharia autopropulsada da União Soviética
Lançadores múltiplos de foguetes

BM-30 Smerch


An Elymus sierrae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gould. An Elymus sierrae in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus sierrae


Et keep (fra det middelengelske kype) eller kernetårn er et forskanset tårn, der er opført på en borg i middelalderen af den europæiske adel. Forskere har debatteret definitionen af ordet keep. Ordet bliver normalt brugt om store tårne på borge, der var opført som befæstede beboelser, som kunne bruges som det sidste forsvarsværk, hvis den omkringliggende borg blev overtaget af fjenden. De første keeps var opført af tømmer og var en del af motte-and-baileyfæstninger fra Normandiet og Anjou i 900-tallet. Designet spredte sig til England som et resultat af den normanniske erobring i 1066 og spredte sig ind i Wales i anden halvdel af 1000-tallet og videre til Irland i 1170'erne. Angelnormanniske og franske herskere begyndte at opføre keeps i sten i 900- og 1000-tallet som de normanniske keeps med en kvadratisk eller rektangulær grundplan, eller de cirkulære skalkeeps. Keeps i sten gav både stor politisk og militær magt, og det kunne tage op til ti år at bygge dem.

I 1100-tallet begyndte en nyt plan at blive introduceret. I Frankrig byggede man i firpas, mens englænderne byggede polygone tårne. Mod slutningen af århundredet begyndte de engelske og franske grundplaner at divergere. Filip 2. af Frankrig byggede en serie runde keeps for at fastslå sin kongelige autoritet i sine nye territorier, mens de engelske borge blev bygget uden keeps. I Spanien blev keeps i stigende grad inkorporeret i både kristne og islamiske borge. I Tyskland foretrak man høje tårne (Bergfried) frem for keeps i den vestlige arkitektur. I anden halvdel af 1300-tallet skete der en ny opblomstring i opførelsen af keeps. I Frankrig begyndte i Vincennes en ny mode med høje, tunge keeps med machicoulis, hvilke særligt spredte sig til Spanien, hvor Valladolid-skolen i borgdesign brugte dem meget. Samtidig blev keeps mere populære blandt de rige adelige i England, og disse store keeps, der alle blev unikt designet, udgjorde en vigtig del i de største borge, der blev opført i denne periode.

I 1500-tallet begyndte keeps at gå af mode som forsvarsværk og beboelse. Mange blev ødelagt eller revet ned under borgerkrige i 1600- og 1700-tallet, eller de blev inkorporeret i haver som såkaldte follies. I 1800-tallet blev keeps atter populære i England og Frankrig, hvor et stort antal blev nytegnet og renoveret af nygotiske arkitekter. På trods af, at mange franske og spanske keeps har lidt stor skade under krigene i 1900-tallet, er de i dag en vigtig del af turistindustrien i Europa.

Se også
 Tenshu, et japansk keep
 Middelalderlig arkitektur
 Culă en halvforskanset bygning udbredt i Rumænien

Eksterne henvisninger

Tårne
Borge

Keep


Alsancak, İzmir'in Konak ilçesine bağlı bir mahalledir. Alsancak Garı, Müjdeci Aziz Yuhanna Anglikan Kilisesi, Santissimo Rosario Kilisesi, Kordon, Gündoğdu Meydanı ve Kıbrıs Şehitleri Caddesi ile tanınmaktadır.

Kordon'un kuzey ucunu oluşturan mahalle İzmir Körfezi'ne burun şeklinde çıkıntı yapar. Bu nedenle Cumhuriyet öncesinde bölge Punta ismiyle bilinmekteydi. Bu isim 1925'te Alsancak olarak değiştirilmiştir.

Altyapı
Alsancak Vapur İskelesi mahalle sınırları içerisindedir. Mahallede iki Bisim istasyonu bulunmaktadır.

Kültür varlıkları

Müzeler

 İzmir Mask Müzesi
 İzmir Atatürk Müzesi
 Neşe ve Karikatür Müzesi
 TCDD 3. Bölge Müze ve Sanat Galerisi

Eğitim yapıları

 İzmir Saint Joseph Lisesi
 İtalyan Anaokulu/İlkokulu (1899)

Kiliseler

 Aziz Yuhanna Anglikan Kilisesi
 Santissimo Rosario Kilisesi

Diğer

 Cumhuriyet Ağacı
 Yunanistan İzmir Başkonsolosluğu
 Hrisostomos Evi
 Eski Alman Başkonsolosluğu Binası
 Eski Tekel Tütün Depoları (günümüzde İzmir Mimarlık Merkezi)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Konak'ın mahalleleri

Alsancak, Konak


Der Mont Heha ist der höchste Berg Burundis und des Hochlands von Burundi. Der Berg liegt in der Provinz Bujumbura Rural im Westen Burundis. Er liegt etwa 20 km östlich des Tanganjikasees und etwa 30 km südöstlich von Bujumbura.

Einzelnachweise

Provinz Bujumbura Rural

Mont Heha


American Warships ist ein Low-Budget-Science-Fiction-Film von The Asylum aus dem Jahr 2012. Der Film ist ein Mockbuster zu Peter Bergs Battleship.

Handlung
Eine unbekannte Gruppe von außerirdischen Kriegsschiffen zerstört eine südkoreanische Insel und mehrere US-Zerstörer und Flugzeugträger. Die Angreifer benutzen dabei eine EMP-Waffe, mit deren Hilfe sie die gesamte moderne Mikroelektronik der Schiffe und Flugzeuge ausschalten. Auch das teilweise bereits zum Museum umgebaute Schlachtschiff USS Iowa, das sich gerade auf seiner letzten Überfahrt nach San Pedro befindet, wird von dieser Waffe getroffen. Alle elektronischen Geräte fallen ebenfalls aus, nur die historische Technik basierend auf Radioröhren wird von dem EMP nicht zerstört. Das Schlachtschiff kann daher mit Hilfe eines alten Kurzwellentransceivers mit dem Hauptquartier kommunizieren. Als die Außerirdischen auch eine nordkoreanische Basis angreifen, eskaliert die Situation. Der POTUS schickt mehrere Northrop B-2-Bomber los, die einen atomaren Erstschlag der Gegenseite verhindern sollen. Einige von ihnen werden ebenfalls von den Außerirdischen zerstört und es droht ein Dritter Weltkrieg. Der Besatzung der USS Iowa gelingt es, mit Hilfe bereits eingelagerter, historischer Munition die außerirdischen Kriegsschiffe zu zerstören und einen Außerirdischen an Deck zu bringen. Sie sind radioaktiv und wollten die Menschheit dazu bringen, sich mit Hilfe ihrer eigenen Atomwaffen selbst auszulöschen, um anschließend den Planeten zu übernehmen.

Hintergrund
Der Film wurde innerhalb von 2 Wochen hauptsächlich auf dem Schlachtschiff USS North Carolina gedreht und besitzt über 250 VFX-Shots. Aufgrund einer Klage der Universal Studios musste The Asylum den Film von American Battleship in American Warships umbenennen.

Der Plot der zu Beginn des Angriffs außer Gefecht gesetzten hochwertigen Elektronik wurde bereits ganz ähnlich zu Beginn der Fernsehserie Battlestar Galactica verwendet. Auch hier wird die Handlung von einem Schlachtschiff (Kampfstern) getragen, das bereits weitgehend zum Museumsschiff umgebaut wurde.

Der im deutschsprachigen Raum betitelte Film American Warships 2 (2014) heißt im Original Bermuda Tentacles und wurde ebenfalls von The Asylum produziert.

Kritik

Veröffentlichung
In den USA erschien der Film am 15. Mai 2012 auf DVD und Blu-Ray Disc. Veröffentlichungstermin in Deutschland war der 5. Juli 2012.

Einzelnachweise

Weblinks

 American Warships auf der Website von The Asylum

Science-Fiction-Film
Actionfilm
Low-Budget-Film
US-amerikanischer Film
Mockbuster
Filmtitel 2012
Direct-to-Video-Produktion
Außerirdische im Film

American Warships


هندسة الإلكترونيات أو الهندسة الإلكترونية  ويطلق عليها أيضا اسم هندسة الاتصالات هي فرع الهندسة الكهربائية الذي يتعامل مع المكونات الكهربائية الفعالة غير الخطيّة (مثل أشباه الموصلات خاصة الترانزستور والدايود والدوائر المتكاملة) بغرض تصميم الدوائر الالكترونية، الأجهزة، المعالجات الدقيقة، المتحكمات الدقيقة والأنظمة الإلكترونية. كما تعنى هندسة الإلكترونيات بتصميم المكونات الالكترونية الفعالة، عادة بالاعتماد على لوحة الدارات المطبوعة.

تٌعتبر هندسة الإلكترونيات فرع من الأصل الأكاديمي الأكبر الهندسة الكهربائية، لكنها تشمل مجال هندسي أوسع، يغطي العديد من المجالات الفرعية مثل الإلكترونيات التناظرية، الإلكترونيات الرقمية، الأنظمة المضمنة، الإلكترونيات الاستهلاكية والالكترونيات الصناعية.

تهتم هندسة الإلكترونيات بتنفيذ المبادئ والتطبيقات والخوارزميات المتطورة عن العديد من المجالات ذات الصلة، على سبيل المثال فيزياء الجوامد، هندسة البث، والاتصال عن بعد، ونظم التحكم، معالجة الإشارة، وهندسة الأنظمة وهندسة الحاسب الآلي، هندسة الأجهزة الدقيقة وتحكم الطاقة الالكترونية، والروبوتية وغيرها الكثير.
تعتبر جمعية مهندسي الكهرباء والإلكترونيات وجمعية الهندسة والتقنية من أهم المنظمات وأكثرها تأثيرا في هندسة الإلكترونيات.

علاقة الهندسة الإلكترونية بالهندسة الكهربائية
الالكترونيات هي حقل فرعي ضمن الموضوع الأكاديمي الأوسع الهندسة الكهربائية. في الشهادات الأكاديمية قد تذكر بعض الجامعات لفظ «هندسة الإلكترونيات»، في حين أن الجامعات الأخرى تكتفي بلفظ «الهندسة الكهربائية» في شهادتها الأكاديمية. لا يزال مصطلح مهندس كهربائي يستخدم في العالم الأكاديمي أثناء الإشارة لمهندس الهندسة الإلكترونية. ومع ذلك، فإن بعض الناس يرون أن مصطلح «مهندس كهربائي» ينبغي أن يكون مخصصا لأولئك المتخصصين في هندسة الطاقة والتيارات الكبيرة والجهد العالي، في حين يرى آخرون أن الطاقة هي موضوع فرعي في الهندسة الكهربائية. في السنوات الأخيرة هناك نمو في الدورات التي تمنح درجات مميزة لهذه الفروع الهندسة مثل «هندسة المعلومات»، «هندسة النظم» و «هندسة الاتصالات»، وما لحق ذلك من وجود أقسام أكاديمية بنفس الأسماء، والتي عادة لا تُعتبر مجالات فرعية لهندسة الإلكترونيات ولكن للهندسة الكهربائية.

تاريخ
انبثقت فكرة تكريس علم الإلكترونيات كمجال منفصل بسبب التحسينات التقنية في صناعة تلجراف أواخر القرن التاسع عشر، وصناعات الراديو والتلفاز أواخر القرن العشرين، فانجذب الناس للراديو بسبب بهاء تصنيعه، وكان يستقبل في البداية ثم بعد أذلك أصبح يرسل الاشارات، وكان أغلب من يذهبون للبث الإذاعي «هواه» وذلك في الفترة قبل الحرب العالمية الأولى.

بعبارة أعم، فإن تخصص الهندسة الالكترونية وُلد من تطوير معدات الهاتف والراديو والتلفاز، بجانب عدد كبير من الأجهزة الالكترونية التي طُورت أثناء الحرب العالمية الثانية
مثل رادار والسونار وأنظمة الاتصال والذخائر المتقدمة وأنظمة التسليح،
 وكان المصطلح باسم «هندسة الراديو» انذاك. إلا أن بدأ مصطلح الهندسة الإلكترونية في الظهور، أخذت هندسة الإلكترونيات استقلاليتها عن هندسة الكهرباء بداية في المملكة المتحدة عام 1960 م.

علم الالكترونيات

يهتم علم الالكترونيات بتصميم واختبار الدوائر الإلكترونية بالاستعانة بالخصائص الكهرومغناطيسية للعناصر الكهربية مثل المقاومة والمكثف والمحث وترانزستور بغرض تحقيق وظيفة محددة. أحد الأمثلة علي هذه الدوائر دائرة التوليف، التي تسمح لمستخدم الراديو بترشيح كل المحطات ما عدا محطة.

يقوم مهندسو الالكترونيات في تصميم الدوائر المتكاملة أولا ببناء مخطط الدائرة الذي يحدد المكونات الكهربائية ويصف الترابط بينها. وبعد الانتهاء، يقوم مهندسو دارة التكامل الفائق بتحويل المخطط إلى تصميمات فعلية، ترسم طبقات الموصلات وأشباه الموصلات المتنوعة واللازمة لبناء الدائرة. التحويل من التخطيط إلى التصميم يمكن أن يتم عن طريق البرمجيات (انظر أتمتة التصميم الإلكتروني) ولكن في كثير من الأحيان يتطلب الأمر توليف بشري دقيق لتقليل مساحة واستهلاك الطاقة. وبمجرد الانتهاء من التصميم، يمكن إرساله إلى مصنع تصنيع نبائط أشباه الموصلات.

بالنسبة لأنظمة التعقيد المتوسط فقد يستخدم المهندسون نمذجة في إتش دي إل لأجهزة المنطق القابلة للبرمجة ومصفوفة البوابات المنطقية القابلة للبرمجة.

ويمكن بعد ذلك تجميع الدوائر المتكاملة ومصفوفة البوابات المنطقية القابلة للبرمجة وغيرها من المكونات الكهربائية الأخرى على لوحات الدوائر المطبوعة لتشكيل دوائر أكثر تعقيدا. وفي الوقت الحالي توجد لوحات الدوائر المطبوعة في معظم الأجهزة الإلكترونية بما في ذلك أجهزة التلفزيون وأجهزة الكمبيوتر ومشغلات الصوت.

المجالات الفرعية
الهندسة الإلكترونية لديها العديد من المجالات الفرعية. وسيأتي وصف لبعض أشهر هذه المجالات. وبرغم وجود مهندسين يركزون بشكل حصري على مجال فرعي، إلا أن هناك أيضا العديد من الذين يركزون على مزيج من المجالات الفرعية.

معالجة الإشارات والتي تتعامل مع تحليل والتلاعب بالإشارات. والتي يمكن أن تكون إشارات تناظرية تختلف بشكل مستمر وفقا للمعلومات. أو إشارات رقمية تختلف وفقا لسلسلة من القيم المنفصلة التي تمثل المعلومات.

وفيما يتعلق بالإشارات التناظرية، قد تشمل معالجة الإشارة تضخيم وترشيح الإشارات السمعية للمعدات السمعية أو تضمين وإزالة تضمين إشارات الاتصال عن بعد. أما فيما يتعلق بالإشارات الرقمية، قد تنطوي معالجة الإشارات على الضغط، والتحقق من الأخطاء والكشف عنها وتصحيحها.

هندسة الاتصال عن بعد والتي تتعامل مع نقل المعلومات عبر قناة مثل الكابل المحوري أو الألياف البصرية أو الفراغ.

يتطلب الإرسال عبر الفضاء الحر أن يتم تشفير المعلومات في الموجة الحاملة من أجل تحويل المعلومات إلى تردد حامل مناسب للإرسال، ويعرف ذلك بالتضمين. وتشمل التقنيات الشائعة للتضمين التناظري تضمين الشدة وتضمين التردد. يؤثر اختيار نمط التضمين على تكلفة وأداء النظام، وهذه العوامل يجب أن تكون متوازنة بعناية من قِبل المهندس.

وبمجرد تحديد خصائص إرسال النظام، يقوم مهندسو الاتصالات بتصميم أجهزة الإرسال والاستقبال اللازمة لهذه الأنظمة. ويتم الجمع بين الإرسال والاستقبال في بعض الأحيان لتشكيل جهاز اتصال في اتجاهين يعرف باسم جهاز الإرسال والاستقبال. ويُمثل استهلاك المرسل للطاقة أحد الاعتبارات الرئيسية في تصميمه، حيث أن استهلاك الطاقة يرتبط ارتباطا وثيقا بقوة الإشارة. وإذا كانت قوة إشارة المرسل غير كافية فستكون معلومات الإشارة تالفة بسبب الضوضاء.

هندسة التحكم لديها مجموعة واسعة من التطبيقات، بداية من أنظمة الطيران والدفع للطائرات التجارية وصولا لمثبت السرعة الموجود في العديد من السيارات الحديثة. كما تلعب دورا هاما في الأتمتة الصناعية.

يستفيد مهندسي التحكم في كثير من الأحيان من التغذية المرتجعة عند تصميم أنظمة التحكم. على سبيل المثال، سيارة لديها مثبت سرعة، فإنه يتم مراقبة سرعة السيارة باستمرار وإرسال هذه البيانات إلى النظام الذي يضبط إنتاج طاقة المحرك وفقا لذلك. وحيثما توجد ردود فعل منتظمة، يمكن استخدام نظرية التحكم لتحديد كيفية استجابة النظام لهذه التغذية المرتجة.

هندسة الأجهزة تتعامل مع تصميم الأجهزة لقياس الكميات الفيزيائية مثل الضغط والتدفق ودرجة الحرارة.

تصميم مثل هذه الأجهزة يتطلب الفهم الجيد للفيزياء التي غالبا ما تمتد إلى ما وراء نظرية الكهرومغناطيسية. على سبيل المثال، تستخدم مسدس الرادار تأثير دوبلر لقياس سرعة المركبات القادمة. وبالمثل، تستخدم المزدوجات الحرارية تأثير بلتيير-سيبيك لقياس الفرق في درجة الحرارة بين نقطتين.

في كثير من الأحيان لا يتم استخدام الأجهزة بذاته، ولكن يُستخدم كمجس لأنظمة كهربائية أكبر. على سبيل المثال، يمكن استخدام المزودوجة الحرارية للمساعدة في بقاء درجة حرارة الفرن ثابته. لهذا السبب، غالبا ما ينظر إلى هندسة الأجهزة على أنها نظير لهندسة التحكم.

هندسة الحاسوب تتعامل مع تصميم أجهزة وأنظمة الكمبيوتر. ويتضمن ذلك تصميم أجهزة حاسوبية جديدة، وتصميم أجهزة المساعد الرقمي الشخصي أو استخدام أجهزة الكمبيوتر للتحكم في محطة صناعية. كما أن تطوير الأنظمة المضمنة (أنظمة المعدة لمهام محددة مثل الهواتف المحمولة) يدخل أيضا في هذا المجال. ويتضمن هذا المجال أيضا وحدات التحكم متناهية الصغر وتطبيقاتها. قد يعمل مهندسو الكمبيوتر أيضا على برنامج النظام. ومع ذلك، فإن تصميم أنظمة البرمجيات المعقدة غالبا ما يكون مجال هندسة البرمجيات، والتي تُعتبر تخصص مختلف.

هندسة دارة التكامل الفائق تتعامل مع تصنيع الدوائر المتكاملة والمكونات الإلكترونية.

التعليم والتدريب
يحصل مهندس الالكترونيات عادة على شهادة أكاديمية مع تخصص في الهندسة الإلكترونية. مدة الدراسة لهذه الدرجة عادة ما تكون ثلاث أو أربع سنوات، وتعرف درجة الانتهاء باسم بكالوريوس الهندسة، بكالوريوس العلوم، بكالوريوس العلوم التطبيقية، أو بكالوريوس التكنولوجيا اعتمادا على الجامعة مصدر الشهادة. تقدم العديد من الجامعات في المملكة المتحدة درجة الماجستير في الهندسة على مستوى الدراسات العليا.

يختار بعض مهندسي الالكترونيات متابعة درجة الدراسات العليا مثل ماجستير في العلوم، الدكتوراه الفلسفية في الهندسة، أو دكتوراه الهندسة. يتم إدخال درجة الماجستير في بعض الجامعات الأوروبية والأمريكية كدرجة أولى، والتمييز بين مهندس البكالوريوس والدراسات العليا غالبا ما يكون أمرا صعبا. وفي هذه الحالات، تؤخذ الخبرة في الاعتبار. قد تتكون درجة الماجستير إما من البحوث، والدورات الدراسية أو خليط من الاثنين. وتتكون دكتوراه الفلسفة من مكون بحثي كبير، وغالبا ما ينظر إليه على أنه نقطة الدخول إلى الأوساط الأكاديمية.

في معظم البلدان، تُمثل درجة البكالوريوس في الهندسة الخطوة الأولى نحو الاعتماد وبرنامج الدرجات نفسه يكون معتمد من قبل هيئة مهنية. بعد الانتهاء من برنامج درجات معتمد يجب على المهندس تلبية مجموعة من المتطلبات (بما في ذلك متطلبات الخبرة في العمل) قبل أن يتم اعتماده. وبمجرد اعتماده، يُطلق عليه لقب مهندس محترف (في الولايات المتحدة وكندا وجنوب أفريقيا) أو مهندس معتمد أو مهندس مدمج (في المملكة المتحدة وأيرلندا والهند وزيمبابوي)، ومهندس محترف معتمد (في أستراليا ونيوزيلندا) أو المهندس الأوروبي (في الكثير من الاتحاد الأوروبي).
ويختار بعض الفيزيائيين المدربين أيضا أن يصبحوا مهندسين الكترونيين.

الحصول علي درجة علمية في الالكترونيات عموما يتضمن وحدات تغطي الفيزياء والكيمياء والرياضيات وإدارة المشاريع ومواضيع محددة في الهندسة الكهربائية. في البداية، تغطي هذه الموضوعات معظم، إن لم يكن كل، المجالات الفرعية للهندسة الإلكترونية. ثم یختار الطلاب التخصص في مجال فرعي واحد أو أکثر.

ومن أساسيات هذا التخصص علوم الفيزياء والرياضيات لأنها تساعد في الحصول على وصف نوعي وكمي لكيفية عمل هذه النظم. وفي عالم اليوم، فإن معظم الأعمال الهندسية تنطوي على استخدام أجهزة الكمبيوتر، ومن الشائع استخدام التصميم بمساعدة الكمبيوتر وبرامج المحاكاة عند تصميم الأنظمة الإلكترونية. على الرغم من أن معظم المهندسين يفهمون نظرية الدائرة الأساسية، والنظريات التي يستخدمها المهندسين عموما تعتمد على العمل الذي يقومون به. على سبيل المثال، ميكانيكا الكم والفيزياء الحالة الصلبة قد تكون ذات صلة لمهندس يعمل على دارة التكامل الفائق ولكن لا علاقة لها إلى حد كبير للمهندسين الذين يعملون مع النظم الكهربائية الكبيرة.

بصرف النظر عن الكهرومغناطيسية ونظرية الشبكة، فإن البنود الأخرى في المنهج هي خاصة لدورة هندسة الالكترونيات. دورات الهندسة الكهربائية لديها تخصصات أخرى مثل الآلات وتوليد وتوزيع الطاقة. هذه القائمة لا تشمل منهج الرياضيات الهندسية واسعة النطاق التي هي شرط أساسي للحصول علي الشهادة.

الكهرومغناطيسية
عناصر التفاضل الشعاعي: التباعد والتدور و
ونظرية ستوكس ونظرية التباعد
ومعدلات ماكسويل: المتفاضلة والمتكاملة. المعادلة الموجية، متجه بوينتنغ. الموجة المستوية: وانتشارها خلال وسائط مختلفة. الانعكاس والانكسار؛ سرعة الطور وسرعة المجموعة؛ تأثير الجلد. خطوط النقل: مقاومة مميزة. تحول المقاومة؛ مخطط سميث؛ توفيق المعاوقة؛ إثارة النبض. الموجهات؛ مسألة القيمة الحدية؛ ترددات القطع؛ تشتت العلاقات. الهوائيات: هوائيات ثنائية القطب؛ صفائف الهوائي؛ نمط الإشعاع؛ نظرية التبادل، كسب الهوائي.

تحليل الشبكة
الرسوم البيانية للشبكة: المصفوفات المرتبطة بالرسوم البيانية؛ معدل الإصابة، مجموعة القطع الأساسية، ومصفوفات الدائرة الأساسية. طرق الحل: تحليل عقدي وشبكي. نظريات الشبكة: تراكب، طاقة النقل القصوي لثيفينين ونورتون، تحول واي-دلتا. تحليل الحالة الجيبية باستخدام المطوار. وغير ذلك

الأجهزة والدوائر الإلكترونية
الأجهزة الإلكترونية: نطاقات الطاقة في السيليكون، السيليكون الداخلي والخارجي. حامل النقل في السيليكون: تيار الانتشار، تيار الانجراف، والتنقل، والمقاومة. التوليد وإعادة تركيب الناقلات. وصلة الموجب والسالب، دايود، دايود زنر، دايود نفقي، ترانزستور ثنائي القطبية، ترانزستور حقلي وصلي، موسفت، صمام ثنائي باعث للضوء، وصلة ثلاثية وصمام الصورة الثنائي، الليزر. تكنولوجيا الأجهزة: عملية تصنيع الدوائر المتكاملة، الأكسدة، الانتشار، غرس الأيونات، ضوئي، زجاجة ن، زجاجة ب، زجاجة مزدوجة.

الاتصالات
أنظمة الاتصالات التناظرية

أنظمة الاتصالات الرقمية

الهيئات المهنية
تشمل الهيئات المهنية الملحوظة بالنسبة لمهندسي الإلكترونيات معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات ومؤسسة المهندسين الكهربائيين (التي أعيد تسميتها الآن جمعية الهندسة والتقنية). ويتم الاعتراف المهني بأعضاء جمعية الهندسة والتقنية في أوروبا كمهندسين كهربائيين ومهندسين حاسب آلي. ويزعم أعضاء معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات أنهم ينتجون 30% من الأدب العالمي في الهندسة الكهربائية/الإلكترونية، ولديه أكثر من 430,000 عضو، ويقيم أكثر من 450 مؤمتر برعايتة منفردا أو مشتركا معه غيره في جميع أنحاء العالم كل عام.

هندسة المشاريع
بالنسبة لمعظم المهندسين غير العاملين في طليعة تصميم النظام وتطويره، لا يمثل العمل الفني سوى جزء صغير من العمل الذي يقومون به. حبث يُنفق الكثير من الوقت على مهام مثل مناقشة المقترحات مع العملاء، وإعداد الميزانيات وتحديد مواعيد المشاريع. يدير العديد من كبار المهندسين فريق من الفنيين أو المهندسين الآخرين، ولهذا السبب، مهارات إدارة المشاريع مهمة. تتضمن معظم المشاريع الهندسية شكل من أشكال الوثائق ولهذا فإن مهارات الاتصال المكتوبة بشكل قوي تُعتبر مهمة جدا.

تتنوع أماكن عمل مهندسي الإلكترونيات بحسب نوع العمل الذي يقومون به. ويمكن العثور على مهندسي الالكترونيات في بيئة المختبر البكر من مصنع أشبه الموصلات، أو مكاتب شركة استشارية أو في مختبر البحوث. وقد يجد مهندسو الإلكترونيات أنفسهم، خلال حياتهم العملية، يُشرفون على مجموعة واسعة من الأفراد، بما في ذلك العلماء والكهربائيين ومبرمجي الحواسيب وغيرهم من المهندسين.

يُشكل تقادم المهارات التقنية مصدر قلق أساسي لمهندسي الالكترونيات. ومن ثم، فإن العضوية والمشاركة في الجمعيات التقنية، والاستعراض المنتظم للدوريات في الميدان والتعلم المستمر، كلها أمور أساسية للحفاظ على الكفاءة.

انظر أيضًا

 هندسة كهربائية
 هندسة
 كلية الهندسة الإلكترونية

مراجع

تخصصات الهندسة
هندسة الحاسوب
هندسة الكهرباء

هندسة الإلكترونيات


Delfins ( für "Delphine") war eine portugiesische Pop-Band.

wikt:pt:delfins

Geschichte
Die Band geht zurück auf die ersten Proben im Jahr 1981. Der Sänger Miguel Ângelo, Bruder des Gründungsbassisten João Carlos, kam 1982 in die Gruppe, die sich 1983 mit dem Schlagzeuger Pedro Malkow komplettierte. In dem Jahr gaben sie ihr erstes Konzert, auf der Hochzeit der Schwester ihres Gitarristen Fernando Cunha, am Strand von Praia do Guincho nahe ihrem Heimatort Cascais. 1984 nahmen sie ihre erste Single auf, für das Independent-Label Fundação Atlântica (von Pedro Ayres Magalhães u. a.). In einer der Aufnahmepausen im Studio wird ihr Name von ihrem Manager António Cunha, dem Bruder des Gitarristen, auf Delfins festgelegt. Die Platte erschien als Single und als Maxi-Single.

1985 spielten sie erstmals im Lissabonner Rock Rendez-Vous, und traten beim Festival da Canção 1985 der RTP an, das über den Vertreter Portugals beim Eurovision Song Contest 1985 entschied. Mit ihrem Lied A Casa da Praia belegten sie dabei den letzten Platz.

Ihr folgendes Debüt-Album Libertação wird von Carlos Maria Trindade produziert und von EMI-Valentim de Carvalho 1987 veröffentlicht. Es enthält sieben eigene Lieder und eine Version des Liedes Canção de engate, von António Variações. 1988 erschien ihr zweites Album und eine Maxi-Single des Stücks 1 Lugar ao Sol, und sie eröffneten das Konzert von Simply Red in Cascais.

1990 wechselten sie das Label und wurden die erste portugiesische Band der Bertelsmann Music Group (BMG). Im gleichen Jahr erschien ihr drittes Album Desalinhados, und sie eröffneten das Konzert von Tina Turner im Stadion von Sporting Lissabon (neben dem heutigen Estádio José Alvalade XXI).

1993 veröffentlichen sie ihr Konzeptalbum Ser Maior als Doppel-CD und als Triple-LP, das sie in ihren eigenen 1 Só Céu-Studios aufgenommen hatten. Sie spielten im Zénith (Paris) und gaben drei ausverkaufte Konzerte hintereinander im Lissabonner Teatro da Trindade. 1994 beteiligten sie sich an den Tribut-Projekten für José Afonso und António Variações, und komponierten die Musik (und spielten einige Nebenrollen) im Stück Breve Sumário da História de Deus von Gil Vicente, von Carlos Avilez am Teatro Experimental de Cascais inszeniert.

1995 traten sie in Macau und im Vorprogramm von Fernanda Abreu in Rio de Janeiro auf. In dem Jahr erschien eine weitere Best-of-Kompilation, mit zwei neuen Liedern. Vor allem eines der beiden neuen Stücke, das Titel-gebende O Caminho da Felicidade, wird außerordentlich erfolgreich, und das Album erhält Sechsfach-Platin. 1996 veröffentlichten sie ihr Album Saber A-Mar, das sie mit Musikern in aller Welt aufnahmen, vor allem in Brasilien, mit Roberto Fréjat (der Band Barão Vermelho), mit Paulinho Moska, der Bläsersektion von Djavan, und dem Rapper Gabriel o Pensador, aber auch mit einem Zulu-Chor.

1997 wurden sie für 500.000 verkaufte Einheiten der Tonträger, die sie für die BMG veröffentlichten, von ihrer Plattenfirma geehrt. Im gleichen Jahr traten sie an drei ausverkauften Abenden im Coliseu dos Recreios in Lissabon auf, und sie spielten in der Brixton Academy in London.

1998 veröffentlichten sie ihr Album Azul auch in einer spanisch (kastilisch) eingesungenen Version, die in Spanien und einigen anderen Ländern veröffentlicht wurde. Nach der Rückkehr einiger älterer Bandmitglieder sangen sie, als inzwischen siebenköpfige Band, die Titelmusik der portugiesischen Ausgabe von Big Brother (Fernsehshow), und veröffentlichten 2000 ihr siebtes Album Del7ins (manchmal auch als Se7e gelistet), das jedoch die Verkaufserwartungen enttäuschte.

Nach einigen Best-of-Zusammenstellungen und Live-Mitschnitten, die teilweise auch als DVD erschienen (darunter ihr Konzert im Centro Cultural de Belém), veröffentlichten sie 2007 ihr in England aufgenommenes Album Delfins.

2009 gaben sie das Ende als aktive Band bekannt, mit einer Abschiedstour, und ihrem letzten Konzert, Silvester 2009 in der Strandbucht ihres Heimatortes Cascais. Für die Zukunft haben sie jedoch die Veröffentlichung von bisher noch unveröffentlichten Bild- und Tonaufnahmen angekündigt.

Die Musiker der Delfins waren gelegentlich beteiligt an anderen Projekten, darunter das erfolgreiche All-Star-Projekt Resistência. Vor allem der Sänger Miguel Ângelo, der auch als Musikmoderator im Fernsehen und mit Solo-Alben wirkte, aber auch Bassist Rui Fadigas und Gitarrist Fernando Cunha veröffentlichen Alben, solo und als Gäste anderer Bands. So ist Ângelo Teil des Bandprojektes Movimento, das sich den Neuinterpretationen portugiesischer Unterhaltungsmusik der 60er Jahre widmet, angelehnt an den Stil von Motown und den Mods.

Diskografie

 1987: Libertação
 1988: U Outro Lado Existe
 1990: Desalinhados
 1993: Ser Maior – Uma História Natural
 1994: Breve Sumário da História de Deus
 1995: O Caminho Da Felicidade (Best of) (PT: )
 1996: Saber Amar (PT: )
 1996: 1 Lugar Ao Sol – Colecção Caravela (Best of)
 1998: Azul
 2000: Del7ins/Se7e
 2002: Babilónia
 2003: O Caminho Da Felicidade II (Best of)
 2004: Lugar Ao Sol – Colecção Caravelas (Best of)
 2005: De Corpo e Alma – Acústico! (live)
 2007: Delfins
 2006: Grandes Êxitos (Best of)
 2008: A Solidão do Sonhador e Outros Vôos do Grande Urso Branco/Urso
 2008: Delfins@RFM:Radio Sessions (live)
 2010: 25 Anos, 25 Êxitos, 1 Abraço (live)
 2015: Ser Maior, Uma História Natural

Videoalben
 2003: Baía de Cascais 96 – O Caminho da Felicidade ao Vivo (Live-DVD)
 2005: De Corpo e Alma – Acústico! – Ao Vivo no CCB (Live-DVD)
 2010: 25 Anos, 25 Êxitos, 1 Abraço (Live-DVD)

Literatur
 José Manuel Simões: Delfins. Pub. Europa-América, Mem Martins 1998, ISBN 972-1-04456-3.
 Adolfo Ana: Delfins (Comic-CD), Tugaland/A Bela e o Monstro, Lissabon 2011, ISBN 978-989-8508-13-3.
 Salwa Castelo-Branco: Enciclopédia da Música em Portugal no Século XX, C–L. Temas&Debates, Lissabon 2010, ISBN 978-989-644-098-5.

Quellen

Weblinks

 Delfins bei Myspace

Popband
Portugiesische Band

Delfins


A
 Adnan Yıldırım(en) (1957 – 1994), bkn. Susurluk skandalı.
 Ahmet Yıldırım (anlam ayrımı)

 Ali Yıldırım
 Almas Yıldırım, Azerbaycan Muhaciret Edebiyatı şairi
 Aziz Yıldırım, (d. 1952), Türk iş adamı, inşaat mühendisi ve Fenerbahçe Spor Kulübü'nün başkanı.

B
 Binali Yıldırım, Türkiye Cumhuriyeti Ulaştırma Bakanı
 Bülent Yıldırım

C
 Cem Yalçın Yıldırım

D
 Diyap Ağa

G
 Gülseren Yıldırım, Türk ses sanatçısı

H
 Haluk Yıldırım
 Hasanali Yıldırım, Türk yazar

K
 Kaya Yıldırım
 Kesire Yıldırım

M
 Mahmut Yıldırım
 Mehmet Salih Yıldırım, Türk siyasetçi.
 Murat Yıldırım - Türk sinema oyuncusu
 Murat Yıldırım - Ardahan valisi
 Murat Yıldırım - Çorum milletvekili
 Mustafa Yıldırım, Türk bürokrat.

S
 Suat Yıldırım

Ş
 Şaban Yıldırım, Türk futbolcu

U
 Uğur Yıldırım, Türk futbolcu

V
 Vural Yıldırım, Türk müzikolog

Y
 Yalçın Yıldırım, Türk matematikçi
 Yunus Yıldırım, Türk futbol hakemi

Türkçe soyadları

Yıldırım (soyadı)


Dimitris Tsovolas (; 4 September 1942 – 25 February 2022) was a Greek politician who served as Minister of Finance from 1985 to 1989.

Early life and education
Tsovolas was born at Melissourgoi, a village outside Arta, Epirus in 1942. He went on to study law at the Aristotle University of Thessaloniki. He worked as a lawyer in Arta.

Political career
Tsovolas later began his career in politics as a member of PASOK. He was first elected member of the Parliament representing Arta in 1977. He was reelected in 1981 and 1985. He was then elected as an MP for northern Athens.

Tsovolas served in the Ministry of Finance in Andreas Papandreou's government from 1981 to 1989, serving as a deputy minister from 1981 to 1985, and as the full Minister of Finance from 1985 to 1989.

In 1989 he was tried for the so-called Koskotas scandal and was sentenced to 2 years in prison and 3 years lack of his political rights.

In October 1995 he left PASOK and on 20 December that year he founded the Democratic Social Movement.

Personal life and death
Tsovolas was married and had two children. He died on 25 February 2022, at the age of 79.

Honours
Tsovolas was awarded the highest Order of the FRY from Slobodan Milosević on 11 December 1999.

References

1942 births
2022 deaths
Democratic Social Movement politicians
Finance ministers of Greece
20th-century Greek lawyers
Greek politicians convicted of crimes
PASOK politicians
Deaths from cancer in Greece
People from Arta (regional unit)

Dimitris Tsovolas


Vjerska arhitektura ili sakralna arhitektura (iz latinskog sacer – "sveti")  arhitektonska je praksa, koja služi za religiozne svrhe. Postoji mnogo različitih vrsta vjerske arhitekture koje služe za slavljenje Boga kao što su: crkva, katedrala, hram, džamija, sinagoga i dr. Funkcionalnost sakralnih objekata podređena je simboličnoj ulozi, koju hramovi imaju. Zbog velikog duhovnog značaja vjerske građevine najbolje su očuvani arhitektonski objekti.

Arhitekt Norman L. Koonce sugerirao je, da je cilj vjerske arhitekture da učini "transparentnom granicu između materije i uma, tijela i duha". Govoreći o vjerskoj arhitekturi, povjesničar Richard Kieckhefer sugerira, da je ulazak u vjersku zgradu metafora za ulazak u duhovni odnos. Smatra, da se sveti prostor može analizirati pomoću tri faktora koji utječu na duhovni proces: longitudinalni prostor naglašava procesiju i vraćanje sakramentalnih činova, prostor gledališta sugerira na proglašenje i odgovor, a novi oblici zajedničkog prostora dizajnirani za okupljanje služe kako bi se poboljšala intimnost i sudjelovanje u bogosluženju. Znanstvenik religioznih studija Florin George Călian potvrđuje da je "sveti prostor mjesto, gdje transcendentno postaje imanentno i gdje posvećenik može pristupiti Bogu".

Moderna vjerska arhitektura obuhvaća nekoliko stilova sličnih karakteristika što rezultira pojednostavljenjem oblika i eliminacijom ornamenata. Najutjecajniji modernistički arhitekti u ranom do sredine 20. stoljeća su: Dominikus Böhm, Rudolf Schwarz i Auguste Perret. Dok su svjetovne građevine očito imale veći utjecaj na razvoj moderne arhitekture, izvrsnih primjera moderne arhitekture može se pronaći u sakralnim građevinama 20. stoljeća poput katedrale u Los Angelesu iz 2002. godine.

Izvori

Galerija

Vjerski objekti
Crkvena arhitektura

Vjerska arhitektura


El Paso County may refer to:

El Paso County, Colorado
El Paso County, Texas
El Paso County, Kansas Territory

El Paso County


Poslovna škola Wharton Pensilvanijskog sveučilišta, poznatija pod nadimcima Wharton School i Wharton, je privatna poslovna škola u sastavu Sveučilišta u Pensilvaniji sa sjedištem u Philadelphiji. Članica je športske Lige bršljana i unutar sveučilišta, jedna od Kolonijalnih koledža. Osnovana je 1881. godine zahvaljujući novčanim prilozima američkog poduzetnika Josepha Whartona, kao prva poslovna škola na svijetu.

Njezin program za posijediplomski studij Master of Business Administration (MBA) proglašen je najboljim na svijetu u izboru internetske stranice Business Insider i britanske tvrtke Quacquarelli Symonds. Časopis Forbes i tvrtka U.S. News & World Report proglasili su cjelokupni poslijediplomski studijski program najboljim u Sjedinjenim Američkim Državama. Sama škola uvrštena je popis 50 najboljih poslovnih škola u svijetu.

Prema procjenama i istraživanjima spomenute tvrtke U.S. News & World Report, poduzetnici i ekonomisti s Poslovne škole Warton imaju najvišu godišnju osnovnu plaću u SAD-u, koja iznosi oko 125.000 američkih dolara. Istovremeno, ekonomski stručnjaci s ovom diplomom jedni su od natraženijih i najcjenjenijih u zemlji. Škola ima preko 95.000 diplomanata iz 153 zemlje svijeta, a među poznatijima su Donald Trump, Warren Buffett, Elon Musk, Michael Moritz, John Sculley i drugi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Visokoškolske ustanove u SAD-u
Poslovne škole
Gospodarstvo SAD-a


Yirmisekiz Mehmed Çelebi (ö. 1732), Osmanlı devlet adamı.

Yaşamı
Yirmisekiz Mehmed Çelebi, Edirne'de Gürcü kökenli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Doğum tarihi tam olarak belli değildir. Yeniçeri ocağında Saksoncubaşı iken Peç Seferinde şehit düşen Süleyman Ağa'nın oğludur. Kendisi de Yeniçeri ocağında yetişmiştir. Yirmi sekizinci ortada hizmet gördüğü için hayatı boyunca bu isimle anılmıştır. Çorbacılık ve muhzır ağalığında bulunduktan sonra yeniçeri  kâtibi oldu. Darphane nâzırlığı ve şıkk-ı sâlis defterdarlığı görevlerinde bulundu. Sultan III. Ahmed saltanatında başmuhasebeci oldu.

1720 yılında bu görevde bulunduğu sırada Fransa'ya büyükelçi olarak gönderildi. Osmanlı Devleti'nde ilk defa olarak devamlı bir elçilik görevi ülke dışına çıkan devlet görevlisi olan Mehmed Çelebi, Paris'te on bir ay kaldı. Dönüşünde, seyâhati sırasında gördüklerini bir kitap halinde padişaha sundu.

Mehmed Efendi'nin, ""Fransa'nın vesait-i umran ve maarifine dahi layıkıyla kesb-i ıttıla ederek kabil-i tatbik olanların takriri" için gönderildiği elçiliğini anlattığı Sefâretnâme'si tarihî ve edebî açıdan bu alanda yazılmış en önemli eserlerden biridir. 1757'de Fransızca'da ilk defa 1842'de çevrilmiş ve basılmıştır.<ref>"Relation de l'ambassade de Muhammed Effendi, Paris 1842</ref> Osmanlıca ilk basımı Hicri 1206'da yapılmıştır.

Kitabında İstanbul-Paris yolculuğu, Fransızların veba korkusuyla Toulon'da heyeti 40 gün karantinada tutuşu, Bordeaux üzerinden Paris'e varışı, XV. Louis tarafından kabul edilişi, katıldığı askeri merasimler ve Paris'in ilgi çekici yerlerini konu edinmiştir. Mehmed Çelebi ayrıca, giyimi, hali, tavrı, konuşması ve terbiyesiyle, başta saray olmak üzere, ilim ve teknik kurumlarından ve genel anlamda Fransızlardan da takdir gördü. Fransa o dönemde ittifak arayışı içinde ve talebkar bir konumda olduğundan elçiye gösterilen ilgi ve özeni anlamak mümkündür.

Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin elçiliği, İbrahim Müteferrika'nın matbaası ve Paris'teki Tuileries Sarayını örnek alan Lale Devri'nin ünlü Sadabad Bahçeleri ile bahçecilik alanlarında Osmanlı Devleti'ne kısa vadede önemli yansımalara önayak olmuştur.

Yirmisekiz Mehmed Çelebi, Paris'ten döndükten sonra da çeşitli devlet görevlerinde bulundu. Siyasi bir görevle Mısır'a da gönderildi. Patrona Halil İsyanından sonra Kıbrıs'a sürülen Yirmisekiz Mehmed Çelebi, 1732'de Kıbrıs'ta öldü. Mezarı Mağusa'daki Buğday Camii'nin kenarındadır.

1720 sefaretinde beraberinde bulunmuş olan ve dönüşlerinde ilk Osmanlı matbaasının kurulmasında büyük rolü olan oğlu Yirmisekizzade Said Efendi 1742'de bir başka Fransa sefaretinde bulunmuş, 1755'te Yirmisekizzade Mehmed Said Paşa adı ile kısa bir süre sadrazamlık yapmıştır.

[[Dosya:Sortie_de_l_Ambassadeur_1721.jpg|küçükresim|upright=1.36|sağ|"Sortie de l'ambassadeur (Elçinin Ayrılması) Yirmisekiz Mehmed Çelebi Tuileries Saray Bahçesi önünde Fransa Kralı XV. Louis huzurundan ayrılmakta iken 1721Ressam:Martin, Pierre-Denis, Musee Carnavalet]]

Mehmed Çelebi'nin Sefaretname eserinden bir pasaj

Yirmisekiz Mehmed Çelebi'nin Osmanlıca basılmış Sefaretname adlı Paris sefirlik hatıraları kitabindan şu pasajda "meraklı Fransız kadınlarının seyri altında iftar açışı ve namaz kılışı" anlatılmaktadır:
Bu esnada Ramazan-ı Şerif geldi, oruç tuttuk ve giceleri cemaate Teravih namazı kıldırdık. Bu esnada Merşal gelüp ayan ve ekabirden selam getürüp "Rica ve niyaz ideriz ki, hanımlarımız gelüp iftar eyledüğünüzü ve yemek yedüğünüzü seyretmek isterler. Eğer ki izniniz olursa cümlemizi sevindirirsiniz ve belki Kralımız dahi hazzeder" dediler. Çaresiz kalup: "Elimizden ne gelür, hoş geldiler, safa geldiler" dedik, gitti. Anı gördüm ki akşama yarım saat kaldıkda bir iki yüz avret, altın ve ziynet içinde ve elmaslara batmış halde gelüp, karşu be karşu sandalyelere oturdular. Güya konağımız kadınlar evine dönüp doldu, taştı. Sonra etrafımızda olanlardan dahi iznimizi haber alanlar bir taraftan gelmede. Birkaç bin kadın içinde kaldık. Sanki düğün evine döndü. Hele her ne hal ise bu azabı çeküp iftar ettük ve yemek yedük. Bunlar, teravih kıldığımızı ertesi günü haber almışlar. Yine iftara yarım saat kalınca bir iki bin avret kızlar çıkageldiler. Her biri şekerleme ve çörekler getirdiler. İftar ve taam eyledik. Bunlar gitmezler, saat üçe varınca otururlar. Meğer bunlar namazı beklerler imiş. Çare yok, abdest alup namazı kıldık. Tekrar izin istediler. Her gece gelüp iftar ve taam ile namazımızı temaşa etmek için yalvarır oldular, izin verdük. Cemaatle oturup gece Teravihi tamam eda idüp ilahiler ve tesbihlerle bütün kadınlar bizi seyretti ve hayran oldular.

Resimler galerisi

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Koç, Havva, "Mehmed Efendi (Yirmisekiz Çelebi)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.199 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1971) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi,
 Mehmed Efendi, (Fr. Cev. Julien-Claude Galland, ve notlar: Gilles Weinstein) (1981) Le paradis des infidèles: Relation de Yirmisekiz Çelebi Mehmed efendi, ambassadeur ottoman en France sous la Régence Paris: François Maspéro .
 Göçek, Fatma Müge (1987) East Encounters West: France and the Ottoman Empire in the Eighteenth Century  (New York ve Oxford: Oxford University Press,

1732 yılında ölenler
18. yüzyıl yazarları
Doğum tarihi bilinmeyenler
Edirne doğumlular
18. yüzyıl Osmanlı yazarları
Osmanlı Gürcüleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun Paris Büyükelçileri
Osmanlı İmparatorluğu'nun Stockholm Büyükelçileri
Türk yazarlar

Yirmisekiz Mehmed Çelebi