L'Auto Union 1000 est une automobile à traction avant du segment D, fabriquée par la société allemande Auto Union AG entre 1958 et 1963. Ce sera le seul modèle produit sous la marque Auto Union depuis 1930. Il remplace la grosse DKW 3=6, officiellement baptisée DKW F94. Les deux voitures étaient très similaires, mais le nouveau modèle avait un moteur deux temps, trois cylindres, dont la cylindrée avait été augmentée à , développant une puissance de 44 Ch (33 kW) à .

Pour être considérée de classe supérieure, le nom DKW a été temporairement remplacé par Auto Union en 1958, la « 1000 » conservant l'ancien logo Auto Union à quatre anneaux sur la grille d'aération avec l'inscription « Auto Union » au-dessus, au lieu de « DKW » sur le capot du modèle précédent. Cela ne s'appliquait qu'aux modèles  et avec la fin de cette gamme en 1965, le nom Auto Union a également disparu à jamais.

En 1963, l'Auto Union 1000 cède la place, en Europe, à la  à l'allure plus contemporaine. Ce sera le dernier modèle de la marque DKW. DKW a été racheté en 1965 par un étrange groupement composé de Volkswagen et de Daimler-Benz. Volkswagen a immédiatement mis en service la F102 avec un moteur 4 cylindres 4 temps conçu par Daimler-Benz et l'a badgée Audi. La DKW F102 à moteur 2 temps a été très vite retirée au printemps 1966 et Audi est devenue la marque haut de gamme de Volkswagen.

La production de l'ancien modèle « F94 » a continué sous une forme légèrement modifiée au Brésil par la société « Vemag - Veículos e Máquinas Agrícolas S.A. », jusqu'en 1967, mais il a été produit sans modification à Santa Fe, en Argentine jusqu'au printemps 1969.

Caractéristiques techniques de la gamme en Europe
Les principales caractéristiques des différentes versions de l'Auto Union 1000 en Europe sont résumées ci-dessous

L' Auto Union 1000 en Amérique du Sud

L'Auto Union 1000 a été également produite en Amérique du Sud, notamment en Argentine et au Brésil.

En Argentine
En Argentine, la production a commencé en juin 1960 à la suite d'un accord signé le 23 octobre 1959 entre Auto Union et la société argentine Industria Automotriz Santa Fe S.A., basée à Santa Fe. La production était initialement limitée à la version 1000 S berline avec une carrosserie à quatre portes uniquement. Ce n'est qu'à partir de 1962 que l'accord a été étendu à la version berline 2 portes, au break appelé "Universal" et à la fourgonnette "Schnellaster" qui, en Allemagne, avait cessé d'être produite cette année-là. Les "1000 S" produites en Argentine différaient des modèles allemands par certains détails, comme le pare-chocs avant de conception différente. Auto Union a fait appel au designer et carrossier italien Fissore pour le modèle 1000 SE Coupé au style italien très élégant comparé aux modèles allemands. Seuls 700 exemplaires ont été fabriqués avant la fermeture de l'usine.

À partir de 1967, l'usine a connu une très forte chute de sa production en raison d'une procédure judiciaire accusant les dirigeants de la société de contrebande et d'évasion fiscale. La production de l'usine s'est poursuivie lentement avec de grandes difficultés jusqu'à la fin de l'année 1969, date à laquelle elle a cessé définitivement toute activité. Elle aura produit 32.698 exemplaires, tous modèles confondus.

Le marketing de la marque, en Argentine, a été immédiatement en proie à des problèmes d'organisation imputables à la mauvaise organisation du réseau de vente. Cela s'est répercuté sur les résultats commerciaux dès 1966, en deçà des attentes et a précipité le dépôt de bilan en 1968. Industria Automotriz Santa Fe a fermé ses portes au printemps 1969 après une production de la 1000 S berline à 21.797 exemplaires et l'Universal à 6.396 exemplaires.

Au Brésil
Au Brésil, la production sous licence de l'Auto Union 1000, assurée par la société "Vemag - Veículos e Máquinas Agrícolas S.A." de São Paulo, a commencé en 1959 et s'est arrêtée fin 1967, après l'expiration de la licence. Sa carrière commerciale a été un certain succès pour l'époque.

 était devenu le troisième constructeur brésilien après Volkswagen et Wyllis. L'usine de Vemag a été rachetée par Volkswagen en 1967, le nouveau propriétaire d'Auto Union et DKW, qui avait récemment redémarré la production de ces deux marques en Europe, sous le nom Audi. Au total, 51.072 exemplaires de la berline  ont été produites plus 47.769 exemplaires du break .

Notes et références

Automobile des années 1960

Auto Union 1000


فؤاد رزق سعد، صحفي فلسطيني من مواليد قرية أم الفحم عام 1931، وفي عام 1952 انتقل من مسقط رأسه إلى مدينة القدس واستقر فيها، وعمل في سلكي التعليم والصحافة، وشغل مناصب عديدة في الصحف المقدسية، مثل: صحيفة الدفاع وصحيفة الجهاد المقدسيتين. وفي عام 1970 شغل منصب رئيس تحرير صحيفة الشعب المقدسية حتى  عام 1980، وبعدها قام بتأسيس صحيفة الوحدة. وفي عام 1979 أسس أول رابطة للصحفيين العرب في القدس والضفة الغربية. توفي في عام 1983.

المراجع

أشخاص من أم الفحم
رؤساء تحرير فلسطينيون
مواليد 1931
وفيات 1983
محررون عرب
مدراء تحرير
رؤساء تحرير عرب
محللون سياسيون عرب

فؤاد رزق سعد


Biserica cu hramurile "Sfântul Ierarh Nicolae" și "Sfântul Andrei" din municipiul Târgu Jiu, județul Gorj, datează din anul 1795. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica "Sfântul Nicolae și Sfântul Andrei", din Târgu Jiu, strada 11 Iunie nr.48, ctitorie de la 1795 a protopopului Andrei Schevofilax și soției sale Maria, a Stancăi Slugereasa Crăsnaru (soția slugerului Gheorghe Crăsnaru) și a pitarului Grigorie Crăsnaru, a fost terminată în anul 1813 după cum reiese din pomelnicul semnat la 1814 de Dionisie Eclesiarhul.

Pictura interioară datează din 1812, fiind realizată de diaconul Mihai din Târgu-Jiu, Anghel vopsitorul și Ion. În 1927 și 1961, pictorul Iosif Keber a spălat pictura interioară care trece printr-un proces de restaurare.

Vezi și
 Târgu Jiu, Gorj

Note

Legături externe
Monumente istorice din România Fișă de monument

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Gorj
Biserici cu hramul Sfântul Andrei
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae
Biserica Sfântul Nicolae
Biserici din județul Gorj
Biserici ortodoxe în România
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica Sfântul Nicolae și Sfântul Andrei din Târgu Jiu


was a town located in Satsuma District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,780 and the density of 121.22 persons per km2. The total area was 64.18 km2.

On October 12, 2004, Hiwaki, along with the city of Sendai, the towns of Iriki, Kedōin and Tōgō, and the villages of Kamikoshiki, Kashima, Sato and Shimokoshiki (all from Satsuma District), was merged to create the city of Satsumasendai.

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Hiwaki, Kagoshima


Ayyappan tiyatta (malayalam), auch Tiyattiyattam, ist ein religiöses Ritualtheater, das im südindischen Bundesstaat Kerala zu Ehren des hinduistischen Gottes Ayyappan in dessen Tempeln oder im Haus eines Nambudiri veranstaltet wird. Ayyappan gehört zu den beliebtesten Göttern in Kerala. Im Zentrum des Geschehens steht ein großes, die Gottheit repräsentierendes Bodenbild (kalam), das zu Beginn der Aufführung von Mitgliedern der Nambiar-Kaste hergestellt und am Ende in einem Besessenheitstanz zerstört wird. Im Verlauf der dramatischen Entwicklung des mehrstündigen Rituals werden Legenden aus dem Leben Ayyappans von einem Erzähler vorgetragen und von einem Tänzer szenisch interpretiert.

Kulturelles Umfeld

Ayyappan wird in zahlreichen Schreinen und Tempeln in Kerala verehrt und besitzt ähnliche Eigenschaften wie der tamilische Schutzgott Aiyanar von Tamil Nadu. Ein weiterer Name für beide Götter, der auf den Ausgangspunkt ihres Kults hinweist, ist Shasta (sanskrit, "Lehrer"). Der Shasta-Kult vereint Glaubenselemente des Shivaismus und Vishnuismus. Aiyanar wie Ayyappan sind aus dem alten Volksglauben aufgestiegene Geister (Bhutas), die zu Söhnen von Shiva und Vishnu geworden sind; Letzterer tritt hier in seiner weiblichen Gestalt als schöne Mohini auf. Standbilder zeigen sie häufig auf weißen Pferden reitend. Bei der zahlenmäßig deutlichen Überlegenheit weiblicher Gottheiten in Südindien kommt einem Sohn der beiden größten männlichen Götter eine besondere Bedeutung zu. Dies wird deutlich an der jährlichen Pilgersaison auf dem Berg Sabarimala in den Westghats, bei der mehrere Millionen Pilger – ausschließlich Männer – den an der Spitze gelegenen Ayyappan-Tempel besuchen. Würde der Pilgerstrom eines Tages nachlassen, so wäre Ayyappan nach der Legende gezwungen, die Göttin Ganga zu heiraten und würde seine göttliche beschützende Macht verlieren. In menschlicher Gestalt half Ayyappan früher in unruhigen Zeiten der Bevölkerung von Kerala.

Im klassischen Tanzdrama Kathakali wird Ayyappan in zwei weniger bekannten Schauspielen gewürdigt. Stilmittel wie Trommelmusik, Make-up und Kostüme sind von Ayyappan tiyatta in den Kathakali übergegangen, der jedoch als weltlicher Tanz nicht im Tempel, sondern in den Dörfern auf einem Platz außerhalb aufgeführt wird.

Während bei den sechsteiligen Ritualdramen Teyyam (allgemeiner Begriff für "Gott") in Kerala unterschiedliche männliche oder weibliche Gottheiten angesprochen werden, geht es beim Ayyappan tiyatta nur um den namentlich benannten Gott. Das dem Ayyappan tiyatta ähnliche Tempelritual Bhagavati pattu findet für die an ihren Tempeln täglich mit den Klängen der Sanduhrtrommel idakka und des Schneckenhorns shanku geehrten Göttin Bhagavati statt. Nagayakshi kalam ist das dritte, hierzu gehörende Ritual für Nagayakshi; der Name dieser Göttin setzt sich aus Naga, der mythischen Schlange und Yakshi, der weiblichen Form des Dämonen Yaksha zusammen. Bei allen drei Ritualdramen steht im Zentrum ein Bodenbild (kalam) der Gottheit. In den Ritualen Nagamandala, Ashlesha bali und Sarpam thullal im Gebiet Tulu Nadu in Karnataka nimmt das Bodenbild die Form eines Mandalas an, in welchem Nagas beschworen werden.

Die Aufführungen finden nur in Ayyappan-Tempeln oder in den Häusern von Nambudiris, einer in Kerala zu den Brahmanen gehörenden Kaste statt. Die Räume eines traditionellen Nambudiri-Hauses (nalukettu) sind in vier Gebäuden um einen offenen, rechteckigen Innenhof (nadumittam) angeordnet und funktionell nach dem Kompass orientiert. Entlang der Westwand reihen sich drei Räume: im Nordwesten der Raum für Geburt und Menstruation, er ist durch das Blut der Frau rituell unrein (vadakkeru); angrenzend ein Vorratsraum für Reis (maccu) und in der Südwestecke der Eingangsbereich. Das Ayyappan tiyatta-Ritual wird in einem tekkini genannten Raum in der Mitte der Südwand abgehalten. Entlang der Ostwand liegen von Süden nach Norden ein Gästezimmer für Männer, ein Raum für die Kultgeräte, ein Raum für Festlichkeiten (kizhakkini) und in der Nordostecke die Küche. Gegenüber dem tekkini an der Nordseite des Hofes befindet sich ein weiterer Raum für besondere Riten (vadakkini). Ein Anlass für das Ritual kann die Bitte um Wohlstand sein oder die Erfüllung eines Gelübdes, vielleicht nachdem langes Wünschen endlich geholfen hat, dass in die Familie des bislang kinderlosen Brahmanen ein Sohn geboren wurde. Die Darsteller und Organisatoren sind Mitglieder der Nambiar-Kaste. Sie sind traditionell für den Tempeldienst zuständig und stehen folglich in der sozialen Hierarchie nahe bei den Nambudiri-Brahmanen, der obersten Kaste.

Aufführungspraxis

Das Ritual gliedert sich in eine vorausgehende Puja (Opferung, Ehrerweisung), um für einen günstigen Ablauf der Veranstaltung zu sorgen, es folgen die Herstellung des Bodenbildes, eine Reihe von Tänzen, Liedern und dramatischen, von Musik begleiteten Handlungen sowie der abschließende Besessenheitstanz. Ein typisches Ritual dauert etwa acht Stunden vom späten Nachmittag bis um Mitternacht.

Wie beim Yakshagana, anderen Tanztheatern und praktisch jeder neuen Aktivität beginnt die Veranstaltung mit einer Puja für den glückbringenden Elefantengott Ganesha. Zu den typischen Verrichtungen und Gerätschaften des Tempelpriesters gehören Wasser spritzen aus einem speziellen Silbergefäß, das Murmeln von Mantras und Darbringen von Opfergaben. Am Platz häufen sich Räucherstäbchen, Blumen, Messinglampen, Kokosnüsse und Reis. Währenddessen singen einige Nambiars Preislieder auf Ganesha, Shiva, Ayyappan und Parvati.

Das Schwert, mit welchem der von Ayyappan besessene Tänzer am Schluss das Bodenbild zerstören wird, muss in einen gut gesicherten speziellen Raum gebracht und darf bis dahin nicht berührt werden. Es symbolisiert die Anwesenheit des zerstörerischen Ayyappan. Der Raum (tekkini), in dem das Bodenbild gemalt (kalamezhutu) werden soll, wird von vier Lampen ausgeleuchtet, die zugleich die Außenecken des Bildes markieren. Der Nambiar-Maler beginnt, in Ost-West-Richtung die Umrisse von Ayyappan auf seinem Pferd mit weißem Reismehl am Boden vorzuzeichnen. Später füllen Helfer die Flächen mit farbigem Pulver, und nach etwa 2,5 Stunden ist eine etwa 3,3 × 2,7 Meter große Abbildung fertig. Die Herstellung des Bildes vollzieht sich weitgehend unbeachtet von den übrigen Teilnehmern und Zuschauern.

Während die Nambiars noch mit dem Bild beschäftigt sind, spielt im Eingangsbereich des Hauses ein Perkussionsorchester die mit Stöcken geschlagene, senkrechte Zylindertrommel chenda (ähnlich der chande) und die zweifellige Doppelkonustrommel madhalam. Mit immer lauter werdendem Getrommel bewegen sich die Musiker durch das gesamte Gebäude und geben das Signal für einige Dorfbewohner, die sich nun zum Beginn des eigentlichen Rituals einfinden. Die Gläubigen umschreiten das zwischenzeitlich mit Opfergaben umstellte Götterbildnis im tekkini. Erst als ein Brahmane das Schwert beigeschafft, damit einmal den Hof umrundet und auf einem Stuhl am Kopfende des Bildnisses (im Osten) abgelegt hat, gilt Ayyappan als in das Bildnis eingegangen und es wird nun entsprechend verehrt.

Einige Nambiars singen unterdessen weitere Loblieder auf die Götter, begleitet von den genannten Trommeln und Handzimbeln (elathalam). Im nächsten Programmpunkt tragen die Darsteller zwölf Episoden aus der Ayyappan-Legende vor und setzen diese in einzelnen Solodarbietungen schauspielerisch um (kottum pattum). Die Geschichten handeln vom Leben des Gottes vor seiner Geburt, nachdem er geboren wurde und bis er nach Kerala kam. Kurzfassungen des Rituals beinhalten nur eine oder zwei Episoden. Ein Nambiar erzählt Einführungen zu den Geschichten, während ein kostümierter Darsteller in der Rolle von Nandikeshvara agiert, dem Reittier und Bewacher Shivas, und einige der Geschichten erzählt. Am Fußende des Bildes führt Nandikeshvara einen langsamen Tanz auf, begleitet von zwei Zylindertrommeln (chenda), der sanduhrförmigen Trommel para (aus Jackfruchtholz), Zimbeln und dem Doppelrohrblattinstrument kuzhal. Ein ähnliches monologisches Tanztheater (kuttu) in Kerala, bei dem ein Solodarsteller Geschichten aus den großen indischen Epen aufführt, ist Chakyar kuttu.

In der Geschichte von der Geburt Ayyappans erscheint Vishnu in Gestalt der verführerischen Mohini vor dem Dämon (Asura) Bhasmasura, der Shiva bedroht. In der Macht des Dämon liegt, jeden zu Asche werden zu lassen, auf dessen Stirn er seine Hand legt. Als Mohini sich mit der Hand an ihren Kopf greift, ahmt der Dämon – von ihrer Schönheit überwältigt – diese Bewegung nach und stirbt. Somit hat Vishnu das Leben Shivas gerettet, der jedoch ebenfalls dem Charme der Mohini erliegt. Aus ihrer Verbindung geht Ayyappan hervor. Bei dieser Szene sitzt der Darsteller am Boden und singt einige Zeilen des Textes, erhebt sich anschließend und spielt die Rollen nach, um weiterhin im Wechsel mit der Erzählung und der Tanzeinlage fortzufahren. Bei dieser Art des Geschichtenerzählens in Bildern wird eine einfache, durch Mimik und Gesten bereicherte Sprache verwendet. Der Schauspieler kann das Thema ausschmücken, etwa wenn er von Mohinis Schönheit erzählt, wie sie mit ihren langen Haaren im Garten Blumen pflückt und danach mit tänzerischen Ausdrucksmitteln (abhinaya) zeigt, wie sie sich vor einem Spiegel zurechtmacht.

Der Höhepunkt des gesamten Rituals beginnt mit dem Orakeltänzer (veliccappad), der von einigen Musikern begleitet an der Eingangstür erscheint. Er trägt einen einfachen Wickelrock (in Kerala mundu, ansonsten lungi), ein zusätzliches buntes Tuch um die Hüften, eine Blumenkette um den Hals und das Schwert in der Hand. Der Geräuschpegel der Trommeln steigert sich, bis der Tänzer nach drei Rundgängen am tekkini angekommen ist. Bis dahin hat nach immer schnelleren Tanzbewegungen die Gottheit von ihm Besitz ergriffen. In voller Besessenheit stapft er wild über das Bodenbild und zerstört alles einschließlich der umliegenden Opfergaben mit seinen Füßen bis auf das Gesicht, auf das er nicht treten darf. Hier fährt er mit seinen Händen hindurch. Danach setzt sich der Orakeltänzer auf einen Stuhl am Kopfende (Osten) des zerstörten Bildes und beginnt zu singen. Das Schwert legt er auf einen kleinen Stuhl vor ihm. Indem er das Schwert wieder aufnimmt, verfügt er über die prophetische Gabe der Gottheit. Seine nun folgenden Wahrsagungen richten sich zunächst an den Hausherrn, ihm gegenüber drückt er sein Wohlgefallen über den erfolgreichen Ablauf des Rituals aus, dann wendet er sich an die versammelten Gläubigen. Unter heftigem Zittern legt er das Schwert zurück auf den Stuhl und als er loslässt, entweicht Ayyappan aus ihm. Der verbliebene graue Haufen der ehemals leuchtend bunten Farben wird aufgenommen, die Gläubigen erhalten davon einen Punkt als Segnungszeichen auf die Stirn.

Soziales Umfeld

Die Veranstaltung übt eine faszinierende Wirkung auf die teilnehmenden Gläubigen aus, da sie eine für viele Rituale typische, dramatische Steigerung von "kühlen" Vorbereitungen und Reinigungsritualen bis zum energiegeladenen, "heißen" Besessenheitstanz miterleben. Die Erzählungen aus Ayyappans Leben haben eine unterhaltende und erzieherische Funktion, bis schließlich, nachdem das Bildnis zerstört wurde, mit der Übergabe von rituell gereinigten Speisen (prasada) die Verbindung zwischen Gläubigen und der Gottheit zustande gekommen ist.

Die Ausbildung zum Musiker oder Darsteller im Ayyappan tiyatta wird innerhalb der Familie weitergegeben. Der Vater ist verantwortlich, dass sein Sohn umfassende Kenntnisse über das Ritual erhält. Häufig bereits mit fünf Jahren erhält der Sohn den ersten Unterricht und erlernt die zwölf Episoden aus dem Leben Ayyappans. Erst wenn der Junge mit zwölf Jahren das hinduistische Übergangsritual upanayana absolviert und die Heilige Schnur erhalten hat, darf er die schauspielerischen Solotänze und den Besessenheitstanz üben. Eine Übungseinheit dauert mehrere Stunden und wird nachts im Innenhof des Hauses abgehalten. Später nimmt der Schüler als Helfer bei den Aufführungen teil, in dem er beispielsweise die Farbflächen des Bodenbildes anlegt. Erstmals tritt der Schüler im Alter von 15 oder 16 Jahren selbst als Tänzer auf. Wie das Stadium der Besessenheit erreicht wird, ist keine Frage einer besonderen Einweisung, dieser Zustand ergibt sich für den Tänzer, indem er jahrelang immer dieselben Tanzschritte praktiziert und die entsprechenden rhythmischen Muster verinnerlicht. Nach einigen Jahren spezialisieren sich die tiyatti-Nambiar auf eine bestimmte Aufgabe innerhalb des Rituals.

Literatur
 Phillip B. Zarrilli: Ayyappan Tiyatta. In: Farley P. Richmond, Darius L. Swann, Phillip B. Zarrilli (Hrsg.): Indian Theatre. Traditions of Performance. University of Hawaii Press, Honolulu 1990, S. 151–165

Weblinks
 Ayyappan Thiyyattu in Kerala. Indianetzone
 K. Pradeep: Documenting a rare art. The Hindu, 23. Februar 2012

Einzelnachweise

Religion (Kerala)
Hinduistisches Ritualtheater
Indischer Tanz
Ritus
Kulttanz

Ayyappan tiyatta


La Bugatti Type 14 est un prototype de voiture de sport du constructeur automobile Bugatti, conçue par Ettore Bugatti en 1912 avec le premier moteur 8 cylindres en ligne de la marque (2 moteurs 4 cylindres en tandem).

Historique
Après avoir conçu avec succès ses premiers modèles de voitures de sport Bugatti Type 10, 13, 15, 16, 17, et 18 à  ACT de 4 cylindres en ligne, Ettore Bugatti conçoit ce premier prototype à moteur 8 cylindres en ligne (2 moteurs 4 cylindres accouplés en tandem de Bugatti Type 13).

La Bugatti Type 14 reprend le châssis-carrosserie torpédo de Bugatti Type 18 avec version monoplace ou biplace, capot allongé pour ses 2 moteurs 4 cyl en tandem, et nez profilé atypique de la marque inspiré des Blitzen-Benz de record de vitesse de l'époque.

Ettore Bugatti rejoint l'armée de l'air française à Paris durant la Première Guerre mondiale pour concevoir son moteur d'avion militaire King-Bugatti U-16 à base d'accouplages de ses moteurs 4 cylindres ACT en ligne de Bugatti Type 18 Roland Garros, avec entre autres 2 x 8 cylindres en ligne U-16, ou 3 x 8 cylindres U-24, ou 2 x 16 cylindres H-32...

De retour à la vie civile d'entre-deux-guerres, il motorise ses premières voitures de sports  à moteurs 8 cylindres en ligne emblématiques de la marque Bugatti Type 28 (1920), Type 30 (1922), Type 32 (1923), Type 35 (1924), Royale Type 41 (1926), Type 45 (à moteur U-16, 1928), Type 46 (1929), autorail Bugatti (1933)...

Notes et références

Voir aussi

 Ettore Bugatti
 Usine Bugatti de Molsheim
 Liste des automobiles Bugatti
 Liste des succès en courses de Bugatti
 Histoire de l'automobile - Chronologie de l'automobile

Lien externe

Type 14
Prototype d'automobile
Automobile des années 1910

Bugatti Type 14


Promachos () ist in der griechischen Mythologie der Sohn des Aison und der Polymede oder Amphinome.

Er ist noch ein Kind, als sein älterer Bruder Iason als Anführer der Argonauten aufbricht, um das Goldene Vlies zu gewinnen. Als Pelias, der Halbbruder des Aison, fälschlicherweise die Nachricht vom Scheitern der Argonauten und Iasons Tod verbreitet, nehmen sich beide Eltern das Leben. Promachos wird von Pelias getötet.

Quellen
 Bibliotheke des Apollodor 1,9,27
 Diodor 4,50,1
 Johannes Tzetzes, Kommentar zu Lykophron, Alexandra 175

Literatur

Person der griechischen Mythologie

Promachos (Sohn des Aison)


Go, Dog. Go! eru bandarísk-kanadískir teiknimyndaþættir sem hófu göngu sína 26. janúar 2021 á Netflix. Þátturinn var skapaður af Adam Peltzman. Teiknimyndin er byggir á samnefndri bók eftir bandaríska rithöfundinn P. D. Eastman.

Persónur

 Tag Barker (Rödd: Michela Luci): appelsínugulur hundur.
 Scooch Pooch (Rödd: Callum Shoniker): lítill blár Terrier sem er besti vinur Tags.
 Ma Barker (Rödd: Katie Griffin): lavender hundur sem er móðir Tag, Cheddar Biscuit, Spike, Gilber og Yip Barker.
 Paw Barker (Rödd: Martin Roach): brúnn hundur sem er faðir Tag, Cheddar Biscuit, Spike, Gilber og Yip Barker.
 Cheddar Biscuit (Rödd: Tajja Isen): hvítur hundur sem er systir Tag, Spike, Gilber og Yip Barker.
 Spike Barker (Rödd: Lyon Smith): rauður hundur sem er bróðir Tag, Cheddar Biscuit, Gilber og Yip Barker.
 Gilber Barker (Rödd: Lyon Smith): gulur hundur sem er bróðir Tag, Cheddar Biscuit, Spike og Yip Barker.
 Grandma Marge Barker (Rödd: Judy Marshank): fjólublár hundur sem er amma Tag, Cheddar Biscuit, Spike, Gilber og Yip Barker.
 Grandpaw Mort Barker (Rödd: Patrick McKenna): ljósbrúnn hundur sem er afi Tag, Cheddar Biscuit, Spike, Gilber og Yip Barker.
 Yip Barker: fjólublár hvolpur sem er Tag, Cheddar Biscuit, Spike og Gilber Barker.
 Sgt Pooch (Rödd: Linda Ballantyne): móðir Scoochi.
 Frank (Rödd: David Berni): gulur hundur.
 Beans (Rödd:  Anand Rajaram): stór grænn Gamli enski fjárhundur.
 Lady Lydia (Rödd: Linda Ballantyne): bleikur Púðli.
 Sam Whippet (Rödd:  Joshua Graham): blár Greyhound
 Gerald (Rödd: Patrick McKenna): grænblár pósthundur.
 Muttfield (Rödd: Patrick McKenna): fjólublár töfrahundur.
 Manhole Dog (Rödd: Patrick McKenna): ljósbrúnn hundur.
 Mayor Sniffington (Rödd: Linda Ballantyne): fjólublár hundur sem er borgarstjóri Pawston.
 The Barkapellas: þrír sönghunda.
 Tenor (Rödd: Paul Buckley): appelsínugulur hundur.
 Bass (Rödd: Reno Selmser): fjólublár hundur.
 Alto (Rödd: Zoe D'Andrea): grænblár hundur.
 Beefsteak (Rödd: Tajja Isen): bleikur Chihuahua.
 Wind Swiftly (Rödd: Ava Preston): fjólublár hundur.
 Tread Lightly: grænblár hundur.
 Doug: gulur hundur.
 Wagnes (Rödd: Judy Marshank): blár hundur.
 Hambonio: rauður hundur.
 Big Dog (Rödd: Matthew Mucci): stór hvítur hundur.
 Little Dog (Rödd: Hattie Kragten): lítill fjólublár hundur.
 Coach Chewman (Rödd: Phill Williams): rauður hundur.
 Gabe Roof (Rödd: Phill Williams): gulur hundur.
 Waggs Martinez (Rödd: Linda Ballantyne): fjólublár hundur.
 Flip Chasely (Rödd: Anand Rajaram): brúnn hundur.
 Catch Morely (Rödd: Julie Lemieux): blár hundur.
 Donny Slippers (Rödd: Jamie Watson): rauðbrúnn hundur.
 Bernard Rubber (Rödd: Joshua Graham): lítill grænblár hundur.
 Kit Whiskerton (Rödd: Zarina Rocha): fjólublár köttur.
 Tom Whiskerton (Rödd: Paul Braunstein): grár köttur.
 Fetcher (Rödd: Deven Mack): grænblár hundur.
 Kelly Korgi (Rödd: Stacey Kay): bleikur hundur.
 Leo Howlstead (Rödd: John Stocker): grár hundur.
 Sandra Paws (Rödd: Deann DeGruijter): stór blár hundur.
 Taylee (Rödd: Manvi Thapar): grænblár hvolpur.
 Chili (Rödd: Anand Rajaram): stór rauður Gamli enski fjárhundur.
 Franny: brúnn hvolpur.
 Franny's Mom (Rödd: Tajja Isen): grænn hundur.
 Franny's Dad (Rödd: Joshua Graham): blár hundur.
 Bowser (Rödd: Anand Rajaram): blár hundur.
 Early Ed (Rödd: Robert Tinkler): grænn hundur.
 Onlooker Dog (Rödd: Anand Rajaram): gulur hundur.
 Truck Driver (Rödd: Joshua Graham): grænn hundur.
 Darrell: blár hundur.
 Dale Mation: Dalmatíuhundur.

Tilvísanir

Tenglar

Teiknimyndir
Bandarískir teiknaðir sjónvarpsþættir

Go, Dog. Go! (teiknimynd)


Slowenen in Österreich umfassen die autochthone Minderheit der Kärntner Slowenen und Steirischen Slowenen sowie in Österreich lebende Bürger Sloweniens.

Bei der Volkszählung 2001 gaben 24.855 Personen als Umgangssprache Slowenisch an. Weiters gaben 568 Personen als Umgangssprache Windisch an. Davon waren laut der Volkszählung 2001 17.953 (bzw. 18.520, falls man die Angabe Windisch mit berücksichtigt) österreichische Staatsbürger und 13.225 (bzw. 13.772) in Österreich geboren. Die Mehrheit dieser ethnischen Slowenen mit österreichischer Staatsbürgerschaft zählt zu den anerkannten autochthonen Minderheiten in Kärnten (den Kärntner Slowenen) und der Steiermark (den Slowenen in der Steiermark). Deren Siedlungsgebiete sind räumlich voneinander getrennt, schließen jedoch jeweils an Slowenien an.

Zur Gruppe der Slowenen in Österreich gehören aber auch Bürger des Staates Slowenien. Für den Stichtag 1. Januar 2011 gibt die "Slowenische Community in Österreich" die Zahl von 16.800 Menschen mit Herkunft aus Slowenien in Österreich an. Die Autochthonen stellen also in den 2010er Jahren eine Minderheit unter den Slowenen in Österreich dar. Die slowenische Botschaft in Österreich teilte mit, dass von den Menschen in Österreich mit slowenischer Staatsangehörigkeit 3.274 zur Wahl zum Slowenischen Parlament am 4. Dezember 2011 wahlberechtigt gewesen seien.

Auffällig ist der steigende Anteil der Ausländer unter den Slowenen in Österreich. Dabei ist zu berücksichtigen, dass in keinem Jahr seit 2006 mehr als 42 ehemalige Staatsbürger Sloweniens die österreichische Staatsangehörigkeit erhielten. Der Anstieg der Ausländerquote ist zum einen durch den Verfall der slowenischen Sprachkenntnisse unter den autochthonen Slowenen bzw. Slowenischstämmigen zu erklären, der zu einer veränderten Zuordnung der betreffenden Personen in Statistiken führt, zum anderen durch den Beitritt Sloweniens zur Europäischen Union im Jahr 2004, der es Staatsbürgern Sloweniens erleichtert hat, jenseits der Staatsgrenze in Österreich einen Wohnsitz zu begründen, ohne die österreichische Staatsangehörigkeit anstreben zu müssen (wegen der mit der Unionsbürgerschaft verbundenen Privilegien).

Die Republik Slowenien betrachtet sich als Patron der autochthonen Slowenen in Österreich. Deren Belange fallen in die Kompetenz des slowenischen "Ministeriums für Ausslandsslowenen". Der slowenische Außenminister Karl Erjavec bemängelte im Februar 2017, dass durch die neue Landesverfassung Kärntens die slowenische Sprache diskriminiert werde, indem sie nicht als "die Sprache der Vollziehung des Landes Kärnten" gelte.

Einzelnachweise

Slowenen in Österreich


Der Schlossberg ist  hoch und befindet sich über der Altstadt von Arnsberg, Nordrhein-Westfalen. Der Berg fällt vor allem nach Westen, Osten und Süden steil ab. Daher eignete er sich ideal zur Verteidigung. Auf ihr haben die Grafen von Arnsberg eine Burg angelegt. Diese ist heute die Ruine von Schloss Arnsberg. Auf dem Berg dichtete August Disselhoff das Volkslied "Nun ade, du mein lieb Heimatland." Am Aufgang zum Berg befand sich bis zur Verlegung an den Bahnhof das Feuerwehrmuseum der Stadt Arnsberg. Alljährlich wird auf dem Burgplateau das Ruinenfest gefeiert. Auch andere Veranstaltungen finden dort statt. An den Hängen wurde 2004 an historischer Stelle ein Weinberg eingerichtet. Unterhalb des Berges fließt sowohl im Osten wie im Westen die Ruhr. Durch den Berg führt der 277 m lange Schlossbergtunnel der oberen Ruhrtalbahn.  In der Nähe wurde 1992–1995 der Altstadttunnel (355 m) für eine Straße gebaut. Der Westdeutsche Rundfunk betreibt hier den Sender Schlossberg.

Ökologische Bedeutung

Im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Verbraucherschutz Nordrhein-Westfalen ist der Schlossberg unter BK-4514-0012 aufgeführt. Der Schlossberg ist mit 8,54 ha Fläche zur Naturschutzgebiets-Ausweisung vorgesehen. In der NSG-Abgrenzung befinden sich der Berggipfel mit Ruine und die westlichen und östlichen Hänge des Berges außerhalb des Siedlungsbereichs. Teile der Ruinenmauern und östliche Hangbereiche sind als gesetzlich geschütztes Biotop nach  BNatSchG ausgewiesen.

Auf der Bergkuppe befindet sich im Bereich der Schlossruine ein Park mit einem artenreichen zum Teil alten Baumbestand. Einige Mauern der Schlossruine, besonders im Südosten, Süden und Südwesten, sind offenbar noch nicht saniert und weisen gut ausgeprägte Mauerfugenvegetation auf und beherbergen eine für Ruinen typische Molluskenfauna mit z. T. seltenen Arten wie die stark gefährdete Gitterstreifige Schließmundschnecke. Auch die Weinbergschnecke kommt hier vor. Wegen der artenreichen Molluskenfauna sind diese Mauern ein gesetzlich geschütztes Biotop nach § 30 BNatSchG. Das Mauerrauten-Vorkommen (Asplenium ruta-muraria) an der Ruinenmauer an der Südostseite dürfte eines der größten Vorkommen des Naturraums sein. Herausragend ist der steile felsige Hangmischwaldbereich am Osthang mit einem großen Vorkommen der Bergulme und ebenfalls ein gesetzlich geschütztes Biotop nach § 30 BNatSchG. Der westliche, ebenfalls von Hangwäldern dominierte Teil des Schlossberges weist im unteren Bereich Steilböschungen mit ehemaligen Steinbrüchen und Felswänden. In Steinbrüchen und Felswänden befinden sich teils Mauerfugengesellschaften. Am oberen Westhang befinden sich einige extensiv bewirtschaftete Obstgärten und darüber ein kleiner recht naturnaher "Historischer Weinberg". An den nördlich des Tunnels an der B 7 angrenzenden Wäldern wächst am sehr steilen, kaum begehbaren westlich exponierten Hang ein sehr dichtes Gebüsch, das sich aus Sträuchern und meist jungen Bäumen zusammensetzt. Am Unterhang auch hier ehemalige Steinbrüche und Felsen, der ehemalige Steinbruch oberhalb einer Tankstelle weist Aufschlüsse mit interessanten Faltungsbildern auf. Hangparallel verläuft ein asphaltierter Weg, an dem eine mittelalte Linden-Baumreihe wächst. Oberhalb finden sich kleine Stützmauern aus Naturstein mit Farnbewuchs, vermutlich handelt es sich um brachgefallene ehemalige Gärten, die mittlerweile bereits wieder bewaldet sind.

Siehe auch
 Naturschutzgebiet Schlossberg Osthang

Einzelnachweise

Berg im Hochsauerlandkreis
Geographie (Arnsberg)

Schlossberg (Arnsberg)


O grande incêndio de Oulu de 1882 foi uma conflagração que começou no porão da farmácia na esquina de Kirkkokatu e Pakkahuoneenkatu na noite de 2 de novembro, destruindo 27 edifícios ao longo de Hallituskatu e Pakkahuoneenkatu no centro de Oulu, Finlândia, entre eles o da cidade Seurahuone. O porão foi usado para armazenar gasolina e outros materiais inflamáveis, o que levou o fogo rapidamente a ficar fora de controle. Dirigiu-se para o rio Oulu e destruiu os armazéns de sal e grãos ao longo de sua costa. A brigada de incêndio, no entanto, conseguiu evitar que o fogo se espalhasse para a casa de embalagem.

Oulu
1882 na Europa
Oulu

Grande incêndio Oulu de 1882


Burlington est une ville américaine située dans les comtés de Racine et de Walworth, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Racine
Comté de Walworth (Wisconsin)

Burlington (Wisconsin)


Meudon er en fransk kommune, vest for Paris, beliggende i Hauts-de-Seine.

Byer i Hauts-de-Seine

Meudon


Paul Kipng'etich Tanui (Nakuru, Kenija, 22. prosinca, 1990.)  kenijski je dugoprugaš koji trči na 10 000 metara.

Osvajač je srebrne medalje na 10 000 na s OI 2016., te 3 brončane medalje sa svjetskih prvenstava.

Osobni rekordi

Svi podaci u tablici

Izvori

Kenijski atletičari
Dugoprugaši

Paul Tanui


Henryk Sucharski, né le  à Gręboszów (Pologne) et mort le  à Naples (Italie), est un militaire polonais, major de l'armée polonaise.

Au déclenchement de la Seconde Guerre mondiale, il était l'un des commandants de la position Westerplatte à Dantzig, que les troupes sous son commandement ont défendue pendant sept jours contre toute attente. Sucharski a survécu à la guerre.

Westerplatte

Le , Sucharski devient le commandant du dépôt de transit militaire de Westerplatte, un avant-poste militaire polonais dans la ville libre de Dantzig. Organisateur habile, Sucharski se concentre sur l'amélioration des défenses de la zone sous son commandement, une minuscule zone extra-territoriale au sein de la ville dominée par les Allemands. Il renforce les fortifications de la péninsule de Westerplatte et augmente le nombre de soldats qui y servent.

Après Westerplatte
Après de courts séjours dans divers camps de transit allemands où le sabre lui est retiré, le , Sucharski est emprisonné à l'Oflag IV-A du château de Hohnstein. Il passe le reste de la guerre dans divers camps de prisonniers de guerre allemands, dont, à partir du , l'Oflag II-B à Choszczno (Arnswalde) et, à partir du , l'Oflag II-D à Borne Sulinowo (Gross-Born). Lors de l'évacuation de Gross-Born en , il subit un grave accident dont il ne se remettra jamais complètement.

Après avoir été libéré du sous-camp de Schwerin de l'Oflag X-C Lübeck par les Américains, le , Sucharski rejoint le  polonais et est transféré en Italie, où il sert brièvement comme commandant du  de fusiliers Karpaty après le .

Le , il est envoyé dans un hôpital militaire britannique à Naples où il est interviewé par Melchior Wańkowicz, qui fait de Sucharski le principal protagoniste de sa nouvelle Westerplatte (1948). Henryk Sucharski meurt d'une péritonite quelques jours après l'entretien, le . Le lendemain, il est enterré au cimetière de guerre polonais de Casamassima, près de Bari. Le , ses cendres sont rapatriées en Pologne et enterrées avec les honneurs militaires à Westerplatte, où il est décoré à titre posthume de la Croix de Commandeur de Virtuti Militari.

Au cours des années d'après-guerre, le récit mythologique de Wańkowicz sur Sucharski en tant que commandant courageux endurant sous des conditions désespérées est devenu la principale source d'informations sur l'action de Westerplatte. Le mythe est propagé dans de nombreux livres et films. Les autorités communistes auraient préféré entretenir le mythe de Sucharski, fils héroïque de paysan et cordonnier, plutôt que de soutenir son adjoint, Franciszek Dąbrowski, né dans une famille de la szlachta (noblesse polonaise).

Récompenses et distinctions

Articles connexes
 Bataille de Westerplatte
 La Bataille de Westerplatte

Notes et références

Liens externes

Militaire polonais de la Seconde Guerre mondiale
Général polonais
Militaire austro-hongrois de la Première Guerre mondiale
Militaire polonais du XXe siècle
Naissance en novembre 1898
Naissance dans la voïvodie de Petite-Pologne
Décès en août 1946
Décès à Naples
Décès à 47 ans
Mort de la péritonite

Henryk Sucharski


Super Bowl XLI je bio završna utakmica 87. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici NFC konferencije Chicago Bearsi i pobjednici AFC konferencije Indianapolis Coltsi. Pobijedili su Coltsi rezultatom 29:17, te tako osvojili svoj drugi naslov prvaka (prvi kao Indianapolis Coltsi).

Utakmica je odigrana na Dolphin Stadiumu u Miami Gardensu u Floridi, po četvrti put u povijesti.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj

izgubljenih lopti

Izvori

2006

Super Bowl XLI


Zonele geografice reprezintă niște fâșii alungite ce înconjoară globul mai mult sau mai puțin continuu, pe direcția paralelelor, care se caracterizează prin caracteristici fizico-geografice relativ omogene pe uscat și specifice pe apă, în special sub aspectul climei, circulației maselor de aer, vegetației, solului, proceselor hidro-morfologice. Zonele geografice coincid în mare măsură cu limitele zonelor climatice. Geodezic, globul terestru se împarte în cinci zone: două zone polare (între poli și cele două cercuri polare): arctică  și antarctică, două zone temperate (între cercurile polare și cele tropicale) și o zonă tropicală sau intertropicală (între cele două tropice). Sub aspect geografic însă aceste zone geodezice sunt modificate, nu merg exact în lungul unor paralele și au ca bază de conturare temperaturile, precipitațiile, urmate de vegetație etc. Astfel se disting 13 zone geografice: zona ecuatorială, 2 zone subecuatoriale (nordică și sudică), 2 zone tropicale (nordică și sudică), 2 zone subtropicale (nordică și sudică), 2 zone temperate (nordică și sudică), zona subarctică, zona subantarctică, zona arctică și zona antarctică.

Zonele geografice
În funcție de zonele termice majore se desting:
 Climatul cald
 Zona ecuatorială
 Zona subecuatorială (nordică și sudică)
 Zona tropicală (nordică și sudică)
Climatul temperat
 Zona subtropicală (nordică și sudică)
 Zona temperată (nordică și sudică)
Climatul rece
 Zona subarctică și zona subantarctică
 Zona arctică și zona antarctică

Note

Zonă geografică


Eşrefoğlu Camii, Anadolu'daki ahşap direkli camilerin en büyüğü ve orijinalidir. Konya'nın Beyşehir ilçesinin kuzeyinde, İçerişehir Mahallesi'nde yer alır. UNESCO tarafından 2012 yılında Dünya Mirası Geçici Listesi'ne alınan Eşrefoğlu Camii, bir türbe, kervansaray ve hamam ile birlikte külliye şeklinde 1296-1299 yılları arasında Eşrefoğulları Beyliği döneminde Eşrefoğlu Seyfettin Süleyman Bey tarafından yaptırılmıştır.
2023'te UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne girmiştir.

Mimari özellikleri
Eşrefoğlu Camii mimarisi Orta Asya Semerkant, Buhara gibi eski Türkistan şehirlerinde yer alan ağaç direkli camilerin ülkemizdeki bir örneği olarak 46 ahşap sütun üzerinde yapılmıştır. Sütunlar için sedir ağacı kullanılmıştır. İnşa edilmeden önce 6 ay suda bekletilmiştir. Yüzyıllar boyu kış aylarında cami'nin damındaki kar, çatının ortasındaki boşluktan ortadaki havuza atılmış ve ortamı nemlendirerek ahşap sütunların kuruyarak çatlaması engellemiştir. 1965 yılında karlığın üstü camla kapatılmış ve işlevini yitirmiş olduğu gözükmektedir.

6 metre yüksekliğinde, çini mozaik ile kaplı çok görkemli bir mihraba sahiptir. Anıtsal bir taç kapısı vardır. Minberi tamamen ceviz ağacından, oymalı ve çatmalı tutkalsız yapılmıştır. İnanılmaz bir düzgünlük ve incelikte yapılan minber geometrik şekiller ve bitkisel bezemelerle kaplıdır. Caminin tavanı renkli kalem işi süslemelere sahiptir. Özellikle konsollardaki kök boyalı motifler dikkat çekicidir. Eşrefoğlu Camii, Selçuklu Ulu Camilerinde görülen şu özelliklerin tamamını barındıran tek örnektir: Çoğul ahşap sütunlu, tavanı tamamen ahşap ve kalem işçiliği ile süslenmiş, mihrabı çinili minber tamamen ahşap ve Kündekari tekniği ile yapılmıştır.

Beylikler Devri'nde Eşrefoğlu Beyi Süleyman Bey tarafından yaptırılan bu cami, Eşrefoğlu toplu yapıları içinde yer alır. Cumhuriyet döneminde 1934'ten itibaren zaman zaman tamir edilmiştir. Bu tamiratlar sonucu toprak çatı, önce kiremitle örtülmüş; sonra bakırla kaplanmıştır.

Emir Seyfettin Süleyman'ın 1301 tarihli türbesi, caminin doğu duvarına bitişiktir.

Görseller

Kaynakça

Konya'daki Selçuklu camileri
Konya'daki camiler
Eşrefoğulları Beyliği
Türkiye'deki taş camiler

Eşrefoğlu Camii


Tiamat je švedski sastav ekstremnog metala osnovan 1987. u Stockholmu. Dobio je ime po Tiamat, čudovištu iz kaosa u babilonskoj mitologiji i praiskonskoj božici oceana.

Povijest
Sastav je osnovan 1987. pod imenom Treblinka. Nakon objave triju demosnimki 1989. godine, sastav je promijenio ime u Tiamat. Iste godine sastavu se pridružio Johan Edlund, koji do danas svira u njemu. Godine 1990. objavljen je prvi studijski album Sumerian Cry. AllMusic je rani Tiamat proglasio "jednim od vodećih svjetala simfonijskog black metala". Prije objave tog uratka skupinu su napustili gitarist Stefan Lagergren i bubnjar Anders Holmberg.

Drugi studijski album The Astral Sleep objavljen je 1991. godine. Godine 1992. objavljen je treći album Clouds. Dana 5. travnja 1994. objavljen je prvi koncertni album The Sleeping Beauty – Live in Israel, snimljen 3. lipnja 1993. godine u Tel Avivu. Iste godine objavljen je četvrti studijski album Wildhoney, koji se smatra klasikom gothic/death metala.

Godine 1996. grupi se pridružio basist Anders Iwers, koji također svira i u Ceremonial Oathu. Peti studijski album A Deeper Kind of Slumber objavljen je 1997. godine. Na tom je uratku Tiamat posve napustio elemente death metala i zamijenio ih gothic rockom/metalom. Godine 1999. sastav je objavio šesti studijski album Skeleton Skeletron. Kao što je bio slučaj s prethodnim uratkom, na albumu prevladavaju gothic rock i gothic metal. Na albumu se pojavljuje pjesma "Church of Tiamat", što je naziv internetskih stranica skupine.

Godine 2002. objavljen je sedmi studijski album Judas Christ. Na tom su uratku pomiješani elementi gothic metala i heavy metala. Kao gost na albumu pojavljuje se švedski producent i gitarist Peter Tägtgren. Godine 2003. objavljen je osmi studijski album Prey. Nakon objave tog uratka sastav je otišao na turneju sa skupinama Theatre of Tragedy, Sirenia i Pain. Godine 2006. objavljen je videoalbum The Church of Tiamat, snimljen 23. siječnja 2005. u Krakovu. Godine 2007. objavljena je kompilacija Commandments – posljednji uradak sastava koji je objavila diskografska kuća Century Media Records. U travnju 2008. godine objavljen je deveti studijski album Amanethes. Iste godine objavljen je box set The Ark of the Covenant – The Complete Century Media Years.

Godine 2012. objavljen je deseti i zasad posljednji studijski album The Scarred People.

Članovi sastava

Sadašnja postava
 Johan Edlund – vokal, gitara (1989. – danas), klavijature, teremin (1997. – danas)
 Lars Sköld – bubnjevi (1994. – danas)
 Anders Iwers – bas-gitara (1996. – danas)
 Roger Öjersson – gitara, klavijature, mandolina, prateći vokal (2012. – danas)
Bivši članovi
 Jörgen "Juck" Thullberg – bas-gitara (1989. – 1992.)
 Anders Holmberg – bubnjevi (1989. – 1990.)
 Stefan Lagergren – gitara (1989. – 1990.)
 Niklas Ekstrand – bubnjevi (1990. – 1994.)
 Thomas Wyreson – gitara (1990. – 1994., 1996. – 1999., 2001. – 2008.)
 Johnny Hagel – bas-gitara (1992. – 1996.)
 Kenneth Roos – klavijature (1992. – 1994.)
 P.A. Danielsson – klavijature (1994. – 1995.)

Sadašnji koncertni članovi
 Johan Niemann – gitara (2008., 2016., 2017. – danas)
 Rikard Zander – klavijature (2014. – 2016., 2017. – danas)
 Gustaf Hielm – bas-gitara (2016. – danas)
 Thomas Wyreson – gitara (2016., 2017. – danas)
 Carl Westholm – klavijature (2016., 2017. – danas)
 Jonas Öijvall – klavijature (2018. – danas)
 Per Wiberg – klavijature (2018. – danas)
Bivši koncertni članovi
 Anders Iwers – bas-gitara (1992.)
 Henrik Bergqvist – gitara (2002.)
 Martin Brändström – klavijature (2002. – 2009.)
 Fredrik Åkesson – gitara (2004. – 2005.)
 Henriette Bordvik – vokal (2005., 2015., 2016., 2017.)
 Martin Powell – klavijature (2006. – 2007.)
 Roger Öjersson – glavna gitara (2011. – 2012.)
 Joakim Svalberg – klavijature (2011. – 2012.)
 Magnus Henriksson – gitara (2017.)
 Daniel Karlsson – klavijature (2017.)

Diskografija

 Studijski albumi

 Sumerian Cry (1990.)
 The Astral Sleep (1991.)
 Clouds (1992.)
 Wildhoney (1994.)
 A Deeper Kind of Slumber (1997.)
 Skeleton Skeletron (1999.)
 Judas Christ (2002.)
 Prey (2003.)
 Amanethes (2008.)
 The Scarred People (2012.)

 EP-ovi

 Gaia (1994.)
 For Her Pleasure (1999.)

 Koncertni albumi

 The Sleeping Beauty – Live in Israel (1994.)

 Kompilacije

 The Musical History of Tiamat (1995.)
 Commandments (2007.)
 The Ark of the Covenant – The Complete Century Media Years (2008.)

 Videoalbumi

 The Church of Tiamat (2006.)

Izvori

Švedski sastavi heavy metala
Sastavi gothic metala

Tiamat (sastav)


Cartura ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 15,5 Kilometer südlich von Padua am canale Pontelongo.

Geschichte
Erst um 1440 wird Cartura urkundlich erstmals erwähnt, wenngleich die Gegend bereits um das erste vorchristliche Jahrhundert besiedelt war.

Quellen

Weblinks

Ort in Venetien

Cartura


Billedkunstnerisk praksis I & II er en dokumentarfilm fra 1999 instrueret af Dola Bonfils efter eget manuskript.

Handling
Praksis I: Billedkunstnerne Søren Jensen (Danmark) og Eric Hattan (Schweiz) fører en indledende samtale om form og indhold i deres arbejde, en anden dag, et andet sted (Praksis II) er det Cai Ulrich von Platen (Danmark), der møder Jan Håfström (Sverige) ...en indledning til et samarbejde og en dokumentation på video.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

Billedkunstnerisk praksis I & II


est un thriller américain co-produit et réalisé par , sorti en 2022.

En France, le titre se modifie en  lors de sa sortie en vidéo à la demande.

Synopsis

Chris, un riche divorcé, tombe amoureux d'une femme mystérieuse, Sky. Chris, son ex-femme et son enfant sont piégés et un combat désespéré pour la survie s'ensuit.

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation :
 Scénario : David Loughery
 Musique : Tom Howe
 Décors : Madeline O'Brien
 Costumes : Kristen Kopp
 Photographie : Juan Miguel Azpiroz
 Montage : Federico Conforti
 Production : Claudia Bluemhuber, Veronica Ferres, John Malkovich et Luis Prieto
 Production déléguée : Gero Bauknecht, Barry Brooker, James Campbell-Smith, Florian Dargel, Alexander Jooss, Michael Leahy, Gary Leff, Christian Mercuri, Gerd Schepers, Roman Viaris-de-Lesegno et Stan Wertlieb
 Sociétés de production : Construction Film et Silver Reel
 Société de distribution : Lionsgate
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : thriller
 Durée :
 Dates de sortie :
 États-Unis :  (sortie limitée)
 France :  (vidéo à la demande)

Distribution
 Cameron Monaghan  : Chris Decker
 Sasha Luss  : Jamie
 Ridley Bateman : Willow
 Lilly Krug  : Sky
 John Malkovich  : Ronald
 Ash Santos  : Lisa
 James C. Burns : l'inspecteur Lane
 Dat Phan  : Kirju
 Frank Grillo  : Sebastian
 David Madison  : Briggs

 Version française
 Studio de doublage : ?
 Direction artistique : Emmanuel Karsen

Production
Le tournage se termine dans le Montana en .

Accueil

Sortie
Le film est sorti dans certaines salles, comme en vidéo à la demande, le , ainsi que sur DVD et Blu-ray le  de la même année.

En France, il ne sort qu'en vidéo à la demande, le  sous le titre .

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Thriller (film) américain
Film tourné au Montana
Film en anglais

Shattered (film, 2022)


Renaldo Rama (* 27. Januar 1990 in Albanien) ist ein albanischer Fußballspieler. Er spielt im Sturm vorzugsweise als Mittelstürmer.

Karriere
Renaldo Rama spielte in seiner Jugend für den griechischen Erstligisten Olympiakos Piräus. Im Sommer 2008 wechselte er in seine Heimat zum Zweitligisten KS Gramozi Erseka.

Schon im Februar 2009 wechselte er zum deutschen Zweitligisten TuS Koblenz. Dort kam er am 20. März 2009, dem 25. Spieltag der Zweitligasaison 2008/09, zu seinem Debüt, als er im Heimspiel gegen Hansa Rostock (1:1) in der 83. Minute für Zoltán Stieber eingewechselt wurde. Jedoch konnte er sich bei der TuS nicht durchsetzen und es blieb bei diesem einen Kurzeinsatz. Ende des Jahres 2009 lief dann sein Vertrag aus.

Erst nach einem Jahr ohne Verein unterschrieb er im Januar 2011 einen Vertrag beim albanischen Erstligisten KS Besa Kavaja. Dort kam er jedoch nicht zum Einsatz. Daher verließ er den Verein im Sommer 2011 schon wieder und wechselte zum Aufsteiger KF Apolonia Fier. Dort wurde er auf Anhieb Stammspieler und erzielte direkt am 11. September 2011, am ersten Spieltag der Saison, gegen KS Dinamo Tirana (2:0) sein erstes Tor. In den ersten fünf Spielen erzielte er drei Tore. Danach fiel er jedoch aufgrund einer Verletzung für den Rest der Hinrunde aus. Zu Beginn der Rückrunde war er wieder fit, Stammspieler und verhalf dem Klub mit seinen Leistungen zum Klassenerhalt. Er blieb ein zweites Jahr und versuchte sich dann beim AEK Athen, wo er sich jedoch nicht in der ersten Mannschaft durchsetzen konnte. Seit 2014 spielt Rama mit einer Ausnahme (in der Heimat bei Durres) für unterklassige griechische Vereine.

Weblinks

  in der Datenbank von playerhistory.com

Fußballspieler (KS Gramozi Erseka)
Fußballspieler (TuS Koblenz)
Fußballspieler (KS Besa Kavaja)
Fußballspieler (KF Apolonia Fier)
Fußballspieler (AEK Athen)
Fußballspieler (FK Kukësi)
Albaner
Geboren 1990
Mann

Renaldo Rama


Herradón-La Cañada es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Herradón de Pinares en La Cañada en la provincia de Ávila, comunidad autónoma de Castilla y León. Cuenta con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 097,8 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaya a 1360,16 metros de altitud, entre las estaciones de Navalgrande y Navalperal. Es la estación situada a mayor altura de la línea marcando un desnivel de 771 metros con respecto a Madrid. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de julio de 1863 con la puesta en marcha del tramo Ávila – El Escorial de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Cuenta con un amplio edificio para viajeros de dos pisos y planta rectangular revestido de piedra. Dispone de dos andenes, uno lateral y otro central y de cinco vías, de las cuales sólo se utilizan dos. El cambio de vía se realiza a nivel.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
En Herradón Renfe presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes MD y regionales. La conexión con mayor frecuencia se realiza gracias a estos últimos entre Madrid y Ávila a razón de cuatro o cinco trenes diarios en ambos sentidos.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Castilla y León en la web de Renfe.

Herradón
Herradón
Herradón
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XIX

Estación de Herradón-La Cañada


Simon Jenko fue un escritor y poeta esloveno, (*27 de octubre de 1835, Podreča en Sorško polje, Eslovenia , †18 de octubre de 1869, Kranj, Eslovenia)

Biografía
Jenko nació en Podreča, en el campo de Sora (esloveno: Sorško polje), situado en la región de Alta Carniola, que entonces formaba parte del Imperio austríaco y de la República de Eslovenia en la actualidad. Nació como hijo ilegítimo de padres campesinos, con los que se mudó al pueblo de Praše en algún momento de su infancia. Praše fue una importante fuente de inspiración en la mayoría de sus poemas y relatos breves. También su posición social -su familia era muy pobre- influyó decisivamente en sus puntos de vista y, consecuentemente, en sus obras. Asistió a las escuelas públicas de Smeldnik y de Kranj. Aunque quiso asistir a la escuela secundaria en Liubliana, la posición financiera de su familia no se lo permitió, de modo que en 1847 empezó a realizó dicha educación secundaria en Novo Mesto. De todos modos, entre los años 1853 y 1855, asistió también a la secundaria en Liubliana, donde se reencontró con algunos amigos de su anterior escuela de Kranj y juntos fundaron un círculo literario del que surgió un periódico escolar ilegal llamado "Vaje" (1854-55). Entre las publicaciones del peroiódico estaban también los poemas que Jenko había escrito durante su escolarización en Novo Mesto.
Después de terminar la escuela secundaria en 1855, Jenko empezó a estudiar teología en Klagenfurt, de acuerdo con el deseo de sus padres. Sin embargo, tras su primer año cambió sus estudios y se matriculó en la Universidad de Viena donde primero estudió Letras clásicas, después Historia y al final Derecho. Fue en ese período cuando se reunió con sus compañeros de clase de la secundaria en Liubliana y restableció el círculo literario. Durante un tiempo estuvo ganándose la vida trabajando como tutor privado, hasta que en otoño de 1863 regresó a Praše. Consiguió trabajo en el bufete de abogados del notario Strgar y trabajó allí hasta 1866. Mientras trabajaba, intentó encontrar un editor para su colección de poemas y, finalmente, con ayuda de Fran Levstik, consiguió convencer al editor Giontini para publicar su colección de poemas "Pesmi" (Cantos), que vio la luz el año 1864 en Graz. En agosto de 1866 comenzó a colaborar con el abogado Prevc y trabajó con él hasta su muerte el 18 de octubre de 1869 en Kranj. Su muerte fue provocada por una inflamación cerebral. Está enterrado en Prešernov gaj, en Kranj.

Fechas importantes
1835 Nace en Podreča (Sorško polje) en una familia humilde de campesinos, más adelante se trasladan a Praše.
1847 Asiste a la escuela secundaria de Novo Mesto, los últimos dos años los hace en Liubliana.
1851 Publica su primer poema.
1854 colabora en el periódico escolar Vaje
1855 Después de terminar la secundaria se va a Klagenfurt y el año siguiente a Viena, donde al final decide estudiar Derecho.
1858 Publica en "Slovenski glasnik" Spomini (Recuerdos), Jeprški učitelj (El profesor de Jepr) y Tilka. Empieza a publicar los poemas del ciclo Obrazi (hasta 1862).
1863 Regresa a casa.
1864 Consigue trabajo en Kranj en un bufete de abogados. A finales del año se publica la colección de poemas Pesmi (con fecha de 1865).
1869 Se muda a Kranj, muere de inflamación cerebral.

Obra

Lírica

Simon Jenko fue una figura central de la lírica eslovena en el período comprendido entre el Romanticismo y el Realismo. La cima de su creación poética la representa su única colección de canciones, Pesmi que se publicó en 1864-65.

Prosa
La prosa de Simon Jenko consiste de tres cuentos cortos (Spomini, Jeprški učitelj y Tilka) y de algunos cuentos, de menor relevancia, que datan en los años de la secundaria (Misli, Ljubljana, Črte, Predpustnica etc.). Spomini, Jeprški učitelj y Tilka se publicaron en la revista literaria Slovenski glasnik en 1858. En sus primeras obras es característica una prosa con estructura poco desarrollada. Sin embargo, con las novelas cortas de su período maduro (Tilka y Jeprški učitelj) se puede ver un desarrollo rápido hacia el Realismo. La cúspide de su obra son los tres cuentos cortos mencionados, de los que especialmente destaca Jeprški učitelj, que también fue la última novela corta de Jenko. El tema de las tres obras es la vida rural. Jenko dejó de escribir porque su prosa no fue bien recibida entre sus contemporáneos, y también porque en el año 1859 su círculo literario empezó a divergir y el escritor ya no pudo publicar bajo la protección del círculo.

Obras principales
Mikromega (1851),
ciclos de poemas Obujenke (1856) Obrazi (1858),
novelas: Tilka (1858), Jeprški učitelj (1858),
colección de poemas: Pesmi (1865),
poemas conocidos: Adrijansko morje, Naprej zastava slave, Gori, V brezupnosti,
cuentos conocidos: Misli, Ljubljana, Črte, Kaznovana tercijalka, Predpustnica,
primer poema publicado: Bučelji pik,
narración: Spomini.

Referencias
Biografía de Simon Jenko en esloveno

Poetas de Eslovenia
Escritores de Eslovenia del siglo XIX
Políticos de Eslovenia
Fallecidos en Kranj

Simon Jenko


Shusaku Hirasawa (født 5. marts 1949) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1972||2||0
|-
|1973||4||1
|-
|1974||5||0
|-
!Total||11||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Shusaku Hirasawa


الكوفي كرسب (بالعربية: هش قهوة) هي شوكولاتة مشهورة تنتج بكندا

مكوناتها
مكونات الكوفي كرسب هي تحتوي عن مزيج من قشطة القهوة والحليب ورقاقات كعكة محيط بطلاء شوكولات حليب. الكوفي كرسب تحتوي على كمية صغيرة جدا من القهوة ولذلك المنكهات تشكل معضم طعم القهوة.

تاريخ
الكوفي كرسب تسوّقت لأول مرة عام 1938 تحت الجزء الكندي من شركة راونتري وهي حاليا تسويقها من شركة نستله الكندية.

تسويق
الشعار اليستخدم بإعلان الكوفي كرسب هو: «كوفي كريسب تجعل وجبة خفيفة لطيفة»

في جمعي عقد ال1980، الاعلانات التلفزيونية كانت تبدأ بالسؤال: «كيف تحب قهوتك؟» مع الإجابة «هش (كرسب)» أو «احب قهوتي هش (كرسب)»

الأنواع الآخرة

في عام 2001 تم إنتاج أول نوع آخر للكوفي كرسب: الطبعة المحدودة كوفي كرسب برتقالي.

في عام 2002 اعاد تصدير كمية محدودة من الكوفي كرسب البرتقالية. واضا في 2002، بدأ إصدار محدود للكوفي كرسب توت.

تم بيع الكوفي كرسب كرمل بصيف عام 2004 و2006.

الكوفي كرسب قيقب نكهة آخرة من الكوفي كرسب تصدرة من أبريل حتى سبتمبر عام 2005

في خريف عام 2006، تم إنتاج طبعة محدودة من الكوفي كرسب الأبيض.

تم توقيف كل أنواع الكوفي كرسب غير الاصلية بعام 2007

تتوفر أيضا نوع من المثلجات بنكهة الكوفي كرسب

التّوفّر خارج كندا
حاليا الكوفي كرسب لم تتسوق بأي مكان خارج كندا ولكن قسم من المحلات الأمريكية، خصوصا المحلات القريبة عن الحدود الكندية تستورد الكوفي كرسب

أطباق قهوة
تأسيسات سنة 1938 في كندا
سكاكر كندية
شوكولاتة
علامات تجارية لنستله
قوالب شوكولاتة
منتجات عرضت في 1938

كوفي كرسب


يون أنتونيسكو (بالرومانية:Ion Antonescu) هو رجل دولة روماني (1882-1946م). كان قائداً بارعاً. تعلم الفنون العسكرية في فرنسا، وحارب في الجيش الروماني خلال الحرب العالمية الأولى، وخدم بعدها كملحق عسكري في لندن، ثم عُيّٓن عام 1937 قائداً عاماً للجيش الروماني في عهد الملك كارول. و لكنه لم يكن يحب كارول، فقاد انتفاضة ضباط ضده لكنها فشلت، فسجن. وعُيِّن عام 1940 رئيساً لوزراء رومانيا حيث حالف بلاده مع ألمانيا النازية عندما كان في هذا المنصب وهذا ما أعطاه القوة لقيادة ثورة هادئة فعالة ضد الملك كارول الذي خُلع عن العرش وقُبل ميخائيل، ابن كارول، في مكانه.

أرسل أنتونيسكو الجيش الروماني ضد الاتحاد السوفيتي على الجبهة الشرقية، وحوكم بعد الحرب كعميل للعدو، ثم أُعدم.

روابط خارجية

مراجع

الأرثوذكسية الشرقية واليمين المتطرف
أرثوذكس شرقيون رومانيون
أسرى حرب الحرب العالمية الثانية المحتجزون لدى الاتحاد السوفيتي
أسرى رومانيون
أشخاص أدينوا بجريمة العدوان الدولية
أشخاص أدينوا من قبل المحاكم الرومانية الشعبية
أشخاص أعدمتهم رومانيا رميا بالرصاص
أشخاص أعدموا بتهمة جرائم حرب
أشخاص أعدموا من قبل رومانيا رميا بالرصاص
أشخاص أعدموا من قبل مملكة رومانيا
أشخاص من بيتيشت
أعضاء الكنيسة الرومانية الأرثوذكسية
أفراد عسكريون رومانيون من حرب البلقان الثانية
إعدامات مصورة
جناة بوراجموس
حاصلون على الصليب الحديدي (1939) من الدرجة الأولى
حكام فاشيون
دبلوماسيون رومانيون
رومانيون أدينوا بجرائم حرب
رومانيون أدينوا بجريمة العدوان الدولية
رومانيون في الحرب العالمية الثانية
رومانيون معادون للشيوعية
رومانيون معدومون
رؤساء حكومات سجنوا لاحقا
رؤساء حكومات أدينوا بجرائم حرب
رؤساء وزراء رومانيا
رؤساء وزراء معدومون
زعماء الحرب العالمية الثانية
سياسيون رومانيون أدينوا بجرائم
سياسيون معدومون
عسكريون رومانيون في الحرب العالمية الأولى
فاشيون رومانيون
فاشيون مسيحيون
قادة دول مدانون بجرائم حرب
قادة دول معدومون
قادة دولة رومانيا
قادة عزلوا من السلطة عن طريق انقلاب
قادة عسكريون معدومون
قتلة جماعيون معدومون
كتاب مقالات رومانيون
كتاب مقالات في القرن 20
متقلدو وسام الفارس الصليبي الحديدي
مرتكبو المحرقة
مرتكبو الهولوكوست في رومانيا
مرتكبو جرائم الإبادة الجماعية
معاداة السامية في رومانيا
معاداة الماسونية
معدومون رميا بالرصاص
معدومون رومانيون متعاونون مع ألمانيا النازية
منظرو المؤامرة رومانيون
منظرو مؤامرة مسيحيون
مواليد 1882
مواليد في بيتيشت
وفيات 1946

يون أنتونيسكو


Lorax: Zaštitnik šume (eng. The Lorax) je računalno-animirani film iz 2012. godine animacijskoga studija Illumination Entertainment. Redatelj filma je Chris Renaud, a glasove u originalnoj verziji posudili su između ostalih i Danny DeVito, Ed Helms, Zac Efron, Taylor Swift, Rob Riggle, Jenny Slate i Betty White. Producenti su Chris Meledandri i Janet Healy, Michele Imperato Stabile, a film je distribuirao Universal Pictures. Scenarij potpisuju Cinco Paul i Ken Daurio.

Film je zaradio 348 milijuna dolara diljem svijeta. Recenzije i kritike su bile izuzetno pozitivne pohvaljujući osobito inovativnu animaciju i duhovitost scenarija.

Radnja
Ova animirana avantura prati putovanje jednog dječaka koji traga za jedinom stvari koja će mu omogućiti da osvojiti naklonost djevojke svojih snova. Kako bi je pronašao, dječak mora najprije otkriti priču o Loraxu, prgavom, ali vrlo šarmantnom stvorenju koje se bori kako bi zaštitio svoj svijet.

Glavne uloge
 Danny DeVito - The Lorax
 Ed Helms - The Once-ler
 Zac Efron - Theodore "Ted" Wiggins
 Taylor Swift - Audrey
 Rob Riggle - Aloysius O'Hare
 Jenny Slate - Mrs. Wiggins
 Betty White - Grammy Norma
 Nasim Pedrad - Isabella
 Stephen Tobolowsky - Uncle Ubb
 Elmarie Wendel - Aunt Grizelda
 Danny Cooksey - Brett i Chet
 Joel Swetow - 1st Marketing Guy
 Michael Beattie - 2nd Marketing Guy
 Dave B. Mitchell - 1st Commercial Guy
 Dempsey Pappion - 2nd Commercial Guy
 Chris Renaud - Forest Animals

Hrvatska sinkronizacija

Ostali glasovi
 Sanja Hrelec
 Anastazija Dikmikj
 Dragan Peka
 Ambrozije Puškarić
 Siniša Galović
 Lea Bulić
 Martina Kapitan Bregović
 Božidar Peričić
 Ivan Šatalić
 Mima Karaula
 Ivana Vlkov Wagner
 Slaven Spinčić
 Želimir Panić
 Damir Keliš
 Nina Cossetto

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redateljica dijaloga: Ivana Vlkov Wagner
 Redateljica vokalnih izvedbi: Mima Karaula
 Prijevod i adaptacija: Davor Slamnig

Unutarnje poveznice
 Illumination Entertainment
 Universal Pictures

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2010-ih

Lorax: Zaštitnik šume


Le bombardement d'Alexandrie en Égypte est une opération navale menée par la Mediterranean Fleet britannique du 11 au 13 juillet 1882, pendant la guerre anglo-égyptienne.

L'amiral Beauchamp Seymour était aux commandes d'une flotte de quinze navires cuirassés de la Royal Navy ayant auparavant navigué jusqu'au port d'Alexandrie pour soutenir le Khédive Tewfik Pacha au milieu du soulèvement nationaliste d'Ahmed Urabi contre son administration et ses liens étroits avec les financiers britanniques et français. Il fut également rejoint dans la démonstration de force par une flottille française. Le mouvement fournit une certaine sécurité au Khédive, qui retira sa cour dans le port désormais protégé, mais renforça les nationalistes d'Urabi au sein de l'armée et dans tout le reste de l'Égypte. Le 11 juin, des émeutes antichrétiennes éclatent à Alexandrie. Les résidents européens de la ville fuient tandis que l'armée égyptienne urabiste se fortifie et arme le port. Après un ultimatum expiré demandant de cesser ces manœuvres militaires, la flotte britannique débute un bombardement de 10 heures et demie de la ville sans l'aide française. Les historiens se demandent si l'amiral Seymour a exagéré la menace des batteries égyptiennes à Alexandrie afin de forcer la main d'une administration Gladstone réticente. Une fois l'attaque de la ville achevée, ils procédèrent ensuite à une invasion à grande échelle pour restaurer l'autorité du Khédive. Le pays resta sous occupation britannique jusqu'en 1952, les dernières troupes britanniques se retirant en 1956.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de l'Égypte
 Révolte ʻUrabi
 Guerre anglo-égyptienne de 1882
 Expédition américaine d'Égypte de 1882

Bibliographie

Lectures complémentaires

Bombardement de 1882
Égypte au XIXe siècle
Juillet 1882
Bataille de 1882
Bataille impliquant l'Égypte
Bataille navale impliquant le Royaume-Uni
Bombardement d'Alexandrie
Occupation britannique de l'Égypte
Résistance égyptienne à la colonisation britannique

Bombardement d'Alexandrie


Blastfighter, l'exécuteur () est un film d'action italo-français réalisé par Lamberto Bava et sorti en 1984.

Synopsis
L'ex-flic Tiger Shark est libéré de prison après avoir purgé une peine de dix ans pour le meurtre du détraqué qui a tué sa femme. Il est accueilli par son vieil ami Jerry  qui lui fait cadeau d'un fusil SPAS-12 afin de se venger de l'avocat véreux responsable de sa condamnation. Cependant, Jake décide à la dernière minute de retourner dans sa cabane isolée dans la nature sauvage des Appalaches en Géorgie et d'enterrer son arme dans le plancher. Les choses se compliquent lorsqu'un groupe de braconniers s'en prend à lui et tue son bébé cerf. Jake se rend au bureau de l'herboriste chinois auquel les chasseurs vendaient des produits et le démolit.

La bande est dirigée par le jeune frère d'un ancien collègue de Tiger, Tom, qui était autrefois son meilleur ami. Lors d'une furieuse bagarre entre Tiger et certains membres du gang, c'est l'intervention de son ancien ami qui met temporairement fin aux hostilités. Tiger se plaint du carnage que font les hommes de son frère, lui rappelant que même lorsqu'ils étaient tous deux dans l'armée, un tel carnage n'avait jamais été perpétré. Pendant ce temps, Tiger est rejoint dans la forêt par sa fille adorée Connie, qu'il n'a pas vue depuis de nombreuses années, et son fiancé.

La bande de braconniers, dans un crescendo de violence, commence à s'en prendre aux proches de Tiger et, en quelques jours, tue d'abord son ami, puis le petit ami de sa fille et enfin sa propre fille, après avoir tenté de la violer. Le meurtre de sa fille décide Tiger à employer la violence. Il commence à se venger en tuant un par un les membres de la bande de braconniers, d'abord avec un poignard, puis avec son SPAS-12, avec laquelle il massacre littéralement ses adversaires.

Tiger affronte finalement Tom, qui était présent au moment de la mort de sa fille. Dans un vibrant duel final avec chacun une seule balle dans le barillet, Tiger prend le dessus, mais décide de manière inattendue d'épargner sa vie. Il l'emmène avec lui dans la voiture et finalement les deux partent ensemble, avec le coffre rempli de cadavres.

Fiche technique
 Titre français : Blastfighter, l'exécuteur
 Titre québécois : L'exécuteur exterminateur
 Titre original :
 Réalisation : Lamberto Bava (sous le nom de « John Old Jr. »)
 Scénario : Massimo De Rita (sous le nom de « Max Von Ryt »), Luca De Rita (sous le nom de « Luca Von Ryt »), d'après une histoire de Morando Morandini jr. (sous le nom de « Morand McMorand ») et Francesco Costa (sous le nom de « Frank Costa »)
 Photographie : Gianlorenzo Battaglia (sous le nom de « Lawrence Bannon »)
 Montage : Roberto Sterbini (sous le nom de « Bob Wheeler »)
 Musique : Guido et Maurizio De Angelis (sous le nom de « Andrew Barrimore »)
 Effets spéciaux : Roberto Sterbini, Sotir Gijka, Paolo Ricci (sous le nom de « Paul Callard »)
 Décors : Ray Cliver
 Costumes : Samantha Grace Blair
 Production : Luciano Martino, Felice Colaiacomo, Franco Poccioni
 Sociétés de production : National Cinematografica, Dania Film, Medusa Film, Les Films Jacques Leitienne
 Pays de production : ,
 Langues originales : anglais, français, italien
 Format : Couleur - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 91 minutes ()
 Genre : action
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 : Jake Tiger Shark
Luigi Montefiori (sous le nom de « George Eastman ») : Tom
Valentina Forte (sous le nom de « Valerie Blake ») : Connie
 (sous le nom de « Mike Miller ») : Wally
Ottaviano dell'Acqua (sous le nom de « Richard Raymond ») : Matt

Production
Blastfighter, l'exécuteur devait initialement être un film réalisé par Lucio Fulci et scénarisé par Dardano Sacchetti pour faire suite à 2072, les mercenaires du futur. Sacchetti a expliqué plus tard que Fulci s'était disputé avec les producteurs, ce qui a conduit à un règlement au tribunal. Le film avait déjà été vendu sans que le scénario prévu à l'origine puisse être utilisé, si bien que le Blastfighter de Lamberto Bava ne conserve que le titre de la production originale de Fulci.

Accueil critique
D'après Nanarland, ce film d'action, énième épigone de Rambo, parvient à combler les amateurs de films d'autodéfense : « Le spectateur aura compris dés le début du film que Tiger Shark, faut pas lui casser les burnes, et qu'il va s'empresser de faire un deuxième trou du cul à ces mécréants imbibés de Heineken grâce à son fusil dernier modèle ».

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1984
Film italien sorti en 1984
Film d'action français
Film d'action italien
Film réalisé par Lamberto Bava
Film scénarisé par Massimo De Rita
Film en italien
Film en français
Film en anglais
Film tourné en Géorgie (États-Unis)
Film se déroulant en Géorgie (États-Unis)
Film tourné aux studios Incir De Paolis
Film avec une musique composée par Guido et Maurizio De Angelis
Film produit par Luciano Martino
Film de Medusa Film

Blastfighter, l'exécuteur


أغسطس 2009 هو الشهر الثامن من عام 2009. بدأ الشهر يوم السبت، وانتهى يوم الاثنين بعد 31 يومًا.

بوابة:أحداث جارية

2009
2009 حسب اليوم
أغسطس
شهور في عقد 2000

أغسطس 2009


David VI. Gruzijski (gruz. დავით VI ნარინი, transliterirano: Davit VI Narini (Mlađi); 1225. – 1293.), iz dinastije Bagration, bio je kralj Gruzije od 1245. godine, do svoje smrti 1293. godine. Od 1253. godine vladao je nad gruzijskom vazalnom državom Kraljevinom Imeretijom kao David I.

Sin kraljice Rusudan i njenog supruga Giasa ad-Dina, okrunjen je 1230. godine u Kutaisiju kao zajednički suveren svoje majke. U strahu da će njezin nećak, David VII. Ulu pretendirati na prijestolje nakon njezine smrti, Rusudan ga je zatočila na dvoru njena zeta, sultana Kajhusrava II., te poslala sina Davida na mongolski dvor, kako bi dobio službeno priznanje za nasljednika. Umrla je 1245. čekajući povratak sina. Budući da su gruzijski plemići vjerovali da je David nestao, dvije godine kasnije, proglasili su Davida VII. Ulua, koji se nakon smrti Kajhusrava II. oslobodio zatočeništva, kraljem Gruzije. Gujuk-kan je 1248. godine priznao Davida kao mlađeg su-kralja svog rođaka Davida. Od tada je David VI. poznat kao Narin (Mlađi), a David VII. kao Ulu (Stariji). Zajednički su vladali do 1259. godine, kada je Narin neuspješno ustao protiv mongolskog jarma i potom pobjegao u Kutaisi, odakle je vladao zapadnom Gruzijom (Imeretijom) kao zaseban vladar. 1261. pružio je utočište Davidu Starijem, koji je zauzvrat pokušao okončati dominaciju Mongola. David Stariji je 1262. sklopio primirje s Mongolima i vratio se u Tbilisi, u istočnoj Gruziji. Oba vladara su vladala svojim dijelom kraljevstva, Kada se David VI. Narin predao Hulagu-kanu 1262. godine, postao je vazalom Ilkanata.

Razvio je prijateljske odnose sa Zlatnom Hordom i egipatskom dinastijom Bahri i odbio napade Ilkanata. Godine 1269. pružio je utočište Teguderu,  čagatajskom princu, rođaku Barak-kana, koji se pobunio protiv vladara Ilhanidskog Carstva, Abake-kana. Kada je Teguder počeo terorizirati gruzijsko stanovništvo, David se priklonio Abakinom generalu Širamunu Nojanu. Unatoč tome, Abaka je pokušao svrgnuti Davida uz pomoć Kahabera Kahaberidzea, gospodara Rače, te je poslao dvije ekspedicije na Imeretiju 1270-ih. David je uspio zadržati svoju neovisnost i pokušao obnoviti gruzijski utjecaj u Trapezuntskom Carstvu. U tu svrhu, pokušao je iskoristiti odsutnost Ivana II. Trapezuntskog u Carigradu 1282. godine, ali nije uspio preuzeti grad. Gruzijsci su zauzeli nekoliko teritorija i pomogli su Ivanovoj polusestri Teodori, kćeri gruzijske kraljice Rusudan, u naumu da preuzme prijestolje, ali su se 1285. iznenada dali u bijeg.

Umro je u Kutaisiju 1293. godine, a naslijedio ga je najstariji sin Konstantin I. Pokopan je u kapeli (eukterion - kuća molitve) sv. Andije u katedrali Rođenja Bogorodice u Gelatiju, istočno od južnog ulaza u crkvu.

Brakovi i djeca
Bio je oženjen s Tamar, iz gruzijske plemićke obitelji Amanelisdze. Godine 1254. oženio se Teodorom, kćerkom bizantskog cara Mihaela VIII. Paleologa.
 Konstantin I. (s Tamarom)
 Mihael I. (s Tamarom)
 Vahtang II. (s Tamarom)
 Aleksandar (s Teodorom)

Izvori

Vanjske poveznice
Povijest Gruzije od 13. do 15. stoljeća (en.)

Gruzijski vladari

David VI. Gruzijski


Tiveden is a long and wide densely forested rocky ridge in Sweden, throughout history notorious for its wilderness and dangers; historically a hiding place for outlaws. In historic times it, along with Tylöskog and Kolmården, formed the border between the land of the Swedes and the land of the Geats.

Within it, the Tiveden National Park has a designated area of , a comparatively small and arguably the most inaccessible part of the forest. It was established in 1983, and administratively belongs to the municipalities of Karlsborg and Laxå.

History

The name is very old and disputed. -Ved is cognate to English Wood and the first part of its name, Ti-, either means "god" or refers to the god Týr, both descendants of the word meaning "god". Tiveden separates Närke from Västergötland, and was formerly a frontier between the Geats and the Swedes.

The national park area has never been inhabited, but there are several ancient remains of human activities such as worshipping grounds and sacrificial sites.

Geography

The forest has small lakes with red waterlilies. When they were discovered they provided the European varieties of red waterlilies that are in cultivation. The folklore tale of how this became goes as follows:

The animal life is scarce, but the forest houses a substantial population of western capercaillie. Nowadays there are small populations of wolves, lynxes and wolverines in Tiveden. Bears have also been sighted.

See also
Related forests:
Tylöskog
Kolmården
Trollkyrka
Skaga stave church

References

External links

 Tiveden National Park from the Swedish Environmental Protection Agency

Forests of Sweden
Geography of Örebro County
Tourist attractions in Örebro County
Geography of Västra Götaland County
Tourist attractions in Västra Götaland County

Tiveden


سوسن قابسي ابنة الاعلامي السوري محي الدين القابسي. هي كاتبة سيناريو سورية، تقيم في الإمارات العربية المتحدة منذ فترة طويلة.

أعمالها
عرض لها على تلفزيون دبي مسلسل بنت النور وهو مسلسل درامي يضم جنسيات عربية مختلفة تقيم على أرض دبي، بمشاكلهم وأفراحهم وأحزانهم، العمل من إخراج سامر برقاوي، عرض على شاشة تلفزيون دبي في مارس 2008،

مسلسل حب في الهايدبارك،
حياة العرب من جنسيات مختلفة في لندن، العمل صور بين لندن وعمان والسعودية والكويت،

 قصة وسيناريو مسلسل «ما نتفق» الذي تسبح حكايته في الأجواء الرومانسية، وأحداثه مأخوذة عن فكرة وأشعار الشاعر الإماراتي محمد سعيد الضنحاني.

إعلاميون سوريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
كتاب سيناريو سوريون
مغتربون سوريون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد القرن 20
كاتبات سوريات في القرن 21
كاتبات سيناريو
كاتبات سيناريو سوريات

سوسن قابسي


العنصر (بالإنجليزية: Element) هو الجزء المؤلف من وسم الفتح، ووسم الإغلاق، وما يتوسطه من محتوى، ويسخدم لإضافة رابط تشعبي أو صور أو جدول أو استمارة ملئ البيانات في الموقع عبر لغة ترميز النص الفائق .

نظرة عامة

لبناء جمل لغة ترميز النص الفائق, تكتب معظم الاوامر عن طريق وسوم بداية ووسوم نهاية والعنصر المستهدف يكون بين وسمي البداية والنهاية. ويتميز الوسم انه يكتب بين <الوسم> ويكون هكذا وسم بدايه ووسم النهاية يكون على الشكل </وسم> وتلاحظ انه أضيف اليه شرطة. مثلا :

 هذا نص فقرة...

و هناك نوع اخر من الوسوم حيث انه ليس له وسم نهاية وهذا يستخدم مثلا ً لإنزال السطر مثل :

أو لأضافه سطر افقي مثل :

و الوسوم بنوعيها الآنف ذكرهما تحتمل وجود الخصائص وتكون اضافه الخصائص كالتالي :
  a  red  word.
و تكون النتيجة " a  red  word "

عناصر بناء الصفحة
تتكون صفحة اللغة ترميز النص الفائق من ثلاث وسوم رئيسيه وهي
 وسم الجذر وهو المتضمن لوسم الترويسه ووسم الجسم وسكونان بداخله.
 وسم الترويسه
 وسم الجسم

وسم الجذر  ....

الوسم الجذر، وهو أهم وسم في أي مستند مكتوب بلغة لغة ترميز النص الفائق وكل الوسوم الأخرى تكون بداخله.و هذا الوسم يخبر نظام التشغيل ان هذا المستند هو مستند لغة ترميز النص الفائق
و من الخصائص التي من الممكن ان نضيفها إلى وسم الجذر هي :

خصائص وسم الجذر

وسم الترويسة  ....

وهو ترويسة المستند والمكان الذي توضع فيه معلومات عن المستند وتوضع فيه أيضاً أكواد خارجية للغات أخرى مثل جافا سكريبت أو فيجوال بيسك. وتذكر أن العناصر التي في الترويسة ما هي إلا خصائص وأكواد للمستند، أي أنها لا تظهر في مستند النتيجة أو في صفحة الوب.

خصائص وسم الترويسة

وسوم يجب وضعها داخل وسم الترويسة

<title>
في بعض الأحيان نحتاج إلى تحديد عنوان المستند أو عنوان صفحة الوب الذي يظهر في أعلى المتصفح وهذه الخاصية لا يمكن ان توضع مخاصية مع وسم الترويسه، إنما توضع بوسم خاص بها وهو
 This is my title

عنصر (لغة ترميز النص الفائق)


Bu sayfada M.S. 19 yılından bahsedilmektedir.

Olaylar

Doğumlar
 10 Ekim - Tiberius Gemellus, Drusus ve Livilla'nın oğlu, Tiberius'un torunu olan Julio-Claudian Hanedanı mensubu (ö. 37 / 38)

Ölümler
 10 Ekim - Germanicus, Julio-Claudian Hanedanı mensubu Romalı general. (d. MÖ 15)

als:10er#19

19


Dionisiu Pop Moldovan (n. 1878, Creaca jud. Sălaj - d. ?? ) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost preot în localitatea Brusturi.

S-a asociat cu milionarul Maurițiu Frenkel în 1920, pentru a cumpăra mai multe fabrici de spirt.  Tovărășia a durat doi ani și s-a terminat cu un proces celebru în epocă, care i-a adus un câștig de 5 milioane de lei.

Activitate politică
În toamna anului 1918 a organizat C.N.R. din Brusturi.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul Personalităților Române. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, Editura Academiei Române, 2005. (ISBN 973-27-1258-9)
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul Personalităților Române. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, 2003. (ISBN 973-8141-90-7)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj Napoca, 1998. (ISBN 973-0007-24-1)

Legături externe
 Centenarul Marii Uniri: Au fost și la Alba Iulia
 Adunarea de la Alba Iulia, organ reprezentativ și democratic al poporului român din Transilvania
 Centenar 100. Marii oameni politici ai României

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1878
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în secolul al XX-lea

Dionisiu Pop Moldovan


Rhodogorgonaceae, porodica crvenih algi smještena u vlastiti red Rhodogorgonales, dio je podrazreda Corallinophycidae. Pet je priznatih vrsta

Rodovi i vrste
 Renouxia Fredericq & J.N.Norris, 2
 Rhodenigma J.A.West, Verbruggen & Loiseaux, 1
 Rhodogorgon J.N.Norris & K.E.Bucher, 2

Izvori

Corallinophycidae

Rhodogorgonaceae


La Isla de Lamèque (en francés: Île de Lamèque; en inglés: Lameque Island) es una isla canadiense en el golfo de San Lorenzo, en el extremo nororiental del condado de Gloucester de la provincia de Nuevo Brunswick.

La isla tiene un área de aproximadamente 150 km². Está separada de tierra firme de América del Norte en el sur. La isla está separada de Miscou por el norte con el Canal de Miscou, con ambas islas conformando el puerto de Miscou.

Véase también
 Geografía de Canadá
 Geografía de América del Norte

Referencias

Enlaces externos

Archipiélagos e islas de Nuevo Brunswick
Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Canadá

Isla de Lamèque


An Schoenoplectus monocephalus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni J.Q.He, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.Yun Liang och S.R.Zhang. An Schoenoplectus monocephalus in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenoplectus

Schoenoplectus monocephalus


Maple Point ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Maple Point (Illinois)
 Maple Point (New York)
 Maple Point (Pennsylvania)

Maple Point


An Thelymitra apiculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alexander Segger George, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements och David Lloyd Jones. An Thelymitra apiculata in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra apiculata


العبابدة او وادي العبابدة  هي مجموعة عرقية من شرق مصر والسودان. تاريخياً كان معظمهم من البدو الرحل الذين يعيشون في المنطقة الواقعة بين النيل والبحر الأحمر، واستقر بعضهم على طول الطريق التجاري الذي يربط كروسكو بأبو حمد. تشير العديد من روايات الرحالة من القرن التاسع عشر إلى أن بعض العبابدة في ذلك الوقت كانوا لا يزالون يتحدثون البجا أو لغة خاصة بهم، ومن ثم فإن العديد من المصادر الثانوية تعتبر العبابدة من شعوب البجا الفرعية. يتحدث معظم العبابدة الآن اللغة العربية ويُعرفون بأنهم قبيلة عربية من الحجاز.

عرقية البجا

تسمى المنطقة الواقعة بين النيل والبحر الأحمر بمنطقة عرقية البجة حالياً. هو العصر الذي بدأت فيه دولة مروي في الضعف وما تلى ذلك من تحركات بشرية وتغيرات ثقافية وسياسية أدت إلى إعادة رسم خريطة المنطقة بقيام الممالك المسيحية.

ولم تكن منطقة الصحراء الواقعة بين النيل والبحر الأحمر جافة مثل يومنا الحالي، بل كانت إلى وقت قريب من بداية الحضارة المصرية تتمتع بقدر وافر من المطر وكانت الكثير من الأودية الجافة الآن أنهارًا جاريةً. وكانت الحياة النباتية والحيوانية فيها غنية. فعلى سبيل المثال كانت مناطق خوري بركة والقاش حتى القرن الثاني عشر الميلادي تتمتع بقدر وافر من المياه والغابات والحيوانات، بما في ذلك الأفيال كما يتضح من وصف جيوش المماليك التي دخلت المنطقة في ذلك الوقت. والشعب الذي سكن هذه المنطقة ينتمي إلي السلالة الأصيلة التي كونت سكان وادي النيل منذ فجر تاريخه. وهنالك بعض الآراء التي ربطت أسلاف أولئك السكان بهجرات أتت من شبه الجزيرة العربية في الألف الرابع قبل الميلاد. أن سكان الصحارى الواقعة شرقي النيل ينتمون إلى السلالة التي كونت السكان الأصليين لمناطق الأجزاء الوسطى والشمالية لنهر النيل. ولم يقبل الباحثون اليوم الفرضيات التي تقول بارتباط نشأة حضارة وادي النيل بهجرات دخلت المنطقة من شبه الجزيرة العربية أو من بلاد ما بين النهرين.

إن سكان هذه المنطقة عرفوا عند قدماء المصريين واليونانيين والرومان بأسماء متعددة، التي أطلقت على المجموعة المعروفة اليوم باسم «البجة» والتي اشتهرت في تلك الفترة وهي: المِجَباري والتُرُجلُدايت والبليميين.

وتتركز أغلب الأخبار القديمة التي وردت عن تلك المجموعات عن البليميين لنشاطهم ودورهم البارز في كل مناطق النيل الممتدة من حلفا حتى الأقصر شمالاً، وما يقع شرقيهما حتى البحر الأحمر في الفترة السابقة للقرن السابع الميلادي. ولذلك سيتركز حديثا عليهم بحكم توفر المادة عنهم وباعتبارهم الممثل القديم لشعب البجة، بينما نتعرف سريعاً على المِجباري والتُرُجلُدايت.

المجباري
المِجَباري هو الاسم الذي أطلقته المصادر القديمة على السكان الأصليين القدماء على الساحل الغربي للبحر الأحمر والذين تجولوا في المناطق الشمالية ما بين البحر الأحمر ونهرالنيل. وقد امتدت مناطق استيطان هذه الفئة من مواطن البجة الحالية في السودان وحتى المنطقة الواقعة بين الأقصر والبحر الأحمر في الحدود المصرية الحالية شمالاً.

وقد عرف المِجَباري قديما بالمازوي والمِجاي والمدجاي والمِجو والمِجا (Medjo و Medju.و Medjay). وسنشير اليهم فيما يلي باسم المِجا لأنه أولاً الاسم الأقدم؛ فقد ورد في نقش أوني الذي يرجع إلى الأسرة الفرعونية السادسة (2423 – 2242 ق م): «أرسلني جلالة الملك مرن رع في حفر ترع في الجنوب [جنوب أسوان] وكان رؤساء أقطار ارتت وواوات وايام ومجا يقدمون الخشب لهذا الغرض.» ولأنه ثانياً الاسم الأخف في النطق والأقرب إلى الاسم الحالى «البجة».

ولا خلاف بين المؤرخين أن المِجا الذي ورد ذكرهم في الآثار المصرية القديمة منذ الألف الثالث قبل الميلاد والذين عاشوا في الصحراء الواقعة إلي الشرق من إقليم واوات (العتباي) هم أسلاف البجة الحاليين. وقد ذكر بلايني الكبير (في القرن الأول الميلادي) أن بعض الكتاب أطلق عليهم اسم أديَباري Adiabari وذكر العديد من جيرانهم في المنطقة.

ولما كان ملوك مصر منذ عصر الدولة القديمة في النصف الأول من الألف الثالث قبل الميلاد قد بدؤوا استغلال مناجم الصحراء الشرقية فقد أدي ذلك إلى اشتغال الكثير من المِجا في المهن المتصلة بالتعدين فقاموا بتأمين تلك الأنشطة بالحراسة والخفارة، كما تولوا مهمة الاتصال وربط مناطق التعدين بالمدن المطلة على النيل.
ويبدوا أن الأجزاء الشمالية من مواطن المِجا – الواقعة الآن في حدود مصر الجنوبية - قد تعرضت للجفاف أكثر من مناطق الجنوب مما أدى ببعض سكان تلك المناطق إلى النزوح بمواشيهم بالقرب من مصادر المياة على النيل؛ كما أشارت إلى ذلك بعض الوثائق المصرية القديمة واليونانية.

كما نزح بعضهم إلى المدن المصرية على النيل حيث التحقوا بالكثير من الأعمال: كالجندية والعمل في قوة البوليس. وهكذا أصبح المِجا جزء من مجتمع صعيد مصر، سواء المجتمع البدوي في الصحراء أو المدني على النيل في المناطق الواقعة جنوب الأقصر. وقد تم الاختلاط والتزاوج بين المِجا وسكان صعيد مصر، كما يتضح في الآثار المصرية القديمة. وظل ذلك الارتباط قويا حتى عشية دخول العرب مصر.

وقد تناولت المصادر القديمة المِجا – وكذلك التُرُجلُدايت والبليميين – باعتبارهم فروعا للشعوب الكوشية أو الإثيوبية أي الشعوب السوداء. ومن المعروف أن تلك المصادر أشارت إلى سكان كل المناطق الواقعة على النيل جنوب مصر والمناطق الواقعة غربي النيل وشرقيه بالكوشيين والإثيوبيين. فسكان المناطق الواقعة ما بين النيل والبحر الأحمر في المصادر القديمة هم جزء من الشعوب الكوشية أو الإثيوبية.

كما ارتبط المِجا منذ فجر تاريخهم بإقليم «واوات» وقادوا مع الجماعات التي عاشوا معها في تلك المناطق مثل سكان ارتت وايام والتمحو الثقافات المبكرة في المنطقة والتي تولدت عنها حضارات كرمة ونبتا و مروي. وقد ربط بعض الباحثين بين المِجا والمِلوها Meluhha الذين ورد ذكرهم في الآثار المصرية القديمة. ولا زال موضوع المِلوها قيد الدراسة والبحث، فقد رأي البعض ربطهم أيضاً بكوش باعتبارهم نفس السلالة.

ووضحت الآثار القديمة أن المِجا - وفيما بعد التُرُجلُدايت والبليميين - كانو يمثلون قطاعاً هاماًّ من سكان مملكتي نبتا ومروي. وساهموا بدور فاعل في النشاط التجاري عبر البحر الأحمر ونهر النيل. كما ساهموا في النشاط الدبلوماسي مع القوى التي تعاقبت على حكم مصر في ذلك الوقت؛ كما سنوضحة فيما يلي في هذا الفصل. وكان من الطبيعي أن تأتي الإشارات إلى مواطن المِجا باعتبارها جزءاً من مروي، أو الإشارة اليهم باعتبارههم جزءا من الكوشيين.

وظل اسم المِجا عَلماً على سكان الصحراء الشرقية للنيل حتى القرون الأخيرة السابقة للميلادي حيث بدأ ظهور اسمي التُرُجلُدايت والبليميين. فقد ذكر Strabo استرابو (Geography Book xvii,7, 3) الذي نقل عن اراتوستين (Eratosthenes) في القرن الثالث قبل الميلاد أنه: «على جانبي الجزء الأسفل (lower) من مروي على طول النيل في اتجاه البحر الأحمر يسكن المِجَباريون والبليمييون، وهم تابعون للاثيوبين [يقصد المرويين] ويجاورون المصريين. وعلى ساحل البحر يسكن التُرُجلُدايت.»

وهكذا أصبح سكان المنطقة يعرفون بثلاث أسماء: المِجا والتُرُجلُدايت والبليميون.

وسيتضح فيما يلي أن البليميين كانوا يتركزون على مناطق النيل، والمِجا يتركزون في المناطق الواقعة بين النيل والبحر الأحمر بجوار التُرُجلُدايت. وعند حديثه عن التُرُجلُدايت قارن سترابو (Book xvi p 339) بين اسلحتهم وأسلحة المِجا، فذكر أن عِصي المِجا تنتهي بمقابض من حديد وأنهم يستخدمون في قتالهم الحراب والدرق المصنوع من الجلد غير المدبوغ، بينما يستخدم الآخرون الحراب والسهم والنشاب.

مصادر

أفارقة متنقلون
شعوب قديمة
شعوب ناطقة بلغات كوشية
قبائل مصرية
متنقلون حديثون
مجموعات عرقية في السودان
مجموعات عرقية في الشرق الأوسط
مجموعات عرقية في مصر
مصريون أصولهم من الجزيرة العربية
ناطقون بالعربية

عبابدة


Mikkel Christensen (født Mikkel Christensen Riber 1610 i Sæby, død 1662 på Ugilt Præstegård) var en dansk sognepræst i Ugilt og Tårs.

Christensen er desuden far til den lærde forfatter og sognepræst Frands Mikkelsen Vogelius (1640 - 1702).

Se også
 Vogelius-slægten

Kilder
 Vogelius - Dansk Biografisk Leksikon, 3. udg., Gyldendal 1979-84
 Vogelius.org - Anetavle

Præster fra Danmark
Danskere i 1600-tallet

Mikkel Christensen


Le zone de Kiesselbach est un plexus vasculaire formé de quatre ou cinq artères qui s'anastomosent dans le cloison nasale.

Il se situe dans la partie antéro-inférieure du septum.

C'est souvent le siège des saignements du nez.

Structure
La zone de Kiesselbach est une anastomose entre quatre ou cinq artères :

 l'artère ethmoïdale antérieure, branche de l'artère ophtalmique.
 l'artère sphénopalatine, branche terminale de l'artère maxillaire.
 l'artère grande palatine, une branche de l'artère maxillaire.
 une branche septale de l'artère labiale supérieure, une branche de l'artère faciale.
 l'artère ethmoïdale postérieure, une branche de l'artère ophtalmique. Pour cette dernière son appartenance au plexus ne fait pas consensus, certain la considère comme une simple source vasculaire du septum nasal.

Elle descend verticalement juste derrière la columelle et traverse le plancher du nez et rejoint le plexus veineux sur la paroi nasale latérale.

Aspect clinique
Quatre-vingt-dix pour cent des saignements de nez (épistaxis) proviennent de la zone de Kiesselbach.

C'est une zone fragile qui est exposée à l'effet desséchant de l'air inhalé.

Elle peut également être endommagée un ongle lors d'un décrottage de nez. Un médecin peut utiliser un spéculum nasal pour déterminer si le saignement provient de la zone de Kiesselbach.

Historique
James Lawrence Little (1836–1885), un chirurgien américain, a décrit la région en détail pour la première fois en 1879. Little a décrit la zone comme étant "à environ un demi-pouce... du bord inférieur du milieu de la colonne [septum]".

La zone de Kiesselbach porte le nom de Wilhelm Kiesselbach (1839–1902), un otorhinolaryngologiste allemand qui a publié un article sur la région en 1884.

Notes et références

Anatomie de la tête et du cou

Zone de Kiesselbach


Agatangel Krimski (ukr. Агата́нгел Юхи́мович Кри́мський — Agatangel Juhimovič Krimski; 3. siječnja 1871., Volodimir Volinski, sada Volinjska oblast — 25. siječnja 1942., Kustanaj, danas Republika Kazahstan) — istaknuti ukrajinski lingvist, orijentalist, slavist, prevoditelj, književni kritičar, folklorist.

Životopis
Diplomirao je na Kolegiju Pavla Galagana u Kijevu (1889.), na Institutu za orijentalne jezike u Moskvi (1892.), a nakon što je diplomirao na Moskovskom sveučilištu (1896.) bio je na istraživačkom putovanju u Libanonu i Siriji, gdje je studirao jezike, kulturu i povijest Bliskog istoka. Od 1898. predavao je na Institutu za orijentalne jezike i Moskovskom sveučilištu. Od 1900. do 1918. bio je tajnik istočnog ogranka Moskovskog arheografskog društva i urednik njegove zbirke Orijentalne starine. Godine 1918. vratio se u Ukrajinu. Suorganizator Ukrajinske akademije znanosti te njezin tajnik (1918. – 1928.), vodio je njegov Povijesno-filološki odjel (do 1929.). Ravnatelj Instituta za ukrajinski znanstveni jezik (1921. – 1929.). Tijekom 1920-ih vodio je različita povjerenstva Ukrajinske akademije znanosti: Povjerenstvo za rječnik ukrajinskog živog jezika, Povjerenstvo za povijest ukrajinskog jezika, Dijalektološko povjerenstvo i Pravopisno povjerenstvo. Istodobno (od 1918.) bio je profesor na Kijevskom sveučilištu. Od 1931. do 1941. bio je zaposlenik Instituta za lingvistiku Ukrajinske akademije znanosti. Jedan od vodećih lingvista i utemeljitelja orijentalistike u Ukrajini. Autor temeljnih istraživanja arapskog jezika, semitologije, turkologije, iranistike i slavistike. Napisao je više od 1000 znanstvenih djela (monografije, udžbenici, članci) o povijesti književnosti, jezicima, folkloru, etnografiji, umjetnosti, religiji naroda Bliskog istoka, Kavkaza, Zapadne Europe. Aktivno je istraživao ukrajinski jezik: njegovo podrijetlo, povijest, dijalekte, pravopis, razvoj i normativizaciju književnog jezika. Autor udžbenika, urednik rječnika i znanstvenih zbirki. Godine 1941.  neopravdano je uhićen te je umro u zatvoru u Kustanaju. Rehabilitiran je 1957. godine.

Vanjske poveznice
 Агатангел Юхимович Кримський (ukr.)
 Krymsky, Ahatanhel (eng.)

Životopisi, Ukrajina
Ukrajinski prevoditelji
Ukrajinski znanstvenici
Ukrajinski književni kritičari

Agatangel Krimski


Michael Folorunsho, né le  à Rome en Italie, est un footballeur italien, qui évolue au poste de milieu central au Hellas Vérone, en prêt du SSC Naples.

Biographie

En club
Né à Rome en Italie, Michael Folorunsho est formé par la Lazio Rome, qu'il quitte en 2017 pour rejoindre le Virtus Francavilla, où il signe le 18 juillet 2017. Il découvre alors la Serie C, la troisième division italienne.

En , Michael Folorunsho est recruté par le SSC Naples, qui le prête dans la foulée au SSC Bari.

Le , Michael Folorunsho est prêté pour une saison à la Reggina 1914. Il découvre alors la Serie B. Il joue son premier match dans cette compétition le , contre le Virtus Entella. Il entre en jeu à la mi-temps et les deux équipes se neutralisent ce jour-là (1-1 score final). Folorunsho inscrit son premier but pour le club le , face au Pordenone Calcio. Les deux équipes se neutralisent ce jour-là (2-2 score final). Il s'impose alors comme l'un des piliers de l'équipe de  et devient l'une des révélations du championnat.

Le , Michael Folorunsho est prêté jusqu'à la fin de la saison au Pordenone Calcio.

Son prêt au Pordenone Calcio prend finalement fin au mercato d'hiver, et il est prêté dans la foulée, le 31 janvier 2022, au Reggina 1914, où il fait son retour jusqu'à la fin de la saison.

Le 26 juillet 2022, Folorunsho retrouve le SSC Bari, qu'il avait connu quelques saisons auparavant en Serie C et qu'il retrouve désormais en Serie B. Il est prêté pour la saison 2022-2023.

Folorunsho prend la direction de l'Hellas Vérone le 16 août 2023, étant prêté pour une saison par Naples.

Références

Liens externes

Footballeur italien
Joueur du SSC Bari
Joueur de la Reggina Calcio
Joueur du Pordenone Calcio
Joueur de l'Hellas Vérone
Naissance en février 1998
Naissance à Rome

Michael Folorunsho