A Sociedade Esportiva XV de Agosto é um clube esportivo brasileiro da cidade de Manaus, Amazonas. Atuou por muitos anos no futebol amador do estado e se tornou notório ao conquistar o Campeonato Amazonense de Futebol de 1966 realizado pela Confederação Brasileira de Desportos.

História
O clube foi fundado em 21 de Abril de 1959 no bairro de Petrópolis, na residência de Sebastião Nicolau da Silva. O nome do clube se deve ao fato do local de sua fundação ficar na rua de mesmo nome. Depois, passou por reorganização e renasceu em  21 de Janeiro de 1962. A partir da reorganização passou a integrar o quadro de clubes da antiga Federação Amazonense de Desportos Atléticos(FADA). Com a saída dos clubes profissionais da FADA para fundar a Federação Amazonense de Futebol, em 1966, o clube fez parte do Campeonato Amazonense de Futebol de 1966 organizado pela Confederação Brasileira de Desportos, enquanto a FAF não se encontrava regular. O clube acabou sendo o campeão deste torneio o que o faz estar na lista história de campeões amazonenses de futebol..

Títulos
 Campeonato Amazonense de Futebol - 1966(CBD).
 Campeonato Amazonense de Futebol Amador - 1ª Categoria - 1974.
 Campeonato Amazonense de Futebol Amador - 2ª Categoria - 1968.
 Vice-campeão Amazonense de Futsal - 1964

Clubes de futebol fundados em 1959
Fundações no Amazonas em 1959
Amazonas
Futebol
Futebol do Amazonas

Sociedade Esportiva XV de Agosto


الخرغوس أو الكلثا  هو  من النباتات يتبع ال الحوذانية من  الحوذانيات.
نبات معمر يزهر في الربيع ينمو في المنطقة المعتدلة الشمالية في الأماكن الرطبة والنوع الشائع هو الخرغوس السبخي أوراقه مستديرة لامعة، وأزهاره صفر فواقع تشبه أزهار الشقائق .

أنواع الخرغوس
 خرغوس سابح
 خرغوس سبخي
 خرغوس سويقي جذري
 خرغوس سيبيري
 خرغوس رقيق السبلات
 خرغوس طبي
 خرغوس مسنن
 خرغوس مميز الحواف
 خرغوس نيوزيلندي

مراجع

أجناس الفصيلة الحوذانية
خرغوس
خرغوس
خرغوس

خرغوس


Det moskovittiske kompagni (, , ) var et handelsselskab grundlagt i 1555. Det var det første engelske handelskompagni af typen som senere kom til at dominere handel med kolonierne, og ble associeret med berømtheder som Henry Hudson og William Baffin. Det moskovittiske kompagni havde frem til 1698 monopol på handlen med Storfyrstedømmet Moskva (som udviklede sig til Zar-Rusland), og overlevede som selskab frem til den russiske revolution i 1917. Siden 1917 har selskabet været en velgørende virksomhed.

Kilder og henvisninger

Ruslands historie
Handelskompagnier

Det moskovittiske kompagni


was a district located in Yamaguchi Prefecture.

As of 2003, the district had a total estimated population of 39,900 and the total area was 82.98 km2.

Before its dissolution, it included three towns:
 Aio
 Ajisu
 Ogōri

On October 1, 2005, theses towns, along with the town of Tokuji (from Saba District), were merged with the old city of Yamaguchi to create the new and expanded city of Yamaguchi. Yoshiki District was dissolved as a result of this merger.

District Timeline

Mergers and separations
 1889 - Due to enforcement of the town and village system in Japan, the town of Yamaguchi and the villages of Kami-unorei, Shimo-unorei, Yoshiki, Miyano, Ōuchi, Hirakawa, Yabara-asada, Niho, Osaba, Daidō, Suzenji, Sue, Natajima, Ogōri, Kagawa, Aiofutajima, Aio, Iseki, Higashi-kiwa and Nishi-kiwa were formed as Yoshiki District. (1 town, 20 villages)
 July 1, 1898 - The village of Yabara-asada changed its name to the village of Ōtoshi.
 April 1, 1899 - The village of Sayama broke off from the village of Iseki. (1 town, 21 villages)
 August 1, 1901 - The village of Ogōri was elevated to town status to become the town of Ogōri. (2 towns, 20 villages)
 April 1, 1905 - The town of Yamaguchi absorbed the village of Kami-unorei. (2 towns, 19 villages)
 July 1, 1915 - The town of Yamaguchi absorbed the village of Shimo-unorei. (2 towns, 18 villages)
 April 10, 1929 - The town of Yamaguchi, and the village of Yoshiki were merged to form the city of Yamaguchi. (1 town, 17 villages)
 April 29, 1940 - The village of Aio was elevated to town status to become the town of Aio. (2 towns, 16 villages)
 November 3, 1940 - The village of Iseki was renamed and elevated to town status to become the town of Ajisu. (3 towns, 15 villages)
 April 1, 1941 - The village of Miyano was merged into the city of Yamaguchi. (3 towns, 14 villages)
 November 1, 1943 - The village of Nishi-kiwa was merged into the city of Ube. (3 towns, 13 villages)
 April 1, 1944 - The towns of Ogōri and Ajisu, and the villages of Hirakawa, Ōtoshi, Sue, Natajima, Aiofutajima, Kagawa and Sayama were merged with the city of Yamaguchi to become the new city of Yamaguchi. (1 town, 6 villages)
 November 23, 1947 - The town of Ajisu broke off from the city of Yamaguchi. (2 towns, 6 villages)
 November 1, 1949 - The town of Ogōri broke off from the city of Yamaguchi. (3 towns, 6 villages)
 October 1, 1954 - The village of Higashi-kiwa was merged into the city of Ube. (3 towns, 5 villages)
 April 1, 1955 - The villages of Ōuchi, Niho and Osaba were merged to create the town of Ōuchi. (4 towns, 2 villages)
 April 10, 1955 - The village of Daidō was merged into the city of Hōfu. (4 towns, 1 village)
 November 3, 1956 - The village of Suzenji was merged into the city of Yamaguchi. (4 towns)
 May 1, 1963 - The town of Ōuchi was merged into the city of Yamaguchi. (3 towns)
 October 1, 2005 - The towns of Aio, Ajisu and Ogōri, along with the town of Tokuji (from Saba District), were merged with the old city of Yamaguchi to create the new and expanded city of Yamaguchi. Yoshiki District was dissolved as a result of this merger.

See also

 List of dissolved districts of Japan

References

Yoshiki District

Yoshiki District, Yamaguchi


Insula Golu (numită și Insula Banului sau Ostrovul Banului) este situată pe Dunăre, la cca. 1,5 km aval de barajul Porțile de Fier I. Cu lungimea de cca. 1,25 km, o lățime maximă de 250 de metri și o suprafață de aproximativ 4 ha, insula are un sol nisipos-pietros, cu pâlcuri de pădure unde predomină specia arboricolă de răchită albă, Salix alba.

Ca încadrare teritorial-administrativă aparține municipiului Drobeta-Turnu Severin din județul Mehedinți, Oltenia, România, și se află în apropierea localității Gura Văii.

Referințe

Vezi și
 Listă de insule în România

Legături externe
 Poziția pe hartă - wikimapia.org
 Insula Banului (Golu) - Ruinele castrului roman construit de Justinian - placeandsee.com, accesat pe 12 octombrie 2016

Insulele României
Insule de pe Dunăre
Insule nelocuite

Insula Golu


مجموعة بي أس إيه (Groupe PSA) صانع سيارات ودراجات بخارية فرنسي يقوم ببيع منتجاته تحت علامتي (بيجو) و(سيتروين).
شركة بيجو القابضة هي المالك لبيجو سيتروين.

بيجو وسيتروين كانتا شركتين منفصلتين حتى قامت شركة بيجو بالاستحواذ على نسبة 38.2% من شركة سيتروين سنة 1974، وفي عام 1976 زادت الحصة إلى 89.95% مؤدية إلى تكوين مجموعة بيجو سيتروين.
وقت الاندماج كانت سيتروين تمتلك طرازين ناجحين (CX & GS) وكانت بيجو حكيمة في أمورها المالية، لقد كانت مجازفة مالية ناجحة في الفترة من 1976 إلى 1979. في 1979 اشتركت المجموعة الأصول الأوربية لشركة كرايسلر بمبلغ قدره مليار دولار، مما أدى إلى خسائر للمجموعة في الفترة من 1980 إلى 1985. منذ ذلك الحين فقدت المجموعة السبق التنافسي في مجال صناعة السيارات ولم تتعافى منه بعد.

الشركة

أبقت المجموعة على علامتي الشركتين منفصلتين من حيث الهيكل التسويقي والمبيعات، لكنها استفادت من التكنولوجيا والتصنيع المشترك وتجميع الأصول.

من أجل التواجد في السوق والمبيعات اتجهت المجموعة للأسواق سريعة النمو من الدول النامية وأنحاء مختلفة من العالم. هذا أدى إلى استثمارات ضخمة وشراكات في تونس، فرنسا، والصين.

التعاون

أقامت مجموعة بيجو سيتروين تعاون مع شركة فيات فيما سمى (التجمع الأوربي للمركبات الخفيفة)(Société Européenne de Véhicules Légers SpA) المعروف اختصاراً بـ (Sevel)، بنسبة مساهمة 50% لفيات و25% لبيجو و25% لسيتروين. نتيجة لهذا الاتفاق أقيم مصنعين لتجميع سيارات الثلاث شركات: (Sevel Nord) و(Sevel Sud).
هناك شراكة أحدث مع شركة تويوتا لتطوير وتصنيع طرازات من سيارات المدن ويتم ذلك في مصنع حديث في دولة التشيك. هذه الشراكة أنتجت شركة جديدة سميت (تويوتا بيجو سيتروين للسيارات)(Toyota Peugeot Citroën Automobile) اختصاراً (TPCA)، ويقوم المصنع حالياً بإنتاج سيتروين سي 1 (Citroën C1)، بيجو 107 (Peugeot 107)، تويوتا ايجو (Toyota Aygo).

هناك تعاون آخر قائم بين مجموعة بيجو سيتروين وشركة بي إم دبليو (BMW) يهدف لإنتاج نوع جديد من المحركات (Prince engines) تحل محل النوع القائم (TU engine family).

في عام 2005، أقامت المجموعة تحالفاً مع شركة ميتسوبيشي. بناء على هذا التحالف تقوم المجموعة باستيراد سيارتي سيتروين C-Crosser وبيجو 4007 لبيعهما في أوروبا. هاذان الطرازان بنيا على أساس الطراز ميتسوبيشي Outlander، ويتم تجميعهما في مصنع ميتسوبيشى في اوكازاكي (Okazaki) في اليابان. تم اخيار محركات الديزل من بيجو سيتروين والبنزين من ميتسوبيشي.

قامت المجموعة في عام 1998 بالمجازفة بمشاركة شركة فورد (Ford)، وهي تقوم الآن بإمدادها بمحركات ديزل سعة 1.4 و 1.6 ليتر تستخدم في سيارات فورد (Fiesta) و(Focus) وأيضاً فولفو (Volvo S40) بالترتيب.

المراجع

وصلات خارجية

انحلالات سنة 2021 في فرنسا
تأسيسات سنة 1976 في فرنسا
تكتل شركات أسست في 1976
تكتل شركات في فرنسا
شركات تصنيع مركبات انحلت في 2021
شركات تصنيع مركبات أسست في 1976
شركات فرنسية انحلت في 2016
شركات فرنسية أسست في 1976
شركات كاك 40
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في فرنسا
شركات مدرجة في بورصة باريس
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مصنعة لسيارات كهربائية
شركات مملوكة من قبل الدولة الفرنسية
عمليات الدمج والاستحواذ 2021
مصنعو سيارات في فرنسا
مصنعو محركات الديزل
شركات فرنسية انحلت في 2021
شركات تصنيع مركبات أسست في 1991

مجموعة بي أس إيه


Mehmed Sabahaddin (d. 13 Şubat 1879, İstanbul - ö. 30 Haziran 1948, Neuchâtel Kantonu, İsviçre), Türk siyasetçi ve düşünür. Babası Damat Gürcü Halil Rifat Paşa'nın oğlu, Osmanlı Adliye nazırlarından Mahmud Celaleddin Paşa, annesi Sultan Abdülmecid'in kızı, Sultan Abdülhamid'in kız kardeşi, Seniha Sultan'dır.

Sosyoloji alanında çalışma yapan ilk Türk aydınlarından birisidir. le Play'in etkisinde kalmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda liberalizm düşüncesinde Adem-i Merkeziyetçilik adını verdiği siyasi düşünceyi savunan Prens Sabahaddin, II. Meşrutiyet'in ilanından sonra imparatorluğu yöneten İttihat ve Terakki'ye yönelen muhalefetin düşünsel önderidir. Görüşleri, günümüz Türkiyesindeki merkez sağ partilerin temel ideolojisi kabul edilir. Türk siyasi tarihinin ilk muhalefet partisi olan Osmanlı Ahrar Fırkası'nın kurucusudur.

Sabahaddin aynı zamanda Osmanlı padişahlarından Sultan Abdülmecid'in torunu, V. Murad, II. Abdülhamid, V. Mehmed, ve VI. Mehmed'in yeğenidir. İstanbul'da, kendi adıyla anılan Prens Sabahaddin Korusu'nun da sahibiydi.

Yaşamı
1879 yılında İstanbul'da doğdu. Annesi Osmanlı padişahı Abdülmecid'in kızı ve II. Abdülhamid'in üvey kızkardeşi Seniha Sultan, babası ise Kaptan-ı Derya Damat Gürcü Halil Rifat Paşa'nın oğlu Damat Mahmud Celalettin Paşa'ydı. Hanedanla anne tarafından gelen bağından ötürü bir "sultanzâde" idi ancak "prens" unvanını kullanmıştır.

Dönemin önde gelen entelektüellerinden evde özel eğitim gördü ve bir batılı gibi yetiştirildi. Sarayın damadı ve padişah II. Abdülhamid'in yakın arkadaşı olan babası, Adalet Bakanı olduğu sırada Çırağan Baskını'na adı karıştığı gerekçesiyle görevden alınınca yalısında gözaltında bulunduğu süre boyunca oğulları Sabahattin ve Lütfullah Efendilerin eğitimi ile ilgilenmişti. Sabahaddin Efendi, doğa bilimlerine büyük ilgi gösterdi ve Fransızcayı çok iyi düzeyde öğrendi.

Paris'e kaçış
Bir suikast girişiminden çekinen babası 1899'da onu ve diğer oğlu Ahmed Lütfullah Bey'i yanına alarak Paris'e yerleşti. Prens Mehmed Sabahaddin, Damad Mahmud Celalettin Paşa'nın oğlu olmasının verdiği avantajla Fransa'daki Jön Türkler arasında hızla yükseldi. Abdülhamid'e karşı Avrupa'da muhalefet edenler arasında bir lider durumuna geldi. Bir ara, babası ile birlikte Mısır'a kaçtı ancak sonra tekrar Paris'e döndü. Ecole des Roches adlı okulun kurucusu Edmond Demolins ile tanıştı ve onun toplum ve siyaset hakkındaki görüşlerinden etkilendi. Osmanlı toplumunun ilerleyebilmesi için özel girişim ve yerinden yönetimin gerekliliğine inandı.

I. Jön Türk Kongresi

1900'de "Umum Osmanlı Vatandaşlara" hitaplı bir beyanname ile Jön Türkler'in bir kongre düzenlemesi fikrini ortaya attı. Bu ilk girişim gerçekleşmedi ancak 4 Şubat 1902'de Paris'te "Birinci Osmanlı Liberaller Kongresi" adıyla bir kongre toplamayı başardı (kongre, sonradan I. Jön Türk Kongresi olarak anılmıştır). Kongrede, Jön Türkler arasındaki ideolojik ve siyasi farklar ortaya çıktı. Prens Sabahaddin, II. Abdülhamid'in İngilizler yardımıyla düşürülmesi fikrini savundu. Yabancı müdahaleye karşı olan Ahmed Rıza ve grubuyla fikir ayrılığına düştü. Bir ihtilal sonucu yıkılması istenen Abdülhamid yönetiminin yerine hangi yönetim modelinin geleceği sorusunu ise Prens Sabahaddin ve taraftarları "yerli ve yabancı burjuvazinin işbirliğine dayanan, merkezi olmayan ve bireysel girişimleri destekleyen bir yönetim" olarak yanıtlarken, Ahmed Rıza Bey taraftarları "merkeziyetçi bir Meşrutiyet"i savunuyordu. Bu bölünmenin, günümüzde Türkiye'de merkez sağ ve merkez solun temelini oluşturduğu kabul edilir.

Teşebbüs-i Şahsi ve Adem-i Merkeziyet Cemiyeti
Prens Sabahaddin, 1902'de başarısız bir darbe girişimi yaptı. 1906'da Teşebbüs-i Şahsi ve Adem-i Merkeziyet Cemiyeti'ni kurdu. Cemiyetin yayın organı olarak çalışan "Terakki" dergisini yayımlayarak, yönetimde adem-i merkeziyet ve iktisatta "teşebbüs-i şahsi" ilkelerini savundu. Bu aylık dergi, iki yıl kadar süreyle yayımlandı. Dergide ifade edilen görüşler imparatorluktaki azınlıklar ve tüccarlar arasında taraftar buldu. Derneğin İstanbul, İzmir, Alanya ve Şam'da şubeleri açıldı.

Osmanlı Ahrar Fırkası
Prens Sabahaddin, İttihat ve Terakki Cemiyeti 1908'deki ayaklanmayı hazırlayıp gerçekleştirdikten ve II. Meşrutiyet ilan edildikten sonra liberal görüşleri savunan Jön Türkler'in kurduğu Osmanlı Ahrar Fırkası'nı destekledi ve perde arkasından yönetti. 1903'te kaybettiği babasının cenazesini de beraberinde getirerek 1908'de İstanbul'a döndü. Ahrar Fırkası, 1908 seçimlerine katıldı ancak meclise giremedi. Fırka, çok geçmeden, 31 Mart Olayı'nda payı olmakla suçlandı ve kapatıldı. Prens Sabahaddin tutuklandı ancak Mahmut Şevket Paşa ve Hurşit Paşa'nın aracılığı ile serbest bırakıldı. Daha sonra bu olayla ilişkisi olmak suçuyla gıyabında yargılanıp idama mahkûm edilince yeniden yurtdışına kaçtı.

Mahmut Şevket Paşa Suikastı
1913'te İstanbul'daki Prens Sabahaddin taraftarları, Bâb-ı Âli Baskını'nın bir benzerini yaparak hükûmeti devirmek ve Prens Sabahaddin'i lider yapmak üzere plan yaptılar. İlk hareketleri sadrazam Mahmud Şevket Paşa'nın öldürülmesi olarak kararlaştırıldı. 11 Haziran 1913'te suikast gerçekleştirildi. Ancak suikastçılar yakalanıp idam edildi ve Prens Sabahaddin Paris'ten kaçmak zorunda kaldı. I. Dünya Savaşı yıllarında yaşamını Avrupa'nın değişik kentlerinde sürdürdü.

Milli Mücadele Yılları
Prens Sabahattin, I. Dünya Savaşı yenilgisinden ve İttihat ve Terakki yönetiminin sona ermesinden sonra yurda dönebildi. Türkiye'ye döner dönmez İttihat ve Terakki döneminde yasaklanan "Türkiye Nasıl Kurtarılabilir?" adlı eserini yayınladı. Ayrıca çeşitli yazılarıyla Anadolu'daki Milli Mücadele'yi destekledi. Cumhuriyetin İlanından sonra 1924 yılında hanedan üyelerinin sürgüne gönderilmesine ilişkin kanun gereği ülkeden ayrılmak zorunda kaldı.

Ölümü
1948 yılında İsviçre'nin Neuchâtel kentinde öldü. Cenazesi, 1952 yılında Türkiye'ye getirildi; İstanbul'un Eyüpsultan semtinde babasının ve dedesinin mezarlarının bulunduğu Halil Rıfat Paşa Türbesi'ne defnedildi.

1920 yılında İstanbul'da tanıştığı ve çok fazla etkilediği John Godolphin Bennett, (ilk baskısı 1962, genişletilmiş ikinci baskısı 1974 yılında yapılan ve Türkçeye 1999 yılında çevrilen) "The Witness" ("Tanık") adlı otobiyografisinin başlarında kendisiyle tanışıklıklarından uzun uzadıya bahsetmiş ve kitabın ortalarında da Sabahaddin'in yaşadığı hüsran, hayal kırıklıkları ve Türkiye'den sürgün edilmiş olması sebebiyle hayatının son yıllarında alkolik olduğunu ve büyük fakirlik içinde öldüğünü belirtmiştir.

Evlilik, Çocuk

Prens Sabahattin iki evlilik yaptı. Kafkas kökenli Tabinak Hanım ile evliliğinden (Fethiye Kendi) adında bir kızı dünyaya geldi (1899 -1986).

Sosyoloji anlayışı
Prens Sabahattin, kendisi gibi ilk Türk sosyologlarından olan ve Durkheimci toplum görüşünü benimseyen Ziya Gökalp'in merkeziyetçi fikirlerinin aksine adem-i merkeziyetçi bir anlayışla ferdin görüş ve davranışlarını ve kişisel hürriyeti toplumsal menfaatin önünde tutmuş ve Türk sosyolojisinin iki ana geleneğinden birisinin öncüsü olmuştur.

Kendisi, İttihat ve Terakki yönetiminde muhalifleri etrafında toplayan "Meslek-i İçtima" akımının öncüsü idi. Fikirlerinin temelinde "le Play" akımı vardır. Edmond Demolins'in "Anglo-Saksonlar'ın Faikiyelerinin Sebebi Nedir?" adlı eserini okuyarak bu akım ile tanışan
Prens Sabahattin, daha sonra Edmond Demolins'le dostluk kurmuş ve le Play'in fikirlerini takip edenlerin girdiği Science Social Cemiyeti'ne girmişti.

Demolins'in görüşlerinden etkilenerek Osmanlı Devleti'nin de bir memur devleti olduğu düşüncesine varan Prens Sabahattin; Osmanlı'yı memur zulmünden kurtaracak, özel girişimciliğe yer verecek, bireysel yeteneklerin gelişmesini sağlayacak bir eğitim sisteminin gerçekleştirilmesini devletin kurtuluş yolu olarak sundu İngiltere örneğinden yola çıkarak burjuva sınıfının önemini vurguladı ve Avrupa'daki gibi özel teşebbüsün desteklenmesi ile burjuva sınıfının geliştirilebileceğini öngördü. İmparatorluğun geniş ve hantal yapısı nedeniyle gereğince gerçekleştirilmeyen yerel yönetimin bölgenin yaşayanları tarafından üstlenilmesi gerektiği fikrini savundu. "Adem-i merkeziyetçilik" olarak adlandırılan bu görüşü etnik unsurlara prim verme olarak algılandı.

"Türkiye Nasıl Kurtarılabilir?" adlı broşürünü Science Sociale Mektebinin yöntemlerini Türkiye'de uyarlayarak ülkenin ıslahına ve kurtuluşuna çözüm olarak yazdı. Sosyolojik bir yönde olan eseri Muzaffer Sencer tarafından sadeleştiriterek yayımlandı. Eserde kişisel disiplini ortaya koymadan önce Emile Durkheim ve diğer sosyoloji disiplinlerine yönelik eleştirel bir giriş yapar. Sonrasında yapılacak ıslahat hareketlerinin planlı bir şekilde belirli bir disipline dayalı olarak gerçekleştirilmesi gerektiğini ortaya koyar.

Kitapları
 Türkiye Nasıl Kurtarılabilir?
 Teşebbüs-ü Şahsi ve Tevsi-i Mezuniyet Hakkında Bir İzah
 Teşebbüs-ü Şahsi ve Adem-i Merkeziyet Hakkında İkinci Bir İzah
 İttihat ve Terakki Cemiyetine Açık Mektuplar
 Mesleğimiz Hakkında Üçüncü ve Son Bir İzah

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de 2017'de yayın hayatına başlayan Payitaht: Abdülhamid dizisinde Kaan Turgut tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel
 Leyla Açba: "Bir Çerkes Prensesinin Harem Hatıraları" Timaş Yayınları, 139-140, 2010
 Hamit Bozarslan: Le Prince Sabahaddin (1879-1948), Schweizerische Zeitschrift für Geschichte, 52, 2002 (Scan )

1879 doğumlular
1948 yılında ölenler
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Gürcü asıllı Türkler
Osmanlı Gürcüleri
Türk sosyologlar
Türk liberaller

Prens Sabahaddin


İçeriye Bakan Kim, Mehmet Günsür'ün Caiqueten sonra yayımlanan ikinci ve son öykü kitabıdır. İlk baskısı 2002'de Adam Yayınları tarafından yapılan eser 2003 yılında Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazandı. Eserde yer alan öyküler yalın bir dille yazılmıştır ve otobiyografik unsurlar da yer almaktadır. Ferit Edgü kitap hakkındaki bir yazısında yazarın eserinde durumları tanımlamadan okuyucuya hissettirebildiği yorumunda bulundu. Bu yönüyle durum öykülerinin yer aldığı bir eserdir. 2018'de Everest Yayınları'nda tekrar baskısı yapıldı.

Kaynakça

2002 romanları
Hikâye kitapları
Türkçe kitaplar
Türkiye kitapları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

İçeriye Bakan Kim


Matthew Richard Stone (d. 26 Mayıs 1971), Amerikan-Yahudi oyuncu, yönetmen, yapımcı. Houston, Teksas doğumludur. Gerald Whitney Stone ve Sheila Lois Belasco'nun oğludur. South Park'ı Trey Parker ile beraber kurmuştur.

1971 doğumlular
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı senaristler
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı ateistler

Yahudi asıllı Amerikalılar

Emmy Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Peabody Ödülü sahipleri
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
BAFTA Los Angeles Britanya Ödülleri sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
Tony Ödülü sahipleri
Annie Ödülü sahipleri
En İyi Orijinal Müzik Tony Ödülü sahipleri

Matt Stone


An Eriocaulon pseudotruncatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Z.X.Zhang. An Eriocaulon pseudotruncatum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon pseudotruncatum


Herbrand Larsen ist ein norwegischer Keyboarder, Sänger und Musikproduzent. Larsen spielte in den Bands Enslaved und Audrey Horne.

Werdegang
Larsen ist seit Ende der 1990er Jahre als Produzent und Toningenieur aktiv. Im Jahre 2002 schloss er sich der Band Audrey Horne als Keyboarder an und wurde Nachfolger von Ivar Bjørnson, der sich mehr um seine Band Enslaved kümmern wollte. Mit Audrey Horne nahm er im Jahre 2005 das Debütalbum No Hay Banda auf, welches mit dem norwegischen Spellemannprisen ausgezeichnet wurde. Kurz bevor Audrey Horne im Jahre 2007 ihr zweites Album Le Fol aufnehmen wollten, verließ Larsen die Band. Er ist auf den weiteren Alben allerdings als Gastmusiker zu hören. Bereits im Jahre 2004 wurde Larsen Mitglied der Band Enslaved, mit der er fünfmal den Spellemannpris gewann. Neben den Keyboards spielt Larsen bei Enslaved auch das Mellotron und ist als Hintergrundsänger zu hören. Im Dezember 2016 verließ Larsen Enslaved, um sich auf seine Produzententätigkeit zu konzentrieren.

Als Produzent bzw. Toningenieur arbeitete Herbrand Larsen neben Audrey Horne und Enslaved mit Bands wie Aeternus, Gorgoroth, Helheim, I, Ov Hell, Syrach und Taake zusammen. Er betreibt das Conclave & Earshot Studio in Bergen.

Diskografie

Mit Enslaved
 2004: Isa
 2006: Ruun
 2008: Vertebrae
 2010: Axioma Ethica Odini
 2012: RIITIIR
 2015: In Times

Mit Audrey Horne
 2005: No Hay Banda

Weblinks
 Offizielle Website der Conclave & Earshot Studios

Norweger
Keyboarder
Musikproduzent
Geboren im 20. Jahrhundert
Audrey Horne
Enslaved
Mann

Herbrand Larsen


Pinus amamiana  je vrsta je bora. Potječe iz južnog Japana, s otoka Yakushima i Tanegashima južno od Kyūshūa. Također se uzgaja hortikulturno u japanskim parkovima. Ovaj bor može narasti do visine od 25 m, a promjer debla mu je do 1 m.

Iglice rastu u snopovima od po pet, a češeri su duljine 5 – 8 cm.

Ovo je drvo na japanskom jeziku poznato kao amami-goyamatsu, amami- goyo i yakutane-goyo.

Izvori

Vanjske poveznice

Borovi

Pinus amamiana


Armjansk (; , ) ist eine Stadt in der Ukraine im Norden der Autonomen Republik Krim.

Geographie
Armjansk liegt im äußersten Norden der Halbinsel Krim in der Landenge von Perekop,  133 km nördlich von Simferopol. Nördlich der Stadt verläuft der Nord-Krim-Kanal. Zur Stadtgemeinde zählen auch die Dörfer Woloschyne (), Perekop () sowie Suworowe ().

Bevölkerung
Armjansk hat eine Einwohnerzahl von 22.592.

Nach der Volkszählung von 2001 ist die Bevölkerung folgendermaßen gegliedert:

Geschichte
Armjansk wurde zu Beginn des 18. Jahrhunderts durch griechische und armenische Händler, die aus Or Qapı (heute Perekop) stammten, gegründet und kam 1783 zum Russischen Kaiserreich. Der Ort trug bis 1921 auch den krimtatarischen Namen  (russisch ), was 'Armenischer Markt' bedeutet. Im Russischen Reich gehörte Armjansk zum Gouvernement Taurien, das bis Oktober 1921 bestand. Nach der Oktoberrevolution war Armjansk Teil der ASSR der Krim innerhalb der Russischen SFSR.

Durch Beschluss des Obersten Sowjets der UdSSR aus Anlass des 300. Jahrestags des Vertrags von Perejaslaw wurde Armjansk zusammen mit der Oblast Krim am 26. April 1954 an die Ukrainische Sozialistische Sowjetrepublik angeschlossen. Von 1991 bis 2014 war Armjansk Teil der unabhängigen Ukraine. 1968 bekam Armjansk den Status einer Siedlung städtischen Typs, seit 1993 hat sie das Stadtrecht und steht unter Oblastverwaltung.

Seit der Besetzung und Annexion der Krim im Februar und März 2014 ist die Halbinsel de facto unter Kontrolle der Russischen Föderation, völkerrechtlich gehört die Krim weiterhin zur Ukraine.

Am 24. Februar 2022 begannen russische Streitkräfte auf Befehl von Staatspräsident Putin den Überfall auf die Ukraine. Im Herbst 2022 eroberten ukrainische Soldaten in einer Gegenoffensive erhebliche Teile des zuvor verlorenen Terrains zurück. Die russischen Streitkräfte bauten daraufhin während des Winters ausgedehnte Verteidigungslinien.
3,5 km nördlich von Armjansk bauten sie eine 9 km lange ausgeklügelte Verteidigungslinie.

Wirtschaft
Größter Arbeitgeber der Stadt ist der Staatsbetrieb , welcher Titan(IV)-oxid (TiO2), Schwefelsäure und Düngemittel produziert. Dazu gibt es auch noch ein Stahlbetonwerk.

Chemieunfall
Im August 2018 kam es zu einem Chemieunfall mit massivem Austritt von Schwefelsäure aus der Titanfabrik "Krimski Titan". Einwohner berichteten bereits im August über eine ungewöhnliche Luftverschmutzung und eine ölige Substanz, die sich auf Zäunen, Dächern und Autos ablagerte. Bäume verloren ihre Blätter und Pflanzen gingen ein. Den Berichten und Anzeichen zum Trotz dementierte die von Russland eingesetzte Regierung bis Anfang September, dass es Probleme gebe. In nahegelegenen Krankenhäusern wurde eine große Zahl von Patienten mit Atemproblemen und chemischen Verbrennungen behandelt. Die russischen Behörden bestanden weiter darauf, dass der Kontakt mit den entwichenen chemischen Stoffen kein Gesundheitsrisiko darstelle. Im September unternahm Russland schließlich "vorbeugende Maßnahmen" und evakuierte über 4.000 Kinder aus Armjansk. Nach russischen Medienberichten wurden über 20.000 Menschen dem Schwefeldioxid ausgesetzt. Russische Behörden vermuten, dass die Fabrik nicht genug Wasser hatte, um den Schwefelsäurespeicher mit einer schützenden Wasserschicht zu bedecken und die Chemikalien zu binden. Moskau sieht die Wasserknappheit auf der Krim als Ursache. Vor der Annexion erhielt die Krim bis zu 85 Prozent der benötigten Wasserlieferungen über den Nord-Krim-Kanal im Süden der Ukraine. Seit der russischen Besetzung 2014 übernimmt die Ukraine die Wasserversorgung der Krim nicht mehr. Gemäß dem vierten Genfer Abkommen (Artikel 55 und 56) ist es Aufgabe der Besatzungsmacht, die besetzten Gebiete mit lebensnotwendigen Gütern wie Wasser zu versorgen.

Im Oktober 2018 beschwerten sich die Einwohner von Armjansk und Menschen aus benachbarten Orten wieder über den Austritt von Chemikalien aus der Titanfabrik und berichteten über Symptome wie Hautverfärbungen, angeschwollene Augen, starke Hustenanfälle und Säuregeschmack im Mund. Die Stadtverwaltung sagte, dass die ökologische Situation stabil sei. Einwohner, die mit Journalisten sprachen und ein Treffen mit der Regierung forderten, wurden im staatlichen Fernsehen und von der Stadtverwaltung der Eigenwerbung und Destabilisierung beschuldigt und als ukrainische Handlanger beschrieben. Die Polizei ermahnte die Einwohner, dass Versammlungen nicht ohne vorherige Genehmigung stattfinden dürften.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Autonomen Republik Krim

Armjansk


Mercan Denizi Adaları Bölgesi (İngilizce: Coral Sea Islands Territory), Avustralya'da, Queensland eyaletinin kuzeydoğusundaki Mercan Denizi'ndeki bir grup küçük ve çoğunlukla ıssız tropik ada ve resiflerden oluşan Avustralya'nın dış bölgesidir. Yaşanılan tek ada Willis Adası'dır. Bölge, çoğu okyanus olan, Büyük Set Resifi'nin dış kenarından doğuya ve güneye uzanan ve Heralds Beacon Adası, Osprey Resifi, Willis Grubu ve on beş diğer resif/ada grubunu içeren 780.000 km²'yi kapsar. Cato Adası,  bölgedeki en yüksek noktadır.

Tarihi ve durumu

Mercan Denizi Adaları ilk olarak 1803'te haritaya alındı. 1870'lerde ve 1880'lerde adalar guano için çıkarıldı, ancak güvenilir bir tatlı su kaynağının olmaması uzun vadeli yerleşimi engelledi. Mercan Denizi Adaları, 1969'da Mercan Denizi Adaları Yasası ile Avustralya dış bölgesi haline geldi (bundan önce bölge Queensland'ın bir parçası olarak kabul edildi) ve 1997'de Elizabeth Reef ve Middleton Reef'i yaklaşık 800 km daha güneyde kapsayacak şekilde genişletildi.

Son iki resif, Yeni Güney Galler'deki Lord Howe Adası'na (yaklaşık 150 km (93 mil), bölgenin geri kalanının en güneydeki adası olan Cato Adası'ndan çok daha yakındır. Great Barrier Reef'in adaları, adaları ve resifleri bölgenin bir parçası değildir, bunun yerine Queensland'e aittir. Büyük Set Resifi'nin dış kenarı, Queensland ile Mercan Denizi Adaları Bölgesi arasındaki sınırdır.

Bölge, Altyapı, Bölgesel Kalkınma ve Şehirler Departmanı tarafından Canberra'dan yönetilen Avustralya'nın mülkiyeti veya dış bölgesidir. Daha önce Başsavcı Dairesi ve Ulaştırma ve Bölgesel Hizmetler Dairesi tarafından yönetiliyordu. Savunması Avustralya'nın sorumluluğundadır ve bölge, Avustralya Kraliyet Donanması tarafından düzenli olarak ziyaret edilmektedir.

Avustralya, adaların ve resiflerin çoğunda otomatik hava istasyonları bulunduruyor ve 200 deniz mili (370 km) özel bir balıkçılık bölgesi olduğunu iddia ediyor. 1921'de kurulan Willis Adası'ndaki (Güney Adacığı) meteoroloji istasyonunu işletmek için hiçbir ekonomik faaliyet (önemli ancak henüz ölçülmemiş özel balıkçılık ve dalış endüstrisi hariç) ve sadece üç veya dört kişilik bir personel yoktur. Kasım 2011'de Avustralya hükûmeti, Mercan Denizi'nde 989.842 kilometrekarelik (382.180 mil kare) bir koruma alanı yapılacağını planlandığını duyurdu.

Norfolk Adası Yüksek Mahkemesi adalar üzerinde yargı yetkisine sahiptir, ancak Avustralya Başkent Bölgesi yasaları geçerlidir. Bölgenin FIPS 10-4 kodu CR'dir, oysa ISO 3166 Avustralya'da (AU) içerir.

Haziran 2004'te, Avustralya merkezli eşcinsel hakları aktivistleri tarafından yürütülen sembolik bir siyasi protesto, mercan deniz adalarının egemen bir mikro ulus olduğunu ilan etti. 17 Kasım 2017'de aynı grup, Avustralya Evlilik Yasası Posta Araştırması sonuçlarına göre krallığın 'feshedildiğini' ilan etti.

Coğrafya
 Coğrafi konumu: 18 00 Güney enlemi, 152 00 Doğu boylamı
 Harita konumu: Okyanusya
 Yüzölçümü: toplam: 3 km²
 Kara komşuları: 0 km
 Kıyı şeridi: 3,095 km
 İklimi: tropikal
 Arazi yapısı: Kumsallar, mercan resifleri, adalar
 Deniz seviyesinden yüksekliği:
 en alçak noktası: Büyük Okyanus 0 m;
 en yüksek noktası: Cato Adasında 6 m
 Doğal afetler: Tropikal kasırgalar

Yönetim
 Ülke adı: Coral (Mercan) Denizi Adaları
 İngilizce: Coral Sea Islands
 Bağımsızlık durumu: Avustralya'ya bağlıdır.
 Hukuk sistemi: Avustralya hukuku.
 Bayrak: Avustralya bayrağı.

Kaynakça

Mercan Denizi Adaları


Bira, dünyadaki en eski ve en yaygın alkollü içeceklerden biridir. Su ve çaydan sonra en popüler üçüncü içecek konumundadır. Bira tahıldan üretilirː Yaygın olarak malt arpa kullanılır ama buğday, mısır ve pirinç de kullanılan ürünler arasındadır. Yapım aşamasında şıra (malt-su karışımı) içerisindeki nişastanın fermantasyonu sonucu etil alkol ve karbondioksit açığa çıkar ve bira köpüğüne sahip bira meydana gelir. Çoğu modern bira, biraya acılık ve farklı lezzetler katan, doğal bir dengeleyici ve koruyucu görevi gören şerbetçi otu ile hazırlanmaktadır. Şerbetçi otu yerine veya şerbetçi otu ile birlikte aroma katabilecek meyve ve çeşitli otlar da kullanılabilmektedir. Seri üretimde, doğal karbondioksit üretimi genellikle işlem sırasında çıkarılır ve yapay karbondioksitleme kullanılır. En popüler bira türleri arpa birası, buğday birası, çavdar birası, darı birasıdır.

Bira, plastik şişede, cam bira şişesinde veya teneke içecek kutusunda dağıtılabilir. Ayrıca özellikle pub ve barlarda biralar bira bardağı, Maß, pint bardağı, schooner bardaklarda sunulur. Özel olarak biralar bira musluğundan süzülür.

Modern biraların gücü genellikle hacimce yaklaşık %4 ila 6 alkoldür (ABV), ancak bu değer %0,5 ile 20 arasında değişebilir. Bazı bira fabrikaları %40 ABV ve üzeri örnekler oluşturur. Bira, birçok dünya kültürünün bir parçasını oluşturur. Bira festivali, bira bahçesi, bira salonu gibi sosyal geleneklerin yanı sıra pub gezintisi, pub yarışması ve pub oyunu gibi aktiviteleri içeren zengin bir pub kültürü vardır. Bira damıtıldığında ortaya çıkan likör bir çeşit viskidir.

Tarihçe

Bira, insanoğlunun ürettiği en eski içeceklerden biridir. Arkeolojik araştırmalara göre ilk kez MÖ 10000 yılı civarında Ortadoğu'da muhtemelen tesadüf sonucu, buğday çorbasının mayalanması ile keşfedildi. Bu keşif, insanların yerleşik uygarlığa geçmesi, böylece biranın ham maddesi olan tahılları bol miktarda üretip tüketmesinin bir sonucuydu. Sümer ve Mısır kayıtlarından anlaşıldığı kadarıyla yazının bulunmasından sonra da Ortadoğu'da başlıca içki olarak bol miktarda tüketildi.

Günlük hayatta ve dinsel törenlerde bol miktarda tüketilen bira, aynı zamanda çeşitli meyve ve tatlandırıcılarla, mesela III. Ramses döneminde balla karıştırılıp ilaç niyetine de kullanılmıştır.

Orta Çağ'dan bu yana özellikle Kuzey Avrupa, biranın ana yurdu haline gelmiştir. 14. yüzyıl öncesinde bira genelde evde yapılıp tüketilen bir içki iken, 14. yüzyıl itibarıyla birahanelerin ortaya çıkmasıyla biranın kalitesi daha da yükselmiş ve daha çok tüketilen bir içki haline gelmiştir.

Osmanlı İmparatorluğu'nda bira

Bira, 1839 senesi sonrasında Batı'ya açılma sürecinde Osmanlı'ya girmiştir. Osmanlı İmparatorluğu'nda biraya ait ilk mevzuat 1847'de konulmuştur. Mevzuatın genellikle uygulamayı izlediği gerçeğine dayanarak arpa suyu veya biranın 1847 öncesi bilindiği, tüketildiği ve üretildiği söylenebilir. 1840'lı yıllarda ise birahaneler açılmaya başladı. Osmanlı'da bira üretimi 1896 yılında 12.000 hl idi (1,2 milyon litre). Bu oran hızla artmış ve 1913-1914 yılları arası 9,9 milyon litreye ulaşmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nde bu rakama ancak 1940'lı yıllarda ulaşılmıştır.

Yapımı

Uluslararası bir içecek olan biranın yapımı ülkeden ülkeye değişiklikler göstermektedir. Belçika'da, tıpkı Fransız peynirlerinde olduğu gibi, bir yılın günleri kadar çok bira çeşidi sayılabilir, Birleşik Krallık'ın "a-le"leri, İrlanda'nın "stout"ları, Danimarka'nın "pilsner"leri, Almanya'nın "lager"ları ünlüdür. Ve tabii ki tüm Avrupa'da Çekya'nın Pilsen şehrinden adını alan, genelde tüm sarı biralara adını veren "pils"ler revaçtadır.

Önce arpa taneleri yüksek sıcaklıkta filizlenme yöntemiyle malt haline dönüştürülür. Ardından kavrularak rengini alır. Kavrulma süresi biradaki renk değişikliğini sağlar. Daha sonra sıcak saf su ile karıştırılır. Bir litre bira elde etmek için 6-7 litre su gereklidir. Son aşamada ise şerbetçi otu katılır. Şerbetçi otunda 200'den fazla aromatik kokunun bileşimi vardır. Sıra, bira mayasının eklenmesiyle elde edilen, şekerleri alkole ve karbonik gaza dönüştüren fermantasyon işlemindedir. Bu işlem, yüksek sıcaklıkta yapılır (15-20 derece). Yoğun (kesif) biralar için 3-5 gün boyunca (özellikle esmer biralarda), sarı biralarda ise 6-8 derece arasında, 7-10 gün boyunca fermantasyon işleminin devam etmesi gereklidir.

Alkol oranı

Alkol oranı "spéciales"lerin büyük bölümünde 5 ila 7 derece, "luxe"lerde 4 ila 5 derecedir, yemekte tercih edilen "light" biralarda 3,5 dereceden daha azdır. Yüksek teknoloji sayesinde üretilen alkolsüz biralarda ise bu oran 0,015 dereceye kadar düşer (örneğin ihracat ağırlıklı üretilen Efes Alkolsüz). Buna rağmen esmer biralardaki alkol oranı 12-13 dereceyi bulabilmektedir. Dünyanın en sert birası, Fransa'da "La Samichlaus" adı verilen biradır. Yılda sadece bir gün, Saint Nicolas gününde satılır ve bir yıl sonra içilir. Son yıllarda Avrupa'da, Atlantik ötesi biralar modadır; Amerika'nın hafif biraları, şerbetçi otunun az kullanıldığı biralar, yeşil limon eşliğinde içilen Meksika'nın Corona birası gibi.

Türleri
Bira tipleri genel olarak 'ale' ve 'lager' olarak ikiye ayrılmaktadır. Ale tipi biralar üst fermantasyon, lager tipi biralar ise alt fermantasyon biralarıdır.

Alt fermantasyon biraları
Pilsen: Kolay içimli, açık renkli, şerbetçiotundan gelen aromatik ve acılık tat karakteri dengelenmiş, alkol derecesi %4,8-5,1 arasında değişen bir bira tipidir.
Lager: Lager dünyada en çok tanınan ve bilinen açık renkli, Pilsen'e göre daha düşük acılık karakterine sahip ve aromatik tat karakteri ön plana çıkarılmış bir bira tipidir.
Koyu renkli bira: Koyu renkli malt ve isteğe göre belirli oranda kavrulmuş malttan da üretilen, %4,8-5,0 alkol ihtiva eden bir bira tipidir.
Festival birası: Almanya'da özellikle Ekim ayında düzenlenen Bira Festivali için özel olarak üretilen yüksek alkollü mevsimsel bir bira tipidir.
Bockbier: Yüksek doygunluk hissi veren, %6-7 alkol derecesine sahip, özellikle Almanya'da Mayıs, sonbahar ve yılbaşı dönemlerinde üretilen mevsimsel bir bira tipidir.
Alkolsüz bira: Doğal yoldan oluşan alkolün belirli prosesler sonucu içinden uzaklaştırıldığı, normal biralara göre daha düşük kalorili bir bira çeşididir.

Üst fermantasyon biraları

Ale: Ale ismi birçok farklı karakterde genellikle koyu renkli bir dizi Britan bira tipi için kullanılan genel bir tanımlamadır. Pale, Bitter, Mild ve Scotch olarak çeşitleri mevcuttur.
Hefeweizen (Mayalı Buğday Birası): Miktar olarak en az %50 oranında buğday maltı kullanılarak üretilen, Almanya'nın özellikle Bavyera eyaletinde popüler olan bir bira tipidir.
Kristallweizen (Filtre Edilmiş Buğday Birası): Hefeweizen olarak yukarıda belirtilen biraya benzer hammadde kullanılarak, filtrasyon sonrası mayanın uzaklaştırıldığı bir bira tipidir.
Altbier: Koyu renkli buğday ve arpa maltının birlikte kullanıldığı, acılığı yüksek ve sert içimli bir bira tipidir.
Kölsch: Açık renkli, mayhoş bir tat karakterine sahip, özellikle Almanya'nın Köln şehrinde popüler olan bira tipidir.
Stout: Siyah renkli, özellikle çok koyu renkli malt ve bir miktar da kavrulmuş malttan imal edilmiş, acılığı sert karakterde bir üst fermantasyon birasıdır.
Porter: Porter da Stout benzeri koyu renkli, bazı çeşitleri %9 alkol ihtiva eden bir bira tipidir.

Sağlık etkisi
Bira içildiğinde içenin üzerinde kısa ve uzun süreli etkileri olan etanol alkolü içerir. İnsan vücudundaki farklı alkol konsantrasyonlarının kişi üzerinde farklı etkileri vardır. Alkolün etkileri kişinin içtiği miktara, biradaki alkol yüzdesine ve tüketimin gerçekleştiği zamana, yenen yiyecek miktarına ve reçeteli ilacın kullanılmasına bağlıdır.
%0.03-0.02'lik bir kan alkol konsantrasyonunu, tipik olarak ruh hali ve olası öfori, genel kendine güven ve sosyallik artışı, kaygı azalması, yüzdeki kızarıklık, kırmızı görünüm, bozulmuş karar ve ince kas koordinasyonuna neden olur.
%0.09-0.25'lik bir kan alkol konsantrasyonunu, uyuşukluk, sedasyon, denge sorunları ve bulanık görmeye neden olur.
%0,18-0,30 arasındaki bir kan alkol konsantrasyonunu, derin karışıklığa, konuşma bozukluğuna, şaşırmaya, baş dönmesine ve kusmaya neden olur.
%0.25-0.40 arasında bir kan alkol konsantrasyonunu, stupor, bilinç kaybı, anterograd amnezi, kusmaya, pulmoner aspirasyon (bilinçsiz iken kusmanın solunması nedeniyle ölüm meydana gelebilir) ve solunum depresyonuna (potansiyel olarak hayatı tehdit eden) neden olabilir.
%0,35-0,80 arasındaki bir kan alkol konsantrasyonunu, komaya (bilinç kaybı), hayatı tehdit eden solunum depresyonuna ve muhtemelen ölümcül alkol zehirlenmesine neden olur. Tüm alkollü içeceklerde olduğu gibi araba kullanırken, uçak veya makine kullanırken içki içmek kaza riskini artırır; birçok ülke sarhoş araba kullanmayla ilgili ağır cezalara sahiptir.

2016 sistematik bir derleme ve meta-analiz orta düzeyde etanol tüketiminin, etanol tüketiminden ömür boyu çekimserliğe kıyasla mortalite yararı getirmediğini bulmuştur.

Bazı çalışmalar az miktarda alkol (kadınlarda birden fazla ve erkeklerde iki bardak içki) içmenin, kalp hastalığı, inme, diabetes mellitus ve erken ölüm riskinde azalma ile ilişkili olduğu sonucuna varmıştır.

Sürekli, orta veya ağır alkol tüketiminin uzun vadeli sağlık etkileri, alkolizm ve alkolik karaciğer hastalığı geliştirme riskini içerir. "Alkol kullanım bozukluğu" olarak da bilinen alkolizm sorunlara neden olan geniş anlamlı bir terimdir.

Ayrıca bakınız
 Ülkelere göre bira türleri
 Kişi başına bira tüketimine göre ülkelerin listesi
 Bira çeşitleri
 Ev yapımı bira

Kaynakça

Bira yapımı
Almancadan Türkçeye geçen sözcükler
Arpa
İçkiler
Mayalanmış içkiler

Bira


Burmannia candelabrum ist eine Pflanzenart aus der Familie der Burmanniaceae. Sie ist beheimatet in Indien und Bangladesch.

Beschreibung

Burmannia candelabrum ist eine einjährige, fast immer unverzweigte, nur sehr selten verzweigte, sukkulente wachsende krautige Pflanze, die eine Wuchshöhe von zur Blütezeit 5,5 bis 25 Zentimeter erreicht. Sie ist als vollständig mykotroph beschrieben worden, dieser Status ist aber nicht gesichert. Ein Rhizom ist nicht vorhanden, die Wurzeln sind faserig und kurz. Die Blätter sind 2,3 bis 4,5 Millimeter lang, fehlen am Ansatz und kommen nur vereinzelt am Stängel vor, dort sind sie lanzettlich, spitz zulaufend und eng anliegend.

Der Blütenstand ist ein aus zwischen zwei und vier oder auch nur einer einzelnen Blüten bestehender Blütenstand, der sich bei mehreren Blüten gelegentlich in Gestalt eines Kandelabers verzweigt. Die deutlich und aufrecht gestielten, dreifach geflügelten Blüten sind 6 bis 11,2 Millimeter lang und von violetter bis bläulicher Farbe. Die Blütenröhre ist zylindrisch und 2,8 bis 4,2 Millimeter lang, die 2,1 bis 4,2 Millimeter breiten Flügel sind breit, halbiert verkehrt-eiförmig, am äußeren Ende stumpf oder gerundet und verlaufen vom Ansatz der Kronlappen bis unterhalb des Ansatzes des Fruchtknotens. Die äußeren Blütenlappen sind dreieckig verkehrt-eiförmig, dünn bis fleischig, aufrecht mit einer sackartigen Furche parallel zum Rand, teilweise auch nur in der unteren Hälfte und sind rund 1,1 bis 1,4 Millimeter lang und 2 bis 2,5 Millimeter breit. Die inneren Blütenlappen sind 0,4 bis 0,6 Millimeter lang und aufrecht, lanzettlich, dünn bis fleischig, am äußeren Ende stumpf. Die Staubfäden sind ungestielt und  setzen im Blütenhüllschlund an, unterhalb der inneren Blütenlappen. Das Konnektiv ist gegabelt und weist einen stumpfen, dicken, nach unten weisenden Sporn auf. Der Griffel ist zusammen mit den Narben ebenso lang wie die Kronröhre. Der Griffel ist verdickt fadenförmig, an seinem Ende stehen die drei ungestielten, trompetenförmigen Narben.

Die Fruchtknoten sind annähernd kugelförmig bis verkehrt eiförmig und 3 bis 4 Millimeter lang. Die  annähernd kugelförmig und 3 bis 5,5 Millimeter lange Kapsel öffnet sich entlang von unregelmäßigen Querschlitzen. Die Samen sind zahlreich und von elliptischer Form.

Verbreitung

Burmannia candelabrum ist beheimatet in Indien und Bangladesch in Höhenlagen zwischen 1000 und 2000 Meter auf feuchtem Felsgrund.

Systematik

Die Art wurde 1907 von François Gagnepain erstbeschrieben.

Nachweise

Burmanniaceae
Burmanniaceen
Mykoheterotrophe Pflanze

Burmannia candelabrum


BlacKkKlansman er en amerikansk biografisk dramafilm fra 2018 instrueret af Spike Lee.

Medvirkende
John David Washington som Ron Stallworth
Adam Driver som Flip Zimmerman
Laura Harrier som Patrice Dumas
Topher Grace som David Duke
Jasper Pääkkönen som Felix Kendrickson
Ryan Eggold som Walter Breachway
Paul Walter Hauser som Ivanhoe
Ashlie Atkinson som Connie Kendrickson
Harry Belafonte som Jerome Turner
Alec Baldwin som Dr. Kennebrew Beauregard

Eksterne Henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 2018
Biografiske film fra USA

BlacKkKlansman


David Cromwell (born 1962) is a British media campaigner and oceanographer. With David Edwards, he is a co-editor of the Media Lens website.

Cromwell was born in Glasgow. His mother was a practicing Catholic.<ref>David Cromwell [https://books.google.com/books?id=3Bd0v8beEDsC&q=%22David+Cromwell%22+%22Why+are+we+the+good+guys%3F%22&pg=PA276 Why Are We the Good Guys? Reclaiming Your Mind From The Delusions Of Propaganda"], Alresford, Hants: Zero Books, 2012, p.8 </ref> He spent his formative years in Barrhead and, mostly, Cumbernauld and graduated from the University of Glasgow with a degree in physics and astronomy. After completing a PhD in solar physics from the same university, which he was awarded in 1987, Cromwell moved to the United States in 1988 to pursue a year-long postdoctoral research at the National Center for Atmospheric Research in Boulder, Colorado.

Returning to Europe, Cromwell joined Shell International in 1989 as an exploration geophysicist. After five months of training in geology, geophysics, and management skills, Cromwell was posted to Shell's exploration and production company in Assen, Netherlands, while living in nearby Groningen. He left Shell in 1993. At that time, he was appointed to a research post at the National Oceanography Centre, Southampton, United Kingdom, but left academia in 2010 to work full-time on Media Lens.

Founded in 2001 by Cromwell and David Edwards, Media Lens is a media analysis website which monitors the broadcast and the print media in the UK, attempting to show evidence of bias, distortions and omissions on such issues as climate change, Iraq and the "war on terror". The founders of Media Lens draw on the 'Propaganda Model' of media control advanced by Edward S. Herman and Noam Chomsky.

Journalist Oliver Kamm, leader writer for The Times, has strongly criticised Media Lens for comments on the Srebrenica massacre and Rwandan genocide, describing the group as a "reliable conduit for denying genocide and whitewashing war crimes". In 2006, Kamm challenged Cromwell's dependence on American historian Howard Zinn, and both men's knowledge of source material relevant to America's atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki, asserting that this was "a subject wholly outwith Cromwell's competence". David Cromwell wrote a rebuttal of Kamm's piece on the issue in January 2008. "Not unusually, one has to go to media such as" RT and Press TV "to find any coverage", Cromwell wrote in September 2016 (about the Yemeni civil war), which are "so often bitterly denigrated as 'propaganda' operations by corporate journalists".

Cromwell has written two books with Edwards. The earliest of these titled Guardians of Power: The Myth of the Liberal Media, was published by Pluto Press in 2006. The authors argue, with reference to examples from the press and broadcasting, that the mass media in Britain enable 'state-corporate' power to pursue destructive aims at home and abroad. A later book, Newspeak in the 21st Century, taking a similar approach, appeared in 2009.

As a solo author, Cromwell has written Private Planet (Charlbury: Jon Carpenter Publishing, 2001) and Why Are We the Good Guys?: Reclaiming Your Mind from the Delusions of Propaganda. In a review of the book, Ian Sinclair, writing for the Morning Star, described Cromwell as "one of the most incisive and humane radical writers working today".

Together with historian Mark Levene, Cromwell founded the Crisis Forum, in 2002. According to Paul Robert Bartrop, Steven Leonard Jacobs, it is a "consciousness-raising body that believes humankind is in serious trouble due to an economic and political system that is destroying its ability to sustain its existence." Cromwell and Levene edited a collection of essays, Surviving Climate Change: The Struggle to Avert Global Catastrophe, which was published by Pluto Press in, 2007.

References

External links
MediaLens Media Lens website
Private Planet Website relating to Cromwell's book Private Planet''
National Oceanography Centre Homepage with links to scholarly publications
ZNet Author page
David Cromwell discusses "Newspeak"

1962 births
Living people
Alumni of the University of Glasgow
British geophysicists
People educated at Our Lady's High, Cumbernauld
People from Barrhead
People from Glasgow
People from North Lanarkshire
Scottish activists
Scottish astronomers
Scottish non-fiction writers
Scottish oceanographers
Scottish scientists
Gandhi International Peace Award recipients
People from Cumbernauld

David Cromwell


Die Division 1 1991/92 war die 54. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum achten Mal seit 1937 Olympique Marseille, das zudem seinen vierten Titel in Serie gewann.

Erster Spieltag war der 20. Juli 1991, letzter Spieltag der 1. Mai 1992. Es gab eine vierwöchige Winterpause zwischen dem 22. Dezember und 17. Januar. Das frühe Saisonende war der Teilnahme der Nationalelf an der Europameisterschaftsendrunde in Schweden geschuldet.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die 17 Vereine, die am Ende der vorangegangenen Spielzeit auch für diese Saison das Placet des Verbands erhalten hatten; darunter waren auch zwei Mannschaften, die sportlich eigentlich abgestiegen waren, jedoch vom Lizenzentzug dreier Klubs (Girondins Bordeaux, Brest Armorique FC, OGC Nizza) profitierten. Dazu kamen zwei direkte und ein nachträglich zugelassener Aufsteiger aus der zweiten Division. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 zwei Klubs aus dem äußersten Norden (OSC Lille, zusätzlicher Aufsteiger Racing Lens),
 zwei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, AJ Auxerre),
 drei aus dem Nordosten (FC Metz, AS Nancy, FC Sochaux),
 vier aus dem Nordwesten (Aufsteiger Le Havre AC, SM Caen, Stade Rennes, FC Nantes),
 einer aus dem Südwesten (FC Toulouse),
 acht aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Olympique Lyon, HSC Montpellier, Aufsteiger Olympique Nîmes, Titelverteidiger Olympique Marseille, SC Toulon-Var, AS Cannes, AS Monaco).

Saisonverlauf
Es galt die Zwei-Punkte-Regel; bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz den Ausschlag für die Platzierung.

Ungeachtet der Tatsache, dass im Sommer 1991 drei Erstdivisionäre wegen Überschuldung beziehungsweise statutenwidrigem Finanzgebaren mit Zwangsabstieg bestraft worden waren, investierte Marseilles Präsident Tapie im fünften Jahr in Folge erheblich in seinen Spielerkader, insbesondere für die Verpflichtungen von Angloma, Rückkehrer Deschamps, Durand und den 40-Millionen-Francs-Einkauf Steven. Zudem bewog er Trainer Ivić, von Atlético Madrid an die Canebière zu wechseln. Ivić favorisierte ein "ultradefensives Konzept", aber als Olympique am achten Spieltag gegen Toulon verlor – die Hafenstädter gewannen auch das Rückspiel und fügten Marseille so zwei seiner nur drei Punktspielniederlagen bei –, ersetzte Tapie den Jugoslawen noch während der Hinrunde durch dessen Vorgänger Goethals. Der brachte Marseille über den Winter wieder auf Erfolgskurs (unter anderem im Februar fünf Siege in Serie), so dass Monaco der einzige ernsthafte Titelkonkurrent blieb – jedenfalls bis zum Spitzenduell im April. Darin behauptete Olympique sich bei seinem Verfolger mit 3:0 und legte anschließend sechs Punkte zwischen sich und die Monegassen, die sich wie im Vorjahr mit der Vizemeisterschaft begnügen mussten.

Für Marseille, die Mannschaft mit der besten Abwehr und dem erfolgreichsten Angriff der Liga, war es der vierte Meistertitel in Folge, womit OM den Rekord von Saint-Étienne aus den Jahren von 1967 bis 1970 einstellte. Zudem waren zum Jahreswechsel 1991/1992 zwei Spieler von Olympique mit dem Ballon d'Or ausgezeichnet worden: Papin als Europas und Pelé als Afrikas Fußballer des Jahres. Papin, der sich beim letzten Heimspiel im Stade Vélodrome mit einer Rede von den Anhängern verabschiedete, weil er anschließend zum AC Mailand wechselte, gewann außerdem zum fünften Mal in Serie die Torjägerkrone der Division 1 – gleichfalls ein Ligarekord.

Zu den positiven Überraschungen zählten zwei Mannschaften aus der Normandie: Caen und Aufsteiger Le Havre schlossen die Saison unerwartet auf Plätzen im oberen Tabellenmittelfeld der Liga ab. Enger als an der Spitze ging es im Tabellenkeller zu, wo sich die Abstiegsfrage erst am letzten Spieltag entschied. Cannes und Nancy wurden zur folgenden Saison von US Valenciennes-Anzin und den Girondins Bordeaux abgelöst, und in den Barrages hatte auch noch Rennes gegenüber Racing Strasbourg das Nachsehen.

Allerdings traten die sportlichen Ereignisse in Frankreich angesichts der tragischen Vorfälle im Landespokal völlig in den Hintergrund, wo das "Drama von Furiani" im Mai zum vorzeitigen Abbruch des Wettbewerbs führte; in dessen Finale wären sonst Monaco und Marseille erneut aufeinandergetroffen. Und für Marseille sollte die kommende Spielzeit der Division 1 mit der "Affäre OM-VA" einen absoluten Tiefpunkt in der Vereinsgeschichte bereithalten.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegation

|}

Meistermannschaft Olympique Marseille
Während der Saison waren unter den Trainern Tomislav Ivić beziehungsweise dem nach 14 Spieltagen zurückgeholten Raymond Goethals folgende 18 Spieler zum Einsatz gekommen:

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1991/92
 Coupe de France 1991/92

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1991/92
Fußballsaison 1991/92

Division 1 1991/92


Juan Gualterio Roederer (Trieste, de Italia, 2 de septiembre de 1929) es un destacado profesor de física de la Universidad de Alaska Fairbanks (UAF).

Sus campos de investigación son física del espacio, psicoacústica, política de la ciencia y teoría de la información. Ha dirigido investigaciones pioneras en el campo de los rayos cósmicos solares, en el de la teoría de los anillos radioactivos de la tierra, en las redes neuronales que intervienen en la identificación de la altura del sonido y, en la actualidad, en los principios de la teoría de la información. También es un consumado organista.

Carrera

Roederer vivió su infancia en Viena, y allí recibió la educación primaria. En 1939, su familia emigró a Argentina, donde completaría su educación.

Roederer se doctoró en ciencias físico-matemáticas en la Universidad de Buenos Aires en 1952.
Beatriz Susana Cougnet de Roederer, física, fue su colega y compañera en las investigaciones sobre radiación cósmica. Fue su esposa hasta su fallecimiento, el 12 de septiembre de 2022, con quien tuvo cuatro hijos.

Desde 1953 hasta 1955, trabajó como científico invitado en el Instituto Max Planck de Física de Werner Heisenberg cuando tenía su sede en Gotinga la entidad.

Desde 1959 a 1966, Roederer fue profesor de física en la Universidad de Buenos Aires.

En 1967 se mudó a los Estados Unidos, donde sería profesor de física en la Universidad de Denver (Colorado).

En 1977 fue nombrado director del Instituto Geofísico en la Universidad de Alaska Fairbanks, puesto que mantendría hasta 1986. Durante esa etapa también fue decano del Colegio de Ciencias Ambientales (College of Environmental Sciences).

Miembro del personal visitante del Laboratorio Nacional de Los Álamos desde 1978, dirigió su grupo de asesores de ciencias de la Tierra y del espacio desde 1983 hasta 1988.

Desde 1986 hasta 1992, dirigió la Comisión de Investigaciones Árticas de los Estados Unidos (United States Arctic Research Commission).

Desde 1987 se ocupa de actividades docentes y de dirección de investigación en la Universidad de Alaska, de la que es profesor emérito desde 1993.

Desde 1997 hasta el 2003, fue consejero designado () del director del Centro Internacional Abdus Salam de Física Teórica de Trieste.

Ha sido miembro y director de varias comisiones del Consejo Nacional de Investigación de los Estados Unidos (United States National Research Council), que coordina las actividades de la institución Academias de Ciencias de los Estados Unidos (United States National Academies), en la que se agrupan la Academia Nacional de Ciencias, la Academia Nacional de Ingeniería (National Academy of Engineering) y el Instituto de Medicina (Institute of Medicine).

También fue presidente de la Asociación Internacional de Geomagnetismo y Aeronomía (International Association of Geomagnetism and Aeronomy). Asimismo, fue presidente de la Comisión de Astrofísica Solar del Consejo Internacional para la Ciencia.

Publicaciones

Roeder es autor de 250 artículos en revistas científicas, y autor y editor de varios libros.

 Roederer, J.G., 1962: Electromagnetismo elemental. EUDEBA, Buenos Aires, 419 pp.

 Roederer, J.G., 1962: Mecánica elemental. EUDEBA, Buenos Aires. Edición más reciente: 2002.

 Roederer, J.G., 1970: Dynamics of Geomagnetically Trapped Radiation (Dinámica de la radiación atrapada por el geomagnetismo). Springer, Berlín, 187 pp. Traducido al ruso.

 Roederer, J.G., 1973: Physics and Psychophysics of Music (Física y psicofísica de la música). Springer, Nueva York, 161 pp. Traducido al alemán, al japonés, al español y al portugués. Fourth Edition 2008, 226 pp.

 Roederer, J.G. (ed.), 1983: Progress in Solar-Terrestrial Physics (Avances en astrofísica solar). D. Reidel, Dordrecht (Países Bajos) - Boston (EE.UU.), 442 pp.

 Malone, T.F., Roederer, J.G. (eds.), 1985: Global Change : The Proceedings of a Symposium (Calentamiento global: actas de un simposio). Cambridge University Press, 512 pp.

 Roederer, J.G., 2005: Information and its Role in Nature (La información y su función en la naturaleza). Springer, Heidelberg, 250 pp.

Referencias

Físicos de Estados Unidos
Alumnado de la Facultad de Ciencias Exactas y Naturales de la Universidad de Buenos Aires
Nacidos en Trieste

Juan G. Roederer


Kirstjen Nielsen (født Kirstjen Michele Nielsen 14. maj 1972 i Colorado Springs, Colorado), er en amerikansk jurist og politiker. Fra 6. december 2017 til 10. april 2019 beklædte hun posten som USA's sikkerhedsminister i regeringen Donald Trump, hvor hun efterfulgte John F. Kelly. Nielsen offentliggjorde d. 7. april 2019 sin afgang og meddelte samtidig, at Kevin McAleenan blev ny fungerende sikkerhedsminister. Hendes afgang trådte i kraft d. 10. april 2019.

Baggrund og karriere
Nilsen er født i Colorado Springs, men voksede op i Clearwater i Florida. Hendes far og mor er af henholdsvis dansk og italiensk afstamning.

Kirstjen Nielsen påbegyndte sine akademiske studier ved Georgetown University, hvor hun i 1994 aflagde kandidateksamen i international politik med fokus på sikkerhedsspørgsmål ved den velrennomerede insitution School of Foreign Service. Hun studerede endnu et år ved Nanzan University i Nagoya i Japan. Hun fortsatte siden sine studier ved juristprogrammet på University of Virginia, hvor hun aflagde juridisk eksamen (J.D.) 1999.

Sikkerhedsminister
Den 11. oktober 2017 meddelte USA's præsident Donald Trump at han havde valgt at nominere Nielsen til sikkerhedsminister som efterfølger til John F. Kelly, der havde fået en anden rolle i administrationen. Den 5. december 2017 godkendtes nomineringen formelt i det amerikanske senat, og 6. december samme år tiltrådte hun som sikkerhedsminister.

Avisen The New York Times rapporterede i maj 2018, at Nielsen overvejede at forlade sin stilling efter at præsident Trump kritiserede hende foran kabinettet for den påståede manglende sikring af USA's grænser. The New York Times rapporterede, at forholdet mellem Nielsen og Trump var spændt efter at hun og andre DHS-tjenestemænd modsatte sig Trumps opfordring til at adskille udokumenterede indvandrerforældre fra deres børn, mens de var i landets forvaring. Ved en kongreshøring den 15. maj 2018 vidnede Nielsen om, at hun støttede Trumps bemærkede administrationspolitik, der adskilte de forældre og børn, der krydser grænsen mellem USA og Mexico.

I juni 2018 hævdede Nielsen, at der ikke fandtes nogen administrationspolitik om at skille migrantfamilier ved den sydlige grænse. På det tidspunkt havde Trump-administrationen gennem seks uger separeret ungefær 2000 migrerende børn fra deres forældre. I modsætning til Nielsens erklæring viste DHS-hjemmesiden, at der blev førtes en politik for familieseparation. Den 20. juni 2018 skrev præsident Trump i midlertid under på en præsidentiel ordre om at ophøre med familieseparation.

Referencer/eksterne henvisninger
Trumps fyring af sikkerhedsminister illustrerer, at hans indvandrerpolitik ligger i ruiner, Martin Burcharth, information.dk, (9. april 2019).

Dansk-amerikanere
Politikere fra USA

Kirstjen Nielsen


In the mathematical subfields of numerical analysis and mathematical analysis, a trigonometric polynomial is a finite linear combination of functions sin(nx) and cos(nx) with n taking on the values of one or more natural numbers. The coefficients may be taken as real numbers, for real-valued functions. For complex coefficients, there is no difference between such a function and a finite Fourier series.

Trigonometric polynomials are widely used, for example in trigonometric interpolation applied to the  interpolation of periodic functions. They are used also in the discrete Fourier transform.

The term trigonometric polynomial for the real-valued case can be seen as using the analogy: the functions sin(nx) and cos(nx) are similar to the monomial basis for polynomials. In the complex case the trigonometric polynomials are spanned by the positive and negative powers of eix, Laurent polynomials in z under the change of variables z = eix.

Formal definition
Any function T of the form

with  for , is called a complex trigonometric polynomial of degree N. Using Euler's formula the polynomial can be rewritten as

Analogously, letting  and  or , then

is called a real trigonometric polynomial of degree N.

Properties

A trigonometric polynomial can be considered a periodic function on the real line, with period some divisor of 2, or as a function on the unit circle.

A basic result is that the trigonometric polynomials are dense in the space of continuous functions on the unit circle, with the uniform norm; this is a special case of the Stone–Weierstrass theorem. More concretely, for every continuous function f and every ε > 0, there exists a trigonometric polynomial T such that |f(z) − T(z)| < ε for all z. Fejér's theorem states that the arithmetic means of the partial sums of the Fourier series of f converge uniformly to f, provided f is continuous on the circle, thus giving an explicit way to find an approximating trigonometric polynomial T.

A trigonometric polynomial of degree N has a maximum of 2N roots in any interval  with a in R, unless it is the zero function.

Notes

References

 .

Approximation theory
Fourier analysis
Polynomials
Trigonometry

Trigonometric polynomial


A Igreja da Santa Mártir Zinaida é um templo da Eparquia da Argentina e América do Sul da Igreja Ortodoxa Russa, localizado no Rio de Janeiro.

Referências
Edifícios religiosos
Edifícios religiosos da América do Sul
Igreja Ortodoxa Russa

Igrejas ortodoxas do Brasil

Igreja da Santa Mártir Zinaida (Rio de Janeiro)


بزيب2  هي خوارزمية وبرنامج ضغط بيانات غير منقوص حؤ مطوّر بواسطة جليان سوارد. أطلق الإصدار العام الأول -0.15- من بزيب2 في يوليو 1996. شعبية وثبات بزيب2 ازدادت خلال السنوات اللاحقة، وتم إطلاق الإصدار 1.0 منه في أواخر عام 2000 أما النسخة الحالية منه كانت الإصدار 1.0.6 الذي أطلق في 20 سبتمبر 2010

تطبيقات
 بزيب2: المرجع الأساسي المرخص تحت رخصة بي إس دي.
 7 زيب: كُتب بواسطة أيغور بفلف بلغة سي++، توفر حزمة 7-زيب تعمية وفك تعمية بزيب2.

انظر أيضا
 قائمة بصيغ و امتدادات الملفات الارشيفية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع بزيب2 ومكتبة بزيب2.
 أمر بزيب2 - بواسطة مشروع معلومات لينكس.
 بزيب2 لويندوز.
 بزيب رسومي لويندوز.

أنساق ملفات أرشفة
برمجيات 1996
برمجيات ضغط بيانات حرة
برمجيات متعددة المنصات
خوارزميات ضغط بيانات غير مضيعة

بزيب2


În mecanica cuantică, numărul cuantic principal (simbolizat n) este unul dintre cele patru numere cuantice folosite pentru descrierea stării unui electron dintr-un atom și cuantifică energia orbitalului. Valoarea sa este mereu un număr natural nenul, deci n ≥ 1. Pe măsură de crește n, crește și numărul straturilor electronice, deci electronul se află la o distanță mai mare de nucleul atomic. Astfel, cu creșterea valorii lui n, electronul va avea o energie potențială mai mare.

Derivare

Vezi și
 Introducere în mecanica cuantică
 Ecuația lui Schrödinger

Referințe

Chimie cuantică
Fizică atomică

Număr cuantic principal


Laguna Choclococha, es una laguna altoandina peruana, ubicada entre los distritos de Santa Ana y Pilpichaca de las provincias de Castrovirreyna y Huaytara, en el departamento de Huancavelica. Es la naciente de los ríos Pampas e Ica.

Geografía
Ubicada en las coordenadas  a una altitud de 4605  sobre la meseta de Castrovirreyna.

Historia
Según la historiadora María Rostworowski, para el pueblo Chanca, la laguna Choclococha era su pacarina, su lugar de origen:"El nombre de Choclococha surgió, según Murúa (1946: lib. 4 cap. XV) en una batalla entablada entre los huancas y los huamanes, quedaron derrotados los huancas, quienes en su precipitada huida echaron sus cargas de maíz a la laguna, llamada antiguamente Acha. En el verano siguiente un excesivo calor secó la laguna, y las semillas germinaron produciendo tiernos choclos. Desde entonces la laguna se conoció con el nombre de Choclococha, tal como se le conoce actualmente"  Otra mención a la laguna, también hecha por Rostworowski, indica citando a Arriaga (1968): "Según él, durante la procesión del Corpus, los indígenas llevaban en unas andas, "dos corderos de la tierra" que sacrificaban a las dos lagunas: Choclococha y Urcococha, diciendo que las llamas tenían allí su origen."

Referencias

Enlaces externos
 Choclococha y la Ruta de los Espejos

Choclococha
Choclococha

Laguna Choclococha


Vera Poska-Grünthal (Reval, 1898. –  Stockholm, 1986.) bila je vodeća estonska feministkinja. Bila je jedna od osnivačica Međunarodne federacije žena odvjetnica (IFWL), međunarodne nevladine organizacije (NGO) koja unapređuje položaj žena i djece pružanjem pravne pomoći, programima pravnog opismenjavanja i edukacije, a kroz zagovaranje, pravo reforma, istraživanje i publikacije. Pokrenula je i časopis na estonskom jeziku Triinu u Švedskoj 1952., gdje je bila urednica do 1981.

Izvori

Daljnja literatura

 Sirje Tamul, Vera Poska-Grünthal u A Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe 19th and 20th Centuries. Budimpešta, New York: CEU Press. S. 450-454
 Vera Poska-Grünthal i Jaan Poska, Jaan Poska tütar jutustab. Mälestusi oma isast ja elust vanemate kodus (1969.)
 Vera Poska-Grünthal, See oli Eestis 1919-1944 (1975.)
 Vera Poska-Grünthal, Elu jätkub võõrsil (1985.)

Životopisi, Estonija
Feministice

Vera Poska-Grünthal


Junji Yamamichi (født 29. januar 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gainare Tottori.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Junji Yamamichi


Helvacı, İzmir'in Torbalı ilçesinde bulunan bir mahalle.

Nif Dağı ile başlayıp Ödemiş'e doğru uzanan Boz Dağlar üzerinde yer alır ve Torbalı ilçe merkezine 17 km mesafededir. Torbalı-Kemalpaşa-Bayındır'ı birbirine bağlayan eski bir yol kavşağı üzerinde bulunur. Yaklaşık 100 hanesi var. Yaşayanların çoğu yaşlıdır. Fıstık ve kızıl çamlardan oluşan bir ormanın içinde yer alır. Arazilerinde zeytin, yemiş, sebze, üzüm yetiştirilir. Geçmişi 1709 yılına kadar gider. Ölen her kişinin mezarına bir zeytin ağacı dikilir.

Kaynakça

Torbalı'nın mahalleleri

Helvacı, Torbalı


Fenafişşeyh Tasavvuf terimi. Bu makamda bulunan mürit yaptigi her işi şeyhinden bilir. Nereye baksa hep onu görür, daima onun huzurunda bulunduğu hissiyle ahlakını düzeltip güzelleştirir. Bu makamdan sonra fenafirrasul gelmektedir.

Kaynakça

Tasavvuf terimleri

Fenafişşeyh


Ropotamo (bugarski Ропотамо, što na starogrčkom znači "Granična rijeka") je relativno kratka rijeka u jugoistočnoj Bugarskoj. Izvire na planini Strandži, a duga je 48,5 kilometara i ulijeva se u Crno more između grada Djuna i Primorskog.

Rijeka je prepoznatljiva po svojem 30 metara širokom ušću u Crno more zbog brojnih biljnih vrsta od kojih je više od stotinu ugroženo. Donji dio toka rijeke je proglašen zaštićenim područjem i od 1940. godine je prirodni rezervat. Donji Ropotamo je i turistička atrakcija zbog lopoča i stijenskih formacija iznad rijeke u kojima se gnijezde orlovi štekavci.

Zanimljivosti

 Ledenjak Ropotamo na otoku Livingstonu u Južnom Shetlandu (Antarktika) dobio je ime po rijeci Ropotamo.

Vanjske poveznice

 Slike rijeke Ropotamo i obale
 Ropotamo nature park

Rijeke u Bugarskoj
Crnomorski slijev (Europa)

Ropotamo


Streeterville is a neighborhood in the Near North Side community area of Chicago, Illinois, United States, north of the Chicago River. It is bounded by the river on the south, the Magnificent Mile portion of Michigan Avenue on the west, and Lake Michigan on the north and east, according to most sources, although the City of Chicago only recognizes a small portion of this region as Streeterville. Thus, it can be described as the Magnificent Mile plus all land east of it.  The tourist attraction of Navy Pier and Ohio Street Beach extend out into the lake from southern Streeterville.  The majority of the land in this neighborhood is reclaimed sandbar.

Named for George Streeter, the neighborhood contains a combination of hotels, restaurants, professional office centers, residential high rises, universities, medical facilities, and cultural venues. The area has undergone increased development in the early 21st century as numerous empty lots in Streeterville have been converted into commercial and residential properties, especially in the southern part of the neighborhood. The neighborhood had earlier experienced booms following World War I and World War II.

History

Before the American settlement of the Chicago area, the lake shoreline fluctuated from year to year as storm waves eroded parts of the shore and built up the shore elsewhere. By 1803, when American troops started the construction of Fort Dearborn, a baymouth bar blocked the mouth of the river causing it to jog southwards and enter Lake Michigan at about the level of present-day Madison Street. When surveyed in 1821 the Lake Michigan shoreline north of the river ran approximately along what is now North Saint Clair Street, just to the east of what is now Michigan Avenue. In 1834, after a number of failed attempts to cut through the sandbar at the mouth of the river, a  pier was built to protect a channel cut through the bar. Silt and sand accumulated north of this pier, creating usable land that was later nicknamed "The Sands". Squatters and a vice district encroached on the district, causing angst among the property owners. In 1857, Chicago Mayor John Wentworth evicted these trespassers from the land.

In the late 1880s, George Streeter claimed that his newly acquired boat struck a sandbar just off the Chicago shoreline during a storm. Landfill dumped in an effort to create land on which to build Lake Shore Drive by the Lincoln Park Board created  of new land along the lake front, which Streeter attempted to claim. Streeter claimed that this newly created land was his and that it was an independent territory which he called the District of Lake Michigan.

For the next few decades, Streeter persisted in his claims, sometimes supporting them through criminal means. A witness in Streeter's 1902 land fraud trial testified that Streeter had purposely set out to contest the claims of the wealthy shoreline owners. Contractor Hank Brusser told the court that Streeter asked him to fill in portions of the shoreline in order to create confusion over land titles.  According to Brusser, Streeter said that:  "They [the owners of the shoreline] will have to buy us off" and that "We'll get a million out of it". Streeter was also motivated by the profit he gained by selling and taxing the land he claimed.

The local press became enamored with the story of Streeter's brash personality and his self-proclaimed district. Mayor William Hale Thompson tried to evict the Streeters for selling liquor, and after several eviction attempts and gun battles, Streeter landed in jail. In 1918, the courts ruled against his claim of sovereignty. Today, the district is home to some of the most expensive real estate in Chicago.

The 1920 opening of the Michigan Avenue Bridge, which was part of the efforts to enact the Burnham Plan of 1909, as well as the economic boom of the 1920s, brought wealth to the eastern sector of the Near North Side and paved the way for a luxury shopping district on North Michigan Avenue. Investors built high-rise apartment buildings such as those in the East Lake Shore Drive Historic District, and elaborate hotels.  The Bridge connected to a North Michigan avenue that served as a replacement for the former Pine Street which hosted warehouses and factory buildings near the river, and large mansions and rowhouses in northward sections in the neighborhoods of McCormickville and Streeterville.  Magnificent Mile architecture during the economic boom of the 1920s emphasized historicist architectural styles such as Beaux-Arts classicism, Gothic revival, and vertical-style modernism. The buildings redefined the Chicago skyline with stylistic variation that gave new meaning to urban context and design compatibility.

A post-World War II construction surge occurred in the area, and in the 1950s the city pursued a plan of urban renewal. A local real estate developer named Arthur Rubloff led the revitalization of North Michigan Avenue under the banner of "The Magnificent Mile". The success of this effort spurred the erection of more high-rise apartments and new investment in the Near North Side.  This development led to the "canyonization" of Michigan Avenue, where the buildings on both sides of the street tower above, creating an "urban canyon".

Today

While Streeterville is generally bounded on the west by the Magnificent Mile, the City of Chicago and the Streeterville Organization of Active Residents, claim the boundary extends one block further to the west to Rush Street. Streeterville includes some of Chicago's tallest skyscrapers, such as the John Hancock Center, and upscale stores, hotels, and restaurants.

Although its main campus is in Evanston, Illinois, Northwestern University has its Chicago campus here. The Northwestern University Feinberg School of Medicine is on the Chicago campus and is adjacent to several closely affiliated hospitals, including Northwestern Memorial Hospital, the Ann & Robert H. Lurie Children's Hospital of Chicago, the Prentice Women's Hospital, and the Rehabilitation Institute of Chicago. The Prentice Women's Hospital opened in October 2007, and the Ann & Robert H. Lurie Children's Hospital of Chicago opened in June 2012. The Rehabilitation Institute of Chicago is located in Streeterville and construction of a replacement facility, also in Streeterville, was begun in 2013.  The Northwestern University School of Professional Studies and part of its Kellogg School of Management are nearby. The Northwestern University Pritzker School of Law is at Chicago Avenue and Lake Shore Drive, adjacent to Lake Shore Park and Lake Michigan.  In the western end of the park is the Museum of Contemporary Art, Chicago.  The downtown campus of the University of Chicago Booth School of Business has a Chicago River setting to the south. The east side of the Magnificent Mile portion of Michigan Avenue is part of Streeterville, as are Navy Pier, the most visited attraction in Chicago, and the John Hancock Observatory, the eighth-most visited attraction in Chicago.

The area east of Michigan Avenue and north of the Chicago River had a split personality for much of the 20th century - the northern portion upscale residential, retail, and university uses and the area near the Chicago River and Navy Pier dedicated to shipping and factories. At the end of the 1960s, however, residential complexes such as Lake Point Tower (1965) and McClurg Court Center (1971) began to appear among the warehouses and by the end of the century, residential and retail dominated the entire area. The neighborhood now has a reputation as part of an upscale residential strip that balances the more industrial western portion of the Near North Side.
In 2007, construction started on what would have been Chicago's tallest skyscraper, the Chicago Spire. It was to be located in the southeastern corner of the neighborhood, next to Lake Shore Drive. The Chicago Spire was originally supposed to be completed in 2010, but was later cancelled.

In the early 21st century, much of the southern part of the neighborhood that had previously contained warehouses and empty lots has undergone development, including the River East Center east of Columbus Drive. The River East Art Center serves as the primary retail hub apart from the Magnificent Mile. South Streeterville currently has numerous skyscrapers that are either proposed or already under construction such as a new tower at InterContinental Chicago and 500 North Lake Shore.

Streeterville hosts several landmarks and places that have been designated as historic districts. The East Lake Shore Drive Historic District, which consists of a row of early 20th century luxury apartments, sits on the northern edge of the district opposite Lake Michigan. The Old Chicago Water Tower District is located along Michigan Avenue where Streeterville meets the border of the River North and Gold Coast (Chicago) neighborhoods at Chicago Avenue. The Water Tower District contains the only public buildings that survived the 1871 Great Chicago Fire. Also, part of the Michigan–Wacker Historic District lies within Streeterville at the southern end of the Magnificent Mile and contains numerous high rises and skyscrapers built in the 1920s.

The neighborhood hosts several individual landmarks. The neighborhood hosts a National Historic Landmark, the
Jean Baptiste Point Du Sable Homesite, the home of the first settler in Chicago. Properties in the neighborhood listed in the National Register of Historic Places include 257 East Delaware, the 860-880 Lake Shore Drive Apartments, the Drake Hotel, the Fourth Presbyterian Church of Chicago, the Navy Pier and the Palmolive Building. Other Chicago Landmarks in the neighborhood include Allerton Hotel, McGraw-Hill Building, Perkins, Fellows & Hamilton Office and Studio, Tribune Tower, and the Woman's Athletic Club. Notable buildings in the district include the skyscrapers on the Magnificent Mile:

John Hancock Center ()
900 North Michigan ()
Water Tower Place ()
Park Tower ()
Olympia Centre ()
One Magnificent Mile ()
Chicago Place ()
Palmolive Building ().

Non-Michigan Avenue skyscrapers in the neighborhood include the following:
Lake Point Tower ()
River East Center ()
North Pier Apartments ()
Onterie Center ()
Elysées Condominiums ()
401 East Ontario ()
The Streeter ()
Streeter Place ()
400 East Ohio Street ().
One Bennett Park (837 feet (255 m))

Some of the notable buildings in the district that have not been designated are Wrigley Building and Museum of Contemporary Art, Chicago.

The neighborhood hosts more than 25 hotels, including the only three five star hotels in the Midwestern United States, the Ritz Carlton, The Peninsula Hotel, and the Four Seasons Hotel Chicago as well as the historic Drake Hotel. Two of these host the highest rated spas in Illinois.

Economy
Qatar Airways operates an office in Suite 1310 at the John Hancock Center.

Playboy Enterprises' offices were on the 15th and 16th floors of 680 N. Lake Shore Drive until 2012.

Several consulates are in Streeterville. Countries with consulates include Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Chile, Denmark, Greece, Japan, Lithuania, and Switzerland.

Education
Chicago Public Schools (CPS) operates public schools. Ogden International School serves the community, for grades K-8. Streeterville residents are zoned to Wells Community Academy High School. Any graduate from Ogden's 8th grade program may automatically move on to the 9th grade at Ogden, but students who did not graduate from Ogden's middle school must apply to the high school.

Transportation
Streeterville is accessible via Lake Shore Drive with multiple direct exits in both directions. In addition, the Chicago 'L' has stops at Chicago and Grand stations on the Red Line, which runs along State Street immediately to the west of the neighborhood. From the Kennedy Expressway the Ohio Street exit feeds into Streeterville. Numerous Chicago Transit Authority bus routes run within the neighborhood, notably along Michigan Avenue, Grand Avenue, and Chicago Avenue. During warm-weather months, water taxis and sightseeing boats ply the Chicago River along the south edge of the neighborhood and Navy Pier handles similar Lake Michigan water traffic.

Healthcare
The Streeterville neighborhood also contains many healthcare facilities that are based around the Northwestern University's Feinberg School of Medicine. Feinberg's main hospital is the Northwestern Memorial Hospital with a variety of specialty hospitals also in the neighborhood including the Prentice Women's Hospital, Lurie Children's Hospital, and Shirley Ryan AbilityLab. In addition to the hospital buildings, the neighborhood contains a variety of medical research buildings that supplement patient care at the hospitals.

See also

Centennial Fountain
List of tallest buildings in Chicago
Cap Streeter

Notes

External links
Streeterville Chamber of Commerce
Herbal Supplement Review
Streeterville Organization of Active Residents
Cap Streeter's standoff
Living in Streeterville
Health Supplements

Central Chicago
Neighborhoods in Chicago
Populated places established in 1834
1834 establishments in Illinois

Streeterville


مقاطعة أليتس ،  هي واحدة من مقاطعات دولة ليتوانيا العشرة. وهي مقاطعة تقع في الأقصى الجنوبي من الدولة، وعاصمتها مدينة أليتس. تقع أراضيها ضمن المنطقة الإثنوغرافية في دزوكيّا.

في الأول من تموز (يوليو) 2010، ألغيت إدارة المقاطعة، وبقيت مقاطعة أليتوس كوحدة جغرافية وإحصائية.

المراجع

مقاطعات ليتوانيا

مقاطعة أليتس


Der Malaysia Open Grand Prix Gold 2012 im Badminton fand vom 2. bis 6. Mai 2012 in Johor Bahru statt.

Austragungsort
 Stadium Bandaraya Johor Bahru, Johor Bahru, Malaysia

Medaillengewinner

Herreneinzel

Setzliste
  Lee Chong Wei (Champion)
  Nguyễn Tiến Minh (3. Runde)
  Tommy Sugiarto (Halbfinale)
  Daren Liew (3. Runde)
  Takuma Ueda (Viertelfinale)
  Muhammad Hafiz Hashim (Halbfinale)
  Sourabh Varma (Viertelfinale)
  Chong Wei Feng (Viertelfinale)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Untere Hälfte

Sektion 5

Sektion 6

Sektion 7

Sektion 8

Dameneinzel

Setzliste
  P. V. Sindhu (Halbfinale)
  Minatsu Mitani (2. Runde)
  Chan Tsz Ka (Viertelfinale)
  Aprilia Yuswandari (Viertelfinale)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Herrendoppel

Setzliste
  Koo Kien Keat / Tan Boon Heong (Champion)
  Markis Kido / Hendra Setiawan (nicht gestartet)
  Goh V Shem / Lim Khim Wah (2. Runde)
  Yoshiteru Hirobe / Kenta Kazuno (1. Runde)
  Cho Gun-woo / Kang Ji-Wook (nicht gestartet)
  Markus Fernaldi Gideon / Agripina Prima Rahmanto (2. Runde)
  Yohanes Rendy Sugiarto / Afiat Yuris Wirawan (2. Runde)
  Mohd Lutfi Zaim Abdul Khalid / Vountus Indra Mawan (Viertelfinale)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Damendoppel

Setzliste
  Shinta Mulia Sari / Yao Lei (Finalist)
  Wong Pei Tty / Chin Eei Hui (Champion)
  Vivian Hoo Kah Mun / Woon Khe Wei (2. Runde)
  Suci Rizky Andini / Della Destiara Haris (2. Runde)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Mixed

Setzliste
  Chan Peng Soon / Goh Liu Ying (Champion)
  Danny Bawa Chrisnanta / Vanessa Neo Yu Yan (Halbfinale)
  Wong Wai Hong / Chau Hoi Wah (2. Runde)
  Tan Aik Quan / Lai Pei Jing (2. Runde)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Weblinks
 tournamentsoftware.com

2012
Badmintonwettbewerb in Johor
BWF Grand Prix 2012

Malaysia Open Grand Prix Gold 2012


Bjarkøyætta fue un clan familiar muy influyente de Bjarkøy, Troms durante la Era vikinga en Noruega. Era una dinastía de poderosos caudillos (høvdingeætt) y durante la Edad Media sus lendmann encabezaron el poder en la región.

Se distinguen dos ramas, una antigua cuyo patriarca Tore de Bjarkøy murió quemado junto a  Harald Grenske. Sus hijos Sigurd Toresson de Trondenes, al sur de Bjarkøy, y Thorir Hund de Bjarkøy, un férreo opositor al feudalismo de Olaf II el Santo. El sobrino de Thorir Hund, Asbjørn Selsbane, fue asesinado en 1024 por uno de los hombres del rey con la misma lanza que Thorir usó posteriormente para acabar con la vida de Olaf en la batalla de Stiklestad.

Sigurd Toresson no tuvo descendencia masculina, pero su hija Ragnhild Sigurdsdatter caso con Jon Arnesson de Giske, hijo de Arne Arnesson. Jon era descendiente directo de Erling Skjalgsson de Sola y Astrid Tryggvesdatter, hermana de Olaf Tryggvason. Ragnhild y Jon tuvieron un hijo, Vidkun Jonsson de Bjarkøy que fue miembro del hird de Magnus III de Noruega en su campaña de Irlanda. El hijo de Sigurd el Cruzado, Magnúss fue educado por Vidkun y creció a su lado en Bjarkøy.

La rama moderna son descendientes de Rannveig, hermana de Vidkun Erlingsson (1155 - 1183). El legado masculino se extinguió el 26 de mayo de 1183 con la muerte de Vidkun en manos de Bård Guttormsson; su herencia pasó a su hermana Rannveig (Ranghild) que casó con el lagman Bjarne Mardsson, un jurista de Hålogaland, y esta rama está relacionada con Erling Ivarsson (n. 1225), lendmann de Hålogaland, quien participó en la campaña contra Escocia (1263 – 1264).

Siglo XIV

El linaje de ambas ramas principales está relacionada con la baronía de Bjarne Erlingsson (1313 – 1354) y del riddar de otro Vidkun Erlingsson (1260 – 1302) y su hijo Erling Vidkunsson (1292 – 1355) vigente hasta el matrimonio de Ingebjörg Erlingsdatter (1319 - 1400), una hija de Erling que casó con Sigurd Hafthorsson (1315 - 1393) y a partir de esa unión todos los bienes y herencia pasaron al clan Sudrheimsætta.

Referencias

Bibliografía
 Fidjestøl, Bjarne Legenda om Tore Hund "Festskrift til Alfred Jakobsen"  (Trondheim: 1987)
 Krag, Claus  Aschehougs Norgeshistorie. Vikingtid og riksamling 800-1130  (Oslo: 1995)

Enlaces externos
Salmonsens konversationsleksikon (en noruego)

Dinastías de Noruega
Vikingos de Noruega

Bjarkøyætta


Anden runde af kvalifikationen under UEFA til verdensmesterskabet i fodbold 2018 fandt sted i november 2017. I denne runde deltog de otte bedst placerede toere fra de ni indledende runder, og der blev spillet om de sidste fire UEFA-pladser til slutrunden. De fire slutrundedeltagere blev fundet efter playoff, det vil sige hvor holdene blev sammensat to og to, hvorpå der blev spillet to kampe på henholdsvis det ene og det andet lands hjemmebane.

Vinderne af de fire playoff-kampe og dermed kvalificeret til slutrunden blev , ,  og .

Deltagerne i anden runde
Med ni grupper i kvalifikationens første runde ville én af gruppernes toere ikke gå videre til anden runde. I opgørelsen af den indbyrdes placering af toerne talte kun resultaterne af kampene mod vinderne samt holdene, der blev nummer tre, fire og fem i grupperne, idet ikke alle grupper havde deltagelse af flere end fem hold.

De otte bedste toere afgøres efter disse parametre og i denne rækkefølge:
 Højeste antal af points
 Målforskel
 Højeste antal mål scoret

Seedning og lodtrækning
Lodtrækningen til anden runde (play-offs) blev afholdt 17. oktober 2017 i FIFAs hovedkvarter i Zürich, Schweiz, efter at første runde (gruppespillet) var afsluttet.

De otte hold blev seedet på grundlag af FIFA's verdensrangliste publiceret den 16. oktober 2017, med top-fire holdene i Lag 1 og de resterende fire hold i Lag 2. Hold fra Lag 1 skulle spille mod hold fra Lag 2 i en hjemme- og en udekamp i den rækkefølge, som blev bestemt af lodtrækningen.

De første kampe blev spillet 9.-11. november og returkampene 12.-14. november 2017.

Følgende hold vil deltog i anden runde. Holdene er fordelt i de to lag efter placeringen på verdensrangslisten (i parentes):

Kampe
Vinderne af de fire dobbeltkampe kvalificerede sig til VM.

Tidtspunkter er angivet i CET (UTC+1), som de angives af UEFA (lokale tider kan ses i parenteser).

 vandt sammenlagt 1–0 og kvalificerede sig til VM-slutrunden.

 vandt sammenlagt 4–1 og kvalificerede sig til VM-slutrunden.

 vandt sammenlagt 5–1 og kvalificerede sig til VM-slutrunden.

 vandt sammenlagt 1–0 og kvalificerede sig til VM-slutrunden.

Referencer

Fodbold i 2017
UEFA anden runde

Kvalifikation til VM i fodbold 2018, UEFA anden runde


Tânia Maria Coelho Araújo (Rio de Janeiro, 31 de janeiro de 1956 – Rio de Janeiro, 30 de junho de 1960), foi uma menina famosa por ter sido assassinada por Neyde Maia Lopes, conhecida pela alcunha de "Fera da Penha". Após seu desencarne, centenas de testemunhos de milagres e curas começaram a ser relacionados a ela.

Nascimento
Tânia Maria nasceu no Rio de Janeiro, à rua Antônio Vargas 108. Filha de Antônio do Couto Araújo e Nilza Coelho Araújo, era neta paterna de Alpheu de Araújo e Áurea Anita do Couto e materna de Anchises Uruche Coelho e Nair Rodrigues Coelho.
Seu pai, Antônio, era motorista de um funcionário da compania Vale do São Francisco, o senhor Renato Mascarenhas Branco, no Centro do Rio de Janeiro, e sua mãe era dona de casa.

Além de Taninha, Antônio e Nilza tinham também outra filha, Solange.

O crime

Em 30 de junho de 1960, Taninha (apelido no qual era chamada), foi brutalmente assassinada por Neyde Maia Lopes, que havia sido amante de seu pai por cerca de 6 meses.

A menina estudava no colégio Instituto Joemar, na rua Gonçalo Coelho 223, foi retirada do local por Neyde, que havia previamente ligado para uma casa vizinha à instituição e se passado por Nilza, dizendo que uma amiga de nome Odete estaria indo buscar a filha já que ela estava doente.

A Fera da Penha passeou com Taninha por várias horas, ligando constantemente para ameaçar os pais até que às 10 da noite resolveu por fim na vida de Tânia Maria. Munida de um revólver calibre 32, deu disparos que acertaram imediatamente a menina. Logo após, ateou fogo com uma garrafa de álcool e uma caixa de fósforos e fugiu. Funcionários do Matadouro da Penha, onde Neyde havia escolhido para praticar o crime, logo viram a cena do corpo em chamas e acionaram a polícia.

Foi um crime que chocou o Brasil. Neyde chegou ser jurada de morte pela população, que queria praticar a lei de Lynch. Neyde foi condenada a 33 anos de prisão, mas só cumpriu 15.

Ver também

 Fera da Penha

Nascidos em 1956
Mortos em 1960
Vítimas de assassinato
Assassinatos de crianças no Brasil
Casos de sequestro no Brasil

Tânia Maria Coelho Araújo


The provinces of Bulgaria () are the first-level administrative subdivisions of the country.

Since 1999, Bulgaria has been divided into 28 provinces ( – oblasti; singular:  – oblast; also translated as "regions") which correspond approximately to the 28 districts (in  – okrǎg, plural:  – okrǎzi), that existed before 1987.

The provinces are further subdivided into 265 municipalities (singular:  – obshtina, plural:  – obshtini).

Sofia – the capital city of Bulgaria and the largest settlement in the country – is the administrative centre of both Sofia Province and Sofia City Province (Sofia-grad). The capital is included (together with three other cities plus 34 villages) in Sofia Capital Municipality (over 90% of whose population lives in Sofia), which is the sole municipality comprising Sofia City province.

Terminology

The provinces do not have official names – legally (in the President's decree on their constitution), they are not named but only described as "oblast with administrative centre [Noun]" – together with a list of the constituting municipalities. In Bulgaria they are usually called "[Adjective] Oblast"; occasionally they are referred to as "Oblast [Noun]" and rarely as "oblast with administrative centre [Noun]".

The Bulgarian term "област" (oblast) is preferably translated into English as "province", in order to avoid disambiguation and distinguish from the former unit called "окръг" (okrag, translated as "district") and the term "регион" (always translated as "region"). At any rate, "district" and "region" are sometimes still used to name these contemporary 28 units.
 "region": "28 regions (en) / région (fr) / oblast (bg)" – in ISO 3166-2 Newsletter II-3 (2011-12-13, corrected 2011-12-15)
 "district": "The territory of the South Central Region encompasses five districts – Pazardzhik, Plovdiv, Smolyan, Haskovo, and Kyrdzhali." – in a website of the European Commission.

Provinces

History

In 1987, the then-existing 28 districts were transformed into 9 large units (in Bulgarian called oblasts – provinces), which survived until 1999.→

The 9 large provinces are listed below, along with the pre-1987 districts (post-1999 small provinces) comprising them.

On 1 January 1999, the old districts were restored with some modifications, but the designation ("oblast") "province" was kept.

See also
Administrative divisions below the province level:
List of cities and towns in Bulgaria
List of villages in Bulgaria
Municipalities of Bulgaria
Constituencies of Bulgaria, which are based on the provinces
ISO 3166-2:BG
List of Bulgarian provinces by GDP
Liste des gouverneurs des provinces bulgares

References

Bulgaria, Provinces
Bulgaria 1
Provinces, Bulgaria
Lists of populated places in Bulgaria

Provinces of Bulgaria