Laudabiliter était une bulle pontificale émise en 1155 par le pape Adrien IV, le seul Anglais à avoir occupé ce poste. L'existence du document a été contestée par les érudits au cours des siècles ; aucune copie ne nous est parvenue, mais les érudits citent les nombreuses références à celle-ci dès le XIIIe siècle comme preuve de la validité de son existence. La bulle prétend accorder au roi angevin Henri II d'Angleterre le droit d'envahir et de gouverner l'Irlande et d'appliquer les réformes grégoriennes à l'Église chrétienne semi-autonome d'Irlande. Richard de Clare dit "Strongbow" (Arc-fort) et les autres dirigeants de l'invasion normande de l'Irlande (1169-1171) ont affirmé que la bulle Laudabiliter avait autorisé l'invasion. Ces chevaliers cambro-normands furent retenus par Diarmuid MacMorrough, le roi déchu de Leinster, comme alliés dans son combat avec le haut roi d'Irlande, Ruaidrí Ua Conchobair.

Les rois d'Angleterre, les uns après les autres, d'Henri II (1171) à Henri VIII (1541), ont utilisé le titre de seigneur d'Irlande et ont affirmé qu'il avait été conféré par le successeur d'Adrien, le pape Alexandre III.

Après presque 4 siècles en tant que seigneurs, la déclaration d'indépendance de l'Église d'Angleterre l'émancipant de la suprématie pontificale et la réjection de l'autorité du Saint-Siège obligèrent les monarques anglais à créer une nouvelle raison légitimant leur règne en Irlande. En 1542, l'Acte de la couronne d'Irlande fut passé dans les parlements anglais et irlandais. L'acte établi la création d'un royaume souverain d'Irlande avec le roi Henry en tant que roi d'Irlande. Une revendication catholique concurrente à la légitimité en Irlande fut émise en 1555 à travers la bulle pontificale du Pape Paul IV "Ilius, per quem Reges regnant", qui attribuait la couronne du royaume à Phillipe II d'Espagne et Marie Ire d'Angleterre.

Texte

Bulle pontificale

Une bulle est une lettre papale qui tire son nom du sceau de plomb qui y est attaché. La bulle originale était un morceau d'argile moulé autour d'un cordon et estampillé d'un sceau. Une fois sec, le conteneur ne pouvait pas être violé sans dommage visible à la bulle, garantissant ainsi que le contenu reste inviolable jusqu'à ce qu'il atteigne sa destination.

Stephen J. McCormick, dans sa préface à The Pope and Ireland, note qu'il était bien connu que la falsification de documents pontifiaux entre autres était assez courante au 12ème siècle. Citant le professeur Jungmann, qui dit dans l'appendice du cinquième volume de ses Dissertationes Historiœ Ecclesiasticœ, "il est bien connu de l'histoire que partout vers la fin du 12ème siècle il y avait des lettres ou des diplômes pontificaux falsifiés ou corrompus. Que tel était le cas fréquemment en Angleterre est déduit des lettres de John Sarisbiensis et entre autres".

Actuellement, toute tentative de recherche du document original est impossible car le Vatican affirme que le Laudabiliter original n'existe plus.

Contexte
En 1148, Malachie d'Armagh meurt à Clairvaux alors qu'il se rendait à Rome. Peu de temps après, Bernard de Clairvaux écrivit la Vie de Malachie . Dans un exercice d'hagiographie plutôt que d'histoire, Bernard présenta son ami comme un archevêque réformateur, et exagéra les obstacles que Malachie dut surmonter : « Jamais auparavant il n'en avait connu de semblable, à quelque profondeur de barbarie ; jamais il n'avait trouvé d'hommes aussi effrontés dans au regard des mœurs, si mort au regard des rites, si têtu au regard de la discipline, si impur au regard de la vie. Ils étaient chrétiens de nom, païens dans les faits."  La caractérisation de Bernard a beaucoup contribué à former la vision générale de l'Europe envers les Irlandais.

Henry II Plantagenêt, âgé de vingt et un ans, monta sur le trône d'Angleterre le 19 décembre 1154, après presque vingt ans de guerre civile entre sa mère, l'impératrice Mathilde et son cousin, Étienne de Blois. Moins de trois semaines plus tôt, un Anglais, Nicholas Breakspear était devenu pape en prenant le nom d'Adrien IV.

En septembre suivant, le conseil royal s'est réuni à Winchester et a discuté d'envahir l'Irlande et de la donner au plus jeune frère d'Henry, William. Théobald de Bec était archevêque de Cantorbéry. En 1148, il obtient du pape Eugène III la juridiction de Cantorbéry sur les évêques du Pays de Galles. Théobald a exercé une prétention théorique à la juridiction sur les sièges irlandais en consacrant l' évêque de Limerick en 1140. Mais en 1152, en conjonction avec le synode de Kells, le légat pontifical nomma l'archevêque d'Armagh primat d'Irlande. Avec ses aspirations métropolitaines frustrées, Théobald était probablement l'un des conseillers d'Henry qui a encouragé la conquête de l'Irlande.

Cependant, les plans ont été mis de côté pour le moment lorsque la mère d'Henri, l'impératrice Mathilde, s'y est opposée Henry, avait les mains pleines de troubles domestiques avec les barons réfractaires en Angleterre, avec les Gallois et avec les éléments discordants dans ses dominions français, et ne pouvait pas entreprendre une opération militaire comme l'invasion de l'Irlande.

En mai 1169, des mercenaires cambro-normands débarquèrent en Irlande à la demande de Dermot MacMurragh, le roi déchu de Leinster, qui avait cherché de l'aide pour reconquérir son royaume. Henry a autorisé Diarmait à demander l'aide des soldats et des mercenaires de son royaume en échange d'un serment d'allégeance. En octobre 1171, Henry débarqua une grande armée en Irlande pour établir le contrôle à la fois des Cambro-Normands et des Irlandais.

Références

1155
Henri II (roi d'Angleterre)

Laudabiliter


Olaylar
 Hadrianapolis Kuşatması
 Konstantinopolis Muharebesi

Doğumlar
 Pulcheria, Roma İmparatoru I. Theodosius'un kızı (ö. 385)

Ölümler
 Valens, Doğu Roma imparatoru (d. 328)

378


أبو فطيرة، هي منطقة من مناطق محافظة مبارك الكبير في دولة الكويت، يحد هذه المنطقة من الشمال الفنيطيس ومن الجنوب العقيلة، يحدها غرباً منطقة مبارك الكبير بينما شرقاً يحدها أبو الحصاني.

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت
مناطق محافظة مبارك الكبير

أبو فطيرة


Les Pelagomonadaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Pelagophyceae et de l'ordre des Pelagomonadales. Le genre type Pelagomonas fut découvert dans le nord de l'Océan Pacifique.

Étymologie
Le nom vient du genre type Pelagomonas, dérivé du grec , « pleine mer ; haute mer »  , et , « seul, solitaire, isolé », littéralement « monade de haute mer », en référence à la découverte de cet organisme dans le picoplancton océanique.

Description

Liste genres
Selon  et  :
 Aureococcus Hargraves & Sieburth, 1988
 Chrysophaeum I.F.Lewis & H.F.Bryan, 1941
 Pelagococcus R.E.Norris, 1977
 Pelagomonas R.A.Andersen & G.W.Saunders, 1993 - genre type

Références taxinomiques

Notes et références

Pelagomonadales
Famille d'algues (nom scientifique)

Pelagomonadaceae


توبوليف تو-14  هي قاذفة قنابل توربينية خفيفة سوفيتية الصنع، صنعت من القاذفة تو-73 غير الناجحة مقارنة بإليوشن إل-28. استخدامتها أفواج الطوربيدات في سلاح الجو السوفيتي كقاذفات طوربيدية من 1952 إلى 1959 ثم تم تصديرها إلي الصين.

المواصفات

مراجع

طائرات توبوليف
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1949
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات نفاثة ثلاثية المحركات
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
قاذفات قنابل سوفيتية 1940–1949

توبوليف تو-14


Purpuritul este un mineral fosfat anhidru de mangan (III), MnPO4. Denumirea își are originea în culoarea purpurie, specifică mineralelor de mangan.

Fierul (III) poate fi înglobat în structură prin substituție cationică izomorfă. Produsul substituției totale (FePO4) se numește heterosit.

Note

Vezi și

 Mindat.com
 Webmineral.com

Fosfați
Minerale de mangan

Purpurit


Rhône, Avrupa 'nın 812 km uzunluğunda bir nehri. Fransa 'nın en uzun ikinci ve suyu en bol olan akarsuyudur.

İsviçre Alpleri'ndeki İsviçre'nin Rhone Buzulu kenarında doğar Fransa'da Arles ve Marsilya şehirleri yakınında, delta oluşturarak Akdeniz'e dökülür. Simplon Tüneli ve Simplon Geçidi yoluyla İtalya'dan İsviçre'ye giren kara ve demiryolu Rhone vadisinin üst bölümünden geçer. Fransaya ulaşmadan önce Cenevre Gölü'ne giren ırmak, Alpler'i Jura Dağları'na birleştiren sıradağlar arasındaki bir dizi vadide dolanır. Bu vadilerin birinde Genissiat hidroelektirik santrali yer alır.

Lyon'da en büyük kolu olan Saone Irmağı ile birleşen Rhone, güneye doğru denize yönelir. Akışı hala hızlı olduğundan ulaşım için elverişli değildir. Ulaşımı sağlamak için yapılan çalışmaların yanı sıra, Donzere'de bir de kanal açılmıştır. Bu ırmak, Lyon bölgesinde, Alp Dağları ile Fransa ortasındaki, Massif Central diye bilinen büyük yayladan geçer. Vadinin oluşturduğu koridoru izleyen kara ve demiryolları, Kuzey ve Orta Fransa ile Büyük Marsilya limanları arasında mal taşımacılığına olanak verir. Bir zamanlar Romalılar Galya'yı fethetmek için bu yolu kullanmışlardır.

Deltanın başladığı Arles'te ırmak, güneybatıya doğru akan Petit Rhône(küçük Rhone) ve güneydoğuya doğru yönelen Grand Rhône(büyük Rhone) olmak üzere ikiye ayrılır. İkisi arasında Camargue'nin tuzlu bataklık ve otlakları yer alır.

İsviçre'deki nehirler
Fransa'daki nehirler
Avrupa'daki uluslararası nehirler

Rhône Nehri


Guilford College is a private liberal arts college in Greensboro, North Carolina. Guilford has both traditional students and students who attend its Center for Continuing Education (CCE). Founded in 1837 by members of the Religious Society of Friends (Quakers), Guilford's program offerings include such majors as Peace and Conflict Studies and Community and Justice Studies, both rooted in the college's history as a Quaker institution. Its campus has been considered a National Historic District by the United States Department of the Interior since 1990.

History
Guilford College is the only Quaker-founded college in the southeastern United States. Opening in 1837 as New Garden Boarding School, the institution became a four-year liberal arts college under its current name, Guilford College, in 1888. Levi Coffin, a well-known abolitionist, Quaker, and political dissenter grew up on the land, which is now considered a historical site. The woods of New Garden, which still exist on campus today, were used as a meeting point for the Underground Railroad in the 19th century, run by Coffin.

COVID-19 challenges

Jane Fernandes, having served as president since 2014, chose to furlough and lay off colleagues during the COVID-19 pandemic and announced that she would leave office on June 30, 2020, followed by a one-year sabbatical and transition to a tenured faculty position in English. Carol Moore was appointed the interim president and she began a "program prioritization" process that would significantly reduce the number of majors offered once approved. The college announced in November 2020 that it would likely discontinue 19 out of its 42 majors and cut 16 tenured professors. In November 2020, as a response to this plan, the faculty voted no confidence in Moore and the Board of Trustees' leadership, the first no-confidence vote in the college's history. Moore subsequently left the college and Jim Hood, a faculty member, was selected as the new interim president at the end of February 2021.

In early 2021, the college paused the November 2020 layoff plans and began significant fundraising effort, placing a hold on the layoff question until after the spring semester. As of late March 2021, the fundraising plan was slightly ahead of schedule. On January 1, 2022, Kyle Farmbry became Guilford's 10th president.

Athletics

Guilford athletic teams are the Quakers. The college is a member at the Division III level of the National Collegiate Athletic Association (NCAA), primarily competing as a member of the Old Dominion Athletic Conference (ODAC) since the 1988–89 academic year. The Quakers previously competed in the Carolinas Intercollegiate Athletic Conference (CIAC, now Conference Carolinas) of the National Association of Intercollegiate Athletics (NAIA) from 1930–31 to 1987–88.

Guilford competes in 20 intercollegiate varsity sports: Men's sports include baseball, basketball, cross country, football, golf, lacrosse, soccer, tennis and track & field; while women's sports include basketball, cross country, lacrosse, rugby, soccer, softball, swimming, tennis, track & field, triathlon and volleyball.

Accomplishments
The school has won five national championships, including the NAIA men's basketball championship in 1973, the 1981 NAIA women's tennis title and the 1989 (NAIA), 2002 and 2005 (NCAA Division III) men's golf titles.

Campus events
Bryan Series.  In the past decade, Guilford's Bryan Series has brought many notable speakers to the campus and city for an annual public lecture series. Past speakers have included Desmond Tutu, Mikhail Gorbachev, Colin Powell, Madeleine Albright, Bill Clinton, Tony Blair, Ken Burns, Mary Robinson, David McCullough, Toni Morrison, and Venus Williams.

Eastern Music Festival (EMF).  Every summer, the college hosts the five-week-long Eastern Music Festival (EMF), where professional and student musicians come together for seminars and public performances.  Each year, EMF features more than 70 concerts and music-related events on- and off-campus.

Serendipity.  The largest campus-wide event of the year is "Serendipity", held annually in the spring.  It began in 1972 as a replacement to the somewhat antiquated May Day festivities, and has featured games, musical performances, and "general mayhem." During its peak in the late 1980s and early 1990s, the weekend festival was attended by Guilford students and alumni and thousands of students from other local institutions in the Triad area.  Musical acts have included Dave Matthews Band, Widespread Panic, Hootie & The Blowfish, Common, Talib Kweli, De La Soul, Luscious Jackson, The Violent Femmes, Man Man, The Village People, and The Squirrel Nut Zippers.

WTH?! Con This event has occurred annually since 2001. Major guests include a host of webcomic creators and wrock bands. The 2018 event attracted around 300 attendees. Peak attendance has been around 500 people. The most recent con was held the weekend of March 15, 2019.

Notable faculty
David Hammond, director and acting teacher, was a professor of theatre studies at Guilford.
Mary Mendenhall Hobbs, wife of Guilford President L.L. Hobbs, raised funds for women's education.
David Newton, an American sculpture artist, worked at Guilford as an art professor.
Adam Daniel Beittel was a minister and former president of Tougaloo College.

Notable alumni
Mary Ann Akers: 1991, reporter for Roll Call
William "Bill" Lindsay: 1906, professional baseball player
M. L. Carr: 1973, ABA/NBA player, head coach and executive
Howard Coble: 1953, member of U.S. House of Representatives (6th District, N.C.)
Joseph M. Dixon: 1889, U.S. representative, Senator and Governor of Montana
Rick Elmore: 1974, judge, North Carolina Court of Appeals
Rick Ferrell: 1928, Major League Baseball player and member of the Baseball Hall of Fame
John Hamlin Folger: U.S. representative
World B. Free (formerly Lloyd Free): 1976, NBA player
Griff Garrison: 2020, professional wrestler
Rick Goings: CEO of Tupperware
Greg Jackson: 1974, NBA player
Bob Kauffman: 1968, three-time NBA All-Star and NBA head coach/general manager
Jennifer King: 2006, first full-time Black female coach in NFL history
Penelope W. Kyle: 1969, president of Radford University
Junior Lord: 1998, Arena Football player
Warren Mitofsky: 1957, inventor of the exit poll
Dave Odom: 1965, head men's basketball coach of East Carolina, Wake Forest & Univ. of South Carolina, now chairman of Maui Invitational Basketball Tournament EA Sports Maui Invitational
Thomas Gilbert Pearson: 1897, Secretary and later President of the National Audubon Society
William Queen: 1981, author of New York Times bestseller Under and Alone
Doc Searls: 1969, journalist, Cluetrain author
Ernie Shore: 1913, professional baseball player and Guilford professor
D. H. Starbuck: circa 1840, North Carolina lawyer and political figure who served as United States Attorney for the entire state, and then for the Western District of North Carolina after the state was divided into two districts, delegate from Forsyth County to the state constitutional conventions of 1861 and 1865, and elected state superior court judge.
Ben Strong, 2008, professional basketball player
Sam Venuto: NFL running back for the 1952 Washington Redskins, long-time high school athletic director and football coach, member of the New Jersey Coaches Hall of Fame
Tony Womack: 1992, Major League Baseball player, 2001 World Series Champion with the Arizona Diamondbacks
Hunter Yurachek: 1990, athletic director at the University of Arkansas
Tom Zachary: 1917, Major League Baseball player best known for pitching Babe Ruth's 60th home run

See also
 WQFS

References

External links

 Official athletics website

 Liberal arts colleges in North Carolina
 Quaker universities and colleges
 Private universities and colleges in North Carolina
 University and college buildings on the National Register of Historic Places in North Carolina
 Universities and colleges in Greensboro, North Carolina
 Educational institutions established in 1837
 Colonial Revival architecture in North Carolina
 Neoclassical architecture in North Carolina
 Gothic Revival architecture in North Carolina
 Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
 Historic districts on the National Register of Historic Places in North Carolina
 Quakerism in North Carolina
1837 establishments in North Carolina
 National Register of Historic Places in Guilford County, North Carolina

Guilford College


Feodor Ingvar Kamprad (30 Mart 1926 - 27 Ocak 2018), İsveçli iş insanı. 1943 yılında IKEA şirketini kurdu. İş insanı ve IKEA mobilya perakende zincirinin kurucusu. Forbes Dergisi'nin "2006 Milyarderler Listesi"ne göre, 28 milyar dolarlık servetiyle dünyanın en zengin dördüncü insanıdır.

Gençliği
Ingvar Kamprad, 1926 yılında güney İsveç'te dünyaya geldi. Çocukluğunu Agunnardy kasabası yakınlarındaki Elmtardy adlı çiftlikte geçirdi. Daha küçük yaşta bisikletiyle çevredeki komşulara kibrit satmaya başlayan Ingvar, kibritleri Stockholm'den ucuz bir fiyata toptan satın alıp onları tek tek satıyordu. Ucuz sayılabilecek bir fiyata satmasına rağmen tane başına yine de iyi kar etti ve kibritten sonra balık, yılbaşı ağacı süsleri, yem ve kalemler sattı.

IKEA
1943 yılında babasının ona verdiği hediyeyi kullanarak IKEA'yı kurdu ve bu isim altında satış yapmaya başladı. IKEA kısaltması adı ve soyadının baş harfleri (I.K.) ile büyüdüğü köy ve çiftlik adlarının baş harflerinden oluşur (Elmtaryd (E) ve Agunnaryd (A). IKEA markası altında kalem, cüzdan, resim çerçeveleri, saatler  ve naylon çoraplar sattı ve bu satışları uygun fiyatlarda tuttu.

İki yıl sonra mobilya satışına da başlayan Kamprad, olumlu tepkiler aldı ve çizgisini genişletmiş oldu, bunu takibeden yıllarda mobilyalar için Almhult'da bir mağaza açtı, ve 1950'lerin başında tamamen ev mobilyalarına odaklandı. Mağazanın açılması IKEA'nın dönüm noktası oldu çünkü ilk defa insanlar, mobilyaları sipariş etmeden önce onları görüp dokunabilme fırsatı elde ediyorlardı. Böylece kaliteyi düşürme riskine rağmen rakiplerle girilen fiyat savaşlarında, fonksiyonlu, kaliteli mobilyaları ve uygun fiyat politikasıyla ön plana çıktı. Rakiplerden gelen baskılarla ve tedarikçilerin boykotları sonrasında 1955 yılında IKEA kendi mobilyalarını dizayn etmeye başladı.

Ingvar Kamprad, 2005 yılında Forbes Dergisi'nin "milyarderler listesi"nde 28 milyar dolarlık servetiyle dördüncü sırada yer aldı. Okuma güçlüğü çeken Kamprad, 1976'dan itibaren İsviçre'de Epalinges'de yaşamaya başladı. Yerel bir televizyonda yer alan röportajına göre Ingvar, on beş yıllık bir araba kullanıyor, sadece ekonomi sınıfında uçuyor ve IKEA'daki çalışanlarına her zaman kağıdın her iki tarafını da kullanmalarını öğütlüyordu.

Geçmişine dair özür
1994'te aktif faşistlerden Per Engdahl'ın özel mektuplarının basına yansımasıyla, Kamprad'ın 1942'de Engdahl'ın Nazi grubuna katıldığı ve en azından 1945'e kadar çeşitli para yardımlarında bulunduğu ortaya çıktı. Gruptan ne zaman çıktığı bilinmemesine rağmen Engdahl ile olan arkadaşlığı 1950'ye kadar sürdü. Daha sonraları bu dönemi, hayatının en büyük hatası ve pişmanlığı olarak açıklayan Kamprad, tüm yahudilerden ve IKEA çalışanlarından da birer mektupla özür diledi.

Aynı zamanda alkolik olduğunu kabul eden Ingvar Kamprad, bu durumunun artık kontrolü altında olduğunu açıkladı. Kamprad evli ve dört çocuk sahibidir.

Dış bağlantılar

Carlos Slim tops Forbes rich list as wealth jumps 38%  BBC News, 9 Mart 2011
Ingvar Kamprad: IKEA Founder and One of the World's Richest People  (About.com Entrepreneurs)
Kamprad topic page at Forbes.com
Ingvar Kamprad's Timeline and Quotes
The Local - Introducing Ingvar Kamprad  (humorous profile)
Top 5 richest people in the world

1926 doğumlular
Kronoberg ili doğumlular
2018 yılında ölenler
İsveçli iş insanları
Perakendeci iş adamları
IKEA
Alman asıllı İsveçliler
İsveçli dolar milyarderleri

Ingvar Kamprad


Ruda menor puede referirse a:

 El nombre común de la planta Ruta angustifolia.
 El nombre común de la planta Ruta chalepensis.

Ruda menor


Aderus isabellae é uma espécie de besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Manuel Martínez de la Escalera em 1922.

Distribuição geográfica
Habita em Bioko (Fernando Póo) (Guiné Equatorial).

Referências

isabellae
Fauna da Guiné Equatorial
Coleópteros descritos em 1922

Aderus isabellae


11118 Modra este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11118 Modra este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de Adrián Galád și Dušan Kalmančok. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,31 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

11118 Modra


محمود عبد الحميد شكري خليفة (25 أغسطس 1920 - 8 يناير 2010)، الرئيس الأسبق للمكتب الإداري للإخوان المسلمين بالإسكندرية.

الميلاد والنشأة
ولد في 25 أغسطس من العام 1920 بحي السبتية بالقاهرة، عمل والده بالسكة الحديد حتي وفاته وهو في الخامسة من عمره فانتقل لبيت جده لأمه بالسيدة زينب، درس في التعليم الأولي ثم تطوع في البحرية المصرية (بحرية الملك وقتها) فعمل كنصف بحري على يخت الملك «المحروسة» وتخصص في الإشارات وسكن بحي رأس التين.
 أبناؤه: (محمد عصام، أحمد خالد، رقية، معتز) من زوجته الأولى التي توفيت وهو بسجن الواحات ثم (هدى) من زوجته الثانية. يعمل محمد عصام طبيب أسنان، وأولاده صفا ومروة وسماء و (عبد الرحمن), ويعمل أحمد خالد ناشرا وصاحب دار نشر وعضو مجلس إدارة اتحاد الناشرين المصريين وأبناؤه إسلام وأسامة و (محمود) وفاطمة، ومعتز يعمل نائبا لرئيس تحرير وكالة أنباء الشرق الأوسط، ورقية توفاها الله عام 1996 وأولادها آيات ورحاب ويسرا وأحمد، أما ابنته الصغرى هدى من زوجته الثانية فهي أم لأربعة أولاد هم هاجر والبراء والحسن وأحمد، أي أن لديه 16حفيد.

تعرفه على الحركة الإسلامية
 تعرف «محمود شكري» على الحركة الإسلامية بداية بحضور دروس العلم الشرعي بالجمعية الشرعية بمقرها الرئيسي بميدان رمسيس.
 تعرف على الإخوان المسلمين بشعبة السيدة زينب وهي أول شعبة للإخوان بعد المركز العام.
 بالمركز العام لجماعة الإخوان المسلمين بقصر الدرب الأحمر تعرف «شكري» على حسن البنا الذي كان يولي اهتماماً خاصاً للعسكريين من كل الأسلحة، ويخصص لهم درساً خاصاً في يوم الأربعاء من كل أسبوع، وهناك تعرف على رفيق عمره عباس السيسي الذي كان يعمل بورش سلاح الصيانة وكان «شكري» يعمل ببحرية الملك.
 انتقل شكري مع يخت الملك «المحروسة» إلى الإسماعيلية وهناك تعرف على يوسف طلعت ومحمد فرغلي كما شهد «شكري» بالإسماعيلية ترشح حسن البنا لانتخابات مجلس النواب التي تم حجبها.
 انتقل شكري مع يخت الملك «المحروسة» إلى مالطا في رحلة صيانة وهناك كان له موقفه المشهور بالأذان في ميناء مالطا، حيث كان حسن البنا يداعبه بين رفاقه ويقول لهم «هذا محمود الذي أذن في مالطا».
 شارك في العمل الدعوي مع الإخوان بالإسكندرية منذ انتقاله إليها حيث كان للإخوان شعبة رئيسية بالمنشية وكان رئيسها محمد جميعي وكان مقر المكتب الإداري للإخوان المسلمين بالإسكندرية بشارع منشا ثم تم نقله لمقر آخر بشارع الإسكندراني بمحرم بك، وقد عاود العمل بعد خروجة من المعتقل حتى صار رئيساً للإخوان بالمحافظة.

المشاركة في حرب فلسطين
شارك «شكري» في حرب فلسطين مع كاسحة الألغام المصرية «غزة» تحت قيادة ضابط سوري، وقضى في الخدمة هناك شهراً واحداً وافق شهر رمضان.

الاعتقال
 اعتقل في العام 1949 بمعتقل أبي قير حيث تم اقتياده من منزله إلى قسم الجمرك ومن هناك تم اقتياده إلى مقر رئاسة الوزراء الصيفي ببولكلي، حيث تم عرضه على إبراهيم عبد الهادي رئيس وزاء مصر بعد اغتيال النقراشي، وقد سأله عن الإخوان وتعرفه عليهم وكان سؤال النقراشي الرئيسي له: هل كنت تبلغ الإخوان بما يحدث في رحلات الملك؟ حيث كان شكري يعمل على يخت المحروسة الخاص بالملك، وبعد التحقيقات تم نقله إلى معتقل أبي قير الذي كان مقسماً إلى عدة أقسام فكان هناك قسم للإخوان وقسم للشيوعيين وآخر للشيوعيات ورابع لليهود الذين اعتقلوا بعد فضيحة لافون، وهناك شارك «شكري» الإخوان في إصدار مجلة خاصة للمعتقل حيث كان يحرر قصة العدد وكان أحد الإخوان من طلبة الفنون الجميلة يتولى أعمال الرسم والتصميم، وفي معتقل أبي قير تعرف على الدكتور أحمد العسال للمرة الأولى أثناء ترحيله من معتقل أبي قير لمعتقل الطور بحراً، وقد استمر اعتقال شكري هناك لمدة سبعة أشهر، وبعد خروجه من المعتقل تم نقله من بحرية الملك إلى القوات البحرية.
 اعتقل في العام 1954 ضمن آلاف الإخوان المسلمين بعد حادثة المنشية الشهيرة حيث قُبض عليه من بيته بمنطقة الورديان، كما تم اعتقال نجله الأكبر «محمد عصام» الذي تم جلبه من مرسى مطروح، حيث نقلا للسجن الحربي وهناك تمت محاكمه «شكري» وحكم عليه بالإعدام لإنه كان عسكرياً فلم تتحمل زوجه النبأ فماتت لتوها، وتم تنفيذ الحكم في خمسة من الإخوان من بينهم عبد القادر عودة ومحمد فرغلي وقد أحدث ذلك صداً واسعاً في العالم الإسلامي فتم تخفيف الأحكام بعد ذلك عن الجميع فخرج «شكري» في العام 1958.
 أعيد اعتقاله في العام 1961وخرج من السجن في عام 1970.حُكم عليه بالإعدام إلا أن الحكم لم ينفذ (وكانت حياته أطول من حياة من حكم عليه)
 اعتقل في أبريل من العام 2003 ضمن حملة شملت أعضاء المكتب الإداري للإخوان المسلمين بالإسكندرية وأفرج عنه بعدها بشهرين.

العمل الدعوي بغرب الإسكندرية
 خرج «شكري» من سجن القناطر في العام 1970 وكان أحد دعائم الإحياء الثاني لجماعة الإخوان المسلمين بعد سنوات التغييب في السجون فأقام مع قريب له يدعى محمد أبو عمر والذي أسس مسجد الإخوان الأشهر بغرب الإسكندرية والذي سُمّي باسمه «مسجد أبي عمر» ومن الورديان انتقل العمل الدعوي إلى القباري ومحرم بك والدخيلة.

تأسيس دار الدعوة
أسس دار الدعوة الإسكندرية للنشر والتوزيع عام 1978 لتتولى طباعة ونشر كتب الحركة ورموزها فأصدر سلسلة «مختار الدعوة» و«مدارس الجمعة» و«الإخوان المسلمون أحداث صنعت التاريخ» وقد تم شراء مقرها بثلاثة آلاف جنيه.

الوفاة
توفي في يوم الجمعة 8 يناير 2010 بعد دخوله في غيبوبة على أثر جلطة دماغية ألزمته الفراش خلال الشهر الأخير من حياته، وشيّعت جنازته من مسجد المواساة في الإسكندرية ظهر يوم السبت 9 يناير بمشاركة أعداد غفيرة من أهل الإسكندرية ومجموعة من قيادات الإخوان في مصر من بينهم مهدي عاكف ومحمد بديع وجمعة أمين ومحمود عزت وبعض رموز الدعوة السلفية ومن بينهم الدكتور سعيد عبد العظيم.

أشخاص من الإسكندرية
إخوان مسلمون مصريون
مواليد 1338 هـ
مواليد 1920
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات بسبب مرض دماغي وعائي
وفيات بعمر 89

محمود شكري


داء المكفنات  هي عدوى طفيلية تسببها يرقة من رتبة العوسانات (شراطيات) وبالضبط من جنس اللولبية. أول وصف للطفيلي كان من قبل مانسون عام 1882 م.

تنتقل العدوى عنطريق شرب مياه ملوثة أو أكل المضيف المتوسط مثل الضفدع والأفعى أو الاتصال المباشر بين المضيف المتوسط وجرح مفتوح أو مخاط الأغشية.

العلاج
إن علاج داء المكفنات هو دواء praziquantel بحيث تكون الجرعة من 120 إلى 150 مغ\كغ من وزن الجسم لمدة يومين. ولكن هذا الدواء حقّق نجاحاً محدوداً. بشكل عام، إزالة اليرقات المكفنة من خلال عملية جراحية يكون غالباً أفضل علاج.

المصادر

 John, D.T. and Petri, W.A. Markell and Voge's Medical Parasitology. 9th edition. St. Louis: Saunders Elsevier, 2006.
 Walker, M.D., and Zunt, Z.R.. "Neuroparasitic Infections: Cestodes, Trematodes, and Protozoans." Seminars in Neurology 25.3 (2005): 262-277.

أمراض ديدانية
عدوى طفيلية ولسعات وعضات للجلد

داء المكفنات


Orta Çağ, tarihçiler tarafından 5. yüzyılın sonlarından 15. yüzyılın sonlarına kadar sürdüğü söylenen tarihî dönemi ifade eden kavramdır. Orta Çağ dönemine verilen bir diğer isim olan "Klasik Sonrası Dönem" terimi, "Klasik Antik Çağ" döneminin adından türetilmiş olsa da, daha geniş bir coğrafi tanıma sahiptir. Orta Çağ, tarihçiler tarafından ihtilaflar olmasıyla birlikte, genel olarak MS 500–1500 aralığındaki dönemi kapsamaktadır ve Antik Çağ (MÖ 3000–MS 500) ile modern zamanlar arasında ayrı bir dönem olarak görülmektedir.

Genel kabule göre Orta Çağ, MS 375 civarında gerçekleşen Kavimler Göçü veya y. 476'da Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşü ile başlamış ve 1453 yılında Osmanlılar tarafından İstanbul'un ele geçirilmesi ve Bizans İmparatorluğu'nun yıkılışı veya 1492'de Kristof Kolomb öncülüğünde Amerika kıtasının keşfedilmesiyle sona ermiştir. Ancak genel olarak Orta Çağ, 500 – 1500 yılları arasını kapsamaktadır.

Antik Çağ'ın en güçlü devletlerinden biri olan Roma İmparatorluğu'nun Doğu kanadı olan Bizans İmparatorluğu, Orta Çağ'ın sonlarına kadar varlığını sürdürdü. 7. yüzyıl başlarında, Orta Doğu'da, Muhammed önderliğinde yeni bir monoteist İbrahimî din olan İslam doğdu. Yeni inanç, Avrasya ve dünya tarihini köklü bir biçimde değiştirdi. Erken Müslüman fetihleri sonucunda Orta Doğu'nun tamamı, Kuzey Afrika, Batı Asya, Hint anakarası ve İber Yarımadası'nı kapsayan büyük ölçekte bir İslam İmparatorluğu ortaya çıktı. İslam dünyası, 8. yüzyılın ortalarından 15. yüzyıl sonlarına kadar bilimsel, teknolojik, sanat, kültür, askerî gibi pek çok alanda dünyanın en gelişmiş medeniyeti oldu. Bu bilgi birikimi, "İslam'ın Altın Çağı" olarak bilinen dönemi yaşattı.

Orta Çağ ayrıca; Haçlı Seferleri'nin başlangıcını, Mezoamerika'da medeniyetlerin gelişmesini ve etkileyici eserler inşa etmelerini, Hristiyan dünyasının 11. yüzyıl ortalarında ikili mezhep ayrılığına düşmesini, 13. yüzyıl başlarında Orta Asya'da başlayan Moğol istilalarını, Abbâsî Halifeliği'nin parçalanıp dünyanın farklı bölgelerinde farklı İslam devletlerinin ortaya çıkmasını, Batı Afrika'da Mali İmparatorluğu'nun yükselişini, 1299'da Batı Anadolu'da Osmanlı Beyliği'nin kuruluşunu ve Orta Doğu ticaret yolları vasıtasıyla Avrupa ve Asya medeniyetleri arasında ekonomik ve kültürel temasın sağlanmasını kapsamaktadır.

Kronoloji

Geç Roma İmparatorluğu

Roma İmparatorluğu en geniş sınırlarına ikinci yüzyılda ulaştı. Bunu takip eden iki yüzyıl Roma İmparatorluğu'nun ağır ağır çöküşüne ve sınırlardaki kontrolü yitirmesine şahit oldu. 285'te imparator Diocletian imparatorluğu doğu ve batı olmak üzere ikiye bölmüştü. Bu doğu-batı ayrımı imparatorluğun başkentini Konstantinopolis'e taşıyan Konstantin döneminde de devam etti.

Roma İmparatorluğu'nun sınır komşuları daha güçlü hale geldiğinden, 4. yüzyılda imparatorluğun askerî harcamaları arttı. Daha önce ticaret ilişkileri içinde bulundukları kabileler imparatorluğun içine sızarak zenginliğinden yararlanmaya çalıştılar. Diocletian reformlarıyla vergi sistemini ve orduyu düzenledi ayrıca yönetimde güçlü bir bürokrasi oluşturdu. Bu reformlar imparatorluğa zaman kazandırdı ancak bu reformlar çok fazla para gerektirdi. Roma'nın düşen geliri imparatorluğu vergilere bağımlı kıldı. Gelecekte aksilikler Roma'nın zenginliğini ordusuna harcamasına neden olacaktı. Bu sınır genişletme döneminde ekonomik sorunlar kritik bir problem haline gelecekti. 378'deki Hadrianapolis (Edirne) Muharebesi yenilgisi Roma ordusuna çok fazla zarar verdi ve imparatorluğun batısını savunmasız bırakılmasına neden oldu. Batı da güçlü ordu olmaması ve imparator Konstantin'den herhangi bir kurtuluş vaadi gelmemesinden dolayı imparatorluğun batısı uzlaşma yoluna girdi.

Geleneksel tarihte 'Barbar akınları' olarak bilinen 'Göç Dönemi' oldukça anlaşılması güç ve aşamalı bir dönemdi. Bazı tarihçiler bu döneme 'Karanlık Çağ' adını verdi. Bu dönemdeki barbar kavimlerin bazıları Roma'nın klasik kültürünü inkâr ederken, bazıları ise tamamen kabullendi hatta göz dikti.Ostrogot lideri Thedoric bu kültürü kabullenen ve kendini Roma kültürünün mirasçısı olarak görenlere bir örnektir. Avarlar, Bulgarlar, Hunlar, Macarlar'ın yanında birçok Cermen kavim ve Slav halklar, Roma sınırlarına göç ettiler. Bazı gruplar Roma senatosu ya da imparatorunun onayıyla Roma sınırlarına yerleşti. Tarımsal arazi karşılığında bu kavimler Roma'ya askeri destek sundu. Diğer saldırılar küçük çaplı, yağmalama amaçlı saldırılardı. Bu saldırıların en bilineni 410'da Vizigotlar tarafından gerçekleştirilen ve Roma'nın yağmalanmasıyla sonuçlananıdır.

5. yüzyılda Roma'nın kurumları çökmeye başladı. Batı'nın son imparatoru Romulus Augustus 476'da barbar kral Odoacer tarafından tahttan indirildi. Doğu Roma İmparatorluğu (batının tamamen düşmesinden sonra Bizans İmparatorluğu) düzenini batıyı kendi kaderine terk ederek sağladı. Bizans imparatorlarının bu sınırlarda hak iddia etmesine rağmen barbar krallar kendilerini batının imparatoru olarak görmeye başladı. Bundan sonraki üç yüzyıl boyunca batının yasal bir imparatoru olmayacaktı. Bunun yerine barbar desteği sağlayan krallar tarafından yönetildi. Bazı krallar sadece vekillik alarak kral unvanıyla yönetirken bazıları kendi isimleriyle yönetti. 5. yüzyıl boyunca şehirler düşmeye başladı ve güçlendirilen duvarlarla korunmaya çalışıldı. İmparatorluğun batısı altyapısal olarak çöküşler yaşadı ve merkez yönetim tarafından müdahale edilmedi. Şehirlerde yapılan savaş arabası yarışları, yolların düzenlenmesi, su kemerleri gibi düzenlemeleri genellikle piskoposlar tarafından yapıldı. Hippo piskoposu Augustinus yönetici gibi davranan piskoposların bir örneğidir.

Zaman çizelgesi

Erken Dönem Orta Çağ

8. yüzyılda Roma merkezi otoritesini kaybetmiş, kırsallaşmış ve büyük güç olma özelliğini kaybetmişti. 5'inci ve 8'inci yüzyıllar arasında Roma merkezi yönetiminin bıraktığı boşluğu yeni halklar ve güçlü bireysel hareketler doldurdu. Cermen kabileleri imparatorluğun eski sınırlarında bölgesel egemenlikler kurdular. Bu kabileler İtalya'da Ostrogotlar, İspanya'da Vizigotlar, Gaul'de (Fransa) Franklar, Britanya'da Anglo-Saxonlar ve Kuzey Afrika'da Vandallar'dır. Roma'nın gücünü kaybetmesinin sosyal etkilerinin anlaşılması güçtür. Şehirler ve tüccarlar güvenli ticaretin ekonomik yararlarından mahrum kaldılar ve imparatorluğun entelektüel gelişimi kültürel ve eğitimsel birliğin olmamasından dolayı olumsuz etkilendi.

Roma sosyal yapısının bozulması dramatiktir. Ticaret yapmak ve şehirlerarası ulaşım eskisi kadar güvenli olmadığından ticarette ve üretimde düşüş görüldü. Uzun mesafeli ticarete dayanan sanayiler; örneğin çanak-çömlek ticareti kısa sürede ortadan kalktı.

7 ve 8. yüzyıllarda Müslümanların İspanya, Kuzey Afrika, Mısır, Pers İmparatorluğu, Portekiz, Suriye ve Akdeniz'in diğer kısımlarını ele geçirmesiyle deniz ticaretlerini arttırdı.

Beceriksiz yöneticilerin üstünkörü çalışmaları kütüphane, umumi banyo, meydan ve eğitim kurumları kurmak için yeterli değildi. Yeni yapılar eskilerinden çok daha küçük ve gösterişsizdi. Şehir duvarları ardındaki Romalı mülk sahipleri büyük değişikliklere sıcak bakmıyorlardı ve kolayca topraklarını bırakıp başka bir yere hareket etmek istemiyorlardı. Bazılarının elinden malları alındı ve Bizans sınırlarına kaçtılar, diğerleri ise yeni yöneticileriyle iyi ilişkiler geliştirmeye çalıştılar. İspanya ve İtalya gibi yerlerde Roma yasalarının ve inançlarının sürdürülmesi gerektiğine inanıldı. Diğer nüfusun yoğun olduğu bölgelerdekiler yeni giyinme şekilleri, yeni bir dil ve yeni gelenek ihtiyacı duydular.

Katolik Kilisesi'nin kültürel açıdan birleştirici bir etkisi vardı. Katolikler tarafından nüfuslanmış bazı bölgeler Aryan yöneticiler tarafından işgal edildi. Frankların lideri I. Clovis Aryanizme karşı Katolikliği seçen liderlerden biridir. I. Clovis'in Katolikliği benimsemesi Gaul'deki Frank kabileleri açısından bir dönüm noktasıdır. Piskoposlar aldıkları eğitimden dolayı Orta Çağ toplumunun merkezindeydi. Sonuç olarak yönetimde önemli rol oynadılar. Ancak Batı Avrupa'nın merkezinin dışında kalan bazı bölgeler Hristiyanlık ya da klâsik Roma geleneğinden hiç etkilenmeden kaldılar. Avarlar ve Vikingler gibi savaşçı toplumlar Batı Avrupa'da yeni doğmakta olan toplumlar için hâlâ tehlike oluşturuyordu.

Erken Dönem Orta Çağı monastizmin doğuşuna da tanık oldu. Toplumdan ayrılıp ruhani hayata yönelmek kişilerin tercihiyken, Avrupa monastizmi şeklini Mısır ve Suriye'de meydana çıkan gelenek ve ideolojilerden aldı. Monastizmin ruhani uygulamalara yaklaşımına kenobitizm dendi ve öncülüğünü 4. yüzyılda Aziz Pachomius yaptı. Monastik düşünce Mısır'dan Avrupa'ya 5. yüzyılda hiyeroglif edebiyatla yayıldı. 6. yüzyılda Aziz benedictus monastismizn belirleyici kurallarını idare ve dinî âyinler hakkında detaylı bir şekilde yazdı. Orta Çağ'da manastırlar ve keşişler dini ve politik konularda derin etkiye sahipti, mesela zengin ailelerin toprak güvencesi, yeni fethedilen yerlerde kraliyet propagandası ve eğitim gibi konularda çok etkiliydiler.

Romanesk sanatın doğuşu olan 8. yüzyıla kadar İtalya dışında taş binalara ilgi yoktu. Roma'daki bina malzemeleri, bu türde eserler yapmak için çalındı. Roma ve Bizans etkisi baskın kalsa da Keltik ve Cermen barbar kavimlerin mimari şekilleri Hristiyan sanatıyla birleştirildi. Batı Avrupa'da yüksek kalitede mücevherler ve dini sanat eserleri yapıldı. Charlamagne ve diğer krallar dini sanat eserlerinin yapılmasına büyük destek verdiler. Bu dönemdeki bazı sanat eserlerinde altın gümüş ve değerli pigmentler kullanılarak İncil'den öyküler anlatılmaya çalışıldı.

Karolenjler

Fransa'nın Gaul bölgesinde iki yeni güç ortaya çıktı; Avusturasya ve Neustrasya. Bu krallıklar efsanevi kralları Merovec'den sonra üç yüzyıl boyunca Merovenj Hanedanından gelen krallar tarafından yönetildi. Merovenj ailesi dönem dönem aile bireyleri arasında anlaşmazlıklar çıkan bir aileydi. Merovenj tahtına geçme kuralı kan bağıydı. Ancak 7. yüzyılda Austrasian ailesi güç kazandı ve Merovenjler geleneksel figür olarak korundu. Merovenjler Baltık üzerinden Avrupayla ticaret ilişkilerinde bulundu. Merovenj kültürü 'Romanlaştırılmış' olarak tanımlanabilir, örneğin Roma paralarındaki yönetici sembollerine, piskoposluğa ve manastırlara çok önem verdiler. Bazıları Merovenjlerin Bizans'la ilişki içinde olduğunu düşündü. Ancak Merovenjler seçkin kişilerin ölülerini toprak mezarlara gömdüler ve nesillerini hayvan figürleriyle işaretlediler.

7. yüzyıl Austrasia ve Neustria arasında iç savaşların yaşandığı bir dönemdir. Bazı aile büyükleri bu savaş ortamından yararlandı. Örneğin I. Pepin bu durumdan yararlanarak kendini Merovingian Sarayı'nın başkanı ilan etti ve büyük zenginlik ve destek elde etti. Kendi soyundan gelen diğer nesiller de onun bu konumundan yararlandı ve sarayda danışmanlık ve vekillik gibi görevlere geldiler. Hanedanlık 732'de Charles Martel'in Müslümanları yenmesiyle yeni bir yön aldı. Karolenj hanedanlığı III. Pepin önderliğinde 753'te Austrasia ve Neustrialar'ın yönetimlerini ele geçirdi. Çağdaş kayıtlara göre Pepin bu darbe için gücünü Papa'dan aldı. Pepin'in darbesi Morevenjlerin beceriksiz ve zalim yöneticiler olduğu yolunda yapılan propagandalarla kuvvetlendirildi ve Charles Martel'in başarıları ve ailesinin dindarlığı yüceltilerek öyküleştirildi. 783'te Pepin öldüğünde imparatorluğu oğulları Karl ve Carloman'ın ellerine bıraktı. Carloman doğal nedenlerle öldükten sonra Karl Carloman'ın küçük oğlunun tahta geçmesini engelledi ve kendini birleşmiş Austrasia ve Neustria krallıklarının imparatoru ilan etti. Karl çağdaşları tarafından 'Büyük Karl' ya da Şarlman olarak bilindi. 774'te başlayan sistemli toprak genişlemesi Avrupa'yı büyük oranda bir araya getirdi. 800'den sonraki savaşlarda birçok soylu müttefik edinerek geniş toprakları yönetti. Orta Çağ'ın soylularının çoğu köklerini bu genişleme sürecinde ortaya çıkan Karolenj hanedanlığına dayandırmak istedi.

Şarlman'in 800 yılının yılbaşı günü taç giyme töreni, 476'dan beri mevcut olan güç boşluğunu doldurduğu için Orta Çağ tarihinin dönüm noktası olarak bilinir. Bu tören Şarlman'nin liderliğinde de değişikliğe yol açtı. İmparatorluğun otoritesini görmüş olan din adamlarını sistematik bir şekilde etrafında toplandı ve imparatorluğun en uç yerlerine otoritesini ulaştırdı. Ayrıca kendi sınırları içindeki kiliselerde değişmez ayin düzenini bir kenara iterek değişiklikler yapmaya çalıştı.

Karolenj Rönesansı

Şarlman'nin Aachen'deki sarayı kültürün yeniden doğuş merkeziydi ve 'Karolenj Rönesansı' olarak da bilinir. Bu dönemde okur-yazarlık oranında artış görüldü, sanatta, mimaride, hukukta ve dini eserlerde gelişmeler görülür. Klasik Latin edebiyatı almış olan İngiliz keşiş Alcuin, Aachen'a davet edildi. Bu Latin kültürüne dönüş Orta Çağ Latin gelişmeleri için önemli bir basamaktır. Bu dönemde bütün Avrupa'da iletişimi kolaylaştıran bir yazı düzeni kullanıldı. Almanya'da Karolenj hanedanlığının düşmesi ve Anglosaksonlar'ın güç sahibi olmasını Otto Rönesansı izledi.

Orta Çağ'ın Zirve Dönemi

Orta Çağ'ın Zirve Dönemi, tarihçiler tarafından 11. ve 13. yüzyıllar arasında Avrupa'nın şehirleşme süreci, askeri gelişme ve düşünsel etkinliklerin canlandığı dönem olarak tanımlanır. Bu canlanma yağmacı İskandinavya'nın ve Macarlar'ın Hristiyanlığı kabullenmesiyle ivme kazandı. Bu dönemde Avrupa'nın nüfusu büyük miktarda artış göstermiştir. Nüfus şehirlerde yoğunlaştı ve buradaki insanlar uzaklardaki tarım alanlarını işgal etmeye çalıştılar. Antik şehirler Akdeniz kıyısında toplandı. 1200'de gelişmekte olan merkez şehirler yollar ve nehirlerle birbirlerine bağlı ve kıtanın ortasında bulunuyorlardı. Bu dönemin sonunda Paris'in nüfusu yaklaşık olarak 200.000'di. İtalya'nın merkezi, kuzeyi ve Flandra'da özerk yönetimli şehirlerin ortaya çıkması ekonomik hareketlenmeye, yeni dini ve ticari kurumların ortaya çıkmasına neden oldu. Baltık kıyısındaki ticaret şehirleri Hansa Birliği olarak bilinen anlaşmayı yaptılar ve bu antlaşmada Venedik, Ceneviz ve Pisa gibi İtalyan şehir-devletleri yer aldı ve ticaret alanlarını Akdeniz boyunca genişlettiler. Bu dönem Fransa, İngiltere ve İspanya kralları için şekillenme dönemiydi; güçlerini pekiştirdiler ve yönetimi kolaylaştıracak yeni kurumlar kurdular. Laik krallardan bağımsızlık fikrini oluşturan Papazlık, Hristiyan dünyasında laik bir hâkimiyet kurdu. Tarihçilerin Papazlık Monarşisi dedikleri düşünce 13. yüzyılda, III. Innocent'in papalığı döneminde en yüksek noktasına ulaştı. Kuzey Haçlı Seferleri, Baltık ve Finlerdeki pagan bölgelerdeki Hristiyan krallıklardaki ve askeri düzendeki gelişmeler Avrupa'daki birçok yerli halkı asimile olmaya zorladı. Moğol istilaları dışında barbar saldırıları durdu.

Haçlı Seferleri

Haçlı Seferleri Kudüs'ü Müslüman kontrolünden kurtarmak için yapılan donanımlı seferlerdir. Kudüs 7. yüzyılda, Yakın Doğu, Kuzey Afrika ve Anadolu'yla birlikte Müslüman kontrolü altına girmişti. Birinci Haçlı Seferi, Bizans imparatoru I. Aleksios'a yardım etmesini istemesi nedeniyle, bunu sağlamak için 1095 yılında Papa II. Urbanus'un Clermont Konseyi'nde verdiği vaazla başladı. Urbanus Haçlı seferlerine katılan Hristiyanların günahlarının daha bu dünyada iken bağışlanacağını ve kutsal Kudüs'e yerleşme imkanları olacağını vadetti. Bu arzuyla Avrupa toplumunun her sınıfından binlerce insan bu amaçla harekete geçti ve uzun, serüvenli ve çok çarpışmalı geçen bir kara yolculuğu sonunda 1099'da Kudüs ve diğer bölgeler ele geçirildi. Hareket ilk desteğini Franklardan aldı; Arapların Haçlı Seferlerine "Franj" demesi bu yüzdendir.Bu bölgede çok küçük bir azınlık olmalarına rağmen, Haçlılar işgallerini pekiştirmek için Haçlı devletleri kurdular, bunlar ; Kudüs Krallığı, Urfa Kontluğu, Antakya Prensliği, Trablus Kontluğu'dur. 13. yüzyılda bu şehirler arasında ve etrafındaki Müslüman şehirleri arasında birçok anlaşmazlık çıktı. Haçlı Seferleri'nin temel amacı kurulan bu şehirlerle kaybedilen yerleri geri almaktı. Tapınak Şövalyeleri bu amaçta destek sağlanması için oluşturulmuş birliklerdir.

Orta Çağın büyük bir döneminde 8. yüzyıldan itibaren Avrupa'nın büyük bir kısmı olan güneyi Müslümanlar eline geçmişti ve Avrupa'nın politik etkisi dışında kalmıştı. 11. yüzyıldan başlayarak ta 15. yüzyıllara kadar Avrupa içinde yapılan Hristiyan hücumları ve Haçlı Seferleri ile Hristiyanlar  Müslümanların egemenliği altındaki Güney Fransa, İspanya, Portekiz ve Güney İtalya'daki tüm toprakları geri aldılar. Buna karşılık Müslümanlar geri saldırıları ile Asya'daki Haçlıların fethettikleri tüm toprakları geri aldılar. Bu dönemde Bizans İmparatorluğu çöküşe geçmişti. 1071'de Malazgirt Savaşı'ndan sonra imparatorluk ciddi anlamda çöküş ve yenilenme sürecine girdi. Dördüncü Haçlı Seferi'nde 1204'te Konstantinopolis'in Haçlı Frankların eline geçmesi çöküşü iyice açığa çıkardı. Konstantinopolis'in Bizanslılarca 1261'de geri alınmasına rağmen devlet artık sadece ismen bir imparatorluk olmuştu ve Bizans devleti 1453'e kadar ayakta kaldı.

Bilim ve teknoloji
Erken Dönem Orta Çağ ve İslam'ın Altın Çağı'nda, İslam felsefesi, bilimi ve teknolojisi Batı Avrupa'dan çok daha fazla gelişmişti. İslam âlimleri eski gelenekleri incelediler ve kendilerinin yeni buluşlarını, yeniliklerini de ekleyerek yeni bir kültür oluşturdular. Roma rakamlarının yerini onluk sisteme dayalı numara sisteminin alması ve cebir matematiksel işlemlerde kolaylık sağladı. Diğer bir sonuç ise Latince konuşan toplumların geçişte kaybolan felsefe ve edebiyata ulaşmasıdır. 12. yüzyıldaki Latince çeviriler Aristoteles'in felsefesine ve 12. yüzyılın Rönesansı olarak bilinen İslam bilimsel gelişmelerine olan tutkuyu besledi. Ticaret yollarının eskiden olduğu gibi güvenli hale gelmesi ve düzenli ekonomik gelişme, ticaretin gelişmesine zemin hazırladı. Avrupa'nın belli başlı şehirlerinde üniversiteler kurulduğunda, 11. yüzyılın katedral okulları ve manastırlar eğitimin ana kaynağıydı. Eğitim daha geniş kitlelere ulaşabildi, sanatta müzikte ve dini eserlerde gözle görülür gelişmeler görüldü. Avrupa'da görkemli katedraller inşa edildi, ilk önce Romanesk ve daha sonra daha dekoratif olan Gotik mimari kullanıldı.

12 ve 13. yüzyılda Avrupa'da köklü icatlar, yenilikler, geleneksel üretim şekillerinde ve ekonomide köklü değişiklikler görülür. Bu dönem top, gözlük ve artezyenin icadı gibi teknolojik gelişmelerin görüldüğü ve doğudan barut, ipek, pusula gibi yeniliklerin alındığı dönemdir. Ayrıca gemicilik ve saat yapımında büyük gelişmeler görülür ve bu gelişmeler 'Coğrafi Keşifler'e zemin hazırlamıştır. Birçok sayıda tıp, bilim konularındaki Arapça ve Yunanca eser çevrilmiş ve Avrupa'ya dağıtılmıştır. Özellikle Aristoteles yeni düzenlenen üniversitelerin kurulması aşamasında gerçekçi ve mantıksal yaklaşımı nedeniyle büyük önem kazanmıştır.

Din Alanında Değişiklikler

11. yüzyılda seçkinler keşişlerin iyi bir dini temel kurmak için keşişlerin kendi kurallarına uymadıklarını düşündüğünden monastik düşünce önem kazandı. Bu dönemde keşişlerin dua edenleri Tanrı'ya ulaştırarak dünyayı daha iyi bir yer haline getirdikleri için çok faydalı bir iş yaptığına inanılıyordu. Ancak eğer keşişler erdemli kişiler değilse bu vakit boşa gitmiş olacaktı. Bu korkudan dolayı 909'da Macon'da Cluny Manastır'ı kuruldu. Bu reformlaştırılmış manastır kısa zamanda katılığıyla ün saldı. Cluny daha kaliteli bir ruhani düzen oluşturmak için kendi başrahibini kendi seçti ve ekonomik ve politik açıdan bağımsızlığı sağlamak için Papa'nın koruması altına girdi. Kötü manastır kanunların karşı pratik bir çözüm üretti ve 11. yüzyılda Cluny'nin başrahipleri imparatorluğun politik işlerinde fikir bildirmeye, Fransa ve İtalya'daki manastırları düzenlemeye çağrıldı.

Monastik reformlar laik kiliseleri de etkiledi. 1049'da IX. Leo'nun Papalığa atanması önemli bir sorun oluşturdu. Bu sürtüşme bazı piskoposların atanması hakkındaydı ve Papa VII. Gregorius, IV. Heinrich ve Kutsal Roma İmparatoru arasında geçti. Daha sonra atama, rahiplerin evlenmesi ve dinsel unvanların satılmasını kapsayan ideolojik bir savaş haline geldi. İmparator Kilise'nin korunmasını kendinin en önemli hakkı ve sorumluluğu olduğunu düşündü. Buna karşılık Papa kilisenin yerel hükümdarlardan bağımsız olması gerektiğini savundu. Bu savaş ortamı IV. Heinrich'in 1085'te Roma'yı ziyaret etmesi ve birkaç ay sonra da Papa'nın ölmesiyle son buldu ancak problem çözülmeden kaldı.Bu anlaşmazlık papalık monarşisinin otoritelerden bağımsız geliştiğini gösterir. Bu olay ayrıca Cermen prenslerinin Cermen İmparatoruna karşı güçlenmesinin sonucudur.

Bu dönem büyük dini hareketlerin olduğu dönemdir. Daha önce bahsedilen Haçlı Seferleri'nin etkisi inkâr edilemez. Aynı şekilde monastik reform seçkinleri ve keşişleri etkileyen bir olaydır. Diğer gruplar dini yaşamı yenide şekillendirmeye çalıştılar. Geniş topraklara sahip seçkinler yeni kiliseler yapılmasını finanse ederek Kilise'nin günlük yaşamdaki etkisini arttırdılar. Katedral yasaları monastik kuralları benimsedi. İşçi sınıfı ve toplumun alt tabaka insanları Havariler gibi yaşamaya son verdiler ve dinin belirlenmiş doktrinleri konusunda yeni fikirler ortaya oydular. 12. yüzyılda papalığın Kilise'yi yenileme çabalarının sıradan insanları etkilediği inkar edilemese de insanların da onları etkilediği kolayca görülebilir. Waldensian ve Humiliati gibi yeni dini gruplar monastik manastırı kabullenmediği için kınandılar.

Cluny Reformu
10. yüzyılda büyük bir yaratıcı reform hareketi başladı. Bunun merkezinde manastır ideallerinin yeniden canlandırılması vardı. Birkaç asilzade, dejenere olan manastırcılığı kökenlerine döndürmeyi ve Benedikt'in 'KURAL'ına uymayı amaçlayan yeni manastırlar oluşturdu. Bunların çoğu, Karolenjler'in eski merkezi topraklarındaydı ve reform fikri buradan dışarı doğru yayılmaya başladı. Bu manastırların en tanınmışı Burgondiya'daki Cluny Manastırı'ydı. 910 yılında kurulan bu manastır, neredeyse iki buçuk asır boyuna kilise reformunun itici gücü oldu. 12. yüzyıl ortalarında gücünün doruğunda iken bazıları Filistin gibi uzak yerlerdeki üç yüzden fazla manastırı yönlendirme için Cluny'ye bakıyorlardı. Çünkü bu manastır Roma'daki Aziz Peter'den sonra Batı Hristiyanlığının en büyük kilisesine sahipti.

Geç Dönem Orta Çağ
Geç Dönem Orta Çağ felaketler ve zorluklar dönemiydi. Bu dönemde iklim tarihçilerinin de ortaya koyduğu gibi tarım iklim değişiminden oldukça etkilendi ve 1315-1317 yılları arasında kıtlığa neden oldu. Bakteriyel hastalık olan 'veba' iyi beslenemeyen nüfusa söndürülemeyen bir ateş gibi yayıldı ve 14. yüzyıldaki nüfusun neredeyse dörtte üçünü hatta bazı bölgelerde yarısını öldürdü. Büyük miktarda toprak terk edildi ve buradaki ürünler işlenmeden kaldı. İşçi sayısında azalma sonucunda işçilerin maaşı arttı ve toprak sahipleri işçileri topraklarında çalışmaya ikna etmeye çalıştı. Ayrıca işçiler de daha çok kazanç hak ettiklerini savunarak isyan ettiler. Bu kriz dönemi aksine Erken Modern Çağlar'a zemin hazırlayan yaratıcı sosyal, ekonomik ve teknolojik gelişmelere şahit oldu. Bu dönem Katolik kilisesinin de kendi içinde bölünmeye başladığı dönemdir. Bu bölünme döneminde Kilise üç farklı papa tarafından aynı zamanda yönetildi. Kilise papalığın otoritesini yitirdi ve ulusal kiliselerin oluşmasına neden oldu. Roma İmparatorluğunun son düşüşü Konstantinopolis'in 1453'te Osmanlı Türkleri egemenliği altına girmesidir. Bu olay Avrupa'nın ekonomisi, kültürü ve dininde büyük etkiye sahiptir.

Kültür

Mutfaktakiler

[[Dosya:Tacuinum Sanitatis-threshing.jpg|küçükresim|sağ|upright=1.09|Harman döven köylüler. Takvim es-sıhhadan, 15. yüzyıl.]] Orta Çağ mutfağı''', 5. ve 16. yüzyıl Avrupa kültürlerinin besinlerine, yeme alışkanlıklarına ve yemek pişirme yöntemlerine verilen genel addır. Bu dönem boyunca beslenme düzeni ve pişirme yöntemleri Avrupa genelinde değişimlere uğramış ve tüm bu değişiklikler Avrupa'nın modern mutfak kültürünün temelini oluşturmuştur.

Bu dönemde ekmek tüm Avrupa'da ana besin ögesi olarak kullanılır, tüketimde bunu yulaf lapası ve makarna gibi tahıldan yapılmış yemekler izlerdi. Et ise sebze ve tahıllardan daha pahalı ve seçkin bir yiyecekti. Çeşni olarak en çok kullanılan ürünler şarap, koruk suyu ve sirkeydi. Yemekleri tatlandırmak için almaya gücü yetenler en sık bal ve şekere başvururdu. Et türlerinde en çok tercih edilenler tavuk ve domuz eti olur, toprak işlemede büyük öneme sahip olan büyükbaş hayvanların etleri ise her zaman daha az kullanılırdı. Kuzey Avrupa toplumları et gereksinimini büyük ölçüde morina ve ringa balıkları ile sağlar, bunun yanında diğer tatlı ve tuzlu su balıkları da yaygın biçimde tüketilirdi. Bademin hem acı hem de tatlısı yemeklerde garnitür olarak kullanılır ya da öğütülerek çorba ve yahnilere kıvam vermek için serpilirdi. Badem sütü, oruç ve paskalya perhizleri boyunca hayvan sütüne alternatif olarak içilen bir içecekti.

Bu dönemlerde yavaş ulaşım ve yetersiz saklama koşulları pek çok yiyeceğin uzun mesafeli ticaretini engelliyordu. Birçok yerde sadece varlıklı kişilerin, genellikle de soylu takımının baharat ve otlar gibi pahalı ürünleri getirmeye gücü yetiyordu. Bu nedenle zenginlerin ve soyluların mutfakları, yabancı kültürlerden etkilenmeye daha açık olmuştur. Toplumda bulunan her sınıfın bir üst sınıfı taklit etmesi sonucu, uluslararası ticaretle ve savaşlarla edinilen yeni alışkanlıklar zamanla yoksullar arasında da yaygınlaşmıştır.

Açlık ve kıtlığın olağan hâle geldiği ve toplumdaki sınıf ayrılıklarının en ağır biçimde hissedildiği bu dönemlerde yiyecekler, sosyal statünün en önemli göstergelerinden biri olmuştur. Piyasada güçlükle bulunmalarının yanı sıra lüks gıdaların tüketimi yasalarca da toplumun kimi sınıflarına yasaklanmış ve soylular sınıfına mensup olmayan sonradan görmeler''in ("nouveau riche") göze çarpan tüketimine bir sınır getirilmiştir. Ayrıca, kişinin yediği yemekle iş gücünün arasında kutsal ya da doğal bir bağ olduğu inancı yaygın olduğu için, yasalar, çalışan sınıfın yiyeceklerinin daha az inceltilmiş olması koşulunu getirmiştir. Bu nedenle, o dönemde beden gücü ile çalışan sınıfın yemekleri daha iri parçalı ve daha ucuzdur. Aynı dönemde tıp alanında da hekimler pahalı tonikleri, egzotik baharatları soylu kesimin hastalarına tavsiye ederken, daha kokulu, düşük kaliteli otları alt sınıflara önerirlerdi.

Kaynakça
Özel

Genel

Orta Çağ


Sylvain Mizrahi (February 14, 1951 – January 13, 2021), known professionally as Sylvain Sylvain, was an American rock guitarist, most notable for being a member of the New York Dolls.

Early years
Sylvain was born in Cairo, Egypt, to a Mizrahi Jewish family, who fled in the 1950s, first to France and finally to New York, United States. They lived first on Lafayette Avenue in Buffalo, New York, but later moved to the New York City neighborhood of Rego Park, Queens, while he was still a child.  Sylvain had dyslexia. He attended Newtown High School in Queens and Quintano's School for Young Professionals in Manhattan.

Prior to joining the New York Dolls, Sylvain and future New York Doll bandmate Billy Murcia ran a clothing company called "Truth and Soul," which helped define his fashion sense and would play a role in the band's groundbreaking look. He had one brother, Leon (deceased), and one sister, Brigitte.

Career

Before joining the New York Dolls in 1971, Sylvain was a member of the band Actress, which also featured Arthur Kane, Johnny Thunders and former fashion partner, Billy Murcia. He played rhythm guitar for the Dolls from 1971 until the group's final dissolution in 1977. Sylvain and singer David Johansen were the last remaining members at the time the group broke up. After the dissolution of the Dolls, he frequently played with Johansen on some of his solo records. He started his own band, The Criminals, with another ex-Doll, Tony Machine, and continued to play the New York club scene. He landed a solo recording contract with RCA, and released one album with Lee Crystal (drums; later of Joan Jett's Blackhearts) and Johnny Ráo (guitar).

He moved to Los Angeles in the early 1990s and recorded one record, Sleep Baby Doll for Fishhead Records. His bandmates on this record were: Brian Keats, drums, John Carlucci, bass, and Olivier LeBaron' on lead guitar, with guest appearances by Frank Infante of Blondie and Derwood Andrews of Generation X. In the late 90s he teamed up with the LA punk band The Streetwalkin' Cheetahs for some touring and they recorded a live radio broadcast on KXLU that remains unreleased. The tour ended with an Atlanta show at the Navarre annual conference co-headlining with John Entwistle. In 2004 he reunited with the surviving members of the New York Dolls, along with Steve Conte, Brian Koonin and Brian Delaney. Arthur Kane, who died in 2004, was replaced by Sami Yaffa. They released three records: One Day It Will Please Us To Remember Even This, Cause I Sez So, and Dancing Backward in High Heels. The reunion was filmed as part of a documentary on former band member Kane that was released in 2005 as New York Doll.

On March 18, 2010, at the South by Southwest music festival in Austin, Texas, Sylvain and Cheetah Chrome of The Dead Boys and Rocket from the Tombs debuted their new band, The Batusis.  Their EP is on Smog Veil Records.

In November 2012, Sylvain posted a video for his new single, "Leaving New York," on the Internet, and available on iTunes on December 2, 2012.

In 2013 and 2014 Sylvain joined with Glen Matlock as the Sex Doll Tour.

In 2015, Sylvain emerged with a new band called Sylvain Sylvain and the Sylvains from Austin, Texas, consisting of Chris Alaniz (drums), Jason "Ginchy" Kottwitz (guitar), and Gabriel Von Asher (bass). In March 2016, they performed at South by Southwest.

In 2018, Sylvain joined forces with Steve Conte, Sami Yaffa, and Robert Eriksson for two one-off dates in Tokyo as "The Dolls." They played at Shinjuku Marz on February 11, and Shimokitazawa Garden on February 12.

Personal life
After living in Atlanta for several years, Sylvain moved to Nashville in 2015.
On April 27, 2019, Sylvain announced that he had cancer. He set up a GoFundMe page to raise money to help pay for treatment. He died from cancer at his home on January 13, 2021, at age 69.

Discography

With New York Dolls
New York Dolls (1973, Mercury Records)
Too Much Too Soon (1974, Mercury Records)
One Day It Will Please Us to Remember Even This (2006, Roadrunner Records)
Cause I Sez So (2009, Atco Records)
Tokyo Dolls Live (credited to 'David and Sylvain') – a live album by the Dolls line-up of Johansen and Sylvain with Peter Jordan/Chris Robison/Tony Machine. French Fan Club/New Rose.
New York Dolls Red Patent Leather – live album of McLaren-era Dolls allegedly produced by Sylvain, with original manager Marty Thau credited as Executive Producer
Dancing Backward in High Heels (2011, 429 Records)

As Sylvain Sylvain
Sylvain Sylvain (1979, RCA Records)
Sleep Baby Doll (1998, Fishhead Records)
Leaving New York single (2012, self-released)

With Syl Sylvain and the Teardrops
Syl Sylvain and the Teardrops (1981, RCA Records)

With Sylvain Sylvain and The Criminal$
78 Criminals (1985, Fan Club)
Bowery Butterflies (2000, Munster Records)

With She Wolves
Sheena Is a Punk Rocker single (2007, Poptown Records)

With the Batusis
Batusis EP (2010, Smog Veil Records)

With Roman Sandals
This Is It Single (1984, Body Rock)

As producer
River City Rebels, Hate To Be Loved album (2004, Victory Records).

'Motorcycle Boy', 'Popsicle' album (1991,Triple X Records).

References

Bibliography
 Lazell, Barry. Punk! An A-Z, Hamlyn, 1995
 Ruppli, Michel; Novitsky, Ed. The Mercury Labels. A Discography, Vol. V., Record and Artist Indexes, Greenwood Press, 1993.

External links

 [ Sylvain Sylvain] on Allmusic

2010 Syl Sylvain interview on RocknRollDating
 Radio Interview on Jekyll and Hyde

1951 births
2021 deaths
20th-century American guitarists
21st-century American guitarists
American people of Egyptian-Jewish descent
American punk rock guitarists
Deaths from cancer in Tennessee
Egyptian Jews
Egyptian emigrants to the United States
Glam rock musicians
Jewish American musicians
Jews in punk rock
American Mizrahi Jews
Musicians from Buffalo, New York
Musicians from Cairo
Musicians from Queens, New York
New York Dolls members
People from Rego Park, Queens
Rhythm guitarists
21st-century American Jews
Musicians with dyslexia
American musicians with disabilities

Sylvain Sylvain


Neolana, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Amphinectidae. Se encuentra en Nueva Zelanda.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Neolana dalmasi (Marples, 1959)
 Neolana pallida Forster & Wilton, 1973
 Neolana septentrionalis Forster & Wilton, 1973

Referencias

Enlaces externos

 ION

Amphinectidae

Neolana


B. A. Paris pseudônimo da Bernadette MacDougall (Surrey) é uma escritora inglesa com cidadania francesa, principalmente no subgênero Thriller Psicológico. Seu romance de estreia, Behind Closed Doors (2016), foi um best-seller do New York Times e do Sunday Times. Foi traduzida para 40 idiomas e vendeu mais de 3,5 milhões de cópias em todo o mundo.

Biografia
B. A. Paris nasceu na Inglaterra, mas passou a maior parte de sua vida adulta na França. Ela e o marido agora vivem no Reino Unido. Ela trabalhou tanto em finanças quanto como professora e tem cinco filhas.

Obras
 Behind Closed Doors (2016) - Entre Quatro Paredes (Record, 2019)
 The Breakdown (2017) - À Beira da Loucura (Record, 2018)
 Bring Me Back (2018)
 The Understudy (2019, com Clare Mackintosh, Holly Brown e Sophie Hannah)
 The Dilemma (2020)
 The Therapist (2021)

Ver também
 Lisa Unger
 C. L. Taylor
 Richard Doetsch
 Lisa Scottoline
 Manda Scott
 Michel Bussi

Ligações externas
 Website oficial da B. A. Paris

Naturais do Surrey
Mulheres romancistas da Inglaterra
Pseudônimos da Inglaterra
Escritores de suspense

B. A. Paris


St John's College is a college of the University of Durham, United Kingdom. It is one of only two "recognised colleges" of the university, the other being St Chad's. This means that it is financially and constitutionally independent of the university and has a greater degree of administrative independence than the other, "maintained", colleges. However, to maintain its status as a recognised college, the university council must approve the appointment of its principal and be notified of changes to its constitution.

St John's is Durham's second smallest college and comprises John's Hall for undergraduate and postgraduate students studying any university course and Cranmer Hall (named after Thomas Cranmer and with its own master or Warden), an Anglican theological college in the open evangelical tradition.

History
Founded as a Church of England theological college in 1909, it became a full constituent college of the university in 1919. In 1958 it was divided into Cranmer Hall theological college and the non-theological John's Hall. The halls have always held to a broadly evangelical tradition.

In 1973 St John's became the first Durham undergraduate male college to admit female students, though Cranmer Hall had been admitting women ordinands since 1966.

St John's was the first Church of England theological college to have both a lay person and a woman as principal (Ruth Etchells).

The college has an advowson (a right to appoint clergy to a parish) over four benefices: Chester-le-Street and Stranton in the Diocese of Durham and jointly with other avowees the benefices of Doddington with Benwick and Wimblington, and St Mark with St Paul, Darlington. Previously, the patron had complete power to appoint the new priest, however that power is now exercised jointly with the local bishop and parish.

Buildings

The college is formed from a number of Georgian houses on the Bailey between Durham Cathedral and the River Wear. The main house is Haughton House, named after Haughton Castle in Northumberland, the seat of the family of William Donaldson Cruddas who were early benefactors of the college and other Christian churches and charities in the north east of England. The houses which make up Cranmer Hall were once owned by the Bowes-Lyon family (the late Queen Elizabeth The Queen Mother's family).
The majority of the college buildings are grade II listed, with parts of 3 and 4 South Bailey grade II* listed. Before coming into the possession of St John's, Linton House, no 1 South Bailey, was the main property of St. Chad's College. It is said to have much earlier origins, with the frontage seen today added to an existing timber-framed building after the Restoration of the Monarchy in 1660.

No 2 South Bailey has distinctive circular "blind" windows which were revealed during a re-rendering in the 1980s. This enabled Martin Roberts, then Durham City's conservation officer, to date the building precisely to the late 17th century.

The illogically interconnected nature of many of the college buildings regularly results in visitors becoming lost. The similarly unusual nature of college stairways, one of which disappears into a solid wall, adds an element of Escher to the architecture.

The college chapel, dedicated to St Mary and known as St Mary the Less, is of Norman origin and was rebuilt in the 1840s and re-ordered at the turn of the 21st century. It became the college chapel in 1919, before which it had been the parish church of the South Bailey. It is still a chapel of ease in the Parish of St Oswald. The chapel is also used by the local Greek Orthodox congregation.

Student life
Owing to its small population, Johnians tend to know one another regardless of year, course or accommodation (all first years and the majority of finalists live in college, with the second years required to find their own accommodation). Elected Freshers Reps are generally well known throughout college thereby giving new Johnians more opportunities for one-on-one interaction, providing a more solid foundation in their first few weeks than in the larger colleges.

St John's participates in a number of sports such as cross country running, mixed lacrosse, rowing, men's football, badminton, hockey and rugby among others. St John's College Boat Club was founded in 1910 and operates out of two boathouses on the River Wear. The college's theatre company, Bailey Theatre Company, is ratified by Durham Student Theatre and is open to any member of the university. Their 2019 performance of Alan Ayckbourn's "Family Circles", produced in collaboration with St. Chad's, featured a cast and production team formed entirely from first-year students. Other performances include Sarah Kane's 4.48 Psychosis in the Epiphany term of 2009 and Arthur Miller's The Crucible in the Michaelmas term of 2008. The company also puts on an annual Shakespeare performance after university examinations in the summer. This traditionally involves an outdoor performance on Library Lawn, though the college's newly refurbished amphitheatre was used in 2019. In 2008, the society's performance of Christopher Marlowe's Doctor Faustus won the Durham Student Theatre Award for Best Play.

John's Music Society, founded in 2012, is the governing body for music within college. It regularly puts on large-scale concerts and helps students set up new musical ensembles as well as organising socials and concert trips for its members. The society is also responsible for organising popular open mic nights and the annual JMS BBQ.

List of principals

 1909–1911 Sidney Nowell Rostron
 1911–1919 Dawson Dawson-Walker
 1919–1945 Charles Steel Wallis
 1945–1953 Ronald Williams
 1954–1955 G.J. Cumming (acting)
 1954–1969 Jim P. Hickinbotham
 1970–1978 John C. P. Cockerton
 1978–1988 Ruth Etchells
 1988–1992 Anthony Thiselton
 1992–1999 David V. Day
 1999–2006 Stephen Sykes
 2006–2023 David Wilkinson
 2023 announced Jolyon Mitchell

Notable alumni

John's Hall
 Richard Adams, pioneer of fair trade and founder of Traidcraft
 Norman Aspin – High Commissioner to Malta
 James Bell, Bishop of Knaresborough, area Bishop for Ripon
 Richard Blackburn, Bishop of Warrington
 Mark Bryant, Bishop of Jarrow
 Douglas Davies, theologian
 Gavin Hewitt – special correspondent for BBC News
 Alice Oseman - author (Heartstopper, Solitaire)
 Jack Plumley, Sir Herbert Thompson Professor of Egyptology, Cambridge; trained for ordination at St John's college before the theological college was split off into Cranmer Hall
 Nick Ramsay MS, Conservative former Senedd Member for Monmouth and Shadow Finance Minister
 Rachel Schofield – journalist and BBC News presenter

Cranmer Hall

Both
 Michael Beasley, Bishop of Hertford
 Chris Edmondson, former Bishop of Bolton
 Robert Paterson, former Bishop of Sodor and Man
 Geoff Pearson, Bishop of Lancaster
 John Saxbee, former Bishop of Lincoln
 Richard Turnbull, Principal of Wycliffe Hall, Oxford
 Justin Welby, Archbishop of Canterbury

Gallery

References

Further reading

 Craig, Amabel. (2009) Fides Nostra Victoria: A Portrait of St John's College, Durham, Third Millennium Publishing
 Yates, T.E. (2001) A College Remembered (second edition). Spennymoor, County Durham: MacDonald Press Ltd.

External links
 St John's College official website
 Cranmer Hall official website
 St John's Common Room undergraduate student organisation
 Theology and Ministry on-line journal hosted by St John's College, Durham

Colleges of Durham University
Grade II listed buildings in County Durham
Grade II* listed buildings in County Durham
Bible colleges, seminaries and theological colleges in England
Anglican seminaries and theological colleges
Evangelicalism in the Church of England
Educational institutions established in 1909
Grade II listed educational buildings
1909 establishments in England

St John's College, Durham


27982 Atsushimiyazaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27982 Atsushimiyazaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Chichibu de Naoto Satō. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

27982 Atsushimiyazaki


Ein fürsorglicher Sohn (My Son, My Son, What Have Ye Done) ist ein Film des Regisseurs Werner Herzog. Es war die erste Zusammenarbeit zwischen Herzog und dem Filmemacher David Lynch, der den Film produzierte. Die Idee zu My Son, My Son, What Have Ye Done? stammt von Herbert Golder, der zusammen mit Herzog das Drehbuch schrieb. Das Drama beruht auf einer wahren Begebenheit: Mark Yavorsky, ein hochbegabter und sportlich und künstlerisch erfolgreicher Student, erstach in einem Moment geistiger Umnachtung seine eigene Mutter mit einem antiken Schwert.

Handlung
Der Routinier Detective Havenhurst und der Anfänger Detective Vargas werden beim Anekdotenaustausch unterbrochen: Ein Mord ist gemeldet worden. Während die Polizisten den Tatort akribisch inspizieren und katalogisieren, scheint aus dem Mordfall zusätzlich eine Geiselnahme geworden zu sein. Der schnell ermittelte Täter, der Student Brad Macallam, verschanzt sich in seinem Zuhause, nachdem er zuvor in einem Nachbarhaus seine Mutter mit einem Säbel getötet hat. Macallam behauptet, er habe zwei Geiseln bei sich. Das Polizeiaufgebot wird verstärkt, und Macallams Verlobte Ingrid Gudmundson benachrichtigt. Havenhurst versucht über Ingrid, mehr über den Täter zu erfahren und darüber, was ihn dazu veranlasst haben könnte, seine Mutter zu töten. Sie erzählt, Brad sei von einer Raftingtour in Peru völlig verändert zurückgekommen. Macallams Freunde seien seinerzeit im Fluss ertrunken, Brad sei als einziger verschont geblieben, weil ihm eine innere Stimme den Befehl erteilt hatte, sich mit seinem Kajak nicht in den reißenden Fluss zu begeben. Dieses Erlebnis habe den Anfang seiner Visionen und seines peu à peu erfolgten Realitätsverlustes markiert. Ab da sei er seiner inneren Stimme gefolgt. Bald darauf habe Brad sich Farouk genannt und behauptet, die Stimme Gottes zu hören oder Gottes Antlitz zu sehen. Sein Verhalten habe sich vor allem in einer Art mystischem Narzissmus gezeigt, wenn Brad immer häufiger geglaubt habe, der absolute Ankerpunkt von Raum und Zeit zu sein. Zu seiner Mutter habe er ein zwiespältiges Verhältnis gehabt, weil sie sehr geklammert und über sein Leben habe bestimmen wollen. Aber er habe seine Mutter trotz allem geliebt. Dann trifft Lee Meyers ein, der Brads Schauspieltruppe leitet. Er sagt aus, Macallam habe ihn noch am Morgen angerufen und verzweifelt um Hilfe gebeten, ohne klar zu sagen, worum es gehe. Ingrid und Meyers erzählen Havenhurst von der Aufführung des antiken Stücks Orestie, dessen Regisseur Meyers ist. Macallam habe in dem Drama den Muttermörder Orestes gespielt. Auch Ingrid sei in dem griechischen Stück aufgetreten. Brad habe sich als in einer ultimativen Ausnahmestellung befindlich gesehen. Er habe sich so sehr in die Rolle hineingesteigert und sich mit der tragischen Figur des Orestes identifiziert, dass er geglaubt habe, die eigene Mutter töten zu müssen, um das Schicksal der Menschheit in gute Bahnen zu lenken. Bei den Proben habe er dann ein echtes Schwert benutzt, was bei den anderen Darstellern großes Unbehagen hervorgerufen habe, sodass Meyers ihm letztendlich seine Rolle weggenommen habe.

Ingrid sagt aus, er habe sich kurz vor der Tat noch einmal hilfesuchend an sie und auch den Spielleiter Meyers gewandt, ohne dass sie verstanden hätten, was er wollte. Auch die Nachbarin Mrs. Roberts, die Augenzeugin der Tat wurde, hatte er gebeten, ihn aufzuhalten, indem sie ihn töte, damit er nicht tun müsste, was er eigentlich nicht tun wollte. Hilflos und wie gelähmt hätten die Gäste der Kaffeerunde dann ansehen müssen, wie Macallam seine Mutter mit jenem Säbel erstach, den er während der Theaterproben benutzte. Er verstand sich in diesem Moment als Werkzeug des Schicksals. Der Zugriff des SWAT-Teams und Macallams Verhaftung bringt zutage, dass ein Dutzend Polizisten und eine schwerbewaffnete Spezialeinheit von Macallam zum Narren gehalten worden waren. Seine sogenannten Geiseln sind zwei Flamingos. Menschen waren nicht in Gefahr.

Hintergrund
Der Film beruht auf der wahren Geschichte des Muttermörders Mark Yavorsky. Yavorsky war ein graduierter Student, spielte erfolgreich Basketball und galt als passionierter Amateurschauspieler an der Universität von San Diego. Der Student tötete am 10. Juni 1979 seine Mutter mit einem antiken Säbel. Er verfolgte sie zu einer Nachbarin, zu der sie sich geflüchtet hatte. Der Täter wurde vom Richter für geisteskrank und daher als nicht verantwortlich für seine Tat befunden und ins Patton State Hospital eingewiesen. Yavorsky hatte ausgeführt, dass er seiner Mutter einen bald stattfindenden atomaren Holocaust nicht habe zumuten wollen. Der junge Mann hatte sich seit seinem Peruaufenthalt, ähnlich wie im Film gezeigt, immer mehr verändert, wobei ein weiterer Auslöser dieser Tat dann die Studentenaufführung der Orestie war. Herbert Golder, Professor für antike Literatur an der Boston University, interessierte sich für diesen Fall antik anmutender Tragik in der Gegenwart. Zusammen mit Werner Herzog begann er 1995 an dem Drehbuch zu schreiben. Erst durch die Mitwirkung von David Lynch konnte der Film finanziert werden. Als Co-Produzent hat er direkt, als auch indirekt seine Handschrift hinterlassen. So ist die Besetzung der Mutter von Brad mit Grace Zabriskie auf Lynchs Einfluss zurückzuführen. Aber vor allem stilistisch sind einige Elemente des Filmes an Lynchs Arbeit angelehnt.

Weitere Rückblenden führen den Zuschauer auf die Hühner- und Straußenfarm von Macallams Onkel sowie nach Kanada, Tijuana und ins Navy-Krankenhaus, in dem sein Vater gestorben ist. Immer wieder mischt Herzog diesem Film Versatzstücke und Zitate aus seinen zuvor geschaffenen Werken bei.

Die Filmaufnahmen in Point Loma fanden ganz in der Nähe von Yavorskys echtem Zuhause statt. Weitere Aufnahmen entstanden am Urubamba in Peru, wo Herzog bereits seine Filme Aguirre, der Zorn Gottes und Fitzcarraldo gedreht hatte. Herzog verzichtete aus Sicherheitsgründen darauf am Braldu in Pakistan zu drehen, wo Yavorskys Sinnesänderung wirklich begonnen hatte. Weiter wurde eine Sequenz in Kaschgar in Xinjiang in China gedreht.

In dem Audiokommentar zum Film spricht Herzog davon, dass seine Filme und jene von Lynch "nicht miteinander reden, sondern miteinander tanzen." Explizit stellt er zwischen einer Szene, in der ein Jogger mit einer Atemmaske zu sehen ist, die Verbindung zur Rolle des Frank Booth (Dennis Hopper) in Blue Velvet her. Bei genauem Hinsehen sind noch weitere Anlehnungen erkennbar. In die Augen springend ist sicher die Szene, in der sich Brad und sein Onkel Ted (Brad Dourif) über einen fiktiven Werbeclip für dessen Riesenhühner unterhalten. Der fehlende inhaltliche Bezug wird noch stilistisch durch die Aufnahme in einer völlig verschneiten Landschaft unterstützt. Bedenkt man zudem, dass in der Szene ein Kleinwüchsiger im Anzug vorkommt, sind Parallelen zum Red Room aus Twin Peaks nicht von der Hand zu weisen.

Bezüge zur Orestie des antiken griechischen Tragödiendichters Aischylos sind ebenfalls erkennbar: In diesem Werk opfert Agamemnon seine Tochter Iphigenie, weshalb Klytaimnestra, Iphigenies Mutter, ihren Mann Agamemnon nach dessen Rückkehr aus dem Trojanischen Krieg tötet; ebenso ergeht es dessen Geliebter Kassandra. Der Sohn Orestes tötet daraufhin unter Mithilfe seiner Schwester Elektra (Mykene) die Mutter Klytaimnestra und deren Geliebten Aigisthos. Orestes wird dafür jedoch nicht mit dem Tod bestraft, wie es eigentlich üblich wäre; die Rachegeister (Erinnyen) können vielmehr in einem Gerichtsverfahren besänftigt werden. Die Göttin Athene spricht bei Stimmengleichheit das Urteil (Freispruch) und der Fluch, welcher auf der Familie der Atriden liegt, wird durchbrochen.

Synchronisation
Die deutsche Synchronbearbeitung oblag der Synchronfirma Christa Kistner, Synchronproduktion GmbH, Potsdam, Dialogbuch und Dialogregie: Joachim Kunzendorf.

Kritiken
Die Bewertungen für My Son, My Son, What Have Ye Done sind gemischt. Der Film erzielte, basierend auf 40 Bewertungen, ein 50 % oder 5,8/10-Rating auf Rotten Tomatoes.
Jeff Shannon von der Seattle Times nannte den Film "eine schrullige Fehlzündung Herzogs", während Roger Ebert von der Chicago Sun-Times sagte, der Film "bringe alle Konventionen durcheinander und bediene keinen der erwarteten Genüsse, sondern biete stattdessen die Freude zu beobachten, wie Herzog mit dem 'Polizei-und-Geiselnehmer-Schema' das Mischpult seiner Phantasie füttert."

Robert Zimmermann von critic.de war der Ansicht, dass My Son My Son, What Have Ye Done keine Erklärungen liefere und das eigentlich poetische Gesamtbild nur emotional begreiflich bleibe, wodurch sich auch eine gewisse Verwandtschaft zum Paranoia-Kino des David Lynch einstelle, was nicht von ungefähr sei, da Lynch bei diesem sehenswerten Film als ausführender Produzent fungiere.

Filmgazette.de meinte, dass Herzogs Ensemble eine seltene Spielfreude an den Tag gelegt habe. […] Die irritierten Blicke der Menschen auf den Schauspieler und direkt in die Kamera seien echt und machten Brads Paranoia gut nachvollziehbar.

Das Erste.de, das den Film unter dem deutschen Titel Ein fürsorglicher Sohn, sendete, befand, dass Werner Herzog in einem meditativen Tonfall und mit inszenatorischer Meisterschaft Szenen eines aus dem Ruder laufenden Lebens schildere. Inspiriert von einem realen Fall, entwickle er die atmosphärische Charakterstudie eines Amokläufers, herausragend verkörpert von Michael Shannon.

Veröffentlichungen
Der Film wurde auf den internationalen Filmfestspielen von Venedig am 5. September 2009 uraufgeführt. Nach nur einigen wenigen Festival- und Kinoaufführungen erschien der Film am 18. November 2010 auf DVD und Blu-ray Disc.

Einzelnachweise

Weblinks

 Interview: Werner Herzog am 25. August 2010: My Son, My Son, What Have Ye Done bei killerfilm.com.
 My Son, My Son, What Have Ye Done bei mubi.com (Trailer zum Film, englisch)

Filmtitel 2009
US-amerikanischer Film
Kriminalfilm
Filmdrama
Werner Herzog

Ein fürsorglicher Sohn


The Ottawa Valley is the valley of the Ottawa River, along the boundary between Eastern Ontario and the Outaouais, Quebec, Canada. The valley is the transition between the Saint Lawrence Lowlands and the Canadian Shield. Because of the surrounding shield, the valley is narrow at its western end and then becomes increasingly wide (mainly on the Ontario side of the river) as it progresses eastward. The underlying geophysical structure is the Ottawa-Bonnechere Graben. Approximately 1.3 million people reside in the valley (and along its tributaries), around 80% of whom reside in Ottawa. The total area of the Ottawa Valley is 2.4 million ha (6 million ac). The National Capital Region area has just over 1.4 million inhabitants in both provinces.

Near the City of Ottawa, the Ottawa Valley merges with the St. Lawrence Valley to the south to create a delta of flat farmland stretching unbroken from the Ottawa River to the Saint Lawrence River as far east as the island of Montreal, where the two rivers meet. The area is sometimes referred to as the "Lower Ottawa Valley," in contrast with the "Upper Ottawa Valley" west of Ottawa, but the name is not common, and most people think of the Ottawa Valley as only the upper portion. Cornwall is typically not included in the Ottawa Valley.

From west to east, communities in the Ottawa Valley include Mattawa, Deep River (with nearby Chalk River, the site of Canada's nuclear reactor program), Petawawa (a major Canadian military base), Pembroke (where Samuel de Champlain landed briefly), Fort Coulonge, Shawville, Renfrew, Quyon, Arnprior, Ottawa (the nation's capital), Rockland, L'Orignal, Hawkesbury, and Rigaud and Almonte, Round Lake Centre, Dacre, Douglas, Hyndford, Scotch Bush, Osceola and Barr Line.

History

The entire Ottawa Valley is claimed to be within Omàmiwininiwak (Algonquin Country traditional territory) and is presently under land claim. The entire territory south of the Ottawa river was conquered by the Iroquois during the French-Indian War/Seven Years' War, who then left it to the British Crown when they relocated to upstate New York.  As a result the majority of Algonquins reside on the Quebec (north) side of the border, where all but two Algonquin communities are located. However, there are many Algonquin communities and individuals not recognized as such by the Government of Canada under the Indian Act. These individuals are referred to as "non-status Indians". Ardoch Algonquin First Nation is one such community located in the Ottawa Valley fighting for the return of the land they lost to the Iroquois. As a relatively recent adaptation resulting from the economic pressures of the encroachment of non-native settling of the valley, the Algonquin First Nation is unevenly distributed within their territory.

After the arrival of European settlers in North America, the first major industry of the Ottawa Valley was fur trading.  The valley was part of the major cross-country route for French-Canadian Voyageurs, who would paddle canoes up the Ottawa River as far as Mattawa and then portage west through various rivers and lakes to Georgian Bay on Lake Huron.  Later, lumber became the valley's major industry, and it is still important in the far western part where the valley is narrow and little farmland is available. Today, the vast majority of the valley's residents live at its eastern end in Ottawa and its suburbs, where government and technology are major industries.

In the areas of Morrison's Island and Allumette Island there were many archaeological sites found from the earlier years of the Algonquin First Nations tribes. Many of these sites were found by the late Clyde C. Kennedy, who was a student of history; he was very interested in history and worked hard while researching the sites. The items found on the different sites are dated from about five thousand years ago to about two thousand years ago, and are a range of different things from native copper, to spear heads.

Major settlements in the Upper Ottawa Valley

Petawawa is a town located in Renfrew County, in the Ottawa Valley. It was thought to have been first settled by the Algonquian peoples and the name comes from their language meaning "where one hears the noise of the water". Samuel de Champlain passed through the area and it was used as an important location for the Hudson's Bay Company. Many of the first settlers were of Irish, Scottish, and later German origin. Today Petawawa is the home of one of the largest Canadian Forces Land Force Command bases in Canada CFB Petawawa.

Pembroke is located in Renfrew County on the Ottawa River. It is known as "the heart of the Ottawa Valley". It was established in 1828 by pioneers and became a centre for the logging industry. Today, it is the largest regional service centre between Ottawa and North Bay.

Historical notes

Samuel de Champlain spent the years between 1613 and 1615 traveling the Ottawa River with Algonquin and Huron guides. He was the first documented European to see the Ottawa Valley. When Champlain first arrived there the Huron, Algonquin, Iroquois, and Outaouais tribes were living in the Valley. In charting the new land Champlain inaugurated the route that would be used by French fur traders for the next 200 years.*Between 1847 and 1879 a "horse railway" was used to portage passengers from the Ottawa River steamboat in a horse-drawn car for 5.5 kilometres along the wooded shore, around the Chats Falls, on the Quebec side of the river between the ghost villages of Pontiac Village and Union Village, near Quyon Quebec, to another steamboat to continue their journey upriver.

Language

English and French are both commonly spoken throughout the Ottawa Valley on both sides of the river. The Counties of Prescott and Russell County, in the Ottawa Valley, has the highest concentration of francophones in Canada west of Quebec. The variant of French spoken in this area of the province is also based on Quebec French, but distinctly different from that of the Outaouais region.

Valley twang
Regional English accents are rare in Canada, but because of its isolation before the arrival of the railways and also by the mixture of the dominant French, Irish and Scottish populations, the valley at one time developed a distinctive dialect, referred to as the Ottawa Valley Twang. Many traces of it can still be heard today, especially in the valley's more isolated western portions.

Music and musical heritage

The Ottawa Valley has rich musical heritage that finds its roots in the music traditions of Irish and French immigrants. The music and traditions continued and developed in the lumber camps that are storied part of the Ottawa River lumber industry. Traditions continued in the Valley's festivals and hotels.  Of these, Lennox Gavan's Hotel in Quyon, Quebec and Fred Meilleur's Chapeau Hotel on L'Ile aux Allumettes (now burned down), Quebec were particularly influential.  Legendary performer and songwriter Mac Beattie and the Melodiers were also large influences on keeping the Ottawa Valley's musical culture vibrant and living. Today, many performers keep the musical traditions alive, including Gail Gavan, Terry McLeish, April Verch and Trevor Grahl.

Food

The Ottawa Valley has a rich beef and corn farming community. There are a great many local breweries spread about the valley. The village of Killaloe is also the birthplace of the pastry known as a "beaver tail".

Transportation

There are two 400-series highways which service the Ottawa Valley region on the southern side (Ontario side) of the Ottawa River, Highway 417 (The Queensway) which runs east–west through Ottawa and Highway 416 (The Veterans Memorial Highway) which runs north–south. To the west of Ottawa, Highway 417 eventually ends near Arnprior, where it continues westward as the two-lane Highway 17. In Ottawa there is a split in the Queensway near Cyrville and Pineview where Highway 174 branches off from Highway 417 and runs further north. East of Ottawa Highway 174 eventually ends and becomes County Road 17 again, and both it and Highway 417 continue eastwards to eventually merge near the Quebec border. At its northernmost point Highway 416 connects to Highway 417 in Ottawa near Nepean, and at its southernmost point it connects with Highway 401 near Prescott.

On the Northern side (Quebec side) of the Ottawa river Autoroute 5 runs primarily North-South through Gatineau starting from the Macdonald Cartier Bridge. It eventually becomes Quebec Route 105 further north. Route 148 runs primarily east–west through Gatineau and Hull; however, to the west of Hull it goes north-westward to south-eastern in order to follow the direction of the Ottawa River.

There are five major road bridges which cross the Ottawa River in the Ottawa area. There are also three road bridges to the west of the city and one to the east, all along Country Road 17 and Route 148. There are also a number of ferries at various points along the river which can transport people and vehicles across.

Part of the Trans Canada Railway passes through the Ottawa Valley. Via Rail operates passenger trains to and from Ottawa and other towns in the Ottawa Valley. The main passenger runs which operate from the region are Ottawa to Montreal and Ottawa to Toronto. The closest cities along the rail line to Ottawa are Montreal to the east of Ottawa and Brockville to the South. Freight trains also operate on the railway and Ottawa has a sizable train yard. A new commuter rail line between Ottawa and Pembroke is in the planning stages, along the Beachburg spur line.

The Ottawa Macdonald–Cartier International Airport, ICAO Code CYOW operates both flights to other major Canadian cities and other international airports. The airport is also a major hub for diplomats and international figures to come into Canada. Major airlines such as Air Canada, West jet, American Airlines and First Air use the airport consistently. The airport is also home to two flight training colleges on the north side of the field. It is Canada's 7th busiest airport.

Notable people

Among the well-known people who hail from the Ottawa Valley, are former governor-general and broadcaster Adrienne Clarkson, Alanis Morissette, Margaret Atwood, Lorne Greene, railroad builder Michael James Heney,Guy Lafleur,Bryan Murray, Terry Murray, Frank Finnigan, Bruce Cockburn, Peter Jennings, Ryan Reynolds, Matthew Perry, Dan Aykroyd, Mark Redman, Norm Macdonald, Tom Green, Rich Little, Paul Anka, Alan Verch and Princess Margriet, sister of Princess Beatrix of the Netherlands.

Many Ottawa natives have excelled in the athletic world, particularly winter sports. Barbara Ann Scott was world figure skating champion and won the gold medal at St. Moritz, Switzerland in 1948. Skier Ann Heggtveit won a gold medal at the 1960 Winter Olympics in Squaw Valley, California. Elizabeth Manley won the silver medal for women's figure skating at the Calgary Winter Olympics in 1988. The Clifford family has long been associated with skiing in the Ottawa area. Linda Thom won Olympic gold at the 1984 Summer Olympics in Los Angeles.  Francis Amyott, from the Britannia Club, won the single canoeing event when it was held for the first time at the Berlin Olympic Games in 1936.

Two Ontario premiers came from the Ottawa Valley - Premier Howard Ferguson (Kemptville) in the 1920s and Premier Dalton McGuinty (Ottawa), who became premier in 2003.

"Hockey Country"

The public relations office of the Ottawa Senators ice hockey team call Ottawa and the Valley "hockey country". Indeed, it is the home not only of the once prominent Senators, which folded in 1934 and came back in 1992, but also of such famous NHL builders as Tommy Gorman and Ambrose O'Brien. With the Senators' arena "Canadian Tire Centre (CTC)", originally named the "Palladium", located in Kanata, Ontario, which links Ottawa with the Valley, residents of the Upper Ottawa Valley can easily access the games. The CTC is the home of the "Ottawa Sports Hall of Fame", several restaurants, a fitness complex and several businesses. The CTC, including the standing room, has a capacity of holding 20,500 people for any event. Many of the members of the Senator's coaching and management staff in 2010 hail from, or have strong connections to, the town of Shawville.

The Ottawa Valley's Renfrew Millionaires, the creation of lumber baron O'Brien, was a small-town professional hockey team that won the league championship in 1910. Ottawa and the valley are also the home of such outstanding players as Frank Nighbor, Aurel Joliat, Frank "King" Clancy, Frank Boucher, Kurtis Foster and Denis Potvin; the latter was the star defenceman of the New York Islanders dynasty of the late 1970s. Ottawa's Brian Kilrea holds the record as the Ontario Hockey League's longest-serving coach with a record number of games behind the bench of the Ottawa 67's junior hockey team. The 67's themselves are something of a legend, having a loyal following that results in sellout games almost every time they step on the ice. The Ottawa 67's play hockey at Lansdowne Park which used to be home to the Ottawa Senators. Lansdowne has a capacity of over 9,682 seats.  The Ottawa 67's have won only two memorial cups (1984, 1999) since they first started in 1967.

Geography

The Ottawa Valley covers over 7,645 square kilometres. Some 12,800 years ago, glaciers retreated from what is now the Ottawa Valley region, leaving the area covered by the Champlain Sea for thousands of years. Ten thousand years ago the water retreated and land emerged, exposing fossils preserved in limestone, particularly in Eganville along the Bonnechere River and the historical site of the Bonnechere Caves and its subterranean river caverns.

More than half of the Ottawa Valley is now wilderness. Renfrew County, located in the heart of the Ottawa Valley, is the largest county in Ontario. (outside of "districts", administrative regions in Northern Ontario). There are over 900 lakes and four major river systems in the Ottawa Valley. Ottawa itself is at the confluence of three rivers. These are the Ottawa, Gatineau and Rideau rivers.

The river

The Ottawa River is 1,130 kilometres long with a watershed of 140,000 km squared. Its source is Lac Capimitchigama in Quebec. The Ottawa River was first navigated and settled by the Huron, Algonquin, Iroquois and Outaouais people. The Ottawa River bears the name of an aboriginal tribe that traded on the waterway; the "Outaouais" which is French for Ottawa. The Ottawa River provided the means for entrepreneurs to start up their logging business. The River watershed had unlimited resources, loose regulations, and cheap labour pools which allowed the entrepreneurs to quickly increase control over the timber trade. Many people involved in the logging industry took advantage of the waterway and built their empires because of the fast-moving waters and forests along the River. These loggers played a crucial role in the development of the valley community as they guided logs downriver  this boost is what led to the development of major towns and cities such as Ottawa and Gatineau. The Algonquin people called the Ottawa River "Kitchissippi", which means "Great River". The Algonquin word Kichesippirini means "Big River People". The name Petawawa comes from the Algonquin language meaning "where one hears a noise like this."

Flora and fauna

More than 400 species of animals live in the Ottawa Valley. The white trillium, which grows throughout the Ottawa Valley, has been Ontario's provincial floral emblem since 1937. Its white blossom is associated with peace and hope. White pine, the Ontario provincial tree, was the most commercially important tree during the heyday of the logging industry in the 19th century. It was exported to Europe and used for building the masts of sailing ships. Winter was the best season for cutting timber as trees fell more easily when their sap wasn't running and ice and snow made it easier to drag the timber. Spring was the season when the loggers would "drive" the logs downriver.

See also
 National Capital Region
 Eastern Ontario
 Southern Ontario
 Ottawa Valley Twang

References

External links

Ottawa Valley Tourist Association
Welcome to the Ottawa Valley, a Canadian Geographic article about the valley
Ottawa Valley Forums, a Canadian Discussion Board for all valley members
Ottawa River article at Great Canadian Rivers
 G'Day G'Day and Welcome to the Valley - Preview of the Canadian Geographic article,
History of the Ottawa Valley  - by J.L Gourlay
 A brief history of the Ottawa River - Ottawa River Heritage Designation Committee
 The Upper Ottawa Valley to 1855: A Collection of Documents - Published by the Champlain Society in 1990.

Valleys of Ontario
Valleys of Quebec
Eastern Ontario
Valley

Ottawa Valley