Anthony Browne ( - ) est un pair anglais pendant la période Tudor.

Biographie

Anthony Browne est l'aîné des six fils de Sir  par sa première épouse, Alice Gage (décédée le 31 mars 1540/1), la fille de Sir John Gage de Firle, dans le Sussex.

Browne est élu député de Guildford en 1545 et nommé porte-drapeau conjointement avec son père en 1546. Avant le 16 février 1547, il est nommé écuyer des écuries royales. Il fait partie des quarante chevaliers du bain créés lors du couronnement du roi Édouard VI le 20 février 1547.

Selon Elzinga, les opinions conservatrices de Browne, et en particulier son soutien à la fille d'Henri VIII, la princesse Mary, contrarient le régime édouardien, mais il est néanmoins réélu pour Guildford en 1547, et à la mort de son père le 28 avril 1548 est autorisé à acheter sa tutelle pour £333 6s 8d, bien qu'il ait été remplacé comme porte-drapeau, car il est trop jeune pour le poste. Il hérite de son père un domaine d'une valeur d'au moins 1 177 £ 12s 2d par an. Lorsqu'il atteint l'âge de la majorité, il est rétabli dans le poste de porte-drapeau et obtient l'autorisation d'entrer en possession de ses terres le 4 mai 1550.

Il est shérif du Surrey et du Sussex de 1552 à 1553, et réélu député de Petersfield, Hampshire, en mars 1553, bien que l'on ne sache rien de plus sur son rôle à la Chambre des communes. Il semble n'avoir pris aucune part active à la crise de succession qui suit la mort d'Édouard VI, malgré la réception d'une lettre du Conseil privé le 8 juillet 1553 et d'une lettre de Lady Jane Grey elle-même deux jours plus tard.

Après l'accession de la reine Mary au trône en juillet 1553, Browne est nommé à plusieurs postes dans la maison royale. À partir d'octobre 1553, il est le gardien de Guildford Park. En avril 1554, il est nommé maître du cheval de l'époux de la reine Marie, Philippe II d'Espagne, pour lequel il reçoit une rente de 200 £. À partir de juin 1554, il est intendant et gardien de la chasse au palais de Hampton Court. Cependant, au début de septembre 1554, le roi Philip remplace les Anglais de sa maison par des Espagnols, et Browne perd son poste de maitre du cheval. Browne continue également à occuper des fonctions civiques. En avril 1554, il est élu chevalier de la Comté du Surrey et, la même année, juge de paix du Surrey et du Sussex.

Lors du mariage de la reine Mary avec le roi Philip à Hampton Court le 2 septembre 1554, la seconde épouse de Browne, Magdalen Dacre, fait partie du cortège nuptial et Browne est élevé à la pairie en tant que vicomte Montagu. Il siège à la Chambre des lords le 12 novembre et y aurait assisté régulièrement.

Du 16 février au 24 août 1555, Montague se rend à Rome en tant que l'un des ambassadeurs anglais envoyés pour traiter avec le pape Jules III pour la restauration du catholicisme en Angleterre. Il est nommé chevalier de la Jarretière le 17 octobre 1555. En 1557, il sert sous les ordres de William Herbert,  comte de Pembroke, en tant que lieutenant-général des forces anglaises en Picardie lors du siège de Saint-Quentin. Le 28 avril 1557, il est nommé au Conseil privé. Il est l'un des quinze exécuteurs testamentaires de la reine Mary et l'un des principaux pleureurs lors de ses funérailles.

Lorsque la reine Élisabeth monte sur le trône en novembre 1558, Montagu est remplacé au Conseil privé et, au Parlement de 1559, se prononce contre les mesures du nouveau régime pour la réforme religieuse, notamment les projets de loi pour l'uniformité de la religion, pour le rétablissement du régime royal de suprématie, et pour la dissolution des maisons religieuses qui avaient été restaurées pendant le règne de la reine Marie (Montagu lui-même a fondé deux chantries, une à Battle Abbey et une à Midhurst). En 1563, il se prononce de nouveau contre un projet de loi impliquant le serment de suprématie. Malgré son opposition aux réformes religieuses du régime, Montagu conserve les faveurs de la reine Élisabeth grâce à sa prudence et sa loyauté. Il est envoyé en missions diplomatiques en Espagne en 1560 et 1565.

Selon Elzinga, Montagu gagne des revenus dans les années 1560 entre 2000 et 3000 £ par an, et en tant que l'un des pairs les plus riches du Sussex, il est reconduit dans ses fonctions de Lord Lieutenant du Sussex pendant la rébellion du Nord en 1569. Cependant, en novembre, Montagu et son gendre, Henry Wriothesley,  comte de Southampton, sont impliqués dans la rébellion. Dans une lettre datée du  décembre 1569, l'ambassadeur d'Espagne, Guerau de Spes, écrit au duc d'Albe que Montagu et Southampton « m'avaient demandé conseil pour savoir s'ils devaient prendre les armes ou passer à Votre Excellence ». Selon Akrigg, Montagu et Southampton ont mis le cap sur les Flandres, mais sont repoussés par des vents contraires. Bien qu'ils aient reçu l'ordre de se présenter immédiatement au tribunal pour expliquer leurs actes, selon toute apparence, les choses se sont aplanies et ni Montagu ni son gendre n'ont été punis pour son implication.

L'année suivante, le gendre de Montagu connait des ennuis plus graves, bien que Montagu lui-même semble s'en être sorti indemne. Après l'excommunication de la reine par le pape Pie V, les catholiques anglais doivent choisir entre loyauté pour la religion et loyauté pour le souverain. Southampton demande conseil à John Lesley, évêque de Ross, lors d'une réunion secrète dans les marais de Lambeth, où ils sont interceptés, et en conséquence, le 18 juin 1570, le Conseil privé ordonne l'arrestation de Southampton et le confine à la maison de Henry Beecher, shérif de Londres. Le 15 juillet, il est placé sous la garde de Sir William More à Loseley, où More a pour instruction d'inciter Southampton à participer aux dévotions protestantes dans la maison. Après cela, Southampton est libéré en novembre

Un an plus tard, en septembre 1571, interrogé sur le Complot de Ridolfi, l'évêque de Ross incrimine Southampton en révélant toute l'histoire de leur rencontre dans le marais de Lambeth. Southampton est arrêté fin octobre et confiné à la Tour pendant 18 mois. Il est finalement libéré le  mai 1573 et de nouveau placé sous la garde de Sir William More à Loseley. Le 14 juillet, il est autorisé à vivre avec Montagu à Cowdray, bien que sa liberté soit toujours restreinte, et le 6 octobre 1573, Southampton écrit avec joie à Sir William More de Cowdray House pour annoncer la naissance de son fils, Henry Wriothesley (3e comte de Southampton).

L'année précédant la mort de Southampton, la relation de Montagu avec son gendre est très tendue. Vers 1577, Southampton, pour des raisons inconnues, interdit à sa femme de revoir jamais un certain Donsame, « une personne ordinaire ». Lorsqu'en 1580, il lui est rapporté qu'elle a été vue à Dogmersfield avec Donsame, il la bannit à jamais de son « conseil et de sa présence », la forçant à vivre dans l'un de ses domaines du Hampshire sous étroite surveillance. La comtesse se défend avec entrain dans une longue lettre à son père le 21 mars 1580, niant l'adultère et accusant l'un des serviteurs du comte, Thomas Dymock, d'avoir été à l'origine de la querelle entre elle et son mari. Une indication de la rupture entre Montagu et Southampton sur le traitement de ce dernier de sa femme peut être trouvée dans une entrée dans le registre du Conseil privé enregistrant qu'un des serviteurs de Southampton a été commis à la Marshalsea le 23 février 1580 'pour certains délits par lui utilisé contre M. Anthony Brown, le fils aîné du Lord Montacute'.

Lorsque la guerre éclate avec l'Espagne en 1585, Montagu est démis de ses fonctions de Lord Lieutenant. Cependant, l'année suivante, il prouve sa loyauté envers la reine comme l'un des pairs qui jugent Marie Stuart, et en 1588, il aide à la défense contre l'Armada espagnole, à la tête d'une troupe de cavaliers avec son fils et son petit-fils. En août 1591, la reine honore Montagu en passant six jours à Cowdray House. Il la divertit généreusement et, en récompense, elle confère des titres de chevalier au deuxième fils de Montagu, George Browne, et au gendre de Montagu, .

En 1590, Montagu et sa fille Mary négocient avec Lord Burghley pour un mariage entre le fils de Mary, Henry Wriothesley (3e comte de Southampton), et la petite-fille aînée de Lord Burghley, Elizabeth Vere, fille de la fille de Burghley, Anne Cecil, et Edward de Vere,  comte d'Oxford. Cependant, le mariage n'est pas du goût de Southampton, et dans une lettre écrite en novembre 1594, environ six semaines après que Southampton a 21 ans, le jésuite Henry Garnet rapporte la rumeur selon laquelle "le jeune comte de Southampton refusant le Lady Veere paie 5000 £ de cadeau'.

Montagu meurt dans son manoir de West Horsley, dans le Surrey, le 19 octobre 1592 d'une maladie persistante, et est enterré à Midhurst dans le Sussex le 6 décembre. Sa tombe de marbre et d'albâtre, surmontée d'une effigie agenouillée de lui-même et des effigies gisant de ses deux femmes, ressemble tellement au monument de Southampton à Titchfield qu'elle est, selon Elzinga, « un témoignage de la proximité entre Montagu et Southampton ».

En 1851, le monument de Montagu est déplacé de Midhurst à l'église paroissiale St Mary, Easebourne, Sussex.

Famille

Anthony Browne épouse Jane Radcliffe, fille de Robert Radcliffe (1er comte de Sussex), dont il a des enfants jumeaux, un fils et une fille :

  (22 juillet 1552 - 29 juin 1592), qui épouse Mary Dormer, la fille de Sir . Anthony Browne est décédé avant son père de quatre mois, donc n'est jamais devenu vicomte, le titre passe à la place à son fils, .
 Mary Browne, qui épouse  et se remarie à Thomas Heneage, et enfin à .

Après la mort de Jane en couches le 22 juillet 1552 après avoir donné naissance à des jumeaux, Montagu épouse, avant le 10 décembre 1558, Magdalen Dacre (d. 8 avril 1608), fille de William Dacre (3e baron Dacre) de Gilsland, et d'Elizabeth Talbot, fille de George Talbot (4e comte de Shrewsbury), par qui il a trois fils et trois filles :
 George Browne (d. avril 1615) épouse Elizabeth Lawe, dont il a des descendants.
 Henry Browne, qui épousé Anne Catesby, et se remarie à Elizabeth Hungate.
 Thomas Browne.
 Elizabeth Browne (d.1631), qui épouse Robert Dormer,  baron Dormer, le fils de Sir William Dormer et de sa seconde épouse, Dorothy Catesby (d.1613).
 Mabel Browne, qui épouse Sir Henry Capel.
 Jane Browne, qui épouse Sir Francis Lacon.

Références

Notes

Références

Bibliographie

Liens externes

Membre du Conseil privé d'Angleterre
Lord-lieutenant du Sussex
Chevalier de la Jarretière au XVIe siècle
Décès en octobre 1592
Naissance en novembre 1528
Vicomte de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Décès à 63 ans

Anthony Browne (1er vicomte Montagu)


Prof. Dr. Kevin Anderson es director adjunto del Centro Tyndall de Estudios de Cambio Climático; ocupando una cátedra conjunta en Energía y Cambio Climático en la Escuela de Ingeniería Mecánica, Aeroespacial y Civil de la Universidad de Mánchester y en la Escuela de Ciencias Ambientales de la Universidad de East Anglia; y es profesor honorario en Gestión Ambiental en la Escuela de Negocios de Mánchester. Es asesor del Gobierno británico (en 2009) sobre cambio climático.

Conferencias y presentaciones
El Prof. Anderson ha sido un contribuyente a muchas conferencias sobre el clima, incluyendo las 4 Degrees and Beyond International Climate Conference en 2009.  Un video de su presentación se halla en línea.

Algunas publicaciones
Sus publicaciones están listados en la historia de su página web.

A principios de 2011, fue coautor con Alice Bows, publicándose en una edición especial de Philosophical Transactions of the Royal Society A con otros documentos de la conferencia de arriba. Anderson y Bows, dicen:

...

"Dentro de este análisis, el documento ofrece una evaluación descarnada y sin tregua de los desafíos del cambio climático que enfrenta la comunidad global. En la actualidad existe poca o ninguna oportunidad de mantener el aumento de la Tº media de la superficie por debajo de 2 °C, a pesar de repetidas declaraciones de alto nivel. Por otra parte, los impactos asociados a 2 °C han sido revisados (e.g. [20,21]), lo suficiente como para que 2 °C ahora más apropiadamente represente el umbral entre el cambio climático sumamente peligroso a peligroso. En consecuencia, y con señales de las emisiones globales intentando de regresar a sus niveles anteriores de crecimiento de 2010 representa un punto de inflexión política. La ciencia del cambio climático aliada con las vías de emisión del Anexo 1 y no-Anexo 1 de las Naciones sugiere un cambio en la escala y el alcance del desafío de mitigación y adaptación."

"Sin embargo, este documento no pretende ser un mensaje de inutilidad, sino más bien una evaluación desnuda y brutal quizás "color de rosa", bien intencionado (aunque en última instancia, ineficaz) enfoque del cambio climático. La verdadera esperanza y la oportunidad, si es que surja en absoluto, lo hará a partir de una evaluación cruda y objetiva de la magnitud del desafío que enfrenta la comunidad global. Este documento pretende ser una pequeña contribución a esta visión y futuro de esperanza."

Noticias
En una historia en el The Telegraph de Londres precediendo la Cumbre del Clima en Cancún 2010 COP 16, dijo que "los políticos deben considerar un sistema de racionamiento similar al que se presentó durante la pasada época de crisis en la década de 1930 y 40 ', pero que eso no signifique necesariamente una recesión o un estilo de vida peor, sólo significa hacer ajustes en la vida cotidiana como el uso de transporte público, o un suéter en lugar de encender la calefacción. ''"Nuestras emisiones eran mucho menores hace diez años y nos dieron por bien entonces."

En una historia para la BBC, en noviembre de 2009, aclaró aún más:
"Cuando uno tiene algo esencial como la energía que no se puede sólo en el precio de la ración - usted tiene que la ración de una manera más equitativa. Así que sugiero para la reducción de las tasas altas que ahora necesitamos, necesitamos algo basado en la equidad y si se trata de comercio de carbono personal, o lo que sea, hay que asegurarse de que las partes más pobres de nuestras comunidades tengan acceso a la energía sin importar el precio. Así que eso significa para el resto de nosotros, que consumen mucha energía, vamos a tener que hacer una reducción significativa de nuestros niveles de emisiones - no hay vuelta de esta manera."

En otra historia en 2009, para The Times de Londres, varios meses antes de la cumbre climática de Copenhague de diciembre de 2009 (COP 15), informó:
"El profesor Anderson (y un colega) saben que los políticos en la cumbre, sólo ven la evidencia científica de que las emisiones de gases de efecto invernadero deben ser controlados dentro de una década, si no antes. Se dijo que en lugar de esperar un acuerdo internacional, había llegado el momento para estudiar qué medidas podrían tomarse. Todos esperamos que Copenhague tenga éxito, pero creo que va a fallar. "No vamos a llegar a un acuerdo global," dijo el profesor Anderson. "Creo que vamos a negociar, habrá poco, y será una herramienta más débil que Kioto. Dudo que será significativamente sobre la base de la ciencia del cambio climático ". Es cierto que los negociadores a cabo una fuerte dependencia de las soluciones tecnológicas que aún no se han inventado o probado, en lugar de reconocer la escala y urgencia del problema."

Justo antes de la cumbre de Copenhague de 2009, Scotsman informó:
"las actuales proyecciones del Met Officce revelan la falta de acción desde las intervenciones ya hace 17 años - en el que las emisiones de gases de cambio climático, como el dióxido de carbono se han disparado - ha puesto al mundo en un camino hacia una Tº potencial de 4 °C hacia 2060, y 6 °C al final del siglo. Anderson, que asesora al gobierno sobre el cambio climático, dijo que las consecuencias serán "terribles". "Para la humanidad es una cuestión de vida o muerte", dijo. "No vamos a extinguirnos todos los humanos, como algunas personas con el tipo adecuado de recursos pueden ponerse en la parte derecha del mundo y sobrevivir. Pero creo que es muy poco probable que no haya muerte en masa con 4 °C. Si usted tiene una población de nueve mil millones en 2050 y sube a 4, 5, y 6 °C, podría tener cinco mil millones de personas que sobrevivirán'."

The Guardian informó en 2006 sobre las conclusiones del Dr. Anderson en la dependencia de la eficiencia energética de la energía nuclear:
"Dr Anderson said the separate demands of the transport and heating sectors meant that nuclear power supplied only about 3.6% of total UK energy used. Replacing nuclear reactors with gas and coal power stations by 2020 would raise carbon emissions by 4%-8%, he said. 'We could very easily compensate for that with moderate increases in energy efficiency. If you've got money to spend on tackling climate change then you don't spend it on supply. You spend it on reducing demand.' ... Dr Anderson said the separate demands of the transport and heating sectors meant that nuclear power supplied only about 3.6% of total UK energy used. Replacing nuclear reactors with gas and coal power stations by 2020 would raise carbon emissions by 4%-8%, he said. "We could very easily compensate for that with moderate increases in energy efficiency. If you've got money to spend on tackling climate change then you don't spend it on supply. You spend it on reducing demand."

Referencias

Climatólogos del Reino Unido
Profesores de la Universidad de Mánchester
Profesores de la Universidad de Anglia del Este

Kevin Anderson (científico)


Carmel Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Carmel Township (Michigan)
 Carmel Township (Oklahoma)

Carmel Township


La ligne S2 du métro de Nankin (chinois traditionnel : 寧馬城際軌道 ; chinois simplifié : 宁马城际轨道)  est une ligne qui est en construction du métro de Nankin. C'est une ligne sud-nord qui relie le district de Yuhuatai qui est subdivision administrative de la province du Jiangsu avec le district administratif  Dangtu en province de la Anhui. De Xishanqiao à Gare de Dangtu-Sud, la ligne comporte 20 stations et  en longueur.

Histoire

Caractéristiques

Liste des stations

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nankin

Liens externes

Nankin, S2
S2

Ligne S2 du métro de Nankin


La Lola Mk4 est une monoplace de Formule 1 engagée par les écuries britanniques privées Reg Parnell Racing et DW Racing Enterprises dans le cadre des championnat du monde de Formule 1 1962 et 1963. Conçue par le constructeur britannique Lola Cars, dirigée par l'ingénieur Eric Broadley, la Mk4 permet notamment à John Surtees de réaliser une pole position et de décrocher deux deuxièmes places.

À partir du Grand Prix d'Italie 1962, la Mk4A, légère évolution de sa devancière, est engagée de façon occasionnelle.

Résultats en championnat du monde de Formule 1

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Modèle de Formule 1 Lola
MK4
Formule 1 en 1962
Formule 1 en 1963

Lola Mk4


Heinz Georg Kramm (fæddur 13. desember 1938), betur þekktur sem Heino, er þýskur slager- og þjóðlagasöngvari. Hann hefur selt fleiri en 50 milljónir platna og er einn af fengsælustu tónlistamönnum Þýsklands.

Heimildir

Þýskir söngvarar
Fólk fætt árið 1938

Heino


An Nassella niduloides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Elizabeth Barkworth. An Nassella niduloides in nahilalakip ha genus nga Nassella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nassella

Nassella niduloides


Nahija Al-Ziyarah ()  je sirijska nahija u okrugu Al-Suqaylabiyah u pokrajini Hama. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 38.872 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Al-Ziyarah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Hama

Al-Ziyarah (nahija)


Marı, Türkmenistan'ın Marı ilinin merkezi ve dördüncü büyük şehridir.

Önemli bir sanayi merkezi olan şehrin nüfusu 135.000'dir. Mary Karakum Çölü'nde bir vaha şehridir. Modern şehir 1884 tarihinde Rusya'nın askeri ve idari merkezi olarak kuruldu. Sovyetler Birliği zamanında pamuk üretim merkezi haline geldi. 1968 yılında şehrin 20 km batısında büyük bir doğalgaz rezervi ortaya çıkarıldı.

Kardeş kentler
  Cidde, Suudi Arabistan
  İstanbul, Türkiye

Kaynakça

Türkmenistan'daki şehirler
Merv'deki yerleşim birimleri
Merv'in ilçeleri

Merv (şehir)


Stadionul Central Lokomotiv (în ) este un stadion de fotbal din Moscova, Rusia. Acesta este stadionul-casă al clubului Lokomotiv Moscova și anterior pe el a jucat echipa națională de fotbal a Rusiei în calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2010. Stadionul a fost reconstruit în 2002 și poate găzdui 30.075 de persoane pe scaune.

Referințe

Legături externe

Stadionul Lokomotiv
 Article about the stadium

Stadioane de fotbal din Rusia
Stadioane de rugby din Rusia
Moscova

RZD Arena


Vladimír Coufal (Ostrava, 22. kolovoza 1992.) češki je nogometaš koji igra na poziciji desnog beka. Trenutačno igra za West Ham United.

Klupska karijera

Hlučín
Coufal je svoju seniorsku karijeru započeo u Hlučínu za koji je debitirao malo prije svojeg 18. rođendana u drugoligaškoj utakmici protiv Dukle Prag. Tijekom sezone 2010./11. Coufal je nastupao 11 puta za klub.

Opava (posudba)
Tijekom sezone 2011./12. bio je posuđen drugoligaškom klubu Opavi za koju je igrao 13 puta te postigao jedan gol.

Slavia Prag
Dana 1. srpnja 2018. potpisao je trogodišnji ugovor s prvoligašem Slavijom Prag. S klubom je osvojio ligu u dva navrata: 2018./19. i 2019./20.

West Ham United
Dana 2. listopada 2020. prešao je u West Ham United za 5,4 milijuna eura. S klubom je potpisao trogodišnji ugovor. Za klub je debitirao 4. listopada 2020. u utakmici FA Premier lige 2020./21. protiv Leicester Cityja (3:0).

Reprezentativna karijera
Za Češku je debitirao 11. studenog 2017. u prijateljskoj utakmici protiv Katra koju je Češka dobila s minimalnih 1:0. Svoj prvi gol i asistenciju za reprezentaciju postigao je u utakmici UEFA Lige nacija 2020./21. protiv Slovačke (1:3).

Izvori

Vanjske poveznice
 Vladimír Coufal , Češki nogometni savez
 Vladimír Coufal, Fotbal DNES
 Vladimír Coufal, Soccerway

Nogometaši Opave
Nogometaši Slavije Prag
Nogometaši West Ham Uniteda
Aktivni nogometaši

Vladimír Coufal


Maria Theresia (d. 13 Mayıs 1717 – ö. 29 Kasım 1780), Habsburg hanedanının devleti, 1740-1780 tarihleri arasında bizzat yöneten tek imparatoriçesidir.

Maria Theresia (Avusturya) (1816-1867), Maria Theresia (İspanya) veya Maria Theresia (Avusturya) (1845-1927) ile karıştırılmamalıdır.

1740 yılından ölümüne kadar geçen süre içinde Macaristan ve Bohemya Kraliçesi ve Avusturya Arşidüşesi idi. Ayrıca kocası I. Franz Kutsal Roma İmparatoru seçildikten sonra Kutsal Roma İmparatoriçesi olarak da kabul edildi. Maria Theresia zamanında dünyanın en güçlü kadınlarından biriydi. Kutsal Roma İmparatoru II. Leopold'un ve Fransız İhtilali'nde idam edilen Fransız Kraliçesi Marie Antoinette'in annesiydi.

Maria Theresia finansal ve eğitimsel reformları başlatmaya yardım ediyordu, ticareti ilerletiyor ve tarımı geliştiriyordu. Orduyu yeniden düzenliyordu. Bunların hepsi Avusturya kaynaklarını güçlendiriyordu. Prusya Krallığı ile çatışmaya devam ediyor ve Yedi Yıl Savaşları'nı ve daha sonra Bavyera Ardılık Savaşı'nı yönetiyordu. Daha sonra kocası I. Franz'ın ölümünden sonra zengin dul kraliçe oldu ve oğlu II. Joseph 1765 yılında imparator oldu.

Maria Theresia, Joseph'in birçok hareketini eleştiriyordu, fakat Polonya'nın ilk bölünmesine mutabıktı (1772). 18. yüzyıl Avrupa güç siyasetinde bir anahtar şahsiyet, Maria Theresia Habsburg monarşisine birlik getirdi ve en yetenekli hükümdarlardan biri olarak kabul edildi. İçlerinde Marie Antoinette ve II. Leopold'un da olduğu 16 çocuk sahibiydi.

Tahta çıkmadan önceki hayatı
Maria Theresia Walburga Amalia Christina Viyana'da Elisabeth Christine (Brunswick-Wolfenbüttel) ve VI. Karl'ın en büyük kızı olarak doğdu. Karl'ın mirasçı olan tek oğlu Leopold Johann 1716 yılında prens olarak ölmüştü. Karl 1713 yılında bir Pratik Yaptırım yayınlayarak kızının Avusturya tacını elde etmesi hakkını ve mirasçılığını kendisinin birleştirdiği topraklarda ölümü üzerine garanti ediyordu. Charles yıllarını dikkatli bir şekilde diğer hükümdarlarla karşılıklı görüşmeler neticesinde bir kadının Habsburg topraklarındaki mirasçılığına olacak potansiyel politik yasal itirazları uzaklaştırmak için harcadı. Hatta topraklarının stratejik bağışını bile yaptı. Başlangıçta, pek çok kuzey Avrupa Monarşileri Pratik Yaptırıma yayımlandığında mutabıktılar. Bunu imzalamayan birkaç kişiden biri olan Prusya'lı Büyük Frederick, 1740 yılı 20 Ekim tarihinde Karl'ın ölümü üzerine tacı elde eden Maria Theresia'ya karşı Avusturya Veraset Savaşı'nı başlattı.

İmparator VII. Karl'ın 1745 yılında ölümünden, Maria Theresia Kutsal Roma İmparatoriçeliğini saygınlıkla elde ediyordu. Teknik olarak eş imparatoriçe olmasına rağmen Maria Theresia de facto(fiili) imparatorluk hükümdarıydı. Maria Theresia gerçekte kendi hükümdarlığına 1740 yılındaki Avusturya Veraset Savaşı süresinde başlamıştı.

Hükümdarlığının ilk yılları
Maria Theresia'nın babası ona hükûmette hiçbir görev vermemiş, onu kendi kendini yetiştirmesine bırakmıştı. Ayrıca babasının hükümdarlığının sonuna yakın iki savaşın bir sonucu olarak ordu zayıflamış ve hazine boşalmıştı. Maria Theresia'ya 25 Haziran 1741 tarihinde kraliyet kasabası ve taç giyme yeri olan Pozsony'deki (şimdiki Slovakya'nın başşehri Bratislava) Aziz Martin'in Katedrali'ninde Macaristan Kraliçeliği taçı giydirildi.

Avusturya Versaet Savaşı, 2. Frederik'in Silezya'yı işgali ve istilasıyla başladı. Ayrıca Bavyera ve Fransa, Avusturya'nın batı bölgesi topraklarını istila ettiğinde, Büyük Fredrick Maria Theresia'nın hükümdarlık dönemi süresinde öncelikli düşmanı oldu. Bundan dolayı, iç ve dış politikasında Prusya'yı yenmeye odaklandı. Böylece Avusturya'dan alınmış bulunan toprakları geri alabilecekti. Fransa Aix-la-Chapelle Antlaşması (1748)'nda fethetmiş bulunduğu Avusturya Hollandası topraklarını Maria Theresia'ya geri verdi. Karşılığında Maria Theresia; Parma, Piacenza ve Guastalla'yı İspanya Parma Dükü olan Phillipe bıraktı.

Birinci ve ikinci Silezya Savaşı'ından galip çıktıktan sonra, Maria Theresia Friedrich Wilhelm Graf von Haugwitz'ın yardımıyla ülkesini modernize etmeye başladı. Ordunun hacmini iki katına çıkardı. Hükûmete düzenli bir gelir temin etmeyi sağlamak için vergileri artırdı. Özellikle askeriye için. Eskiden birbirinden ayrı olan Avusturya ve Bohemya yüksek rütbeli memurlarını bir yönetim bürosunda birleştirerek hükûmeti merkezileştirdi. Ülkesinde adaletten tek sorumlu olan yüksek mahkemeyi kurdu. Bu reformlar devleti ve ekonomiyi genelde güçlendirdi. Theresian Askeri Akademisi'ni (Dünya çapında ilk) 1752 yılında ve bir mühendislik bilimleri akademisini de 1754 yılında kurdu. Ayrıca o Viyana Üniversitesi'ni verilecek para ile çok daha etkili olacak olan tıp fakültesi yapmayı istiyordu. Ordusunun yeterince kuvvetli olduğunu hissettiğinde 1756 yılında Prusya üzerine bir saldırı hazırladı. Fakat, ilk saldıran Saksonya'yı istila eden II. Frederik'ti. Bu Yedi Yıl Savaşları'nı başlatıyordu. 1763 yılında Savaş bittiğinde Maria Theresia, Prusya'nın Silezya'daki çok yerin sahipliğini tanıyan Hubertusburg Antlaşması'nı imzaladı.

Kocası Franz, 1765 yılında öldü. Maria Theresia kocasına karşı çok büyük bir saygınlık duyduğundan, 15 yıl sonra gerçekleşecek olan ölümüne kadar matem elbisesi giydi. Ayrıca Silezya'yı tekrar elde etmek yerine kalıcı bir barışa odaklandı. En büyük oğlu II. Joseph'i tek hükümdar ve imparator olarak tanıyordu. Bunun yanında ona sadece kısıtlı miktarda güç veriyordu. Çünkü onun çok aceleci ve kibirli olduğunu hissediyordu.

Galeri

Maria Theresia

Çocuklar

Günümüz kültürüne etkisi

Bilgisayar oyunları
 Civilization V adlı strateji oyununda Avusturya İmparatorluğu'nun imparatoriçesiydi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Maria Theresa (Catholic Encyclopaedia)
 aeiou.at

1717 doğumlular
1780 yılında ölenler
Habsburg Hanedanı
18. yüzyılda Almanlar
Avusturya hükümdarları
Bohemya hükümdarları
İmparatoriçeler
Roma Katolik hükümdarları

Maria Theresia


O Impact Digital Media Championship (em português Campeonato de Mídia Digital da Impact) é um campeonato intergênero de luta livre profissional criado e promovido pela promoção Impact Wrestling. O atual campeão é Matt Cardona.

História

Torneio do Campeonato de Mídia Digital (2021)
No episódio de 30 de setembro do Impact!, o Campeonato de Mídia Digital da Impact foi apresentado e foi anunciado que um torneio intergênero seria realizado com o campeão inaugural sendo coroado na final no Bound for Glory. As partidas da primeira rodada foram ao ar às terças e quartas-feiras no Impact Plus e no YouTube para membros do Impact Ultimate Insider, antes de serem distribuídas ao público em todas as plataformas de mídia social 24 horas depois.

Primeiro round

 John Skyler derrotou Zicky Dice – 5 de Outubro de 2021
 Crazzy Steve derrotou Hernandez – 6 de Outubro de 2021
 Fallah Bahh derrotou Sam Beale – 12 de Outubro de 2021
 Jordynne Grace derrotou Johnny Swinger – 13 de Outubro de 2021
 Chelsea Green derrotou Madison Rayne – 19 de Outubro de 2021
 Tenille Dashwood derrotou Alisha Edwards – 20 de Outubro de 2021

Final

 Jordynne Grace derrotou Chelsea Green, Crazzy Steve, Fallah Bahh, John Skyler, e Madison Rayne* – October 23, 2021

 *Madison Rayne substituiu Tenille Dashwood, que foi retirada do combate.

Histórico do título
Em 3 de fevereiro de 2022, houve dois reinados entre dois campeões. Jordynne Grace foi a campeã inaugural. Grace também é a campeã mais jovem aos 25 anos, enquanto Cardona é a mais velho, conquistando o título aos 36.

Matt Cardona é o atual campeão em seu primeiro reinado. Ele ganhou o título ao derrotar Jordynne Grace em 21 de janeiro de 2022 durante as gravações do Impact Wrestling em Pembroke Pines, Flórida.

Referências

Eventos de luta profissional

Impact Digital Media Championship


An Paspalum macranthecium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Parodi. An Paspalum macranthecium in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum macranthecium


Dino Petrić  (Selca, 10. travnja 1994.) hrvatski glazbenik.

Životopis
Kao dijete doživio je da je požar opustošio obiteljsko imanje i ugrozilo egzistenciju. Tad je izvor sreće i ispunjenosti pronašao u glazbi. Od djetinjstva je slušao pjesme Jacquesa Houdeka. Do nastupa u The Voiceu, novac koji je uštedio radeći u jednoj tvrtci, uložio je u demo snimke svojih autorskih pjesama. Pohađao je školu pjevanja kod Jacquesa Houdeka.

Na Karaoke festivalu ljeta 2012. koji se nekoliko tjedana održavao u Kaštelima i okolnim mjestima, stručni žiri kojem je na čelu bio proslavljeni tenor Ante Ivić, proglasio ga je najboljim. Dojmio ih je izvedbama pjesama "Na krilima ljubavi" Jacquesa Houdeka te "Kad žena zavoli" Tonija Cetinskog. Izbor pjesama i Petrićeve glasovne sposobnosti sudcima su bile dovoljne da ga ocijene najboljima. Ustvrdili su da je Dino veliki talent.

Svirao u sastavu The Fundach Bend: solo gitarist Filip Tomić, bas gitarist Mario Domančić, bubnjar te prateći vokal Dean Radovniković, a Dino Petrić je bio ritam gitara te ujedno i glavni vokal.

Šira hrvatska javnost upoznala se s pjevačem nakon njegova nastupa u poznatoj glazbenoj emisiji The Voiceu (  ). Izvedbama je potpuno pomutio mentore jer su ga svi željeli u svome timu, a odličnim izvedbama osigurao je ulazak u završnicu. Mediji su ga prozvali "hvarskim slavujem". Dinovu energiju je prepoznao poznati manager Zoran Škugor koji je odmah okupio osoblje koje će raditi na njegovom glazbenom putu.

Na singlu Put bez povratka radili su glazbenici koji su u uskoj svezi s kakvoćom pjesama svjetski priznatih zvijezda kao sto su Adele, Bruno Mars, Justin Bieber, Sam Smith, Beyonce i mnogi drugi. Nastupio u emisiji Lijepom našom koja je snimljena u Jelsi 2017. godine.

2018. godine nastupio je po prvi put na Splitskom festivalu, izvevši skladbu Previše sam tvoj u pratnji plesačica Talent studija M. Na istom festivalu dobio je nagradu za najboljeg debitanta.

2021. godine nastupio je po prvi put na CMC festivalu Vodice gdje je izveo svoju novu pjesmu Desi se.

Diskografija

Singlovi
 "Kćeri moja", 2013.
 "Neki bolji svijet", 2016.
 "Aùn creo en el amor", 2016.
 "Otkada te znam", 2017.
 "Moja si", 2017.
 "Put bez povratka", 2017.
 "Pogledaj istinu", 2019.
 "Vino i noć", 2020.
 "Jer još usne peku", 2020.
 "Desi se" 2021.

Televizijski nastupi
 The Voice (2017.)

Izvori

Vanjske poveznice
Dino Petrić na Facebooku
Dino Petrić na Twitteru
Dino Petrić na Instagramu
Dino Petrić na YouTubeu
Dino Petrić, koncert u Starom Gradu, Ivo Kličinović na YouTubeu. 25. kolovoza 2015.
Dino Petrić : glazba je sve ono čime se bavim, The Voice, 10. travnja 2015.

Životopisi, Hvar
Hrvatski pop pjevači

Dino Petrić


Zanetto es una ópera en un acto de Pietro Mascagni y libreto en italiano de Giovanni Targioni-Tozzetti y Guido Menasci. Se estrenó el 2 de marzo de 1896 en el Liceo Musicale Rossini de Pesaro.

Con un reparto de sólo dos cantantes, Zanetto fue al principio descrita por su compositor como una scena lirica ("escena lírica") más que una ópera. Se ambienta en el campo cerca de Florencia, durante el Renacimiento, y narra la historia de un encuentro entre la bella cortesana Silvia y el trovador vagabundo Zanetto. El libreto es una adaptación de la traducción al italiano que hizo Emilio Praga de la obra de François Coppée titulada Le passant (El vagabundo), con la que Sarah Bernhardt había obtenido fama por su representación, travestida, de Zanetto.

Esta ópera se representa poco. En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones en el período 2005-2010.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Texto completo de Le passant por François Coppée, la obra francesa en la que se basa Zanetto.
 Libreto completo de Zanetto (inglés/italiano) en el Proyecto Gutenberg.
 Libreto completo de Zanetto (italiano/español) en Kareol

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de 1896
Óperas de Pietro Mascagni
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Italia
Obras de ficción ambientadas en el siglo XVI
Italia en la ficción

Zanetto


An Aechmea strobilina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pehr Johan Beurling, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith och Robert William Read. An Aechmea strobilina in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea strobilina


Curia Dósa-Barátosi din Trei Sate este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Trei Sate, comuna Ghindari. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 117104.03.01.

Localitatea
Trei Sate (în ) este un sat în comuna Ghindari din județul Mureș, Transilvania, România. Actualul nume al satului este folosit de la mijlocul secolului XX, sugerând cele trei sate, în trecut de sine-stătătoare, reunite acum într-o singură localitate: Ștefănești (Székelyszentistván), Hotești (Atosfalva) și Cioc (Csókfalva).

Istoric și trăsături
Conacul a fost construit în secolul al XVIII-lea, în stil baroc. În clădire funcționează în prezent muzeul satului.

Note

Legături externe
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Mureș
Conace din România
Clădiri și structuri din secolul al XVIII-lea

Curia Dósa-Barátosi din Trei Sate


Betfair este o companie de jocuri de noroc online care gestionează cel mai mare schimb de pariuri online din lume. De asemenea, oferă pariuri sportive (pariuri cu cote fixe), cazinou online, poker online și bingo online. Sediul companiei este situat în Hammersmith din West London, Marea Britanie și Clonskeagh, Dublin. A fost cotată la Bursa de Valori din Londra ca Betfair Group plc, până când a fuzionat cu Paddy Power pentru a forma Paddy Power Betfair acum Flutter Entertainment la 2 februarie 2016. A fost aprobat pentru a organiza jocuri de noroc de ONJN.

Referințe

Legături externe

Case de pariuri

Betfair


108 (مائة وثمانية) هو عدد صحيح. يلي العدد 107 ويسبق العدد 109 وهو عدد طبيعي موجب.

مراجع

أعداد صحيحة
أعداد موجبة

108 (عدد)


Karagümrük İstanbul ili Fatih ilçesine bağlı tarihi bir mahalledir.

Coğrafi Konumu
Karagümrük semtini, Saraçhane'nden Edirnekapı'ya uzanan Fevzi Paşa caddesi, Aksaray'ı Topkapı-Edirnekapı Caddesi'ne bağlayan Vatan Caddesi (Adnan Menderes Bulvarı) ile yine Aksaray'ı Topkapı'ya bağlayan Millet Caddesi (Turgut Özal Caddesi) sınırlamaktadır.

Karagümrük, şehrin surlarının batı kesimine yakındır. Edirnekapı- Bayezid ana ekseninin güneyinde yer alır. Hırka-i Şerif Camii'nden başlayarak kuzeybatıda Mihrimah Sultan Camii arasından Fatih Nişancası tarafı ile güneyde Keçeciler Caddesi arasındaki bölge Karagümrük sayılmaktadır. Osmanlı İstanbul'unun en eski ve en ünlü semtlerindendir. Burası memur, medreseli ve esnaftan oluşan şehir ahalisiyle, İstanbul Türkçesi'nin en güzel şekilde konuşulduğu mahallelerdendi. Son otuz yılda kontrolsüz biçimde gelişen beton yapılaşma ile çehresi değişmiştir. Bu arada sakinlerinin önemlice kısmı başka semtlere göç etmişse de, her şeye rağmen çarşısı ve mahallenin atmosferiyle birçok semte nazaran eskiyi muhafaza edebilen yerlerdendir. Karagümrük İstanbul surlarının, batı kıyısına yakın bir yerleşme yeri olmasına rağmen İstanbul'un kenar mahallelerinin özelliklerini taşımaz. Bilakis Fatih, Çarşamba ve Aksaray ile aynı sınıf ahali kompozisyonu gösterir.

Tarih
Karagümrük 29 Mayıs 1453 salı sabahı Osmanlı ordularının bugünkü Edirnekapı girişini açmaları sonucu Fatih Sultan Mehmed ve ordularının İstanbul'a girip ilk ayak bastığı bölgede yer alır. İstabul'un fethinin ardından Osmanlı İmparatorluğu'nun en ünlü külhanbeyi olan Kara Davud yönetiminde bölgeye giriş çıkışlar ve gümrük işlemlerinin kontrol edildiği bir geçiş bölgesi olarak kullanılan Karagümrük aynı zamanda İstanbul'daki ilk Türk semtidir.

Karagümrük adının, Osmanlılar zamanında burada bulunan Gümrük Eminliği'nden geldiği tahmin edilmektedir. Bu eminlik Edirnekapı'dan şehre giriş ve çıkış yapanların kontrolü için kurulmuştu. Bölge, medreselere olan yakınlığı, Suriçi İstanbul'un ve ana geçiş yolunun yanı başında yer alması sebebiyle hem ekonomik hem de sosyal bakımdan gelişmiştir. Karagümrük aynı zamanda Fatih medreselerine yakın olduğundan alimlerin yaşadığı çoğunlukla medrese eğitimlerinin verildiği bir yer olarak dikkat çekmiştir. Bölge Yüksek bir tepede kurulu olmakla birlikte ulaşım bakımından çevresiyle entegre durumdadır. Karagümrük'te feth sonrası inşa edilen külliyeler  çeşmeler, hamamları, cami, türbe, medrese ve tekkeler hala varlıklarını sürdürmektedir.

Günümüz

Edirnekapı tarafından Karagümrük'e girildiğinde ziyaretçileri Mihrimah Sultan Camii ve vakıfları karşılar. Bu caminin ardından birbirini izleyen Hacı Muhiddin Caddesi, Yusufağa Sokak ve Prof. Naci Şensoy Caddesi (Eski Lökümcüler Sokak) izlenerek Karagümrük Meydanı'na ulaşılır. İlk başta sıradan bir semt meydanı gibi duran bu çarşı, aslında eski İstanbul'un artık günümüzde eşine rastlanmayan karakteristik bir mahalle çarşısıdır. Meydanın güney kısmında, millî mimari devrinin eserlerinden olan ve İstanbul'da artık az görülen semt ilkokullarından biri olan Mihrimah Sultan ilkokulu bulunur. Meydana açılan sokaklar buradaki eski zanaat kollarının adını taşır; Yazmacı Hüsrev Sokağı, Tahtacılar Sokağı, Sütçü Murat Sokağı, İşkembeci Malik Sokağı, Lüleci Yekta Sokağı, Sahtiyancı Sokağı, Kepenekçi Numan Sokağı ve bir zamanlar var olan bir değirmene izafeten Harab Değirmen Sokağı Rendeciler Sokağı bunlardan sadece birkaçıdır. Karagümrük'ün daha da güneyinde Keçeciler Meydanı, Keçeci Çeşmesi Sokağı ve Keçeci Piri Camii'nden oluşan bir bölge yer alır. Bu iş kolu Osmanlı ordularının stratejik ihtiyaçlarını karşılamak üzere sanatını icra eden kişilerden oluşuyordu.

Karagümrük, camileri,külliyeleri, medreseleri ve tekkeleri ile dikkat çeken bir semttir. Fatih Sultan Mehmed döneminin devri ihtisap ağalarından Muhtesip İskender'in yaptırdığı "Kabakulak Mescidi" burada bulunur. Cami 1730 yılında çıkan bir yangında yanmış ve 18. asır stili üzere yeniden tamir ettirilmiştir. Yine Fatih devri ulemalarından Esseyyid Mehmet Efendi'nin mezarı (H. 857, M. 1453) eski İstanbul mahallelerinde çokça rastlanan açık türbelerden biri olup, Eski Atik Ali Caddesi ve Kabakulak Sokağı köşesindedir. Karagümrük çarşısının bir tarafında yer alan "Mesih paşa Camii" 16. yüzyılda inşa edilmiştir (1588). Karagümrük semtinin hemen yanı başındaki bulunan Nişanca'da 1584 tarihli  Nişancı Mehmet Paşa Camii ve "Mesih Mehmet Paşa Camii" de semtin bu devirdeki itibarını gösteren önemli yapılardır.

Karagümrük Osmanlı dönemi boyunca tarikatlar açısından önemli bir merkez bölgesi olmuştur. EBuradaki önemli dergah Niyazi-i Mısri Sokağı'ndaki yeni restore edilen "Celvetiyye Dergâhı"dır. Merkezi Üsküdar'da olan bu tarikatın sur içi İstanbul'daki en önemli şubesi bu semtte yer almaktadır. 1851'de Sultan Abdülmecid'in yaptırdığı ve Osmanlı rokoko tarzının en önde gelen örneklerinden olan"Hırka-i Şerif Camii" de buradadır. Yakınında aynı isimdeki Hırka-i Şerif İlköğretim Okulu bulunur.

Karagümrük aynı zamanda yine Osmanlı mimarisinde karşımıza çıkan ahşap evleri ile dikkat çeker. Her ne kadar son zamanlarda sayıları git gide azalsa da en belirgin yapıdaki evler hâlen valıklarını sürdürebilmektedir. Bunlar aynı zamanda 19. yüzyıl İstanbul'unun ilginç ahşap konut örnekleridir. Karagümrük, Cumhuriyet dönemi edebiyatında Peyami Safa'nın (Server Bedi) "Cumbadan Rumbaya" adlı romanında çizdiği yoksul mahalle tipleriyle toplumumuzun dikkatini çekmiştir. Ancak eski Karagümrük, bu romanın cumba faslıyla çok uyum halinde değildi.

Spor
Fatih Karagümrük SK semti Türk futbolunda en üst düzeyde temsil etmektedir. 2023-24 sezonunda Süper Lig'deki 10. sezonunda olan kırmızı siyahlı takım, karşılaşmalarını 76.761 kişilik Atatürk Olimpiyat Stadyumu'nda oynamaktadır. Fatih Karagümrük'ün kadın futbol takımı ise semti Türk kadın futbolunda en üst düzeyde temsil etmektedir. 2023-24 sezonunda Kadınlar Süper Ligi'ndeki 3. sezonunda olan kırmızı siyahlı takım, karşılaşmalarını 6.500 kişilik Vefa Stadyumu'nda oynamaktadır.

Karagümrük'teki tarihi yapılar

Cedid Ali Paşa Medresesi
Cedid Ali Paşa Medresesi Kanuni Sultan Süleyman (1520–1566) dönemi sadrazamlarından Semiz Ali Paşa tarafından yaptırılmıştır.

Nurettin Cerrahî Tekkesi
Nurettin Cerrahî Tekkesi Derviş Ali Mahallesi'nde, Nureddin Tekkesi Sokağı'ndadır. Cerrahîliğin Piri Şeyh Seyyid Muhammed Cerrahî adına 1703 yılında III. Ahmet tarafından inşa ettirilmiştir.

Canfeda Hatun Camii
Canfeda Hatun Camii Canfeda Camii Sokağı'nda, Nureddin Cerrahî tekkesinin hemen yanında yer alır. "Kâhya Kadın" veya "Kethüda Kadın" isimleri ile de tanınan caminin kurucusu harem kethüdası Canfeda Hatun'dur. Camii 1584'te yapılmış, günümüze kadar birçok restorasyon geçirmiş son onarımlarını 1982 ve 1985 yıllarında görmüştür.

Karagümrük Medresesi
Karagümrük Medresesi Mesih Mehmet Paşa Camii'nin kuzeyinde Küçük Değirmen ve Sütçü Murat Sokakları arasında yer alır.

Karagümrük Sarnıcı
Karagümrük Sarnıcı Edirnekapı yakınında Bizans su haznesi ile kuzeyde Kasım Ağa Mescidi arasında yer alır. Günümüzde yok olma aşamasına gelmiştir.

Kaynakça

Fatih'in mahalleleri

Karagümrük


මෙහි උස 206m වේ.අඩිවලින් ගත්තොත් අඩි 676 කි.මෙය සුන්දර දිය ඇල්ලකි.  මෙය නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ වලපනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ පිහිටා ඇත. මාර්ගය ඉතා දුෂ්කර බැවින් ළඟාවීම අපහසුය. මෙය ලංකාවේ දෙවන උසම ඇල්ල වශයෙන්  සඳහන්වේ. ලඟාවීම අපහසු නිසා ජනතාව අතර වඩාත් ජනප්‍රිය වී නොමැත .

කුරුඳු ඔය ඇල්ල


Mantecal peut désigner :

Toponymes

Mantecal : l'une des cinq paroisses civiles de la municipalité de Muñoz dans l'État d'Apure ;
 Mantecal : capitale de la paroisse civile de Mantecal de la municipalité de Muñoz dans l'État d'Apure ;
 Mantecal : localité de la divisions territoriale et statistique de Capitale Libertador de la municipalité de Libertador dans l'État de Monagas.

Mantecal


Pîleava se poate referi la:

 Pîleava, Kaniv
 Pîleava, Tîvriv
 Pîleava, Vîșhorod
 Pîleava (Pîleava), Buceaci
 Pîleava (Pîleava), Stara Sîneava

 Comuna Pîleava, Buceaci
 Comuna Pîleava, Stara Sîneava

Pîleava


Leoben es un distrito del estado de Estiria (Austria).

División administrativa
El distrito de Leoben se divide en 19 municipios.

Municipios (población año 2018)

Barrios, aldeas y otras subdivisiones del municipio se indican con letras pequeñas.
 Eisenerz
 Gai
 Edling, Gausendorf, Gimplach, Gößgraben, Kurzheim, Oberdorf, Putzenberg, Schardorf, Töllach, Untergimplach, Unterkurzheim, Windischbühel
 Hafning bei Trofaiach
 Hafning bei Trofaiach, Krumpen, Laintal, Rötz, Treffning
 Hieflau
 Jassingau
 Kalwang
 Pisching, Schattenberg, Sonnberg
 Kammern im Liesingtal
 Dirnsdorf, Glarsdorf, Leims, Liesing, Mochl, Mötschendorf, Pfaffendorf, Seiz, Sparsbach, Wolfgruben
 Kraubath an der Mur
 Kraubathgraben, Leising
 Leoben
 Donawitz, Göß, Hinterberg, Judendorf, Leitendorf, Seegraben
 Mautern in Steiermark
 Eselberg, Liesingau, Magdwiesen, Rannach, Reitingau
 Niklasdorf
 Proleb
 Kletschach, Köllach, Prentgraben
 Radmer
 Radmer an der Hasel, Radmer an der Stube
 Sankt Michael in Obersteiermark
 Brunn, Greith, Hinterlainsach, Jassing, Liesingtal, Vorderlainsach
 Sankt Peter-Freienstein
 Hessenberg, Tollinggraben, Traidersberg
 Sankt Stefan ob Leoben
 Kaisersberg, Lichtensteinerberg, Lobming, Niederdorf, Zmöllach
 Traboch
 Madstein, Stadlhof, Timmersdorf
 Trofaiach
 Vordernberg
 Wald am Schoberpaß
 Liesing, Melling

Enlaces externos

Leo

Distrito de Leoben


Peta krajiška divizija NOVJ utemeljena je naredbom Vrhovnog štaba od Prve, Četvrte i Sedme krajiške brigade, 9. studenoga 1942. godine na Glamočkom polju.

Do polovine listopada 1943. godine bila je u sastavu Prvog i (Trećeg bosanskog korpusa), Operativne grupe divizija i Prvog proleterskog korpusa. Od 1. siječnja 1945. godine u sastavu je Prve armije. Sedma brigada je 7. ožujka 1943. izuzeta iz sastava divizije, a diviziji je priključena Deseta krajiška udarna brigada. Od studenoga 1943. do veljače 1944. godine u sastavu divizije bila je Brigada Garibaldi sastavljena od Talijana. Od 20. rujna do kraja listopada 1944. godine u sastavu divizije je 21. srpska brigada, a od 12. prosinca 1944. i Jugoslavenska brigada, utemeljena u Sovjetskom Savezu.

Dana 30. studenoga 1944. u sastav Pete krajiške divizije ušla je i Artiljerijska brigada.

Borbeni put Pete divizije
Nakon osnivanja divizija kao cjelina sudjelovala je krajem studenoga i tijekom prosinca 1942. godine u napadnim djelovanjima protiv Nijemaca i ustaša u dolini Sane i Une. Tijekom Operacija "Vajs I" uspela je spriječiti napredovanje njemačkog 749. puka 717. divizije, a tijekom Operacije "Vajs II" vodila je uspješnu elastičnu obranu od nastupanja 7. SS divizije i 369. legionarske divizije.

Tijekom 1943. divizija je izvršila više uspješnih napada među kojima se ističu zauzimanje Kaknja u lipnju i napad na aerodrom Rajlovac u kolovozu.

Tijekom prosinca 1943. godine divizija je vodila teške manevarske borbe protiv postrojba 5. SS korpusa tijekom operacije "Kugelblic" u istočnoj Bosni.

Od ožujka do svibnja 1944. godine sudjelovala je u nastupanju kroz Srbiju, a zatim u borbama protiv Nijemaca, četnika i muslimanske legije u Sandžaku i istočnoj Bosni. Od početka kolovoza 1944. Peta krajiška divizija borila se pod neposrednim zapovjedništvom Glavnog štaba NOV i PO Srbiju u bitci na Kopaoniku i bitkama u dolini Zapadne Morave, od listopada 1944. do travnja 1945. godine sudjelovala je u borbama na Srijemskom frontu. 17. siječnja 1945. prilikom napadnog udara njemačkog 34. armijskog korpusa divizija je pretrpjela teške gubitke, a neke njene postrojbe su razbijene. Tijekom travnja 1945. sudjelovala je u proboju Srijemskog fronta i oslobađanju Slavonskog Broda.

Izvori

Literatura
 Vojna enciklopedija, Beograd 1975. godina
 Milutin Morača: Peta krajiška divizija, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1985.
 Slobodan Špegar Špego: ILUSTROVANA MONOGRAFIJA PRVE KRAJIŠKE BRIGADE, Beograd 1986.
 PRVA KRAJIŠKA BRIGADA - ZBORNIK SJEĆANjA
 Rade Zorić: ČETVRTA KRAJIŠKA NOU BRIGADA, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1980.
 Sedma krajiška brigada : zbornik sjećanja, Mrkonjić Grad 1978.
 Sedma krajiška brigada : zbornik sjećanja, knj. 2, Beograd 1987.
 Milorad Gončin: U DIMU BARUTA (Deseta krajiška brigada), Vojnoizdavački i novinski centar, Beograd 1990.
 Deseta krajiška brigada - ratna sjećanja 1-2, Beograd 1984.

Divizije NOVJ-a

Peta krajiška divizija NOVJ-a


An Cryptanthus reptans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan José A. Siqueira Filho. An Cryptanthus reptans in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptanthus

Cryptanthus reptans


ගැනිමේඩ්, බ්‍රහස්පතිගේ ස්වාභාවික උපග්‍රහයෙකි. එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති විශාලම ස්වාභාවික උපග්‍රහයා ද වේ. එයට කක්ෂයේ එක් වටයක් යාමට දින හතකට (7) වඩා ස්වල්ප කාලයක් ගතවේ. එය බ්‍රහස්පති ග්‍රහයාගේ සිට හත් වන උපග්‍රහයා මෙන්ම ගැලීලියානු උපග්‍රහයා ද වේ. ගැනිමේඩ්, යුරෝපා හා අයෝ යන චන්ද්‍රයින් සමඟ පිළිවෙලින් 1:2:4 කක්ෂීය අනුනාදය දරයි. එය විෂ්කම්භයෙන් බුධ ග්‍රහයාට වඩා විශාල වුව ද එහි ස්කන්ධය බුධ ග්‍රහයාගෙන් අඩක් පමණ වේ.

ගැනිමේඩ් ග්‍රහයා මූලිකව සකස් වී ඇත්තේ සිලිකේට පාෂාණවලින් හා ජලීය අයිස් වලිනි. එහි අභ්‍යන්තරය යකඩවලින් යුත් ද්වී හරයකින් යුක්තය.එසේම එහි අයිස් ස්ථරවලට මැදිව 200km පමණ පහළින් ලවණ ජලයෙන් යුත් මුහුදක් ඇති බවට ද විශ්වාස කෙරේ. එහි පෘෂ්ඨය ප්‍රධාන භූ ලක්ෂණ දෙකකින් යුක්ත වේ. එහි අඳුරු කොටස වසර බිලියන 4කට වඩා පැරණි යමහල් විවරවලින් සමන්විතය. එය ග්‍රහලෝකයෙන් තුනෙන් පංගුවක් ආවරණය කරයි. එහි ආලෝකමත් කලාපය එතරම් පැරණි නැත. කැපුම් හා ගැටි වලින් වලින් යුක්ත එය ග්‍රහලොවේ ඉතිරිය ආවරණය කරයි. එයට භූ විද්‍යාත්මක හේතුව එතරම් හොදින් නොදන්නා නමුත් එය උදම් උෂ්ණත්වය නිසා ඇති වූ චලන ක්‍රියාකාරකම්වල ප්‍රතිඵලයක් විය හැක.

(magnetosphere) චුම්භක ගෝලයකින් යුත් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති එකම ග්‍රහලෝකය වන්නේ ගැනිමේඩ්ය. ද්වී යකඩ හරය තුළ වු සංවහනය තුළින් එය නිර්මාණය වී ඇතැයි සැලකේ. මෙම ගෝලයෙන් අල්ප කොටසක් බ්‍රහස්පතිගේ වටා පුළුල් චුම්භක ක්ෂේත්‍රය තුළ ගිලී ඇති අතර විවෘත බල රේඛා මගින් එයට සම්බන්ධවේ. මෙම ග්‍රහ වස්තුවට ඔක්සිජන් සහිත වායුගෝලයක් ඇත. එහි O , O2 හා O3  (ඕසෝන්) අන්තර්ගත වේ. පරමාණුක හයිඩ්‍රජන් ඉතාමත් අවම මට්ටමකින් එහි පවතී.එහි වායුගෝලයට අනුරූපව අයන ගෝලයක් පවතීද යන්න තවමත් හෙලිවී නොමැත.

ගැනිමේඩ් චන්ද්‍රයා සොයාගැනීමේ ගෞරවය එය මුලින්ම 1610 දී නිරීක්ෂණය කළ ගැලීලියෝ ගැලිලිට හිමිවේ. එහි නම යෝජනා කරන ලද්දේ ඩිමෝන් මාරිස් නම් අභ්‍යවකාශ විද්‍යාඥයා විසිනි. මිත්‍යා විශ්වාසවලට අනුව සියලුම ග්‍රීක දෙවියන්ගේ කුසලාන දරා සිටින්නා (cupbearer) වන ඩියුස්ගේ ආදරය ලැබාගැනීම වෙනුවෙන් මෙය එනමින් නම් කෙරිණි. පයිනියර් 10 යානයෙන් ආරම්භ ගැනිමේඩ්ව ඉතා ආසන්නයෙන් නිරීක්ෂණය කිරීමට අභ්‍යවකාශ යානා වලට හැකිවි ඇත. වොයේජර් යානයෙන් එහි මැණීමේ කටයුතු සිදු කෙරිණි. ගැලීලියෝ යානයෙන් එහි චුම්භක ක්ෂේත්‍රය හා භූගත මුහුද පිළිබඳව සොයා ගැනුණි. ජුපිටර් අයිස් මුන් ඔබ්ටරය ගැනීමෙන් නිරීක්ෂනාත්මකව නිර්මාණය කල මුත් එම ව්‍යාපෘතියත් (NASA) නාසා ආයතනය විසින් 2005 වර්ෂයේදී අවලංගු කරන ලදී.

බ්‍රහස්පති

ගැනිමීඩ් (චන්ද්‍රයා)


Židovi su nekadašnja etnička i vjerska skupina koja je djelovala u Zvorniku, u Bosni i Hercegovini. Sjedište Židovske općine se nalazilo u Zvorniku.

Povijest

Židovska zajednica u Zvorniku počela se osnivati oko 1845. godine kada su se na ovom području naselile prve obitelji iz Tuzle i Bijeljine. Prema putopisu dr. Ota Blaua, godine 1877. u Zvorniku je živjelo šest židovskih obitelji. S dolaskom austrougarske, u Zvornik su se počeli doseljavati Aškenazi. Prema popisu stanovništva iz 1879. godine, u Zvorniku je živjelo 50 židovskih obitelji. Sefardi i Aškenazi su imali zajedničku sinagogu, koja je podignuta 1902. godine.

Prema popisu iz 1910. godine, u Zvorniku je živjelo 3688 stanovnika, od toga 148 Židova. Pošto se nalazio između dva velika grada, Beograda i Sarajeva, u Zvorniku su Židovi iz ova dva grada održavali susrete. Prvu nogometnu loptu u Zvornik je donio brat Emila Krausa Robert, zajedno s Nikiforom Jovičićem. Prvi nogometni klub bio je Zmaj od Noćaja, osnovan 1933. godine. Godinu dana kasnije osnovan je i nogometni klub Sloga. Pred početak Drugog svjetskog rata gasi se aktivnost oba ova kluba, a umjesto njih osniva se nogometni klub Omladinac. Za klub Zmaj od Noćaja igrali su i Židovi, Rafo Levi i Isidor Bararon.

Poznati trgovci Zvorniku bili su Bela Fischer, Mošima Levi, Najman Hajon, Juda Gottesmann i Estera Babaron. Prvi hotel u Zvorniku, koji se zvao Grad Beč, podignut je za vrijeme austrougarske okupacije, a vlasnik je bio Židov Lazar Krausz, otac Emila Krausza, jedan od rijetkih koji je preživio Drugi svjetski rat i nastavio živjeti u Zvorniku. Herman Günsberger je rođen krajem 19. stoljeća u Zvorniku. Živio je u naselju Rijeka, i uz kuću se nalazila pekara. Petkom se roba iznosila na tržnicu, a najlješi kruh i peciva imao je upravo pekar Günsberger, koji ih je nudio na elegantnom uređenom stolu s platnenim krovom i natpisom Hermanovo pecivo. Od obitelji Günsberger holokaust su preživjele supruga Roza i kćer Sidonija. Aron Gottesmann je prije Drugog svjetskog rata izdržavao svoju četveročlanu obitelj svirajući violinu.

U svibnju 1942. godine ustaše su pokupile i u kamione ugurale muškarce, žene i djecu i predali ih Nijemcima u Šapcu. Svi su na Banjici strijeljani od 19. do 28. svibnja. Pokretna imovina Židova je opljačkana, a nepokretna zaplijenjena. Danas u Zvorniku o nekadašnjem postojanju Židova svjedoče kuće Bele Fischera (danas poslovna zgrada Vodovoda i komunalije), Hanoja Nahmana (koja se nalazi kod centralnog spomenika), Avrama Bararona na Fetiji, sinagoga (koja je sada privatna kuća), te židovsko groblje.

Židovsko groblje
Židovsko groblje u Zvorniku osnovano je 1890. godine uz blagoslov rabina Benjamina Hasana. Karakteristično je po raznim formama i oblicima nadgrobnih elemenata. Na groblju se nalazi oko 80 spomenika od kojih najstariji datira iz 1888. godine. Spomenici su napravljeni od kamena, mramora ili betona. Natpisi na nadgrobnicima uglavnom su dvojezični, isklesani hebrejskim pismom i latiničnim pismom na njemačkom ili hrvatskom jeziku. Prema pisanim podatcima iz 1910. godine, Židovi Sefardi dobro su govorili hrvatskim jezikom te se na njihovim spomenicima mogu uočiti natpisi na lokalnom jeziku dok je za Židove Aškenaze njemački jezik bio materinji i na njihovim spomenicima se nalaze natpisi na njemačkom jeziku. Osim dvojezičnosti, spomenici su karakteristični po različitim motivima koji su uglavnom uklesani u zaglavlju, s prednje strane spomenika. Uglavnom je riječ o Davidovoj zvijezdi, žalosnoj vrbi, maslinovim grančicama ili cvijetnom reljefu. Židovsko groblje u Zvorniku sačuvalo je visok stupanj autentičnosti i predstavlja važno povijesno svjedočanstvo o životu Židova u Zvorniku.

U svibnju 2008. godine podignuta je spomen-ploča u znak sjećanja na Židove Zvornika nastradale i prognane tijekom Drugog svjetskog rata.

Izvori

Vanjske poveznice
 Obećana zemlja na obali Drine

Zvornik
Židovi u Bosni i Hercegovini

Židovi Zvornika


Christian Schrøder som Don Juan er en dansk stumfilm fra 1912 med instruktion og manuskript af Christian Schrøder.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

Christian Schrøder som Don Juan


රොහාන් ගුණරත්න (උපත 1961) යනු ජාත්‍යන්තර ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ විශේෂඥයෙකි. ඔහු,  සිංගප්පූරුවේ  නැංයැං තාක්ෂණික විශ්වවිද්‍යාලයයේ දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය හා ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ පර්යේෂණ සඳහා වන ජාත්‍යන්තර මධ්‍යස්ථානයේ (ICPVTR) අංශ ප්‍රධාන වෙයි. එහි විශාලත්වය අනුව, ICPVTR යනු ලෝකයේ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි පර්යේෂණ පවත්වන හා පුහුණු සපයන මධ්‍යස්ථාන අතුරින් විශාල  එකක් වෙයි.

ගුණරත්න මහතාට විරුද්ධව ඔන්ටාරියෝ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ තීන්දුව
2011 පෙබරවාරි මසදී  ලක්බිම නිවුස් වෙත පළවූ ලිපියක් තුලින් ගුණරත්න මහතා කියා සිටියේ කැනේඩියානු දෙමළ කොංග්‍රසය (කැදෙකො) යනු දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයෙහි පෙරටු සංවිධානයක් බවයි. කැදෙකො විසින් 2014 ජනවාරි 21 දිනදී ගුණරත්න මහතා වෙතින් වන්දි ඉල්ලා නඩු පැවරූ අතර ඔන්ටාරියෝ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු විසින් ගුණරත්න මහතාට එරෙහිව තීන්දුව ප්‍රකාශ කරමින්, කැදෙකො වෙත  වන්දි වශයෙන් $37,000 සහ නඩු ගාස්තු ලෙසින්  $16,000 ගෙවන ලෙස නියම කළේය. මෙම නඩු තීන්දුවෙහිදී, විනිසුරු ස්ටීවන් ඊ. ෆයර්ස්ටෝන් ප්‍රකාශ කර සිටියේ ගුණරත්න මහතා විසින් යෝජනා කර සිටි කරුණු  සැක රහිතව සහ and අප්‍රතිවාදිනීය ලෙසින් "සාවද්‍ය සහ අසත්‍ය" බවයි.

ආශ්‍රිත

රොහාන් ගුණරත්න


Ekpedeme "Ekpe" Friday Udoh (* 20. Mai 1987 in Edmond, Oklahoma) ist ein US-amerikanisch–nigerianischer Basketballspieler, der aktuell bei
Virtus Bologna unter Vertrag steht.

Karriere

College
Er spielte drei Saisons auf dem College, zwei für die Michigan University und eine für die Baylor University. Als Sophomore wurde er ins Big 12 All-Defensive Team gewählt. In seiner Junior-Saison (dritte auf dem College) wurde er zum Big 12 Defensive Player of the Year ernannt und ins Big 12 All-Rookie-Team berufen. Als er vom College in die NBA wechselte, hatte er durchschnittlich 8,4 Punkte, 6,3 Rebounds, 1,5 Assists und 2,8 Blocks im Schnitt in 103 Collegespielen erreichen können.

NBA
Die Warriors zogen ihn, mit hohen Erwartungen, als 6. Spieler in der NBA-Draft 2010. Wegen einer Verletzung am Handgelenk konnte Udoh bis zum 11. Dezember 2010 nicht in einem NBA-Spiel mitspielen. An diesem Tag gab er sein Debüt gegen die Miami Heat. Er wurde drei Minuten vor Schluss eingewechselt und erzielte 2 Punkte. Er konnte jedoch die hochgesteckten Erwartungen nicht erfüllen und wurde am 13. März 2012 zusammen mit Monta Ellis und Kwame Brown im Austausch für Andrew Bogut und Stephen Jackson zu den Milwaukee Bucks getradet.

Im Sommer 2014 unterschrieb Udoh bei den Los Angeles Clippers.

Israel
Aufgrund des NBA-Lockouts 2011, unterschrieb Udoh beim israelischen Klub Bnei haScharon. Er kehrte jedoch nach Ende des Lockouts zu den Warriors zurück.

Türkei
Udoh unterschrieb im Sommer 2015 einen Vertrag bei Fenerbahçe Ülker. Mit Fenerbahçe gewann Udoh 2017 die EuroLeague und wurde am Ende zum EuroLeague Final Four-MVP ausgezeichnet.

Rückkehr in die NBA
Nach dem Gewinn der EuroLeague erhielt Udoh zahlreiche Angebote aus der NBA. Er gab daraufhin seinen Wechsel zu den Utah Jazz bekannt. Udoh spielte zwei Jahre als Backup für Rudy Gobert bei den Jazz. Nach seinem NBA-Engagement schloss er sich den Beijing Ducks in China an.

Sonstiges
Udoh ist Sohn nigerianischer Einwanderer.

Nationalmannschaft
Aufgrund seiner nigerianischen Herkunft, ist Udoh berechtigt für die Nigerianische Basketballnationalmannschaft zu spielen. Mit dieser nahm er an der Basketball-Weltmeisterschaft 2019 teil.

Weblinks

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Nigeria)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Basketballnationalspieler (Nigeria)
Basketballspieler (Vereinigte Staaten)
Basketballspieler (Virtus Bologna)
US-Amerikaner
Nigerianer
Geboren 1987
Mann
Basketballspieler (Fenerbahçe Istanbul)
Basketballspieler (Bnei Herzlia)
Basketballspieler (Beijing Ducks)

Ekpe Udoh


Yunan halk müziği, Yunanlar tarafından Yunanistan, Kıbrıs ve Yunanlar'ın yaşadığı yerlerde söylenen yöresel, etnik müziklerin tümüne verilen isimdir. Yunan halk müziği 12 ayrı bölge altında incelenebilir.

İyon Adaları
İtalyan müziğinin etkileri görülür. Müziklerde mandolin ve gitar kullanılır. Günümüzde klarnet, lavta, violin de kullanılmaktadır. Halk dansları olarak tsirigotikos, ballos, ai yiogis, kerkyraikos ve kato sto yialo oynanır.

Ege Adaları
Nisiótika olarak da adlandırılır. Türk sanat müziği ile benzerlikler göstermektedir. Enstrümanlar kemençe, klarnet, gitar ve violindir.

Halk dansları olarak chiotikos, stavrotos, ballos syrtos, ve ikariotikos oynanır.

Cyclades adaları
Müziklerde violin ve kemençe kullanılır. Nikos Ikonomidhes, Nikos Hatzopoulos ve Stathis Koukoularis bu tarz müzikler yapmaktadır.

Oniki ada
Girit müziği etkisi görülür. Halk dansları olarak trata, ballos, syrtos, issos ve syrtos rodou oynanır.

Girit
Kárpathos adası, Khálki adası, Kássos adası ve Girit'te en önemli enstrüman kemençedir. Kárpathos adasında lavta, mandolin ve gayda kullanılır. Halk dansları olarak syrtos, maleviziotikos, haniotikos, pentozalis ve laziotikos oynanır.

Peloponnesos
Halk dansları olarak kariatidon ve tsakonikos oynanır.

Epir
Arnavut müziği ile benzerlikler gösterir. Enstrüman klarnettir. Halk oyunları olarak menousis, fisouni, podhia, sta dio, sta tria, zagorisios, kentimeni, koftos, yiatros ve tsamikos oynanır.

Ege Makedonyası
Halk dansları olarak samarinas, akritikos, baidouska (payduşka), gaida, macedonikos antikristos, leventikos, mikri eleni, partalos, kastorianos ve sirtos macedonias oynanır.

Teselya
Halk dansları olarak klistos, tai-tai, pilioritikos, svarniara, sta tria ve karagouna oynanır.

Batı Trakya
Enstrumanlar gayda, kemençe, akordion dur. Halk oyunları olarak tripati, sfarlis, souflioutouda, zonaradikos, kastrinos, syngathistos, baintouska ve apadiasteite sto xoro oynanır. Türkler tarafından Türkiye Trakya bölgesi (Süleyman Aga, Bahçelerde börülce gibi) ile aynı oyunların yanında halay tarzı oyunlar da oynanır.

İzmir ve İç Anadolu
1923 mübadelesi ile bu bölgelerden giden rumlar tarafından oynanılır. Halk dansları olarak Zeybek, Kasap havası, Kaşık havası oynanır.

Dış bağlantılar
 Domna Koundouri - Tzivaeri

Yunan halk müziği


Mexican cinema dates to the late nineteenth century during the rule of President Porfirio Díaz. Seeing a demonstration of short films in 1896, Díaz immediately saw the importance of documenting his presidency in order to present an ideal image of it. With the outbreak of the Mexican Revolution in 1910, Mexican and foreign makers of silent films seized the opportunity to document its leaders and events. From 1915 onward, Mexican cinema focused on narrative film.

During the Golden Age of Mexican cinema from 1936 to 1956, Mexico all but dominated the Latin American film industry.

The Guadalajara International Film Festival is the most prestigious Latin American film festival and is held annually In Guadalajara, Mexico. Mexico has twice won the highest honor at the Cannes Film Festival, having won the Grand Prix du Festival International du Film for María Candelaria in 1946 and the Palme d'Or in 1961 for Viridiana, more than any other Latin American nation.

In 2019, Roma became the first Mexican film and fourth Latin American film to win the Oscar for best foreign language film. Roma also won the BAFTA Award for Best Film at the 72nd British Academy Film Awards.

Emilio "El Indio" Fernández was rumored to be the model for the Academy Award of Merit, more popularly known as the Oscar statuette. According to the legend, in 1928 MGM's art director Cedric Gibbons, one of the original Motion Picture Academy members, was tasked with creating the Academy Award trophy. In need of a model for his statuette, Gibbons was introduced by his future wife, actress Dolores del Río, to Fernández. Reportedly, Fernández had to be persuaded to pose nude for what is today known as the "Oscar".

History

1896–1911: Silent films; the Porfiriato
Shortly after the first moving picture was viewed in 1895 using Thomas Edison's kinetoscope and the invention of the cinematographe projector by Auguste Lumière, Mexicans began queuing in cinemas in the capital to see international one-minute films such as The Card Players, Arrival of a Train, and The Magic Hat. The cinematograph arrived to Mexico seven months after its first projection in France, brought in by Claude Ferdinand Bon Bernard and Gabriel Veyre (the latter had been contracted by the Lumierè brothers to spread the cinematograph across México, Venezuela, the Guaianas and the Antilles). Mexico entered production in the silent film industry with several movies, but many of the films up to the 1920s have been lost and were not well documented.

Film in México continued to expand quickly after its arrival in Mexico. On 6 August 1896, President Porfirio Díaz invited Bon Bernard and Veyre to his residence at Chapultepec Castle, and eight days later, the first projection for the press was made in what is now Madero Street. This projection included films by the Lumierè brothers such as L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat, and on 15 August, a projection was made for the general public.

President Díaz recognized the importance of cinema and appeared in many films placing him at the center of action with his cabinet ministers; in a parade; and in the zócalo. In 1906, he is seen in La entrevista de los presidentes Díaz-Taft, the first-ever meeting of a U.S. president with Mexico's, one of the first filmed reportages produced in Mexico. It was filmed by the Alva brothers. The first fiction film to be created in Mexico was based on a recreation of the duel between two deputies, called Duelo a pistola en el bosque de Chapultepec (Gun duel in the Chapultepec forest).

Mexican cinema continued to become more available across the country, thanks in part to businessmen such as Guillermo Becerril, Carlos Mongrand and Salvador Toscano. The origin of early Mexican film-making is generally associated with Salvador Toscano Barragán, who introduced the filmed reportage. In 1898 Toscano made the country's first film with a plot, titled Don Juan Tenorio. During the Mexican Revolution, Toscano recorded several clips of the battles, which would become a full-length documentary in 1950 under the title Memories of a Mexican, assembled by his daughter. Other short films were either created or influenced from French film-makers.

By 1906, 16 movie theaters opened their doors to accommodate the popularity of cinema in Mexico City. Carpas, or tent shows, were popular beginning in 1911 where lower-class citizens would perform picaresque humor and theatrical plays, a place for training for aspiring actors. Politically affiliated films appeared in 1908; these would be deemed propagandistic by today's standards. Significant battles were filmed and broadcast during the Revolution, which fueled Mexicans' excitement in cinema. In addition, the first intents to formalize the Mexican cinematic industry were made between 1905 and 1906, with the creation of the first Mexican distributing companies. Some of the most important companies were Empresa Cinematográfica Mexicana, American Amusement Company, Compañía Explotadora de Cinematógrafos and Unión Cinematográfica.

1911–1917: The Mexican Revolution

The popularity that cinema had experienced in the early 20th century continued to grow, and by 1911 fourteen new movie houses were built. During this period documentary techniques were mastered, as is evident in the Alva brothers' production entitled Revolución orozquista (1912). The film was shot in the camps of the rebel and federal forces during the battle between General Victoriano Huerta and the rebel leader Pascual Orozco.

The rise of cinema plateaued due to the lack of distributors and the difficulty to make new material. This in addition to the dangers that the inflammability of film resulted in the closing of many of the Carpas.  The cinematic industry was reduced to small companies, with Carlos Mongrand standing out because of films such as Desfiles de tropas en San Luis Potosí, Carnaval de Mérida and Aventuras del sexteto Uranga.

Despite the relative advancement of cinema during this period, the moralistic and paternalist ideology of President Madero led to his campaign to save the lower classes from immorality through censorship. In late September and early October 1911, city council members appointed additional movie house inspectors, whose wages would be paid by the exhibitioners. Furthermore, the head of the Entertainment Commission, proposed the implementation of censorship; however, Victoriano Huerta's coup d'état in the Ten Tragic Days of February 1913 prevented the move to legislate censorship.

Although Huerta's rule was brief, from February 1913 to July 1914, Mexican cinema experienced significant changes within this period such as the further establishment of censorship and a shift away from documentary films to entertainment films. The Alva brothers' production of Aniversario del fallecimineto de la suegra de Enhart ("Anniversary of the Death of Enhart's Mother-in-Law") is indicative of the change in the aim of Mexican cinematographers. The Alva brothers produced films such as La entrada de Madero a la capital ("Entry of Madero in the Capital)  with the use of Indalecio Noriega Colombres's inventions, which allowed for a phonograph to be synchronized with the images projected.

In regards to censorship, the Huerta government imposed a moral and political decree of censorship in approximately June 1913. This decree was imposed a few days after convencionista soldiers shot at the screen during a viewing of El aguila y la serpiente. The decree stated that films that showed the following were prohibited: "views representing crimes, if they do not include punishment of the guilty parties, views which directly or indirectly insult an authority or person, morality or good manners, provoke a crime or offence, or in any way disturb the public order (Mora 70)."

As a result of the limitations placed on film content as well as the radicalization of the parties involved in the armed conflicts, cameramen and producers began to display their opinion through the films they produced. For instance, favoritism towards the Zapatistas was illustrated in the film Sangre Hermana (Sister Blood, 1914). Due to the sensational content of this film, it is evident that the producers had no interest in displaying the events in such a way that the audience could come to their own conclusions.

1917–1936: Post-revolutionary film making and first sound film

The cinematic productions of this period were reflective of the Italians style film d'art, which were fiction-based melodramas. The film La Luz (The Light, Ezequiel Carrasco, 1917, starring Emma Padilla) was the first film that attempted to adopt this style, even though it was viewed as a plagiarism of Piero Fosco's Il Fuoco. Paranaguá attributes the influence that the Italian had on the Mexican cinema with the similarities between the situations of both countries. Both countries were in a state of chaos and disorder – there was a war in Italy and a revolution in Mexico (Paranaguá 70). Once again censorship was re-established on October 1, 1919. Films which illustrated acts of immortality or induced sympathy for the criminal were prohibited.

In 1917, the former vaudeville star Mimí Derba, founded the Azteca Studios, which produced notable films between 1917 and 1923. The most successful of these was En defensa Propia (1921).

Government budget had to be trimmed as a result of the rebellion and cinematographic departments of the Ministry of Education and Agriculture were cut. By 1924, narrative films were at an all-time low since 1917.

During the 1920s very few movies were produced, given the political climate that was still very unsettled and the resurgence of the American film industry after World War I.  Notable Mexican movie stars moved to the United States. Stars such as Ramón Novarro, Dolores del Río and Lupe Vélez, became principal stars of notable Hollywood films in the 1920s and 30s. Other Mexican stars appeared in numerous movies which were merely Spanish-language versions of Hollywood movies.

In 1994, the Mexican magazine Somos published a list of "The 100 best movies of the cinema of Mexico" in its 100th edition. The oldest film selected was "El automóvil gris" (). To make the selection, the magazine invited 25 specialists in Mexican cinematography, among which critics stand out Jorge Ayala Blanco, Nelson Carro and Tomás Pérez Turrent, the historians Eduardo de la Vega Alfaro and Gustavo García Gutiérrez. The top twelve films in order chosen from the best and on are Let's Go with Pancho Villa, Los Olvidados, Godfather Mendoza, Aventurera, A Family Like Many Others, Nazarín, El, The Woman of the Port, The Place Without Limits, Here's the Point, Champion Without a Crown, and Enamorada.

In the 1930s, once peace and a degree of political stability were achieved, the film industry took off in Mexico and several movies still experimenting with the new medium were made. Hollywood's attempt at creating Spanish language films for Latin America failed mainly due to the combination of Hispanic actors from different ethnicities exhibiting various accents unfamiliar to the Mexican people. Early Mexican cinematographers were influenced and encouraged by Soviet director Sergei Eisenstein's visit to the country in 1930.

In 1931 the first Mexican talkie movie, an adaptation of the Federico Gamboa's novel Santa, directed by Antonio Moreno and starred by the Mexican-Hollywood star Lupita Tovar, was realized. Until Sergei Eisenstein's ¡Que viva México! (1931), Mexican audiences were exposed to popular melodramas, crude comedies, as well as Spanish-language versions of Hollywood movies.

Eisenstein's visit to Mexico inspired directors like Emilio Fernández and cameraman Gabriel Figueroa, and the number of Mexican-made films increased and improved. During the 1930s the Mexican film industry achieved considerable success with movies like La Mujer del Puerto (1934), Fred Zinnemann's Redes (1934), Janitzio (1934), and Dos Monjes (1934).

1936–1956: The Golden Age

The so-called Golden Age of Mexican cinema began in 1936 with the premiere of Allá en el Rancho Grande, and ended in 1956.

During the 1940s the full potential of the industry developed. Actors and directors became popular icons and even figures with political influence on diverse spheres of Mexican life. The industry received a boost as a consequence of Hollywood redirecting its efforts towards propagandistic films and European countries focusing on World War II, which left an open field for other industries.

Mexico dominated the film market in Latin America for most of the 1940s without competition from the United States film industry. During World War II, movie production in Mexico tripled. The fact that Argentina and Spain had fascist governments made the Mexican movie industry the world's largest producer of Spanish-language films in the 1940. Although the Mexican government was reactionary, it encouraged the production of films that would help articulate a true Mexican identity, in contrast to the view often seen in Hollywood movies. In the late 1940s and 50s, the government become more involved in promoting distribution of films.

The Golden Age of Mexican cinema took place during the 1940s and beyond. The most prominent actor during this period was Mario Moreno, better known as Cantinflas. The film Ahí está el detalle in 1940 made Cantinflas a household name and he became known as the "Mexican Charlie Chaplin". His films were ubiquitous in Spain and Latin America and influenced many contemporary actors. Not until the appearance of "Tin-Tan" in the late 1940s did his popularity wane.

Mexican actresses also were a focus in Mexican cinema. Sara García was the "grandmother of Mexico". Her career began with silent films in 1910, moved to theatre, and ultimately the film that made her famous, No basta ser madre (It's Not Enough to be a Mother) in 1937. Dolores del Río, another dramatic actress, became well known after her Hollywood career in the 1930s and for her roles in a couple of films directed by Emilio Fernández.

Stock characters also began to form during the Golden Age. The charro, plead, and the poor peasant are common characters throughout many films.

María Félix (well known as "La Doña"), was a big star after her role in the movie Doña Bárbara in 1943. She gained a higher popularity in European countries.

In 1943, the Mexican industry produced seventy films, the most for a Spanish speaking country. Two notable films released in 1943 by director Emilio Fernández were Flor silvestre (1942) and María Candelaria (1944), both films starring prestigious Hollywood actress Dolores del Río. The movies were triumphs for the director and for internationally acclaimed cinematographer, Gabriel Figueroa especially with María Candelaria winning the top prize at the Cannes Festival. Other celebrated Fernández films were La perla (1945), Enamorada (1946), the American-Mexican production The Fugitive (1947), directed with John Ford, Río Escondido (1947), La Malquerida (1949) and Pueblerina (1949).

In 1948 there was another "first" for Mexican cinema: The trilogy of Nosotros los Pobres, Ustedes los ricos and Pepe el Toro, starring Mexican icons Pedro Infante and Evita Muñoz ("Chachita") and directed by Ismael Rodríguez.

The only other comedian with the same level of popularity as Cantinflas was German Valdez "Tin-Tan". Tin-Tan played a pachuco character appearing with a zoot suit in his films. Unlike Cantinflas, Tin-Tan never played as a pelado, but as a Mexican-American. He employed pachuco slang in many of his movies and frequently used Spanglish, a dialect that many Mexican residents disdained.

In the middle of the 1940s, the Spanish director Juan Orol started the production of films with Cuban and Mexican dancers. This cinematographic genre was named "Rumberas film", and was very popular with the Latin American audiences. The stars of this exotic genre were María Antonieta Pons, Meche Barba, Ninón Sevilla, Amalia Aguilar and Rosa Carmina.

Other relevant films during these years include Espaldas mojadas (Wetbacks) by Alejandro Galindo, Aventurera a melodrama starred by Ninón Sevilla, Dos tipos de cuidado (1951), El Rebozo de Soledad (1952) and Los Olvidados (The Young and the Damned) (1950), a story about impoverished children in Mexico City directed by the Mexican of Spanish ascendent director Luis Buñuel, a very important figure in the course of the Mexican Cinema of the 1940s and 1950s. Some of the most important Buñuel's films in his Mexican period are Subida al cielo (1952), Él (1953), and Ensayo de un crimen (1955).

The themes during those years, although mostly conventional comedies or dramas, touched all aspects of Mexican society, from the 19th century dictator Porfirio Díaz and his court, to love stories always tainted by drama.

1960s through 1980s
See: Luchador films, Ficheras films

During the 1960s and 1970s many cult horror and action movies were produced with professional wrestler El Santo among others.
Luis Buñuel released his last Mexican films: El ángel exterminador (1962) and Simón del desierto (1965).

In the late 1960s and early 1970s the work of notable Mexican young directors flourished: Arturo Ripstein (El castillo de la pureza–1972; El lugar sin límites–1977), Luis Alcoriza (Tarahumara–1965; Fé, Esperanza y Caridad–1973), Felipe Cazals (Las poquianchis–1976–; El Apando–1976), Jorge Fons (los cachorros–1973–; Rojo Amanecer −1989), Paul Leduc (Reed, Mexico insurgente −1972-; Frida, Naturaleza Viva), Alejandro Jodorowski (El topo– 1970–; Santa Sangre–1989), the Chilean Miguel Littin (Letters from Marusia–1976), Jaime Humberto Hermosillo (La pasión según Berenice–1972–; Doña Herlinda y su hijo–1984) and many others. His films represented Mexico in notable international film festivals.
American directors as John Huston realized some Mexican-set English language films (e.g., Under the Volcano–1984).

What is now Videocine was established in 1979 as Televicine by Emilio Azcarraga Milmo, whose family founded Televisa, with which Videocine is co-owned. The company became the largest producer and distributor of theatrical movies in Mexico and remains such today. By the time of Videocine's establishment, it had become the norm for a Mexican movie to reach its largest post-theatrical audience through television carriage rights with any of the Televisa networks.

The 1961 film The Important Man (original title Animas Trujano) was nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film and a Golden Globe Award for Best Foreign Language Film in 1962. The 1965 film Always Further On won the FIPRESCI Prize at the 1965 Cannes Film Festival. The film was also selected as the Mexican entry for the Best Foreign Language Film at the 38th Academy Awards, but was not accepted as a nominee. Some films nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Films of the time are the 1960 Macario, 1962 The Pearl of Tlayucan (original title Tlayucan), 1975 Letters from Marusia (original title Actas de Marusia).

Nuevo Cine Mexicano (New Mexican Cinema)

Mexican cinema suffered through the 1960s and 70s, until government sponsorship of the industry and the creation of state supported film helped create Nuevo Cine Mexicano (New Mexican Cinema) in the 1990s. The period spanning the 1990s to the present has been considered as the prime era of the New Mexican Cinema.

It first took place with high quality films by Arturo Ripstein, Alfonso Arau, Alfonso Cuarón, and María Novaro. Among the films produced at this time were Solo con tu pareja (1991), Como agua para chocolate (Like Water for Chocolate) (1992), Cronos (1993), El callejón de los milagros (1995), Profundo carmesí (1996), Sexo, pudor y lágrimas (Sex, Shame, and Tears) (1999), The Other Conquest (2000), and others such as La Misma Luna (2007).

More recent are Amores perros by Alejandro González Iñárritu, Y tu mamá también by Alfonso Cuarón, El crimen del Padre Amaro by Carlos Carrera, Arráncame la vida by Roberto Sneider, Biutiful (2010) (also directed by Iñárritu), Hidalgo: La historia jamás contada (2010), Instructions Not Included (2013), Cantinflas (2014), and the remake of the 1975 Mexican horror film Más Negro que la Noche (Blacker Than Night) (2014) and also the first 3D film of Mexico.

In the latest years it was noticed the increasing success of a group of Mexicans in Hollywood cinema, specially with directors Alfonso Cuaron, Alejandro Gonzalez Inarritu and Guillermo del Toro as well as cinematographer Emmanuel Lubezki. All three directors had won both the Academy Award and the Golden Globe for Best Director and Lubezki won both prizes for Best Cinematography for three consecutive years. The 3 directors have frequently been cited as the "Three Amigos of Cinema", while Lubezki's innovative style of cinematography made critics often call him one of the greatest directors of photography of all time.

For the other side the success of the films Nosotros los Nobles and Instructions Not Included in 2013, gave way to the development of similar projects trying to focus on the use of known Mexican TV stars such as Omar Chaparro, Adal Ramones or Adrian Uribe. The majority of them are romantic comedies focused on telenovela-style stories.

This, however, should not prevent the success of other directors in the development of dramatic films, such as Carlos Reygadas and Alonso Ruizpalacios.

In 2017, Alfonso Cuaron travelled back to Mexico to film his most intimate film, Roma. The film, distributed by Netflix went on critical acclaim and was the second Mexican movie to win the Golden Globe as Best Foreign Language Film, while Cuaron got the Best Director award. Also it becomes the first Mexican movie to be nominated to both Best Film and Best Foreign Language Film in the Academy Awards, while getting a total of 10 nominations including Best Actress for mixtec actress Yalitza Aparicio and Best Supporting Actress for Marina de Tavira.

Mexploitation subgenre

A Mexican cinema subgenre is the Mexploitation subgenre, itself part of the Mexican action films genre. A second sub-genre within this sub-genre is the narco-filme, films about fictional drug cartels battling the police and each others. During 2019, Bancomext announced the financing of up to 50 percent of the film-making costs of many films, including Mexican action films. Mexican action film stars include the Almada brothers, Fernando and Mario Almada, Jorge Rivero, Rosa Gloria Chagoyán (Lola la Trailera), the Dominican Republic-born Andres Garcia, Bernabe Melendrez and Max Hernandez Jr.

Role of women

Women filmmakers in Latin America, specifically Mexico suffered from absolute neglect by the film industry and audience. Mimí Derba founded one of the first Mexican production companies, Azteca Films. She had a successful career in vaudeville before entering films. Derba was the first female director in Mexico. Then Matilde Landeta was a Mexican filmmaker and screenwriter, who was the first female to serve in those roles during the Golden Age of Mexican cinema. Her films focused on the portrayal of strong, realistic female protagonists in a patriarchal world. Landeta won an Ariel Award in 1957 for Best Original Story for the film El camino de la vida which she co-wrote with her brother Eduardo. The film also won the 1957 Golden Ariel, the Silver Ariel Film of Major National Interest and Best Direction and two other awards in 1956 in the Berlin International Film Festival under the name of Alfonso Corona Blake.

Movies in this period often featured strong maternal characters, while maintaining the idea of feminine inferiority to men. This perpetuated the belief that women could only reach the same level of agency as men in the process of aging and becoming a mother or grandmother. This is seen in movies such as Los tres Garcia (1947) and Lupe Balazos (1964). In much of the cinema of this time, women were depicted as being dependent on men for protection and fulfillment. This mirrored much of the cultural sentiment prior to the 1960s.

Many of the female characters in these films were powerless. Not only inferior to male characters, they were easily put down by communities as a whole and easily shunned. A prime example of this story is in María Candelaria (1944). In this specific film, María was an innocent character who was shamed for the reputation of another character. A miscommunication occurred that cost her her life. This is a common pattern in Cinema of Mexico at this time because of the belittlement of women.

In the 1980s and 90s, things started to take a turn. Women filmmakers in Mexico finally got the opportunity to create and produce professional feature films. The most popular two would be El secreto de Romeila (1988) directed by Busi Cortés and Los pasos de Ana (1990) by Marisa Sistach. These two feature films were considered the doors that opened opportunity for women filmmakers in Mexico as well as created a new genre that people were not familiar with, labeled as 'women's cinema'. The phenomenal growth of 'women's cinema', not only meant that there would be an infinite expansion in the list of female names as filmmakers or creators; in reality, it created a daunting cinematic genre by objectifying women as well as displacing them within the film industry.

Most of the female filmmakers in Mexico identify as feminists. The primary reason for many of them to commit to being filmmakers was to depict stories of women in their original and true essence as well as to strive in readapting roles of females on the Mexican screen. According to Patricia Torres San Martín, an honorable film scholar, there is a new theme emerging within the film industry in Mexico which is known as the 'new female identity'. This new structural change in cinema created a geographical cultural change in Mexico due to its new emerged eye-opening concept in the film industry. One of Maria Novaro first short films (a school work: An Island Surrounded by Water, 1984) was acquired by the Museum of Modern Art in New York for its permanent film collection and was distributed in the United States by Women Make Movies. Maria's 1994 El Jardín del Edén () obtain her a second nomination for the Ariel Award for Best Picture the first for a woman in Mexico. In the Garden of Eden, three very different women find themselves in the Mexican-American border town of Tijuana, each with her own goal. The women: struggling artist Elizabeth (Rosario Sagrav), Jane (Renée Coleman), who's looking for her brother, and Serena (Gabriela Roel), a widow who just arrived in town with her family. Although the trio come from different cultural backgrounds—Serena is Mexican, Jane is American and Elizabeth is Mexican-American—all three are similarly in search of a new direction.

Mariana Chenillo became the first female director to win an Ariel Award for Best Picture back in 2010 for the film Nora's Will. The Ariel is the Mexican Academy of Film Award. In cinema, it is considered Mexico's equivalent to the Academy Awards ("Oscars") of the United States. The film gives a mysterious photograph left under the bed will lead to an unexpected outcome which will remind us that sometimes the greatest love stories are hidden in the smallest places. Issa López wrote the scripts for several film features, three of them produced in Mexico by the Major Hollywood Studios, and two of those directed by herself; Efectos Secundarios (Warner Bros., 2006) and Casi Divas Almost Divas (Sony Pictures, 2008). Casi Divas is the only Mexican movie to be scored by acclaimed Hollywood composer Hans Zimmer. Makes her a Mexican filmmaker, one to watch.

Active Mexican cinema personalities

Actors

 Elsa Aguirre
 Amalia Aguilar
 Alma Rosa Aguirre
 Rosa Carmina
 Rosita Quintana
 "Tongolele"
 Silvia Pinal
 Anabelle Gutiérrez
 María Victoria
 Ana Luisa Peluffo
 Lorena Velázquez
 Elsa Cárdenas
 Ignacio López Tarso
 Angélica María
 Aurora Clavel
 Isela Vega
 Hugo Stiglitz
 Julissa
 Lucha Villa
 Enrique Guzmán
 Jacqueline Andere
 Alberto Vázquez
 Eric del Castillo
 César Costa
 Ana Martín
 Andres García
 Enrique Rocha
 Valentín Trujillo
 Jorge Rivero
 Elpidia Carrillo
 María Rojo
 Ofelia Medina
 Carlos Bracho
 Carmen Salinas
 Verónica Castro
 Delia Casanova
 Diana Bracho
 José Alonso
 Lucía Méndez
 Patricia Reyes Spíndola
 Héctor Bonilla
 Alma Delfina
 Manuel Ojeda
 Jose Carlos Ruíz
 Gonzalo Vega
 Tina Romero
 Blanca Guerra
 Sylvia Pasquel
 Angélica Aragón
 Lumi Cavazos
 Arcelia Ramírez
 Zaide Silvia Gutiérrez
 Daniel Giménez Cacho
 Bruno Bichir
 Demián Bichir
 Salma Hayek
 Eugenio Derbez
 Adriana Barraza
 Jesús Ochoa
 Cecilia Suárez
 Damián Alcázar
 Gael García Bernal
 Ana de la Reguera
 Bárbara Mori
 Diego Luna
 Martha Higareda
 Diego Boneta
 Alfonso Herrera
 Ana Claudia Talancón
 Sandra Echeverría
 Karla Souza
 Eduardo Verástegui
 Kate del Castillo
 Kuno Becker
 Lupita Nyong'o
 Jaime Camil
 Marina de Tavira
 Yalitza Aparicio
 Eiza González
 Tenoch Huerta Mejia

Directors

 Antonio Chavez Trejo
 César A. Amigó
 Carlos Carrera
 Felipe Cazals
 Alfonso Cuarón
 Carlos Cuarón
 Guillermo del Toro
 Gonzalo de la Torre
 Fernando Eimbcke
 Jorge Fons
 Alejandro González Iñárritu
 Julián Hernández
 Carlos Hernández Vázquez
 Antonino Isordia
 Alejandro Jodorowsky
 Leopoldo Laborde
 Paul Leduc
 Rodrigo Plá
 Fernando Méndez
 Mauro Mueller
 Maria Novaro
 Miguel A. Reina
 Gabriel Retes
 Carlos Reygadas
 Arturo Ripstein
 Carolina Rivas
 Carlos Salces
 Antonio Serrano
 Alejandro Springall
 José Antonio Torres
 Alfredo Zacarías
 Michel Franco
 Alejandro Gómez Monteverde

Gallery

Cinematographers
 Gabriel Beristain
 Henner Hofmann
 Emmanuel Lubezki
 Guillermo Navarro
 Rodrigo Prieto

Composers
 Victor Hernández Stumpfhauser
 Leoncio "Bon" Lara
 Mario Lavista

Deceased Mexican Cinema Personalities

Actors

 Elena Sánchez Valenzuela- First Mexican movie star    †
 Mimí Derba   †
 Lupita Tovar   †
 Emma Roldán   †
 Sofía Álvarez   †
 Dolores Camarillo   †
 Andrea Palma   †
 Domingo Soler   †
 Stella Inda   †
 Juan Orol   †
 María Luisa Zea   †
 José Mojica   †
 Amparo Arozamena   †
 Esther Fernández   †
 Anita Blanch   †
 Pedro Armendáriz   †
 Tito Guízar   †
 Carlos López Moctezuma   †
 René Cardona   †
 Cantinflas   †
 Arturo de Córdova   †
 Joaquín Pardavé   †
 Lupe Vélez   †
 Jorge Negrete   †
 Gloria Marín   †
 Mapy Cortés   †
 Ángel Garasa   †
 Emilio Fernández   †
 Isabela Corona   †
 Sara García   †
 Emilio Tuero   †
 Ramón Novarro   †
 María Elena Marqués   †
 Fernando Soler   †
 Leticia Palma   †
 Julián Soler   †
 Miguel Inclán   †
 Antonio Badú   †
 María Félix   †
 María Elena Velasco   †
 Beatriz Aguirre   †

 María Antonieta Pons   †
 Lupe Mayorga   †
 Tito Junco   †
 Andres Soler   †
 Dolores del Río – First Mexican international star    †
 Ricardo Montalbán   †
 Delia Magaña   †
 Gilbert Roland   †
 Katy Jurado – First Mexican Academy Award nominee   †
 Rita Macedo   †
 Carmen Montejo   †
 Pedro Infante   †
 Anthony Quinn – First Mexican Academy Award winner   †
 Eva "Chachita" Muñoz   †
 Emilia Guiú   †
 Roberto Cañedo   †
 Víctor Junco   †
 Luis Aguilar   †
 Meche Barba   †
 Ernesto Alonso   †
 Rosario Granados   †
 Tin Tan   †
 Marga López   †
 Prudencia Grifell   †
 Columba Domínguez   †
 Rafael Banquells   †
 Fannie Kauffman "Vitola"    †
 Fernando Fernández   †
 Miroslava   †
 Ninón Sevilla   †
 Libertad Lamarque   †
 Joaquín Cordero   †
 Marcelo Chávez   †
 Blanca Estela Pavón   †
 Rita Montaner   †
 Lilia Prado   †
 Arturo Martínez   †
 Martha Roth   †
 Magda Guzmán   †

 Rodolfo Acosta   †
 Su Muy Key   †
 Silvia Derbéz   †
 Rebeca Iturbide   †
 Roberto Cobo   †
 Chula Prieto   †
 Jorge Mistral   †
 Ramón Gay   †
 Adalberto Martínez   †
 Arturo Soto Rangel   †
 Rubén Rojo   †
 Linda Christian   †
 Ariadne Welter   †
 Lilia del Valle   †
 Antonio Espino "Clavillazo"    †
 Enrique Rambal    †
 Ana Bertha Lepe    †
 Evangelina Elizondo    †
 Sara Montiel    †
 Eulalio González "Piporro"    †
 Irasema Dilián    †
 Antonio Aguilar    †
 Maricruz Olivier    †
 Lucy Gallardo    †
 Germán Robles    †
 Jaime Fernández    †
 Francisco Rabal    †
 Pina Pellicer    †
 Teresa Velázquez    †
 Julio Alemán    †
 Rodolfo Guzmán Huerta "El Santo"    †
 Alejandro Muñoz Moreno "Blue Demon"    †
 Fanny Cano    †
 Claudio Brook †
 Mauricio Garcés    †
 David Reynoso    †
 Enrique Álvarez Félix    †
 Barbara Angely     †
 Pedro Armendáriz Jr.     †
 Mario Almada      †
 Rosita Fornés †

Directors

 Luis Alcoriza   †
 Luis Buñuel   †
 Arcady Boytler   †
 Julio Bracho   †
 Juan Bustillo Oro   †
 René Cardona   †
 René Cardona Jr.   †
 Miguel Contreras Torres   †
 Rafael Corkidi   †
 Miguel M. Delgado   †
 José Díaz Morales   †
 Emilio ("El Indio") Fernández   †
 Fernando de Fuentes   †
 Alejandro Galindo   †
 Roberto Gavaldón   †

 Rogelio A. González   †
 Servando González   †
 Alberto Gout   †
 Jaime Humberto Hermosillo   †
 Mario Hernández   †
 Miguel Morayta   †
 Juan Orol   †
 Matilde Landeta   †
 Ismael Rodriguez   †
 Julio Bracho   †
 Ninón Sevilla   †
 Gilberto Martínez Solares   †
 Carlos Enrique Taboada   †
 Salvador Toscano   †
 Miguel Zacarías   †

The Dictionary of Mexican Cinema Directors published by the Cineteca Nacional México provides an archive of Mexican filmmakers since silent movies to actuality, and provides data, investigations, information and news.

Cinematographers
 Gabriel Figueroa   †
 Alex Phillips   †

Composers
 Gonzalo Curiel  †
 Manuel Esperón   †
 Agustín Lara   †
 Raúl Lavista   †

See also

 Ariel Award
 List of highest-grossing Mexican films
 Lists of Mexican films
 Academia Mexicana de Artes y Ciencias Cinematográficas Mexican Academy of Film
 Horror films of Mexico
 Oaxaca FilmFest
 Expresión en Corto International Film Festival
 Television in Mexico
 List of cinema of the world
 List of film festivals
 Lost film

References

Further reading

 Ayala Blanco, Jorge (1997) La aventura del cine mexicano: En la época de oro y después ed. Grijalba

De los Reyes, Aurelio. Los orígenes del cine en México (1896-1900). Mexico City: UNAM 1973.
De los Reyes, Aurelio. Un medio siglo de cine mexicano (1896-1947). Mexico City: Trillas 1987.
De los Reyes, Aurelio, David Ramón, María Luisa Amador, and Rodolfo Rivera. 80 años de cine en México. Mexico City: UNAM 1977.
 García Riera, Emilio (1986) Época de oro del cine mexicano Secretaría de Educación Pública (SEP)
 García Riera, Emilio (1992–97) Historia documental del cine mexicano Universidad de Guadalajara, Consejo Nacional para la Cultura y las Artes (CONACULTA), Secretaría de Cultura del Gobierno del Estado de Jalisco y el Instituto Mexicano de Cinematografía (IMCINE)
 García Gustavo y AVIÑA, Rafael (1993) Época de oro del cine mexicano ed. Clío
 Herschfield, Joanne (1996) Mexican Cinema, Mexican Woman (1940–1950) University of Arizona Press
 Maciel, David R. Mexico's Cinema: A Century of Film and Filmmakers, Wilmington, Delaware: SR Books, 1999.
 Mora, Carl J. Mexican Cinema: Reflections of a Society, 1896–2004, Berkeley: University of California Press, 3rd edition 2005.
 Noble, Andrea, Mexican National Cinema, Taylor & Francis, 2005,
 Paranguá, Paulo Antonio (1995) Mexican Cinema British Film Institute (BFI) Publishing en asociación con el Instituto Mexicano de Cinematografía (IMCINE) y el Consejo Nacional para la Cultura y las Artes (CONACULTA)
 Paxman, Andrew. "Who Killed the Mexican Film Industry? The Decline of the Golden Age, 1946-1960." Estudios Interdisciplinarios de América Latina y el Caribe 29, no. 1 (2018): 9-33.
Pick, Zuzana M. Constructing the Image of the Mexican Revolution: Cinema and the Archive. Austin: University of Texas Press 2010.
 Pineda Franco, Adela. The Mexican Revolution on the World Stage: Intellectuals and Film in the Twentieth Century. Albany: SUNY Press 2019.
Ramírez Berg, Charles. Cinema of Solitude: A Critical Study of Mexican Film, 1967-1983. Austin: University of Texas Press 1992.
Reyes Nevares, Beatriz. The Mexican Cinema: Interviews with Thirteen Directors. Trans. by Carl J. Mora and Elizabeth Gard. Albuquerque: University of New Mexico Press 1976.

External links
 Top 10 Movies from Mexico in IMDb
 Más de cien años de cine mexicano

Cinema of Mexico


Never Cry Wolf, aynı isimli kitaptan uyarlanarak 1983 yılında çekilmiş film.

Carroll Ballard tarafından yönetilmiş olup, başrollerde Charles Martin Smith, Brian Dennehy ve Zachary Ittımangnaq yer almaktadır. 1980'lerde Walt Disney film şirketi yetişkinlere yönelik hikâyeler üzerinde denemeler yaparken çekilmiştir.

Konusu
Tyler'ın (Charles Martin Smith) Kanada hükûmeti tarafından yırtıcı bir doğaya sahip Kuzey Kutbu kurdu ve bölgedeki geyik sayısı arasındaki ilişkiyi araştırmak üzere görevlendirilmesini işlemektedir.

Amerika Birleşik Devletleri filmleri
1983 çıkışlı filmler
Kanadalı romanlarından uyarlanan filmler
Carroll Ballard'ın yönettiği filmler
Alaska'da çekilmiş filmler
1980'lerde İngilizce filmler

Never Cry Wolf (film)


Glavateci, srednjovjekovni humski vlastelinski rod. Iz Nevesinja. Ime dolazi od osobnog imena Glavat. U vrelima se spominje 16. rujna 1330. neki Budislav Glavatec "iz Nevesinja" koji je na taj dan u Dubrovniku kupio neke stvari za suprugu velikaša Poznana Purčića (među prvima stao uz bosanskog bana kad je došao u Hum, skupa s Nikolićima iz Popovog polja - potomcima humskog kneza Miroslava odnosno Andrije Humskog). Pavao Anđelić u Spomenici Konjica i okoline iznosi da je selo Glavatičevo dobilo ime po njima u 14. ili 15. toljeću. Anđelić zaključuje da su Glavateci bili vlastelinski rod nižeg ranga, koji su u neko vrijeme imali svoje posjede u predjelu današnjeg Glavatičeva i tako je posjed prozvan po vlasniku Glavatecu.

Izvori

Plemstvo

Glavateci


Reorx, demirci olarak da bilinen hayali karakter. Cücelerin tanrısı olan Reorx, çekiciyle Kaos'tan bir parça kopararak Kryyn dünyasını ve yıldızlarını dövmüştür. Hiddukel'in (Yalanlar Prensi) oyununa gelerek gri taşı yapmıştır. Sembolleri, cüce çekici ya da döven çekiçtir. Arduvaz grisi ve kırmızı Reorx'un renkleridir. Gökyüzünde yıldız takımı yoktur. Onun yerine alev topu gibi kıpkırmızı görünen tek bir yıldızı vardır. Avatar olarak ayyaş bir cüce olan Dougan Redhammer'ı seçer. Diğer isimleriyse bölgelerine göre şunlardır: Örs (Elian), Silahustası (Mithas), Usta Reorx (Gnom), Zanaatkâr Reorx (Kender).

Ejderha Mızrağı karakterleri
Edebiyat karakterleri

Reorx