Alan MacGregor Cranston (June 19, 1914 – December 31, 2000) was an American politician and journalist who served as a United States Senator from California from 1969 to 1993, and as a President of the World Federalist Association from 1949 to 1952.

Born in Palo Alto, California, Cranston worked as a journalist after graduating from Stanford University. After serving as California State Controller, he was elected to the Senate in 1968. He served as the Senate Democratic Whip from 1977 to 1991. In 1984, Cranston sought the Democratic presidential nomination, advocating a nuclear freeze during the later stages of the Cold War. He dropped out after the first set of primaries.

In 1991, the Senate Ethics Committee reprimanded Cranston for his role in the savings and loan crisis as a member of the Keating Five. After being diagnosed with prostate cancer, he decided not to run for a fifth term. After his retirement from the Senate, he served as president of the Global Security Institute and advocated for the global abolition of nuclear weapons.

Early life and education
Cranston was born in Palo Alto, California, the son of Carol (née Dixon) and William MacGregor Cranston. He attended Pomona College for one year and studied abroad for a summer at the National Autonomous University of Mexico before graduating from Stanford University in 1936 with a degree in English.

Early career

Cranston was a correspondent for the International News Service for two years before World War II. When an abridged English-language translation of Adolf Hitler's Mein Kampf was released, sanitized to exclude some of Hitler's anti-Semitism and militancy, Cranston published a different translation (with annotations) that he believed reflected the contents of the book more accurately. In 1939, Hitler's publisher sued him for copyright violation in Connecticut; a judge ruled in Hitler's favor and publication of the book was halted, but by then a half million copies had been sold, helping inform a wide audience about the threat Hitler posed.

Before enlisting in the armed forces in 1944, Cranston worked as an editor and writer for the magazine Common Ground, and later in the Office of War Information. Enlisting in the army as a private in 1944, he requested service with a combat unit after completing Infantry basic training, but was instead assigned to be editor of Army Talk magazine. While on active duty, he wrote a second book, The Killing of the Peace, a synopsis of the failed bid to get the United States to join the League of Nations immediately after World War I. Cranston held the rank of sergeant when he was discharged at the end of the war in 1945.

A supporter of world government, Cranston attended the 1945 conference that led to the Dublin Declaration and became president of the World Federalist Association in 1948. He successfully pushed the California legislature to pass the 1949 World Federalist California Resolution, calling on Congress to amend the Constitution to allow U.S. participation in a federal world government. Also in the late 1940s, Cranston began his longstanding opposition to nuclear weapons.

In 1952, Cranston co-founded the California Democratic Council (CDC), and served as chairman. Since that time, the CDC has served as an unofficial coalition of local Democratic clubs that coordinate electoral activities and activism throughout California. The CDC provided substantial support to Cranston in his bid for State Controller in 1958 and his numerous runs for the U.S. Senate.

Public office

State Controller
A Democrat, Cranston was elected California State Controller in 1958, reelected in 1962, and defeated for reelection in 1966.

U.S. Senator
In 1968, Cranston was elected to the first of four terms in the United States Senate, defeating Republican state Superintendent of Schools Max Rafferty in the general election after the staunchly conservative Rafferty had narrowly defeated the liberal Republican incumbent, Thomas Kuchel, in that party's primary.

The election was marred by mudslinging. A conservative writer, Frank Capell, authored a pamphlet suggesting that Cranston might have had Communist leanings in his youth, and that during his stint at the Office of War Information he helped falsely convince Franklin D. Roosevelt that Nazi Germany had perpetrated the Katyń massacre. Many of the same allegations were recycled in an article that ran in American Opinion in 1974 titled "Alan Cranston: The Shadow in the Senate". (The article's title was a reference to Lamont Cranston, the main character in the popular radio program The Shadow.)

During his first few months in office, Cranston introduced a resolution calling for President Nixon to halt closing 59 Job Corps Centers. He amended the original resolution to include a June 30 deadline that would allow Congress to do a study of the targeted facilities and removed language criticizing the Nixon administration for damaging trainees' lives by closing the facilities. In April 1969, the Senate Labor and Public Welfare Committee approved the revised Cranston proposal in a vote of 10 to 6. Cranston predicted victory for the resolution when it was taken up for a vote by the entire chamber, but the Senate defeated it on May 13, 1969, by a vote of 52 to 40.

In a September 12, 1971 statement, Cranston disputed the Pentagon's claims that military manpower and national security would be threatened if Congress did not renew Nixon's draft authority and said he would filibuster the draft measure.

In September 1973, Cranston introduced an amendment that would reduce American forces overseas by 20% in the next 18 months and would include naval forces. It was introduced as a fallback amendment to the 40% reduction in American forces overseas Senator Mike Mansfield had offered.

In November 1973, Cranston announced his support for the nomination of Gerald Ford as vice president. He said his support came after consulting "several hundred persons—Democrats and Republicans, business and labor leaders, elected politicians and party functionaries—in his own state of California" and finding little opposition to Ford.

On April 23, 1974, Cranston stated that members of the Veterans Administration had been encouraged to contribute to Nixon's reelection campaign and that head of the Veterans Administration Donald E. Johnson was privy to these activities. Cranston's allegations were corroborated later that day by a former VA employee.

In 1974, Cranston defeated Republican H.L. "Bill" Richardson, a conservative state senator previously affiliated with the John Birch Society. Cranston polled 3,693,160 votes (60.5%) to Richardson's 2,210,267 (36.2%).

In 1979, after 19 senators signed a letter indicating that their support for the SALT II treaty hinged on President Jimmy Carter's response to its impact on U.S. defense posture, Cranston said their concerns were legitimate but mostly did not "relate directly to the text of the SALT II treaty" and it was likely that their reservations about the treaty could be resolved without using killer amendments.

In 1980, Cranston defeated Republican Paul Gann, 4,705,399 (56.5%) to 3,093,426 (37.1%). His campaign was notable for a July 31 benefit that was the last concert the Eagles played at together for 14 years. During the event Cranston's wife thanked Eagles guitarist Don Felder for performing, to which Felder reportedly replied, "You're welcome...I guess." Bandmate Glenn Frey took exception to Felder's comment, leading to onstage bickering and the band's breakup immediately after the concert.

In March 1981, Cranston was one of 24 elected officials to issue a joint statement calling on the Reagan administration to find a peaceful solution to the Ulster conflict.

In April 1981, during a Senate floor speech, Cranston asserted that India and Pakistan had entered the final stages of their preparation for nuclear test sites, speculating that India "will decide to make another test at the Pokaran site in the next few months" and Pakistan "could produce the fissile materials for a similar test, perhaps by the end of this year, most likely by the end of 1982." He did not identify the source of his information, but senior Reagan administration officials verified "the gist of Senator Cranston's information."

The New York Times called Cranston a "bald, craggy-looking, none-too-charismatic man."

Cranston was reelected in 1986, narrowly defeating Republican nominee Congressman Ed Zschau after an expensive and heated election.

On October 2, 1990, Cranston was one of nine senators to vote against the nomination of David Souter for Associate Justice of the Supreme Court.

Presidential candidate

Cranston was Democratic Whip from 1977 to 1991.

He was an unsuccessful candidate for the Democratic presidential nomination for the 1984 election. He became the first announced candidate on February 1, 1983. Despite his age (69) and appearance that seemed even older (he dyed his little remaining white hair a color that most called orange), Cranston quickly became a recognized candidate. His strong support for a nuclear freeze won him an intense following among anti-nuclear activists, support that translated into campaign donations, committed staff (future Washington Senator Maria Cantwell moved to the state in 1983 to head up Cranston's caucus campaign effort there) and volunteers and straw poll victories in Wisconsin, California, and Alabama. However, the entry of George McGovern into the race in September 1983 cut into Cranston's support. He finished a weak fourth in Iowa in February 1984 and dropped out a week later after finishing seventh out of eight candidates in New Hampshire, with only 2 percent of the vote.

Cranston also faced a campaign debt of $2 million from his 1984 run as he began gearing up for an expensive and tough re-election fight in 1986, when he narrowly defeated the liberal Republican U.S. Representative Ed Zschau, who later left the Republican Party.

Reprimand
On November 20, 1991, Cranston was reprimanded by the U.S. Senate Select Committee on Ethics for "improper conduct" after Lincoln Savings head Charles Keating's companies contributed $850,000 to voter registration groups closely affiliated with Cranston. Keating had wanted federal regulators to stop "hounding" his savings and loan association. Although the committee found that "no evidence was presented to the Committee that Senator Cranston ever agreed to help Mr. Keating in return for a contribution", the committee deemed Cranston's misconduct the worst among the Keating Five. Cranston decided against running for a fifth term while he battled prostate cancer. He was succeeded by Barbara Boxer.

Track and field
Throughout his public life, Cranston was notable for practicing and participating in the sport of track and field as a sprinter in special senior races. Many of the events, races for senior sprinters at major track meets, were the early events that became the sport of masters athletics. While on his many political trips, Cranston would spend time sprinting in long hotel hallways to maintain his fitness.

Personal life
Cranston's family was wealthy, with investments in real estate. He married and divorced twice. His first wife, Geneva McMath, was the mother of his sons, Robin, who died young in an auto accident, and Kim, who survived. Cranston later married Norma Weintraub.

Retirement and death
He dedicated his retirement to the global abolition of nuclear weapons, first through the Nuclear Weapon Elimination Initiative of the State of the World Forum, and then as President of the Global Security Institute, which he founded in 1999.

He lived in Los Altos, California, from his retirement until his death on December 31, 2000.

See also

Global Security Institute

References

External links
Finding Aid to the Alan Cranston Papers, 1914–1993, bulk 1940–1993, The Bancroft Library

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1914 births
2000 deaths
20th-century American politicians
American male journalists
Journalists from California
United States Army personnel of World War II
Censured or reprimanded United States senators
Democratic Party United States senators from California
American masters athletes
National Autonomous University of Mexico alumni
People from the San Francisco Bay Area
People from Los Altos, California
Pomona College alumni
Stanford University alumni
State Controllers of California
Candidates in the 1984 United States presidential election
World federalist activists
20th-century American male writers
20th-century American non-fiction writers
People of the United States Office of War Information
United States Army soldiers
20th-century American journalists

Alan Cranston


The common tailorbird (Orthotomus sutorius) is a songbird found across tropical Asia. Popular for its nest made of leaves "sewn" together and immortalized by Rudyard Kipling as Darzee in his Jungle Book, it is a common resident in urban gardens. Although shy birds that are usually hidden within vegetation, their loud calls are familiar and give away their presence. They are distinctive in having a long upright tail, greenish upper body plumage and rust coloured forehead and crown. This passerine bird is typically found in open farmland, scrub, forest edges and gardens.  Tailorbirds get their name from the way their nest is constructed. The edges of a large leaf are pierced and sewn together with plant fibre or spider silk to make a cradle in which the actual nest is built. Punjab tailor birds produce shiny red eggs, but became extinct around 1975 due to laying their eggs in fields used to grow fodder crops.

Taxonomy and systematics
The scientific name sutorius means "cobbler" rather than "tailor" while Orthotomus means "straight-cutting".

The species was earlier placed in the family Sylviidae but more recent molecular studies place the species within the family Cisticolidae, along with Prinia and Cisticola.

A number of subspecies are recognized within its widespread range in South Asia and Southeast Asia.

 O.s. sutorius: Lowlands of Sri Lanka
 O.s. fernandonis: Highlands of Sri Lanka
 O.s. guzuratus: Indian peninsula, West to Pakistan
 O.s. patia: The Terai of Nepal along the Himalayan foothills until Myanmar. A small population of O. s. patia is also found in the northern Eastern Ghats (Wangasara).
 O.s. luteus: Hills of Northeast India
 O.s. inexpectatus and O.s. maculicollis: Thailand, Laos and Vietnam, Malaysia, Cambodia and Vietnam
 O. s. inexpectatus and O. s. maculicollis: South east China, including the island of Hainan
 O. s. longicauda: Tonkin in Vietnam
 O. s. edela: Java

Description
The common tailorbird is a brightly coloured bird, with bright green upperparts and creamy underparts. They range in size from  and weigh . They have short rounded wings, a long tail, strong legs and a sharp bill with curved tip to the upper mandible. They are wren-like with a long upright tail that is often moved around. The crown is rufous and the upperparts are predominantly olive green. The underside is creamy white. The sexes are identical, except that the male has long central tail feathers in the breeding season, although the reliability of sexing data accompanying museum specimens used in determining this sexual dimorphism has been questioned. Young birds are duller. When calling, the dark patches on the sides of the neck become visible. These are due to the dark pigmented and bare skin that are present in both sexes and sometimes give the appearance of a dark gorget.

Behaviour and ecology

Like most warblers, the common tailorbird is insectivorous. The song is a loud  with variations across the populations. The disyllabic calls are repeated often. Tailorbirds are found singly or in pairs, usually low in the undergrowth or trees, sometimes hopping on the ground. They forage for insects and have been known to feed on a range of beetles and bugs. They are attracted to insects at flowers and are known to favour the inflorescences of mango. They also visit flowers such as those of Bombax, Salmalia for nectar and are sometimes covered in pollen, giving them a golden-headed appearance.

The birds roost alone during the non-breeding season but may roost side-by-side during the breeding season, sometimes with the newly fledged juvenile sandwiched between the adults. The roost sites chosen are thin twigs on trees with cover above them and were often close to human habitation and lights.

Breeding

The breeding season is March to December peaking from June to August in India, coinciding with the wet season. In Sri Lanka the main breeding periods are March to May and August to September, although they can breed throughout the year.

Although the name is derived from their nest construction habit, the nest is not unique and is also found in many Prinia warblers. The nest is a deep cup, lined with soft materials and placed in thick foliage and the leaves holding the nest have the upper surfaces outwards making it difficult to spot. The punctures made on the edge of the leaves are minute and do not cause browning of the leaves, further aiding camouflage. The nest lining of a nest in Sri Lanka that was studied by Casey Wood was found to be lined with lint from Euphorbia, Ceiba pentandra and Bombax malabaricum species. Jerdon wrote that the bird made knots, however no knots are used. Wood classified the processes used by the tailorbird in nest as sewing, rivetting, lacing and matting. In some cases the nest is made from a single large leaf, the margins of which are rivetted together. Sometimes the fibres from one rivet are extended into an adjoining puncture and appearing more like sewing. The stitch is made by piercing two leaves and drawing fibre through them. The fibres fluff out on the outside and in effect they are more like rivets. There are many variations in the nest and some may altogether lack the cradle of leaves. One observer noted that the birds did not utilize cotton that was made available while another observer, Edward Hamilton Aitken, was able to induce them to use artificially supplied cotton. The usual clutch is three eggs.

The incubation period is about 12 days. Both male and female feed the young. Mortality of eggs and chicks is high due to predation by rodents, cats, crow-pheasants, lizards and other predators. The young birds fledge in about 14 days. The female alone incubates according to some sources, while others suggest that both sexes incubate; however, both parents take part in feeding and sanitation. The males are said to feed the incubating female. An unusual case of a pair of tailorbirds adopting chicks in an artificially translocated nest belonging to a different pair has been recorded. Nests are sometimes parasitized by the Plaintive Cuckoo (Cacomantis merulinus).

In culture

"Rikki-Tikki-Tavi", one of Rudyard Kipling's Jungle Book stories, includes a tailorbird couple, Darzee (which means "tailor" in Urdu) and his wife, as two of the key characters. Darzee's wife is said to have feigned injury, but this behaviour is unknown in this species. A classic book of children's folk tales in Bengali by Upendrakishore Ray is titled "Tuntunir Boi", after the local name for the species, tuntuni.

Gallery

References

Other sources

External links
 Internet Bird Collection
 In Singapore
 Rikki Tikki Tavi by Rudyard Kipling

common tailorbird
Birds of South Asia
Birds of South China
Birds of Southeast Asia
common tailorbird
Taxa named by Thomas Pennant

Common tailorbird


Anadol, Türkiye'de seri olarak üretilen ilk otomobil markasıdır.

Tarihçe
Türkiye'de tasarlanan ve üretilen ilk otomobilin Anadol olduğu düşünülür. Ancak Anadol'un tasarımı İngiliz Reliant firmasınca yapılmış (Reliant FW5) ve Ford Otosan'da bu firmadan alınan lisansla üretim yapılmıştır. Anadol'un şasi, motor ve şanzımanları ise Ford Motor Company'den temin edilmiştir.

Tasarım ve mühendislik anlamında ilk Türk otomobili ise Devrim'dir. Devrim'den daha önce de (1953 yılında) otomobil imali üzerinde "deneme mahiyetinde" diye adlandırabileceğimiz çalışmalar olmuştur, buna karşın Devrim'e ilk Türk yapısı ve hattâ ilk Türk tipi otomobil gözüyle bakılabilir.

Türkiye'de seri üretime geçen ilk otomobilin Anadol olduğu iddia edilse de bu unvanın esas sahibi Nobel 200 isimli bir küçük otomobildir. Dünyanın birçok ülkesinde lisansla üretilen bu otomobil; Türkiye, İngiltere ve Şili'de Nobel, Almanya ve Güney Afrika'da Fuldamobil , İsveç'te Fram King Fulda, Arjantin'de Bambi, Hollanda'da Bambino, Yunanistan'da Attica, Hindistan'da Hans Vahaar markalarıyla yollara çıkmıştır. Türkiye'de montajına 1958 yılında başlanan bu küçük otomobilin üretimine 1961'de son verilmiştir. Dünyada ise 1950-1969 yılları arasında üretimde kalmıştır.

Anlaşma girişimleri
Vehbi Koç tarafından 1928 yılında kurulan Otokoç, 1946 yılında Ford Motor Company'nin temsilcisi oldu, 1954'ten sonra da Türkiye'de bir otomobil üretmek için Ford temsilcileri ile görüşmeye başladı. 1956 yılında Vehbi Koç, dönemin başbakanı Adnan Menderes'ten bir mektup alarak Bernar Nahum ve Kenan İnal ile Henry Ford II'ye gitti.
Bu temaslar işe yaradı ve işbirliği yapılmasına karar verildi. 1959 yılında Koç grubu Otosan'ı kurdu. Ford kamyonların montajı Otosan'da başladı.

Fiberglas fikri ve otomobil üretimi
1963 yılında Bernar Nahum ve Rahmi Koç İzmir Fuarı'nda iken İsrail yapımı bir fiberglas araç dikkatlerini çekti. Sac kalıp üretimine göre çok ucuz olan bu yöntem yerli otomobil üretimine başlama konusunda Vehbi Koç'u cesaretlendirdi. Koç Holding ve Ford ortaklığıyla üretilen Anadol'un tasarımı İngiliz Reliant firmasına ait olup araçta Ford firmasından tedarik edilen şase ve motorlar kullanıldı. Anadol'un üretimi 19 Aralık 1966'da başladı, ilk kez 1 Ocak 1967'de teşhir edildi ve 28 Şubat 1967'de satışına başlandı.

Anadol ismi ve üretim
Anadol adı Anadolu kelimesinden gelmekte olup açılan isim yarışması sonucunda finale kalan, Anadolu, Anadol ve Koç arasından seçilmiş ve Otosan Otomobil Sanayi A.Ş. tarafından İstanbul'daki fabrikada üretilmeye başlamıştır. Anadol'un amblemi Hititlilerin geyik heykellerinden birini sembolize etmektedir. 1966'dan 1984'e kadar devam eden Anadol üretimi 1984'te durdurulmuş, bunun yerine Ford Motor Company lisansı altında dünyada üretimden kalkmış olan Ford Taunus'un üretimine başlanmış, ancak Otosan 500 ve 600D pikap üretimi 1991 yılına kadar devam etmiştir. Bugün, Otosan Ford Motor Company lisansı altında Ford hafif ticari araçlarının üretimine Gölcük'teki yeni tesislerinde devam etmekte ve başta Avrupa Birliği olmak üzere pek çok ülkeye Ford Motor Company lisanslı otomobil ihracatı yapmaktadır.

Aracın özellikleri ve satışı
Anadol'un üretimi 19 Aralık 1966'da başlamış olsa da satış ve trafik tescili için gerekli olan "Yeterlilik Belgesi" ve "Araçların imal, tadil ve montajı hakkında teknik şartları gösteren Yönetmelik" onayı Makina Mühendisleri Odası'ndan 28 Şubat 1967 tarihinde alınmış ve dolayısı ile Anadol satışları bu tarihten sonra başlamıştır.

Anadol'un ilk modelleri İngiliz Reliant ve Ogle Design tarafından tasarlanmıştır. Bütün modellerinde kaportası cam elyafı ve polyesterden yapılan Anadol'da motor olarak da Ford motorları kullanılmıştır. İlk kullanılan motor, Ford'un Cortina modelinin 1200 cc'lik Kent motorudur.

1966 Aralık ayında satışa sunulan Anadol 1984 yılında üretimi durdurulana kadar 87 bin adet satılmıştır. Az sayıda kalan örnekleri, günümüzde klasik kabul edilmekte, meraklıları tarafından korunmakta ve kullanılmaktadır. Ayrıca ortadan kesilerek kamyonet yapılmış biçimleri ile adını aldığı Anadolu'nun küçük şehirlerinde halen kullanılmaktadır. Ayrıca İngilizler Anadol'un aynısını Yeni Zelanda'da üretmek için çaba göstermiş olup günümüzde Yeni Zelanda'ya ait bir adada kullanılan Anadol'a rastlanmaktadır.

Olumsuz yaklaşımlar
Gövdenin fiberglas olması, öküz, keçi ve eşekler tarafından yenildiği yönünde söylemlere neden olarak kaportası için olumsuz dedikodular yayılırken, dünyada bu teknoloji kullanılıyordu.

Anadol / A1 (1966-1975)

Anadol A1, Otosan Otomobil Sanayi A.Ş.'nin siparişi üzerine "FW5" kodu ile İngiliz Reliant Firması tarafından geliştirilmiş ve üretimine 19 Aralık 1966'da başlanmıştır. A1'in dizaynı ise İngiliz Ogle Design firmasından Tom Karen tarafından çizilmiştir. A1 üretiminde ilk olarak Ford Cortina'nın 1200 cc'lik 1959 model Ford Kent motoru kullanılmış, 1968'de bu motor daha güçlü 1300 cc Ford Crossflow motor ile değiştirilmiştir. 1969'da gösterge panosu yenilenmiş, direksiyon daha ergonomik bir hale getirilmiştir. 1971'de o günün modası olarak kabin tavanı vinil ile kaplanmıştır. Bu dizayn MkI tipi olarak Nisan 1972'ye kadar bu şekilde kalmıştır.
1971'de İzmir'de düzenlenen Akdeniz Oyunları için geliştirilen A1 modeline "Anadol Akdeniz" adı verilmiş ve bu modelin üretimine 1972'de başlanmıştır. MkII olarak adlandırılan bu modelde farların yuvarlak şekli yerini dörtgen farlara bırakmış, vites bloğu ve tamponlar yenilenmiştir. Yeni dizaynda tamponlar gövdenin bir uzantısı haline gelmiş, ön ızgara değişmiş, farlar ve sinyaller dörtgen hale getirilmiş, sinyal ve stop lambaları üçgen bir şekil almıştır.
Kabin içi de ciddi bir değişikliğe uğramış, gösterge tablosu ve ön konsol, koltuklar değişmiş, kullanılan malzemelerin kalitesi yükseltilmiştir. 1972'den itibaren Anadol'un Coupé'sinde kullanılan bu standart, A1 üretiminin sonuna kadar (1975) aynı kalmıştır.

Cam elyafı ve polyesterden imal edilen bu 5 kişilik araç gövdesi, H-tipi tam çelik şasi üzerine oturtulmuştur.
Coupé olarak başlayan Anadol üretimi 1973 sonlarından itibaren sedan ve estate versiyonlarının da ilavesi ile devam etmiştir. Şasi, helezonlu bağımsız ön süspansiyon ve makaslı arka aksın üzerine kurulmuştur. Frenler ise önler disk, arkalar tamburdur. Direksiyon sisteminde ilk modellerde "recirculating ball" (döner bilyalı direksiyon kutusu) sistemi kullanılmış, daha sonra (1970) kremayerli (rack-and-pinion) sisteme geçilmiştir.

Anadol A1 üretimine 1975 yılında son verilmiş ve toplam 19.724 adet üretilmiştir.

Anadol A1 aynı zamanda Türkiye'nin ilk ralli arabası, Anadol Ralli Takımı (ART) da ilk ralli takımı olarak tarihe geçmiştir. Türkiye'nin ilk resmi rallisi olan 1968 Trakya Rallisi'ni kazanan A1 takımı ve ünlü pilotlar Renç Koçibey ve Demir Bükey'dir. İskender Atakan, Claude Nahum, Mete Oktar, Şükrü Okçu ve Serdar Bostancı'yı da diğer ünlü A1 pilotları olarak sayabiliriz. Bir başka A1 fanatiği de ünlü ralli pilotu Romolo Marcopoli'dir. 1968'de bir başka ünlü Türk pilot İskender Aruoba 30.000 km'lik ve 8 ay süren Avrupa-Afrika-Asya Rallisine Anadol A1'i ile katılmış ve başarı ile tamamlamıştır.

Anadol A1 (1974) Teknik Veriler

Genel Bilgiler
 Marka: Otosan
 Model: A1
 Üretim Yılı: 1967-1975
 Ülke: Türkiye
 Tasarımcı: Reliant/Ogle (UK)
 Model Kodu: FW5

Karoser ve Boyutlar
 Karoser Tipi: 4/5S SAL
 Kapı adedi: 2
 Dingil mesafesi: 2565 mm / 101 in
 Ön iz genişliği: 1322 mm /52 in
 Arka iz genişliği: 1284 mm /49.4 in
 Uzunluk: 4440 mm /172.5 in
 Genişlik: 1644 mm /64.7 in
 Yükseklik: 1422 mm /56 in
 Yerden yükseklik: 160 mm / 6.3in
 Uzunluk / Dingil mesafesi oranı: 1.71
 Ağırlık: (net) 920 kg / (yüklü) 1360 kg
 Ağırlık dağılımı: (ön/arka)	%51.20 / %48.8
 Yakıt Kapasitesi : 39 litres / UK Gal: 11.1

Motor Özellikleri
 Motor Üreticisi: Ford
 Motor Tipi: SOHC
 Silindir sayısı ve yerleşimi: S-4
 Silindir başına süpap sayısı: 2 (toplam 8 adet)
 Motor Hacmi: 1298 cc / 79.148 cu in
 Çap: 80.96mm / 3.19 in
 Strok: 62.99mm / 2.48 in
 Çap / Strok oranı: 1.29
 Silindir başına düşen hacim: 324.25 cc/silindir / 19.79cu in/silindir
 Krank ana yatak sayısı: 3
 Sıkıştırma oranı: 8.0:1
 Yakıt besleme tipi: Karbüratör
 Hava besleme türü: Normal
 Kompressör tipi: Düsük
 Katalitik Konvertör: yok
 Max. Motor gücü (SAE): 63.0 HP @5700 d/d
 Max. tork : 8.7 kg.m @3000 d/d
 Güç / Ağırlık oranı: 68.8 HP/ton 51.3 W/kg
 Güç / Motor hacmi oranı: 42.4 HP/litre 31.6 kW/litre
 Soğutma sistemi: Su
 Soğutma sistemi kapasitesi: 5.66 litre
 Elektrik sistemi: Akü (12V-45 Amp/saat)
 Motor yağı hacmi: 3.5 litre (yağ filtresi dahil)
 Yakıt Tüketimi: yaklaşık 7.5 lt/100 km (şehir dışı)

Şanzıman ve Aktarma
 Şanzıman türü: 4 vitesli, full senkromeçli
 Debriyaj: Baskı, balata, debriyaj telli
 Vites oranları: 1.vites: 3.543:1 / 2.vites: 2.396:1 / 3.vites: 1.412:1 / 4.vites: 1:1
 Aktarma: RWD (arkadan itiş)
 Aktarma oranı: 4.125:1

Yürüyen Aksam ve Frenler
 Direksiyon türü: rack & pinion
 Direksiyon oranı: 18.8:1
 Direksiyon turu: 3.9
 İç dönüş çapı: 9.6 metre
 Dış dönüş çapı: 10.8 metre
 Süspansiyon (ön): I.W.CS.ARB.
 Süspansiyon (arka): LA.SE.
 Fren türü: Tek kanallı hidrolik
 Fren tipi(ön/arka): Disk/Kampana(drum)
 Disk çapı: 231.5 mm.
 Kampana çapı: 203.3 mm.
 Jant ebadı: 4.5J x 13
 Lastik ebadı: 5.60/5.90 x 13

Anadol / A2 / SL (1970-1981)

Anadol A2 serisi, Türkiye'nin ilk 4 kapılı otomobili olmakla beraber, dünyada tamamı fiberglas gövdeye sahip ilk 4-kapılı sedan otomobili olarak tarihe geçmiştir. Prototipi 1969 yılında geliştirilen A2, 1970'te üretilerek piyasaya sürülmüştür..

A2 serisinde Ford Cortina'nın 1300cc'lik Kent motoru kullanılmıştır. Tek parça ön koltuğu ile tanınan bu ilk A2 modelleri teknik olarak A1 modelleri ile aynı donanıma sahiptiler. Az sayıda üretilen MkI tipi, 1972'den itibaren gövde yapısı A1 ile aynı hale getirilen ve MkII olarak üretilen A2 (burun, ızgara, far ve sinyaller) 1975 yılı sonuna kadar aynı şeklini korudu. 1976'dan itibaren SL modeli yeni A2 versiyonu olarak piyasaya sürüldü. SL'deki en önemli değişiklikler ön farlar ve arka stoplarda idi. Dörtgen arka stoplar ile yeni bir görünüm kazanan A2'nin kabin içi de yeni gösterge panosu, ön konsol ve kabin içi kullanılan malzemeler de tamamen yenilendi.
Ayrıca A2, aracın güvenliğinin artırılması amacıyla çarpışma testine (crash test) tabi tutulan ilk Türk otomobilidir.
A2 aile arabası olarak dizayn edilmiş olsa da, ticari olarak da büyük bir sükse yaptı ve 35.668 adetlik bir satış performansına ulaşarak en fazla satılan Anadol modeli oldu (A2 olarak 1970-1975 arası 20.267 adet, A2 SL olarak 1976-1981 arası 15.401 adet). A2 üretimi 1981'de sona erdi ve yerine A8-16 modeli üretilmeye başlandı.

Anadol / A4 / STC-16 (1973-1975)
İlk prototipi 1972'de geliştirilen STC-16, sadece 1973 ve 1975 yılları arasında üretildi. STC-16 Eralp Noyan tarafından dizayn edildi. Böylece 1961'de dizayn edilen Devrim (otomobil)'den sonra, Türkiye'de dizayn edilerek üretilen ve seri üretimi gerçekleşen ilk otomobil unvanını aldı.

1971'de Otosan'ın Genel Müdürü ve Vehbi Koç'un damadı Erdoğan Gönül, Otosan yönetimini ikna ederek, seri üretime geçilmesi onayını aldı. STC-16 üst gelir seviyesindeki kullanıcıları ve uluslararası rallilerde Anadol markasına prestij sağlamayı hedeflemişti. Belçika'daki Kraliyet Sanat Akademisi (Royal Fine Arts Academy) mezunu olan Eralp Noyan'ın başında olduğu bir ekip tarafından çizilen STC-16, o yıllar gözde spor araba modelleri olan Datsun 240Z, Saab Sonett, Aston Martin, Ginetta & Marcos modellerinden esintiler taşımaktadır. Eralp Noyan, aracın iç ve dış dizayn karakteristiğini II. Dünya Savaşı'nın gelişmiş uçağı olan "Supermarine Spitfire"dan esinlenerek çizdiği ifade edilmektedir
STC-16 üretim bandına A4 kodu ile konmuş, kısaltılmış ve modifiye edilmiş Anadol şasi ve süspansiyon sistemi ile 1600cc'lik Ford Mexico motoru kullanılmıştır. Şanzıman olarak ise yüksek performanslı İngiliz Ford Cortina ve Capri modellerinin şanzımanları kullanıldı. STC-16'nın ön konsol ve gösterge tabloları, o yılların gözde İtalyan ve İngiliz spor arabalarından hiçbir farkı yoktu. Kilometre ve devir saati dışında, o dönemin yeni detaylarından, sıfırlanabilen mesafe göstergesi, Lucas ampermetre, Smiths yağ, benzin ve hararet göstergeleri konulmuştu.
11 ay süren proje geliştirme safhası sonunda, test sürüşleri için ilk olarak 3 adet STC-16 prototipi hazırlandı.
Test alanları olarak Cengiz Topel havaalanı ile E-5 karayolunun İstanbul-Adapazarı bölümü seçildi. STC-16'nın ilk çarpışma testleri de bu dönemde yapıldı.

Daha sonra STC-16, test sürüşleri için Otosan Üretim Müdürü Nihat Atasagun tarafından İngiltere'ye M.I.R.A pistine götürüldü. STC-16 İngiltere'deki deneme sürüşlerinde ve görüldüğü otoban ve caddelerde, bir İngiliz markasının yeni spor modeli sanılarak büyük ilgiyle karşılandı ve dikkat çekti. Taşıdığı "320-E" test plakası nedeniyle birçok yerde durdurularak bu yeni model hakkında bilgi istendi. Bu testler sırasında pek çok İngiliz pilot tarafından denendi, performans, sürüş ve sürüş emniyeti açısından öneriler alındı ve bu öneriler doğrultusunda değişiklikler yapıldı. Ve, sonunda Nisan 1973'te ilk Türk yapımı spor otomotivi STC-16 üretim bandından inerek show-room'lardaki yerini aldı. STC-16 isminin "Sport Turkish Car 1600"ün kısaltması olduğu gibi, bu açılımın aynı zamanda "Sport Touring Coupé 1600" anlamında olduğu da ifade edilmektedir. Gençler ise bu açılımı "Süper Türk Canavarı 1600" olarak benimsemişlerdir. Geriye kalan araç sayısı bilinmemekle beraber yaklaşık 70 kadar STC-16'nın yollarda olduğu tahmin edilmektedir.

Ne yazık ki, STC-16 üretimi 1973'teki global petrol krizinin yol açtığı ekonomik kriz nedeniyle uzun sürmedi. Benzin fiyatlarındaki aşırı artış ve bir petrol türevi olan fibre-glass maliyetlerindeki artışlar STC-16'nın üretim maliyetlerinin aşırı yükselmesine neden olduğu gibi, bu maliyetlerde yapılacak üretim sonrası satışların sadece yüksek gelir grubuna hitap etmesi ve aracın benzin tüketiminin yüksek olması bu arkadan itişli spor modelin üretim ömrünün çok kısa olmasına neden oldu. O yıllarda, diğer Anadol modellerinin 50.000-55.000 TL olmasına karşılık STC-16 fiyatları 70.000 TL'nin üzerinde idi. Bu nedenle STC-16 müşterileri sadece ralli pilotları, spor araba meraklıları olarak kaldı.

Ancak, STC-16 o dönemin gençleri arasında haklı bir üne kavuştu. Geliştirilmiş ve modifiye edilmiş versiyonları Türkiye ve Dünya rallilerinde birçok yarışa girdi ve kazandı. Ralli için geliştirilen modellerde ağır şasi yerine daha hafif şasi ve 140 HP gücünde modifiye motorlar kullanılmıştır. En bilinen STC-16 pilotları olarak; Renç Koçibey, Demir Bükey, Romolo Marcopoli, İskender Aruoba,Cihat Gürkan, Ali Furgaç, Şevki Gökerman, Serdar Bostancı, Murat Okçuoğlu, Cüneyd Işıngör, Mehmet Becce, Hızır Gürel, Derya Karaköse ve Osman Arabacı'yı sayabiliriz.

1973 ve 1975 arasında devam eden STC-16 üretimi sırasında toplam 176 araç üretilmiş olup bunların büyük bölümü 1973'te üretilmiştir. Renk olarak genelde "Alanya Sarısı" olarak üretilen STC-16'lar bu renkle de özdeşleşmiştir. Az sayıda da olsa; dönemin spor arabalarında kullanılan beyaz şeritli kırmızı veya mavi şeritli beyaz renkli olanları da mevcuttur.

Anadol STC-16 (1973) Teknik Veriler

Genel Bilgiler

 Model: A4
 Şasi: Tam, Çelik
 Kupa: Monoblok Fiberglas
 Renk: Ford Signal Yellow (Akzo Skala: FEU1022-KL)"Alanya Sarısı"
 Kapı Sayısı:3
 Güç Aktarımı:Arkadan İtişli

Karoser ve Boyutlar

 Boyutlar Uzunluk: 3980 mm Genişlik: 1640 mm Yükseklik: 1280 mm
 Dingil Aralığı: 228 cm
 İz Açıklığı Ön: 1320 mm Arka: 1280 mm
 Yerden Yükseklik: 162 mm
 Ağırlık: (boş) 920 Kg
 Ağırlık Dağılımı: Ön: %55 Arka: %45
 Benzin Deposu: 39 Litre
 Direksiyon: Rack&Pinion, Tur Sayısı 3.34
 Dönüş Çapı: 9 mt.

Motor Bilgileri

 Motor Yeri:Ön Aks Ortasında
 Motor Yerleşimi: Uzunlamasina (Longitudinal)
 Motor Yapısı: Döküm Demir, Ford Kent
 Silindir Sayısı: Sıralı 4
 Silindir Hacmi/per: 399,75 cc
 Subap Sayısı:8
 Soğutma: Su
 Hacim: 1599 cc
 Sıkıştırma Oranı: 9:1
 Yakıt Sistemi: GPD Karbüratör
 Motor Gücü: 68 PS/DIN 5200 RPM de (50 Kw)
 Maksimum Tork: 2600 devirde 116.0 Nm (11.8 kgm)
 Maksimum Devir: 5700 dakikada
 Spesifik Tork:72.55 Nm/litre

Şanzıman

 Vites Sayısı:4 ileri 1 geri Senkromeçli
 Vites Oranları: 1. Vites 3.543:1 / 2. Vites 2.396:1 / 3. Vites 1,412:1 / 4. Vites 1,000:1 / Geri Vites 3,324:1

Genel Performans

 Azami Hız:174 km/saat (165/80-13 3.77:1 aks oranı ve 6000 devir/dakika ile)
 0–100 km/saat hızlanma:15-17 saniye
 Güç ağırlık oranı: 72.83 bhp/ton
 Top Gear Ratio: 1.00
 Final Drive Ratio: 4.13

Yürüyen Aksam

 Ön : Bağımsız Çift Salıncaklı, Teleskobik Amortisör, Helezon Yay, 232 mm çaplı Dolu Disk Frenler
 Arka : Düz Akisli, Teleskobik Amortisör, Yaprak Yay, Kampana Frenler
 Lastikler: 165/80-13

Anadol / A5 / SV-1600 (1973-1982)

SV-1600 üretim bandından 1973 yılının sonunda, A5 kodu ile dünyanın ilk fibre-glass gövdeli 5-kapılı station wagon (estate) arabası olarak indi. 4-kapılı Anadol modellerinden çok farklı bir dizayn ve görünüşe sahip olan SV-1600'ün esin kaynağı Reliant'ın "Scimicar Sports-station Coupé" modelidir. Motor olarak 5 ana yataklı 1600cc'lik Ford (I-4) Kent, 4 silindir OHV motorla donatılmıştır.
Aracın birçok detayı, üretildiği dönemin station wagonlarındaki Bertone ve Pininfarina dizayn özelliklerini taşımaktadır. SV-1600'ün özellikleri olarak, tek renk dış boya ve station otolarda bir yenilik olarak ön spoiler gösterilebilir.

Bir süre sonra, daha lüks versiyonları piyasaya çıkmış, bunlarda iki renkli dış boya ve yeni iç dizayn kullanılmıştır. 1976'dan itibaren SV-1600'lerde aluminyum alaşımlı jantlar, yeni tip direksiyon, yeni dizayn yan aynalar kullanılmış, dış boya ise yanlarda siyah-beyaz şeritli tek renk olarak üretimiştir. Araç içi dizaynında ise, bagaj hacmini genilşletmek amacıyla sökülür-takılır koltuk modeli uygulanmıştır.

SV-1600 üretimi 1982 yılında durdurulmuş olup toplam 6.499 adet üretilmiştir.

Anadol / A6 / Böcek (1975-1977)
Anadol Böcek, o yıllarda Otosan Araştırma ve Geliştirme Bölümünde çalışan Jan Nahum tarafından dizayn edilmiştir. Jan Nahum, daha sonraki yıllarda Otokar, Tofaş, FIAT/İtalya ve Petrol Ofisi gibi şirketlerde Genel Müdür ve CEO olarak da görev yaptı. Babası Bernar Nahum ise Koç'un ortağı olarak Otosan Firmasının kuruluşu, Anadol A1 modelinin geliştirilmesi ve üretiminde çok önemli rol oynamıştır. Bu aileden Claude Nahum da hem Anadol A1 ralli pilotu olarak, hem de Otosan Anadol Wankel motor projesi ve geliştirilmesinde önemli çalışmalar yapmıştır. Kendisi bugün, Karsan Otomotiv Sanayi'nin de sahibi olan Kıraça Şirketler Grubu'nun kurucu ortağıdır.

Anadol Böcek üretim bandından A6 kodu ile 1975'te indi. Böcek, aslında Türk Silahlı Kuvvetleri'nin isteği doğrultusunda geliştirildi. Volkswagen "Buggy" modeli ile benzerlikler taşımasına karşın, konsept ve karakteristik olarak değişik bir dizayn ile üretilmiştir. Otosan, o yıllarda artan turizm potansiyelini ve sayıları gittikçe çoğalan tatil köylerini de düşünerek, aracın halktan da göreceği talebi de dikkate almıştı. Üstü açık, kapısız, ön camı kaputla aynı eğimde olan dizayn, değişik gösterge paneli ve konsol aracın en önemli konsepti idi. Aynı eğimdeki kaput ve cam dizaynı, ileriki yıllarda ortaya çıkan SUV araçlara da esin kaynağı olmuş, döneminin ilerisinde kabul edilen panel ve konsol dizaynı, daha sonraki yıllarda pek çok Avrupalı üreticinin otomobil dizaynında esin kaynağı olmuştur.

Anadol Böcek 1298cc ve 63 HP Ford motor ile üretilmiş, hafif ve küçük kasası nedeniyle yüksek performans elde edilmiştir. Döneminin pop-art dizaynına paralel olarak asimetrik ön ve arka görünüşü, yine asimetrik ön panel, arkada sağda 2, solda 3 stop lambası, ön cam üzerindeki 5 açılı dikiz aynası 225/55/13 ebadında lastikleri, fiber üzerine vinil kaplı koltukları ile alışılmışın dışında bir görünüme sahipti.

Anadol Böcek, kullanım ve isteklere göre değişik versiyonlara sahiptir: TRT dış çekimleri için martı kanat kapılı versiyonu, off-road versiyonu, itici/çekici versiyonu ve askeri versiyonu bulunmaktadır.

Anadol Böcek üretimi de, STC-16 gibi şanssız bir döneme rastgelmiştir. Döneminin çok ilerisinde dizayn edilen her iki model de petrol krizinden kaynaklanan Dünya'daki ve Türkiye'deki ekonomik sıkıntılar nedeniyle talep yaratamamış ve üretimleri askıya alınmıştır.

1975 ve 1977 yılları arasında üretilen Böcek modeli sayısı sadece 203'tür.

Anadol / A8 / 16 ve Saloon 16 (1981-1984)

4-Kapılı A8-16 serisinin üretimi 1981'de başladı. A8-16 modelinin esin kaynağı o dönemin SAAB ve Volvo markalarının modelleri olmuştur. Bu modellere özgü geniş farlar, eğik burun, küt ve yüksek arka kesim gibi öncü detaylar A8- 16 dizaynında da kullanılmış, ancak, 1981 yılına göre biraz modası geçmiş olan ve Böcek'te kullanılan arka stoplar, aracın bu yenilikçi felsefesine uygun düşmemiştir. Aracın ön dizaynından dolayı A8-16 model halk arasında "Baltaburun" olarak da tanınmaktadır. Kabin içi dizayn da pek çok geleneksel Anadol müşterisine ters gelmiştir. 1973'te dizayn edilen SV-1600'ün kapı, cam ve çerçeveleri A8-16'da da kullanılmış, bu da potansiyel alıcılarda yeni çizgilerine rağmen bir toplama model hissi uyandırmıştır.

1981 ve 1982 yılı üretimlerinde yüksek performanslı 1.6 Pinto E-Max motor kullanılmış olsa da, bu araca bir albeni kazandırmaya yeterli gelmemiştir. Durum böyle olunca, üretim masraflarını azaltmak amacıyla 1983 ve 1984 üretimlerinde üretim bandına alınan Saloon 16 modelinde tekrar eski Ford (I-4) Kent, 4 silindir OHV, 5 ana yataklı 1600cc'lik motor kullanılmıştır.

A8-16 modeli 1981-1984 yıllarında sadece 1.013 adet üretilmiştir.

Anadol Kamyonet / P2 / Otosan 500 ve Otosan 600D (1971-1991)

Anadol kamyonetle ilgili ilk çalışma 1970 yılında başladı. Aslında, ilk kamyonet üretme fikri, Otosan fabrikasında bir Anadol A1' in malzeme taşımak amacıyla tadil edilmesiyle ortaya çıktı. Bernar Nahum fabrikada kısımları dolaşırken bu aracı görerek, görüntüsünü pek beğenmemekle birlikte böyle bir aracın hafif ticari taşımacılıkta kullanılabileceği fikrini ortaya attı.
O tarihlerde, sanayileşmenin ve dışa açılmanın ilk yıllarında iç ticaretin de gelişmesi, özellikle küçük esnafın hafif yük taşınmasında "kamyonet" (pick-up)'lere olan ilgisini artırmaya başlamıştı.
Bunun üzerine fiberglas atölyesinde çalışmalara başlandı ve önce bir miktar yekpare fiberglas gövdeli (kabin ve kasa) kamyonet yapıldı. Ancak bu aracın üretim ve kullanımının pratik olmaması nedeniyle saç kasalı fiber kupalı kamyonet üretimine geçildi.
1971 yılında seri üretimi başlayan Anadol kamyonetler P2 koduyla Otosan 500 olarak piyasaya çıkmış ve 1300cc benzinli motorla donatılmıştır. 1980'den itibaren 1300cc'lik benzinli motorla beraber 1200cc'lik Erk dizel motor da üretimde kullanılmaya başlanmıştır. Daha sonra ise Ford Taunus'larda da kullanılan 1600 cc'lik Ford OHC benzinli motor, çift boğazlı Weber karbüratörle birlikte kullanılmıştır. Ayrıca aracın iç mekanı tekrar dizayn edilmiş, dönemine göre oldukça modern bir konsola kavuşturulmuştur. Parçalar plastikten olmasına karşın, bir kamyonet için o yıllarda lüks bile sayılabilirdi. Ön panel göstergeleri Smith marka yerine Endiksan ile değiştirilmiş, göstergelerindeki rakamlar sarı'dan beyaza döndürülmüştür. Isıtma kontrol çubukları da yatay değil, dikey yerleştirilmiştir. Direksiyon simidi de yenilenmiş, direksiyonun ortasındaki geyik amblemi büyütülmüştür. Aynı amblem jantların ortasındaki plastik kapakçığın üzerinde de yer alır. 83 sonrası modeller P2 Otosan 600D olarak piyasaya çıkmış, 4 silindirli, düz, üstten kamlı 1900 cc ERK diesel motorla donatılmıştır. Ön kaput formunda da değişikliğe gidilmiş, kaput üzerindeki oluk çizgisi yerini şişkin bir forma bırakmıştır.

Anadol kamyonetler geçirdiği ufak tefek dizayn değişiklikleri ile 1971'den 1991 yılına kadar 36.892 adet üretilmiştir.

PTT gibi pek çok kamu kuruluşu yıllarca Anadol pick-up ile hizmet verdi. Ancak, Anadol kamyonet'e olan talep o kadar arttı ki, talebin karşılanmadığı noktada özellikle A2 modellerinin kesilerek kamyonete dönüştürülme dönemi başladı. Mevzuatın da ruhsat tadilatı ile destek olduğu bu dönemde, binlerce Anadol otomobil kamyonet'e dönüştürülerek trafiğe çıktı.

Bugün bile, Türkiye'nin hemen hemen her köşesinde Anadol kamyonetler hizmet vermeye devam etmektedir.

Anadol Prototipleri (1977-1986)

Wankel Motor

Otosan Dizayn ve Geliştirme Bölümünde Claude Nahum'un başkanlığında çalışan yetenekli mühendis grubu, boyutları küçük olmasına karşın 100 HP güç üreten bir Wankel motor geliştirdiler. Ancak bu geliştirilen motor, yüksek araştırma geliştirme masrafları ve Wankel motorunun bilinen ve çözülemeyen problemleri nedeniyle Anadol modellerinde hiçbir zaman kullanılamamıştır. Bugün, geliştirilen bu motorlardan biri Rahmi Koç Müzesi'nde sergilenmektedir.

FW11

1977'de Marcello Gandini FW11 modelini Anadol ve Reliant için dizayn etmiştir. Reliant bu dizaynı geliştirerek Scimitar SE7 modelini üretime almış ve piyasaya sürmüştür. FW11'in 4 adet prototipi üretilmiş ve bunlardan ikisi Anadol markası ile Türkiye'ye, diğer ikisi de Reliant markası ile Birleşik Krallık'a gönderilmiştir. Türkiye'ye gelen prototiplerin biri beyaz, diğeri de mavi renkliydi. FW11, modern dizaynı ve o döneme göre fazla lüks sayılabilecek aksesuarlar içeriyordu. Mesela, o dönem üretilen hiçbir arabada olmayan elektrikli camlar buna örnek olarak verilebilir. Dolayısıyla, üretim maliyetleri oldukça yüksek olan bu modelin üretimi rafa kaldırılmıştır. Koç Holding, bu gelen prototipleri uzun yıllar depolarında tutmuştur. FW11 modelinden bir tanesi 2004 yılından beri Rahmi M. Koç Müzesi'nde sergilenmektedir.

Reliant ise Otosan'ın projeyi rafa kaldırmasından sonra, FW11 modelini Reliant Scimitar SE7 olarak üretmiştir.
FW11 projesini daha sonra Fransız Citroen firması satın almış, fiber yerine aluminyum kullanılarak bazı değişiklikler yapmış ve Citroen BX adı ile "best-seller" modelini yaratmış ve 12 yıl boyunca üretimine devam etmiştir.

Çağdaş

1970'lerin sonuna doğru, Jan Nahum yeni bir Anadol dizaynı için birçok prototip çalışması yaptı. Ancak ortaya çıkan bu prototiplerden büyük kısmı hiçbir zaman üretim aşamasına geçemedi.
Otosan, bu dönemde, dünya otomobil endüstrisini yakından takip etmekte ve araç gövdesinde kullanılan fiber malzemeyi zamanla azaltacak modern bir model yaratma çabası içindeydi. Jan Nahum bu çabayı gerçeğe dönüştüren bir model geliştirdi. Bu modelde kaporta, çelik iskelet üzerine monte edilen fiber malzemeden yapılmış ve Claude Nahum tarafından geliştirilen 100 HP'lik Wankel motor yerleştirilmişti. Bu modele "ÇAĞDAŞ" ismi verildi.

Çağdaş ve yaratıcısı Jan Nahum, Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nce verilen "Endüstriyel Tasarım" ödülüne layık görüldü. Medya uzun süre bu yeni modelle ilgili çok olumlu haberler yaptı ve Çağdaş'ın üretimine 1980 veya 1981'de başlanacağı söylendi. Ancak, 1980'lerdeki politik, sosyal ve ekonomik çalkantılar nedeniyle bu proje hiçbir zaman gerçekleşemedi.

Çağdaş'ın üretilen tek prototipi bugün Rahmi M. Koç Müzesi'nde sergilenmektedir.

A9

A9, bir Bertone dizaynı olarak 1980'lerin başında ortaya çıktı ve Anadol'un en son prototipi oldu. 4-kapı ve sedan bir model olan A9 modern bir dizayna sahipti. Aracın arka görünüşü, sonralarda geliştirilen Peugeot 405'e, ancak aracın tamamının görünüşü 1980'lerin ortalarında piyasaya sürülen Volvo sedan'larla büyük benzerlikler taşımaktaydı. Jantlar da ilerici bir anlayışla dizayn edilmişti. Bu tip jantlar daha sonra 1985'lerde piyasaya çıkan Avrupa modellerinde kullanılmıştır. A9 için ayrıca yeni ve modern bir logo da geliştirilmişti

Ancak A9 da, FW11 ve Çağdaş modelleri gibi çeşitli nedenlerle üretim bandındaki yerini alamadı. Üretilen prototip de ortadan kaldırıldı.

Anadol markası ile üretim, Otosan'ın Ford Motor Company ile yaptığı yeni üretim anlaşmaları sonucu 1984'te durduruldu. Otosan bugün Ford binek araçları üretimi yapmaktadır.

Anadol Modelleri

 A1 (1966-1975) 19.724 adet üretilmiştir
 A2 (1972-1981) 35.668 adet üretilmiştir
 A4 STC-16 (1973-1975) 176 adet üretilmiştir
 A5 SV 1600 (1973-1982) 6.499 adet üretilmiştir
 A6 Böcek (1975-1978) 203 adet üretilmiştir
 A8-16 / 16 SL (1981-1984) 1.013 adet üretilmiştir
 P2 Pikap Otosan 500 ve 600D (1971-1991) 36.892 adet üretilmiştir

Yıllara göre Üretim Adetleri

 Bu tablodaki bilgiler üretimdeki motor ve dış görünüş farklılıklarına göre düzenlenmiştir.
 Üretim bilgileri için kaynak: Otomobil Sanayicileri Dernegi (OSD) 1963-2006 üretim verileri

Anadol Prototipleri
 FW11 (1977)
 Çağdaş (1979)
 A9 (1982)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Anadol Fan Kulübü AFK
 Anadol Otomobil Kulübü AOK
 Anadol STC-16
 Anadol STC-16
 Anadol Böcek
 Anadol

Anadol


Manuel María Cambronero García (Orihuela, 1765 - Madrid, 1834) Literato y jurista español, perteneciente a la Escuela literaria salmantina del siglo XVIII.

Biografía
Cursó estudios en Orihuela, donde obtuvo su doctorado con 17 años. Se trasladó a Madrid para ejercer la abogacía y trabajó como secretario de la presidencia de Castilla y ministro en la Chancillería de Valladolid.
En 1808 fue miembro del Consejo privado y del Consejo de Hacienda de José I Bonaparte, además de secretario de Estado. En 1809 fue nombrado Caballero de la Real Orden de España, intervino en la preparación del Código Civil y de las Cortes josefinas de 1812. En 1810 obtuvo el cargo de ministro de Justicia y presidente de la Sociedad Económica matritense en 1811.

En 1814, con la restauración de Fernando VII se exilió en Francia. Retornó a España tras una amnistía.

Obras
 La institución de los mayorazgos examinada histórica y filosóficamente, con un proyecto de ley para su reforma (Madrid, 1820)
Ensayo sobre los orígenes, progreso y estado de las leyes españolas
 Consulta sobre la sucesión a la Corona, encargada por Fernando VII

Referencias

Juristas de España del siglo XVIII
Juristas de España del siglo XIX
Afrancesados
Nacidos en Orihuela

Manuel María Cambronero


Hamlet ( veya , özgün adı:The Tragical History of Hamlet, Prince of Denmark), William Shakespeare tarafından 1599 ile 1601 yılları arasında yazılan temasında trajediyi işleyen oyundur. Danimarka'da geçen oyunda Prens Hamlet'in, kral olan babasını öldürdükten sonra tahta geçen ve annesi Gertrude ile evlenen amcası Claudius'tan nasıl intikam aldığını anlatır. Oyun renkli bir biçimde kahır dolu kederden, hiddet dolu gazaba geçen gerçek ve yapmacık cinnetin izlediği yolu çizer ve ihanet, intikam, ensest, ahlaksızlık konularını işler.

Edebi anlamda dedektifvari birçok araştırmaya rağmen oyunun hangi yılda yazıldığı hâlâ tartışma konusudur. Günümüze oyunun ilk yazıldığı dönemlerden üç farklı versiyonu kalmıştır: First Quarto - Q1 (ilk orta boy baskı), Second Quarto - Q2 (ikinci orta boy baskı) ve First Folio - F1 (birinci büyük boy baskı). Her birinde diğerlerinde olmayan konuşmalar ve hatta sahneler bulunur. Shakespeare büyük bir olasılıkla Hamlet oyununu, 13. yüzyıl vakanüvisi Saxo Grammaticus tarafından Gesta Danorum adlı eserinde korunan ve 16. yüzyıl bilgini François de Belleforest tarafından tekrar anlatılan Amleth efsanesi ile kaybolduğu varsayılan ve günümüzde Ur-Hamlet adıyla bilinen I. Elizabeth dönemine ait bir oyundan esinlenerek yazmıştır.

Oyunun dramatik yapısı ve karakterlerinin derinliği Hamletin birçok açıdan tahlil edilmesine, yorumlanmasına ve üzerinde tartışılmasına neden olmuştur. Örneğin, yorumcular Hamlet'in amcasını öldürme konusundaki kararsızlığı karşısında yüzyıllarca şaşkın kalmışlardır. Bazıları bunu yalnızca olay dizisini sürdürebilmek için olduğunu düşünürken, diğerleri bunun soğukkanlılıkla işlenecek cinayetin, intikam hesaplarının ve set çekilen arzunun getirdiği karmaşık felsefi ve etik sorunların yarattığı baskı nedeniyle olduğunu söylemektedir. Yakın zamanlarda psikanalitik eleştirmenler Hamlet'in bilinçaltı arzularını tahlil ettiler ve feminist eleştirmenler sıklıkla kötü niyetli olarak değerlendirilen Ophelia ve Gertrude karakterlerini tekrar değerlendirmiş ve itibarlarını iade etmiştir.

Hamlet Shakespeare'in en uzun oyunudur ve İngiliz Edebiyatının en güçlü ve etkileyici trajedilerinden biridir. "Hemen hemen sonsuz bir yeniden anlatma ve başkaları tarafından uyarlama" yapılabilecek bir olay örgüsü sağlar. Shakespeare'in yaşadığı dönemde en popüler oyunlarından birisi olmuş, ve hâlâ en çok oynanan oyunlar arasında en üst sıralardadır, örneğin Birleşik Krallık'ta Royal Shakespeare Companynin (Kraliyet Shakespeare Topluluğu) listesinde 1879'dan beri yer almaktadır. Goethe'den Dickens'a, Joyce'tan Murdoch'a birçok yazara esin kaynağı olmuş ve "Külkedisi'nden sonra en çok filme çekilen öykü" olarak tanımlanmıştır. Başrol şüphesiz, Shakespeare'in zamanında önde gelen trajedi oyuncusu Richard Burbage için yaratılmıştır; o zamandan beri geçen dört yüzyıl içinde, kendi dönemlerindeki büyük oyuncular ve hatta kadın oyuncular ile beraber ayrım yapılmadan canlandırılmıştır.

Karakterler

Hamlet – Eski kralın oğlu yeni kralın yeğeni
Claudius – Danimarka Kralı ve Hamlet'in amcası
Gertrude – Danimarka Kraliçesi ve Hamlet'in annesi
Polonius – Kralın başdanışmanı
Ophelia – Polonius'un kızı
Horatio – Hamlet'in gerçek dostu
Laertes – Polonius'un oğlu
Voltimand ve Cornelius – Saray mensubları
Rosencrantz ve Guildenstern – Saray mensubları, Hamlet'in arkadaşları
Osric – Saray mensubu
Marcellus – Subay
Bernardo (ya da Barnardo) – Subay
Francisco – Asker
Reynaldo – Polonius'un hizmetkârı
Hamlet'in babasının hayaleti
Fortinbras – Norveç Prensi
Mezarkazıcılar – Sexton
Oyuncu kral, Oyuncu kraliçe, Lucianus vs. – Oyuncular
Bir Papaz
Fortinbras'ın ordusunda bir yüzbaşı
İngiliz Elçiler
Ulaklar, Denizciler, Lordlar, Leydiler, Nöbetçiler

Kaynakça

Hamletvari efsanelere çeşitli kültürlerde rastlanır (örneğin İtalya, İspanya, İskandinavya, Bizans ve Arabistan'da) ve "soytarı kahramanlar" ana teması büyük bir olasılıkla Hint Avrupa kaynaklıdır. Çeşitli antik yazılı eserler Hamlete kaynak olarak tanımlanabilir. Bunlardan ilki anonim İskandinav Hrolf Kraki'nin Destanıdır. Bu efsanede öldürülen kralın iki oğlu vardır: Hroðgar ve Halga. Cinnet taklidi yapmaktansa bu iki oğul öykünün büyük kısmında takma adlar altında kılık değiştirerek, Shakespeare'in olay örgüsünden farklı bir dizi olaya karışırlar. İkincisi iki ayrı Latince eserde kaydedilmiş olan Romalı Brutus'ün efsanesidir. Efsanenin kahramanı Lucius ("parlak, ışık"), adını ve kişiliğini değiştirerek Brutus ("fersiz, salak") olur ve babası ve kardeşlerinin kaderinden kaçmak için bir aptal rolünü oynar ve sonunda ailesinin katili Kral Tarquinius'u öldürür. 17. yüzyıl İskandinav âlimi Torfaeus, İzlanda efsane kahramanı Amlodi ve İspanyol efsane kahramanı Prens Ambales'i (Ambales Destanından) Shakespeare'in Hamleti karşılaştırmıştır. Benzerlikler arasında prensin sahte cinneti, annesinin yatak odasında kazara kralın danışmanını öldürmesi ve sonunda amcasını öldürmesi bulunur.

Efsanevi ögelere ilk olarak Saxo Grammaticus'un 13.yüzyıla ait eseri Gesta Danorumun bir parçası olan Vita Amlethide ("Amleth'in Yaşamı") rastlanır. Latince yazılan bu eserde Klasik Roma erdem ve kahramanlık kavramları görülür. Bu esere Shakespeare'in zamanında kolaylıkla erişilebilmekteydi. Önemli benzerlikler arasında prensin sahte cinneti, annesinin tahtı eline geçirenle acele evliliği, prensin gizlenmiş bir casusu öldürmesi ve prensin kendi yerine maiyetinde bulunan iki kişinin ölümü sayılabilir. Saxo'nun öyküsünün aslına oldukça sadık bir tercümesi Fransızcaya 1570'te François de Belleforest'in Histoires tragiques (Trajik Öyküler) eseriyle kazandırılmıştır. Belleforest, Saxo'nun metnini oldukça süslemiş, uzunluğu hemen hemen iki katına çıkmış ve kahramanın melankolisi eklenmiştir.

Shakespeare'in ana kaynağının günümüzde kaybolmuş olan ve Ur-Hamlet adı verilen bir oyun olduğu düşünülmektedir. Muhtemelen Thomas Kyd tarafından yazılmış olan Ur-Hamlet 1589 yılında sahneleniyordu ve öykünün içinde bir hayalet olan ilk versiyon olduğu bilinmektedir. Shakespeare'in kumpanyası Lord Chamberlain's Men (Lord Chamberlain'in Adamları) bu oyunu satın almış ve bir süre Shakespeare'in yeniden düzenlediği bir versiyonunu sahneye koymuş olabilir. Ur-Hamletin hiçbir kopyasının günümüze kadar kalmaması nedeniyle, varsayılan yazarlarının bilinen eserleri ile dili ve yazım tarzı karşılaştırılmasının yapılması mümkün değildir. Bu nedenle Kyd'in bu oyunu yazdığına dair doğrudan bir kanıt bulunmadığı gibi, bu eserin Shakespeare tarafından Hamletin ilk versiyonlarından biri olmadığına dair de bir kanıt yoktur. Bu ikinci fikir, yani Hamletin genel olarak kabul edilmiş olan tarihten daha önce yazılmış olabileceği fikri bir kısım destek gördüyse de diğerleri bunu spekülasyon olarak değerlendirmektedir.

Sonuç olarak akademisyenler tarafından, Shakespeare'in Ur-Hamletten, Belleforest ya da Saxo'dan ya da o dönemde bulunan diğer kaynaklardan (örneğin Kyd'in The Spanish Tragedysi gibi) ne kadar yararlandığı ortaya konulamamaktadır. Shakespeare'in Saxo'nun versiyonuna doğrudan başvurduğuna dair belirgin bir kanıt yoktur. Ancak Saxo'nun öyküsünde olmayan ama Belleforest'in versiyonunda görülen ögelere Shakespeare'in oyununda rastlanır. Shakespeare'in bunları doğrudan Belleforest'ten mi yoksa Ur-Hamletten mi aldığı belirsiz kalmıştır.

Akademisyenlerin çoğu, Hamletin, Shakespeare'in 1596'da on bir yaşında ölen tek oğlu Hamnet Shakespeare ile bağlantılı olduğu iddiasını reddetmektedir. Hamletin bir efsaneye bağlantısının çok açık olduğu ve o dönemde Hamnet adının oldukça popüler olduğu genel olarak bilinmektedir. Ancak Stephen Greenblatt adların benzerliği ve oğlunu kaybeden Shakepeare'in duyduğu kederin trajedinin özünde yattığını iddia eder. Oğlu Hamnet'e adını veren Stratfordlu komşusu Hamnet Sadler'ın adının sıklıkla Hamlet Sadler olarak yazıldığını ve o dönemin gevşek yazımı ile isimlerin birbirlerinin yerine geçebildiğini yazar. Shakespeare, vasiyetinde Sadler'ın ilk adını "Hamlett" olarak yazmıştır.

Yazılış tarihi
New Cambridge editörü Phillip Edwards "Hamletin yazılış tarihini tespit sonucu belirsiz olmalıdır" der. Hamletin yazıldığı en erken tarih olarak, içinde bulunan Shakespeare'in Jül Sezar oyununa imalar bulunmasına dayandırılarak aynı oyunun yazıldığı 1599 yılının ortasından sonradır. Yazıldığı en geç tarih Stationers' Company arşivlerinde 26 Temmuz 1602 tarihli Hamletin kısa süre önce Lord Chamberlain'in Adamları tarafından sahneye konulduğu kaydına dayandırılmaktadır.

Francis Meres 1598 yılında, Chaucer'dan kendi zamanına bir İngiliz Edebiyatı araştırması olan ve içinde Shakespeare'in on iki oyununun da yer aldığı Palladis Tamia adlı eserini yayımlamıştır. Bu on iki eserin arasında Hamletin yer almaması henüz yazılmadığı olarak değerlendirilmektedir. Hamlet çok popüler olduğundan New Swan dizisi editörü Bernard Lott, Meres'in böylesine önemli bir eseri göz ardı etmiş olmasının pek mümkün olmadığına inanmaktadır.

First Folio'da (F1) geçen "little eyases" tabiriChildren of the Chapel kumpanyasını ima ediyor olabilir. Bu kumpanyanın popülerliği yüzünden, Globe kumpanyası taşrada turneye çıkmak zorunda kalmıştır. Bu Tiyatrolar Savaşı diye bilinmektedir ve 1601 öncesi bir tarihi desteklemektedir.

Shakespeare döneminden yazar Gabriel Harvey, kendisine ait olan Chaucer'ın eserlerinin 1598 tarihli basımının sayfa kenarına aldığı not bazı biliminsanları tarafında yazılış tarihi için kanıt olarak kullanılmaktadır. Harvey aldığı notta "daha zeki olanların" Hamletten zevk aldığını ve isyan nedeniyle Şubat 1601'de idam edilen Essex Kontu Robert Devereux'nün hâlâ hayatta olduğu yazar. Diğer biliminsanları ise bunun yetersiz olduğunu söyler. Örneğin Edwards, Harvey'nin notundaki zaman kavramının çok karmaşık olduğunu dolayısıyla da Hamletin yazılış tarihini belirlemek için kullanılamayacağını belirtir. Çünkü aynı notta sanki Spenser ve Watson hâlâ hayattaymış gibi bahsedilirken 1607'de basılan Owen'ın vecizelerinden yeni vecizeler olarak söz eder.

Metinler

Metnin ilk basımlarından üç tanesi günümüze kadar kalmıştır ve otantik tek bir metni oluşturma çabalarını zorlaştırmıştır. Her biri diğerlerinden farklıdır:

 First Quarto Q1, ilk orta boy baskı 1603 yılında kitapçı Nicholas Ling ve John Trundell tarafından yayımlanmış ve Valentine Simmes tarafından basılmıştır. "Bad Quarto" yani ilk kötü orta boy baskı adı da verilen Q1 daha sonra basılan ikinci orta boy baskı metninin yarısından biraz fazla metin içerir.
 Second Quarto Q2, ikinci orta boy baskı 1604'te Nicholas Ling tarafından yayımlanmış ve James Roberts tarafından basılmıştır. Bazı kopyaların 1605 tarihini taşıması ikinci bir baskıya işaret eder ve bu nedenle Q2'nin sıklıkla "1604/5" olarak verilir. Q2 ilk en uzun basımdır ancak F1'de bulunan 85 satırı içermez. Bunun nedeni büyük bir ihtimalle İngiltere Kralı I. James'in kraliçesi Danimarkalı Anne'i rencide etmemek içindir.
 First Folio F1, ilk büyük boy baskı 1623 yılında Edward Blount ile William ve Isaac Jaggard tarafından basılmıştır ve Shakespeare'in Tüm Eserlerinin ilk basımıdır.

Diğer büyük ve orta boy baskılar sırayla basılmıştır, John Smethwick'in Q3, Q4, ve Q5 baskıları gibi (1611–37); ancak bunların ilk üç basımdan türediği düşünülmektedir.

Nicholas Rowe (1709) ve Lewis Theobald'dan (1733) başlayarak Shakespeare'in eserlerinin ilk editörleri o zamanlar erişilebilen Hamletin ilk kaynakları olan Q2 ve F1'den metinleri birleştirmiştir. Her metin diğerinde olmayan bazı kısımlara sahiptir, kelime sıralamasında küçük farklılıklar bulunur ve yalnızca 200 satır birbiriyle aynıdır. Editörler, Shakespeare'in özgün eseinin hayali "idealini" yansıtan ve tüm satırları "kapsayan" bir metin yaratmaya çalıştılar. Theobald'ın versiyonu uzun bir süre standart metin olarak kabul gördü ve onun "tam metin" yaklaşımı günümüzde editörleri hâlâ etkilemektedir. Ancak çağımızın bazı biliminsanları bu yaklaşımı doğru bulmayarak "gerçek Hamletin gerçekleştirilemeyecek bir ideal olduğunu, bu oyunun tek metni değil metinleri olduğunu" ileri sürerler. Arden Shakespeare'in 2006 yılında değişik Hamlet metinlerini ayrı ciltlerde yayımlaması bu değişimin en iyi kanıtıdır.

Geleneksel olarak Shakespeare'in oyunlarınınn editörleri oyunu beş perdeye böler. Halbuki Hamletin ilk baskılarının hiçbiri bu şekilde düzenlenmemiştir ve oyunun perde ve sahnelere bölümü 1676 tarihli orta boy baskıdan kaynaklanır. Günümüz editörleri bu geleneksel bölümlenmeyi izlese de yeterli bulmamaktadırlar. Örneğin Hamlet Polonius'un cesedini Gertrude'un yatak odasından çıkardıktan sonra bir perde arası vardır ama bundan sonra olaylar sanki kesilmemiş gibi devam ediyor gözükmektedir.

Var olduğundan şüphelenilmeyen Q1'in 1823'te ortaya çıkması önemli derecede ilgi gördü ve editörlerin uygulamaları ve yorumlama üzerine birçok soruya yol açtı. Biliminsanları hemen Q1'deki eksiklikleri belirledi ve bu Shakespeare "bad quarto" kavramının geliştirilmesine önayak oldu. Yine de Q1 oldukça değerliydi çünkü içinde Q2 ve F1'de olmayan sahne direktifleri bulunuyordu ve gerçek sahne uygulamalarını gösteriyordu. İçinde genellikle 4.6  olarak tanımlanan bir sahne bulunur ve sonraki basımlarla karşılaştırma için yararlıdır.

Q1, Q2 ve F1'den oldukça kısadır ve büyük olasılıkla küçük bir rol oynayan (muhtemelen Marcellus) bir aktör tarafından ezbere yazılmış bir metin olabilir. Biliminsanları bu ezbere yazımın izinli mi izinsiz mi olduğu konusunda anlaşamamıştır. New Cambridge editörü Kathleen Trace tarafından savunulan bir başka teoriye göre Q1 aslında turnede sahnelenmek üzere kısaltılmış bir versiyondur. Q1'in hata içermediği ve sahneye konulabileceği fikri sonucunda 1881'den beri en az 28 kere farklı yapımlarda sahnede sergilenmiştir.

Konu özeti

Hamletin kahramanı, kısa süre önce ölmüş olan Kral Hamlet'in oğlu, babasının kardeşi ve halefi olan Kral Claudius'un yeğeni olan Danimarka Prensi Hamlet'tir. Kral Hamlet'in ölümünden sonra Claudius alelacele Kral Hamlet'in dul eşi ve Hamlet'in annesi Gertrude ile evlenir. Geri planda Danimarka'nın komşusu Norveç ile uzun zamandan beri süregelen düşmanlığı devam etmekte ve Norveç prensi Fortinbras önderliğinde bir işgal beklenmektedir.

Oyun Danimarka Kraliyet Sarayı Elsinore'da soğuk bir gecede açılır. Askerler Hamlet'in arkadaşı Horatio'yu Kral Hamlet'in hayaletini gördüklerine inandırmaya çalışırken, Hayalet tekrar ortaya çıkar. Horatio'dan Hayalet'in ortaya çıkışını duyduktan sonra Hamlet Hayalet'i görmeye karar verir. O gece, Hayalet Hamlet'e görünür. Hamlet'e babasının ruhu olduğunu söyler ve Claudius'un Kral Hamlet'i kulaklarına zehir akıtarak öldürdüğünü ifşa eder. Hayalet, Hamlet'ten intikamını almasını ister; kabul eden Hamlet yapmacık cinnet geçirerek şüpheleri üzerinden atmaya karar verir. Ancak Hayalet'in güvenilirliğinden emin değildir.

Devlet işleriyle meşgul olan Claudius ve Gertrude, Norveç Prensi Fortinbras tarafından yapılacak bir işgali önlemeye çalışmaktadır. Hamlet'in babası için tuttuğu yasın devam etmesi ve giderek artan garip davranışları nedeniyle Hamlet'in iki arkadaşını (Rosencrantz ve Guildenstern) Hamlet'in değişen davranışlarının nedenini bulması için gönderirler. Hamlet arkadaşlarını sıcak bir şekilde karşılar ama hemen kendisine karşı olduklarının farkına varır.

Polonius, Claudius'un güvendiği danışmanlarından biridir; oğlu Laertes Fransa'ya dönmekte, kızı Ophelia'ya ise Hamlet tarafından kur yapılmaktadır. Ne Polonius ne de Laertes Hamlet'in Ophelia hakkında ciddi olmadığını düşünmekte ve Ophelia'yı uzak durması konusunda uyarmaktadır. Kısa bir süre sonra Hamlet'in garip davranışından telaşlanan Ophelia babasına, Hamlet'in odasına daldığını ve kendisine bakakaldığını ama hiçbir şey söylemediğini bildirir. Polonius Hamlet'in geçirdiği cinnetin sebebini yaşadığı "aşk sarhoşluğu"na  bağlar ve Claudius ile Gertrude'a haber verir. Daha sonra, Manastır Sahnesi diye bilinen sahnede, Hamlet Ophelia'ya bağırarak bir manastıra gitmesinde ısrar eder.

Hamlet, Hayaletin kendisine doğruyu söylediğine kani olmamıştır ancak Elsinore'a bir oyuncu kumpanyasının gelişi ile bir çözüm bulur. Bir oyun sahneye koyacaktır, babasının öldürülmesini canlandıracak ve Claudius'un suçlu ya da masum olduğuna oyuna verdiği tepkiyi görerek karar verecektir. Saray halkı oyunu seyretmek için toplanır; Hamlet oyun boyunca yorumlarda bulunur. Cinayet sahnesi sunulduğunda Claudius birden ayağa kalkarak odayı terkeder ve Hamlet bunu amcasının suçlu olduğunun kanıtı olarak görür. Yaşamı için endişe duyan Claudius bir bahaneyle, Rozencrantz ve Guildenstern'in gözetiminde, yanına mesajı getirenin öldürülmesini söyleyen bir mektup vererek Hamlet'i İngiltere'ye sürmeye karar verir.

Gertrude, açıklama istemek için Hamlet'i yanına çağırır. Annesinin yanına giderken Hamlet dua eden Claudius'un yanından geçerken onu öldürmekten çekinir ve kendini dua ederken öldürmenin Claudius'u doğrudan cennete götüreceğini söyleyerek ikna eder. Annesinin yatak odasında Hamlet ile Gertrude arasında bir tartışma çıkar. Bir duvar halısının ardından gizlice konuşmayı dinleyen Polonius gürültü yapar; Hamlet gizlenenin Claudius olduğunu sanarak çılgınca bıçağını saplayarak Polonius'u öldürür. Hayalet tekrar ortaya çıkarak Hamlet'e Gertrude'a nazik davranmasında ısrar eder ama Claudius'u öldürmesi gerektiğini hatırlatır. Hayaleti duyamayan ve göremeyen Gertrude, Hamlet'in Hayalet ile konuşmasını geçirdiği cinnete bir kanıt olarak görür. Hamlet Polonius'un cesedini saklar.

Polonius'un ölümünden duyduğu kederle deliren Ophelia, terbiyesiz şarkılar söylerek Elsinore'da başıboş dolaşır. Erkek kardeşi Laertes Fransa'dan döner ve babasının ölümüyle kardeşinin delirmesi nedeniyle çılgına döner. Claudius, tek sorumlunun Hamlet olduğu konusunda Laertes'i ikna eder; sonradan Hamlet'in hâlâ serbest olduğu haberi gelir. Claudius hemen bir kumpas kurar. Laertes'in ucu zehirli bir kılıç kullanacağı, Laertes ile Hamlet arasında bir kılıç düellosu önerir, ama bu başarılı olmazsa Hamlet'e zehir katılmış şarap sunmaya karar verir. Gertrude, Ophelia'nın boğulduğu haberini vererek bu hileyi yarıda keser.

İki mezarkazıcı, mezarını kazarken Ophelia'nın bariz intiharını tartışır. Hamlet Horatio ile birlikte gelir ve Hamlet'in çocukluğundan bir soytarı olan Yorick'in kafatasını ortaya çıkaran mezarkazıcılardan birine takılır. Laertes'in getirdiği Ophelia'nın cenaze alayı yaklaşır. Laertes ile Hamlet göğüs göğüse gelir ama kavga durdurulur.

Elsinore'a gelince Hamlet'e Horatio'ya nasıl kaçtığını ve Rosencrantz ile Guildenstern'in nasıl ölümlerine gönderildiğini anlatır. Saraylılardan Osric araya girerek Hamlet'in Laertes ile düelloya davet eder. Fortinbras'ın ordusu Elsinore'a yaklaşırken karşılaşma başlar. Laertes Hamlet'i zehir sürülmüş kılıçla yaralar ama aynı zamanda kendisi de ölümcül bir yara almıştır. Gertrude zehir katılmış şarabı içer ve ölür. Ölüm anında Laertes Hamlet ile uzlaşır ve Claudius'un cani kumpasını açıklar. Yaşamının son anlarında Hamlet Claudius'u öldürmeyi başarır ve Fortinbras'ı vârisi ilan eder. Fortinbras geldiğinde Horatio öyküyü anlatır ve Fortinbras, Hamlet'in naaşına gereken saygının gösterilmesini emreder.

Çözümleme ve eleştiriler

Eleştirel tarihçe

17. yüzyılın başlarından beri oyun hayalet karakteri, melankoli ve cinnetin inandırıcı canlandırması ile tanınmıştır ve İngiltere kralı I. James ile I. Charles dönemi dramasında yer alan bir dizi deli nedim ve nedime karakterine yol açmıştır. Kitleler tarafından ilgi görmeye devam etse de 17. yüzyılın sonlarında Restorasyon dönemi eleştirmenleri Hamleti ilkel olarak değerlendirmiş ve klasik tiyatro kuralları ve decorumuna uymamasını eleştirmiştir. Bu görüş 18. yüzyılda tamamen değişmiş ve eleştirmenler Hamlet'e talihsiz durumların içine düşmüş saf ve zekî bir genç kahraman gözüyle bakmıştır. ancak 18. yüzyılın ortalarına gelindiğinde Gotik edebiyatın psikolojik ve mistik yorumları tekrar Hayalet karakterini ve cinneti ön plana çıkarmıştır. Yalnızca 18. yüzyılın sonlarından sonra eleştirmenler ve oyuncular Hamlet'i kafa karıştırıcı ve tutarsız olarak görmeye başlamıştır, bu dönemden önce Hamlet ya deliydi ya da değildi, ya kahramandı ya da değildi, arada bir yerde değerlendirilmiyordu. Bu gelişmeler, oyun örgüsünden çok karakterler üzerine odaklanma ile görülen edebi eleştirilerde önemli bir temel değişikliği gösterir. 19. yüzyıla gelindiğinde Romantik eleştirmenler karakterin iç dünyası ve iç çekişmeleri üzerine güçlü vurgusunu yansıtan içsel çatışmaları nedeniyle Hamlete değer vermiştir. Bundan sonra eleştirmenler Hamlet'in kararındaki gecikmenin olay örgüsünü devam ettirmek için değil bir karakter özelliği olduğunu düşünmeye başlamıştır. Karakter ve iç çekişme üzerine olan bu odaklanma 20. yüzyılda da devam etmiştir. Çeşitli dallara ayrılan eleştiriler aşağıda bağlam ve yorumlar bölümünde anlatılmıştır.

Dramatik yapı
Hamlet birkaç farklı yönden, zamanının drama yazım adetlerinden ayrılır. İlk olarak, Shakespeare'in zamanında, oyunların genellikle Aristo'nun Poetika eserinde yer alan önerilere uyması yani bir dramanın karakterlere değil eyleme odaklanması beklenirdi. Hamlette ise Shakespeare bu adeti tersine çevirir ve seyirci Hamlet'in güdülerini ve düşüncelerini eylem ile değil monologlar yoluyla öğrenir. İkinci olarak ve Shakespeare'in Othello dışında diğer oyunlarından da farklı şekilde güçlü bir alt olay örgüsü yoktur; olay örgüsündeki tüm çatallanmalar Hamlet'in intikam çabasını oluşturan ana olay örgüsüne bağlanır. Oyunda eylemlerin süreksizliğine ve düzensizliğine oldukça sık rastlanır. Oyunun bir noktasında, Mezarkazıcı sahnesinde, Hamlet Claudius'u öldürme kararını vermiş gibidir; ancak Claudius sahneye çıktığında birdenbire Hamlet sakinleşmiştir. Biliminsanları hâlâ bu dönüşlerin hata mı olduğu yoksa oyunun karışıklık ve dualite temasına bilinçli olarak mı eklendiğini tartışmaktadır. Son olarak, hemen hemen tüm oyunların iki saat civarında sürdüğü bir dönemde, 4.042 satır ve 29.551 sözcükten oluşan, Shakespeare'in en uzun oyunu olan Hamletin tam metni dört saati aşkın bir sürede sahnelenmekteydi. Hamlet içinde ayrıca Shakespeare'in favori bir oyun düzeni olan "oyun içinde oyun" da içerir. İlk başta The Murder of Gonzago (Gonzago'nun Öldürülmesi) olarak adlandırılan oyunun adı, Hamlet olay örgüsünü değiştirdikten sonra The Mousetrap (Fare kapanı) olarak değiştirilir.

Sahne ve ekran uyarlamaları

Hamlet Batı Alman yönetmen Helmut Käutner tarafından Der Rest ist Schweigen'de (The Rest is Silence) ve Japon yönetmen Akira Kurosawa tarafından Warui Yatsu Hodo Yoku Nemuru'da (The Bad Sleep Well) sivil yozlaşma ile ilgili hikâyelere uyarlandı. Claude Chabrol'un Ophélia (Fransa, 1962) adlı filmindeki baş karakter Yvan, Olivier'in Hamlet'ini izler ve kendisini Hamlet'in durumunda olduğuna ikna eder.

Tom Stoppard'ın Rosencrantz ve Guildenstern Öldüler (Rosencrantz & Guildenstern are Dead) adlı oyununda (oyunun 1990 yapımı bir film versiyonu da bulunur) Hamletteki olaylar, Hamlet'in iki okul arkadaşının bakış açısı ile canlandırılır. Oyun, anlamadıkları bir dramada rollerini yerine getirebilmek için ölmeleri gereken iki küçük karakterin trajedisi olarak yeniden şekillendirilir. Bir Hamlet parodisi olan Rosencrantz and Guildenstern W. S. Gilbert tarafından 1874'te yazıldı. 1977'de Doğu Alman oyun yazarı Heiner Müller,

Hamlet'in postmodernist, özet bir versiyonu olan Die Hamletmaschine (Hamletmachine) oyunu yazdı.

Hamlet'in Türkçeye çevirileri

Hamlet. Çev. Abdullah Cevdet. Mısır: Matbaa-i ictihad, 1908.
Hamlet: Danimarka Prensi. Çev. Kâmuran Şerif. İstanbul: Devlet Matbaası, 1927.
Hamlet: Danimarka Prensi. Çev. Halide Edip Adıvar ve Vahit Turhan. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, 1941.
Hamlet. Çev. Orhan Burian. 1944. Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, 1966.
Hamlet ve Venedikli Tüccar. Çev. Şehbal Erdeniz ve Orhan Veli Kanık. İstanbul:Doğan Kardeş Yayınları, 1949.
Hamlet. Çev. Sabahattin Eyüboğlu. İstanbul: Remzi Kitabevi, 1965.
Hamlet. Çev. Bülent Bozkurt. 1982. İstanbul: Remzi Kitabevi, 1999.
Hamlet. Çev. Can Yücel. 1992. İstanbul: Papirüs Yayınları, 1996.
Hamlet. Çev. Orhan Burian. Yay. Haz. ve Sadeleştiren Müjdat Gezen. İstanbul: MSM Yayınları, 2000.

Türkiye'de sahnelenen Hamlet prodüksiyonları

Ankara Devlet Tiyatrosu-Yön-Rober Stura-Oynayan-Arda Kanpolat-2004
İstanbul Şehir Tiyatrosu-Yön-Adrin Brayt-Oynayan- Ayhan Kavas-2003
İzmit Şehir Tiyatrosu-Yön-Işıl Kasapoğlu-Oynayan-Tardu Flordun-1997
İstanbul Devlet Tiyatrosu-Yön-Müge Gürman-Oynayan-Uğur Polat/Zafer Algöz

Dipnotları

Dış bağlantılar

 Wikisource'da Hamlet oyununun tam metni

İngiliz tiyatro oyunları
William Shakespeare oyunları
Shakespeare trajedileri
Tragedyalar
Kurguda intihar
Kurguda ölüm
Avrupa mit ve efsanelerine dayanan eserler

Hamlet


El Pierce Silver Arrow es un prototipo de automóvil  de segmento D, diseñado por James R. Hughes y construido por la empresa estadounidense Pierce-Arrow.  El prototipo fue presentado en el Salón del Automóvil de Nueva York del año 1933 y se construyeron únicamente 5 unidades.

Características
El vehículo causó una sensación absoluta en la época debido a su diseño futurista. La rueda de repuesto estaba oculta detrás de las ruedas delanteras. Poseía un motor V12 de 7.5 litros y 175CV de potencia. Alcanzaba una velocidad máxima de 185km/h. Su precio en el mercado era de 10000 dólares. Actualmente se conservan tres de los cinco vehículos construidos.

El Pierce Silver Arrow puede observarse y conducirse en el videojuego Mafia: The City of Lost Heaven, donde se le denomina Silver Fletcher (flecha de plata).

Referencias
  Consultado el 1 de septiembre de 2011.
 El Silver Arrow en Howstuffworks. Consultado el 1 de septiembre de 2011.
 Enciclopedia de los coches americanos 1930-1980, ed. Richard M. Langworth, 1984. ISBN 0-88176-203-2.

Prototipos de automóviles
Modelos de automóviles del segmento D

Pierce Silver Arrow


Pablo Álvarez ist der Name folgender Personen:

* Pablo Álvarez (Sportschütze) (* 1978), argentinischer Sportschütze
 Pablo Álvarez (Fußballspieler, 1984) (Pablo Sebastián Valeira Álvarez; * 1984), argentinischer Fußballspieler
 Pablo Álvarez (Fußballspieler, 1985) (Pablo Álvarez Menendez; * 1985), uruguayischer Fußballspieler
 Pablo Álvarez (Fußballspieler, 1980) (Pablo Álvarez Núñez; * 1980), spanischer Fußballspieler

Pablo Álvarez


توموميتشي نيشيمورا (西村知道 نيشيمورا توموميتشي) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 2 يونيو 1946 في تشيبا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 يو يو هاكوشو - الراوي, أستاذ تاكيناكا, الأوني الأزرق
 سلام دانك - المدرب غسان
 الشرطي المتنقل باتليبر - المفتش ماتسوي
 ون بيس - القائد تي-بون
 باكانو! - السيد بارنز
 إينيشيال دي - يويتشي تاتشيبانا
 إينيشيال دي Second Stage - يويتشي تاتشيبانا
 إينيشيال دي Fourth Stage - يويتشي تاتشيبانا
 غاد غارد - مورو
 فيوتشر GPX سايبر فورميولا - بيتاليا لوبي
 فل ميتال بانيك! - ريتشارد ماردوكاس
 فل ميتال بانيك؟ فوموفو - ريتشارد ماردوكاس
 فل ميتال بانيك! The Second Raid - ريتشارد ماردوكاس
 نزيل الظلام - الرئيس كونوي
 برج درواغا 〜the Aegis of URUK〜 - مالك المسكن
 كرونو كروسيد - إدوارد هاميلتون
 جت باكرز - تسوغوما كوروبي
 كاشرن سينز - لوكسميث
 ساموراي 7 - ماساموني
 ماكروس فرونتير - هاورد غلاس
 إسكافلوني السماء - هيليو
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - يوكيهيرو أوتو
 ذا بيغ أو - مورغان سكايلار
 AVENGER - عمدة مدينة سيرينا
 دار الأوراق الخمس - كوهيه
 موياشيمون - دكتور كيزو إيتسكي
 فراكتال - أويا
 ناروتو شيبودن - التسوتشيكاجي الثاني/أونوكي
 C - يوشيوكي كيكوتشي
 البدلة المتنقلة جاندام إيج - ألزاك بيرمينجز
 رايف - الراوي, شيبا
 هيوكا - فوكيا
 لوست يونيفرس - رئيس يونيفرسال غارديانز
 بلاك بوليت - ماتسوزاكي
 غلاسليب - ماتاسابورو شيروساكي
 مصارع السومو الجريء ماتسوتارو!! - والد كيوشي تاناكا
 بليتش - حكيم قرية الريوكا
 موشيشي: التتمة - يوكيتشي (بقايا القرمز)
 كايتو جوكر - والد هاتشي
 كلاسروم كرايسس - سيغو ساساياما
 جبهة حاجز الدم - غافارا
 لعبة الجوكر - أكوتسو ياسوماسا
 بيرسيرك (2016) - فوس
 النمر المقنع W - مستر كويستشن
 بوكيمون - كينزو
 تيلز أوف زيستيريا ذا كروس - ميفين
 كوتورا-سان - زينزو كوتورا

أوفا أنمي
 غانباستر - مساعد القائد
 سوبرنتشرل ذي أنيميشن - غيل

أفلام أنمي
 إينيشال دي Third Stage - يويتشي تاتشيبانا
 بوكيمون رينجر و قصر البحر - شيب

أدواره في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 ستريت فايتر ألفا - ام. بايسون, أكوما
 ستريت فايتر ألفا 2 - ام. بايسون, أكوما
 ستريت فايتر 3 سكند إمباكت - أكوما
 ستريت فايتر ألفا 3 - ام. بايسون, أكوما
 ستريت فايتر 3 ثرد سترايك - أكوما
 إكس-من فرسس ستريت فايتر - ام. بايسون, أكوما
 سوبر بازل فايتر 2 توربو - أكوما
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - التسوتشيكاجي الثاني/أونوكي
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - التسوتشيكاجي الثاني/أونوكي
 تيلز أوف زيستيريا - ميفين
 سلسلة ألعاب دوت هاك - ليوس
 دوت هاك لينك - ليوس

أدواره في الدبلجة اليابانية
 المتحولون - سيلفربولت, سوبيريون
 فارس وفادي - اللواء منير
 الفتى أسترو - دكتور إيليفن
 جون كارتر - دالتون
 جمال أمريكي - الكولونيل فرانك فيتز
 إيت براي لوف - ريتشارد

وصلات خارجية

مراجع
 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي ذكور من محافظة تشيبا
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات ون بيس
ممثلون من محافظة تشيبا
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1946
مواليد في تشيبا

توموميتشي نيشيمورا


කුමුටු ඉපිළි උමඟෙක් යනු කුමුටු ඉපිළි බට පාලම, එලෙන උමඟ හෝ ආකිමිඩීස් පාලම හෝ ලෙස දු හැඟැවෙන, එහි ඉපිළියාවේ වහලින් (වෙසෙසින්, දියෙදු-නිසල යතුව හෝ ආකිමිඩීස් නියමය හෝ යෙදීමෙන්) දියෙහි ඉපිළෙන උමඟෙක් සඳහා සැලැකැවි සැලැස්මෙකි.

යාත්‍රාවන් හා කල්ගුණය හා මඟහැරෙන නමුදු වැඩි දිය තෙරපුව හා කටයුතු කිරීමට නැවැසි වන සා ගැඹුරෙහි බට තබා ඇති. සැමැනියෙන් මීටර 20 සිටැ 50 දක්වා (අඩි 66 සිටැ 164 දක්වා) ගැඹුරක් මේට සෑහේ. බහන්, දිය මත ඇති පාරුවලට හෝ මුහුදු පත්ලට හෝ ඈඳී ඇතියෙන් මතුපිටට ඉපිළීම හෝ කිඳීම හෝ වැලැකේ.
සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාව

කුමුටු ඉපිළි උමඟ


Peace River (French Rivière-la-Paix or Rivière de la Paix) is a river in British Columbia and Alberta. Peace River may also refer to:

Canada
Peace River Country, a geographic region straddling the border between British Columbia and Alberta
Peace River Block, a land grant of the Canadian Pacific Railway within the Peace River Country
Peace River oil sands, a large deposit of oil sands in the Peace River watershed.
Peace River, Alberta, a town in northwest Alberta
Peace River (electoral district), a federal electoral district in Alberta
Peace River (provincial electoral district), a provincial electoral district in Alberta
Peace River (British Columbia electoral district), a former provincial electoral district in British Columbia
Peace River North, originally named North Peace River, a provincial electoral district in British Columbia
Peace River South, originally named South Peace River, a provincial electoral district in British Columbia
Peace River Regional District, a regional district in northeastern British Columbia
Peace River (meteorite), a meteorite fallen in 1963 in Alberta

United States
Peace River (Dillingham) in Alaska, called Gui-guok-lok by natives
Peace River (Nome) in Alaska, a tributary of the Koyuk River
Peace River (Florida) in Florida

See also
Steamboats of the Peace River

Peace River (disambiguation)


Supaul es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Supaul, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 54  a 259 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 68 062 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Supaul


An Philodendron simulans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting. An Philodendron simulans in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron simulans