Ciro Scarponi, né en  à Torgiano et mort le  à Pérouse, est un clarinettiste et compositeur italien.

Biographie

Diplômé très jeune du conservatoire Francesco Morlacchi de Pérouse, il est immédiatement devenu l'un des interprètes contemporains les plus prestigieux de son instrument.

Véritable innovateur de la technique de la clarinette, il a donné de nombreuses premières mondiales, dont certaines lui ont été dédiées par Sylvano Bussotti, Franco Donatoni, Ada Gentile, Armando Gentilucci, Ennio Morricone, Luigi Nono, Marcello Panni, Carlo Pedini, Wolfgang Rihm, Enrico Renna, Salvatore Sciarrino, Fernando Sulpizi, Paolo Ugoletti et la plupart des jeunes compositeurs européens, qui ont écrit plus de deux cents œuvres pour la clarinette ; Il était le clarinettiste préféré de Luigi Nono et de Giuseppe Sinopoli, entre autres. Sa longue collaboration avec Luigi Nono au Studio Sperimentale  « Strobel » de Freiburg a été particulièrement importante.

Il a réalisé de nombreux enregistrements (Ayna, Edipan, Ricordi, Fonit Cetra, S.M.C., RZ Berlin, Bongiovanni, Nuova Era, Col legno, Hyperprism/Edizioni) ainsi que des enregistrements pour la radio et la télévision pour la Rai, Radio France, BBC, Südwestfunk. Auteur de divers écrits sur la clarinette, il a édité ces dernières années une importante méthode d'enseignement distribuée dans le monde entier par Casa Ricordi.

Dans les dernières années de sa vie, il s'est également consacré à la composition. Dans ce domaine, il convient de mentionner la pièce pour clarinette et cordes Elegia per Danny en mémoire de Danny Purcell, jeune victime d'une maladie rare ; cette pièce lui a valu le premier prix du concours de composition organisé par l'Orchestre symphonique de Sanremo en 2003.

Il est décédé soudainement et prématurément à l'automne 2006.

Compositions de Ciro Scarponi

Pour clarinette
Tre immagini (clarinette et piano - 1970)
Polka (clarinette et piano - 1974)
Preghiera (soprano et clarinette -1975)
Modinha (clarinette solo - 1976)
Concerto in 7 piccoli tempi (quatuor de clarinettes - 1977)
Maschere (variation sur le thème du Carnevale di Venezia; clarinette et piano - 1981)
Memento (sur un texte de J. Da Todi; soprano, cordes ou clarinette et orgue - 1981)
Aulodia per Mida (clarinette solo - 1981)
Dieci studi pour clarinette (Ed. Ricordi - 1995)
Elegia for Danny (clarinette et cordes, Ed. EUFONIA  - 2003) - 1er prix général du Concours international de musique symphonique de Sanremo 2003

Pour autres instruments
Il canto del grillo! (flûte solo - 1968)
Due sculture (contrebasse et piano - 1968)
30/11 (piano - 1969)
Cadenza e cantabile (flûte et piano - 1969)
Piccolo divertimento (quintette à vent - 1969)
Felliniana (marche  symphonique pour orchestre - 1972)
Musiche per il progetto Musica e Poesia (sur un texte de M. Massidda - 1976)
Fantasia (sur le thème Il fabbro armonioso de Händel ; chœur féminin, soliste et orchestre - 2001)
Salmo n° 8 (chœur féminin et orchestre - 2004)
Cantico delle creature (voix féminine - 2004)
Una casa ai margini del bosco ...sotto la neve (trompette et cordes - 2006)

Œuvres dédiées à Ciro Scarponi

Clarinette solo
Abwechseln (Enrico Renna)
Adolescente Auriga (Maria Cipollone)
Al telaio del tempo (Armando Gentilucci )
Appunti (Rosario Mirigliano)
Arghul (Giampaolo Schiavo)
Ayry (Davide Anzaghi)
Capriccio (Ruggero Lolini)
Centauro Marino (Salvatore Sciarrino)
Chalomeau deuxieme (Stefano Bellon)
Chant a danse pour Arlequin (ArduinoGottardo)
Cirociro (Paolo Renosto)
Clair (Franco Donatoni)
Come dal nulla (Ada Gentile)
Crazy jay blue (Fernando Mencherini)
Dal Basso al profondo (Francesco Hoch)
Dal nulla … al nulla (Adriano Guarnieri)
Dans le cycle du temps (Marco Di Bari)
Dieci spleens (Riccardo Piacentini)
Domino (Riccardo Formosa)
Figure (Maurizio Borgioni)
Gli Enigmi (Fernando Sulpizi)
Improvviso I (Fernando Grillo)
In divenire (Flavio Emilio Scogna)
L'acciarino di Weber (Carlo Pedini)
La suite giocosa (Fernando Sulpizi)
Lebhaft (Giovanni Indulti)
Let me die bifore I wake (Salvatore Sciarrino)
Mystère d'Orch e Babyl (Pier Giuseppe Arcangeli)
Nell'aria (Alessandro Sbordoni)
Notturno e Passacaglia (Ennio Morricone)
Notturno volgare (Fernando Mencherini)
Odem (Rodolfo Bramucci)
Ombra (Franco Donatoni)
Per Ada (Irma Ravinale)
Prologue II (Luigi Guarnieri)
Raffiguran Narciso al fonte (Salvatore Sciarrino)
Raps VIII (Giampaolo Coral)
Rimembranze (Fernando Sulpizi)
Rondoletto (Paolo Ugoletti)
Samek (Enrico Correggia)
Samurai (Paolo Renosto)
Senza gioco (Paolo Ciacci)
Simbologie Trasfigurate (Fernando Sulpizi)
Sonata XXVII (Sergio Prodigo)
Souple (G. Tamburrini)
Stucklein (Luciano Donnini)
Tief (Enrico Renna)
Trista o degli oggetti (Rocco Abate)
Veni Creator (Marcello Panni)
Vent'anni dopo (Carlo Pedini)
Versi (Mauro Castellano)
Windex (Ivan Fedele)

Deux clarinettes
Quattro sequenze per due clarinetti (Aurelio Peruzzi)
Sonata XXV op. 75 per due clarinetti (Sergio Prodigo)

Clarinette et piano
Alternanza 2 (Ruggero Lolini)
Di brina (Maurizio Borgioni)
Gino ed altri angeli (Carlo Pedini)
Gli occhi (chiari) del tempo (Carlo Pedini)
Ombra s'aduna (Ruggero Lolini)
Sans jeu (Francesco Hoch)
Shin (Enrico Correggia)
Sonata Trovadorica (Fernando Sulpizi)
Sonata XXIV op. 72 (Sergio Prodigo)

Clarinette et orchestre
Alle soglie della luna (Antonio D'antò)
Azzurri abissi (Armando Gentilucci)
Clararch (Mario Cesa)
Concerto N° 4 op. 75 (Sergio Prodigo)
Di riflesso (Aurelio Samorì)
Il giocatore d'anime (Carlo Galante)
Quasi un solo (Jesus Villa Rojo)
Zeichen (Wolfgang Rihm)

Autres formations

Breve II (Maestri Fabio), Brine (Borgioni Maurizio), Capriccio (Cardone Amleto), Di luce purpurea (Borgioni Maurizio), Dies Irae (D'antò Antonio), Duetto per flauto e clarinetto (Aldo Clementi), Epigrammi (Mauro Bortolotti), Eufonio (Schiavo Giampaolo), Fermentum (Enrico Renna), Harmonie (Benvenuti Arrigo), Il paese delle feste (Cesa Mario), Illa et Antilla (Arcangeli Piero), Irrlicht (Correggia Enrico), IV canto della Torre più alta (Sulpizi Fernando), Kammerphantasie VIII op. 73 (Prodigo Sergio), L'ultimo dialogo (Lamberti Silvio), L'ultimo dialogo… dè dolci sospiri op.21 (Lamberti Silvio), La ballata del vecchio marinaio (Sulpizi Fernando), La nebbia di Hietzing (Carlo Pedini), Latch (Albin Corrado), Lir ... (Borgioni Maurizio), Ma se alla fine dei tempi entra il silenzio? (Sulpizi Fernando), Me ne vado (Tamburrini Guerrino), Musiche per Leonardo Riccardo Piacentini, Nodi (Gavazza Giuseppe), O Jubilo (Vessello Italo), Pechè d'outre tombe (Hoch Francesco), Preludio (Marocchini Enrico), Profili (Baggiani Guido), Quadri di una esposizione di Modest Mussorgsky (Pedini Carlo), Quintetto op. 70 (Mosca Luca), Quintetto (Modino Paolo), Quintetto (Alessandro Solbiati), Quintetto (Giampaolo Testoni), Rime Facete (Borin Luciano), Soliloquio (Cattaneo Pieralberto), Specchio Trasparente (Sulpizi Fernando), Spesso i sogni (Ciacci Paolo), Spiel (Paolo Arcà), Stakhis (Gottardo Arduino), Sublimen op 26 (Abate Rocco), Tre ricercari sopra una scala tetracordale (Sulpizi Fernando), Triplum Es (Borgioni Maurizio), Triptyque (Dondeiyne Desiree), Wiegenlied (Vittorio Fellegara).

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

 .
 .

Clarinettiste classique
Clarinettiste italien
Compositeur italien de musique classique de la période contemporaine
Naissance en 1950
Naissance dans la province de Pérouse
Décès en octobre 2006
Décès à Pérouse

Ciro Scarponi


An Aechmea bromeliifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Edward Rudge, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Aechmea bromeliifolia in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. b. albobracteata
 A. b. bromeliifolia

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea bromeliifolia


ميل مي-34 (لقب تعريف الناتو:Hermit) هي مروحية روسية الصنع خفيفة متعددة الأغراض. وتم تصميمها في مكتب ميل للتصاميم بديلا للمروحيتين «مي -1» و«مي – 2». وقامت المروحية باول تحليق تجريبي لها عام 1986. ثم بدأ معمل الطيران في مدينة ارسينيف بتصنيعها على دفعات. وتستخدم المروحية لغرض التدريب وممارسة الرياضة. وقامت شرطة موسكو بشراء عدة طائرات من هذا النوع.

المواصفات الفنية

 الطاقم:1 أو 2
 عدد الركاب: 2 -3 ركاب
 السرعة القصوى: 220 كم في الساعة
 السرعة الاقتصادية: 180 كم
نصف قطر الطيران: 150 كم
 الارتفاع الأقصى للطيران: 4,500 متر
 القدرة: 270 حصان
 الوزن الأقصى لدى الإقلاع: 1350 كجم
 قطر المروحة الأساسية 10 امتار
 طول الجسم 8.713 متر
 عرض الجسم 1.42 متر

مراجع

طائرات تدريب مدنية سوفيتية 1980–1989
مروحيات سوفيتية 1980–1989
مروحيات عسكرية
مروحيات مكبس بمحرك واحد
مروحيات ميل

ميل مي-34


SQA may refer to:

 Scottish Qualifications Authority, accrediting educational awards
 Software quality assurance
 Santa Ynez Airport, California, US, IATA code
 Shama language (ISO 639-3 code sqa), a Kainji language of Nigeria
 South Queensland Academy, a former Japanese school in Australia
 Sugar Quota Administration, later Sugar Regulatory Administration, Philippines
 Status quo ante (disambiguation)

SQA


Biserica "Buna Vestire" este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Trestia, comuna Băița. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul  88207.01.

Rezumat
Lăcaș de cult din piatră, de plan dreptunghiular, cu absida pentagonală decroșată, ridicat în anul 1674, de nobilul Francisc Gyulay, mare proprietar de mine. Valorosul registru împărătesc al tâmplei este atribuit pictorului Simion Silaghi din Abrud, iar icoana de hram și cele douăsprezece icoane-prăznicar, meșterului Iacob din Rășinari; pictura murală, realizată în a doua jumătate a secolului al XVIII-lea, de un zugrav anonim, înveșmântează doar pronaosul și exonarthexul.

Istoric și trăsături
Pe un pinten muntos de la marginea satului Trestia, localitate atestată documentar în 1439 ca "Trestyefalva", a fost ridicată, în anul 1674, o biserică masivă din piatră, închinată praznicului "Bunei Vestiri". Este o construcție de mari dimensiuni, cu absida pentagonală decroșată. Turnul-clopotniță robust, racordat la nava dreptunghiulară prin arce și bolți, este prevăzut cu un coif octogonal suplu, învelit în tablă; la acoperișul propriu-zis s-a folosit țigla.

Lăcașul a fost supus, în timp, mai multor renovări, care i-au alterat, întrucâtva, aspectul inițial; modificarea părții superioare a clopotniței constituie un exemplu elocvent. Ultimele reparații de amploare s-au desfășurat în anii 1962 și 1989. Accesul la interiorul lăcașului se face printr-o singură ușă, situată la parterul turnului, protejată de intemperii printr-un pridvor din țeavă și sticlă. Ctitorul acestui lăcaș a fost groful local Gyulay, comandant în armata habsburgică și mare proprietar de mine; acesta dăruia bisericii, în 1690, două clopote și un steag primit de la împăratul Leopold I (1658-1705), donat, în anul 1905, Muzeului Bruckenthal din Sibiu.

Pictura murală anonimă, executată cândva între anii 1750 și 1775, înveșmântează doar pronaosul și exonartexul; scenele prezintă o vădită influență a iconografiei apusene. Tâmpla, realizată la începutul secolului al XVIII-lea, este împodobită cu motive decorativ-sculpturale de influență brâncovenească; cornișele vegetal-florale sunt de factură renascentist-barocă. Registrul împărătesc a fost atribuit pictorului Simion Silaghi din Abrud, iar icoana de hram și cele douăsprezece prăznicare, meșterului Iacob din Rășinari. Diferite ca stil sunt cele două icoane împărătești de pe peretele despărțitor dintre naos și pronaos, semnate de "Stan Zugravu ot Orăștie 1765".

Vechimea și bogăția artistică a decorului interior au îndreptățit includerea bisericii pe lista monumentelor istorice. Harta Sfântului Imperiu Romano-German din 1720, harta iosefină  a Transilvaniei (1769-1773), precum şi comisiile de conscriere ale anilor 1733, 1750, 1761-1762, 1805 şi 1829-1831 atestă existenţa acestui valoros edificiu ecleziastic.

Bibliografie
 Florin Dobrei - Tezaur hunedorean. Bisericile ortodoxe monument istoric (Editura Episcopei Devei și Hunedoarei, 2014)
 Florin Dobrei: Bisericile ortodoxe hunedorene, Editura Eftimie Murgu, Reșița, 2010.

Note

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Hunedoara
Biserici din județul Hunedoara
Biserici din secolul al XVII-lea din România
Biserici cu hramul Buna Vestire

Biserica Buna Vestire din Trestia


O pica-bois-de-bico-amarelo (nome científico: Buphagus africanus) é uma ave passeriforme da família Buphagidae. Anteriormente, foi colocado na família dos estorninhos e myna, Sturnidae.

É nativo da savana da África Subsaariana, do leste do Senegal ao Sudão. É menos comum no extremo leste de sua distribuição, onde se sobrepõe ao pica-boi de bico vermelho, apesar de sempre dominar essa espécie na alimentação.

Taxonomia

Em 1760, o zoólogo francês Mathurin Jacques Brisson incluiu uma descrição do pica-boi de bico amarelo em seu Ornithologie com base em um espécime coletado no Senegal. Ele usou o nome francês Le pique-boeuf e o latim Buphagus. Embora Brisson tenha cunhado nomes latinos, estes não estão em conformidade com o sistema binomial e não são reconhecidos pela Comissão Internacional de Nomenclatura Zoológica. Quando em 1766 o naturalista sueco Carl Linnaeus atualizou seu Systema Naturae para a décima segunda edição, ele adicionou 240 espécies que haviam sido descritas anteriormente por Brisson. Um deles era o pica-boi de bico amarelo. Linnaeus incluiu uma breve descrição, cunhou o nome binomial Buphaga africana e citou o trabalho de Brisson. Esta espécie é colocada no gênero Buphagus que foi introduzido por Brisson.

Duas subespécies são reconhecidas:

 BA. subsp. africanus Linnaeus, 1766 – Mauritânia e Senegal ao noroeste da Etiópia sul ao nordeste da África do Sul
 BA. subsp. Langi Chapin, 1921 – Gabão, Congo, República Democrática do Congo e oeste de Angola

Comportamento

O pica-boi-de-bico-amarelo nidifica em buracos de árvores forrados com pelos arrancados do gado. Põe 2–3 ovos. Fora da época de reprodução é bastante gregário, formando bandos grandes e tagarelas. Aves não reprodutoras se empoleirarão em seus animais hospedeiros à noite.

O pica-boi-de-bico-amarelo come insetos e carrapatos. Tanto o nome português quanto o nome científico surgem do hábito dessa espécie de pousar em grandes mamíferos selvagens e domesticados, como gado, e comer parasitas artrópodes. Ele também se empoleirará em antílopes, como gnus. Em um dia, um adulto ingere mais de 100 carrapatos Boophilus decoloratus fêmeas ingurgitadas ou 13.000 larvas.

No entanto, seu alimento preferido é o sangue e, embora possam comer carrapatos inchados de sangue, também se alimentam dele diretamente, bicando as feridas do mamífero até que o sangue escorra. Qualquer que seja o resultado líquido, os mamíferos geralmente toleram os pica-bois.

O pica-boi-de-bico-amarelo tem  de comprimento e tem partes superiores e cabeça marrons lisas, partes inferiores amarelas e garupa clara. Os pés são fortes. Os bicos dos adultos são amarelos na base e vermelhos na ponta, enquanto os juvenis têm bicos marrons. Seu vôo é forte e direto. A chamada é um krisss sibilante e crepitante, krisss.

Leitura adicional

 Aves da Gâmbia por Barlow, Wacher e Disley,
 Starlings e Mynas por Feare e Craig,

Ligações externas

 Pica-boi-de-bico-amarelo – Texto sobre espécies no Atlas of Southern African Birds .

Esturnídeos
Espécies descritas por Lineu
Aves descritas em 1766

Pica-bois-de-bico-amarelo


Eleuterio/a es un nombre propio masculino y femenino de origen griego en su variante en español. Proviene de Ἐλευθέριος ("liberador"), derivado de ἐλεύθερος ("libre"), de la raíz indoeuropea leudh (elevarse, subir), como el latín liber.

Epítetos divinos
Eleutherios, en la Antigua Grecia, era epíteto de Dionisos y Eros; y, particularmente en Atenas a partir de las reformas legislativas de Solón (que prohibió la esclavitud por deudas), epíteto de Zeus.

Santoral
26 de mayo: San Eleuterio, Papa nº 13 de la Iglesia católica de 175 a 189.

Variantes
Femenino: Eleuteria.
Diminutivo: Lute.

Variantes en otros idiomas

Otros personajes
 Eleuterio de Bizancio, obispo de Bizancio de 129 a 136.
 Eleuterio Huanca, personaje ficticio y protagonista de la obra cinematográfica boliviana La Bicicleta de los Huanca (1993).
 Eleuterio Sánchez (El Lute), personaje de la Postguerra en España

Véase también
 Antroponimia
 Apellido
 Santoral

Bibliografía

Nombres griegos
Nombres masculinos
Epítetos de Dioniso

fr:Éleuthère

Eleuterio (nombre)


Peziza badia (Christian Hendrik Persoon, 1800),  sin. Aleuria badia (Christian Hendrik Persoon ex Claude Casimir Gillet, 1879), din încrengătura Ascomycota, în familia Pezizaceae și de genul Peziza este o ciupercă comestibilă saprofită, denumită în popor urechiușă bârligată. urechiușă bârligată. Se găsește în România, Basarabia și Bucovina de Nord, crescând preponderent în grupuri mici, în mod predominant pe soluri nisipoase și argiloase, de-a lungul marginea drumurilor și a spațiilor deschise similare din păduri de conifere sau de stejar în cele mixte precum, nu rar chiar și pe câmpii. Timpul apariției este din (aprilie) mai până la sfârșitul lui noiembrie.

Descriere

 Corpul fructifer: are un diametru de 3-8 cm și o înălțime de 2-5 cm și o grosime de 2-3 mm, este la început închis și sferic, apoi ia formă de bol, fiind de multe ori neregulat și voluminos îndoit cu marginea ondulată, câteodată crestată, tărâțos precum ușor găunos la bătrânețe. Coloritul variază pe interior de la castaniu până la maro închis, mereu cu un ton măsliniu, pe exterior fiind mai deschis cu tonuri roșiatice.
 Piciorul: are la bază un picioruș foarte scurt, alb-flocos și lățos.
 Carnea: este brun-măslinie, ceroasă, foarte fragilă, cu un miros și gust plăcut aromatic de ciuperci. Tăiată, secretă puțin lichid apos.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali, hialini (translucizi), granulați și reticulat ornamentați pe suprafață, deseori cu două picături de ulei, având o mărime de 17-20 x 9-12 microni. Pulberea lor este de un ocru deschis.
 Reacții chimice: Ascele ciupercii se decolorează cu iod albastru.

Confuzii
Peziza badia poate fi confundată cu alte specii de aspect asemănător din încrengătura Ascomycota, cum ar fi: Caloscypha fulgens (fără valoare), Discina ancilis sin. Discina perlata (comestibilă), Disciotis venosa (comestibilă), Dumontinia tuberosa sin. Sclerotinia tuberosa (fără valoare), Helvella acetabulum (comestibilitate limitată), Helvella leucomelaena (comestibilitate limitată), Otidea alutacea (fără valoare culinară),  Otidea bufonia (fără valoare culinară), Otidea cochleata (comestibilă), Otidea leporina (comestibilă), Otidea onotica (comestibilă), Peziza arveniensis (comestibilă), Peziza cerea (fără valoare), Peziza michelii (fără valoare), Peziza varia (comestibilă), Peziza vesiculosa (comestibilă) sau Sarcosphaera coronaria sin. Sarcosphaera crassa (posibil foarte otrăvitoare), și Sarcosphaera eximia (destul de otrăvitoare, conține giromitrină, corp cu tonuri mai albăstruie, miros de revent la maturitate).

Specii asemănătoare

Valorificare
Mai întâi trebuie menționat, că urechiușa bârligată nu poate fi mâncată crud, pentru că conține hidrazină care se dizolvă în timpul fierberii sau la uscat peste mai lung timp. De asemenea, consumat în porții mari, poate crea reacții neplăcute la persoane sensibile, pentru că buretele este cam greu de digerat.

Valoarea culinară este redusă în comparație cu bureți de genul Morchella, în rest, ciupercile pot fi preparate ca zbârciogii. Mai departe sunt folosite în bucătăria asiatică.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-3, 5, 6 (vezi sus)
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie Dähncke și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

 Urechiușă bârligată, film

Peziza
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1790 în știință

Peziza badia


İslamlar, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 195 km, Kaş ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

İslamlar, Kaş


Cornelia-Katrin von Plottnitz (* 19. Juni 1943 in Frankfurt am Main), geborene Walz, ist eine ehemalige Lehrerin, Autorin, Theaterregisseurin und Stadträtin im Magistrat von Frankfurt am Main.

Privater und beruflicher Werdegang
Cornelia-Katrin Walz wuchs im Frankfurter Stadtteil Höchst auf. Sie besuchte dort zwischen 1950 und 1954 die Grundschule, danach die Helene-Lange-Schule. Nach dem Abitur 1963 studierte sie Anglistik und Germanistik an der Johann-Wolfgang-Goethe-Universität Frankfurt am Main und der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg und schloss dem Ersten Staatsexamen ab. Nach dem Zweiten Staatsexamen wurde sie der Helmholtzschule im Frankfurter Ostend zugeteilt. 1973 wurde sie zur Studienrätin ernannt, 1977 zur Oberstudienrätin.

Cornelia-Katrin von Plottnitz war mit dem Juristen und Politiker Rupert von Plottnitz verheiratet. Seit den frühen 1990er Jahren war sie mit dem 2016 verstorbenen Atomforscher und Umweltaktivisten Klaus Traube liiert.

Im Jahr 1990 gründete sie die "Ludwig-Meidner-Gesellschaft", um an das nahezu vergessene Werk des Künstlers zu erinnern. Die Gesellschaft arbeitet an einer Katalogisierung des Gesamtwerks von Ludwig Meidner. Ihr ist es gelungen, dass dessen erhaltener Nachlass dem Jüdischen Museum Frankfurt übergeben wurde.

Von 1992 bis 1993 war sie Mitglied der staatlichen Planungsgruppe für die Integrierte Gesamtschule Nordend. Im Anschluss wurde von Plottnitz an das Hessische Institut für Bildungsplanung und Schulentwicklung nach Wiesbaden abgeordnet, wo sie von 1993 bis 1995 tätig war. Von 1995 bis zum Jahr 2000 wurde sie an das Pädagogische Institut Frankfurt berufen, wo sie mit der Einrichtung der Arbeitsstelle "Erziehung zur Gleichberechtigung" befasst war.

Im Jahr 1997 wurde von Plottnitz Mitglied des Magistrats der Stadt Frankfurt am Main und war dort bis 2016 ehrenamtliche Stadträtin für die Fraktion von Bündnis 90/Die Grünen.

Im Jahr 2000 wurde sie als Lehrerin in den vorzeitigen Ruhestand versetzt. Gleichwohl blieb von Plottnitz aktiv und führte die Betreuung der Theater-AG an der Helmholtzschule ehrenamtlich weiter. Darüber hinaus übernahm sie die Leitung des Jugendtheaters tadhsch-gallus im Gallus-Theater, wo sie auch als Regisseurin des Jugendensembles wirkt.

Werke
 Ulrike Ladnar, Cornelia-Katrin von Plottnitz (Hrsg.): "Fachsprache der Justiz". Ein Arbeitsbuch für den Deutschunterricht und die Gemeinschaftskunde auf der Oberstufe (Kollegstufe). Diesterweg, Frankfurt am Main, Berlin, München, 1976, ISBN 3-425-06256-5.
 Kirsten Bergerhoff, Marianne Geib, Cornelia-Katrin von Plottnitz: Kraftproben. Das Lehrer-Schüler-Spiel. 1983.
 Sigyn Böhmer, Anneliese Dick, Cornelia-Katrin von Plottnitz: "Aus Kindern werden Leute - aus Mädchen werden Bräute". Mädchensozialisation in der Nachkriegszeit und in den 1950er Jahren. Vorschläge und Materialien für den Deutsch-, Geschichts- und Sozialkundeunterricht in den Jahrgangsstufen 9/10. Hessisches Institut für Bildungsplanung und Schulentwicklung, Wiesbaden 1993, ISBN 3-88327-298-1.
 Gerlinde Hochstätter, Cornelia-Katrin von Plottnitz: "Multikulturelle Schule – eine Ideologie?" Konsequenzen der Einwanderung für die Schule. 1993.
 Cornelia-Katrin von Plottnitz: "Wärmetod". Bericht über einen Versuch, mit Jugendlichen Gewalt im Theater darzustellen. 1994.
 Cornelia-Katrin von Plottnitz: Ludwig Meidner 1884-1966, Kneipe und Café: Aquarelle – Zeichnungen – Druckgrafik. Ausstellung im Stadtmuseum Hofheim am Taunus, 4. November 1994 - 8. Januar 1995. Stadt Hofheim am Taunus, 1994, ISBN 3-933735-02-5.

Audio on Demand
 "Am Tisch mit Katrin von Plottnitz", Hörfunksendung aus: hr2 Doppel-Kopf, Hessischer Rundfunk vom 12. April 2011 auf: podcast.de (40:32 Min.)

Einzelnachweise

Beigeordneter (Frankfurt am Main)
Autor
Theaterregisseur
Kultur (Frankfurt am Main)
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
⚭Plottnitz, CorneliaKatrin
Deutscher
Geboren 1943
Frau

Cornelia-Katrin von Plottnitz


Livias hus (domus Livia) er en antik bygning på Palatinerhøjen i Rom.

Livias hus, som hørte til kejser Augustus' residens, er en af de bedst bevarede bygninger på Palatinerhøjen. Længst inde i findes en nedsænket gård, og mod den åbner sig tre hvælvede rum, sandsynligvis beregnet til banketter. De har vægmalerier udført i den såkaldte anden pompejanske stil fra cirka 30 f. Kr Hovedrummet i midten er dekoreret med skinarkitektur og indføjede mytologiske scener.

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Rom
Ruiner

Livias hus


Antonino de Sentmenat y Castellá (Barcelona, 21 de abril de 1734 - [Aranjuez]], 14 de abril de 1806) foi um cardeal do século XVIII e XIX

Nascimento
Nasceu em Barcelona em 21 de abril de 1734. De uma lustrosa e nobre família catalã, que foi homenageada pelo rei Felipe V como grandes de España . Filho de Juan Manuel de Sentmenat-Oms y de Santa Paula e Mariana Sentmenat. Batizado no mesmo dia de seu nascimento. Seu primeiro nome também está listado como Antonio; e como Antoni; e seu sobrenome como Sentmanat y Cartelló; e como Sentmenat i de Cartellà.

Educação
Estudou na Real e Pontifícia Universidade de Cervera, onde se doutorou em direito canônico; em 1757, enquanto estudava direito civil na universidade, defendeu publicamente uma tese sobre direito da guerra e direito militar ( Elementa iuri bellici, et militari ), redigida em latim por seu professor José Antonio de Gomar y de Navés; interrompeu seus estudos de direito porque o Papa Clemente XIV o dispensou de ter um doutorado em direito civil para poder servir como auditor da Sagrada Rota Romana.

Início da vida
Nomeado cônego do cabido da catedral de Barcelona aos dezessete anos, com dispensa.

Sacerdócio
Foi ordenado em 23 de setembro de 1758. Professor de direito canônico na Universidade de Cervera. Arcediago do capítulo da catedral de Barcelona. Arcediago de Nendoz, arquidiocese de Santiago de Compostela. Juiz sinodal da diocese de Barcelona. Nomeado auditor da Sagrada Rota Romana para o Reino de Aragão em 3 de abril de 1774; prestou juramento no dia 12 de maio seguinte. Prelado doméstico de Sua Santidade. Foi nomeado para a sé de Ávila pelo rei Carlos III de Espanha.

Episcopado
Eleito bispo de Ávila em 17 de fevereiro de 1783. Consagrada em 24 de fevereiro de 1783, igreja de S. Maria di Montserrato, Roma, pelo cardeal Francesco Saverio Zelada, auxiliado por Orazio Mattei, arcebispo titular de Colossos, e por Giuseppe Contesini, arcebispo titular de Atênia. Renunciou ao governo da diocese de Ávila, 22 de junho de 1784; tomou posse da sé por procurador e nunca a visitou porque foi promovido ao patriarcado das Índias Ocidentais em 25 de junho de 1784; fora apresentado ao patriarcado pelo rei Carlos III da Espanha em 19 de agosto de 1783; como patriarca, foi também grande esmoler, capelão do rei da Espanha e vigário geral dos exércitos reais. Grande Chanceler e Conselheiro de Estado. Assistente do Trono Pontifício. Vigário geral do Exército e da Marinha espanhola.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 30 de março de 1789; o correio papal Giovanni Antonio Tironi trouxe a notícia da promoção para a Espanha; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com Ablegato Francesco Santacroce com uma bula apostólica datada de 3 de abril de 1789; o enablegato chegou a Madri no dia 24 de maio seguinte; recebeu o barrete vermelho, juntamente com o novo cardeal Francisco Antonio de Lorenzana y Butrón, na capela real, do rei D. Carlos IV, no dia 26 de maio, na presença de toda a corte; ele nunca foi a Roma para receber o chapéu vermelho e o título. Não participou do conclave de 1799-1800, celebrado em Veneza, que elegeu o Papa Pio VII

Morte
Morreu em Aranjuez em 14 de abril de 1806, Palácio Real de Aranjuez. Exposto e enterrado na capela daquele palácio. No século XX seus restos mortais foram transferidos para o Real Mosteiro de Santa Isabel em Madri.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VI

Antonino de Sentmenat y Castellá


مونتيديو ياماغاتا  هو نادي كرة قدم ياباني تأسس عام 1984 مركزه محافظة ياماغاتا.

أهم اللاعبين الذين لعبوا للعين خلال تاريخه
 إدوين إيفانيي
 مومودو موتاير

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1984
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1984 في اليابان
تيندو
فرق رياضية في محافظة ياماغاتا

مونتيديو ياماغاتا


Elise Sørensen (født 2. juli 1903 i Kalundborg, død 5. juli 1977 i Ordrup) var en dansk sygeplejerske og opfinder.

Elise Sørensen opfandt i 1953 colostomiposen, en pose, der opsamler afføring fra personer, der har gennemført en operation, der fører personens afførring ud gennem personens mave. Hun opnåede patent på opfindelsen og indgik i 1954 en licensaftale med fabrikant Aage Louis-Hansen og Dansk Plastic Emballage. Produktionen af stomiposen blev i 1957 overtaget af det nystiftede firma Coloplast.

Elise Sørensen fik i 2018 en vej opkaldt efter sig i området, hvor Bispebjerg Hospital er beliggende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Se også
 Stomi

Sygeplejersker fra Danmark
Opfindere fra Danmark
Personer fra Kalundborg
Coloplast

Elise Sørensen


Avcılar, İstanbul'un Avrupa yakasında yer alan bir ilçesidir.

Tarihçe
Avcılar ilçesi 27 Mayıs 1992'de kuruldu.

Coğrafya
İlçenin doğusunda Küçükçekmece Gölü ile Küçükçekmece ilçesi, kuzeyinde Başakşehir ilçesi, batısında Esenyurt ve Beylikdüzü ilçeleri, güneyinde ise Marmara Denizi ile çevrelenmiştir. Şehir merkezine 27 km uzaklıktadır. TEM () otoyolu,  Karayolu ilçe sınırları içinden geçmektedir.

Mahalleler
Avcılar, 10 mahalleden oluşmaktadır:
Avcılar Merkez Mahallesi
Ambarlı Mahallesi
Cihangir Mahallesi
Gümüşpala Mahallesi
Denizköşkler Mahallesi
Üniversite Mahallesi
Mustafa Kemal Paşa Mahallesi
Firuzköy Mahallesi
Tahtakale Mahallesi
Yeşilkent Mahallesi

Belediye başkanları

 1992 yılında Avcılar'ın Küçükçekmece'den ayrılmasıyla Tahsin Salihoğlu ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Ekonomi
Avcılar'da sanayi tesislerinin gelişmesiyle balıkçılık, bağcılık ve tarım tarihe karışmış, bunların yerini sanayi, ticaret ve rekreasyon (eğlence-dinlenme) tesisleri almıştır. Avcılar'da başta madeni eşya, dokuma, giyim eşyası olmak üzere irili ufaklı 250'den fazla sanayi tesisi faaliyettedir. Buna göre nüfusun %40'ından fazlasını işçiler, %10'unu bölge esnafı ve küçük çapta memur kesimi oluşturmaktadır.

Ulaşım

Avcılar'da en önemli ulaşım ağı Metrobüs'tür, bu sistemde yer alan Avcılar Merkez - Üniversite Kampüsü Metrobüs İstasyonu'ndan hem Beylikdüzü hem de Kadıköy, Söğütlüçeşme'ye ulaşmak mümkündür. Ayrıca  Karayolu üzerinden geçen otobüsler ile İstanbul'un birçok iline ulaşmak da kolaydır ve yine  Karayolu üzerinden geçen Küçükçekmece minibüsleri ile Marmaray'ın Küçükçekmece istasyonuna ulaşmak mümkündür. Metro bakımdan henüz bir hat geçmese de 3 tane raylı sistem planlanmaktadır ilk olarak M7 hattının Esenyurt'a uzatılması planlanmasında Avcılar'ın kuzey tarafındaki Tahtakale Mahallesi'nde Tahtakale istasyonu düşünülmektedir ve Esenyurt'a da uzatıldıktan sonra da Avcılar'ın Mustafa Kemalpaşa mahallesine de uzatılması planlanmaktadır. Avcılar'da ayrıca planlanan M20 metro hattının Avcılar'da toplam 4 tane istasyonu bulunmaktadır. Bunlar Reşitpaşa, Avcılar - İstanbul Üniversitesi, Cihangir ve Saadetdere istasyonlarıdır. Avcılar'da füniküler hatta planlanmaktadır, iki duraklı hat İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Avcılar Yerleşkesi ve İDO'nun Avcılar'da bulunan Avcılar Terminali arasında planlanmaktadır.

2022 kazası

9 Eylül 2022'de Şükrübey Metrobüs durağı yakınlarında 2 İETT metrobüsünün kafa kafaya çarpışmasıyla 99 kişi yaralandı.

Eğitim
İlçede birçok eğitim kurumu vardır. Bu kurumların içinde İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Avcılar Kampüsü büyük öneme sahiptir. Kampüste Mühendislik, Veterinerlik ve Spor Bilimleri Fakülteleri, Teknik Bilimler Yüksek Okulu bulunmaktadır. Bunun yanında İstanbul Gelişim Üniversitesi de bu ilçede konumlanmıştır.

Basın
İlçe, birçok yerel basın organını yaşatmaktadır. İlçede 2 radyo, birçok dergi ve üçü günlük olmak üzere birçok gazete yayınlanmaktadır.

Sağlık
Avcılar ilçesinde birçok muayenehane ile resmi ve özel sağlık kurumu bulunmaktadır. İlçede bulunan sağlık kurumlarının listesi aşağıda yer almaktadır.

Resmi sağlık kurumları
 Avcılar Murat Kölük Devlet Hastanesi
 Avcılar Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Merkez Aile Sağlığı Merkezi
 Firuzköy Aile Sağlığı Merkezi
 Cihangir Aile Sağlığı Merkezi
 Cihangir Osmanpaşa Aile Sağlığı Merkezi
 Cihangir Kirazlı Aile Sağlığı Merkezi
 Ambarlı Aile Sağlığı Merkezi
 Denizköşkler Reşitpaşa Aile Sağlığı Merkezi
 Gümüşpala Afet Genç Aile Sağlığı Merkezi
 Tahtakale Aile Sağlığı Merkezi
 Mustafa Kemal Paşa Aile Sağlığı Merkezi
 Siteler Aile Sağlığı Merkezi
 Denizköşkler Aile Sağlığı Merkezi
 Üniversite Aile Sağlığı Merkezi
 Avcılar 1 Nolu (Bizimevler) Aile Sağlığı Merkezi
 Avcılar 2 Nolu Aile Sağlığı Merkezi
 Gümüşpala Kuruçeşme Aile Sağlığı Merkezi
 Yeşilkent 2 Nolu Aile Sağlığı Merkezi
 Yeşilkent Müzeyyen Erkul Aile Sağlığı Merkezi

Özel sağlık kurumları
 Özel Avcılar Medicana Hastanesi
 Özel Avcılar Anadolu Hastanesi
 Özel Vera Tıp Merkezi
 Özel Doğuş Tıp Merkezi
 Özel Tosunoğlu Tıp Merkezi
 Özel Asya Göz Tıp Merkezi
 Özel Gözlem Jineped Dal Merkezi
 FMC Avcılar Diyaliz Merkezi
 FMC Avcılar 2 Diyaliz Merkezi
 Özel Gözlem Biyokimya
 Özel Ahenk Biyokimya Laboratuvarı
 Özel Ahenk Mikrobiyoloji Laboratuvarı
 Özel Umut Biyokimya Laboratuvarı
 Özel Çağdaş Mikrobiyoloji Laboratuvarı
 Özel Radyogen Laboratuvarı
 Avrupa Diş Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Modern Klinik Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Modern Klinik Şükrübey Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Kardent Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Dentipol Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Kristal Diş Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği
 Dentopia Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Avcılar Kaymakamlığı Resmî İnternet Sitesi
 Avcılar İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü Resmî İnternet Sitesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Avcılar ve  Tanıtımı

Avcılar


Georgije Paleolog (grč. Γεώργιος Παλαιολόγος) bio je bizantski general, jedan od najistaknutijih vojnih zapovjednika i pristaša bizantskog cara Aleksija I. Komnena.

Bio je sin prvog poznatog člana obitelji Paleolog, strategosa teme Mezopotamije, Nikefora Paleologa. Georgijeva supruga Ana Duka bila je sestra carice Irene Duke, žene cara Aleksija I. te je Georgije tako bio carev šogor. Kao Aleksijev general i bliski prijatelj, Georgije je imao veliku ulogu u njegovim vojnim pohodima, osobito u bitci kod Drača i bitci kod Levouniona. Careva kći, princeza Ana Komnena, opisala je Georgija kao sposobnog i odanog čovjeka te je iskoristila njegovo znanje za opis očevih sudjelovanja u bitkama u svom djelu Aleksijadi.

Obitelj
Georgije je imao mlađeg brata Nikolu, a oženio je Anu Duku te je s njom imao četvoricu sinova:
Nikefor, predak grane obitelji koja je postala carska vladajuća dinastija
Andronik Duka Paleolog
Mihael, sebastos
Aleksije, muž Ane Komnenodoukaine te još jedan predak carske dinastije Paleolog

Izvori i bilješke

Paleolozi

Georgije Paleolog


Ulrich Gröner (* 14. April 1957 in Ulm) ist ein deutscher Violinist und Hochschullehrer.

Leben

Ulrich Gröner studierte bei Jean Laurent und Kurt Guntner in München und in der Meisterklasse von Max Rostal in Köln. Er besuchte auch Meisterkurse bei Semjon Snitkovsky in Moskau. Mit dem Beethoven Trio Ravensburg war er Preisträger der Internationalen Wettbewerbe in Colmar, Florenz und Trapani. Gröner ist Stipendiat und Preisträger des Deutschen Musikwettbewerbs. Tonträger bei JPC mit Werken von Rihm, Schostakowitsch, Schumann, Volkmann, Spohr, Marschner und E.T.A. Hoffmann. Gröner war künstlerischer Leiter der Festivals Wolfegger Wintermusik und Musik im Schwörsaal Ravensburg. Zwischen 1987 und 2002 war Gröner Konzertmeister des Ensemble 13 Baden-Baden. Von 2003 bis 2007 war Gröner Gründungsmitglied des Heine Quartetts und unterrichtete mit diesem Ensemble als Gastprofessor an der Guilhall School of Music in London. Eine erste CD des Heine Quartetts mit Werken von Brahms und Janáček wurde im Strad-Magazin zur Aufnahme des Monats im März 2007 gewählt. Von 1993 bis 2017 hatte Gröner eine Professur für Violine an der Zürcher Hochschule der Künste.

Weblinks

 Prof. Ulrich Gröner (ZHdK)

Klassischer Geiger
Hochschullehrer (ZHdK Zürich)
Musiker (Ravensburg)
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Ulrich Gröner


The London Dungeon is a tourist attraction/haunted attraction along London's South Bank, England, which recreates various gory and macabre historical events in a gallows humour style. It uses a mixture of live actors, special effects and rides.

History

The London Dungeon was opened in 1974 by Annabel Geddes. The attraction was originally a wax exhibition of the horrifying history, comprising themed tableaux under the Tooley Street arches. Early characters included Boudica, Mary Tudor and Thomas Becket and had scenes from the Norman Conquest.

From the late 1980s to mid 90s, it evolved to feature walkthrough theatrical shows, such as the Great Fire of London and Jack the Ripper, during which time it was owned by the Kunick Leisure Group. It was acquired by Vardon Attractions in 1992, which later became Merlin Entertainments through a management buy out, led by Nick Varney. Merlin rebranded the Dungeon more as an interactive horror attraction, less historically-accurate and based around bad taste humour.

In 2013, the London Dungeon moved from its premises of 39 years in Tooley Street, to County Hall, South Bank, to be grouped with other Merlin-owned attractions such as the London Eye. The new building was designed by architect Ralph Knott and was influenced by Baroque-style art. It is located directly opposite the Houses of Parliament – the same buildings Guy Fawkes tried to blow up with gunpowder in 1605. The move brought the opportunity to reinvigorate the Dungeon; the rebuild took an entire year and a budget of £20 million.

Format
The London Dungeon features 19 shows, 20 actors and 2 rides. Visitors are taken on a journey through 1000 years of London's history where they meet actors performing as some of London's most infamous characters, including Jack the Ripper and Sweeney Todd. The Dungeon's shows are staged on theatrical sets with special effects. The show incorporates events such as the Black Death and the Gunpowder Plot, and includes characters such as "The Torturer", "The Plague Doctor", and "The Judge". Guests are encouraged to participate in the shows. The experience also includes a "drop ride to doom", a free-fall ride staged as a public hanging.

Tooley Street tour

The original London Dungeon opened in 1974 as a gory horror exhibition through dark British history, operating as a free-flow walkthrough attraction, themed to torture and sin. It was expanded in the 1980s and 90s with several elaborate animated walkthrough attractions, such as the Great Fire of London and Jack The Ripper.

In 1997, by which time the Dungeon was managed by Vardon Attractions, the majority of the attraction was completely redesigned as a batched walkthrough rather than a free-flow exhibit. This saw the arrival of Judgment Day, a water dark ride that began with visitors entering a mock trial to be sentenced to death, then boarding a boat through Traitor's Gate to their execution. The boat ride itself was a masterpiece in design in a crowded space. Many of the original horror tableaux were refurbished as part of a new ransacked village scene, at the start of the ride, and the finale included a lift into the unknown, followed by a turntable and a backwards drop. The original story at the top of the drop was of an executioner with an axe, but this was later changed to a firing squad, that shot, just as guests plunged backwards.

2000 saw the re-introduction of the Fire of London segment, which simulated the burning streets of 17th-century London and featured a spinning trommel with smoke effects.

Under Merlin Entertainments, increasingly actor-led segments were added during the 2000s, such as the Labyrinth of the Lost mirror maze and the Great Plague. In 2004, the Judgement Day boat ride was altered and renamed to Traitor - Boat Ride to Hell, removing the original effects and scenes to become a simple boat ride, largely through darkness.

2006 saw the arrival of a Sweeney Todd segment. The attraction used surround sound and sensory effects to simulate an encounter with the titular character, before visitors' chairs were suddenly tilted backwards as a shock effect. Another ride segment was added in 2007, Extremis - Drop Ride to Doom, based on the hangings at Newgate gallows. Guests were raised 20 feet to meet an animatronic judge, priest and hangman before a free-fall drop into darkness. The new ride replaced the Blood and Guts Café.

In 2008, there were changes to the Jack the Ripper segment, which included a new ending scene in the Ten Bells pub. In 2009 came Surgery - Blood and Guts, which focused on gore and anatomy and used audience interaction. Bloody Mary: Killer Queen opened in 2010 in place of the Fire of London segment, and selected a random audience member to be publicly burned as a "heretic" using smoke effects.

Vengeance 5D opened in 2011, an interactive seated shooter ride, themed to a séance. The ride was constructed in areas of the original Jack the Ripper attraction, which was significantly shortened to accommodate the new ride. Vengeance lasted only one season.

The last Tooley Street tour took place on 31 January 2013 and contained the following sections:
The Labyrinth of the Lost;
The Great Plague;
Surgery: Blood and Guts;
The Torture Chamber;
The Courtroom;
Bedlam;
Traitor: Boat Ride to Hell;
Sweeney Todd;
Vengeance 5D;
Jack the Ripper;
Bloody Mary: Killer Queen;
Extremis: Drop Ride to Doom.

The new County Hall Dungeon features some of the attractions repurposed from the Tooley Street Dungeon, not including Bloody Mary and Vengeance 5D. When it departed its first home, many props were sold at a car boot sale in nearby Pimlico. The sale Items on offer included an "array of torture and surgical equipment, severed limbs, false eyeballs, plague doctor's potions & a severed head".

The original venue was redeveloped by Network Rail.

Related attractions
The London Dungeon is one of six Dungeons in the UK. There are also a number of related attractions around the world.

United Kingdom
The Blackpool Tower Dungeon
The Castle Dungeon at Warwick Castle
The Edinburgh Dungeon
The York Dungeon
The Alton Towers Dungeon

Mainland Europe
Amsterdam Dungeon
Berlin Dungeon
Hamburg Dungeon

Asia
Shanghai Dungeon

United States
The San Francisco Dungeon (closed in June 2021)

Critical response
In its changing years, the London Dungeon has been the subject of mixed response by visitors and leisure critics. In 1988, the attraction received much publicised appraisal from the then Lord Mayor of London Sir Greville Spratt for its dramatic depiction of the Great Fire of London. The original Great Fire attraction doubled attendance to the Dungeon upon opening.

By contrast, in 2009, Rick Steves described the London Dungeon as "just a highly advertised, overpriced haunted house" and an "amateurish attraction" in his book on the city. The "Rough Guide to Britain" describes it as best enjoyed by "young teenagers and the credulous".

References

1974 establishments in England
Museums established in 1974
Buildings and structures in the London Borough of Southwark
Museums in the London Borough of Southwark
History museums in London
Tourist attractions in the London Borough of Southwark
Animatronic attractions
Merlin Entertainments Group

London Dungeon


An Poa nematophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Per Axel Rydberg. An Poa nematophylla in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa nematophylla


Hepatitis C-virus (HCV) er en lille (55–65 nm), kappebærende, positiv-sense enkeltstrenget RNA-virus af familien Flaviviridae. Hepatitis C-virussen forårsager hepatitis C og nogle kræftforme såsom leverkræft og lymfeknudekræft i mennesker.

Henvisninger

Flaviviridae

Hepatitis C-virus


An Phreatia semiorbicularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Phreatia semiorbicularis in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. s. angiensis
 P. s. semiorbicularis
 P. s. seramica

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia semiorbicularis


Gana millî futbol takımı, Gana'yı ulusal karşılaşmalarda temsil eden futbol takımıdır. Tarihinde 4 kere Afrika Uluslar Kupası'nı kazanma başarısı gösteren Gana, FIFA Dünya Kupası tarihinde bir çeyrek final maçında oynayan üçüncü (Kamerun (1990) ve Senegal (2002)) Afrika takımıdır.

Tarihçe

İlk Dünya Kupası tecrübesini  Almanya'daki 2006 FIFA Dünya Kupası'nda yaşayan Gana, ilk maçında İtalya'ya 2-0 kaybetmesine karşın daha sonraki maçlarda ABD ve Çek Cumhuriyeti'ni yenerek 6 puanla gruptan çıkmayı başarsa da, 2. turda Brezilya'ya 3-0 ile boyun eğerek turnuvaya veda etti. Güney Afrika'daki 2010 FIFA Dünya Kupası'nda kupaya gitmeyi başaran Gana; Almanya, Avustralya ve Sırbistan'ın bulunduğu gruptan 4 puan ve averajla yine çıkmayı başardı ve 2. turda ABD ile eşleşti. Uzatmalara giden maçta Asamoah Gyan'ın golü ile 2-1 kazanarak çeyrek finalde Uruguay'la eşleşti. Berabere biten maçın uzatma bölümlerinde 120. dakikada sağ kanattan kullanılan serbest vuruşa Stephen Appiah'ın vuruşuyla Uruguaylı futbolcu Luis Suárez'in topu çizgiden eliyle çıkarmasıyla kırmızı kart gördü ve penaltı kararı verildi. 120. dakikanın son saniyelerinde Gyan'ın penaltı atışı üst direğe çarpıp dışarı gitti ve maç penaltılara kaldı. Ve penaltılarda Uruguay millî futbol takımı Gana'ya 4-2 üstünlük kurarak yarı finale yükselirken, Gana turnuvaya tarihinin en büyük başarısını yakalayarak veda etti. 2014 FIFA Dünya Kupası'nda ise Gana, Almanya, Portekiz ve bir önceki kupada 2. turda eşleştiği ABD ile aynı gruba düştü ve 1 beraberlik 2 yenilgi ile grubu son sırada bitirdi ve elendi. Gana millî futbol takımı, 2015 Afrika Uluslar Kupasında Fildişi Sahili millî futbol takımı ile oynadıkları final maçının normal süresi ve uzatmaları 0-0 bitmiş, penaltı atışları sonucunda 9-8 mağlup olarak gümüş madalyanın sahibi olmuştur.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Afrika Uluslar Kupası tarihi

Takım kadrosu
Aşağıdakiler, 2022 FIFA Dünya Kupası kadrosuna ve İsviçre ile önceki hazırlık maçına seçildi.

24 Kasım 2022 itibarıyla Portekiz ile oynanan maçın kadrosu:

En çok millî olan oyuncular

Koyu renkli futbolcular aktif futbol kariyerini sürdürmektedir.

En fazla gol atanlar

Koyu renkli futbolcular aktif futbol kariyerini sürdürmektedir.

Kaynakça

Gana millî futbol takımı


Rudolf Eduard Oskar Joseph Graf von Spreti (* 11. Februar 1883 in München; † 14. November 1955 in Hochschloss Pähl am Ammersee) war ein Reiter und dann Leiter des 1896 gegründeten Vollblutgestütes Waldfried in Frankfurt-Niederrad der Frankfurter Brüder Arthur und Carl von Weinberg mit Dependance in Neuenhagen bei Berlin, wohin er auch seinen Wohnsitz verlegte.

Auf dem großflächigen Gelände am Amselsteg in Neuenhagen bei Berlin war der Rennstall "Waldfried" ansässig. Von 1913 bis zum 2. Weltkrieg wurden hier erfolgreich Galopprennpferde trainiert, die in Hoppegarten und deutschlandweit große Erfolge feierten. Im Jahre 1924 ließ Rudolf Graf von Spreti  sein Herrenhaus auf dem Areal errichten, das fortan im Volksmund "Spreti-Villa" genannt wurde. Noch heute ist das Gebäude in seiner ursprünglichen Anlage erhalten. Nach dem Krieg diente die Villa als Tuberkulose-Krankenhaus, ab 1981 als Dauerheim für geistig behinderte Kinder. Seit 1990 ist die "Spreti-Villa" Domizil der Förderschule "Am Amselsteg" für geistig behinderte Kinder und Jugendliche. Der Rennstall selbst war, allerdings unter einem anderen Namen, noch bis 1993 in Betrieb.

1944 wurde das Gestüt durch 83 Sprengbomben zerstört. Nach dem Krieg wurde Spreti zunächst als Treuhänder in München-Riem eingesetzt. Zeitgleich versuchte er das Gestüt Waldfried nahe dem Hochschloss Pähl mit den vorhandenen Restbeständen an Zuchtpferden wiederzubeleben.

Familie
Rudolfs Eltern waren der bayrische General Bernhard Karl Paul, Graf von Spreti, (* 25. Juni 1849) und Gabrielle Maria geb. Avigdor (* 31. März 1856; † 20. März 1932) aus einer französisch-italienisch-britischen Bankiersfamilie. Sie hatten mehrere Kinder. Rudolf war das älteste. Sein Bruder Ludwig (1885–1916) fiel als Soldat während der Brussilow-Offensive in Toboly/Ukraine am Fluss Stochid.

1902 machte er sein Abitur am Wilhelmsgymnasium München.

Rudolf war einer der erfolgreichsten Reiter unter den bayerischen Offizieren und gewann zweimal den Preis von Riem, eines der schwersten Jagdrennen im deutschen Kaiserreich. 1911 heiratete er Marie Elisabeth von Weinberg (1892–1969). Sie war eine von zwei adoptierten Töchtern des Frankfurter Industriellen Arthur von Weinberg (Cassella, Farbwerke Hoechst) und dessen Ehefrau Willemine Peschel, der aus einer niederländischen  Familie stammenden leiblichen und verwitweten Mutter der beiden Mädchen. Marie Elisabeth und ihre Schwester Charlotte Frederike (1896–1973) wurden durch die Adoption zwei der reichsten Erbtöchter des Kaiserreichs.

Das Ehepaar Rudolf Graf von Spreti und Maria hatte zwei Kinder. Sohn Arthur-Ludwig Graf von Spreti (* 27. Februar 1917; † 17. September 1942) fiel als 25-jähriger Soldat im Zweiten Weltkrieg bei Kissljakow/Stalingrad als Teil der 6. Armee. Die Tochter Alexandra-Beatrix Gräfin von Spreti (* 15. Januar 1929; † 23. Dezember 2020) setzte das Werk 1955 nach dem Tod ihres Vaters Rudolf auf Hochschloss Pähl fort. Sie heiratete den Pferderennsport-Spezialisten Joachim Ulrich (Uwe) Scherping (1916–1979), der 1961 Nachfolger seines Schwiegervaters und bis zu seinem Tode Stellvertretender Vorsitzender des Direktoriums für Vollblutzucht und Rennen blieb. Nach seinem Tode ging das Gestüt Waldfried 54 Jahre nach Gründung in das Gestüt Römerhof in Nordrhein-Westfalen ein. Die Witwe Alexandra-Beatrix heiratete Cesar Juan Gutierrez aus Montevideo/Uruguay und zog nach Südamerika.

Ehrungen
 1953: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Angela von Gans / Monika Groening: Die Familie Gans 1350–1963. Ubstadt-Weiher, Verlag Regionalkultur 2006, ISBN 3-89735-486-1.

Weblinks
 Ausstellung über das Gestüt Waldfried (2006)

Einzelnachweise

Rudolf
Reiter (Deutschland)
Pferdezüchter
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Person (Landkreis Weilheim-Schongau)
Deutscher
Geboren 1883
Gestorben 1955
Mann

Rudolf Graf von Spreti


Triton, Neptün gezegeninin en büyük doğal uydusudur. 10 Ekim 1846'da İngiliz gök bilimci William Lassell tarafından keşfedilen ilk Neptün uydusuydu. Güneş Sistemi'nde, gezegeninin tersi yönünde bir yörüngeye sahip tek büyük uydudur. Ters yön yörüngesi ve Plüton'a benzer kompozisyonu nedeniyle Kuiper kuşağından yakalanan bir cüce gezegen olduğu düşünülmektedir.

2.710 kilometre (1.680 mil) çapıyla Güneş Sistemi'ndeki yedinci en büyük uydudur. Neptün'ün hidrostatik dengede olacak kadar büyük olan tek uydusudur. Triton, Güneş Sistemi'nde jeolojik olarak aktif olduğu bilinen birkaç uydudan biridir (diğerleri: Jüpiter'in İo ve Europa'sı ile Satürn'ün Enceladus ve Titan uydularıdır). Sonuç olarak yüzeyi nispeten gençtir ve birkaç belirgin çarpma kraterine sahiptir. Karışık kriyovolkanik ve tektonik araziler, karmaşık bir jeolojik tarihi akla getirir.

Triton, çoğunlukla donmuş azottan oluşan bir yüzeye, bir su buzu kabuğuna, donmuş bir mantoya ve önemli bir kaya ve metal çekirdeğe sahiptir. Çekirdek, toplam kütlesinin üçte ikisini oluşturur. Ortalama yoğunluk 2,061 g/cm3 olup, yaklaşık olarak %15-35 su buzu bileşimini yansıtır.

Voyager 2, 1989 yılındaki Triton geçişinde 38 K (−235 °C) yüzey sıcaklıkları tespit etti ve ayrıca süblime nitrojen gazı püskürten aktif gayzerleri keşfetti, bu da deniz seviyesindeki Dünya atmosfer basıncının 'inden daha az olan zayıf bir nitrojen atmosferinin önemli etkenidir. Voyager 2, Triton'u ziyaret eden tek uzay aracıdır. Sonda, uydu yüzeyinin sadece %40'ını inceleyebildiğinden, gelecekte gerçekleştirilecek Neptün sistemi ziyaretlerinde Triton'a odaklanılması düşünülmektedir.

Keşif ve adlandırma
Neptün'ün Alman gök bilimci Johann Gottfried Galle tarafından keşfedilmesinden yalnızca 17 gün sonra, 10 Ekim 1846'da İngiliz gök bilimci William Lassell tarafından keşfedilmiştir. John Herschel, Neptün'ün keşfi haberini aldığında Lassell'e olası uyduları aramasını öneren bir mektup yazdı. Lassell bunu yaptı ve sekiz gün sonra Triton'u keşfetti.

Triton, Neptün'ün oğlu olan Yunan deniz tanrısı Triton'un ardından isimlendirilmiştir. İsim 1880 yılında Camille Flammarion tarafından önerilmiştir.

Yörünge
Triton yörüngede dönüşü bakımından, güneş sistemindeki bütün diğer büyük uydulardan farklıdır. Triton, Neptün'ün aksi yönünde dönmektedir. Uranüs'ün üç dış uydusu gibi Jüpiter ve Satürn'ün dış uydularının büyük kısmı da ters bir yörüngeye sahiptir; ancak bu uyduların hepsi çok küçüktür, en büyüklerinin (Phoebe) çapı ve kütlesi sırasıyla Triton'un çapının ve kütlesinin %8'i ve %0,03'üdür. Ters yörüngesi olan uyduların, yörüngelerine girmiş oldukları gezegenler gibi güneş bulutsusu bölgesinin bir parçası olması mümkün değildir, başka bir yerlerden gezegenlerin çekim gücüne kapılmış ya da bir çarpışma yoluyla ters yöne dönmeye başlamış olmalılardır. İkinci senaryo Triton için en az olasılığı olan senaryodur; bu yüzden Triton'un Neptün'ün çekim gücüne kapılan bir Kuiper kuşağı nesnesi olduğundan kuşkulanılmaktadır.

Resimler

Kaynakça

Düzensiz uydular
Neptün'ün doğal uyduları
1846'da keşfedilen astronomik cisimler

Triton (uydu)


Samson (hebrejski: שִׁמְשׁוֹן, Šimšon, što znači "čovjek sunca") je biblijski lik, posljednji od sudaca starih Izraelaca spomenutih u Knjizi o Sucima u Bibliji (poglavlja 13-16). Samson se ponekad smatra izraelskom verzijom popularnog lika Bliskog istoka Herakla.

Prema biblijskom izvještaju, Bog je Samsonu dao golemu snagu da pomogne izraelskome narodu protiv neprijatelja i dopusti mu da izvrši slavna djela, kao što je brzo savladavanje lava, savladavanje cijele vojske neprijatelja samo pomoću čeljusti magarca i uništavanje filistejskoga hrama golim rukama. Međutim, kada mu je Filistejka Dalila odrezala dugu kosu, izgubio je svoju snagu. Mučitelji su ga oslijepili i prisilili na teški rad. Za osvetu, golim rukama je srušio filistejski hram, čijim rušenjem poginulo je mnogo Filistejaca, a među njima i on sam.

Prikazivan je u likovnim umjetnostima ponajviše s Dalilom (Rembrandt, Tintoretto, Rubens, Van Dyck, Liebermann, Dürer), u dramama L. Andrejeva, F. Wedekinda, romanima (Felix Salten), filmu, u operi Camilla Saint-Saënsa i Händelovu oratoriju.

U nekim židovskim tradicijama, vjeruje se da je Šamson bio pokopan u Tel-Tori u Izraelu koja gleda na dolinu Sorek. Tu su dva velika nadgrobna spomenika Samsona i njegova oca Manoaha. U blizini se nalazi Manoahov oltar (Knjiga o Sucima 13,19-24). Nalazi se između gradova Zoraha i Eshtaola.

Izvori

Biblijski likovi

Samson


Rannvá Biskopstø Andreasen (født 10. november 1980) er en færøsk fodboldspiller, der spiller for KÍ Klaksvík i Færøernes topdivision for kvinder, 1. deild kvinnur. Fra 2004 til 2020 har hun spillet 56 landskampe for Færøernes kvindefodboldlandshold og scoret 27 mål. Hun har rekorden for mest scorende færøske landsholdspiller for både kvinder og mænd. Hun har også rekorden for flest scorede mål både for kvinder og mænd på Færøerne i Færøernes bedste liga, hun har pr. 17. oktober 2020 scoret 551 mål, alle for KÍ Klakvsvík og har spillet 406 kampe også alle for KÍ.

Karriere

Klubkarriere i den færøske liga
I 1995, som 14-årig, fik Andreasen sin debut i 1. deild kvinnur for KÍ Klaksvík i en 11–0 sejr mod HB Tórshavn. Hun afsluttede sin første sæson med 15 mål. I 1997 var hun topscorer i kvindernes topdivision for første gang, det var hun med 28 mål og KÍ vandt mesterskabet. I 2000 vandt KÍ både mesterskabet og Færøernes Cup, hvor KÍ slog HB 2-0 i finalen.

I 2013 havde KÍ vundet mesterskabet hver eneste sæson siden 2000, med Andreasen som topscorer 11 gange, heraf scorede hun hele 46 mål i 2003, hvilket er rekord.

Rannvá Andreasen scorede sit mål nummer 500 for KÍ i den færøske topliga den 12. juni 2016, det skete i en kamp mod B68 Toftir, som KÍ vandt 8-0.

UEFA Women's Champions League
Andreasen har spillet 50 kampe og scoret 16 mål for KÍ i UEFA Women's Champions League, før kendt som UEFA Women's Cup. Her fik hun sin debut i oktober 2001, ved den første runde i den første sæson 2001–02, som blev holdt i Helsinki. Andreasen scorede begge mål for KÍ i åbningskampen, som KÍ vandt 2–1 over Østrigs USC Landhaus Wien, men derefter tabte holdet 4–0 mod værterne HJK og mod de italienske mestre Torres og blev udslået. Hun spillede sin 50. kamp i UEFA Women's Champions League den 28. august 2017 i en 6-1 sejr mod ŽFK Istatov fra Makedonien. KÍ var dog allerede slået ud af den 1. indledende runde i Champions League, efter at have tabt de første to kampe. Hun har frem til 29. august 2017 kun misset en enkelt kamp af alle KÍs kampe i UEFA Women's Champions League, det var den 13. august 2005. Årsagen var, at hun fik rødt kort to dage forinden.

International karriere

Færøernes fodboldforbund (FSF) relancerede deres kvindelandshold i 2004 efter en otteårig pause. Andreasen spillede hele kampen i den første kamp, som var et 2-1 nederlag til Irland i en venskabeskamp. Kampen blev spillet den 12. oktober 2004, dagen før mændenes landshold spillede mod Irland på Lansdowne Road, Dublin.

I den næste kamp, en returkamp mod Irland på Oscar Traynor Centre i Dublin, scorede Andreasen i sjette minut til 1-0, men Irland slog tilbage og vandt kampen 2-1.

Andreasen var en del af truppen i 2005, der vandt Island Games i Shetland. Hun scorede to mål i en 3-0 sejr over Bermuda og scorede fire af målene i en 12-0 sejr over Guernsey i finalen.

Andreasens første kampe i UEFA turneringer var i kvalifikationen til EM i fodbold for kvinder 2009. I en indledende kvalifikations miniturnering, der blev holdt i Strumica, Makedonien, tabte Færøerne 2-1 til Wales og 1–0 til Kasakhstan, men derefter vandt de 7-0 over Makedonien. Andreasen scorede fire mål i sejren, som var den største, indtil de vandt 8–0 mod Andorra den 6. april 2015, hvor Rannvá Andreasen igen scorede fire mål.

I 2012 blev Andreasen og hendes KÍ holdkammerater Randi Wardum og Malena Josephsen på samme tid de første kvindelige fodboldspillere, der havde spillet 25 kampe for Færøerne.

Færøernes kvindelandshold spiller ikke direkte i VM kvalifikationen, i stedet spiller de i en indledende turnering mod de svageste hold i Europa. Færøerne har to gange spillet sig videre, og begge gange var Andreasen en del af truppen. Første gang holdet spillede sig videre til selve kvalifikationen var i 2014, da de vandt gruppe B med 7 point i prækvalifikationen. De andre hold i gruppen var Montenegro, Georgien og Litauen. Anden gang var i april 2017, da Færøerne vandt gruppe 4 med 9 point, som det eneste hold blandt alle grupperne, der havde vundet alle deres kampe. Den sidste afgørende kamp var mod Tyrkiet. Her spillede Rannvá Andreasen en afgørende rolle, da hun udlignede til 1-1, og senere afgjorde Milja Simonsen kampen ved at score til 2-1, som blev det endelige resultat.

Hæder
 20× Færøsk mester: 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2019, 2020
 15× Færøsk pokalvinder: 2000, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2020
 12× Topscorer i 1. deild kvinnur: 1997, 1998, 2002, 2003, 2004, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2014

Internationale mål
Færøernes mål og resultater vises først.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Færøerne
Fodboldlandsholdsspillere fra Færøerne
Fodboldspillere fra KÍ Klaksvík
Kvindelige fodboldspillere fra Færøerne

Rannvá Andreasen


El solitario ocre (Cichlopsis leucogenys) también denominado solitario ocráceo, solitario rufimoreno, clarín castaño y paraulata gargantianaranjada, es una especie de ave paseriforme de la familia Turdidae que vive en Sudamérica. Es la única especie del género Cichlopsis.

Descripción
Mide de 20,5 a 21 cm de longitud. El plumaje es de color castaño, con el centro de la garganta es anaranjado rojizo o rufo y el vientre claro grisáceo.

Distribución y hábitat

Se encuentra en Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.

Sus hábitats naturales son las selvas húmedas tropicales, en elevaciones superiores a los 700 m de altitud, principalmente hacia los 800  y aún más alto en los tepuyes.

Referencias

Enlaces externos

Turdidae
Aves de América del Sur
Géneros monotípicos de aves
Taxones descritos por Jean Cabanis
Animales descritos en 1850

Cichlopsis leucogenys


Lavamåge () er en mågefugl, der lever på Galápagosøerne.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Galapagos' fugle
Måger

Lavamåge


An Stipa brevipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Étienne-Émile Desvaux. An Stipa brevipes in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa brevipes


A World Surf League de 2023 ou Circuito Mundial de Surfe de 2023 é a 46ª temporada competição mundial de surfe organizada pela World Surf League. Pela terceira vez, a temporada terminará em Lower Trestles, em San Clemente, Estados Unidos, com os cinco primeiros colocados tanto do masculino e feminino da temporada se enfrentando para determinar os respectivos campeões nas finais da WSL. Filipe Toledo e Stephanie Gilmore são os atuais campeões. 10 surfistas da categoria masculina e 8 da feminina poderão se classificar aos Jogos Olímpicos de Verão de 2024. Tatiana Weston-Webb, surfista brasileira que também havia participado em 2020, foi uma das primeiras a classificar-se aos jogos olímpicos em 2024.

Calendário
O calendário do campeonato consistirá nos seguintes eventos, sujeitos a alterações devido à pandemia do COVID-19.

Resultados e classificações

Resultado dos Eventos

Classificação masculina
Os pontos são concedidos usando a seguinte estrutura:

Classificação feminina
Os pontos são concedidos usando a seguinte estrutura:

Ligações externas

 Página oficial

ASP World Tour
202023 no surfe

World Surf League de 2023


Slimena su naseljeno mjesto u općini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se na padinama Vilenice, jugoistočno od Travnika.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 954

 Muslimani - 655
 Hrvati - 193
 Srbi - 20
 Jugoslaveni - 45
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 21

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 1.231

 Bošnjaci - 1.140
 Hrvati - 107
 Srbi - 6
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 78

Religija

Mjesto pripada rimokatoličkoj župi Dolac. Na Slimenima od 1818. postoji groblje.

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Travnik

Slimena


La chapelle Notre-Dame de Bon Secours, dite aussi « chapelle des marins », est un lieu de culte catholique situé à Saint-Joachim dans le département français de Loire-Atlantique.

Ce petit oratoire est à l'origine de la constitution du bourg de la commune de Saint-Joachim. Il perpétue toujours le souvenir de l'importance des activités traditionnelles de navigation et de construction de bateaux en Brière. Cet édifice modeste construit en 1761 est le plus ancien de la commune et le premier à avoir été couvert en ardoises. Propriété de la commune de Saint-Joachim, celle-ci a délégué à l'association culturelle locale « La Pierre chaude » le soin de la présenter au public et de la faire vivre.

Histoire
En 1761, un petit oratoire a été construit au milieu des terres cultivées de la "grande île" (actuelle île de Pandille sur la commune de Saint-Joachim).Le 1er juin 1762 a été bénie par nous, recteur de la paroisse de Montoir, une petite chapelle de la Vierge, près de cette église succursale de Saint Joachim sous l'invocation de Notre-Dame de Bon Secours.La dédicace de l'édifice dit sa vocation maritime : Notre-Dame de Bon Secours est la Sainte Patronne des gens de mer. Sa construction résulte de la volonté commune des habitants et de la dévotion des marins et de leur famille très nombreux dans les îles de Brière. Cette chapelle est donc une réalisation collective et leur propriété commune.

La chapelle dépendait de la paroisse de Montoir jusqu'à la création de la commune de Saint-Joachim en 1790. L'édifice échappera aux destructions révolutionnaires de 1793. Le bourg de la commune se constituera au XIXe siècle autour de la chapelle Notre-Dame du Bon Secours  : mairie, écoles, poste s'implanteront à proximité du petit oratoire.

Jusque vers 1972, la mairie continua d'entretenir ce petit monument, en liaison avec les derniers bénévoles qui en assuraient le soin quotidien et maintenaient la porte ouverte. Le changement de génération plongea peu à peu le monument dans l'oubli et l'abandon jusqu'en 1986. Une association créée en 1988 "La Pierre chaude" se mobilisa pour éviter sa démolition et assure depuis 1994 sa présentation au public.

Description
L'édifice est modeste dans ses proportions : 5,22 mètres (16 pieds du Roi) par 3,27 mètres (10 pieds), d'une surface de moins de 30 m² hors œuvre. La hauteur au pignon est de 4,05 mètres. Les murs sont élevés en moellons de grès enduits de chaux, les faîtages des pignons sont en calcaire dur. La toiture de la chapelle est couverte en ardoises.

Dans son implantation, l'édifice respecte la règle du droit canon quant à son orientation, le portail regarde vers l'Est, le levant, et le chœur est à l'Ouest, au couchant.

À l'intérieur du sanctuaire, une petite nef unique dont  la décoration revêt une dominante bleue azur : grille basse de communion (chancel) délimitant le chœur, boiseries et lambris. Un autel en bois est adossé au pignon Ouest. Son tabernacle est surmonté d'une statue de Notre-Dame de l'Immaculée conception (XIXe siècle). Un bateau suspendu dans la chapelle et des ex-votos rappellent encore la dévotion autant pour les marins que pour la batellerie fluviale.

La table de communion est inscrite comme objet mobilier au titre des monuments historiques par arrêté du Préfet de Loire-Atlantique depuis le 6 juillet 1990.

Sauvetage
Un projet de réaménagement des bâtiments jouxtant la chapelle Notre-Dame du Bon secours en 1986 prévoyait sa démolition. Un mouvement d'opposition citoyenne structuré autour d'une association culturelle locale « La Pierre chaude » a permis de mobiliser , de faire évoluer le projet et d'en obtenir sauvegarde et mise en valeur. Cette association a reçu les clefs de ce petit bâtiment en 1994 et en a assuré la restauration complète. Elle fait depuis vivre la chapelle en la présentant au public.

Notes et références

Liens externes

Saint-Joachim
Saint-Joachim
Saint-Joachim (Loire-Atlantique)

Chapelle Notre-Dame-de-Bon-Secours de Saint-Joachim


Ferulinae, podtribus štitarki, dio tribus Scandiceae. Sastoji se od osam rodova, od kojih je najvažniji rod trajnica štapasto zelje s poznatijom vrstom smrdeće zelje (Ferula assa-foetida).

Podtribus je opisan 1897.

Rodovi
 Cephalopodum Korovin (3 spp.)
 Leutea Pimenov (9 spp.)
 Ferula L. (223 spp.), smilika, štapasto zelje
 Eriosynaphe DC. (1 sp.)
 Palimbia Besser (3 spp.)
 Autumnalia Pimenov (2 spp.)
 Fergania Pimenov (1 sp.)
 Kafirnigania Kamelin & Kinzik. (1 sp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Scandiceae

Ferulinae


An Guzmania scherzeriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Guzmania scherzeriana in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania scherzeriana


فرانسوا براكي ( في كالكاتوغيو)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع و مدرب نادي الدرجة الأولى الدفاع الجديدي المغربي منذ 2008 حاليا يدرب فريق اتحاد الأغـــــواط جنوب الجزائر ضمن الاقسام السفلى في إطار مشروع طموح لتطويرالفريق.

لعب براكي في أندية مرسيليا (1971-1979) ستراسبورغ (1979-1980) بوردو (1980-1983) مرسيليا مجددا (1983-1985) روين (1985-1986) بيزيرز (1986-1987) .

شارك براكي مع منتخب فرنسا في 18 مباراة دولية من دون أن ينجح في تسجيل أي هدف في الفترة من 1973 إلى 1982 .

تولى براكي تدريب أندية روين (1985-1986) لو روتش فيندي (1992-1993) طولون (1996-1997) فريجوس (2002-2003) فريق شباب قسنطينة (الجزائر) 2003-2004 مولودية الجزائر الجزائري (2006-2007) و2009-2010 أولمبيك خريبكة المغربي (2007) الفتح الرباطي المغربي (2007)، نادي الأغواط (الجزائر) 2013 .

ساهم في تتويج نادي مولودية الجزائر ببطولة كأس الجزائر في موسم 2005/2006 .

مدرب النادي الأفريقي 2010-2011

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من الراين الأسفل (إقليم فرنسي)
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في الجزائر
رياضيون من الراين الأسفل
سياسيون فرنسيون في القرن 21
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو بوردو
لاعبو روين
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من ألزاس
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
مدربو اتحاد الفتح الرياضي
مدربو الدفاع الحسني الجديدي
مدربو روين
مدربو سريع غليزان
مدربو شباب قسنطينة
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو كرة قدم مغتربون في الجزائر
مدربو مولودية الجزائر
مدربو نادي أولمبيك خريبكة
مدربو نادي تولون
مواليد 1951
مواليد في بينهيم
لاعبو نادي بيزيرز

فرانسوا براتشي


Wikipedia în croată (în ) este versiunea în limba croată a Wikipediei și se află în prezent pe locul 42 în topul Wikipediilor, după numărul de articole. În prezent are aproximativ 200 000 de articole.

Note

Enciclopedii online

Wikipedia în croată


Espen Bugge Pettersen (Tønsberg, Noruega, 10 de mayo de 1980) es un exfutbolista noruego que jugaba en la posición de arquero. Las últimas temporadas las jugó para el Stromsgodset IF, y desde 2009 para la selección de fútbol de Noruega.

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Nacidos en Tønsberg
Futbolistas del Sandefjord Fotball
Futbolistas del Molde FK
Futbolistas del Strømsgodset IF
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2010
Guardametas de fútbol de Noruega

Espen Bugge Pettersen


المُتَفَطِّرة السُلِّيّة أو عصية كوخ  هو  من البكتيريا يتبع  المتفطرة من المتفطرات. وهي بكتيريا تتسبب في السل أو داء الدرن، لها شكل يشبه العصية ولكنها تتجمع في لُمَّات على شكل كرات متفرقة وسميت بعصية كوخ نسبة إلى مكتشفها الطبيب والبيولوجي الألماني روبرت كوخ سنة 1883.

الطريق الرئيسي لانتقال المتفطرة السلية من شخص لآخر عن طريق الهواء وتتطفل على أعضاء الجسم خاصة الرئة ويمكنها أن تصيب الكلى والعظام والعقد اللمفاوية والمخ. وأكثر الأشخاص عرضة للمرض الأطفال ومرضى الإيدز لضعف جهازهم المناعي. ونصف المرضى المصابين به الذين لا يتلقون العلاج يموتون.

الفيزيولوجيا المرضية

بكتيريا المتفطرة السلبية تحتاج إلى بيئة يتواجد فيها الاكسجين، تمتاز بأن جدارها يحتوي على اللبيدات بكثرة مما يجعلها حالة في علم البكتيريا إلا أنها تصنف تحت البكتيريا موجبة جرام، يمكن الكشف عنها عن طريق تلوين تسيل-نلسن.
تنقسم بكتيريا المتفطرة السلبية كل 15-20 ساعه، وهذا بطئ جداً مقارنة مع الانواع الأخرى، تأخذ شكل عصيات باستطاعتها الصمود في بيئة جافة لاسابيع، بسبب كمية اللبيدات الموجودة على جدارها تجعلها محمية من الإصابة بالفيروسات.
عند دخولها إلى الرئتين تهاجم خلايا التبلعم بكتيريا المتفطرة السلبية، لكنها غير قادرة على هضم البكتيريا، جدارها الخلوي يحول دون تدميره بواسطة اجسام الحالة، لكن ذلك لا يمنع تغليف البكتيريا عن طريق المواد المفرزة من قبل خلايا البلعمة فيؤدي ذلك إلى عزل البكتيريا المتفطرة السلبية عن المحيط الخارجي لكن تبقى البكتيريا تستمر في عملية الانقسام لها في النهاية تؤدي إلى تمزيق الغلاف العازل.

علم الأنسجة

تمتاز بكتيريا المتفطرة السلبية بوجود خلايا لانغرهانس العملاقة التي نواتها اشبه بحدوة فرس، العضيات الخلوية تظهر باللون الأحمر باستخدام تلطيخ الحمض السريع

مرض السل

إن عصية كوخ جرثومة مقاومة للحمض وللمضادات الحيوية وهي التي تسبب داء السل وهو مرض خطير ومنتشر بشكل كبير في العالم ويحتاج لعلاج طويل ومكثف بأنواع خاصة من المضادات الحيوية ومن أهم هذه الأدوية: إيزونيازيد ستربتوميسين ريفامبيسين

انظر أيضًا

 المتفطرة

مراجع

متفطرة سلية
السل
بكتيريا ممرضة
بكتيريا وصفت في 1882
صامد للحمض
متفطرة سلية

متفطرة سلية


عمق الحقل أو عمق المجال أو الغبش البعدي  وفي بعض الأحيان يطلق عليه العزل (أي عزل جزء معين من الصورة بإظهاره حاد التفاصيل وإظهار الخلفية مبهمة التفاصيل) هو المسافة داخل الصورة التي تكون فيها الأشياء واقعة في بؤرة العدسة فتكون واضحة وحادة التفاصيل.

عندما تكون أغلب الأشياء في الصورة واضحة فأن عمق الحقل يكون كبيرا ويستخدم هذا النوع لتصوير المشاهد الطبيعية أو الحياة الصامتة، والعكس إذا كان جزء فقط من الصورة واضحا وبقية الصورة ضبابية فأن عمق الحقل يكون صغيرا ويستخدم هذا لإبراز جزء محدد من الصورة وتمويه الأجزاء الأخرى.

العوامل المؤثرة في عمق الحقل (عمق الميدان)
 فتحة العدسة: كلما كانت الفتحة أكبر (برقم F أقل) كلما كان عزل الخلفية أكثر فيقل عمق الميدان وكلما صغرت الفتحة وصارت أضيق كان عمق الميدان أكبر والخلفية واضحة المعالم.
 المسافة بين العدسة والهدف: كلما كان الهدف أقرب إلى العدسة أصبحت الخلفية معزولة أكثر وخارج التركيز وكلما ابتعد الهدف أصبحت الخلفية وعمق الميدان أكثر وضوحا.
 البعد البؤري للعدسة: كلما كان البعد البؤري أكبر أصبحت الخلفية خارج التركيز الهدف معزول عن الميدان

مراجع

بصريات هندسية
تقنيات التصوير
علم التصوير

عمق الحقل


Dimensiuni este un film românesc din 2015 regizat de Ștefan Munteanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme de groază

Dimensiuni (film)


Deal/No Deal var et gameshow, der blev produceret af Metronome Productions og sendt på TV 2 mellem 2006 og 2007. Konceptet er udviklet i USA, og mindst 44 lande har købt programmet.
Deltagerne havde mulighed for at vinde en gevinst på højst 2 millioner DKK. I programmet kommer 26 kvinder ind med én kuffert hver, og deltageren skal så fravælge kufferterne en ad gangen i håb om, at den tilbageværende kuffert indeholder den store gevinst. Kufferterne indeholder beløb mellem 1 DKK og 2 millioner DKK.

Referencer

Eksterne henvisninger

Gameshows fra Danmark
Tv-programmer fra TV 2 Danmark

Deal/No Deal


Troy Southgate (* 1965 in London) ist ein britischer Schriftsteller, Musiker und nationalanarchistischer Aktivist.

Leben
Troy Southgate wurde 1965 im Londoner Stadtteil Crystal Palace geboren. In seiner Jugendzeit zog er nach Jarvis Brook, einem Dorf im District Wealden. Er studierte an der University of Kent. 1989 zog er wieder zurück nach London. Southgate ist seit seiner Jugend musikalisch aktiv und Mitglied der Bands H.E.R.R. (aus Holland), Seelenlicht (Deutschland) und Horologium (Polen).

Politischer Aktivismus

1998 gründete er zusammen mit weiteren Mitgliedern der "English Nationalist Movement" (dt. Englisch-Nationalistische Bewegung) die nationalanarchistische "National Revolutionary Faction" (dt. National-Revolutionäre Fraktion), die er in einem Prawda-Artikel als "eine extrem revolutionäre Organisation mit einer Untergrund-Zellenstruktur ähnlich jener von Hamas und IRA und dem Prinzip des führerlosen Widerstandes" beschreibt. Ein zugehöriger, an Corneliu Zelea Codreanus Eiserne Garde angelehnter, Verband organisierte Wanderungen und Zeltlager.

Im Jahr 2000 saßen Southgate und andere NRF-Mitglieder für die kurze Zeit von zwei Auflagen mit im Redaktionskomitee der Zeitschrift "Alternative Green" die mit Unterstützung des Journals "Green Anarchist", dem hauptsächlichen Sprachrohr des britischen Öko-Anarchismus veröffentlicht wurde.

2001 warf die Zeitung "The Telegraph" Troy Southgate und der NRF vor, als Neonazi-Organisation Tierrechtsgruppen zu infiltrieren, um den Faschismus zu fördern.

Akademische Reaktionen
Southgate und seine politischen Ideen wurden in verschiedenen Büchern und Publikationen besprochen, darunter The Beast Reawakens (1999) von Martin A. Lee, International Fascism: Theories, Causes and the New Consensus von Roger Griffin (2002), Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism & the Politics of Identity von Nicholas Goodrick-Clarke (2003), der fünfbändigen Studie Fascism: Critical Concepts in Political Science (2004) von Roger Griffin & Matthew Feldman (ed.), The Radical Right in Britain von Alan Sykes (2005), World Fascism: A Historical Encyclopedia (2006) von Cyprian Blamires und Monsters in the Mirror: Representations of Nazism in Post-War Popular Culture von Sara Buttsworth. In Deutschland wurde Southgate in Gabriel Kuhns Neuer Anarchismus in den USA: Seattle und die Folgen (2008) und in Charles Lindholms The Struggle for the World: Liberation Movements for the 21st Century (2010) besprochen. Southgates musikalische Ambitionen werden in Battlenoise: The Blows of the Martial Industrial Music diskutiert. Ein Kapitel von Southgate ist im von Primordial Traditions 2011 veröffentlichten Northern Traditions enthalten.

Ansichten
Southgate sieht die im Kapitalismus herrschenden Regierungen als repressiv an und befürwortet ein kollektives Handeln entlang nationaler und identitärer Linien. Er vertritt eine dezentralisierte soziale Ordnung, in welcher "gleichgesinnte Individuen" unabhängige Gemeinschaften organisieren. Entscheidungen sollen auf lokaler Ebene getroffen werden. Den Schwerpunkt legt er auf die Beseitigung hierarchischer Strukturen von Kapitalismus und Regierungen. Das revolutionär-konservative Konzept des Anarchen steht im Zentrum von Southgates National-Anarchismus. Er sieht den Liberalismus als Hauptverursacher des sozialen Niedergangs der Nationen und kulturellen Identitäten. Ebenso lehnt er Faschismus und Kommunismus als dirigistisch und den Nationalsozialismus als gescheiterte totalitäre Diktatur ab. Es wurde ihm jedoch vorgeworfen linke Themen im Sinne einer rechten, rassistischen Ideologie zu vereinnahmen.

Weblinks
 National-Anarchist Movement (N-AM)

 Woden's Folk
 ARKTOS Media

Einzelnachweise

Autor
Rechtsextreme Musik
Brite
Geboren 1965
Mann

Troy Southgate


Veni, vidi, vici (), hızlı ve kesin bir zafere atıfta bulunmak için kullanılan Latince bir ifade. Veni, vidi, vici Latince venire, videre, vincere fiilerinin birinci tekil şahıs geçmiş zaman halidir.

Etimoloji
Bu cümle Julius Sezar tarafından Roma senatosu'na yazılmış Zela Savaşındaki zaferini anlatan mektupta geçer. Sezar Türkiye'de Kuzeydoğu Anadolu'daki Tokat ili Zile ilçesinde Pontus'lu Pharnaces II'ye karşı kazandığı zaferin ardından Roma Senatosuna gönderdiği mektupta bu cümleyi kullanmıştır. Bu kısa ve özlü söz sadece Sezar'ın zaferinin büyüklüğünü değil, onun askeri hünerini de vurgulamaktadır. Farklı bir bakış açısından (Sezar aynı dönemde bir iç savaşı da sürdürmektedir), bu özdeyiş aristokratlardan oluşmuş ve geleneksel olarak Roma Cumhuriyeti'ndeki en güçlü grubu temsil eden senatoyu küçümseyişinin bir göstergesi olarak yorumlanabilir.

Tarihi
Tarihi kaynaklara göre, MÖ 100 veya MÖ 44 yılları arasında yaşadığı tahmin edilen Roma Generali Julius Sezar, Pontus asıllı Basforos kralı II. Farnakis ile Zile Altıağaç mevkiinde çok kanlı bir savaş yapar. Savaşta her iki taraf da büyük kayıplar verir. Ancak savaşı Roma Generali Julius Sezar kazanır. Bunun üzerine dünyaca ünlü sözü "Veni-vidi-vici" (Geldim-gördüm-yendim) diyerek, durumu Roma'ya bildirir.

Sezar, Pompei'de kaleye taş bir kitabe yaptırarak, dünyaca ünlü bu sözünü oraya da yazdırır. Günümüzde Pompei Kalesi'nde bulunan kitabeleri ziyaret etmek için her yıl çok sayıda turist ilçeye gelirken, bazı tarihçiler bu kitabenin Sezar tarafından yapılan asıl kitabe olmadığını, gerçek kitabenin çalındığını ve nerede olduğunun tespit edilemediğini, ama bu sözün Zile İlçesi'nde söylendiğinin tüm kaynaklarda geçtiği de ifade edilmektedir. Ayrıca Zile'nin Yıldıztepe kasabasından çıkarılan pek çok antik eserin üzerinde "Veni-vidi-vici" yazısının görüldüğü ifade edilmektedir.

Çağdaş kullanımı
Sosyal rekabet veya iş dünyasında sıkça kullanılan Latince terimlerdendir. Örneğin, kârlı bir işi başarıyla alan idareci şaka ile karışık bir şekilde bu kalıbı söyleyebilir. Popüler kültürde çeşitli televizyon programlarında farklı özellikler atfedilerek (sihirli olduğu gibi) kullanılmıştır. Ayrıca birçok farklı müzik türünden grup ve müzisyenin şarkılarında geçmiştir.

Kaynakça

Latince deyişler
Zafer
Jül Sezar

Veni, vidi, vici


العطارة تقع إلى الجنوب الغربي من مدينة جنين، وتبعد عنها 15.5كم، وترتفع عن سطح البحر 350مترا، وعطارة تعني  وكانت تعرف في العهد الروماني باسم . تبلغ مساحة أراضيها 3844 دونما يحيط بها اراضي قرى سيلة الظهر، وبلعا، وبرقة، قدر عدد سكانها في عام 1922 (164) نسمة وعام 1945 (800) نسمة وفي عام 1967 حوالي (903) نسمة وعام 1987 حوالي (976) نسمة وعام 1997 بلغوا (994) نسمة تعد القرية ذات موقع أثري يحتوي على آثار تاريخية تضم كهوفا وخربا فارسية، كمايوجد بها نفق يخترق الجبل بارتفاع 7 م وبطول 300 م بني من الداخل بالحجر الأبيض المنقوش.

المراجع

وصلات خارجية
 موقع فلسطين في الذاكرة

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة
بلديات دولة فلسطين

العطارة (جنين)


Chester L. Schmitt (May 8, 1912 – February 20, 1993) of New Kensington, Pennsylvania served in the Pennsylvania State Legislature for sixteen years, serving the 54th District. He is noted for working to establish the Pennsylvania Consumer Credit Act, which served as the model for the Federal Truth In Lending Law.

Schmitt was known to his constituents as "Mr. Consumer." A bridge built in 1927 to connect New Kensington to East Deer Township across the Allegheny River, was named in his honor in 1989.

Formative years and family
Schmitt was married to Sally Lou Schmitt, a licensed insurance and real estate sales agent who was the co-manager of their business. They had four children and eight grandchildren.

Career
Before and after his time in office, Schmitt owned a successful insurance and real estate company in New Kensington, which he opened in 1945.

He was president of the International Brotherhood of Magicians during the 1961-1962 membership year. Per that organization's house organ, The Linking Ring (Vol. 41, No. 5), his jobs previous to his time in office (and his later business interests) included being a newsboy, bowling alley pin-boy (and later, the alley's manager), movie projectionist and grocery chain store manager.

Death
Schmitt died in 1993 from complications related to Parkinson's disease.

References

Democratic Party members of the Pennsylvania House of Representatives
1912 births
1993 deaths
Neurological disease deaths in Pennsylvania
Deaths from Parkinson's disease
20th-century American politicians

C. L. Schmitt


بايسانا (Paesana) بلدية تقع في مقاطعة كونيو التابع لمنطقة بييمونتي شمال غرب إيطاليا، وتقع على بعد 40 كم جنوب غرب تورينو.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

أعلام
 إنريكو ألبرتو

مراجع

بلديات مقاطعة كونيو
مدن وبلدات بييمونتي
مدن وبلدات في بييمونتي

بايسانا


An Encyclia tampensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Kunkel Small. An Encyclia tampensis in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Encyclia

Encyclia tampensis


පළමුවන නෙෆාරුඩ් හෙවත් පළමුවන නේෆෞරුඩ්, එසේත් නැතිනම් හෙලනීකෘත නාමය වන පළමුවන නෙෆෙරයිටිස් ලෙස ප්‍රකටව ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 399දී 29වන රාජවංශය පිහිටුවූ පුරාතන ඊජිප්තුපාරාවෝවරයායි.

මේවාත් බලන්න
මුතිස් – වරෙක පළමුවන නෙෆෙරයිටිස්ගේ පුත්‍රයකු යැයි විශ්වාස කෙරුණු මතභේදාත්මක පාරාවෝවරයෙකි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

Livius.org: Nepherites I

ක්‍රි.පූ. 4වන සියවසේ පාරාවෝවරු
ඊජිප්තුවේ විසිනවවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරු
ක්‍රි.පූ. 5වන සියවසේ උපත්
ක්‍රි.පූ. 393 මරණ

පළමුවන නෙෆෙරයිටිස්


Potraš je naselje u općini Lopare, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo
Do velikosrpske agresije Potraš se cijeli nalazio u općini Tuzla. Na popisu 2013. u loparskom dijelu živjelo je 34 stanovnika.

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj

Potraš (Lopare, BiH)


كلية العلوم الاجتماعية والإسلامية بجامعة باتنة هي كلية جديدة، كانت من قبل معهدا تابعا للجامعة الإسلامية الأمير عبد القادر بقسنطينة الجزائر، ثم أصبحت تابعة لجامعة باتنة بولاية باتنة شرق الجزائر. وتقع بجوار مسجد أول نوفمبر الذي أنشئ تخليدا لجهاد الشعب الجزائري للمحتل الفرنسي، واعترافا بفضل الإسلام في الحفاظ على هويته من الطمس. وتضم الكلية ثلاث أقسام وفقا لتسميتها يدرس الطلبة تخصصات مختلفة:
 قسم علم الاجتماع
 قسم أصول الدين: وفيه عدة فروع:
 فرع الكتاب والسنة
 فرع الدعوة والإعلام
 فرع العقيدة
 قسم الشريعة وفيه ثلاثة فروع
 فرع الفقه والأصول
 فرع الشريعة والقانون
 فرع الاقتصاد الإسلامي.

جامعات وكليات في الجزائر


Der Mobildrehkran 404 (MDK 404) ist ein selbstfahrender Seilkran, der im Kirow-Werk in Leipzig entwickelt und produziert wurde. Er war eine Weiterentwicklung des MDK 160/1. Die Entwicklung fand in den Jahren 1968 bis 1969 statt. Die Produktionszeit war von 1971 bis 1977. in dieser Zeit wurden 277 Stück hergestellt.

Technik und Aufbau
Der MDK 404 war ein 4-achsiger, einfach bereifter allradangetriebener Mobildrehkran. Der dieselmechanische Antrieb erfolgte durch einen 6-Zylinder-Dieselmotor mit einer Leistung von 105,9 kW.
Die Kransteuerung erfolgte elektro-pneumatisch. Die maximale Fahrgeschwindigkeit betrug 48 km/h. Die Steigfähigkeit betrug nur 26 %. Für den Transport wurde die Hinterachslenkung abgeschaltet und der Ausleger und die Gegengewichte abgebaut. Das Lenksystem war hydraulisch unterstützt und das Fahrzeug besaß eine Zweikreis-Druckluftbremse, welche auf alle Räder wirkte. Die Achsen waren einzeln an Schraubenfedern aufgehängt und besaßen eine Differentialsperre. Im Kranbetrieb wurden die Federn pneumatisch blockiert. Der Unterwagen ist eine Schweißkonstruktion. Der MDK 404 hatte einen 6 m Spitzenausleger welcher ein Lastenmoment von 160 Mpm und eine Tragfähigkeit von 40/17 t gewährleistete. Der Ausleger bestand aus einer Rohr-Gitterkonstruktion aus hochfestem Stahl. Durch Zwischenstücke konnte eine Hubhöhe von bis zu 48 m erreicht werden. Zur Absicherung der Last war eine Lastmomentsicherung und entsprechende Endschalter vorgesehen. Für den Greiferbetrieb zum Umschlag von Schüttgut wurde entweder ein Zweiseilgreifer von 1 m³ oder 1,25 m³ verwendet. Dabei wirkte das Haupthubwerk als Halte- und das Hilfshubwerk als Schließwerk.
Die hydraulische Abstützung war an den Stirnseiten des Unterwagens angebracht.
Für die Montage von Ausleger und Gegenlast wurde kein zweites Hebezeug benötigt.

MDK 404 T
Schon bei der Entwicklung des MDK 404 im Jahr 1969 wurde eine Turmdrehausrüstung mit entwickelt. Damit sollte eine Hubhöhe von 21,5 m und eine Ausladung des Auslegers von 20 m möglich sein. Das Lastmoment betrug 120 Mpm. Bei der Erprobung zeigten sich konstruktiv-statische Probleme, worauf die Entwicklung nicht über ein Funktionsmuster hinaus lief.

MDK 404 C
Eine weitere Variante sollte speziell für den Umschlag von Containern entwickelt werden. 1974 entstanden dann 3 Mobilkrane MDK 404 C. Eine maximale Tragfähigkeit von 20 t konnte mit Hilfe von zusätzlichen Gegengewichten erreicht werden. Eine hydraulische Abstützung sollte eine zügige Arbeitsweise ermöglichen. Die Fahrgeschwindigkeit beim Umsetzen unter maximaler Tragkraft betrug 1 km/h.

Literatur
 Walter Lütche: Giganten der Arbeit – 40 Jahre Fahrzeugkranbau in der DDR. KM-Verlags GmbH Griesheim, 2003, ISBN 3-934518-05-2.

Fahrzeugkran
Industrieverband Fahrzeugbau

Mobildrehkran 404


Svjetionik Carlsberg (), poznat i kao Kula od vapnenca () po vapnencu koji je njegov glavni građevinski materijal, bivši je svjetionik smješten u području Carlsberga u Kopenhagenu u Danskoj.

Povijest

Izgrađena 1883. godine, kula od vapnwnca je izvorno je bila dio novog glavnog ulaza za pivovaru Carlsberg u JC Jacobsenu u Valbyju. Pivovara je ime Gammel Carlsberg (hr: Stari Carlsberg) preuzela nakon što je njegov sin Carl Jacobsen, zbog sukoba s ocem, osnovao novu pivovaru koja je, uz pristanak njegovog oca, trgovala pod imenom Ny Carlsberg (hr: Novi Carlsberg). Novi glavni ulaz bio je luk, koji je ugrađivao novo ime pozlaćenim slovima. Vrata su bila povezana s Kulom od vapnenca zidom koji je također bio izgrađen od vapnenca.

Električna rasvjeta uvedena je u pivovaru 1882. godine, u vrijeme kada još uvijek nije bila široko dostupna u Kopenhagenu. Budući da se nalazište nalazilo i na uzvišenju, na vrhu brda Valby, odlučeno je kombinirati stražarnicu sa svjetionikom.

Arhitektura
Svjetionik je izgrađen u historicističkom stilu, po uzoru na srednjovjekovne kule dvorca. Izgrađen je od vapnenca iz Stevnsa i stoji na granitnom postolju.

Vrata se sastoje od dva granitna stupa koja su povezana lukom od lijevanog željeza s pozlaćenim slovima s imenom Gammela Carlsberga. Na vrhu luka je 12-kraka zvijezda, simbol.koji je JC Jacobsen koristio kao zaštitni znak i koji je nedavno kao takav registriran u novoosnovanom registru zaštitnih znakova. Na stupovima je upisan niz datuma koji predstavljaju ključne događaje u povijesti pivovare: 1847. za prvu pivu, 1867. za godinu u kojoj je pivovara izgorjela, 1870. za zgradu takozvane Aneksirane pivovare i 1883. za izgradnju vrata.

Svjetionik Carlsberg danas
Svjetionik i stražarnica iznajmljeni su 2009. godine, a umjetnik je sada koristi kao kombinaciju rezidencije i ateljea.

Povezani članci
 Dodatak:Popis svjetionika u Danskoj

Izvori

Vanjske poveznice
Heliograf

Svjetionici
Prometna infrastruktura u Danskoj
Vodeni promet u Danskoj

Svjetionik Carlsberg


أباتو  هي بلدية توجد في جويانا الفرنسية، وأقليم ما وراء بحريّ لفرنسا في أمريكا الجنوبية. أنشئت بلدية أباتو في 12 نوفمبر 1976 بفصل إقليمها من بلدية غراند سانتي.

مراجع

مدن فرنسا
بلديات غويانا الفرنسية

أباتو


Les papeteries de Lancey sont une usine de papeterie créée dans la seconde moitié du  à Villard-Bonnot dans le département français de l'Isère.

Historique

Les papeteries de Lancey
Aristide Bergès arrive en 1867 dans la vallée du Grésivaudan et installe en 1868 sa première rapière sur la commune de Villard-Bonnot, au bord du ruisseau de la Combe de Lancey. Elle utilise l'énergie hydraulique grâce à l'installation d'une conduite forcée de 200 mètres de dénivelé qui sert à alimenter les usines et permet la mise en place de la « Houille Blanche ».

Lors du décès d'Aristide Bergès en 1904, le statut de l'usine change passant d'entreprise familiale pour devenir une société anonyme, dont la direction est donnée à l'ingénieur Auguste Biclet qui change la ligne directrice de l'entreprise en augmentant la production et en renforçant la politique d'acquisition forestière.

Politique paternaliste de l'usine
On observera une grande expansion de 1880 à 1907 qui permettra à la ville de Villard-Bonnot de changer de visage, avec de nouveaux équipements public, de cités ouvrières, de tramways électriques, d'une crèche et d'autres encore.

En 1923, le nombre d'employés est d'à peu près 1 800, dont la moitié d'origine sont d'origine étrangère (principalement espagnole et italienne). Ils sont logés dans les cités ouvrières de l'Avenue d'Espagne, la cité des roses ou encore la cité de Vors.

Les papeteries durant les guerres

Première guerre mondiale
Grâce aux machines installées aux papeteries à partir de 1915, les usines produisent 6 000 obus par jour.

Seconde Guerre mondiale
Georges Durand, l'un des responsables des maquis du Grésivaudan, y travaille, et peut utiliser les camions de l'entreprise pour cacher des réfractaires au Service du travail obligatoire (S.T.O). Il offre des emplois aux maquisards aux Papeteries de Lancey pour les cacher plus efficacement.

Les changements après la Seconde Guerre mondiale
Après le décès d'Auguste Biclet en 1946, c'est M. Pierre Rigault qui prend la tête des papeteries. L'usine changera plusieurs fois de direction entre 1946 et 1960 pour arriver aux mains de M. Henry Jaussaud qui fera installer la machine 8, considérée à l'époque comme l'une des plus compliquées, mais aussi l'une des plus productives. Pour l'installer, il faudra déplacer le château Bergès : il sera désolidarisé de ses fondations pour être mis sur rails et ensuite déplacé de 73 mètres pour atteindre sa nouvelle destination. Les résultats financiers à la suite de l'installation de la machine 8 ne sont pas à la hauteur des attentes. Cependant, cela n'empêchera pas de faire l'acquisition de différentes papeteries à travers l'hexagone. Avec l'ouverture du marché européen en 1958, les papeteries françaises ont tendance à se regrouper afin de pouvoir rivaliser avec les Scandinaves. Durant les années 70, le déclin financier continuant, la vente de plusieurs sites est obligatoire pour la survie des Papeteries de France.

En 1984, le site des Papeteries de Lancey redevient indépendant et reprend le nom de Société des Papeteries de Lancey, avec à sa tête la société Aussedat-Rey qui est l'actionnaire unique.

En 1986, le groupe américain International Paper, numéro un mondial dans le secteur de la papeterie, devient actionnaire du groupe Aussedat-Rey. Ce rachat d'action par une grande entreprise est l'un des premiers en France dans le secteur de la papeterie. Cela permettra au secteur papetier de devenir l'un des premiers secteurs industriels à être mondialisé.

International Paper propose une offre publique d'achat en 1989 sur la totalité des actions du groupe Aussedat-Rey. Dès avril, il détient 99% des actions du groupe.

Le 23 juillet 1992, l'usine est partiellement inscrite au titre des monuments historiques.

En 1995, l'entreprise arrête son activité carton.

En 1997, International Paper décide de se séparer des usines de Lancey pour manque de rentabilité. Les cadres de l'entreprise reprennent alors à leur compte l'entreprise qui redevient ainsi indépendante.

En 2002, les Papeteries de Lancey rejoignent Matussière et Forest SA, ce qui permet une complémentarité commerciale et technique indispensable à la survie des Papeteries de Lancey.

En 2005, le groupe est racheté par le groupe Américain MatlinPetterson qui vendra les centrales hydroélectriques de Lancey, seul réel patrimoine concret restant aux papeteries du Grésivaudan. En 2008 avec la persistance de la crise économique et un déficit permanent, la mise en liquidation judiciaire du groupe Matussières et Forest SA, alors encore actionnaire principal du site des papeteries de Lancey, entrainera la fermeture du site en septembre de la même année.

Voir aussi

Bibliographie
 Étude de Grenoble INP :

 Document de la mairie de Villard-Bonnot :

Liens externes

Notes et références

Monument historique en Isère
Monument historique inscrit en 1992
Lancey

Papeteries de Lancey


Papa Primije (Aprimos), bio je peti aleksandrijski papa i patrijarh svete Stolice sv. Marka. Krstio ga je Sveti Marko evanđelist. Bio je jedan od trojice koje je sv. Marko zaredio u svećenika zajedno s biskupom Anijanom, drugim papom. Papa Primije je bio asketa, pobožan i ispunjen dobrim djelima.
Nakon mučeničke smrti pape Kedrona zaređen je papom i patrijarhom Svete apostolske Stolice sv. Marka 30. lipnja, 22. dana Paonija, 106. godine. Tijekom njegovog papinstva crkva je svoju službu obavljala u miru i tišini, pa je vjerojatno da i to može biti razlog jako šturim podacima vezanim za njegov život i djelo.
U koptskom sinaksarionu se uspomena na njega slavi 3. dan Mesre prema koptskom kalendaru, petoj godini vladavine cara Hadrijana.

Izvori

Vanjske poveznice

Khaled Gamelyan - The Coptic Encyclopedia, opensource
Holweck, F. G., A Biographical Dictionary of the Saints. St. Louis, MO: B. Herder Book Co. 1924.

Pravoslavni sveci
Koptski pape

Primije Aleksandrijski


Le Musée du Lagerhaus en allemand (Museum im Lagerhaus) est un musée suisse situé à Saint-Gall fondé en 1988 et consacré à l'art brut et à l'Art naïf suisse.

Histoire
Le mécène est la Fondation pour l'art naïf et l'art brut suisses, fondée le 1er février 1988 par les couples de collectionneurs Erna (1907-1995) et Curt Burgauer (1908-2002), Wilhelmina (Mina) et Josef John ainsi que Simone et Peter Schaufelberger-Breguet a été fondée. Pendant vingt ans, Simone et Peter Schaufelberger-Breguet, respectivement directeurs et présidents du conseil d'administration, ont géré bénévolement le musée dans l'entrepôt et constitué une importante collection. L'équipe du musée et le conseil d'administration travaillent également sur la base du volontariat.

Collections
Le Museum im Lagerhaus possède une collection d'environ 30 000 œuvres de plus de 180 personnes, dont des œuvres de Fritz Aebersold, Heinrich Aerne, Pietro Angelozzi, Angelus , Charlotte Bachmann, Helmut Bachmann, Berta Balzli, Werner Baptista, Mireille Barrière, Anton Bernhardsgrütter, Martin Bickel, Thérèse Bickel, Carl Binder, Heinrich Bleiker, Ulrich Bickel, Reni Blum, Pierre Bonard, Benjamin Bonjour, Édouard Boschey, Elisabeth Bourquin, Anny Boxler, François Burland, Aloïse Corbaz, Adolf Dietrich, Samuele Giovanoli, Adam Keel, Hans Krüsi, Edmond Engel, Pya Hug, Linda Naeff, Michel Nedjar, Hans Schärer, Gérard Sendrey, Paul Schlotterbeck, Erich Staub, Louis Soutter, Karl Uelliger, Niklaus Wenk, Alois Wey, Scottie Wilson et Adolf Wölfli. Il existe également des successions artistiques comme environ 18 000 feuilles de John Elsas, 200 œuvres de Franz Hartl ou un lot de 169 œuvres de l'écrivain suisse Adelheid Duvanel.

Expositions
 2019/2020 : Crazy, Queer, and Lovable: Ovartaci
 2019 : Antonio Ligabue – der Schweizer Van Gogh. Retrospective Antonio Ligabue
 2018 : Im Land der Imagination. La collection C.G. Jung du C.G. Jung-Instituts Zürich-Küsnacht, avec des travaux de patients de Carl Gustav Jungs
 2017/2018 : Prinzhorns Schweizer. Expositions de suisses de la collection Prinzhorn
 2017 : Kunst, Krautrock und Tarot – Walter Wegmüller. Retrospective
 2016 : KunstGeschichten. Travaux de Hugo Affolter, Eugène Ionesco, Paul Stamm, Alfons Karl Zwicker
 2016 : Die von Gurs. Art du Camp de Gurs collection Elsbeth Kasser
 2015 : Die Sammlung Mina und Josef John im Museum im Lagerhaus
 2014/2015 : Auf der Seeseite der Kunst. Werke aus der Psychiatrischen Klinik Münsterlingen, 1894–1960
 2014 : Art Brut - Japan - Schweiz. Dialogausstellung
 2013/2014 : Wahnsinn sammeln. Collection Karin et Gerhard Dammann, avec des travaux d'August Walla, Oswald Tschirtner, Johann Hauser, Else Blankenhorn, August Klett, Heinrich Anton Müller, Paul Goesch et Horst Ademeit
 2013 : Naive Schweiz – Suisse Brut. Jubiläumsausstellung zum 25-jährigen Bestehen des Museums, mit Werken u. a. von Felix Brenner, Adolf Dietrich, Adolf Wölfli, Aloise Corbaz, Louis Soutter, Heinrich Anton Müller, Ida Buchmann, Fritz Soltermann, Felix Anton Brander
 2011 : Begegnungen. Werke von Julius Süss, Gertrud Schwyzer, Hans Brühlmann, Günther Uecker
 2010/2011 : Rosenstrumpf und dornencknie. Travaux du psychiatre Rheinau 1867–1930
 2009 : Wände dünn wie Haut. Dessins et peintures de l'écrivaine Adelheid Duvanel
 2009 : Franz Hartls Geisterspiel. Cosmologie d'un compositeur.

Liens externes

 Site officiel du Museum im Lagerhaus

Notes et références

Voir aussi
 Liste de musées en Suisse

Musée d'art en Suisse
Musée fondé en 1988
Art brut en Suisse
Art naïf
Bien culturel d'importance nationale dans le canton de Saint-Gall
Musée bien culturel d'importance nationale en Suisse

Musée du Lagerhaus