Hezarpare Ahmed Paşa, ölümünden önceki ismi Tezkereci Ahmed Paşa, Osmanlı padişahı İbrahim'in saltanatında 21 Eylül 1647-7 Ağustos 1648 tarihleri arasında on ay on altı gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamı.

Hayatı
Kapıkulu süvarilerinden birinin oğludur. İstanbul'da Tavşantaşı semtinde doğmuştur.

Eğitiminden sonra katiplikle maliye hizmetine girmiştir. Yazısı işlek ve güzel olduğu için katiplikte ilerleyerek Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'ya tezkereci olmuştur. Bu işinde dolayı, sağken "Tezkereci Ahmet Paşa" olarak anılmıştır. Sonra mevkukatçı defteremini olmuştur. 1646'da sipahi bölüğü ağalığı verilmiştir. Fakat Divan-ı Hümayun'daki işine gittiği ikinci gün Osmanlı Padişahı İbrahim'in gözünü çekmiştir. Ekim 1646'da defterdar olmuştur.

1647'de Sultan İbrahim'in şehir dolaşımları sırasında bir ot arabasının yolu kesmesinden gazabe gelmesi sonucu Sultan sadrazaman olan Nevesinli Salih Paşa'yı orada bulunan bir imamın evindeki kuyu ipi ile idam ettirdi. Sadrazamlık için mühr-ü hümayun Girit'te seferde bulunan Kaptan-ı Derya Kara Musa Paşa'ya verilmesi kararlaştırıldı. O İstanbul'a gelinceye kadar o zaman defterdar olan Tezkereci Ahmet Paşa'ya İstanbul sedaret kaymakamı görevi verildi. Mühr-ü hümayun Girit'e bulunan kaptan-ı deryaya deniz yolu ile gönderildi. Ancak 5 gün sonra Kara Musa Paşa, sadarete tayininin haberini almış ama mühr-ü hümayun daha Girit'e varmamış iken, 21 Eylül 1647 günü kuşatma altında bulunan Kandiye kalesi önünde öldü. Bu ölüm üzerine mühr-ü hümayunu Girit'e götürmekte olan gemiler geri çevrilerek mühür İstanbul'a geri getirildi. Sadrazam kaymakamlığı yapmakta olan Tezkereci Ahmed Paşa asaleten sadrazamlığa atandı. Aynı zamanda Tezkereci Ahmed Paşa'nın sultanın henüz iki yaşında olan kızı Beyhan Sultan ile evlilik namzetliği yapılıp yeni sadrazama saraya "damat" olma şerefi verildi.

Sadrazam olarak Tezkereci Ahmed Paşa'nin ilk icraatı eyalet valilerinden ve sancak beylerinden devlete yeni varidat sağlamak için yeni ek vergiler toplamaları için ferman göndermek oldu. Sivas Valisi olan Varvar Ali Paşa istenilen ek verginin yoksul halktan toplanamayacağını İstanbul'a bildirdi. Aynı sıralarda Sivas'ta bulunan İbşir Paşa'nın nikâhında bulunan namuslu karısının güzelliğini duyan Sultan İbrahim Sivas valisine bu namuslu kadını İstanbul'a göndermesi için bir emir de göndermişti. Bunları kötü yönetime çok önemli işaretler olarak gördüğünü ilan eden  Varvar Ali Paşa Sivas'ta merkezi hükûmete karşı ayaklandı ve devlet tarafından Celali olarak kabul edildi. Onu tenkil için üzerine gönderilen askeri güçlere serdar olarak da İbșir Paşa görevlendirildi.

Sedareti sırasında Sultan İbrahim'in kadınlara düşkünlüğü daha da artmıştı. Paraya çok düşkün olan cariyeler dolayısıyla saray, büyük savruk harcamalar yapmaya devam etmekte idi. Askere ulufe vermek çok güç hale gelmişti. İlmiye ve ordu rütbeleri alınması ve yeni tayinleri için yapılan ödemeler çok büyük meblağlara varmıştı. İstanbul dışındaki eyalet valileri ve taşra ayanları İstanbul'a durmadan hediye ve rüşvet akıtır oldular. Sultan İbrahim sarayına aldığı cariyelerden bıkınca onları saraydan çıkma cariye olarak vezirler, beylerbeylerine nikâhlatıp onlardan hediyeler ve paralar almaktaydı. Saraydan çıkma cariyelerle evlenen ileri gelenler de rüşvetsiz iş yapmaz olmuşlardı. Sadrazamın kardeşi olan İbrahim Ağa'nın sadrazama rüşvet aracısı olduğu İstanbul'da çok yaygın olarak bilinmekteydi. İbrahim Ağa'nın sarayla ilişkisini ise karısı Hubayar Kadın yürütmekteydi.

Girit'te savaş devam etmekteydi. Nisan 1648'de Venedikliler Çanakkale Boğazı önüne 60 kadar gemiden oluşan bir filo göndererek Boğazı Osmanlı gemilerine kapattılar. Çoğunluğu Hollandalılar ve İngilizlerden kira ile tutulan ve onlar tarafından çalıştırılan gemilerden oluşan, Venedik amirali Giacomo Riva komutası altındaki bu filo kış mevsimi 13 gemiye indirildi; 1649 ilkbaharında yeniden takviye alarak 19 gemiye çıkartıldı.

İstanbul'da Sultan İbrahim'in savruk harcamalarını karşılamak için Sadrazam zenginlerin mallarını müsadere etmeye koyuldu. Tezkereci Ahmet Paşa'nın kethüdası Arnavut Ahmed, tezkerecisi Sanizade Mehmet Efendi, çavuşbaşısı Durak, selamağası Sarı Mustafa İstanbul zengin esnafı arasında ek vergi geliri toplamak için terör havası estirmekle tanınmaktaydılar. Müsadere edilen mallardan sadrazamın pay aldığı bilinmekte idi ve onun Anadoluhisarı, İncirli, İstanbul'da yaptırdığı yeni konaklar ve Küçükçekmece'de yaptırdığı yeni köşk bu gelirlerden finanse edilmiş idi.

Tezkereci Ahmet Paşa yalancılıkla meşhurdu. Bosna'nın kilidi mevkiinde bulunan gayet müstahkem Kilis kalesi Venedikliler eline geçtiğinde bunun haberini Sultan'a verirken Venediklilerin eline geçen mevkinin alelade bir kilise olduğu yalanını gayet ciddi olarak söylemiş ve Sultan'ı böylece kandırmış olduğu hakkında anlatılanlardandır.

Sultan İbrahim'in son bir yeni tutkusu samur kürkü ve amber oldu. Eyalet valilerine yazılan fermanlarla onlardan samur ve amber göndermeleri emredildi. İstanbul'daki zenginlerin kethüdalarından zorla samur ve amber bedelleri alınmaya başlandı. Harem odaları duvarları birer ikişer samurla kaplanmaya başlandı. Örneğin Sultan İbrahim bir gece ani kararla 8. hasekisinin dairesini samurla kaplama kararı aldı. Sadrazam gece yarısı Bedesten'i zorla açtırdı ve dükkân ve mahzenlerde bulunan samur kürkleri ve ipekli kumaşlar toplatıldı ve saraya gönderildi.  Ama yeniden döşenilen daireyi Sultan beğenmedi; Başdefterdarı azletti ve kız kardeşinin mallarına el koydu. Samur ve amber vergisi devlet ricali, yüksek ulema ve sonunda ocak ağalarına da teşmil edildi. Girit seferinden yeni dönen Yeniçeri Ocağı kethudası Kara Murad Ağa  kendisinden samur ve amber vergisi istemeye gelen memuru Ben Girit'ten geldim. İnce perdaht barut ve yağlı kurşundan gayri nesnem yoktur. Samur ve amberin adını biz elden işitiriz, görmemişiz!diye kovması hikâyesi İstanbul'a yayıldı. Bu vergilere karşı tepkiye bir büyük odak oldu.

Sultan İbrahim savruk harcamaları tamamen mücevher işli yeni bir saltanat kayığı yaptırması isteği ile daha da arttı. Bunun için esnaftan, ulemadan, ocak ağalarından ve devlet ricalinden ek vergiler istenildi ve buna muhalefet edecek olanların cezalandırılacakları duyuruldu. Valide Kösem Sultan, bunun bir patlamaya yol açabileceğine dair Sultan İbrahim'i uyarmak istemesi dolayısıyla saraydan atılarak İskender Bahçesi'ne sürgün edildi. Sadrazam Tezkereci Ahmet Paşa ise kendi savruk harcamalarına devam etmekte ve oğlunun düğünü için yaptığı eğlentiler ve ve harcamalar hakkındaki haberler şehirde herkese yayılmakta idi.

7 Ağustos 1648'de ulema Fatih'te ve (başlarında yeniçeri ağası) kapıkulu ocakları ağaları Etmeydanında Orta Camii'de toplandılar. Sultan İbrahim'in sefahatine ve koyduğu samur ve amber vergisine karşı olarak bir ayaklanma üzerinde anlaştılar. Sabahleyin silahlanmış kapıkulu askerleri Fatih Camii avlusuna geldiler. Bunu haber alan sadrazam Tezkereci Ahmet Paşa korkup saklandı. O zaman başdefterdar olan Sofu Mehmed Paşa Fatih Camii'ne çağrıldı ve burada isyancıların liderleri olan ocak ağaları ve ulema liderleri tarafından geniş tecrübesi nedeniyle kendisinin sedarete getirildiği ilan edildi.

O zamana kadar sadrazam olan Tezkereci Ahmet Paşa saklandığı için kendisinden mühr-ü hümayun alınamamıştı. O akşam geç saatlerde  Tezkereci Ahmet Paşa saklandığı konağında yakalandı. Konağı yağmalandı. Eski sadrazam, Fatih Camii'ne isyancı kapıkulu askeri komutanları; ulema liderleri ile olarak bunların veziriazam seçtikleri ve sarayın da bunu teyit ettiği Sofu Mehmed Paşa önüne getirildi. Orada Cellat Kara Ali tarafından boğularak idam edildi. Öldürüldüğü yaşının 50'yi geçtiği bildirilir.

Cesedi bir beygire bağlanıp Atmeydanı'na çınar altına atıldı. Bu çınar ağacı altına atılmış cesedi yeniçeriler tarafından  parça parça edildi. Tarihçilerce bu tarihten itibaren, sağlığında "Tezkereci Ahmed Paşa" ismi kullanılmış iken, bu tarihten sonra Farsça "bin parça" anlamına gelen "Hezarpare" lakabıyla anılmıştır. Bir rivayete göre de, öldürüldükten sonra, çok şişman bir kimse olan sadrazamın yağları "Şehm-i ademi vecai mefaşika deva (mafsal ağrılarına iyi gelmektedir)" reklamıyla parça parça edilip, cahil ahaliye para karşılığı satılmıştır. Bu olaydan sonra kendisine "bin parça" anlamına gelen "Hezarpare" lakabı takılmıştır.

Değerlendirme

Modern tarihçi Uzunçarşılı onu şöyle değerlendirmektedir:
Kendisi ehliyetli bir vezir idiyse de şedit ve mühevvir ve aynı zamanda çok haris idi... Kalleşlik ve yalancılıkla da meşhurdur. Talakat-ı lisanı sebebiyle aleyhdarlarını ilzam ederdi.

Modern tarihçi Abdulkadir Özcan'ın TDV İslam Ansiklopedisi'nde değerlendirmesi şöyledir:
Kaynaklarda akıllı, ikna edici, fakat çabuk öfkelenen, meşveret ve nasihate önem vermeyen, sert mizaçlı, hırslı ve gaddar bir kişi olarak tanıtılır.

Kaynakça

Dış kaynaklar
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.394-395
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 975-254-278-5, .
 Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt,  Cilt:II 404, 408-409, 508, 582, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681
 Özcan, Abdülkadir, "Ahmet Paşa (Hazerpare)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, C.1 s.147, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Yayıncılık A.Ş. ISBN 975-08-0071-01.

Dış bağlantılar
 Özcan, Abdülkadir, "Hazerpâre Ahmet Paşa" (1998) Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt:17 Sayfa:301-302 Ankara:TDV Yayınları Online:

Osmanlı sadrazamları
1648 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar

Hezarpare Ahmed Paşa


මාර්ක් සින්ක්ලෙයාර් (උපත 1967 ජූලි 18), වෘත්තීයමය වශයෙන් වින් ඩීසල් ලෙස හැඳින්වෙන, ඇමරිකානු නළුවෙක් සහ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙකි. ලොව වැඩිම ආදායමක් උපයන නළුවෙකු වන ඔහු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ෆාස්ට් ඇන්ඩ් ෆියුරියස් ෆ්‍රැන්චයිස් හි ඩොමිනික් ටොරෙටෝගේ චරිතය නිරූපනය කිරීමෙනි.

ඩීසල් 1990 දී සිය වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ කළ නමුත් Multi-Facial (1995) කෙටි චිත්‍රපටය ලිවීම, අධ්‍යක්ෂණය, නිෂ්පාදනය සහ රංගනය යන තුරු චරිත ලබා ගැනීමට මහත් වෙහෙසක් දැරීය. Saving Private Ryan (1998) සංවර්ධනය කරමින් සිටි ස්ටීවන් ස්පිල්බර්ග්ගේ අවධානයට මෙය ලක් වූ අතර ඩීසල්ට සහය චරිතයක පෙනී සිටීමට ඉඩ සලසමින් චිත්‍රපටයේ අංග නැවත ලිවීය. ෆාස්ට් ඇන්ඩ් ෆියුරියස්, XXX සහ The Chronicles of Riddick franchises යන මාතෘකාවන්ට පසුබිම් වී ක්‍රියාදාම නළුවකු ලෙස නමක් දිනා ගන්නා අතරම ඩීසන් The Iron Giant (1999) චිත්‍රපටයේ ඩීසල් පසුව චරිතය එක් විය.
ජීවමාන ජනයා
1967 උපත්

Vin Diesel


Tanrı ya da ilah, özellikle tek tanrılı inançlar tarafından evrenin tek yaradanı ve yöneteni olduğuna inanılan doğaüstü varlık. Çok tanrılı inançlarda genelde ilahların cinsiyeti bulunur ve erkek olanlarına tanrı, dişi olanlarına tanrıça denir. Tektanrılı ve henoteistik inançlardaki Tanrı kavramını tanımlamak için ise sadece tanrı sözcüğü kullanılabilir.

Teologlar ve filozoflar, tarih boyunca sayısız tanrı kavramını ve anlayışını incelemişlerdir. Tanrı'nın varlığı, felsefenin metafizik ve din felsefesi alanlarında incelenen önemli bir konudur.

Tanrı kavramının, tek tanrılı ve çok tanrılı dinlerdeki farkını ayırt etmek için "Dinbilimi" önceleri, monoteizm dinlerindeki tek tanrıyı ifade etmek için "Tanrı" ifadesini; farklı tanrıları olan politeizm dinlerindeki Tanrı kavramı için "Gottheit" (tanrısal varlık) ifadesini kullanmıştır. Anlamı kolaylaştırmak amacıyla Avrupa'da yaygınlaşan bu sözcüğün kullanımı, hâlâ tartışma konusudur. Felsefede Tanrı kavramı; "ilk neden", "ebedi ilke" ya da "insanlığın, yaşamın ve doğanın tamamının en yüce aşaması" olarak açıklanır ve çoğunlukla ilah veya mutlak olan şeklinde tanımlanır.

Köken bilimi
Tanrı sözcüğü Türkçedir ve kökeni tengridir. Bu sözcüğün Arapçadaki karşılığı ilahtır. İlah kelimesinin antik Kenan tanrısı El'den türediği düşünülmektedir. Orhun Yazıtları'nda rastlanan Gök Tanrı ve benzeri ifadeler, Türk mitolojisinde görülebilen tanrılara karşılığı olan özel isimlerdir.

Tanrı kavramları
Türk Dil Kurumu tarafından yayınlanmış olan Güncel Türkçe Sözlük'e göre, Tanrı sözcüğü "çok tanrıcılıkta var olduğuna inanılan insanüstü varlıklardan her biri, ilâh," ve özel isim olarak da Tengricilik'te "Tengri", Bahai inancında "Baha", Sihizm'de "Vaheguru", Zerdüştlük'te ise "Ahura Mazda" anlamlarına gelmektedir.

Cermen dilinde tanrı kavramı ve anlamı
"Tanrı" (Gott) sözcüğünün kökeni, çok eskiye dayanmakta; fakat çok bilinmemekle birlikte sadece Cermen dilinde var olan bir sözcüktür. Bu sözcüğün kökeni; Orta Çağ Almancasında ve eski Almancada "got", "gotisch", "guth", İngilizcede "god" ve İsveççe "gud" olarak tabir edilir. Demir çağından itibaren Cermenler'in en yüce tanrı olarak Teiwaz adlı ortak Cermen tanrıya taptıkları belgelerle kanıtlanmıştır.

Bu ad Hint-Avrupa dillerindeki "göklerin tanrısı" (deiwoz) kavramından farklı olarak kullanılmaktadır. Türevsel olarak bu tanrı adının karşılığı, Yunanca "Zeus", Roma mitolojisinde Jüpiter, Vedik zamanında ve eski Hint dillerinde  Dyaus Pita ve eski Yunan kavimleri dilinde (Δει-πάτυρος) "Dei-pátyros" olarak geçer. Aslında bütün bu kavramlar, dyaus sözcük kökü ile bağlantılıdır ve bu kökün, "yansıma" veya "ışın" olarak çevrilmesi mümkündür. Bu sözcük kökü aynı zamanda Tanrı kavramının ("deva, deus") kökünü oluşturur. Cermen dilindeki, tanrı "Gott" sözcüğünün kökeni, Hint-Avrupa dillerinde isimleştirmeyi sağlayan ikinci sıfat-fiilden türetilmiştir. Buna göre büyü sözleri ile çağrılan varlık olarak tanrı anlaşılmaktadır. Cermen dilinde "Guþ" (Gott) tanrı kavramı, Cermen dilindeki diğer tanrı kavramlarında olduğu gibi asıl olan, eşi ve benzeri olmayan, tarafsız olan, anlamlarını taşır. 3. ve 4. yüzyılda Doğu Roma'nın etkisinde kalan Ariyanizm Hristiyanlığındaki tanrı "Gott" sözcüğü, Hristiyanlıktaki Tanrı "Gott" olarak günümüze kadar gelmiştir. Fransa'da Merovenj ve Karolingern Hanedanlığı'nın etkisi altında kalan Anglo Saksonlar ve Roma Katolikleri'nde, Tanrı "Gott" eril olarak kullanılmıştır.

Tanrı sözcüğü Gotik zamanında, batıl inançlarda ya da putperestlerde de kullanılmıştır; fakat Hristiyanlıktaki gibi eril değil cinsiyetsiz olarak ifade edilmiştir. Batı Cermen dilinde cinssiz ("neutrum") durumundan eril ("maskulinum") duruma geçmesi, yaklaşık olarak 6. ve 8. yüzyılda olmuştur. İskandinav dili- Kuzey Cermen dilleri ise çok daha uzun bir süre Tanrı sözcüğünü cinsiyetsiz, "Neutrum" durumunda kullanmışlardır. Çünkü onlarda kişisel Tanrı için kullanılan "Ase" sözcüğü uzun süre kullanılmıştır. Tanrı sözcüğü, tanrısal varlıkların, başka şekilde ifade edilemediği durumlarda birçok farklı anlamlarda kullanılmıştır. Örneğin; yüce güçleri olduğuna inanılan hareketsiz canlılar, melekler gibi tapılan; fakat asla hareket etmeyen, dünyadaki görüntüsünü koruyan güçler de bu sözcükle ifade edilmiştir. Ayrıca tanrı "Gott" anlamı taşıyan diğer sözcükler de cinsiyetsiz olarak belirtilir. Büyük olasılıkla bu tür sözcükler çoğul olarak kullanılırlar ve tanrıları bir bütün olarak ifade ederler. Burada belirtilen belli sayıda tanrının kişiselleştirilmesi değildir; belli tanrısal varlıkların veya güçlerin tamamını betimlemektir. Bunlar görünen belli bir tanrı değil, diğer tüm tanrıların varlığını ifade eder.
Burada anlatılmak istenen Tanrı'nın tek olan aslının, özünün deiwos-Teiwas'ın sadece cins isimleriyle belirtilmesidir; örneğin Odin lakaplı Tanrı Hanga-Tyr'nin Hängetyr olması gibi. Her bir tanrının kendi adıyla, kendi efsanesiyle ve kendi inananların kültürleriyle ifade edildiği gibi, görünemeyen, sadece efsanelerde, efsane şiirlerinde tasvir edilen tanrısal değerler de vardır.

Cermenler daha önceleri yüce bir tanrı kavramı geliştirmemişlerdir. İlk olarak Snorri Sturluson Odin'i her şeyin Tanrısı, daha somut bir söylemle "tüm baba" olarak anmıştır. Bu konudaki eksiklik Hristiyanlaşma süreci başladığından beri görülmüştür. Odin, Thor ve Balder, İsa'ya karşıt olarak, kuzey İzlandaca metinlerde her şeye gücü yeten ya da mükemmel tanrılar olarak geçerler.

Buna karşıt bir kavram olarak Cermenler'de "Gott/Götter" (Tanrı/Tanrılar) kavramı "Menschen" (insanlar) ile karışım içine girerek *teiwoz - *gumanez kavramlarının etkisiyle *guda - *gumanez ile yer değiştirmiştir. Öyle ki bu bağlantı Aliterasyon edebi sanatında ve Eski Nors Dili'nde çeşitli şiirlerde etkisini göstermiştir. Önceleri tanrı "Gott" kavramı cinsiyetsiz bir terminoloji iken, sadece Cermen dilinde eril durumda kullanılmış ve böylece Tanrı İsa eril olarak simgelenmiştir. Bu şekilde, günümüze kadar gelen bir anlam değişimi meydana gelmiştir, sözcük farklı yorumlanmış ve eril olarak Yahudi-Hristiyan Tanrısı olarak kullanılmıştır. O zamandan beri tanrı sözcüğü dilbilgisi bağlamında eril olarak ifade edilmiştir.

İslam'da tanrı

Allah kelimesinin Arapça bir kelime olmadığı iddiası mevcuttur ve kelimenin kökeni klasik Arap dilbilimciler tarafından yoğun olarak tartışılmıştır.

İsmail Hakkı Altuntaş "Allah kelimesinin 'İlah' dan türetilmiş olduğu bunun da Sami dinlerin ortak kullanımı olan El/İl den türetilmiş olduğu daha kabul edilebilir bir görüştür. Pagan baş Tanrısı ölümsüz El'in isminin geçirdiği linguistik değişmelerin Hem Yahudilere hem Müslümanların hem de diğer birçok dinin Tanrı isimlerinin oluşumunda katkıda bulunmuş olacağı ihtimali kesinlikle göz ardı edilmemelidir. Bütün dinler bir önceki dinlerin inanç, dil, kültür, yaşam, dünya görüşü gibi birçok ögelerinden beslenerek gelişmişlerdir. Aramca-Süryanice konuşan İsa da Tanrı'ya son nefesinde şöyle diyordu: "Eli, Eli, lama şevaktani", 'Tanrım, Tanrım beni neden terk ettin?" ifadelerini kullanmaktadır.

MÖ 2000'lere dayanan Kenan panteonunda "El" ya da "İl" baştanrı konumundaydı. El her şeye kadir, ezeli ve ebedi, yer ile gökteki her şeyin tek hakimi, her şeyi yaratan, yaratıcı, antlaşma yapan ahit tanrısı vs. gibi niteliklere sahipti. El tanrısı Aramiceye Eloh veya Elaha ve İbraniceye Eloah olarak geçmiş, Yeni Ahit'te "Eli" ve "Elohi" tanrı anlamında kullanılmıştır. İl veya El sonu el veya il ile biten isimlerde görülmeye devam etmektedir. Gabri-el, Mika-el, Azrail, İsrafil, İsrael, Yişmael (İsmail), Emanuel vb.

Güney Arabistan tanrılarından el-Lât, el-Uzzâ ve el-Menât Kur'an'da da anlatıldığı şekliyle  Allah'ın kızları olarak anılıyorlardı. Uruklular, Nebatiler ve İslâm öncesi Mekkeliler tarafından da kullanılan Allah ismi İslâm ile birlikte bir dönüşüm yaşamış, arkadaş, eş, kız ve çocuk gibi unsurlarından arındırılmıştır. Allah İslam öncesi dönemde politeistik Mekke panteonunda bir put ile temsil edilmeyen tek ilah ve bir baştanrı idi.

İslamda Allah isminin, Tanrı'nın özel ismi olduğuna inanılır. İslam'da ayrıca bu ismin yerine kullanılabilecek, Allah'ın çeşitli fiil ve sıfatlarından türetilen güzel isimler anlamına gelen Esmaül Hüsna mevcuttur.

Neo-spiritüalizmde tanrı
Neo-spiritüalizme göre Tanrı, Mutlak'tır; yaratılanlar ise görece ve görelidir. Dolayısıyla, görece ve göreli hiçbir varlık Mutlak'la kıyaslanamaz, oranlanamaz. Dolayısıyla, Mutlak, hiçbir şeyle, hiçbir tarzda, hiçbir yolda ilinti ve kıyas kabul etmez. O'na hiçbir değer takdir edilemez. O Mutlak olduğundan, görece ve göreli olan varlıkların sıfatlarıyla ifade edilemez. Dolayısıyla, kıyasa ve oranlamaya dayalı anlayış ve kabullerimize göre O'na yakıştırılacak bir sıfat ne kadar yüksek düzeyli kabul edilirse edilsin ve ne kadar ideal olursa olsun, O'nu ifade edemez.

Mistisizmde tanrı
Mistizme göre, Tanrı'yı ne idealistler ne spiritüalistler ne de teologlar şablon ya da kavram olarak ortaya koyabilir. Yapılan her tanım dar, sınırlı ve bütünü gözden kaçırıcıdır. Tanrı, insanı o insanın bünyesinde öldürerek kendisinde diriltmesidir. Hayat anlayışı farklı insanlara farklı Tanrı anlayışları icadından başka bir şey olmayan felsefi veya dini bütün tanımlar ne insanın hayat sürecindeki konumlarının açıklamasını yapabilir ne de büsbütün Tanrı'nın doğasını ve iradesini gösterebilir. Hem kaosu hem de düzeni olurlayan hayat ritminde kayboluşun kimi zamanda yeniden doğuşun ruhunu, ne "Evren, Tanrı üreten bir makinedir" öngörüsüyle ne de "inkarcılar öldürülmelidir" anlayışındaki gibi hükümlerde bulabiliriz.İnsanlık tarihinin ezilen,horlanan ve her şeyi gasp edilmiş mazlumlarından alınacak tek ders kişisel bir tanrının mutlak butlan hükmünde olduğu hakikatidir.

Diğer tanrı inanışları

 Arap tanrıları
 Hint tanrıları
 Mısır tanrıları
 Kelt tanrıları
 Roma tanrıları
 Türk kozmogonisi ve Türk tanrıları
 Yunan tanrıları
 Tanrı'nın varlığı

Notlar

Dış bağlantılar
 Tanrı'nın Tarihi (A History Of God), belgesel
 Tanrı sözcüğüne derinlemesine bakış
 Richard Dawkins, Dinsel Düşünme ve Ateizm Üzerine, seminer
 R. Dawkins, Tanrı Yanılgısı, belgesel

Teizm
Yunan tanrıları
Kelt tanrıları
Monoteizm
Tanrı
Tek Tanrı
Yaratıcı tanrılar

Tanrı


Casa de Liechtenstein este o familie princiară, domnitoare a Principatului Liechtenstein. Șeful actual al familiei este Alteța Sa Serenisimă Principele Hans Adam al II-lea, al XV-lea Principe Suveran al Liechtensteinului.

Referințe și note

Fondări în 1608

Casa de Liechtenstein


Antônio Cardoso es un municipio brasileño del estado de Bahía. Con una población de 12.074 habitantes (censo del IBGE 2007). Se localiza en el margen izquierdo del río Paraguaçu.

Referencias

Enlaces externos

 http://umburanasdeantoniocardosoba.blogspot.com/
 https://web.archive.org/web/20130812220514/http://www.citybrazil.com.br/ba/antoniocardoso/historia-da-cidade
 http://santoestevaodoparaguacu.blogspot.com/

Localidades de Bahía

Antônio Cardoso


تيليدين ريان سكراب طراز 324  طائرة بدون طيار نفاثة طورت في الثمانينات بالولايات المتحدة لبيعها خصيصاً للقوات الجوية المصرية. الطائرة تيليدين ريان سكراب مشابه لقديمتها ريان فيرفلاي في مبدا قيادتها ومختلفه عنها ببعض الأجزاء الأكثر تطور. صممت خصيصاً لإحتياجات القوات الجوية المصرية وأول طيران لها كان في 1988. ورد منها 56 طائرة وهي ما زالت في الخدمة. ذيل الطائرة مزود بزعنفنين وتطلق الطائرة بتقنية الراتو وتهبط بالمظلات. خط طيران الطائرة يكون مبرمج مسبقا وتوجد بها إمكانية التحكم عن بعد.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: 0.
 الطول: 6.12 متر.
 المسافة بين الجناحين: 3.35 متر.
 الارتفاع : 4.6 متر.
 الوزن الإجمالي: 1,130 كجم.
 المحرك: محرك واحد تيربو جت من نوع (CAE 373) إنتاج تيليدين يعطي قوة دفع 3.4 كيلو نيوتن.

الأداء
 سرعة العبور: 970 كيلومتر/ساعة.
 المدى: 2,250 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 16,100 متر.

المصادر

 جزء من طائرات بدون طيار بواسطة جريك جيوبل والتي هي مقالة بالإنجليزية منشورة علي الإنترنت ملكية عامة.

انظر أيضا
 القوات الجوية المصرية.
 طائرة بدون طيار.
 طائرة عسكرية.

طائرات استطلاع عسكرية أمريكية 1980–1989
طائرات بدون طيار من الولايات المتحدة
طائرات عسكرية 1980–1989

تيليدين ريان سكراب


1989-90 ලෝක තරඟාවලිය එක්දින ජාත්‍යන්තර (එක්දින) ක්‍රිකට් ත්‍රිත්ව තරගාවලියක් වන අතර එහිදී ඕස්ට්‍රේලියාව පාකිස්තානයට සහ ශ්‍රී ලංකාවට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය. ඕස්ට්‍රේලියාව සහ පාකිස්තානය අවසන් මහා තරගයට පිවිසි අතර ඕස්ට්‍රේලියාව 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකාව ප්‍රථම වරට ඕස්ට්‍රේලියාවේදී රාජකීය නිල් පැහැයෙන් සැරසී සිටියේය.

ප්‍රසාද ලකුණු

ජය - 2, සම හෝ විසදුමක් නැති - 1, පරාජ - 0

මූලික වටය

1 වන තරගය

2 වන තරගය

3 වන තරගය

4 වන තරගය

5 වන තරගය

6 වන තරගය

7 වන තරගය

8 වන තරගය

9 වන තරගය

10 වන තරගය

11 වන තරගය

12 වන තරගය

අවසාන තරගමාලාව
පාකිස්තානයට එරෙහි අවසන් තරග තුනෙන් ඔස්ට්‍රේලියාව 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය. (3 වන තරගය පැවැත්වූයේ නැත.)

1වන අවසන් තරගය

2වන අවසන් තරගය

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

ඕස්ට්‍රේලියානු තුන්කොන් තරගාවලිය 1989-90


Those Characters from Cleveland, LLC, oficialmente negociados como Cloudco Entertainment e anteriormente como AG Properties e American Greetings Entertainment, é uma empresa americana que anteriormente era negociada como antiga divisão de marcas de personagens da American Greetings. A empresa é as propriedades incluindo Care Bears, Holly Hobbie, Madballs, Buddy Thunderstruck, Tinpo, The Get Along Gang e Boy Girl Dog Cat Mouse Cheese.

História

Como a Those Characters from Cleveland (1980)
Holly Hobbie estreou em 1967 como uma linha de cartões comemorativos da American Greetings. A Knickerbocker Toy Co. fabricou bonecas Holly Hobbie de pelúcia de 1968 a 1983. O apelo público do personagem levou à formação de Those Characters From Cleveland, Inc. Em 1972, a empresa apresentou Ziggy, criado por Tom Wilson, que logo teve uma tira de jornal gerando uma renda adicional significativa. A Universal Press mais tarde comprou os direitos criativos. Em 1977, Holly Hobbie se tornou uma das principais personagens femininas licenciadas do mundo.

A Those Characters From Cleveland foram iniciados por Tom Wilson em nome da American Greetings em 1981 para lidar com seus negócios de licenciamento. A primeira propriedade da Those Characters foi Strawberry Shortcake (Moranguinho, no Brasil), que gerou em 1981, $ 500 milhões em vendas no varejo, seguido por Care Bears (Ursinhos Carinhosos, no Brasil) com $2 bilhões em vendas nos primeiros dois anos. Care Bears foram anunciados em 1982 com M.A.D., o serviço de Marketing e Design do grupo de brinquedos da General Mills, e lançados na primavera de 1983 com brinquedos com um especial de TV sindicado.

Com o lançamento da série de cartões colecionáveis Garbage Pail Kids da Topps em 1985, Ralph Shaffer, vice-presidente sênior e chefe criativo da From Cleveland, criou as Madballs, bolas com rostos desfigurados. A AmToy, outra subsidiária da American Greetings, lançou-os como brinquedos em 1986 e alcançou o 4º lugar na lista de brinquedos mais vendidos em setembro daquele ano.

Com a Mattel, Those Characters From Cleveland lançaram os Popples em 1986. Em 1986. Em 1987, Those Characters saíram com quatro variantes de pelúcia que fazem mais do que apenas abraçar, mas jogáveis, a serem introduzidas em 1988 por três empresas de brinquedos.

Como AG Properties (Anos 2000-2015)
A AG Properties, em 2001, nomeou a DIC Entertainment como agente de licenciamento da Strawberry Shortcake.

Com a fusão da DIC com a Cookie Jar, transferindo assim os direitos, a empresa processou. No acordo, a AG concordou em vender os personagens de combate ao crime da Strawberry Shortcake, Care Bears e Sushi Pack para Cookie Jar por US $195 milhões com pagamento devido em 30 de setembro de 2008. Cookie Jar não conseguiu o financiamento, mas continuou a reivindicar têm direitos de licenciamento da Strawberry Shortcake. AG encontrou um novo comprador da Strawberry Shortcake e Care Bears em MoonScoop, enquanto se acertou com Cookie Jar com AG para comprar seus direitos da Strawberry Shortcake. A MoonScoop deveria pagar parte do preço de compra para permitir que a AG pagasse a Cookie Jar por seus direitos. Perdendo esse prazo, a AG desistiu do acordo enquanto a MoonScoop tentava concluir o acordo até o prazo de pagamento total de 7 de junho de 2009. A MoonScoop processou com a American Greetings vencendo o caso em novembro de 2012.

A AG Properties em 19 de setembro de 2012 tornou-se agente de licenciamento global para The WotWots da Pukeko Pictures, pois sublicenciou a propriedade para EXIM Licensing Group na região da América Latina, Segal Licensing no Canadá, Stella Projects na região da Austrália e Nova Zelândia.

Sean Gorman foi promovido a presidente da AG Properties em junho de 2013 com o mandato de adicionar franquias para meninos. Gorman foi contratado em 2007 como vice-presidente de produção e desenvolvimento de entretenimento.

Em 2006, o designer sênior Jeff Harter lançou Packages from Planet X e Boy Girl Dog Cat Mouse Cheese para a AG Properties. Packages from Planet X eventualmente foram licenciados e produzidos para o Disney XD pela DHX Media em Vancouver e Disney e estreou em 13 de julho de 2013. Boy Girl Dog Cat Mouse Cheese passaria muitos anos em desenvolvimento antes de CBBC e Gulli co-encomendar a série em outubro de 2018, que é co-produzida com Watch Next Media na França e Kavaleer Productions na Irlanda, e estreou em 2019. Em janeiro de 2012, a American Greetings Properties e o agente de licenciamento internacional Exim Licensing Group assinaram um contrato de publicação da Holly Hobbie com a V&R Editoras para a maior parte da América Latina e Caribe.

A AG Properties licenciou Lion Forte Comics para os títulos Care Bears, Madball e Packages from Planet X sob sua marca e para todas as idades para lançamento no final de 2014.

Em 3 de fevereiro de 2015, o Iconix Brand Group assinou um acordo definitivo para adquirir a marca Strawberry Shortcake e ativos intangíveis relacionados da AG Properties por US$ 105 milhões. Em fevereiro de 2015, a DHX Media (agora WildBrain) acabaria adquirindo a franquia em 2017 como parte de sua compra dos ativos de entretenimento da Iconix, que também incluíam uma participação majoritária de 80% na Peanuts Worldwide, a propriedade do Peanuts.

Como a American Greetings Entertainment (2015–2018)
Em 6 de outubro de 2015, a American Greetings mudou o nome da unidade para American Greetings Entertainment como uma indicação de uma mudança de foco para a propriedade Care Bears, juntamente com propriedades adicionais de vários personagens e entretenimento. Em 11 de outubro, a empresa recém-renomeada anunciou Buddy Thunderstruck, uma série animada em stop-motion co-produzida com Stoopid Buddy Stoodios que estrearia na Netflix em 2017.

Em maio de 2016, a produtora irlandesa Sixteen South nomeou a American Greetings Entertainment a distribuidora mundial de Claude, uma adaptação para série de TV animada da série de livros ilustrados de Alex T. Smith. Em 17 de outubro de 2016, a empresa anunciou uma parceria com a Gaumont Animation para relançar Herself the Elf com uma nova série de televisão que as duas empresas iriam co-desenvolver, co-produzir e co-distribuir.

Em 13 de outubro de 2017, a emissora pré-escolar britânica CBeebies deu sinal verde para uma série de televisão Tinpo, que seria co-produzida pela Dentsu, OLM Digital e Sprite Animation Studios, para um lançamento no final de 2018 na emissora.

Em abril de 2018, o Hulu encomendou uma série de televisão live-action Holly Hobbie pela Aircraft Pictures. Em maio de 2018, um anúncio exibido na Licensing Expo apresentou novos redesenhos de Care Bears para uma nova série de televisão que estrearia no final de 2018.

Como Cloudco Entertainment (2018–presente)
Em 6 de abril de 2018, a família Weiss anunciou que venderia a participação majoritária da American Greetings para a empresa de investimentos americana Clayton Dubilier & Rice. A propriedade da American Greetings Entertainment foi totalmente mantida pela família Weiss e, assim, em 28 de agosto de 2018, a empresa foi desmembrada da American Greetings como Cloudco Entertainment, tornando-se uma empresa independente. A gestão anterior foi mantida, incluindo o presidente Sean Gorman.

Em 6 de setembro, a nova série animada de Care Bears  foi planejada anteriormente na exposição de licenciamento seria chamada Care Bears: Unlock the Magic e estrearia no serviço de aplicativo móvel Boomerang em janeiro de 2019. Em 20 de setembro de 2018, a Cloudco anunciou que havia aberto um escritório no Reino Unido.

Em 24 de junho de 2019, a Arts Music (a divisão da Warner Music Group) lançou o selo licenciado Cloudco Entertainment com o lançamento da atual música tema do programa Holly Hobbie como parte de um acordo de várias temporadas.

Em janeiro de 2021, a Cloudco anunciou que se juntaria à Topps para criar uma nova gama de brinquedos que cruza as franquias Madballs da Cloudco e Garbage Pail Kids da Topps.  Em 16 de março de 2021, Cloudco e Marblemedia anunciaram que se uniriam para co-produzir uma nova série de comédia live-action chamada Overlord and the Underwoods. No mesmo dia, foi confirmado que o programa havia sido escolhido pela Nickelodeon internacionalmente, ITV no Reino Unido, CBC no Canadá e BYUtv nos Estados Unidos.

Propriedades

Atualmente

Propriedade desconhecida

Vendido

Séries de televisão

Como Those Characters From Cleveland
 The Get Along Gang (1984, co-produção com DIC Audiovisuel)
 Care Bears (1985, co-produção com DIC Audiovisuel e LBS Communications)
 The Care Bears Family (1986–88, co-produção com Nelvana)
 My Pet Monster (1986-88, co-produção com Nelvana)
 Popples (1986–1988, co-produção com DIC Enterprises)
 Lady Lovely Locks (1987, co-produção DIC Enterprises)
 Ring Raiders (1989, co-produção com DIC Enterprises)

Como AG Properties/American Greetings Entertainment
 Strawberry Shortcake (2003–08, co-produção com DIC Entertainment Corporation)
 Care Bears: Adventures in Care-a-lot (2007–08, co-produção com SD Entertainment)
 Tinpo Curtas (2007–08)
 Sushi Pack (2007–09, co-produção com Studio Espinosa, Tom Ruegger Productions, CloudCo, Inc., The Hatchery, LLC, DIC Entertainment Corporation (1ª Temporada) e Cookie Jar Entertainment (2ª Temporada))
 Strawberry Shortcake's Berry Bitty Adventures (2010–15, co-produção com MoonScoop Group)
 Maryoku Yummy (2010, co-produção com DQ Entertainment e Telegael)
 The Twisted Whiskers Show (2010, co-produção com DQ Entertainment, MoonScoop, LLC, CloudCo, Inc., and Telegael)
 Care Bears: Welcome to Care-a-Lot (2012, co-produção com MoonScoop Group)
 Packages from Planet X (2013–14, co-produção com DHX Media)
 Care Bears & Cousins (2015–16, co-produção com Splash Entertainment)
 Buddy Thunderstruck (2017, co-produção com Stoopid Buddy Stoodios)

Como Cloudco Entertainment
 Holly Hobbie (2018–presente, co-produção com Aircraft Pictures)
 Tinpo (2018–presente, co-produção com Dentsu, Sprite Entertainment and OLM Digital)
 Care Bears: Unlock the Magic (2019–presente, co-produção com Copernicus Studios e Boomerang)
 Boy Girl Dog Cat Mouse Cheese (2019–presente, co-produção com WatchNext Media e Kavaleer Productions)
 Overlord and the Underwoods (2021–presente, co-produção com Marblemedia e Canfro Productions)

Especiais de televisão
 The World of Strawberry Shortcake (1980, co-produção com Muller/Rosen, Murakami-Wolf-Swenson, Toei Doga e RLR Associates)
 Strawberry Shortcake in Big Apple City (1981, co-produção com Muller/Rosen, Perpetual Motion Pictures e RLR Associates)
 Strawberry Shortcake: Pets on Parade (1982, co-produção com Muller/Rosen, Murakami-Wolf-Swenson e Toei Doga)
 Strawberry Shortcake: Housewarming Surprise (1983, co-produção com MAD Productions e Nelvana)
 The Magic of Herself the Elf (1983, co-produção com Nelvana e Scholastic Entertainment)
 The Care Bears in the Land Without Feelings (1983, co-produção com Atkinson Film-Arts)
 Strawberry Shortcake and the Baby Without a Name (1984, co-produção com MAD Productions e Nelvana)
 The Care Bears Battle the Freeze Machine (1984, co-produção com Atkinson Film-Arts e MAD Productions)
 The Get Along Gang (1984, co-produção com Nelvana)
 Strawberry Shortcake Meets the Berrykins (1985, co-produção com Nelvana)
 Care Bears Nutcracker Suite (1987, co-produção com Nelvana)
 Peppermint Rose (1993, co-produção com Muller Stratford Productions)

Ligações externas

Empresas fundadas em 1981
Empresas de entretenimento dos Estados Unidos

Cloudco Entertainment


حاييم لوك (بالعبرية: חיים לוק ولد سنة 1942، الدار البيضاء) حاخام وموسيقي مغربي يهودي. منذ صغر سنه، لوحظ صوته الجميل خلال مشاركته في أناشيد الكنيس اليهودي. وأصبح تلميذ الأستاذ الكبير في غناء الطقوس الدينية اليهودية، الحاخام المغربي الراحل ، دافيد بوزغلو الذي نقل إليه قسطا وفيرا من معرفته الموسيقية الواسعة. وفي سنة 1987، هاجر حاييم من المغرب ليستقر في لوس أنجلس، حيث أصبح الأب الروحي للأبرشية اليهودية إم حابانيم أو «أم هبنيم» (أم البنين). ويحظى بالإجماع بالإعجاب وباعتراف الكل على أنه أستاذ الموسيقى العربية الأندلسية في الأوساط اليهودية والمسلمة في المغرب والخارج، حيث قدم حاييم لوك العديد من العروض الموسيقية في العالم بأسره.

ما زال حاييم لوك مرتبطا بموطنه الأصلي حيث أنه يقضي كل سنة عطلا قصيرة في المغرب، بل أصبح في السنوات الأخيرة يحيي حفلات غنائية في المغرب لفن الطرب الأندلسي، حيث أنه شارك في العديد من المرات في المهرجان السنوي للموسيقى الذي يقام في مدينة الرباط، المعروف بمهرجان موازيين. كما أنه حل ضيفا في بعض البرامج التي تخرجها بعض القنوات المغربية.

ألبوماته
أنتج حاييم لوك عشرات التسجيلات الصوتية للتواشيح والابتهالات الدينية التقليدية ليهود المغرب.

انظر أيضا
 فن المطروز
 بهاء روندا
 أمينة العلوي

مراجع

حاخامات مغاربة
مواليد 1942
موسيقيون مغاربة

حاييم لوك


خليفة طلال محمد الجري ، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

سيرته البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة العاشرة وحصل على المركز الثاني برصيد 726 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة العاشرة وحصل على المركز الحادي عشر برصيد 466 صوت وخسر بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة الحادية والعشرون وحصل على المركز الثاني برصيد 306 صوت وفاز بالانتخابات.

عن حياته
عمل موظفا في شركة النفط قديما عند بداية التوظيف في الشركة.
أصبح رئيس لبلدية أبوحليفة خلفاً للشيخ حمود علي المالك السلمان الصباح.
رجل أعمال، قام بتأسيس شركه أم القرى للخدمات التعليمية وهي إحدى شركات التعليم بدولة الكويت .
دعم السياحة الكويتية بإنشائه منتزه خليفة السياحي .
ترأس نادي الساحل الرياضي .
ساهم بتأسيس اتحاد أصحاب المدارس الخاصة وترأس الاتحاد عدة سنوات .

الأبناء
المهندس/ دعيج الجري - عضو مجلس الأمة الكويتي في عام 1984 م.
المحامي/ صلاح الجري - رجل أعمال وعضو غرفة التجارة.
السيد / جري الجري - رئيس مجلس إدارة شركة أم القرى للخدمات التعليمية.
السيد / طلال الجري - مدير عام شركة أم القرى للخدمات التعليمية.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981

خليفة الجري


Aleochara curtula er bjöllutegund sem finnst víða á norðurhveli.

Tilvísanir

Jötunuxaætt
Bjöllur

Aleochara curtula


David Louis Bartholomew (December 24, 1918 – June 23, 2019) was an American musician, bandleader, composer, arranger, and record producer. He was prominent in the music of New Orleans throughout the second half of the 20th century. Originally a trumpeter, he was active in many musical genres, including rhythm and blues, big band, swing music, rock and roll, New Orleans jazz, and Dixieland. In his induction into the Rock and Roll Hall of Fame, he was cited as a key figure in the transition from jump blues and swing to R&B and as "one of the Crescent City's greatest musicians and a true pioneer in the rock and roll revolution".

Many musicians have recorded Bartholomew's songs, but his partnership with Fats Domino produced some of his greatest successes. In the mid-1950s they wrote more than forty hits for Imperial Records, including the Billboard number one pop chart hit "Ain't That a Shame". Bartholomew's other hit songs as a composer include "I Hear You Knocking", "Blue Monday", "I'm Walkin'", "My Ding-a-Ling", and "One Night". He was a member of the Songwriters Hall of Fame, the Rock and Roll Hall of Fame, and the Louisiana Music Hall of Fame.

Biography

Early life
He was born Davis Bartholomew on December 24, 1918, in Edgard, Louisiana, to Mary and Louis Bartholomew. He learned to play his father's preferred instrument, the tuba, then took up the trumpet, taught to him by Peter Davis, who had also tutored Louis Armstrong. Around 1933, Bartholomew moved with his parents to New Orleans, where he played in local jazz and brass bands, including Papa Celestin's, as well as Fats Pichon's band on a Mississippi riverboat. He took charge of Pichon's band in 1941, and after a stay in Jimmie Lunceford's band joined the US Army during World War II. He developed writing and arranging skills as a member of the 196th Army Ground Forces Band.

Early music career
At the end of the war Bartholomew returned to New Orleans and, by November 1945, had started leading his own dance band, Dave Bartholomew and the Dew Droppers, named after a now-defunct local hotel and nightclub, the Dew Drop Inn. The band became locally popular, described as "the bedrock of R&B in the city", and, according to the music historian Robert Palmer, was a "model for early rock 'n' roll bands the world over". A local journalist wrote of the band, in June 1946: "Putting it mildly, they make the house 'rock'." In 1947, they were invited by club owner Don Robey to perform in Houston, Texas, where Bartholomew met Lew Chudd, the founder of Imperial Records.

Bartholomew and his band made their first recordings, including "She's Got Great Big Eyes", at Cosimo Matassa's New Orleans studio for De Luxe Records in September 1947. Their first hit was "Country Boy", credited to Dave Bartholomew and His Orchestra, which reached No. 14 in the national Billboard R&B chart in early 1950. Prominent members of the band, besides Bartholomew on trumpet and occasional vocals, were the saxophonists Alvin Tyler, Herb Hardesty, and Clarence Hall, the bass player Frank Fields, the guitarist Ernest McLean, the pianist Salvador Doucette, and the drummer Earl Palmer. They were later joined by the saxophonist Lee Allen.

Imperial Records and Fats Domino

Two years after they had first met in Houston, Lew Chudd asked Bartholomew to become Imperial's A&R man in New Orleans. Bartholomew produced Imperial's first national hits, "3 x 7 = 21", written by him and recorded by the female singer Jewel King, and "The Fat Man", recorded in December 1949 by a young pianist, Fats Domino. "The Fat Man" — based on the drug-themed "Junker's Blues", with lyrics rewritten by Bartholomew and Domino to attract a wider audience — reached No. 2 on the R&B chart and eventually sold over one million copies, kicking off Domino's career.

Both records featured Bartholomew's band, as did a succession of further hits through the 1950s. Bartholomew's "genial, steady-rolling arrangements" contributed to the music's success. Cosimo Matassa said, 'Many times I think Fats' very salvation was Dave being able to be stern enough and rigid enough to insist on things getting done... He was adamant as he could be about the discipline of the players.'

Bartholomew left Imperial after a disagreement with Chudd at the end of 1950, and for two years he recorded for other labels, including Decca, King and Specialty. Among his recordings at King was "My Ding-a-Ling", which Bartholomew wrote and first recorded in January 1952; the song was later recorded by Chuck Berry, who had an international hit with it in 1972, although Berry substantially changed the song's arrangement and verses and claimed credit for writing it. While at Specialty, Bartholomew produced Lloyd Price's recording of "Lawdy Miss Clawdy", which featured Domino (uncredited) on piano. The single reached No. 1 on the R&B chart in mid-1952.

After that success, Bartholomew returned to Imperial to work again on Domino's recordings, co-writing and producing a series of R&B hits for him. Domino's crossover to the pop chart came in 1955 with "Ain't That a Shame" (initially titled "Ain't It A Shame"), on which Bartholomew deliberately sought to make Domino's style more appealing to white record buyers. Further, hits followed through the late 1950s and early 1960s: "I'm in Love Again" and "Blue Monday" (both in 1956), "I'm Walkin'" (1957), "I'm Gonna Be a Wheel Someday" (1959), "Let the Four Winds Blow" (1961) — all co-written and produced by Bartholomew — and "Blueberry Hill" (1956) and "Walking to New Orleans" (1960), also produced by Bartholomew.

Over the same period, Bartholomew wrote, arranged, and produced recordings by many other Imperial artists, including Smiley Lewis (for whom Bartholomew wrote "I Hear You Knocking" and "One Night", both of which were hits and were later recorded by other musicians), the Spiders, Chris Kenner, Earl King, Tommy Ridgley, Robert Parker, T-Bone Walker, Roy Brown, Frankie Ford, and Shirley and Lee (who recorded for Aladdin Records and for whom Bartholomew produced "Let the Good Times Roll"). Several of Bartholomew's songs were later covered by other musicians. "Ain't That A Shame" was recorded successfully by Pat Boone; "I Hear You Knocking" was a hit for Gale Storm in the 1950s and Dave Edmunds in the 1970s; "One Night" and "Witchcraft" were hits for Elvis Presley; and "I'm Walkin'" was a hit for Ricky Nelson. On various of his songs, a co-writing credit was given to his wife, Pearl King (sometimes confused with the musician Earl King).

Later life and death
After Imperial was sold to Liberty Records in Los Angeles in 1963, Bartholomew remained in New Orleans, working for Trumpet Records and Mercury Records and then establishing his own label, Broadmoor Records, in 1967. The label folded the following year, when its distributor, Dover Records, collapsed.

In the 1970s and 1980s, Bartholomew led a traditional Dixieland jazz band in New Orleans, releasing an album, Dave Bartholomew's New Orleans Jazz Band, in 1981. He also took part in Fats Domino's international tours during that period. He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a non-performer in 1991, and released two further albums in that decade, Dave Bartholomew and the Maryland Jazz Band (1995) and New Orleans Big Beat (1998), while continuing to make occasional appearances with his band at festivals.

Bartholomew married Pearl King in 1942. After her death in 1967 he married Rhea (née Douse), with whom he had four sons and one daughter. He remained a resident of New Orleans, and celebrated his 100th birthday on Christmas Eve 2018, but plans for a celebration concert were suspended after he was hospitalized.

Bartholomew died of heart failure at East Jefferson General Hospital in Metairie, Louisiana on June 23, 2019, and was buried at St Gabriel the Archangel Catholic Church in Gentilly.

Chart hits and other notable songs

See also
 New Orleans rhythm and blues

References

External links
 Dave Bartholomew interview at NAMM Oral History Library (2003)

1918 births
2019 deaths
21st-century American male musicians
21st-century trumpeters
African-American centenarians
African-American songwriters
American centenarians
American jazz trumpeters
American male trumpeters
Imperial Records artists
Jazz musicians from New Orleans
American male jazz musicians
Men centenarians
Military personnel from Louisiana
People from Edgard, Louisiana
Rhythm and blues musicians from New Orleans
Songwriters from Louisiana
United States Army Band musicians
African-American Catholics
21st-century African-American musicians
20th-century African-American people
American male songwriters

Dave Bartholomew


Paternoster Square is an urban development, owned by the Mitsubishi Estate, next to St Paul's Cathedral in the City of London. The area, which takes its name from Paternoster Row, once centre of the London publishing trade, was devastated by aerial bombardment in The Blitz during World War II. It is now the location of the London Stock Exchange which relocated there from Threadneedle Street in 2004. It is also the location of investment banks such as Goldman Sachs, Merrill and Nomura Securities, and of fund manager Fidelity Investments. The square itself, i.e. the plaza, is privately owned public space. In 2004, Christopher Wren's 1669 Temple Bar Gate  was re-erected here as an entrance way to the plaza.

The Square is near the top of a modest rise known as Ludgate Hill, the highest part of the City of London. It is characterised by its pedestrianisation and colonnades.

World War II bombing
The City of London was hit by one of the heaviest night raids of The Blitz on the night of 29 December 1940. Buildings on Paternoster Row, housing the publishing companies Simpkin & Marshall, Hutchinsons, Blackwood, Longman and Collins were destroyed. St Paul's Cathedral remained intact.

1960s rebuilding
In 1956, the Corporation of London published Sir William Holford's proposals for redeveloping the precinct north of St Paul's Cathedral. Holford's report attempted to resolve problems of traffic flow in the vicinity of the cathedral, while protecting the cathedral's presence as a national monument on the highest ground of the City, at the top of Ludgate Hill, on the north bank of the River Thames. The report was controversial, however, because it introduced a decisively modern note alongside the foremost work of Britain's foremost 17th-century architect, Christopher Wren.

Rebuilding was carried out between 1961 and 1967, but it involved only part of Holford's concept — the area of Paternoster Square between St Paul's churchyard and Newgate Street — and this included undistinguished buildings by other architects and the omission of some of Holford's features. The new Paternoster Square soon became very unpopular, and (in the eyes of many) its grim presence immediately north of one of the capital's prime tourist attractions was seen as an embarrassment. Robert Finch, the Lord Mayor of London, wrote of it in The Guardian in 2004, that it was made up of "ghastly, monolithic constructions without definition or character".

1980s and 1990s
In the late 1980s, many tenants moved to other London sites, resulting in a number of premises being left vacant. That prompted landlords and the City of London to welcome proposals to redevelop the area. In 1987, a body awarded a prize for a plan complex, bold, postmodern plan by Arup, but it was not implemented. In 1990, architect John Simpson developed a scheme, sponsored by a newspaper competition and championed by the Prince of Wales. It featured classically-inspired architecture, which would have been sympathetic with the nearby cathedral. More radical planners in the City criticised the plans as a pastiche, although the scheme that was eventually constructed also drew heavily from classical architecture, complete with Corinthian columns and classical mouldings.

In 1996, permission was granted for a master plan by Sir William Whitfield, which was finally built. By October 2003, the redeveloped square was complete, lined with buildings by Whitfield's firm among others. Among the first new tenants was the London Stock Exchange.

Occupy London and public space controversy
The London Stock Exchange was the initial target for the protesters of Occupy London on 15 October 2011. Attempts to occupy Paternoster Square were thwarted by police, Police sealed off the entrance to Paternoster Square. A High Court injunction had been granted against public access to the square, defining it as private property. The square was repeatedly described as 'public space' in the plans for Paternoster Square, meaning the public is granted access but does not designate the square as a right of way under English law, thus the owner can limit access at any time.

Monuments and sculpture

The main monument in the redeveloped square is the 75 ft (23m) tall Paternoster Square Column. It is a Corinthian column of Portland stone topped by a gold leaf covered flaming copper urn, which is illuminated by fibre-optic lighting at night. The column was designed by William Whitfield's firm Whitfield Partners, and also serves as a ventilation shaft for a service road that runs beneath the square.

At the north end of the square is the bronze Paternoster (also known as Shepherd and Sheep) by Dame Elisabeth Frink. The statue was commissioned for the previous Paternoster Square complex in 1975, and was replaced on a new plinth following the redevelopment. Another sculpture in the square is Paternoster Vents by Thomas Heatherwick.

Temple Bar Gate, a Wren-designed stone archway constructed between 1669 and 1672 on Fleet Street at Temple Bar (the historic western ceremonial entrance to the City), has been in front of the cathedral side entrance since 2004. Contractors were paid £3,000,000 to restore it and move it from a site in Theobalds Park by the Corporation of London, which received donations from the Temple Bar Trust and more than one livery company.

References

External links

CWO construction of Paternoster Column

Redevelopment projects in London
Squares in the City of London
Odonyms referring to religion
Buildings and structures in the City of London
History of the City of London
Privately owned public spaces
William Whitfield (architect) buildings

Paternoster Square


The White Sea–Baltic Canal (), often abbreviated to White Sea Canal () is a ship canal in Russia opened on 2 August 1933. It connects the White Sea, in the Arctic Ocean, with Lake Onega, which is further connected to the Baltic Sea. Until 1961, it was called by its original name: the Stalin White Sea–Baltic Canal (Belomorsko-Baltiyskiy Kanal imeni Stalina).

The canal was constructed by forced labor of gulag inmates. Beginning and ending with a labor force of 126,000, between 12,000 and 25,000 laborers died according to official records, while Anne Applebaum's estimate is 25,000 deaths.

The canal runs , partially along several canalized rivers and Lake Vygozero. As of 2008, it carries only light traffic of between ten and forty boats per day. Its economic advantages are limited by its minimal depth of , inadequate for most seagoing vessels. This depth typically corresponds to river craft with deadweight cargo up to 600 tonnes, while useful seagoing vessels of 2,000–3,000 dwt typically have drafts of . The canal was originally proposed to be  deep; however, the cost and time constraints of Stalin's first five-year plan forced the much shallower draught.

Waterway

The total length  of the waterway is , of which  are man-made. The current flows north from Lake Onega to the White Sea, and all navigation marks are set according to it. Once in Lake Onega, ships can exit the southwest shore through the Svir River (and its two locks) to reach Lake Ladoga and then proceed down the Neva River to Saint Petersburg and the Baltic Sea. Alternatively, from Lake Onega river ships can sail eastward into the Volga–Baltic Waterway.

Route
The canal begins near Povenets settlement in Povenets bay of Lake Onega. After Povenets there are seven locks close together, forming the "Stairs of Povenets". These locks are the southern slope of the canal. The canal summit pond at 103 m elevation is  long between locks 7 & 8. The northern slope has twelve locks numbered 8–19. The route of the northern slope runs through five large lakes; Lake Matkozero between locks 8 & 9, Lake Vygozero between locks 9 & 10, Lake Palagorka between locks 10 & 11, Lake Voitskoye between locks 11 & 12 and Lake Matkozhnya between locks 13 & 14. The canal empties out into the Soroka Bay of the White Sea at Belomorsk. The settlements of Povenets, Segezha, Nadvoitsy, Sosnovets, and Belomorsk are located along the canal.

Sailing conditions
Minimum lock dimensions are  wide by  long. The navigable channel is  wide and  deep, with a radius of curvature of . Speed is limited to  in all artificial portions. In conditions of low visibility (less than one km) navigation is halted.

For the navigation seasons of 2008 to 2010, the canal locks were scheduled to operate from 20 May to 15–30 October, giving 148–163 navigation days per year.

Profile
The following illustration depicts the profile of the White Sea–Baltic Canal. The horizontal axis is the length of the canal. The vertical axis is the elevation of the canal segments above mean sea level.

Construction
The Soviet Union presented the canal as an example of the success of the first five-year plan. Its construction was completed four months ahead of schedule, though it was entirely too shallow for the planned use. The entire canal was constructed in twenty months, between 1931 and 1933, almost entirely by manual labor.

The canal was the first major project constructed in the Soviet Union using forced labor. BBLAG, the Directorate of the BBK Camps, managed the construction, supplying a workforce of an estimated 100,000 convicts, at the cost of huge casualties. Although prison labor camps were usually kept secret, the White Sea Canal was a propaganda showcase of convicts "reforging" themselves in useful labor (Soviet concept of perekovka, reforging or rehabilitation).

Marshall Berman states that "The canal was a triumph of publicity; but if half the care that went into the public relations campaign had been devoted to the work itself, there would have been far fewer victims and far more development."

Organization and management

The workforce for the Canal was supplied by the Belbaltlag camp directorate (White Sea–Baltic Corrective Labor Camp Directorate, WSBC) of the OGPU GULAG.
P. F. Aleksandrov (П. Ф. Александров), acting chief of WSBC, January 16, 1932, full chief from March 28, 1932, to at least January 15, 1933
Matvei Berman, head of the Gulag during most of the 1930s, direct supervisor of Firin
Semyon Firin, Chief of Construction, also mentioned in 1933 documents as chief of WSBC
Naftaly Frenkel, Chief of Works, November 16, 1931, to the end of construction.
Lazar Kogan, chief of the BBK Construction Directorate
Yakov D. Rapoport (:ru:Рапопорт, Яков Давидович), deputy chief of the BBK Construction Directorate
E.I. Senkevich (Э. И. Сенкевич), chief of WSBC, November 16, 1931 – January 16, 1932, also assistant chief of the BBK Construction Directorate

Genrikh Yagoda, Deputy Chairman of the OGPU, as well as Berman, Firin, Kogan, and Rappoport were awarded the Order of Lenin for the completion of the canal by the Politburo on July 15, 1933.

Working conditions

The Soviets portrayed the project as evidence of the efficiency of the Gulag. Supposedly "reforging class enemies" (political prisoners) through "corrective labor", the working conditions at the BBK Camp were brutal, with the prisoners given only primitive hand tools to carry out the massive construction project. The mortality rate was about 8.7%, with many more sick and disabled.

The workforce was organized into brigades of 25–30, which made up phalanges of 250–300. There were norms for labor, for example  of hand-dug stone per day per brigade. There was an extensive system of incentives for prisoners in place. The food rations for prisoners who exceeded quotas were increased. Those who fulfilled and exceeded the norm (2.5 m³ per day for earthworks) received an increased bread ration (up to 1200 g), a bonus dish (for example, 75-gram pies with cabbage or potatoes), and a cash bonus. Moral incentives were also used: presenting the brigade or phalange with a Red Banner, declaring gratitude, presenting certificates, placing the names of shock workers on the honor board, as well as counting 3 working days for 5 days of work, and for shock workers - "a day in two". At other times these teams were pitted to compete against each other in surpassing the norms, and promises were made of shortened sentences, food and cash bonuses for the champions. After the successful construction, 12,484 prisoners were freed as reward, and 59,516 prison terms were shortened. 12,300 workers died during the building process, according to the official records, including in 1931 - 1438 (2.24% of the number of workers), in 1932 - 2010 (2.03%), in 1933 - 8870 (10.56%), which was due to a reduction in supplies due to famine in the country and the rush before the completion of construction while Anne Applebaum's estimate is 25,000 deaths.

The canal and Russian writers

A carefully prepared visit in August 1933 to the White Sea–Baltic Canal may have hidden the worst of the brutality from a group of 120 Russian writers and artists, the so-called Writers Brigade, including Maxim Gorky, Aleksey Nikolayevich Tolstoy, Viktor Shklovsky, and Mikhail Zoshchenko, who compiled a work in praise of the project, the 600-page The I.V. Stalin White Sea – Baltic Sea Canal (), published at the end of 1934. Shklovsky visited the White Sea Canal on his own rather than with the group. Gorky, who had previously visited the Solovetski Islands labor camp in 1929 and written about it in the Soviet journal Our Accomplishments, organized the White Sea trip, but did not himself join it. Also along on the White Sea trip was Nikolai Pogodin, screenwriter of Convicts, a 1936 comedy about the BeltBaltLag labor camp.

It is likely that at least some of the visiting writers were aware of the brutality of camp life. In fact, one of the contributors, Sergei Alymov, was a prisoner at the camp and editor of the camp newspaper Perekovka ("Reforging"). Similarly, Aleksandr Avdeenko's account of Belomor includes conversations between OGPU chief Semyon Firin and Prince Mirsky that reveal at least some of the writers were aware of its true nature.

History of usage

In 1930s
After the canal had been completed and opened for navigation, the Belbaltlag (White Sea-Baltic Camp) was reorganized into the White Sea-Baltic Combine (Baltiysko-Belomorsky Kombinat [BBK]), still within the NKVD system, by an order of the Council of People's Commissars of August 17, 1933. The Combine was charged with operating the canal and managing the economic development of the adjacent areas, including 2.8 million hectares of forest lands and the industrial facilities that had been constructed along the route.

A major part of the Combine's workforce consisted of 75–85,000 Belbaltlag prisoners. In addition, the Combine included  21 "special settlements" (spetsposyolok) with some 30,000 residents, mostly dispossessed farm families transported to Karelia from the USSR's warmer regions. In addition to convicts and "special settlers", the Combine employed about 4,500 free employees and a paramilitary security force. In all, the Combine's employees accounted for about 25% of the population of the Karelian Autonomous Soviet Socialist Republic.

Until 1936, all financial transactions of the Combine were exempt from taxes and duties.

The BBK led to the development of Belomorsk as a major industrial city. New cities and urban-type settlements developed along the route of the canal, such as  Medvezhyegorsk, Segezha, Nadvoitsy. Povenets, which had been demoted from a town to a village in the 1920s, now became a town again, and a large port.

As is discussed further below, during the 1930s a number of smaller naval vessels were transferred from the Baltic to the White Sea to provide warships for the Soviet Northern Naval Flotilla, which became the Northern Fleet in 1937.

In World War II

There was no action near the White Sea–Baltic Canal during the Winter War of 1939–1940, when the USSR invaded Finland. With Germany's full-scale invasion of the USSR in 1941, supported by Finland in the Continuation War, the canal route became the front line.

On June 23, 1941, the day after the German invasion, 16 Finnish commandos were ferried to the canal by two German Heinkel He 115 seaplanes from Oulujärvi. The commandos were Finnish volunteers recruited by the German Major Schaller, and were equipped with German uniforms and weapons, as the Finnish General Staff wanted no responsibility for the operation. The commandos were to blow up the canal locks, but they failed due to heightened security.

On June 28, the canal was bombed for the first time by the Finnish Air Force, targeting Locks No. 6, 7, 8, and 9, followed the next day by Finnish troops advancing along the Finland-USSR border. The air bombings of the Povenets lock ladder succeeded in interrupting boat traffic on the canal only from June 28 to August 6, and then again from 13 to 24 August 1941. On August 28, the fifth and final bombing raid of the 1941 navigation season took place against Lock No. 7, but it did no damage.

In August, the management of the BBK and most of the 800 canal staff were evacuated from Medvezhyegorsk to Lock No. 19 in Belomorsk, with only 80 left at their stations.

In November, a caravan of passenger vessels evacuating families of Povenets canal workers and residents, along with equipment, froze into the ice of Lake Vygozero. On the night of November 12/13, another boat caravan froze in Zaonezhsky Bay near Megostrov Island, and was later captured by Finnish troops. On December 5, Finnish troops entered Medvezhyegorsk.

On December 6 in a -37 °C frost, Finnish troops captured Povenets, the southern entrance to the BBK.
On the same day, Soviet troops started demolishing canal structures. Lock No. 1 was the first to be blown up.
By the morning of December 8, Locks No 1 to 6, and dams No. 4 and 20 had all been demolished.

At the same time, heavy fighting took place near the Povenets Lock Ladder (Locks No. 1 to 7). The Finns crossed the canal and captured Gabselga village to the east, but after a few days of fighting they were pushed back to the canal's western side.

Soviet sappers blew up Lock No. 7 on December 11 after the Red Army had retreated. Once the locks of the Povenets Ladder had been destroyed, water from the watershed lakes poured freely into Lake Onega through Povenets village, which was nearly completely destroyed by the flood. The route of the BBK had become the front line, separating the Finnish troops on the canal's western bank from the Soviet forces on its eastern bank. The opposing armies held these positions until June 1944.

Postwar years
After Finland left the war in September 1944, the damage to the canal, including the complete destruction of its southern section and the town of Povenets and damage to lighthouses and other structures, was repaired. Rebuilding was completed by July 1946, with navigation through the canal restored on July 28, 1946.

On February 2, 1950, the RSFSR Council of Ministers issued an order for the overhaul and reconstruction of the BBK's structures, with gradual electrification of the canal's structures and machinery. In 1953, the locks' staff hired electricians; by 1957, the electrification of the locks of the northern slope was completed; and by 1959 all coastal and floating navigation lights were switched to electric power.

The importance of BBK for the national economy greatly increased after the commissioning of the modern Volga–Baltic Waterway in 1964. Canal capacity and the annual volume of freight traffic increased several-fold.

Another upgrade took place in the 1970s. During the reconstruction, the guaranteed depth of the fairway was increased to 4 meters, and the channel became part of the Unified Deep Water System of European Russia.

Canal use

During the first navigation in 1933, 1.143 million tons of cargo and 27.000 passengers were transported through the canal. In 1940 traffic volume was approximately 1 million tons, representing 44% of capacity

Cargo tonnage peaked in 1985, with 7.3 million tonnes transported. Tonnage remained high until 1990, then declined after the fall of the Soviet Union. Usage rose gradually in the 21st century, but remained well below the Soviet-era peak, with just 0.3 million tonnes in 2002.

During the 2007 season, the canal carried 0.4 million tonnes of cargo along with 2,500 passengers. It is now operated by the White Sea and Lake Onega Waterways and Shipping Administration
(Беломорско-Онежское государственное бассейновое управление водных путей и судоходства), which is also responsible for shipping on Lake Onega and in the Belomorsk harbor area (but not in the open waters of the White Sea). The canal was seemingly a small part of the agency's overall shipping business, which in 2007 amounted to 4.6 million tonnes and 155,000 passengers.

According to official statistics, a total of 193 million tonnes of cargo was transported over the canal over its first 75 years (1933–2008).

The canal makes it possible to ship heavy and bulky items from Russia's industrial centers to the White Sea, and then by sea-going vessels to Siberia's northern ports. For example, in the summer of 2007, a large piece of equipment for Rosneft's Siberian Vankor Oil Field was delivered by the Amur-1516 from Dzerzhinsk on the Oka River, via the Volga–Baltic Waterway and the White Sea Canal to Arkhangelsk, and from there by the ocean-going SA-15 class Arctic cargo ship Kapitan Danilkin to Dudinka on the Yenisei River. In 2011, heavy equipment for the Sayano-Shushenskaya hydro power plant was shipped from Saint Petersburg via the canal, the Arctic Sea, and the Yenisei River.

Oil product shipping
In Soviet times, the canal was used for shipping oil products from refineries on the Volga River to consumers in the Murmansk Oblast and overseas. Russia's Volgotanker Company, with a fleet of suitably sized petroleum tankers and ore-bulk-oil carriers, pioneered this route starting August 1970, when Nefterudovoz-3 delivered a cargo of fuel oil to the White Sea port of Kandalaksha.

After many years of interruption, Volgotanker resumed the canal route in 2003. The company had plans to carry 800,000 tonnes of fuel oil over the canal during 2003, and to increase the volume to  in 2004. The fuel was transferred from Volgotanker river tankers to Latvian seagoing tankers at a floating transfer station near the Osinki Island in the Onega Bay on the White Sea,  northwest of the port of Onega.

Transfer operations began 24 June 2003, but on 1 September a low-speed collision between Volgotanker's Nefterudovoz-57M and the Latvian Zoja-I during a transfer caused a crack in the Nefterudovoz's hull, with a subsequent oil spillage estimated at , of which only  were recovered. Volgotanker's alleged failure to contain the spill resulted in the Arkhangelsk Oblast authorities shutting down the oil transfer operation with only 220,000 tonnes exported. The company was fined and future operations were refused.

Military use
Soviet (and later Russian) naval strategists long believed that a well-designed canal system could help establish contact among the separate fleets based on Russia's Black Sea, Baltic, Arctic, Pacific, and Caspian coasts. The White Sea Canal was also constructed with this military use in mind,
and early in its history the Northern Fleet's first warships sailed along the canal to the White Sea from the Baltic, Before World War II, the canal was used for the transfer of military vessels between the two seas on 17 occasions.

During World War II, in August–September 1941, the canal was used to move a number of submarines from the Baltic Fleet to the White Sea, including  submarines K-3, S-101 and S-102, L-22.
Some unfinished submarines from Leningrad's Baltic Shipyard and Gorky's Krasnoye Sormovo shipyard sailed to the new Sevmash shipyard in Severodvinsk.

Since then, the canal has been regularly used for delivering submarines by transporter dock from the Baltic Shipyard and Krasnoye Sormovo to Sevmash for completion.

Hydroelectric stations
The canal system includes five hydroelectric power plants with total production capacity of 240 MW.

Commemoration

The canal gave its name to the Belomorkanal Soviet cigarette brand.

There is a monument at Povenets for the prisoners who perished during the construction, and a smaller memorial in Belomorsk near the White Sea end. There was even a comedic play written about the canal by Nikolay Pogodin.

The canal project also gave the Russian language the slang word "zeka", "zek, z/k" for "inmate". In Russian, "inmate", "incarcerated" is  (), usually abbreviated to "" in paperwork, and pronounced as "" (, "zeh-KA"), which gradually transformed into "" and "", zek (both pronounced as ). The word is still in colloquial use. Originally the abbreviation stood for  (), literally "incarcerated canal-army-man". The latter term coined in an analogy with the words  meaning "member of the Red Army" or  (member of a labor army). According to the Soviet account, in 1932 when Anastas Mikoyan visited the Belomorstroy construction site, Lazar Kogan asked, "Comrade Mikoyan, what shall we call them? (…) I thought up the word: . What do you think?" Mikoyan approved.

See also
 Volga–Don Canal
 Unified Deep Water System of European Russia

References

Sources

 {{cite book| vauthors=((Dmitriev, Y. A.)) |author-link=Yury A. Dmitriev | date=2003 | title=The White Sea – Baltic Canal, from plan to implementation: A collection of documents |language=Ru | publisher=Unknown |location=Petrozavodsk}}

 M. Morukov, The White Sea Canal.  in Paul R. Gregory, V. V. Lazarev: The Economics of Forced Labor. The Soviet Gulag. Online Volume published by Hoover Institution Press at Stanford, 2003. Page 151–162.here

External links

White Sea Canal
Photos and further information at the online exhibition Forced Labor Camps'' by Blinken Open Society Archives
Les eaux glacées du Belomorkanal on Anne Brunswic's website, in French.

Canals opened in 1933
Buildings and structures built in the Soviet Union
Architecture in the Soviet Union
Canals in Russia
Gulag industry
Ship canals
White Sea
CWhite Sea-Baltic Canal
CWhite Sea-Baltic Canal
1933 establishments in the Soviet Union

White Sea–Baltic Canal


Norman Stone (8 Mart 1941, Glasgow - 19 Haziran 2019; Budapeşte, Macaristan), Yakın Çağ Orta ve Doğu Avrupa tarihleri konularında uzman İskoç tarihçi.

Babasının savaşta ölmesi üzerine Glasgow Academy'ye burslu olarak kabul edildi. 1959-1962 yılları arasında Cambridge'de okuyan Stone, master çalışlmasını 1962-65 yıllarında Viyana ve Budapeşte'de, Orta Avrupa Tarihi üzerine yaptı. 1965'ten itibaren Cambridge'de Rus ve Alman Tarihi okutmanlığı yaptıktan sonra Trinity College'de çalıştı. 1984'te Oxford'da Modern Tarih profesörü oldu. 1984-1997 yılları arasında Oxford Üniversitesi'nde yakınçağ tarihi konusunda profesör olarak ders verdi. Daha sonra Bilkent Üniversitesi'nde görev yaptı.

Norman Stone'un Wolfson Ödülü'ne layık görülen The Eastern Front 1914-1917 (1975) dışındaki eserleri: "Hitler" (1980), "Europe Transformed 1878-1919" (1983) ve "The Atlantic Revival 1970-1990" sayılabilir. Norman Stone'un bilimsel çalışmalarının odak noktasını, geçmiş ve günümüzdeki Rus-Türk ilişkileri oluşturmuştur.

1985'e kadar Britanya basınında sürekli yorumlarda bulundu. Aynı zamanda Frankfurter Allgemeine Zeitung ve The Wall Street Journal gazetelerinde yazdı. 1987-1992 yılları arasında The Sunday Times gazetesinde düzenli köşe yazarı olarak makaleler yazdı. 1987-1990 yılları arasında İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher'a dış politika danışmanlığı yaptı.

Norman Stone; Almanca, Rusça, Macarca, Lehçe, Fransızca ve Türkçe biliyordu. Stone, yaşamını Türkiye ile İngiltere arasında geçirdi.

Yayımlanmış eserleri
 The Eastern Front, 1914-1917 (1975), ISBN 0-340-12874-7
 Hitler (1980), ISBN 0-340-24980-3
 Europe Transformed, 1878-1919 (1983), ISBN 0-00-634262-0; 2nd ed. (1999), ISBN 0-631-21507-7
 Czechoslovakia: Crossroads and Crises, 1918-88 (1989), ISBN 0-333-48507-6
 The Times Atlas of World History (1989), ISBN 0-7230-0304-1 (ed.)
 The Other Russia (1990), ISBN 0-571-13574-9, Michael Glenny ile
 World War One: A Short History (2007), ISBN 1846140137 Allan Lane
 The Atlantic and Its Enemies: A Personal History of the Cold War (2010), ISBN 978-1846142758 Allan Lane
 Turkey: A Short History (2011), ISBN 0500251754 Thames & Hudson
 World War Two: a Short History (2013), Allen Lane/Basic Books

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Russia - Getting Too Strong for Germany

1941 doğumlular
Glasgow doğumlular
2019 yılında ölenler
Budapeşte'de ölenler
İskoç tarihçiler
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
20. yüzyıl İskoç yazarları
21. yüzyıl İskoç yazarları
20. yüzyıl Britanyalı tarihçileri
21. yüzyıl Britanyalı tarihçileri
Gonville and Caius College'da öğrenim görenler
Britanyalı askerî tarihçiler
Türkiye'deki İskoç gurbetçiler
Macaristan'daki Britanyalı gurbetçiler

Norman Stone


Evan Stuart Marshall (nascido em 5 de junho de 1956 em Boston, Massachusetts) é um agente literário, autor de mistérios de assassinato e livros de não-ficção, editor e editor do software Marshall Plan.

Vida e carreira
Marshall ocupou altos cargos editoriais na Houghton Mifflin, Ariel Books, New American Library, Everest House e Dodd, Mead, onde adquiriu best-sellers nacionais e internacionais. Ele também foi correspondente da Writer's Digest e cobriu ficção comercial. Ele escreveu histórias de capa sobre romances de grande sucesso e best-sellers e como encontrar e trabalhar com agentes. Os artigos de Marshall apareceram em antologias de referência e obras coletadas. Ele é frequentemente entrevistado por sua experiência em escrever romances e ajudar escritores de romances.

Obras
Série de Mistério "Hidden Manhattan":

 City in Shadow, Severn House Publishers, Nova York, NY, 2010.
 Dark Alley, Severn House Publishers, Nova York, NY, 2009.
 Evil Justice, Severn House Publishers, Nova York, NY, 2009.
 Death is Disposable, Severn House Publishers, Nova York, NY, 2008.

Série de mistério "Jane Stuart and Winky":

 Crushing Crystal, Kensington Books, Nova York, NY, 2004.
 Toasting Tina, Kensington Books, Nova York, NY, 2003.
 Icing Ivy, Kensington Books, Nova York, NY, 2002.
 Stabbing Stephanie, Kensington Books, Nova York, NY, 2001.
 Hanging Hannah, Kensington Books, Nova York, NY, 2000.
 Missing Marlene, Kensington Books, Nova York, NY, 1999.

A Série de Livros The Marshall Plan

 The Marshall Plan for Novel Writing: A 16-Step Program Guaranteed to Take You From Idea to Complete Manuscript, Writer's Digest Books, 1998.

O primeiro livro da série descreve a escrita do romance como um processo de 16 etapas, levando em consideração o comprimento final pretendido do romance desde o início. Marshall se concentra especificamente na ficção, identificando-a como o gênero de escrita com maior probabilidade de ser escolhido por uma editora. Baseando-se nas técnicas de Dwight V. Swain e Jack Bickham, Marshall identifica duas unidades centrais de criação de enredo: a seção de ação e a seção de reação. Marshall recomenda o número e o tipo de seções de ação e reação em relação à duração de um romance. Ele também recomenda o arco de história correspondente com pontos de enredo todos em uma ordem específica, o número e o tipo de pontos de vista dos personagens, o tipo de oposição e outros elementos do enredo e desenvolvimento do personagem.

 The Marshall Plan Workbook

O segundo livro da série concentra-se nos detalhes fundamentais da produção de um romance. A primeira metade do livro auxilia o escritor na construção de personagens, desenvolvimento de enredo e estabelecimento de metas. A segunda metade é o Plan Blueprint, uma seção de 58 páginas de folhas em branco para ajudar os escritores a produzir um romance. As informações de marketing incluídas concentram-se no próprio manuscrito, como deve ser, quantas páginas, gramatura do papel, etc.

 The Marshall Plan for Getting Your Novel Published

O terceiro livro da série se concentra em como dar o próximo passo de enviar trabalhos para editores e agentes e promover um romance.

Vida pessoal
Marshall nasceu em Boston, Massachusetts, e foi criado em Sharon, Massachusetts. Ele se formou magna cum laude no Boston College. Ele é casado com Martha Jewett, uma editora de livros de negócios e agente literária que gerencia o software The Marshall Plan. Eles têm dois filhos.

Referências

Ligações externas

 Site da Agência Evan Marshall (em inglês)
 Uma conversa com Evan Marshall (em inglês)

Pessoas vivas
Nascidos em 1956

Evan Marshall


Datnioides pulcher es una especie de pez perteneciente a la familia de los peces tigre.

Taxonomía y descripción
Estos peces alcanzan los 40 cm.
Es un pez de agua dulce, de clima tropical.
Espinas dorsales (total): 12; Radios blandos dorsales (total): 16-19; Espinas anales 3; radios blandos anales: 10 - 11. Profundidad del cuerpo 2.1-2.4 veces en SL; barras verticales relativamente estrecho, la primera barra por lo general no continua en el tórax o en la superficie ventral del cuerpo y la segunda barra que se originan en la base del 5 al 6 aleta dorsal columna vertebral, por lo general 11 radios ramificados en la aleta anal.

Distribución
Asia: Mekong y Chao Phraya.

pulcher

Datnioides pulcher


Bandino Panciatici (Florença, 10 de julho de 1629 - Roma, 21 de abril de 1718) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Florença em 10 de julho de 1629. De uma nobre família Pistoiana. Parente do Papa Clemente IX. Seu sobrenome também está listado como Panciatichi.

Educação
Estudou na Universidade de Pisa, onde se doutorou em direito.

Início da vida
Foi a Roma com seu parente, o cardeal Giulio Rospigliosi, futuro Papa Clemente IX. Exerceu advocacia com o famoso advogado Giambattista De Luca, futuro cardeal. Quando o Papa Clemente IX foi eleito, ele entrou no estado eclesiástico. Secondo colateraise da Cúria Romana, 1668, e logo depois, lugar-tenente do auditor da Câmara Reverenda Apostólica; renunciou durante o pontificado do Papa Clemente X para não quebrar os deveres da justiça (non mancare ai doveri della giustizia), e voltou para Florença. Chamado a Roma pelo Papa Inocêncio XI em 1678, foi nomeado secretário da SC da Visita Apostólica e do Estado dos Regulares. Secretário da SC dos Bispos e Regulares, 1686. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça. Prodatário de Sua Santidade, 7 de outubro de 1689. Preceptor do arqui-hospital de S. Spirito em Sassia, Roma.

Episcopado
Eleito patriarca titular de Jerusalém, com dispensa por ainda não ter recebido as sagradas ordens, em 14 de outubro de 1689. Consagrado em 21 de dezembro de 1689, na igreja de San Filippo Neri, Roma, pelo cardeal Gasparo Carpegna. Concedeu dispensa para pontificar e usar o título de patriarca sem ainda ter recebido o pálio, 4 de janeiro de 1690. Assistente no Trono Pontifício, 25 de janeiro de 1690.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 13 de fevereiro de 1690; recebeu o chapéu vermelho em 16 de fevereiro de 1690; e o título de S. Tommaso em Parione em 10 de abril de 1690. Participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII. Confirmado pró-datário pelo novo Papa Inocêncio XII, em 14 de julho de 1691. Optou pelo título de S. Pancrazio, em 8 de agosto de 1691. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 1699 a 3 de fevereiro de 1700. Participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI. Recusou, por causa da idade avançada, a secretaria de Estado, oferecida pelo Papa Clemente XI. Prefeito da SC do Conselho Tridentino, 4 de dezembro de 1700 até sua morte. Optou pelo título de S. Prassede, a 19 de fevereiro de 1710.

Morte
Morreu em Roma em 21 de abril de 1718, às 21h30, em sua residência romana no Palazzo Bolognetti. Exposto e enterrado em frente ao altar-mor da igreja de S. Pancrazio, Roma. Mais tarde, transferido para Florença e enterrado no túmulo de sua família na igreja de S. Maria Novella.

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VIII

Bandino Panciatici


Norwalk puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Norwalk, una ciudad en el estado de California;
 Norwalk, una ciudad en el estado de Connecticut;
 Norwalk, un municipio en el estado de Iowa;
 Norwalk, una ciudad en el estado anterior;
 Norwalk, un municipio en el estado de Ohio;
 Norwalk, una ciudad en el estado anterior;
 Norwalk, una villa en el estado de Wisconsin;
 Norwalk, una estación del Metro de Los Ángeles.

Norwalk


أيسر أسباير 1 هو جهاز حاسوب محمول من إنتاج شركة إيسر.

مراجع

أجهزة أندرويد
أجهزة معتمدة على لينكس
استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2008
منتجات آيسر
نت بوك

أيسر أسباير 1


Vesna Svalina (Požega, 11. rujna 1968.) hrvatska je znanstvenica i dirigentica. Zaposlena je kao izvanredna profesorica iz interdisciplinarog područja znanosti (polja obrazovne znanosti - pedagogija i glazbena umjetnost) na Fakultetu za odgojne i obrazovne znanosti Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku. Od 2018. godine na istom je fakultetu imenovana predsjednicom Katedre za glazbenu umjetnost. Od 2020. godine angažirana je još kao vanjska suradnica na Sveučilištu u Slavonskom Brodu, na Odjelu društveno-humanističkih znanosti.

Diplomirala je na Pedagoškom fakultetu u Osijeku 1991. godine, magistrirala na Muzičkoj akademiji u Zagrebu 2009. godine (na Poslijediplomskom magistarskom studiju iz glazbene pedagogije), a doktorirala na Učiteljskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 2013. godine (na sveučilišnom doktorskom studiju "Rani odgoj i obvezno obrazovanje"). Akademski stupanj doktorice znanosti stekla je iz područja društvenih znanosti, polja odgojnih znanosti, grane didaktika.

Njezin znanstveni interes usmjeren je u prvom redu na područje glazbene pedagogije. Radove izlaže na stručnim i znanstvenim skupovima te ih objavljuje u časopisima (Australian Journal of Music Education, International Journal of Early Childhool Learning, Metodički ogledi, Music Education Research, Napredak, Pedagogika, Problems of Education in the 21st Century, Školski vjesnik, Tonovi, Život i škola i dr.), odnosno u zbornicima s domaćih i međunarodnih znanstvenih skupova. Dosad je objavila jednu knjigu i 30 znanstvenih radova. Od 2015. do 2018. godine izvršna je urednica časopisa Život i škola.  U rujnu mjesecu 2021. godine postala je članicom uredništva časopisa SN Social Sciences, a od mjeseca studenog 2021. godine članica je uredništva američkog časopisa International Journal of Psychological and Brain Sciences. Sudjelovala je u pripremi Šestog međunarodnog simpozija glazbenih pedagoga 2019. godine kao članica znanstvenog i predsjednica organizacijskog odbora. Od 2009. do 2014. uključena je u projekt Razvoj stvaralaštva u cjeloživotnoj edukaciji učitelja koji se ostvarivao pri Učiteljskom fakultetu u Osijeku, a od 2015. do 2016. godine vodi znanstveno-istraživački projekt Slušanje glazbe kao područje u kurikulumu nastave glazbene kulture koji se provodio na Fakultetu za odgojne i obrazovne znanosti uz financijsku potporu Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku. Od 2018. do 2020. godine uključena je kao suradnica na znanstveno-istraživačkom projektu u sklopu bilateralne hrvatsko-slovenske suradnje Darovitost u umjetničkom području - analiza stanja među učenicima osnovnih škola s aspekta likovne i glazbene darovitosti. Projekt je sufinanciralo Ministarstvo znanosti i obrazovanje Republike Hrvatske i Republike Slovenije.

Voditeljica je nekoliko pjevačkih ansambala s kojima osvaja visoke nagrade na državnim i međunarodnim natjecanjima. Od 1989. do 1994. godine vodi mješoviti zbor Hrvatskog pjevačkog društva "Lipa" iz Osijeka s kojim ostvaruje velik broj koncerata u Hrvatskoj i u inozemstvu (Italija - Rim, Fermignano, Njemačka - Lindenholzhausen, Ulm, Pfortzheim, Wiesbaden) te sudjeluje na dva državna i na jednom međunarodnom natjecanju (Njemačka, 1993. - "Harmonie Festival 93," Lindenholzhausen). Od 1997. do 2021. godine vodi Mješoviti pjevački zbor Glazbene škole Franje Kuhača Osijek s kojim osvaja 17 prvih nagrada - 11 državnih i 6 međunarodnih (Italija, Austrija, Slovenija i Švicarska). Posebno su značajni njezini nastupi s tim zborom na međunarodnim zborskim natjecanjima u Sloveniji, Austriji i Italiji. Na 31. Mednarodnom mladinskom pevskom festivalu v Celju (Slovenija) (2015.) osvaja sa zborom zlatnu diplomu i prvo mjesto, a stručni žiri joj dodjeljuje i posebnu nagradu za najuvjerljiviji dirigentski nastup. Na međunarodnom natjecanju u Bad Ischlu s istim ansamblom osvaja dvije zlatne diplome (u kategoriji G3 - zborovi mladih i F - folklor) te prvo mjesto u G3 kategoriji, a na natjecanju Venezia in Musica (2010.) zlatnu diplomu i prvo mjesto u kategoriji G3 (zborovi mladih). Od 2008. do 2017. godine vodi Akademski pjevački zbor Capella Fidelis, a od  2011. do 2018. godine vokalna je voditeljica folklornog ansambla Hrvatskog kulturno umjetničkog društva Željezničar Osijek. Dobitnica je triju posebnih nagrada: nagrade za najbolju izvedbu obvezne skladbe (Varažadin, 2001.), za najbolju izvedbu skladbe domaćeg autora (Varaždin, 2008.) te za najuvjerljiviji dirigentski nastup (Celje, 2015.).

Izvori

Vanjske poveznice
CROSBI
Google Scholar
Katedra za glazbenu umjetnost
Oskultura
https://www.vesna-svalina.net/

Životopisi, Osijek
Hrvatski dirigenti
Hrvatski glazbeni pedagozi

Vesna Svalina


La torre de Cerrillos es una torre costera o atalaya situada entre los municipios de El Ejido y Roquetas de Mar y en pleno Paraje Natural de Punta Entinas-Sabinar. Catalogada con el número AL-CAS-174.

Historia
En el  Yusuf I fortificó la costa del Reino Nazarí de Granada para protegerla de la piratería; así, bajo la dirección de su visir Abu al-Nuayn Ridwan (mandato que ostentó desde 1329 a 1359), se construyeron una serie de torres a lo largo de la costa del reino, entre las que se encuentran, además de la Torre de Cerrillos, la de los Bajos y la de las Roquetas, también situadas en Roquetas de Mar. La torre original de origen árabe databa del . La actual es una torre alminara edificada a finales del  durante el reinado de Felipe II, para proteger la costa de los frecuentes ataques de piratas berberiscos. Fue construida al borde del mar en mampostería aparejada, de escasa capacidad, para dos o tres hombres, lo suficiente para hacer la guardia y dar la alarma. Su ubicación responde a la necesidad de disponer de visibilidad para las hogueras y comunicarse entre las distintas torres por medio de jinetes "atajadores" cada día.

Fue el primer mojón cuando el deslinde tras la separación de Roquetas de Mar del municipio de Felix en el . Mapas de entonces y actas capitulares del  la sitúan dentro del nuevo municipio de Roquetas, por otra parte también se le sitúa dentro del término municipal de El Ejido en otros tantos documentos, aún no está muy bien definido a qué término pertenece, pero actualmente se considera que está situado entre los municipios de El Ejido y Roquetas de mar.

Protección legal
Está catalogada como Bien de Interés Cultural desde el 22 de junio de 1993 con la categoría de Monumento con el código RI-51-0007478.
Se encuentra bajo la protección de la Declaración genérica del Decreto de 22 de abril de 1949 y la Ley 16/1985 de 25 de junio (BOE número 155 de 29 de junio de 1985) sobre el Patrimonio Histórico Español. La Junta de Andalucía otorgó un reconocimiento especial a los castillos de la Comunidad Autónoma de Andalucía en 1993.

De libre acceso, su estado es de ruina progresiva y abandono por parte de las administraciones públicas, como han puesto de manifiesto diversas asociaciones y partidos políticos, necesitando una actuación urgente para garantizar su estabilidad y evitar el riesgo de desprendimientos de elementos de la torre.

Referencias

Bibliografía
 Gil Albarracín, Antonio. "Arquitectura e historia de Roquetas de Mar (Almería), Ed. Griselda Bonet Girabet, Dep. Legal GR-679-1997, ISBN 84-88538-63-4
 Varios autores. "Castillos de España (volumen I)", Editorial Everest, S.A., León, 1997, pág. 82
 Varios autores. "Almería, tomo IV", pp. 1279-1280, Ed. Anel, Granada, Dep. Legal GR-61-1983, ISBN 84-85622-71-5

Enlaces externos

 Gabriel Cara González: Roquetas ayer y hoy. "Torre de Cerrillos, Límite de la jurisdicción entre El Ejido y Roquetas" (Artículo publicado en octubre de 2001)
 CastillosNet
 Patronato para la defensa de Punta Entinas-Sabinar e Isla de Alborán

Bienes de interés cultural de la provincia de Almería
Fortificaciones de al-Ándalus
Punta Entinas-Sabinar
Roquetas de Mar
Cerrillos
Torres defensivas de Andalucía del siglo XVI
El Ejido

Torre de Cerrillos


كرياتين كيناز CK  ، ويُعرف أيضاً باسم كرياتين فوسفوكيناز CPK  أو فوسفو-كرياتين كيناز  هو إنزيم رقمه الكيميائي:(EC 22.214.171.124) يتواجد في العضلات، و الدماغ، ونسيج الفقرات، وهي تحفِّز تحويلاً قابلاً للعكس للمركب أدينوسين ثنائي الفوسفات (ADP) مع كرياتين الفوسفات (PCr) إلى أدينوسين ثلاثي الفوسفات (ATP) والكرياتين.

في الأنسجة التي تستهلك ثلاثي فوسفات الأدينوسين (ATP) سريعاً مثل العضلة الهيكلية خاصةً، وخلايا الدماغ، والخلايا المستقبلة للضوء في العين، والشبكية، والخلايا الشَعرية في الأذن الداخلية، والنُطْفَة (الحَيَوانِ المَنَوِيّ)، والعضلات الملساء، يكون دور كرياتين الفوسفات (PCr) بمثابة خزان طاقة، للتخزين المؤقت السريع ولتجديد أدينوسين ثنائي الفوسفات (ADP) في موضعه، بالإضافة إلى نقل الطاقة داخِل الخَلاَيا بواسطة دارة الحركة المكوكية لكرياتين الفوسفات (PCr). وهكذا فإن كيناز الكرياتين هو إنزيم مهم لكل هذه الأنسجة.

سريرياً، يُعاير الكرياتين كيناز في اختبارات الدم كعلامة لتلف الأنسجة الغنية بالـCK ، مثل احتشاء عضلة القلب (النوبة القلبية) ، انحلال الربيدات (انهيار شديد في العضلات)، ضمور العضلات (سوء التغذية العضلي)، و التهاب العضل الناجم عن المَناعَة الذَّاتِيَّة والفشل الكلوي الحاد.

الأنواع

في داخل الخلية، يوجد الانزيم العصاري الخلوي المسمى بكيناز الكرياتين CK والذي ينكون من وحدتين فرعيتين two subunits ، التي اما تكون من نوع B النوع الدماغي brain type أو نوع M النوع العضلي muscle type ، لذلك توجد ثلاث نظائر انزيمية مختلفة لهذا الأنزيم وهي CK-BB و CK-MM و CK-MB .

الوظائف

الفحوصات المخبرية

انظر أيضا
 كيناز.
 المجالات المرجعية للاختبارات الدموية.

وصلات خارجية
 Simply stated at mdausa.org

 CPK isoenzymes test
 CK at Lab Tests Online

مراجع

إنزيمات ناقلة
علم الأمراض الكيميائي
EC 2.7.3

كيناز الكرياتين


El Bristol Old Vic Theatre School, es una escuela de arte dramático afiliada con el Conservatoire for Dance and Drama. y asociada a la Faculty of Creative Arts de la University of the West of England.

Historia
El Bristol Old Vic Theatre School fue abierto en octubre 1946, ocho meses después de la fundación de la Bristol Old Vic Theatre Company, por el actor y director británico Laurence Olivier como una escuela de formación para la compañía. Comenzó en una habitación, arriba de un almacén de frutas, siendo conocida como "la escuela fruta" siendo que el edificio se encontraba rodeado por varios mercados de fruta.

En 1954, Dorothy Reynolds y Julian Slade escribieron para la escuela el musical Salad Days, convirtiéndose rápidamente en un inesperado éxito y trasladando y presentando la obra en el West End con funciones simultáneas en Broadway; esto le hizo recaudar más de lo necesario para mudarse a un edificio más grande en Downside Road (dirección actual de la escuela).

Alumnos notables
Algunos alumnos notables que han estudiado en el Bristol Old Vic Theatre School son:
Charlie Cox
Matt Ryan
Samantha Bond
Jeffrey DeMunn
Oded Fehr
Daniel Day-Lewis
Annette Crosbie
Jennifer Bidall
Naomie Harris
Jeremy Irons
Raza Jaffrey
Theo James
Matt Barber
Shazad Latif
Jeremy Northam
David Oakes
Olivia Colman
Rupert Penry-Jones
Pete Postlethwaite
Miranda Richardson
Azela Robinson
Greta Scacchi
Patrick Stewart
Ray Stevenson
Sophie Thompson
Gene Wilder

Véase también
Old Vic

Referencias

Enlaces externos
OldVic.ac.uk, Sitio Oficial.

Bristol
Escuelas del Reino Unido

Bristol Old Vic Theatre School


Berger Blanc Suisse, FCI tarafından tanınmış bir köpek ırkıdır. İsviçre'ye özgüdür. Alman çoban köpeğiyle aynı kökene sahiptir.

Çoban köpekleri

Berger Blanc Suisse


Die Coppa Italia 1989/90, den Fußball-Pokalwettbewerb für Vereinsmannschaften in Italien der Saison 1989/90, gewann Juventus Turin (kurz Juve). Juve traf im Finale auf den AC Mailand und konnte die Coppa Italia zum achten Mal gewinnen. Man wurde Nachfolger von Sampdoria Genua, das die Coppa Italia in den beiden vorherigen Jahren gewonnen hatte. Als italienischer Pokalsieger nahm Juventus Turin in der nächsten Saison am Europapokal der Pokalsieger teil.

1. Runde

|}

2. Runde

|}

Gruppenphase

Gruppe 1

|}

Gruppe 2

|}

Gruppe 3

|}

Gruppe 4

|}

Halbfinale

|}

Finale

Hinspiel

Rückspiel

Siegermannschaft
In Klammern sind Spiele und Tore angegeben.

Siehe auch
 Serie A 1989/90

Weblinks
 Informationen zur Coppa Italia auf rsssf.com

1989/90
Fußballsaison 1989/90

Coppa Italia 1989/90


En droit canadien, le principe de publicité des débats judiciaires est la règle que les procédures judiciaires sont présumées accessibles au public et aux médias.

Objectif
Les vertus de la transparence ont été discutées par la Cour suprême du Canada dans  l'arrêt A.G. (Nova Scotia) c. MacIntyre, qui a cité le philosophe du XVIII siècle Jeremy Bentham :

Comme l'a observé la Cour suprême du Canada dans l'arrêt Vancouver Sun (Re), le principe de la publicité des débats judiciaires renforce la confiance du public dans le système de justice :

Le principe de la publicité des débats est lié à la liberté d'expression et à la liberté de la presse, qui incluent le droit du public de recevoir des informations. La presse joue un rôle essentiel en tant que canal par lequel le public reçoit des informations sur le fonctionnement des institutions publiques.

Lois canadiennes
L'article 135 (1) de la Loi sur les tribunaux judiciaires de l'Ontario énonce que « Sous réserve du paragraphe (2) et des règles de pratique, les audiences des tribunaux sont publiques ».

L'article 486 (1) du Code criminel dispose que « Les procédures dirigées contre l'accusé ont lieu en audience publique, mais si le juge ou le juge de paix qui préside est d'avis qu'il est dans l'intérêt de la moralité publique, du maintien de l'ordre ou de la bonne administration de la justice ou que cela est nécessaire pour éviter toute atteinte aux relations internationales ou à la défense ou à la sécurité nationales, il peut, sur demande du poursuivant ou d'un témoin ou de sa propre initiative, ordonner que soit exclu de la salle d'audience l'ensemble ou tout membre du public, pour tout ou partie de l'audience, ou que le témoin témoigne derrière un écran ou un dispositif lui permettant de ne pas être vu du public. »

Jurisprudence canadienne
En 2004, le journal Vancouver Sun a fait valoir avec succès que certaines procédures judiciaires liées à l'attentat terroriste contre Air India devraient être ouvertes au public.

Notes et références

Droit au Canada

Principe de publicité des débats judiciaires en droit canadien