Ilse DeLange, (født Ilse Annoeska de Lange) (født 13. maj 1977 i Almelo, Nederlandene), er en country-/popsangerinde og forsanger i The Common Linnets.

DeLange vandt i 1998, 2001, 2004 og 2009 en Edison award og hendes albummer har atten gange opnået platin.

Karriere
DeLange startede sin karriere i en alder af otte som playbackartist, som hun vandt flere konkurrencer med, blandt andet med en efterligning af Toon Hermans. Efter at have skiftet til liverepertoire fik hun via regionale og nationale talentshows opmærksomhed fra diverse medier i Mediaparken Hilversum, som gav hende mulighed til et par tv-optrædener. Med guitarist Joop van Liefland dannede hun en duo, hvormed hun tog sine første skridt på countryvejen.

I 1994 optrådte DeLange for den nederlandske Country Music Awards. På trods af positive reaktioner skete der alligevel ikke meget; hun kom dog i kontakt med repræsentanter for pladeselskabet Warner Music, men det tog stadig flere års forhandlinger, før hun fik en kontrakt. Samme år deltog hun i "Zangfestival der Onbekenden" i Eindhoven. Hendes præstation blev tildelt første pladsen, en pokal og et gavekort til en demo-indspilning.

Gennembrud
I 1996 sang DeLange med lejlighedsgruppen Wij, der udgav singlen De oorlog meegemaakt. I 1998, nu som del af gruppen Cash On Delivery, tog hun til Nashville (USA) for, under ledelse af topproducer Barry Beckett, at indspille albummet World of Hurt. Fordi hun i Country-musikkens hovedstad måtte optage en country-cd, blev hun også kendt i Nederlandene. Sin debut single I'm not so tough sang hun for første gang på tv i et show af Paul de Leeuw. Albummet blev en kæmpe succes i Nederlandene og af hendes debutalbum blev der internationalt solgt 450.000 eksemplarer. I Nederlandene modtog DeLange i 1999 en TMF Award og en Edison music award.

1999 var også året, hvor DeLange udgav et livealbum: Dear John, en registrering af en Marlboro Flashback-mini-tour af samme år, hvor hun sang sange af John Hiatt på sin egen måde. Cd'en opnåede hurtigt platin. Herefter fløj DeLange igen til USA for at arbejde på sit andet album. I næsten et års tid har der været stille omkring DeLange, og først i midten af år 2000 dukkede de første rygter om et nyt album op. I oktober udgav hun så singlen Livin' On Love, som forløber for det nye album med samme titel, der udkom i november. Dette album blev mere pop-/rock-agtigt og skubbede country-musikken lidt til baggrunden. På trods af markedsføring var albummet ikke nær så populært som World of Hurt og kom ikke højere op end femtepladsen.

I begyndelsen af 2001 startede DeLange med Livin' On Love Tour med koncerter i blandt andet en masse teatre og koncertsale i landet. I mellemtiden arbejdede hun på et gennembrud i USA. World of Hurt ville i første omgang være blevet udgivet, men de pladeselskabet syntes at albummet var for forældet til udgivelse. Håbet gjaldt så det nye album Livin' On Love. Af ukendte årsager blev cd'en ikke udgivet, sandsynligvis dog fordi de amerikanske pladeselskaber ikke syntes om  albummets sound. Efter alt dette brød DeLange sine kontakter med USA og besluttede at fokusere på Benelux-landene.

DeLange vandt en Edison for bedste nederlandske kunstner i 2001. På grund af alle de forretningsmæssige betingelser blev sangeren overbebyrdet. Under en forestilling i Paradiso (Amsterdam) fik hun problemer med sin stemme og fortalte publikum, at hun ikke havde kræfter til at fortsætte. Et varmt bifald var resultatet. Efter lægens råd måtte hun have et par uger hvile på grund af et træt stemmebånd. Et par måneder senere på året, optrådte hun på Parkpop.

I marts 2002 rejste DeLange med partneren Bart Vergoossen ni måneder til Amerika for at arbejde på et nyt album. Nu havde hun selv tøjlerne i hænderne. I april 2003 udkom hendes nye album med titlen Clean Up, et album med pop-/rocksound og meget selvbiografiske tekster, alle skrevet af sangeren selv. DeLange var meget glad for den nye plade, og på trods af den nye sound blev albummet hurtigt en succes. Hun bidrog også til en cd til fordel for War Child. Til koncerten Friends For Warchild sang DeLange sammen med Trijntje Oosterhuis og Jacqueline Govaert en række Beatles numre. I oktober kom et opsamlingsalbum på markedet: Her Er jeg - 1998/2003. Dette album opnåede guld.

Pause
I begyndelsen af 2004 blev den nederlandske del af pladeselskabet Warner Music opløst, og dermed stod DeLange uden en pladekontrakt. Kort tid efter modtog hun en Edison for Clean Up. I april samme år arbejdede DeLange på en single med den italienske sanger Zucchero. Sangen blev kaldt Blue, men blev kun et beskedent hit. På grund af problemer med ledelsen, blev det mere stille omkring sangeren. Om en ny pladekontrakt var ikke noget kendt, men DeLange angav at hun var travlt beskæftiget med sin fremtid. Ved udgangen af 2005 tog DeLange (uden ny album) igen på turné gennem landet. Næsten alle koncerter på denne turné var hurtigt udsolgt.

Højdepunkter

The Great Escape
I mellemtiden blev der i Amerika, sammen med top-producer Patrick Leonard, arbejdet hårdt på en ny plade. Dette album, The Great Escape, blev den 16. juni 2006 udgivet. Den eponyme single blev udgivet i slutningen af maj. Albummet var allerede guld da den blev udgivet, og den blev i august 2006 platin (70.000 solgte eksemplarer). I september fulgte den anden single, The Lonely One. Albummet sørgede for at DeLange i oktober 2006 fik hendes anden TMF Award. I løbet af Marco Borsatos koncertserie Symphonica i Rosso i GelreDome i Arnhem optådte DeLange flere gange som en særlig gæst. I december har hun lavet en miniturné gennem Nederlandene, hvor alle forestillinger hurtigt var udsolgt. Fra februar 2007 blev den tredje single fra albummet, balladen I Love You, lagt i butikkerne. Det var også den måned at DeLange meddelte at hun for første gang ville have sin egen koncert uden support-act på 5. april 2007 i Heineken Music Hall te Amsterdam på grund af alt den succes, der omgav den nyeste album. Fordi billetter til denne koncert, så hurtigt var udsolgt, blev det hurtigt besluttet at tilføje 4. april også. I juni udkom den fjerde single Reach For The Light fra albummet The Great Escape. Fordi singlen kun kun blev udgivet som betalt download nåede den ikke hitlisterne. Den 26. oktober udgav DeLange en ny live-album, Live, som var liveoptagelse af sine koncerter i Heineken Music Hall i Amsterdam, tidligere på året. Sangen The Great Escape blev senere udgivet i en trance remix af DJ Armin van Buuren. DeLange optrådte med denne single sammen med Van Buuren foran et live-publikum i Ahoy Rotterdam i løbet af hans ni-og-en-halv time lange sæt, Armin Only.

Incredible
I mellemtiden var sangeren også travlt beskæftiget med forberedelserne til et nyt album. Siden 20. februar 2008 forblev hun i den svenske havneby Göteborg, hvor hun både skrev og indspillede sangene. I England, hvor hun arbejdede med sangskrivere, der har bidraget til debut albummet af James Morrison.

Titelsangen Bride Flight
I juni 2008, blev det annonceret, at DeLange ville skrive titlen sangen Mirakel  (sammen med Sacha Skarbek), og at hun ville synge den i det romantiske drama Bride Flight. Medvirkende var blandt andet Rutger Hauer, Willeke van Ammelrooy og Waldemar Torenstra.

So incredible
Den 3. september 2008 besøgte DeLange flere radiostationer for at synge sin nye single, som skulle udkomme den 19. september 2008. Videoen til singlen optog hun sammen med Jake Davis i Los Angeles. So incredible nåede 1. november 2008 førstepladsen i Single Top 100 som var hendes første nummer 1-hit.

I 2016 blev So incredible sunget af et af sangtalenterne i The Voice Kids, hvor hun var en af dommerne. Kandidaten gik ikke videre, men DeLange trøstede hende ved at synge sammen med hende.

Efter to års venten udkom hendes nye album Incredible den 17. oktober 2008. I RTL Boulevard (RTL 4) fik DeLange den 11. november 2008 en guldplade for albummet. Kort tid efter var der solgt 60.000 eksemplarer og modtog derfor også en Platinplade. Den anden single fra albummet Incredible  var Miracle, titelsangen til filmen Bride Flight. Singlen nåede førstepladsen i De Nederlandse Top-40. Også denne sang blev sunget i The Voice Kids. Dette talent fik alle dommerne til at skifte mening, og ikke overraskende vælge hun for DeLange.

Den tredje single var Puzzle Me og den fjerde var We're Alright.

Next to me
Den 27. august 2010 udgav hun sit nye album, og ved siden af et album med otte nye sange og et mini-album. Det blev indspillet i Nashville, Tennessee. Singlen Next to me fra det nye album udkom den 14. juli 2010. Snart efter udgivelsen stod den højt på listen på den nederlandske iTunes Store. Albummet fik hurtigt guldstatus.

Ufærdigt album
I 2011 tog DeLange igen chancen (på grund af hendes drøm som kunstner at få fodfæste i USA) med producer Matthew Wilder for at finde en sound der måske lå lidt længere væk fra hende, men på samme tid nemmere kunne måle sig med hits fra USA. DoLuv2LuvU dukkede op i slutningen af 2011. Doluv2luvu var også temasangen for Serious Request 2011, der samtidlig blev udnævnt til 3FM mega-hit.

Albummet blev i januar 2012, på grund af at DeLanges fars død, lagt på is. DeLange havde annulleret flere af sine aftaler for sin fars skyld. Ved udsættelse af sit arbejde og tabet af sin far blev udgivelsen af albummet til sidste aflyst. Efter hendes fars død, var DeLange ikke længere i stand til at finde sig selv i det seneste albums sound, og begyndte forfra.

Hun lavede så et album, der lå tættere på hendes følelser. Albummet blev udgivet i september 2012. Albummet Eye of the hurricane blev kort tid efter udgivelsen belønnet med en guldplade. Den første single Hurricane blev et Top 10-hit. Efterfølgeren Winter of love, gjorde det mindre godt, men albummet fortsatte med at sælge godt. Udgivelsen af albummet blev også fejret med en koncert i GelreDome i Arnhem. Denne koncert var oprindelig planlagt i marts 2012, men blev på grund af DeLanges fars sygdom udsat til september.

The voice of Holland og The Voice Kids
Fra fjerde sæson (2013) er DeLange coach i tv-programmet The Voice of Holland. I sæson 4 fik hun anden pladsen som coach med talentet Mitchell Bruning. Ilse blev i 2016 også coach for den yngre version af The Voice, The Voice Kids. Hendes elev Esmée Schreurs vandt denne sæson. Også i sæson 6 og 7 er hun coach hos The Voice Kids. I 2018 blev der meddelt, at Ilse ville tilslutte sig som coach for den nye The Voice format, The Voice Senior.

Eurovision song contest 2014

Sammen med Waylon repræsenterede DeLange med lejlighedsduoen The Common Linnets Nederlandene ved Eurovision song contest i 2014 i Danmark. I første omgang havde hun slet ikke lyst til at deltage, men ved deltagelse af Anouk ved Eurovision song contest 2013 ændrede hun mening. Med country/bluegrass melodien Calm After the Storm blev The Common Linnets nummer 2 efter Østrig. Det var det bedste resultat i årtier for Nederlandene.

Sangen Calm After the Storm blev et Europæisk hit med top-10 resultater i Belgien, Tyskland, Schweiz, Østrig, Spanien, Danmark og det Forenede Kongerige. Samt debut album af The Common Linnets; albummet, der blev udgivet kun to dage før den store finale i melodigrandprix, gik alene i Nederlandene inden for en uge 50.000 gange over disken. CD'en sørgede for, at flere store albummer fra blandt andre Michael Jackson og Coldplay ikke kunne få første pladsen i albumhitlisten. I slutningen af juli var der på verdensplan solgt over 150.000 eksemplarer af The Common Linnets, god for tredobbelt platin. I oktober blev både singlen og albummet belønnet med guld i Tyskland og Østrig. The Common Linnets har desuden i 2015 vundet en EBBA Award.

Diskografi

Priser

 Edison - Sanger national (bedste kvindelige kunstner) - 1998, 2001, 2004 og 2009
 Edison - for Bedste gruppe/kunstner(e), år 2001
 3FM Awards - DeLange har vundet i alt 6 3FM Awards.
 15. april 2007 vandt Ilse DeLange 3FM Award for bedste kvindelige sanger
 DeLange modtog den 27. oktober 2007 dobbelt platinum musikpris tildelt af Paul de Leeuw
 29. januari 2008 vandt DeLange en Gyldne Harp som blev hun modtog på den 5. marts under Harpen Gala. DeLange optrådte sammen med Metropole Orchestra under ledelse af Jurre Haanstra
 På 1. januar 2009 vandt DeLange en 3FM Mega Award. De modtog prisen af Bart Arens præsenteret i jaarlijst af 3FM Mega Top 50
 Schaal van Rigter (Rigterskaleen) - So incredible var det mest spillede sang på radiostation 3FM i 2008. Hun modtog prisen den 21. april 2009 præsenteret af Giel Beelen. Og så fik hun ved 3FM Awards, priserne for bedste sanger, bedste single og bedste album
 Gouden Notekraker 2009 - Den Gyldne nøddeknækkeren pris er en pris fra kolleger til kolleger i branchen. Det er et initiativ fra Stichting Naburige Rechtenorganisatie voor Musici en Acteurs (NORMA) og Stichting ter Exploitatie van Naburige Rechten (SENA)
 DCMA Award for 'Best female vocalist 2009'
 DeLange modtog en TMF Award for "Beste Live Act 2009'
 April 15. april 2010 vandt DeLange en 3FM Award for bedste popkunstner
 På 2. oktober 2011 fik DeLange den Edisonpublieksprijs for hendes single Next to me, i kategorien "Bedste sang"
 12. april 2012 fik DeLange en 3FM Award for "Bedste Sanger'
 På 5. februari 2014 fik DeLange den 100% NL Award for 'Årets Kunstner'
 17. januari 2015 fik DeLange sammen med The Common Linnets Popprijs 2014
 9. april 2015 fik DeLange 3FM Award for "Bedste kvindelige Sanger"
 På 6. januari 2016 vandt Ilse DeLange og JB Meijers en Musical Award for bedste musik/arrangementer for deres bidrag til musical De Tweeling.
 DCMA Award for 'Bedste kvindelige sanger 2017'

Noter

Kilder
 Artikelen er oversat fra den nederlanskprogede og svensksprogede Wikipedia

Eksterne link

 Officiel hjemmeside
 Billeder og musik på Muziekencyclopedie
 Nederlandse Top 40 (Singler)
 Nederlandse Top 100 (Albummer)

Sangere fra Nederlandene

Ilse DeLange


Mirisava kalizija (lat. Callisia fragrans) je zeljasta biljka iz roda kalizija, porodica Commelinaceae. Uzgaja se kao sobna biljka, a u zemljama istočne Europe i u Rusiji cijenjena je ljekovita biljka. Biljka potječe iz Meksika.

Opis
Naraste do najviše 2 metra visine. Listovi su nalik lišću kukuruza, dugi do 30 cm,širine 5–6 cm.

Primjena
Posebno se rado koristi u ruskoj narodnoj medicini, prije svega u obliku alkoholnog ekstrakta. Djeluje antivirusno i protumikrobno.

Dodatna literatura
Urs Eggli, Leonard E. Newton: Etymological Dictionary of Succulent Plant Names. Springer, Berlin/Heidelberg 2010, , S.

Нестерова Д.В Золотой ус. Лучшие рецепты исцеления ,Moskva 2008.

Полевая М.  Золотой ус, или домашний женьшень. Санкт-Петербург 2005.

Vanjske poveznice

Izvori

Komelinovke
Ljekovito bilje
Flora jugoistočnog Meksika
Flora jugozapadnog Meksika
Flora središnjeg Meksika

Mirisava kalizija


The urial ( ; Ovis vignei), also known as the arkars or shapo, is a wild sheep native to Central and South Asia. It is listed as Vulnerable on the IUCN Red List.

Taxonomy
Ovis vignei was the scientific name proposed by Edward Blyth in 1841 for wild sheep in the Sulaiman Mountains. The specific name honours Godfrey Vigne (1801–1863).

The vignei subspecies group consists of six individual subspecies:

 Ladakh urial (Ovis vignei vignei): India (Ladakh), northern Pakistan, Kashmir
 Transcaspian urial (Ovis vignei arkal): Ustjurt-Plateau (Turkmenistan, Uzbekistan, northern Iran) and western Kazakhstan
Blanford's urial or Baluchistan urial (Ovis vignei blanfordi): Pakistan (Balochistan)
Bukhara urial (Ovis vignei bochariensis): Uzbekistan, Tajikistan, Turkmenistan, Afghanistan

Afghan urial or Turkmenian sheep (Ovis vignei cycloceros): southern Turkmenistan, eastern Iran, Afghanistan, Pakistan (north Balochistan)
Punjab urial (Ovis vignei punjabiensis):  provincial animal of Punjab, Pakistan

Characteristics

Urial males have large horns, curling outwards from the top of the head turning in to end somewhere behind the head; females have shorter, compressed horns. The horns of the males are up to  long. The shoulder height of an adult male urial is between .

Distribution and habitat
The urial is native to montane areas in the Pamir Mountains, Hindu Kush and Himalayas up to an elevation of . It is distributed from northeastern Iran, Afghanistan, Turkmenistan, Tajikistan, Uzbekistan and southwestern Kazakhstan to northern Pakistan and Ladakh in northwestern India. It prefers grassland, open woodland and gentle slopes, but also inhabits cold arid zones with little vegetation.

Behaviour and ecology
The mating season begins in September. Rams select four or five ewes, which give birth to a lamb after a gestation of five months.

References

 Nowak R. M.: Walker's Mammals of the World, Sixth Edition. The Johns Hopkins University Press, Baltimore, London, 1999.
 Namgail, T., van Wieren, S.E., Mishra, C. & Prins, H.H.T. (2010). Multi-spatial co-distribution of the endangered Ladakh urial and blue sheep in the arid Trans-Himalayan Mountains. Journal of Arid Environments, 74:1162-1169.
 Lingen, H.: Großes Lexikon der Tiere. Lingen Verlag, Köln.
 Prater, S. H.: The Book of Indian Animals, Oxford University Press, 1971.
 Menon, V.: A Field Guide to Indian Mammals, Dorling Kindersley, India, 2003
 CITES Instruktion für den grenztierärztlichen Dienst
 Proposal about subspecies of Urial
 Yahya M. Musakhel et al. 2006: Identification of Biodiversity Hot Spots in Musakhel District balochistan Pakistan.

External links
 Images of asiatic wild sheep subspecies

Ovis
Mammals of Afghanistan
Mammals of Pakistan
Fauna of Iran
Fauna of Ladakh
Mammals of Central Asia
Mammals described in 1841
Taxa named by Edward Blyth

Urial


La alegoría de la Patria mexicana es uno de los símbolos nacionales menos conocidos en México, en parte debido a la presencia de otros símbolos nacionales como lo es la bandera, el escudo nacional, o incluso la Virgen de Guadalupe, considerada la patrona nacional de los mexicanos (de mayoría católica), quien por sí misma no es reconocida como una personificación nacional.

Origen
La Alegoría de la Patria Mexicana tiene su origen a principios de la guerra de independencia mexicana cuando un grabado impreso en un Préstamo patriótico a principios de 1808 en favor del Rey N. S. D. Fernando Séptimo y sus vasallos españoles representa a la vieja España y a la Nueva España como dos figuras soberanas, como dos países distintos que están al mismo nivel; dos mujeres unidas en la defensa de la corona de Fernando VII. Así, desde antes de que Miguel Hidalgo iniciara la lucha por la independencia en 1810, la imagen de la Patria soberana parece ser ya una realidad tangible; ya se puede ver.

Cuando Agustín de Iturbide proclama la independencia del Imperio Mexicano en 1821 y anuncia que éste será el "Imperio más opulento de la tierra", la imagen de la Patria liberada y las alegorías de la Patria opulenta, cuidando sus emblemas y riquezas, son utilizadas con fines de propaganda política por el Emperador y sus seguidores.

La Proclama que hace El Primer Jefe del Ejército Imperial de las tres garantías, á los españoles europeos habitantes de América —que se publica en 1821— reproduce un grabado titulado "La resurrección política de la América". Allí está representada la Patria mexicana, moribunda, recibiendo el auxilio de Iturbide que le tiende una mano mientras que con la otra ofrece la corona del Imperio Mexicano a un miembro de la casa de Borbón; el águila del Imperio Mexicano emprende el vuelo hacia un nuevo amanecer donde, entre los rayos del sol resplandeciente, está escrita la leyenda: "Todo Renace". Al pie de la imagen se lee esta Octava:
Qual cadáver la América yacía Inmóvil y sin vida se notaba; Ni arco, ni flechas, ni carcax tenía Y una dura cadena la enlazaba. Su águila hermosa parece que dormía Y ninguna esperanza le quedaba: Mas Yturbide le extendió su mano, Y revivió el Imperio Mexicano.

Años posteriores
En los años posteriores la imagen de la Alegoría patriótica mexicana es usada cuando se desata la lucha política entre republicanos y monarquistas en 1823, que termina con la disolución del Primer Imperio Mexicano y da paso a una época de inestabilidad en la que, incluso, se pierde más del 50% del territorio nacional a manos de los Estados Unidos, en la lucha entre federalistas y centralistas, entre la logia escocesa y la yorquina, la imagen de la Patria será utilizada por los bandos en pugna para reforzar la idea de que defienden el bien general de la nación (contra el otro bando).

Variaciones
La alegoría de la Patria Mexicana puede presentarse como una mujer criolla (como en la imagen presentada más arriba), así como también ha sido presentada como una mujer mestiza (bastante más acorde al físico de la mayor parte de los mexicanos). La variación a continuación presentada, se creó en 1962 a petición del presidente en turno, Adolfo López Mateos por el pintor jalisciense Jorge González Camarena. La modelo para la creación de esta obra fue una mujer de origen mixteco que trabajaba como mesera en un restaurante que frecuentaban pintores e intelectuales de la talla de Diego Rivera.

Personificaciones nacionales

Alegoría de la Patria Mexicana


Edgar Manuçaryan (Ermeni: Էդգար Մանուչարյան, 19 Ocak 1987, Erivan), Ermeni futbolcudur. Ermenistan millî futbol takımının tarihteki en yetenekli oyuncularından biri olarak kabul edilmektedir.

Futbola Ermenistan'ın Pyunik kulübünde başlamıştır. Bu takımda gösterdiği performansla büyük kulüplerin dikkatini çekmiştir. 18 yaşında Ajax takımına transfer olmuştur. 2009-2010 sezonunda kiralık olarak Haarlem ve AGOVV formaları giyen futbolcu, eski takımı Pyunik'te iki kez forma giymiştir.

4 Mart 2020'de Alashkert takımına geçmiş ve 2 Ağustos 2020'de futbolu bıraktığını açıklamıştır.

2004 yılından bu yana Ermenistan millî futbol takımının da formasını giyen Manucharyan, çıktığı 53 maçta 9 gol kaydetmiştir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1987 doğumlular
Erivan doğumlular
Ermeni futbolcular
Ermenistan millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
AFC Ajax futbolcuları
HFC Haarlem futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
Rusya'daki gurbetçi futbolcular
FK Ural futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga futbolcuları
Eerste Divisie futbolcuları

Edgar Manuçaryan


Samostan sv. Augustina, rimokatolički samostan redovnica Družbe Kćeri Božje ljubavi u Vitezu.

Izvori

Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini
Katolički samostani u Bosni i Hercegovini
Družba Kćeri Božje ljubavi
Vitez

Samostan sv. Augustina u Vitezu


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture de Tochigi au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatrième circonscription de la préfecture de Tochigi regroupe les villes d'Oyama et Mooka, l'ouest de Shimotsuke, la majeure partie de la ville de Tochigi et les districts de Haga et Shimotsuga.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatrième circonscription de la préfecture de Tochigi


Džamija Fethija, dio prirodno-graditeljske cjeline Starog Teočaka. Za razliku od ostataka tvrđave tj. utvrđenog grada, od kojeg je ostala samo stara oronula kula, džamija je obnovljena. Džamija je podno tvrđave, kao i nišani iz osmanskog perioda te osam kamenih granitnih kugli. Objekti čine prirodno-graditeljsku cjelinu odnosno povijesno područje jer su džamija, stari nišani i kamene kugle u podnožju srednjovjekovnog grada. Ostatci srednjovjekovnog grada trebaju hitnu sanaciju, jer su oštećeni i zapušteni. Kompleks je dosta neistražen. Predstavnici Zavoda za zaštitu i korištenje kulturno-povijesnog i prirodnog naslijeđa Tuzlanske županije podnijeli su 2016. godine peticiju za proglašenje prirodno-graditeljske cjeline Stari grad Teočak nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine. Prije rata bila je pod zaštitom države, od 1959. godine. Ni za tvrđavu ni za džamiju nema jasnih izvora kad je podignuta. Izvjesno je da je podignuta poslije gradnje tvrđave. Starija moderna historiografija držala se da je podignuta 1548. za vladavine sultana Bajazida II. Novija istraživanja donijela su neke podatke da je možda podignuta za vrijeme vladavine Mehmeda II. Fatiha 1451. godine, što je u oprjeci s podatcima koji su i danas na natpisu džamije da je ona sagrađena 1548.godine. Džamija je više puta obnavljana i u dobrom je stanju. Povremeno je u funkciji, zato što je podosta udaljena od naselja.
Kad su Osmanlije osvajale nove krajeve, napose gradove, običavali su pretvarati crkve u džamije. To su npr. napravili s crkvom u Beogradu 1521., pa s crkvom sv. Luke u Jajcu, sv. Petra u Livnu, sv. Barbare u Bihaću, sv. Ante u Bišću. Prenamijenjene crkve znale su dobiti ime Fethija (Osvojena), iz čega se izvodi zaključak da je ovdje nekad bila crkva.

U srpskoj agresiji preživjela je sve topničke napade i nije bila pogođena.

Izvori

Vanjske poveznice
Povjerenstvo za očuvanje nacionalnih spomenika BiH Džamija Fethija u Teočaku

Teočak
Džamije u Bosni i Hercegovini

Džamija Fethija u Teočaku


Boğaziçi, eski adıyla Çalkebir (Asıçal), Denizli'nin Baklan ilçesine bağlı bir mahalle. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun öncesinde köy statüsündeydi.

1989 yılına kadar Çal ilçesine bağlı kalmıştır. Selçuklu döneminden kalan cami halen sağlam olarak koruma altındadır. Baklan ovasında bulunan Çalkebir höyüğü Helenistik döneme aittir.

Kaynakça

Baklan'ın mahalleleri

Boğaziçi, Baklan


An Ornithocephalus torresii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar ngan Soto Arenas. An Ornithocephalus torresii in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus torresii


Komplians veya compliance

Birim basınç değişikliğinin sebep olduğu hacim değişikliğidir.
Formül: hacim değişimi/basınç değişimi.
İçi boş olan organların (örn: akciğer, damarlar) basınç hacim oranlarında kullanılır.

Komplians


Latva (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon des rives de l'Onega en république de Carélie.

Géographie
La municipalité de Latva est située le long de la rivière Jyvenjoki, à l'est de la voie ferrée de Mourmansk, à environ 60 kilomètres au sud de Petroskoi.

La municipalité de Latva est bordée au nord par Puujoki, à l'est par Šokšu, à l'ouest par Latva-Vetka et au nord-ouest par Uusikylä.
La majeure partie de la zone est forestière.

Suoju est arrosée par les rivieres Suojoki et Padas.
Ses lacs majeurs sont Ukšjärvi, Surmalahti (Surgubskoje), Kentjärvi, Lohmoijärvi et Urozero.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Galerie

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Raïon de Priaja

Village dans la république de Carélie
Raïon des rives de l'Onega

Latva (République de Carélie)


ذا كليفلاند شو (The Cleveland Show) هو برنامج رسوم متحركة ابتدأ عرضه في خريف 2009 , أمريكي من سيث ماك فارلن، متفرع من فاميلي قاي

تتركز الاحداث على الشخصية كليفلاند براون وعائلته حيث ينتقل من رود آيلاند لفرجينيا. عائلته المقدمة حديثاً تتكون من زوجته الجديدة، دونا, ابنتها ذات الخمسة عشراً عاماً, روبرتا، أبوه, فرانسيسكو ريكاردو دياز دي كوكا بف منديز هوافو برونكو رينتشيراز كارلوس خوليو ريفاس، وابنها ذو الخمسة أعوام، ريلو. كليفلاند الابن. أيضاً في العائلة لكنه الآن سمين و/أو ضخم تقريباً مثل كريس قريفن. جيران كليفلاند أيضاً يتضمنون عائلة من الدببة المتكلمة، زوج من المتعصبين (Red Neck), وعائلة بريطانية.

مراجع

وصلات خارجية

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج شبكة فوكس التلفزيونية
سيتكومات رسوم متحركة أمريكية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في فرجينيا
عروض رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية تتميز بشخصيات مجسمة
فاميلي غاي
مسلسلات أمريكية انتهت في 2013
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات تلفزيونية رسوم متحركة عن مينيسوتا توينس
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية سوداء كوميدية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية كوميدية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية من ابتكار سيث ماكفارلن
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون تونتيث سينتشوري فوكس
مسلسلات تلفزيونية هجائية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات رسوم متحركة
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار في عقد 2010
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كوميدية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية كوميدية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات رسوم متحركة كوميدية تلفزيونية أمريكية للكبار
مسلسلات مغامرات رسوم متحركة تلفزيونية أمريكية للكبار

ذا كليفلاند شو


مركز التراث الفلسطيني مركز ثقافي فلسطيني يقع في بيت لحم. تأسس في عام 1991 على يد مها السقا. يحوي المركز العديد من معروضات الأزياء الفلسطينية، الثقافة، التاريخ والفلكلور الفلسطيني.

انظر أيضًا
 قصر مرقص نصار
 كوفية فلسطينية

مراجع
 مركز التراث الفلسطيني

ثقافة فلسطينية
تراث بلاد الشام الشعبي
مبان ومنشآت في بيت لحم
مراكز ثقافية فلسطينية
معالم بيت لحم
ملابس فلسطينية
مواقع جذب سياحي في فلسطين
تأسيسات سنة 1991 في فلسطين

مركز التراث الفلسطيني


ألبيرتو بالوسكي ، (كياري بمقاطعة بريشا، 4 يناير 1990) لاعب كرة قدم إيطالي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي شباب إيه سي ميلان. وفي عام 2007 انضم إلى الفريق الأول. وقد باع الميلان نصف ملكيته لنادي بارما في صيف 2008.
لعب لبارما لمدة موسمين ثم انتقل في يناير 2011 إلى نادي جنوى وهو يلعب معهم إلى الآن .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيطاليون مغتربون في ويلز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أتالانتا
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بارما
لاعبو جنوى
لاعبو سيينا
لاعبو كالياري
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي سبال
لاعبو نادي سوانزي سيتي
مهاجمو كرة قدم رجالية
بالوسكي

ألبيرتو بالوسكي


A service module (also known as an equipment module or instrument compartment) is a component of a crewed space capsule containing a variety of support systems used for spacecraft operations.  Usually located in the uninhabited area of the spacecraft, the service module serves a storehouse of critical subsystems and supplies for the mission such as electrical systems, environmental control, and propellant tanks. The service module is jettisoned upon the completion of the mission, and usually burns up during atmospheric reentry.

The Russian phrase for service module for the Soyuz spacecraft is sometimes more directly translated "Instrument-Assembly Compartment".  This comes from the design feature of having the guidance and other computer systems in a separate pressure chamber (the instruments) from the rocket engines, their propellant tanks, and the life support tanks (from the German Aggregat, which gets translated "assembly").  The Russians use the term "module" (модуль) primarily in regards to elements of a modular space station, e.g. the Zvezda Service Module.

Design
Depending upon the spacecraft architecture and system design, a typical service module usually contain the following:
 Fuel cells, solar panels, or batteries to provide electrical power to the spacecraft (batteries are also used in the crew capsule)
 Liquid hydrogen (LH2) and liquid oxygen (LOX) for fuel cell operation and water production, with LOX also being used to provide breathing oxygen for the crew.
 Pressurized helium or nitrogen to force consumables and fuel from source tanks to their destinations.
 Guidance computer systems and related sensors
 Fuel and oxidizer for reaction control and propulsion systems.
 Thermal control systems for proper heating and cooling of above systems.

While this would be used for a "baseline" service module, a service module may also be modified for additional functions.  An example would be the equipment module on Gemini 9, when it was modified to carry the U.S. Air Force-developed astronaut maneuvering unit that would have been tested by astronaut Eugene Cernan, but was cancelled when his spacesuit overheated, causing his visor to fog up.  But the best example would be the final three Apollo missions, in which the J-series service modules included scientific instrument module (SIM) bays that took pictures and other readouts in lunar orbit.  In addition to the film cameras, similar to those used on the Lunar Orbiter spacecraft and requiring the Command Module Pilot to perform a deep-space EVA during the return trip, two of the SIM bays, on Apollos 15 and 16, also launched a lunar "subsatellite" before the astronauts performed the Trans-Earth Injection burn with the onboard service propulsion system.

A unique inhabitable variation of the service module concept is the Functional Cargo Block developed for the Soviet TKS Transport Supply Spacecraft. In addition to full functionality of a service module, it featured a sizeable pressurized cargo bay, and a docking port – as opposed to its conventional location on the front of the re-entry capsule, which in case of the TKS instead possessed its own downscaled service module with de-orbiting thrusters – allowing the FGB to remain docked as an extension of the space station.

Operating service modules

Zvezda (ISS module)

The Zvezda Service Module, is a module of the International Space Station (ISS). It was the third module launched to the station, and provides all of the station's life support systems, some of which are supplemented in the US Orbital Segment (USOS), as well as living quarters for two crew members. It is the structural and functional center of the Russian Orbital Segment (ROS), which is the Russian part of the ISS. Crew assemble here to deal with emergencies on the station. Zvezda was launched on a Proton launch vehicle on 12 July 2000, and docked with the Zarya module on 26 July 2000.

Soyuz service module

At the back of the Soyuz spacecraft is the Service Module. It has a pressurized container shaped like a bulging can (instrumentation compartment, priborniy otsek) that contains systems for temperature control, electric power supply, long-range radio communications, radio telemetry, and instruments for orientation and control. A non-pressurized part of the Service Module (propulsion compartment, agregatniy otsek) contains the main engine and a liquid-fuelled propulsion system for maneuvering in orbit and initiating the descent back to Earth. Outside the Service Module are the sensors for the orientation system and the solar array, which is oriented towards the Sun by rotating the ship.

Shenzhou service module

The aft service module of the Shenzhou spacecraft contains life support and other equipment required for the functioning of Shenzhou. Two pairs of solar panels, one pair on the service module and the other pair on the orbital module, have a total area of over 40 m2 (430 ft²), indicating average electrical power over 1.5 kW.

European Service Module (Orion)

The European Service Module is the service module component of the Orion spacecraft, serving as its primary power and propulsion component until it is discarded at the end of each mission. The service module supports the crew module from launch through separation prior to reentry. It provides in-space propulsion capability for orbital transfer, attitude control, and high altitude ascent aborts. It provides the water and oxygen needed for a habitable environment, generates and stores electrical power, and maintains the temperature of the vehicle's systems and components. This module can also transport unpressurized cargo and scientific payloads.

List of past service modules

Retired
  Vostok equipment module
  Voskhod equipment module
  Gemini equipment module
  Apollo Service Module
  Apollo Lunar Module descent stage

Canceled
  CSTS service module (canceled)
  Kliper service module (canceled)
  Hermes resource module (canceled)

See also
 Orbital module
 Reentry capsule
 Command module (disambiguation)
 Space capsule

References

Spacecraft components

Service module


Because I Said So is a 2002 Canadian talk show television series hosted by former lawyer, stand-up comedian, and actress Maggie Cassella.

Plot summary

 Maggie Cassella hosts celebrities who talk about the worst aspects of the entertainment industry.

External links

2000s Canadian television talk shows
OutTV (Canadian TV channel) original programming
2000s Canadian LGBT-related television series

Because I Said So (TV series)


Gara Vințu de Jos este o gară care deservește municipiul Vințu de Jos, județul Alba, România. Imediat la est de gară se află un important nod feroviar cu direcții spre Sibiu, Alba-Iulia și Deva.

Vințu de Jos

Gara Vințu de Jos


Petar Keglević (II.) (1478. – 1554.), hrvatski ban
 Petar Keglević (V.), (1603. – 1665.), hrvatski vojskovođa i ljetopisac
 Petar Keglević (VII.), (1660. – 1724.), hrvatski grof, namjesnik i vojni zapovjednik
 Petar Keglević (VIII.), (1722. – 1749.), hrvatski grof i veliki župan

Petar Keglević (razdvojba)


هنا قائمة بالبلديات في منطقة كانتابريا شمال إسبانيا، والمصنفة أيضاً على أنها مقاطعة.

بلديات إسبانيا حسب الإقليم
بلديات كانتابريا
قوائم بلدية في إسبانيا

قائمة البلديات في كانتابريا


Salix acmophylla es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa del Suroeste de Asia.

Descripción
Es un arbusto  o pequeño árbol con ramas glabras irregulares, principalmente con grietas verticales, las ramas jóvenes pilosas. Las hojas miden de 5-16 cm de largo, y de 7 a 20 mm de ancho, son lanceoladas lineares, agudas, acuminadas, enteras o serruladas, verdes y glabras por el haz, y el envés pálido y sedoso cuando es joven. Pecíolo 2.5-9 mm de largo. Estípulas diminutas. Las flores aparecen después de las hojas. El amento femenino de 1,5-4 (5) cm de largo, con pedúnculo de 8-12 mm de largo, raquis velloso. Brácteas 1.5-2 mm de largo, ovadas u oblongas, las anteras de color amarillo pálido. El fruto es una cápsula ovoide, 3-5.5 mm, glabra.

Distribución
Se encuentra en Turquía, Siria, Israel, el Sinaí, Irak, Irán, Afganistán, Pakistán, Cachemira, India y Asia Central.

Propiedades
La corteza es descrita como un febrífugo.

Taxonomía
Salix acmophylla fue descrita por Pierre Edmond Boissier y publicado en Diagnoses plantarum orientalium novarum, ser. 1, 7: 98. 1846.
EtimologíaSalix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.acmophylla: epíteto latino que significa "con hojas en lo alto".
Sinonimia
 Salix daviesii Boiss.
 Salix persica'' Boiss

Referencias

Enlaces externos

Plantas medicinales
acmophylla
Flora del Sureste Asiático
Plantas descritas en 1846
Plantas descritas por Boissier

Salix acmophylla


Der Entenfang ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Sarstedt und den Gemeinden Giesen und Nordstemmen im Landkreis Hildesheim.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 145 ist 18,5 Hektar groß. Es liegt südlich von Sarstedt inmitten landwirtschaftlicher Nutzflächen. Das aus zwei Teilflächen bestehende Naturschutzgebiet stellt zwei vernässte Senken mit Teichen unter Schutz, die von Grünland und um die Teiche von Verlandungszonen mit Röhricht und Gehölzgruppen geprägt sind.

Eine durch die Naturschutzgebiete verlaufende Industriebahn zu einem ehemaligen Kaliwerk ist mittlerweile abgebaut worden.

Das Gebiet steht seit dem 8. März 1990 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Hildesheim.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Hildesheim
Geographie (Sarstedt)
Geographie (Giesen)
Geographie (Nordstemmen)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Entenfang (bei Giesen)


Satelit za promatranje Zemlje je umjetni satelit posebno projektiran za promatranje Zemlje iz orbite, slično špijunskim satelitima ali za razliku od njih nakana mu je za nevojne svrhe kao što je promatranje prirodnog okoliša, meteorologija, radi izrade zemljovida i tako dalje.
Prvva pojava satelitskog daljinskog senzoriranja može se datirati na lansiranje prvog umjetnog satelita, Sputnjika 1, koji je SSSR lansirao 4. listopada 1957. godine. Sputnjik 1 je poslao natrag radijske signale, koje su znanstvenici rabili za proučavati ionosferu.
NASA je lansirala prvi američki satelit Explorer 1 31. siječnja 1958. godine. Informacije koje je poslao natrag sa svog detektora radijacije dovela je do otkrića Zemljinih Van Allenovih pojasa zračenja.
Svemirska letjelica TIROS-1, lansirana 1. travnja 1960. kao dio Nasina programa TIROSa (Television Infrared Observation Satellite), poslala je natrag na Zemlju prve televizijske snimke struktura vremenskih prilika snimljenih iz svemira.
2008. godine bilo je u Zemljinoj orbiti više od 150 satelita za promatranje Zemlje, snimajući podatke i aktivnim i pasivnim senzorima i prikupljajući više od 10 terabita podataka dnevno.

Izvori

Umjetni sateliti

Satelit za promatranje Zemlje


Le terme « inaliénabilité » peut faire référence à :
 le principe d'inaliénabilité ;
 l'inaliénabilité du domaine royal.

Voir aussi

Inaliénabilité


كجويه  بالفارسية (گچویه) قرية كبيرة عامرة تـتبع بلدة جناح (بالفارسية: بخش جناح ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب غرب إيران. إحدى قرى « اقليم فرامرزان» العامرة.

حدود قرية كجويه

حدود قرية كجويه: من الشمال نهر مهران، ومن الجنوب «جبل گچویه» و«جبل داربست»، من الغرب قرية كمشك ومن الشرق تنتهي بقرية داربست.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (891) نسمة تشكل (174) عائلة، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية. وکجويه قرية عامرة، بها المرافق العامة كشبكة المياه والكهرباء والهاتف والبريد، وكذلك بها المؤسسات الحكومية كالمدارس، والبنوك وإلى آخره. بها ثلاثة مساجد، وعدد كبير من البرك لحفظ مياه الأمطار، كذلك بها حلقة من الأفلاج القديمة، وحوالي 5000 نخلة مثمرة، وأراضي شاسعة لزراعة القمح والشعير، وبعض الآبار الارتوازية القديمة.

أعلام
 عبد الرحمن فرامرزي

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة جناح
مدن إيران

كجويه


5051 Ralph este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5051 Ralph este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Brorfelde de Poul Jensen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1984
Centura de asteroizi

5051 Ralph


Rhythms of Resistance, sometimes abbreviated to RoR, is a network of percussion bands that play at demonstrations and direct actions that fall within the broad definition of 'anti-capitalist'. Since RoR London was formed in 2000, similar groups have arisen around the world; while not all such bands use the Rhythms of Resistance name, they generally share the same ideology, described on the RoR website:

 We are a transnational anti-hierarchical anticapitalist, antisexist and antiracist network fighting for social and ecological justice.
 We are activists using tactical frivolity as a form of political action to confront any system of domination.
 We also directly support everybody experiencing or struggling against exploitation, discrimination and oppression, without compromising our principles.
 Our tactics include drumming and dancing inspired by samba and carnival.
 We reject any false opposition between militancy and creative forms of resistance.
 Even if we are different bands operating in a decentralized fashion, we aim to maximise participation in our collective process.
 We are an open network to any people who share our principles.
 Come with us! We have everything to play for!

The RoR bands are often referred to as the "samba bands", although many bands incorporate instruments and rhythms from outside of the samba genre.

RoR has similarities to the Afro Bloc parading drum bands that emerged in the mid 1970s in Salvador da Bahia in Brazil.  Bands such as Ilê Aiyê and Olodum formed as a political expression of black awareness, resisting economic exclusion. Coming out of some impoverished urban communities, Afro blocs became a mobilising focus on picket lines and marches.

Rhythms of Resistance formed as part of the UK Earth First action against the International Monetary Fund/World Bank meeting in Prague in September 2000. A Pink and Silver carnival bloc, focused around a fifty-five piece band, detached itself from a march of 67,000 and outmaneuvered police resources defending the IMF annual summit. The protests also included a black bloc and a group from the Italian Ya Basta movement, and led to the shutting down of the summit.

Following this event, similar groups formed elsewhere making use of the same tactics. The Amsterdam band formed in for the Rising Tide Actions against the Cop6 Climate Conference in November 2000 and joined together with ten drummers from Rhythms of Resistance to form a sixty-five piece band. Rhythms of Resistance groups can now be found across Europe and in North America.

References

External links
 Website of the network Rhythms of Resistance
 Player for the tunes

Musical advocacy groups
Organizations established in 2000
Anti-globalization organizations

Rhythms of Resistance


Kurland may refer to:

People

Abraham Kurland (1912-1999), Danish Olympic medalist in wrestling
Ben Kurland, American actor
Bob Kurland, American basketball center
Cys Kurland, South African footballer
Gilbert Kurland, American sound engineer and production manager
Justine Kurland, American fine art photographer
Lynn Kurland, American author
Michael Kurland, American author
Peter Kurland, American motion picture sound mixer
Sheldon Kurland, American violinist and musical arranger

Places
Courland (German: Kurland), a region of Latvia
Curland, a village and civil parish in Somerset, England
Duchy of Courland and Semigallia, a former duchy in the Baltic region
Kurland, Norway, village in Akershus, Norway

See also
Courland (disambiguation)

Kurland


Claude-Odon Reure (* 13. Dezember 1848 in Saint-Martin-d'Estréaux, Département Loire; † 1923) war ein französischer Latinist, Romanist und Literaturwissenschaftler.

Leben
Der Abbé (später Chanoine) Reure schloss 1874 in Lyon sein Theologiestudium ab und wurde Lehrer an der  École des Chartreux im Lyoner Stadtteil La Croix-Rousse. 1890 wurde er an der Universität Aix-en-Provence mit den beiden Dissertationen Les Gens de lettres et leurs protecteurs à Rome (Paris 1891), sowie De Scriptorum ac litteratorum hominum cum romanis imperatoribus inimicitiis  (Paris 1891) promoviert und wurde Professor für lateinische Literatur an der Katholischen Universität Lyon.

Reure war der Lehrer von Hugues Vaganay.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Histoire de la littérature latine, Paris 1884, 4. Aufl. 1895
 Histoire du château et des seigneurs de Châteaumorand, Roanne 1888
 Histoire du château et des seigneurs de Lalière, Roanne 1893
 La Vie et les oeuvres de Honoré d'Urfé, Paris 1910
 Bibliothèque des écrivains foréziens jusqu'en 1835, 3 Bde., Montbrison 1914–1919

Literatur
 Bibliographie du chanoine O. C. Reure, in: Bulletin de La Diana [Société historique et archéologique du Forez]  21, 1923, S. 299–304

Weblinks

 http://catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb106546496/PUBLIC
 http://cths.fr/an/prosopo.php?id=107540
 http://www.ewiranda.org (Verzeichnis der regionalgeschichtlichen Schriften)

Altphilologe (19. Jahrhundert)
Altphilologe (20. Jahrhundert)
Romanist
Hochschullehrer (Katholische Universität Lyon)
Römisch-katholischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1848
Gestorben 1923
Mann

Claude-Odon Reure


Skinwalker Ranch, manje poznat i kao ranč Sherman, imanje je od približno 512 akara (207 ha), smješteno jugoistočno od Ballarda, u američkoj državi Utah, koje je poznato kao mjesto raznih paranormalnih aktivnosti, NLO-ima, i portalima u druge svjetove. Ime mu je preuzeto iz legende o kožohodačima (na navaho jeziku yee naaldlooshii) iz  legende Navaho Indijanaca o osvetoljubivim šamanima koji su navodno prokleli pleme Ute.

Izvješća o NLO-ima u bazenu Uintah objavljena su 1970-ih. Tvrdnje oko događaja na ranču prvi put su se pojavile 1996. u Salt Lake Cityju, država Utah, u Deseret News, a kasnije u alternativnom tjedniku Las Vegas Mercury kao niz članaka istraživačkog novinara Georgea Knappa. Ove rane priče detaljno su iznosile tvrdnje obitelji koja je navodno doživjela neobjašnjive i zastrašujuće događaje nakon što je kupila i zauzela nekretninu.

Godine 2005. Colm Kelleher i koautor George Knapp objavili su knjigu u kojoj opisuju ranč koji je kupio Nacionalni institut za znanost o otkrićima (NIDSci) za proučavanje viđenja NLO-a, bića nalik bigfootu, krugova u žitu, svjetleće kugle i aktivnost poltergeista koju su prijavili njegovi bivši vlasnici.

Ranč, smješten u zapadnom okrugu Uintah koji graniči s indijanskim rezervatom Uintah and Ouray, popularno je nazvan NLO ranč zbog 50-godišnje povijesti čudnih događaja koji su se tamo navodno dogodili. Prema Kelleheru i Knappu, vidjeli su ili istražili dokaze o blizu 100 incidenata koji uključuju nestanak i osakaćenu stoku, viđenja neidentificiranih letećih objekata ili kugli, velikih životinja s prodornim crvenim očima za koje kažu da su bile neozlijeđene kad su ih pogodili meci i nevidljive objekte koji emitiraju destruktivna magnetska polja. Među onima koji su bili uključeni bio je umirovljeni pukovnik američke vojske John B. Alexander, koji je okarakterizirao NIDSci napor kao pokušaj da se dobiju čvrsti podaci koristeći "standardni znanstveni pristup". Međutim, istražitelji su priznali "teškoće pri dobivanju dokaza u skladu sa znanstvenom publikacijom".,

Sakaćenje stoke već je desetljećima dio folklora okolnih područja. Kada je osnivač NIDSci Robert Bigelow kupio ranč za 200.000 dolara, to je navodno bio rezultat toga što su ga uvjerile priče o sakaćenjima, koje su uključivale priče o čudnim svjetlima i neobičnim dojmovima na travi i tlu koje je ispričala obitelj bivšeg vlasnika ranča Terry Sherman.

Godine 2016. Bigelow je prodao ranč Skinwalker tvrtki Adamantium Real Estate LLC. Nakon ove kupnje, ceste koje vode do ranča bile su blokirane, perimetar je bio čuvan kamerama i bodljikavom žicom, a postavljeni su znakovi koji su imali za cilj spriječiti ljude da priđu ranču.

Adamantium Real Estate, LLC, društvo s ograničenom odgovornošću iz Delawarea sa sjedištem u Salt Lake Cityju, Utah, podnijelo je zahtjev za zaštitni znak u SAD-u za uslužni znak "Skinwalker Ranch" 15. veljače 2017. te je odobreno i registrirano 14. travnja 2020., s oznakom primjenjivom na "pružanje rekreacijskih sadržaja; usluge zabave, stvaranje, razvoj, proizvodnju i distribuciju multimedijskog sadržaja, internetskog sadržaja, filmskih slika i televizijskih emisija."  Dodatnu prijavu zaštitnog znaka za proširenje upotrebe na "šalice i krigle, košulje i majice kratkih rukava, sportske kape i šešire" podnio je Adamantium Real Estate, LLC 21. lipnja 2021., a odobren je i registriran 12. srpnja 2022.

U ožujku 2020. Brandon Fugal, 46, nekretninski tajkun iz Utaha, objavio je vlasništvo nad rančem. Godine 2022. Fugal je najavio partnerstvo s muzejskim institutom Hutchings u Lehiju, Utah, s ciljem "boljeg razumijevanja okoliša i povijesnog značaja" ranča.

Vlasnici
 1934 – 1994 – Kenneth i Edith Myers
 1994 – 1996 – Terry i Gwen Sherman
 1996 – 2016 – Robert Bigelow
 2016 – danas – Brandon Fugal, via Adamantium Real Estate LLC

Izvori

Paranormalno
Utah

Skinwalker Ranch


George Adolphus Schott (également appelé George Augustus Schott) ( - ) est un mathématicien britannique. Il est surtout connu pour avoir développé la théorie complète du rayonnement des électrons voyageant à une vitesse proche de la vitesse de la lumière.

Biographie
Né à Bradford de parents allemands, il poursuit ses études à la  et étudie ensuite au Trinity College de Cambridge, où il obtient son baccalauréat ès arts en 1890. Après avoir obtenu son doctorat en sciences, il devient maître de conférences auprès de D.M. Lewis au département de physique. Après un congé d'un an, au cours duquel il voyage en Allemagne, il devient professeur de mathématiques appliquées à l'université d'Aberystwyth, où il passe le reste de sa carrière. En 1910, il devient président du département de mathématiques appliquées et enfin vice-président du college.

Au cours de ses premières années à Aberystwyth, il publie son ouvrage classique sur le rayonnement électromagnétique, qui fait suite aux travaux établis par Alfred-Marie Liénard. Ce n'est qu'en 1947 que la lumière bleue observée à proximité des accélérateurs de particules synchrotron, appelée « rayonnement synchrotron », est reconnue comme le rayonnement prédit par Schott. En 1909, il reçoit le prix Adams et en 1922 devient membre de la Royal Society .

Schott reste l'un des derniers scientifiques « anti-quantiques » respectables, s'opposant au formalisme quantique introduit par Niels Bohr. En 1933, il publie la  d'une sphère chargée vacillante.

Publications
On the Reflexion and Refraction of Light (1894)
Electromagnetic radiation: And the mechanical reactions arising from it (1912)

Références

Liens externes

Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Membre de la Royal Society
Physicien britannique
Mathématicien britannique du XXe siècle
Décès en juillet 1937
Naissance en janvier 1868
Lauréat du prix Adams
Décès à 69 ans

George Schott


René Descartes ( veya ; ; Latinceleştirilmiş: Renatus  Cartesius; 31 Mart 1596 –  11 Şubat 1650), bir Fransız filozof, matematikçi ve bilim insanıydı. Daha önce birbirinden ayrı olan geometri ve cebir alanlarını birleştirerek analitik geometriyi icat etti. İlk olarak Nassaulu Maurice'in Hollanda Devlet Ordusu'nda ve bir Stadhouder olarak Birleşik Hollanda Cumhuriyeti'nde hizmet veren Descartes, çalışma hayatının büyük bir bölümünü Hollanda Cumhuriyeti'nde geçirdi. Hollanda Altın Çağı'nın en dikkate değer entelektüel şahsiyetlerinden biri olan Descartes ayrıca modern felsefenin kurucularından biri olarak kabul edilir.

Descartes'ın felsefesinin birçok unsurunun, geç Aristotelesçilik, 16. yüzyılın yeniden canlanan Stoacılık veya Augustine gibi daha önceki filozoflarda emsalleri vardır. Doğa felsefesi'nde, ekoller'den iki ana noktada ayrıldı: birincisi, cismani töz'ün madde ve biçime ayrılmasını reddetti; ikinci olarak, doğal fenomenleri açıklamada ilahi veya doğal nihai amaçlar'a yapılan herhangi bir çağrıyı reddetti. Teolojisinde Tanrı'nın yaratma eylemi'nin mutlak özgürlüğünde ısrar eder. Önceki filozofların otoritesini kabul etmeyi reddeden Descartes, görüşlerini sıklıkla kendinden önceki filozoflardan ayırır. Duygular üzerine bir erken modern bir inceleme olan Ruhun Tutkularının açılış bölümünde, Descartes, bu konuda "sanki daha önce bu konularda kimse yazmamış gibi" yazacağını iddia edecek kadar ileri gider. En iyi bilinen felsefi ifadesi "" ("Düşünüyorum, öyleyse varım", ; ), Yöntem Üzerine Söylem (1637; Fransızca ve Latince) ve Felsefenin İlkelerinde (1644, Latince).

Descartes sıklıkla modern felsefenin babası olarak anılır ve 17. yüzyılda epistemoloji'ye verilen artan ilgiden büyük ölçüde sorumlu olarak görülür. Daha sonra Spinoza ve Leibniz tarafından savunulan 17. yüzyıl kıtasal rasyonalizminin temellerini attı ve daha sonra Hobbes, Locke, Berkeley ve Hume'dan oluşan ampirist düşünce okuluna karşı çıktı. 17. yüzyıl Hollanda Cumhuriyeti'nde, erken modern rasyonalizmin yükselişi -tarihte ilk kez kendi başına oldukça sistematik bir felsefe okulu olarak- genel olarak modern Batı düşüncesi üzerinde muazzam ve derin bir etki yarattı. Descartes'ın (yetişkin yaşamının çoğunu geçirmiş ve tüm önemli yapıtlarını Hollanda'nın Birleşik Eyaletleri'nde yazmıştır) ve Spinoza'nın iki etkili rasyonalist felsefi sistemi - Kartezyencilik ve Spinozizm. "Akıl Çağı"na adını ve tarihteki yerini verenler, Descartes, Spinoza ve Leibniz gibi 17. yüzyıl baş rasyonalistleriydi. Leibniz, Spinoza ve Descartes felsefenin yanı sıra matematikte de çok bilgiliydiler ve Descartes ve Leibniz bilime de büyük katkıda bulundular.

Descartes'ın İlk Felsefe Üzerine Meditasyonlar (Meditations on First Philosophy) (1641) çoğu üniversitenin felsefe bölümünde standart bir metin olmaya devam ediyor. Descartes'ın matematikteki etkisi de aynı derecede belirgindir; Kartezyen koordinat sistemi onun adıyla anılır. Sonsuz küçük hesap ve analiz'in keşfinde kullanılan cebir ve geometri arasındaki köprü olan analitik geometri'nin babası olarak kabul edilir. Descartes aynı zamanda Bilimsel Devrim'deki (Scientific Revolution) kilit şahsiyetlerden biriydi.

Hayatı

İlk yılları

René Descartes, La Haye en Touraine, Touraine Eyaleti (şimdi Descartes, Indre-et-Loire), Fransa'da, 31 Mart 1596'da doğdu. Annesi Jeanne Brochard, onu doğurduktan kısa bir süre sonra öldü ve bu yüzden onun da hayatta kalması beklenmiyordu. Descartes'ın babası Joachim, Rennes'deki Brittany Parlementosu üyesiydi. René, büyükannesi ve büyük amcası ile birlikte yaşıyordu. Descartes ailesi Roma Katolik olmasına rağmen, Poitou bölgesi Protestan Huguenotlar tarafından kontrol ediliyordu. 1607'de, kırılgan sağlığı nedeniyle geç bir tarihte, La Flèche'deki Cizvit Collège Royal Henry-Le-Grand'a girdi ve burada Galileo'un çalışmaları dahil olmak üzere matematik ve fizikle tanıştı. 1614'te mezun olduktan sonra iki yıl (1615-1616) Poitiers Üniversitesi'nde okudu ve Kilise ve medeni hukuk alanlarında Baccalauréat ve Lisans derecesi kazandı. 1616'da, babasının istekleri doğrultusunda avukat olması gerektiğini söyledi. Oradan Paris'e taşındı.

 Yöntem Üzerine Söylemde (Discourse on the Method) Descartes şunları hatırlıyor:

Descartes, 1618'de profesyonel bir askeri subay olma tutkusuna uygun olarak paralı asker olarak Breda'daki Maurice of Nassau komutasındaki Protestan Hollanda Devletleri Ordusuna katıldı ve Simon Stevin tarafından kurulan askeri mühendislik dalı ile ilgili resmi bir çalışma yaptı. Bu nedenle Descartes, matematik bilgisini ilerletmek için Breda'dan çok teşvik aldı. Bu şekilde, kendisi için Müzik Özeti (Compendium of Music) (1618'de yazılmış, 1650'de yayınlanmış) adlı eseri yazdığı Dordrecht okulunun müdürü Isaac Beeckman ile tanıştı. Birlikte serbest düşüş, zincir eğrisi, konik kesitler ve akışkan statiği üzerinde çalıştılar. Her ikisi de matematik ve fiziği tamamen birbirine bağlayan bir yöntem yaratmanın gerekli olduğuna inanıyordu.

Descartes, 1619'dan beri Bavyera Katolik Dükü Maximilian'ın hizmetindeyken, Kasım 1620'de Prag yakınlarındaki Beyaz Dağ Savaşı'nda hazır bulundu.

Rüyalar
Adrien Baillet'e göre, 10-11 Kasım 1619 gecesi (Aziz Martin Günü), Neuburg an der Donau'da görev yaparken, soğuktan korunmak için Descartes kendini "fırın" (muhtemelen bir horoz sobası) olan bir odaya kapattı. İçerideyken üç rüya gördü ve ilahi bir ruhun kendisine yeni bir felsefe gösterdiğine inanıyordu. Bununla birlikte, Descartes'ın ikinci rüyası olarak kabul ettiği şeyin aslında bir patlayan kafa sendromu (EHS-Exploding Head Syndrome) bölümü olması muhtemeldir. Çıktıktan sonra analitik geometri ve matematiksel yöntemi felsefeye uygulama fikrini formüle etmişti. Bu vizyonlardan, bilim arayışının, onun için gerçek bilgeliğin arayışı ve hayatının çalışmalarının merkezi bir parçası olduğu kanıtlanacaktı. Descartes ayrıca tüm doğruların birbiriyle bağlantılı olduğunu çok net bir şekilde gördü, böylece temel bir doğru bulmak ve mantıkla ilerlemek tüm bilime yol açacaktı. Descartes bu temel gerçeği çok yakın bir süre sonra ünlü "Düşünüyorum, öyleyse varım" ile keşfetti.

Fransa
1620'de Descartes ordudan ayrıldı. Loreto'daki Basilica della Santa Casa'yı ziyaret etti, ardından Fransa'ya dönmeden önce çeşitli ülkeleri ziyaret etti ve sonraki birkaç yıl boyunca Paris'te zaman geçirdi. Yöntem üzerine ilk makalesini orada yazdı: Regulae ad Directionem Ingenii (Zihnin Yönü için Kurallar, Rules for the Direction of the Mind). 1623'te La Haye'ye geldi ve hayatının geri kalanında rahat bir gelir sağlayan tahviller'e yatırım yapmak için tüm mülkünü sattı. Descartes, 1627'de Kardinal Richelieu tarafından La Rochelle Kuşatması'nda hazır bulundu. Aynı yılın sonbaharında, Mersenne ve diğer birçok bilginle birlikte simyacı Nicolas de Villiers, Sieur de Chandoux'nun ilkeleri üzerine verdiği bir konferansı dinlemek için geldiği papalığa ait nuncio Guidi di Bagno'nun evinde, sözde yeni bir felsefenin ilkeleri üzerine, Kardinal Bérulle, Engizisyon'un ulaşamayacağı bir yerde yeni felsefesinin bir açıklamasını yazmasını istedi.

Hollanda

Descartes, 1628'de Hollanda Cumhuriyeti'ne döndü. Nisan 1629'da Franeker Üniversitesi'ne katıldı, Adriaan Metius danışmanlığında çalıştı, ya Katolik bir aileyle yaşadı ya da Sjaerdemaslot kiraladı. Ertesi yıl, "Poitevin" adı altında, hem onu Pappus altıgen teoremi ile yüzleştiren Jacobus Golius ile matematik çalışmak için hem de Martin Hortensius ile astronomi çalışmak için Leiden Üniversitesi'ne kaydoldu. Ekim 1630'da, bazı fikirlerini intihal etmekle suçladığı Beeckman ile arası açıldı. Amsterdam'da, 1635'te Deventer'de doğan bir kızı Francine olan Helena Jans van der Strom adında bir hizmetçi kızla ilişkisi vardı. Kızı 5 yaşında kızıl hastalığından öldü.

Zamanın birçok ahlakçısının aksine, Descartes tutkuları küçümsemedi, aksine onları savundu; Francine'in 1640'taki ölümüne ağladı. Jason Porterfield'ın yakın tarihli bir biyografisine göre, "Descartes, insanın kendine adam olduğunu kanıtlamak için gözyaşlarından kaçınması gerektiğine inanmadığını söyledi." Russell Shorto, babalık ve bir çocuğu kaybetme deneyiminin Descartes'ın çalışmasında bir dönüm noktası oluşturduğunu ve odak noktasını tıptan evrensel cevaplar arayışına çevirdiğini düşünüyor.

Sık sık yapılan hareketlere rağmen, tüm önemli çalışmalarını Hollanda'da 20 yılı aşkın bir süre boyunca yazdı ve matematik ve felsefede bir devrim başlattı. 1633'te Galileo İtalyan Engizisyonu tarafından mahkûm edildi ve Descartes, önceki dört yıllık eseri olan Dünya Üzerine İnceleme (Treatise on the World) adlı çalışmasını yayınlama planlarından vazgeçti. Yine de, 1637'de bu çalışmanın bazı bölümlerini üç makale halinde yayınladı: Les Météores (Meteorlar), "La Dioptrique" (Dioptrics) ve La Géométrie (Geometri), öncesinde ünlü Discours de la méthode (Yöntem Üzerine Söylem). İçinde Descartes, bilgimizin sağlam bir temele dayanmasını sağlamayı amaçlayan dört düşünce kuralı ortaya koymaktadır:

La Géométriede Descartes Pierre de Fermat ile yaptığı keşiflerden yararlandı, bunu yapabildi çünkü Loci'ye Giriş (Introduction to Loci) adlı makalesi ölümünden sonra 1679'da yayınlandı. Bu daha sonra Kartezyen Geometri olarak tanındı.

Descartes, hayatının geri kalanında hem matematik hem de felsefe ile ilgili eserler yayınlamaya devam etti. 1641'de Latince yazılmış ve böylece bilginlere hitap eden Meditationes de Prima Philosophia (İlk Felsefe Üzerine Meditasyonlar, Meditations on First Philosophy) adlı bir metafizik risalesi yayınladı. Bunu 1644'te Yöntem Üzerine Söylem (Discourse on the Method) ve İlk Felsefe Üzerine Meditasyonların (Meditations on First Philosophy) bir tür sentezi olan Principia Philosophiae (Felsefenin İlkeleri, Principles of Philosophy) izledi. 1643'te, Kartezyen felsefe Utrecht Üniversitesi'nde kınandı ve Descartes, Egmond-Binnen'e yerleşerek Lahey'e kaçmak zorunda kaldı.

Christia Mercer, Descartes'ın elli yıl önce, entelektüel büyümede felsefi yansımanın rolüyle ilgili olarak The Interior Castle'ı yayınlayan İspanyol yazar ve Roma Katolik rahibesi Avilalı Teresa'dan etkilenmiş olabileceğini öne sürdü.

Descartes (Hollanda hizmetinde bir İtalyan generali olan Alfonso Polloti aracılığıyla) Bohemya Prensesi Elisabeth ile esas olarak ahlaki ve psikolojik konulara ayrılmış altı yıllık bir yazışmaya başladı. Bu yazışmayla bağlantılı olarak, 1649'da Prenses'e adadığı Les Passions de l'âme (Ruhun Tutkuları, The Passions of the Soul) adlı eseri yayınladı. Principia Philosophiaenin Abbot Claude Picot tarafından hazırlanan Fransızca çevirisi 1647'de yayınlandı. Bu basım ayrıca Prenses Elisabeth'e ithaf edilmiştir. Fransızca baskının önsözü'nde Descartes, gerçek felsefeyi bilgeliğe ulaşmanın bir yolu olarak övdü. Bilgeliğe ulaşmak için dört sıradan kaynak belirler ve son olarak, ilk nedenleri araştırmaktan oluşan beşinci, daha iyi ve daha güvenli olduğunu söyler.

 İsveç
1649'da Descartes, Avrupa'nın en ünlü filozof ve bilim adamlarından biri haline gelmişti. O yıl İsveç Kraliçesi Christina onu yeni bir bilim akademisi kurması ve ona aşk hakkındaki fikirlerini öğretmesi için sarayına davet etti. Descartes kabul etti ve kışın ortasında İsveç'e taşındı. Descartes ile ilgilendi ve The Passions of the Soulu yayınlaması için teşvik etti.

Stockholm'daki Tre Kronor'a 500 metreden daha yakın olan Västerlånggatan'da yaşayan Pierre Chanut'un evinde misafirdi. Orada, Chanut ve Descartes bir Torricelli cıva barometresiyle gözlemler yaptılar. Blaise Pascal'a meydan okuyan Descartes, hava tahmininde atmosferik basınç'ın kullanılıp kullanılamayacağını görmek için Stockholm'deki ilk barometrik okuma setini aldı.

 Ölümü

Descartes, Kraliçe Christina'ya doğum gününden sonra haftada üç kez sabah 5'te soğuk ve rüzgarlı şatosunda ders vermeyi planladı. Birbirlerinden hoşlanmadıkları çok geçmeden anlaşıldı; onun mekanik felsefe ile ilgilenmediği gibi Antik Yunan'a olan ilgisini de paylaşmadı. 15 Ocak 1650'de Descartes, Christina'yı yalnızca dört ya da beş kez görmüştü. 1 Şubat'ta pnömoni hastalığına yakalandı ve 11 Şubat'ta öldü. Chanut'a göre ölüm nedeni pnömoniydi, ancak onun kanamasına izin vermeyen Christina'nın doktoru Johann van Wullen'e göre peripnömoniydi. (Descartes'ın tanımladığı gibi sert geçen Ocak ayının ikinci yarısı dışında kış ılıman geçmiş görünüyor; ancak, "muhtemelen bu yorumun Descartes'ın hava durumu hakkında olduğu kadar entelektüel iklimi de ele alması amaçlandı.")

E. Pies, Doktor van Wullen'ın bir mektubuna dayanarak bu hesabı sorguladı; ancak, Descartes tedavisini reddetmişti ve o zamandan beri onun doğruluğuna karşı daha fazla argüman ortaya atıldı. 2009 tarihli bir kitapta, Alman filozof Theodor Ebert, Descartes'ın dini görüşlerine karşı çıkan bir Katolik misyoner tarafından zehirlendiğini savunuyor.

Protestan bir ulusta Katolik olarak, Stockholm'deki Adolf Fredrik Kilisesi'nde çoğunlukla yetimler için kullanılan bir mezarlığa gömüldü. El yazmaları, Chanut'un kayınbiraderi Claude Clerselier ve "mektuplarını seçici bir şekilde keserek, ekleyerek ve yayınlayarak Descartes'ı bir aziz haline getirme sürecini başlatan dindar bir Katolik"in eline geçti.Watson, R., Cogito, Ergo Sum: The Life of René Descartes (Boston: David R. Godine, 2002), pp. 137-154 . 1663'te Papa, Descartes'ın eserlerini Yasaklanmış Kitaplar Dizini arasına yerleştirdi. 1666'da, ölümünden on altı yıl sonra, kalıntıları Fransa'ya götürüldü ve Saint-Étienne-du-Mont'a gömüldü. 1671'de XIV. Louis, Kartezyenizm içindeki tüm dersleri yasakladı. 1792'deki Ulusal Konvansiyon, onun kalıntılarını Panthéon'a nakletmeyi planlamış olsa da, 1819'da Saint-Germain-des-Prés Manastırı'nda kafatası ve bir parmağı eksik olarak yeniden gömüldü. Kafatası Paris'teki Musée de l'Homme'de gösteriliyor.

Felsefe çalışmalarıMetod Üzerine Söylemde (Discourse on the Method), kişinin hiç şüphesiz doğru olarak bilebileceği bir dizi temel ilkeye ulaşmaya çalışır. Bunu başarmak için, bazen metodolojik şüphecilik veya Kartezyen şüphe olarak da adlandırılan hiperbolik/metafizik şüphe adı verilen bir yöntem kullanır: şüphelenilebilecek herhangi bir fikri reddeder ve sonra onları elde etmek için yeniden gerçek bilgi için sağlam bir temel kurar. Descartes, İlk Felsefe Üzerine Meditasyonlarda (The Meditations on First Philosophy) yaptığı gibi fikirlerini sıfırdan inşa etti. Bunu mimariyle ilişkilendirir: yeni bir bina veya yapı oluşturmak için üst toprak alınır. Descartes, şüphesini toprak ve yeni bilgiyi binalar olarak adlandırır. Descartes'a göre, Aristoteles'in temelcilik eksiktir ve şüphe yöntemi temelciliği güçlendirir.

Başlangıçta, Descartes düşündüğü tek bir ilk ilkeye ulaşır. Bu, Metod Üzerine Söylemdeki (Discourse on Method) Latince "cogito, ergo sum" (, ) ifadeyle ifade edilir.  Descartes, eğer şüphe ediyorsa, o zaman şüpheyi bir şey ya da biri yapıyor olmalı; bu nedenle, şüphe duyduğu gerçek varlığını kanıtladı. "İfadenin basit anlamı, eğer biri varoluşa şüpheyle bakıyorsa, bu onun kendi başına var olduğunun kanıtıdır." Bu iki ilk ilke - düşünüyorum ve ben varım - daha sonra Descartes'ın açık ve seçik algısı tarafından doğrulandı (Meditations adlı eserde üçüncü Meditasyon'unda tasvir edildi): Descartes, bu iki ilkeyi açık ve seçik olarak algıladığı için onların şüphe edilemezliklerini sağlar.

Descartes düşündüğü için var olduğundan emin olabileceği sonucuna varır. Ama hangi biçimde? Bedenini duyuları kullanarak algılar; ancak, bunlar daha önce güvenilmezdi. Böylece Descartes, tek şüphe götürmez bilginin kendisinin "düşünen bir şey" olduğu olduğuna karar verir. Düşünmek onun yaptığı şeydir ve gücü özünden gelmelidir. Descartes, "düşünce"yi (cogitatio) "içimde olup bitenler ve bunun bilincinde olduğum sürece onun hemen bilincindeyim" olarak tanımlar. Dolayısıyla düşünme, kişinin doğrudan bilinçli olduğu her bir kişinin etkinliğidir. Uyanık düşüncelerin rüyalar'dan ayırt edilebileceğini ve kişinin zihninin, duyularının önüne yanıltıcı bir dış dünya yerleştiren bir kötü cin tarafından "ele geçirilemeyeceği"ni düşünmek için nedenler verdi.

Bu şekilde, Descartes, algı'yı güvenilmez bularak ve bunun yerine yalnızca tümdengelim'i bir yöntem olarak kabul ederek bir bilgi sistemi inşa etmeye devam eder.

 Zihin–Beden Dualizmi

Paris şehrinde sergilenen otomatlardan etkilenen Descartes, zihin ve beden arasındaki bağlantıyı ve ikisinin nasıl etkileşime girdiğini araştırmaya başladı. Dualizm için başlıca etkileri teoloji ve fizikti. Zihin ve beden ikiliği üzerine teori, Descartes'ın imza doktrinidir ve geliştirdiği diğer teorilere nüfuz eder. Kartezyen dualizmi (veya zihin-beden ikiliği) olarak bilinen, zihin ve beden arasındaki ayrım üzerine teorisi, sonraki Batı felsefelerini etkilemeye devam etti. İlk Felsefe Üzerine Meditasyonlarda (Meditations on First Philosophy) Descartes, Tanrı'nın varlığını ve insan ruhu ile beden arasındaki ayrımı göstermeye çalıştı. İnsanlar bir zihin ve beden birliğidir; bu nedenle Descartes'ın düalizmi, zihin ve bedenin farklı ama yakından bağlantılı olduğu fikrini benimsiyordu. Descartes'ın birçok çağdaş okuyucusu zihin ve beden arasındaki ayrımı kavramayı zor bulsa da, o bunun tamamen basit olduğunu düşündü. Descartes, tözlerin var olma biçimleri olan modlar kavramını kullanmıştır. Descartes, Felsefenin İlkelerinde (Principles of Philosophy), "bir tözü, ondan farklı olduğunu söylediğimiz moddan ayrı olarak açıkça algılayabiliriz, oysa tersine, tözden ayrı modu anlayamayız" diye açıkladı. Tözünden ayrı bir modu algılamak, Descartes'ın şu şekilde açıkladığı entelektüel bir soyutlamayı gerektirir:

Descartes'a göre, her biri diğerinden ayrı olarak var olabildiklerinde, iki töz gerçekten farklıdır. Böylece Descartes, Tanrı'nın insanlardan farklı olduğu ve bir insanın bedeni ve zihninin de birbirinden farklı olduğu sonucuna vardı. Beden (genişletilmiş bir şey) ve zihin (genişletilmemiş, maddi olmayan bir şey) arasındaki büyük farkların ikisini ontolojik olarak farklı kıldığını savundu. Descartes'ın bölünmezlik argümanına göre, zihin tamamen bölünemezdir: "zihni ya da yalnızca düşünen bir şey olduğum için kendimi düşündüğümde, içimdeki hiçbir parçayı ayırt edemiyorum; kendimi oldukça tek ve eksiksiz bir şey olarak anlıyorum."

Dahası, Meditationsda, Descartes balmumu'nun bir parçasını tartışır ve Kartezyen ikiciliğin en karakteristik tek doktrinini ortaya koyar: evrenin kökten farklı iki tür töz içerdiği -Düşünme olarak tanımlanan zihin veya ruh ve madde ile düşünmeyen olarak tanımlanan beden. Descartes'ın günlerinde Aristotelesçi felsefe, evrenin doğası gereği amaçlı veya teleolojik olduğunu savunuyordu. Olup biten her şey, yıldız ların hareketi veya bir ağaçın büyümesi olsun, güya doğada kendi yolunu bulmuş belirli bir amaç, hedef veya sonla açıklanabilirdi. Aristoteles buna "nihai neden" adını verdi ve bu nihai nedenler, doğanın işleyiş biçimlerini açıklamak için vazgeçilmezdi. Descartes'ın dualizm teorisi, geleneksel Aristotelesçi bilim ile yeni Kepler bilimi ve doğayı açıklama girişimlerinde ilahi bir gücün ve "nihai nedenler"in rolünü reddeden Galileo arasındaki ayrımı destekler. Descartes'ın düalizmi, nihai nedeni fiziksel evrenden (ya da res extensa) zihin (ya da res cogitans) lehine çıkararak, ikincisi için felsefi mantığı sağladı. Bu nedenle Kartezyen düalizm modern fizik yolunu açarken, ruhun ölümsüzlüğüne ilişkin dini inançlara da kapıyı açık tuttu.

Descartes'ın zihin ve madde ikiliği, bir insan kavramını ima ediyordu. Descartes'a göre insan, zihin ve bedenden oluşan bileşik bir varlıktı. Descartes önceliği zihne vermiş ve zihnin beden olmadan var olabileceğini, ancak bedenin zihin olmadan var olamayacağını savunmuştur. Hatta Descartes, Meditationsda, zihnin bir madde olmasına karşın, bedenin yalnızca "kazalardan" oluştuğunu iddia eder. Ancak zihin ve bedenin yakından bağlantılı olduğunu savundu:

Descartes'ın cisimleşme üzerine tartışması, düalizm felsefesinin en kafa karıştırıcı sorunlarından birini gündeme getirdi: Bir kişinin zihni ve bedeni arasındaki birlik ilişkisi tam olarak nedir? Bu nedenle, Descartes'ın ölümünden sonra uzun yıllar zihin-beden probleminin felsefi tartışmasının gündemini Kartezyen dualizm belirlemiştir. Descartes aynı zamanda bir rasyonalist idi ve doğuştan gelen fikirler'in gücüne inanıyordu. Descartes doğuştan gelen bilgi teorisini ve tüm insanların Tanrı'nın daha yüksek gücü aracılığıyla bilgiyle doğduğunu savundu. Daha sonra bir ampirist olan filozof John Locke (1632-1704) tarafından mücadele edilen bu doğuştan gelen bilgi teorisiydi. Ampirizm, tüm bilgilerin deneyim yoluyla edinildiğini savunur.

 Fizyoloji ve psikoloji

1649'da yayınlanan Ruhun Tutkularında (The Passions of the Soul) Descartes, insan vücudunun hayvan ruhları içerdiğine dair yaygın çağdaş inancı tartıştı. Bu hayvan ruhlarının, beyin ve kaslar arasındaki sinir sistemi etrafında hızla sirküle olan hafif ve dolaşan sıvılar olduğuna inanılırdı ve yüksek veya kötü ruhlu olmak gibi duygular için bir metafor görevi görürdü. Bu hayvan ruhlarının insan ruhunu veya ruhun tutkularını etkilediğine inanılıyordu. Descartes altı temel tutkuyu ayırt etti: merak, aşk, nefret, arzu, neşe ve üzüntü. Tüm bu tutkuların orijinal ruhun farklı kombinasyonlarını temsil ettiğini ve ruhu belirli eylemleri isteme veya isteme konusunda etkilediğini savundu. Örneğin, korkunun, ruhu bedende bir tepki üretmesi için harekete geçiren bir tutku olduğunu savundu. Ruh ve beden arasındaki ayrım konusundaki dualist öğretilerine uygun olarak, beynin bir bölümünün ruh ve beden arasında bir bağlantı görevi gördüğünü ve epifiz bezi bağlayıcı olarak seçtiğini varsayıyordu. Descartes, sinyallerin kulaktan ve gözden hayvan ruhları aracılığıyla epifiz bezine geçtiğini savundu. Böylece bezdeki farklı hareketler çeşitli hayvan ruhlarına neden olur. Epifiz bezindeki bu hareketlerin Tanrı'nın iradesine dayandığını ve insanların kendilerine faydalı olan şeyleri istemeleri ve sevmeleri gerektiğini savundu. Ama aynı zamanda, vücutta dolaşan hayvan ruhlarının epifiz bezinden gelen komutları bozabileceğini, bu nedenle insanların tutkularını nasıl kontrol edeceklerini öğrenmeleri gerektiğini savundu.

Descartes, 19. yüzyıl refleks teorisini etkileyen, dış olaylara otomatik bedensel tepkiler üzerine bir teori geliştirdi. Dokunma ve ses gibi dış hareketlerin sinirlerin uçlarına ulaştığını ve hayvan ruhlarını etkilediğini savundu. Örneğin ateşten gelen ısı, derideki bir noktaya etki ederek, hayvan ruhlarının merkezi sinir sistemi yoluyla beyne ulaşmasıyla bir tepkiler zincirini harekete geçirir ve karşılığında hayvan ruhları, eli ateşten uzağa hareket ettirmek için kaslara geri gönderilir. Bu tepkiler zinciri sayesinde vücudun otomatik tepkileri bir düşünce süreci gerektirmez.

Her şeyden önce ruhun bilimsel araştırmaya tabi tutulması gerektiğine inanan ilk bilim adamlarından biridir. Çağdaşlarının ruhun ilahi olduğuna dair görüşlerine meydan okudu, bu nedenle dini otoriteler onun kitaplarını tehlikeli olarak gördüler. Descartes'ın yazıları, duygular ve bilişsel değerlendirmelerinin duyuşsal süreçlere nasıl çevrildiği üzerine teorilerin temelini oluşturmaya devam etti. Descartes, beynin çalışan bir makineye benzediğine inanıyordu ve birçok çağdaşının aksine matematik ve mekaniğin zihnin en karmaşık süreçlerini açıklayabileceğine inanıyordu. 20. yüzyılda Alan Turing, Descartes'tan esinlenerek matematiksel biyoloji temelinde bilgisayar bilimi geliştirdi. Refleksler üzerine teorileri, ölümünden 200 yıldan fazla bir süre sonra, gelişmiş fizyolojik teoriler için temel teşkil etti. Fizyolog Ivan Pavlov Descartes'ın büyük bir hayranıydı.

 Ahlak felsefesi
Descartes için etik bir bilimdi, en yüksek ve en mükemmel olanıydı. Diğer bilimler gibi etiğin de kökleri metafizikteydi. Bu şekilde Tanrı'nın varlığını savunur, insanın doğadaki yerini araştırır, zihin-beden ikiliği teorisini formüle eder ve özgür irade'yi savunur. Bununla birlikte, ikna olmuş bir rasyonalist olduğu için Descartes, aramamız gereken şeyleri aramada aklın yeterli olduğunu ve erdemin eylemlerimize rehberlik etmesi gereken doğru akıl yürütmeden oluştuğunu açıkça belirtir. Bununla birlikte, bu akıl yürütmenin niteliği bilgiye bağlıdır, çünkü iyi bilgilendirilmiş bir zihin daha iyi seçimler yapma yeteneğine sahip olacaktır ve aynı zamanda zihinsel duruma da bağlıdır. Bu nedenle tam bir ahlak felsefesinin bedenin incelenmesini içermesi gerektiğini söyledi. Bohemya Prensesi Elisabeth ile yazışmasında bu konuyu tartıştı ve sonuç olarak insandaki psikosomatik süreçleri ve tepkileri üzerine, duygulara veya tutkulara vurgu yapan bir çalışmayı içeren Ruhun Tutkuları (The Passions of the Soul) adlı eserini yazdı. İnsan tutkusu ve duygusuyla ilgili çalışmaları, takipçilerinin (bkz. Kartezyenizm) felsefesinin temelini oluşturacak ve edebiyat ile sanatın ne olması gerektiği, özellikle de duyguyu nasıl harekete geçirmesi gerektiği konusundaki fikirler üzerinde kalıcı bir etkiye sahip olacaktı.

İnsanlar, Zeno'nun ardından Descartes'ın erdemle özdeşleştirdiği en yüksek iyilik aramalı, çünkü bu kutsanmışlık üretir. Epicurus için, en yüksek iyilik hazdı ve Descartes aslında bunun Zeno'nun öğretisiyle çelişmediğini çünkü erdemin bedensel hazdan daha iyi olan ruhsal bir haz ürettiğini söyler. Aristoteles'in mutluluk (eudaimonia)'nın hem ahlaki erdeme hem de orta derecede bir servet gibi talihin mallarına bağlı olduğu görüşüyle ilgili olarak, Descartes talihin mutluluğa katkıda bulunduğunu inkâr etmez, ancak büyük oranda kişinin kendi kontrolü dışında olduğunu, oysakişinin zihninin tamamen kontrolü altında olduğunu belirtir. Descartes'ın ahlaki yazıları hayatının son döneminde geldi, ancak daha önce, Yöntem Üzerine Söylevde (Discourse on the Method), tüm fikirlerinden şüphe ederken harekete geçebilmek için üç özdeyiş benimsedi. Bu onun "Geçici Ahlak"ı (Provisional Morals) olarak bilinir.

 Din

Üçüncü ve beşinci Meditationda Descartes, iyiliksever bir Tanrı'nın kanıtları (sırasıyla ticari marka argümanı ve ontolojik argüman) sunar. Tanrı iyiliksever olduğu için, Descartes duyularının kendisine sunduğu gerçeklik hesabına inanır, çünkü Tanrı ona çalışan bir zihin ve duyu sistemi vermiştir ve onu aldatmak istemez. Ancak bu varsayımdan yola çıkarak, Descartes nihayet tümdengelim ve algıya dayalı olarak dünya hakkında bilgi edinme olanağını kurar. Epistemoloji ile ilgili olarak, bu nedenle, Descartes'ın titiz bir temelcilik anlayışı ve aklın bilgiye ulaşmanın tek güvenilir yöntemi olma olasılığı gibi fikirlere katkıda bulunduğu söylenebilir. Ancak Descartes, teorileri doğrulamak ve geçerli kılmak için deneylerin gerekli olduğunun fazlasıyla farkındaydı.

Descartes, Tanrı'nın varlığına ilişkin kendine özgü argümanını desteklemek için nedensel yeterlilik ilkesi'ne başvurur ve savunmada Lucretius'tan alıntı yapar: "Ex nihilo nihil fit", yani "Hiçbir şey yoktan gelmez" (Lucretius). Oxford Reference argümanı şu şekilde özetliyor: "Mükemmellik fikrimiz, tıpkı bir damganın ya da markanın yaratıcısı tarafından bir işçilik eşyasına bırakılmış olması gibi, onun mükemmel kökeni (Tanrı) ile ilgilidir." Beşinci Meditasyon'da Descartes, ontolojik argümanın "son derece mükemmel ve sonsuz bir varlık fikrini" düşünme olasılığına dayanan bir versiyonunu sunar ve "içimde olan tüm fikirlerin, Tanrı hakkında sahip olduğum fikir en doğru, en açık ve seçik olandır." Descartes kendini dindar bir Katolik olarak görüyordu ve Meditasyonların amaçlarından biri de Katolik inancını savunmaktı. Teolojik inançları akla dayandırma girişimi, yaşadığı dönemde yoğun bir muhalefetle karşılaşmıştır. Pascal, Descartes'ın görüşlerini rasyonalist ve mekanikçi olarak gördü ve onu deizm ile suçladı: "Descartes'ı affedemem; tüm felsefesinde Descartes, Tanrı'dan vazgeçmek için elinden geleni yaptı. Ama Descartes, Tanrı'yı, efendi parmaklarının bir şıklığıyla dünyayı harekete geçirmesi için dürtmekten kaçınamadı; bundan sonra, artık Tanrı'ya bir faydası yoktu, "güçlü bir çağdaş, Martin Schoock, onu ateist inançlarla suçlarken, Descartes'ın Meditasyonları'nda açık bir ateizm eleştirisi sunmuştu. Katolik Kilisesi 1663'te kitaplarını yasakladı.Edward C. Mendler, False Truths: The Error of Relying on Authority, p. 16 Descartes ayrıca dış dünya şüpheciliği'ne bir yanıt yazdı. Bu şüphecilik yöntemiyle, şüphe etmek için değil, somut ve güvenilir bilgiye ulaşmak için şüphe eder. Başka bir deyişle, kesinlik. Duyusal algıların kendisine istem dışı geldiğini ve onun tarafından istenmediğini savunur. Bunlar duyularının dışındadır ve Descartes'a göre bu, zihninin dışında bir şeyin ve dolayısıyla bir dış dünyanın varlığının kanıtıdır. Descartes, aktarılmakta olan fikirler konusunda Tanrı'nın kendisini aldatmayacağını öne sürerek, dış dünyadaki şeylerin maddi olduğunu ve Tanrı'nın ona bu tür fikirlerin maddi şeylerden kaynaklandığına inanma "eğilimi" verdiğini göstermeye devam eder. Descartes ayrıca bir tözün işlev görmek veya var olmak için herhangi bir yardıma ihtiyaç duymayan bir şey olduğuna inanır. Descartes ayrıca yalnızca Tanrı'nın nasıl gerçek bir "töz ()" olabileceğini açıklar. Ancak zihinler tözlerdir, yani çalışması için yalnızca Tanrı'ya ihtiyaçları vardır. Akıl, düşünen bir tözdür. Düşünen bir tözün araçları fikirlerden kaynaklanır.

Descartes teolojik sorulardan uzak durdu ve dikkatini metafiziği ile teolojik ortodoksluğu arasında bir uyumsuzluk olmadığını göstermekle sınırladı. Teolojik dogmaları metafiziksel olarak göstermeye çalışmaktan kaçındı. Ona ruhun ölümsüzlüğünü yalnızca ruhun ve bedenin farklı maddeler olduğunu göstermekle kurmadığı sorulduğunda, "Tanrı'nın özgür iradesine bağlı olan meselelerden herhangi birini çözmek için insan aklının gücünü kullanmaya çalışmayı kendime görev edinmiyorum."

 Doğa bilimi
Descartes genellikle doğa bilimleri ni geliştirmek için aklın kullanımını vurgulayan ilk düşünür olarak kabul edilir. Onun için felsefe, bir Fransız tercümana yazdığı bir mektupta anlattığı gibi, tüm bilgiyi somutlaştıran bir düşünce sistemiydi:

 Hayvanlar üzerine
Descartes, hayvanların akıl veya zekaya sahip olduğunu reddetti. Hayvanların duyulardan veya algılardan yoksun olmadığını, ancak bunların mekanik olarak açıklanabileceğini savundu. İnsanların bir ruhu veya aklı vardı ve acı ile kaygı hissedebiliyorken, hayvanlar bir ruha sahip olmadıkları için acı veya kaygı hissedemezlerdi. Hayvanlar sıkıntı belirtileri gösteriyorsa, bu vücudu hasardan korumak içindi ama onların ıstırap için ihtiyaç duydukları doğuştan gelen durum yoktu. Descartes'ın görüşleri evrensel olarak kabul edilmese de, Avrupa ve Kuzey Amerika'da öne çıkarak insanların hayvanlara dokunulmazlık sağlamasına izin verdi. Hayvanların insanlıktan tamamen ayrı olduğu ve sadece makinelerin hayvanlara kötü muamele için izin verildiği ve 19. yüzyılın ortalarına kadar hukukta ve toplumsal normlarda onaylandığı görüşü vardı. Charles Darwin'in yayınları sonunda hayvanlara Kartezyen bakış açısını sarsacaktı. Darwin, insanlarla diğer türler arasındaki sürekliliğin, hayvanların acı çekecek insanlara benzer özelliklere sahip olabileceği olasılığını düşünmeye açtığını savundu.

 Tarihsel etki
 Kilise doktrininden kurtuluş

Descartes sıklıkla, yaklaşımı Batı felsefesinin gidişatını derinden değiştiren ve modernite için temel oluşturan düşünür olan modern Batı felsefesinin babası olarak anılır.Heidegger [1938] (2002), p. 76 quotation:  Meşhur metodik şüpheyi formüle eden İlk Felsefe Üzerine Meditasyonların (Meditations on First Philosophy) ilk ikisi, Descartes'ın yazılarının modern düşünceyi en çok etkileyen bölümünü temsil eder. Descartes'ın kendisinin bu devrimci hareketin boyutunu anlamadığı ileri sürülmüştür. Descartes, tartışmayı "doğru olan nedir? (what is true)"den "hangisinden emin olabilirim? (of what can I be certain?)"e kaydırırken, tartışmaya açık bir şekilde, gerçeğin yetkili garantörünü Tanrı'dan insanlığa kaydırdı (her ne kadar Descartes'ın kendisi vizyonlarını Tanrı'dan aldığını iddia etse de) -geleneksel "hakikat" kavramı dışsal bir otoriteyi ima ederken, "kesinlik" ise bunun yerine bireyin yargısına dayanır.

Antroposentrik bir devrimde, insan şimdi bir özne, bir fail, özgürleşmiş özerk akılla donatılmış bir düzeye yükseltilir. Bu, modernitenin temelini oluşturan, yankıları hâlâ hissedilen devrimci bir adımdı: insanlığın Hristiyan vahiy hakikatinden ve Kilise doktrininden kurtuluşuydu; insanlık kendi yasasını yapıyor ve kendi tavrını koyuyor.Ingraffia, Brian D. (1995) Postmodern theory and biblical theology: vanquishing God's shadow  p. 126 In modernity, the guarantor of truth is not God anymore but human beings, each of whom is a "self-conscious shaper and guarantor" of their own reality.Briton, Derek The modern practice of adult education: a postmodern critique p. 76 Bu şekilde, her insan, Tanrı'ya itaat eden bir çocuktan farklı olarak, akıl yürüten bir yetişkin, bir özne ve aracı haline getirilir. Perspektifteki bu değişiklik, diğer alanlarda beklenen ve şimdi felsefe alanında Descartes tarafından formüle edilen bir geçiş olan Hristiyan Orta Çağ döneminden modern döneme geçişin özelliğiydi.Martin Heidegger The Word of Nietzsche: God is Dead pp. 88-90

Descartes'ın çalışmasının bu insan merkezli bakış açısı, insan aklını özerk olarak tesis ederek, Aydınlanma'nın Tanrı'dan ve Kilise'den kurtuluşunun temelini sağladı. Martin Heidegger'e göre, Descartes'ın çalışmalarının perspektifi aynı zamanda sonraki tüm antropoloji için temel sağladı. Descartes'ın felsefi devriminin bazen modern insanmerkezciliği ve öznelciliği ateşlediği söylenir.Schwartz, B. I., China and Other Matters (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1996), p. 95 , quotation: <ref>Husserl, Edmund (1931) Cartesian Meditations: An Introduction to Phenomenology quotation:

 Descartes, Œuvres complètes, new edition by Jean-Marie Beyssade and Denis Kambouchner, Paris: Gallimard, yayınlamış ciltler:
 I: Premiers écrits. Règles pour la direction de l'esprit, 2016.
 III: Discours de la Méthode et Essais, 2009.
 VIII.1: Correspondance, 1 edited by Jean-Robert Armogathe, 2013.
 VIII.2: Correspondance, 2 edited by Jean-Robert Armogathe, 2013.
 René Descartes. Opere 1637-1649, Milano, Bompiani, 2009, pp. 2531. Öndeki İtalyanca çeviri, I. Agostini, M. Marrone, M. Savini'nin işbirliğiyle G. Belgioioso tarafından düzenlenen, ilk basımların tam baskısı, .
 René Descartes. Opere 1650-2009, Milano, Bompiani, 2009, pp. 1723. Öndeki İtalyanca çeviri, I. Agostini, M. Marrone, M. Savini'nin işbirliğiyle G. Belgioioso tarafından düzenlenen, ölümünden sonra yayınlanan eserlerin tam baskısı, .
 René Descartes. Tutte le lettere 1619-1650, Milano, Bompiani, 2009 IIa ed., pp. 3104. Öndeki İtalyanca çeviri, I. Agostini, M. Marrone, F.A. Meschini, M. Savini ve J.-R. Armogathe tarafından G. Belgioioso editörlüğünde düzenlenen Kartezyen yazışmaların yeni tam baskısı, .
 René Descartes, Isaac Beeckman, Marin Mersenne. Lettere 1619-1648, Milano, Bompiani, 2015 pp. 1696. Öndeki İtalyanca çeviri Giulia Beglioioso ve Jean Robert-Armogathe tarafından düzenlenmiş tam baskı, .

Belirli eserlerin erken sürümleri

 1637: Discours de la methode
 1644: Renati Des-Cartes Principia philosophiæ
 1664: Le monde de Mr. Descartes ou le traité de la lumiere
 1659: Geometria
 1670: Meditationes de prima philosophia
 1672: Opera philosophica

Derlenmiş İngilizce çeviriler

 1955: The Philosophical Works, çev. E.S. Haldane & G.R.T. Ross, Dover Publications. Bu eser geleneksel olarak HR baş harfleriyle (Haldane ve Ross için) ve ardından Romen rakamlarıyla cilt numarasıyla belirtilir; dolayısıyla HR II, bu baskının 2. cildine atıfta bulunur.
 1988: The Philosophical Writings of Descartes 3 cilt, çev. Cottingham, J., Stoothoff, R., Kenny, A. & Murdoch, D., Cambridge University Press. Bu eser geleneksel olarak CSM (Cottingham, Stoothoff ve Murdoch için) veya CSMK (Cottingham, Stoothoff, Murdoch ve Kenny için) baş harfleri ve ardından Romen rakamıyla bir cilt numarası ile belirtilir; dolayısıyla CSM II, bu baskının 2. cildine atıfta bulunur.
 1998: René Descartes: The World and Other Writings. Stephen Gaukroger tarafından çevrildi ve düzenlendi. Cambridge University Press. (Bu, esas olarak, 17. ve 18. yüzyıllarda çok etkili olan, ancak Descartes'ın "felsefi" eserlerinin modern koleksiyonlarında rutin olarak atlanan veya çokça kısaltılan fizik, biyoloji, astronomi, optik vb. üzerine bilimsel yazılardan oluşur.)

Tekil eserlerin tercümesi

 1628:
 1633:
 1633:
 1637:
 1637:
 1641:
 1644:
 1648:
 1649:
 1619-1648:

Türkçe çeviriler

 Ayrıca bakınız

 3587 Descartes, asteroit
 Kartezyen materializm (Descartes tarafından savunulan veya formüle edilen bir görüş değildir)
 Descartes Ödülü
 Descartes-Huygens Ödülü
 Ay'daki Descartes krateri ve dağlık bölgesi (Apollo 16 iniş yeri)
 Descartes'ın İşaret Kuralı
 Descartes teoremi (4 teğet çember)

Kaynakça
Notlar

Alıntılar

Kaynakça

 ; (2009) Third Edition, edited with a new introduction by James McGilvray, Cambridge University Press,

 Farrell, John. "Demons of Descartes and Hobbes." Paranoia and Modernity: Cervantes to Rousseau (Cornell UP, 2006), chapter 7.

 Gillespie, A. (2006). Descartes' demon: A dialogical analysis of 'Meditations on First Philosophy.' Theory & Psychology, 16, 761-781.

 Monnoyeur, Françoise (Kasım 2017), Matière et espace dans le système cartésien, Paris, Harmattan, 266 pages. .
 Moreno Romo, Juan Carlos, Vindicación del cartesianismo radical, Anthropos, Barcelona, 2010.
 Moreno Romo, Juan Carlos (Coord.), Descartes vivo. Ejercicios de hermenéutica cartesiana, Anthropos, Barcelona, 2007

 Negri, Antonio (2007) The Political Descartes, Verso.

 Sasaki Chikara (2003). Descartes's Mathematical Thought . (Boston Studies in the Philosophy of Science, 237.) xiv + 496 pp., bibl., indexes. Dordrecht/Boston/London: Kluwer Academic Publishers.

 Serfati, Michel, 2005, "Géometrie" in Ivor Grattan-Guinness, ed., Landmark Writings in Western Mathematics''. Elsevier: 1-22.

 Watson, Richard A. (2007). Cogito, Ergo Sum: a life of René Descartes. David R Godine. 2002, reprint 2007. . Was chosen by the New York Public library as one of "25 Books to Remember from 2002"

Dış bağlantılar

Genel

 Descartes Philosophical Writings, tr. by Norman Kemp Smith
 Studies in the Cartesian philosophy (1902) by Norman Kemp Smith
 The Philosophical Works Of Descartes Volume II  (1934)

Bibliyografyalar

Stanford Encyclopedia of Philosophy

Internet Encyclopedia of Philosophy

Diğer

İlave okumalar

1596 doğumlular
1650 yılında ölenler
17. yüzyıl filozofları
17. yüzyıl Fransız bilim insanları
17. yüzyıl Fransız matematikçileri
17. yüzyıl Fransız yazarları
17. yüzyıl Hollandalı filozofları
17. yüzyılda Fransızlar
Ahlâkçılar
Aydınlanma Çağı
Aydınlanma Çağı'nda kişiler
Aydınlanma filozofları
Bilim felsefecileri
Bilinç araştırmacıları ve teorisyenleri
Dil yaratıcıları
Din filozofları
Doğa filozofları
Eğitim filozofları
Epistemologlar
Fransız filozoflar
Fransız mantıkçılar
Fransız matematikçiler
Fransız Roma Katolikleri
Hollanda Cumhuriyeti'nde bilim ve teknoloji
İsveç'te enfeksiyon hastalıklarından ölenler
Kartezyencilik
Leiden Üniversitesinde öğrenim görenler
Metafizik
Metafizikçiler
Ontologlar
Paris'te defnedilenler
Rasyonalistler

Roma Katolik filozoflar
Sanat felsefecileri
Stockholm'de ölenler
Tarih filozofları
Toplum eleştirmenleri
Zatürreden ölenler
Zihin felsefecileri

René Descartes


Feldbach is a village near Rapperswil, Switzerland. It is located on the north bank of the lake of Zurich and is part of the political municipality of Hombrechtikon. In the local dialect it is called Fäldbach.

Geography
Situated on Zürichsee lake shore, Feldbach is neighboured by Kempraten, nearby the Seedamm, an isthmus between the Zürichsee and the Obersee lake area.

Cultural Heritage

The Prehistoric pile dwelling site Seegubel was in close vicinity to the prehistoric lake crossings, and neighboured by three other Prehistoric pile dwelling settlements: Freienbach–Hurden Rosshorn, Freienbach–Hurden Seefeld and Rapperswil-Jona–Technikum. Because the lake has grown in size over time, the original piles are now around  to  under the water level of . As well as being part of the 56 Swiss sites of the UNESCO World Heritage Site Prehistoric pile dwellings around the Alps, the Prehistoric settlmemnt Seegubel is also listed in the Swiss inventory of cultural property of national and regional significance as a Class object.

Notable people
 Thomas Frischknecht, Swiss cyclist

Transportation
Feldbach railway station is a stop of the S-Bahn Zürich on the line S7.

References

External links

Villages in the canton of Zürich
Populated places on Lake Zurich
Hombrechtikon

de:Feldbach
pnb:فلڈباخ

Feldbach, Switzerland


Porfiryus (MS 234-305), Yeni- Platoncu düşünür. Plotinos'un öğrencisi olan ve eserlerine yorumlar yazmış olan Porfiryus'un en önemli eseri, Aristo'nun Organon'una bir giriş olarak tasarlanmış ve içerisinde tümeller konusunu ele aldığı İsagoci'dir. Porfiryus, bu eserinde, beş tümel konusunu, cins, tür, ayrım (fasıl), türsel ayrım (hâssa) ve ilinek (araz) kavramlarını sistematik bir tarzda incelemiş ve bu yolla Orta Çağ'ın ünlü tümeller kavgasına giden yolu açmıştır. Porfiryus, pratik ve dini öğelere, Plotinos'a kıyasla çok daha önem vermiş olan bir düşünürdür. Felsefenin nihai ve en yüksek gayesinin ruhun kurtuluşu olduğunu söyleyen filozofa göre, ruh, dikkatini aşağı olandan daha yüksek olana doğru çevirmek suretiyle arınmanın yollarını aramalıdır. Bu çerçeve içinde, arınmanın yolu, çilecilik ve Tanrı'ya ilişkin bilgidir. Eserleri arasında Contra Christianos (Hristiyanlara Karşı) da vardır ve bu eser imparator Konstantin tarafından yasaklanmıştır.

Eserleri
 İsagoci
Ad Gaurum  – ed. K. Kalbfleisch. Abhandlungen der Preussischen Akadamie der Wissenschaft. phil.-hist. kl. (1895): 33-62.
 Ad Gedalium
 Contra Christianos
 Contra los Cristianos: Recopilación de Fragmentos, Traducción, Introducción y Notas
 Corpus dei Papiri Filosofici Greci e Latini III: Commentari
 De abstinentia ab esu animalium
 De Philosophia ex oraculis haurienda
 Epistula ad Anebonem
 Fragmenta
 De Antro Nympharum

Kaynakça

234 doğumlular
305 yılında ölenler
Antik Yunan filozoflar
Platon yorumcuları

Porfirios


Le ruisseau de Montfort est un cours d'eau de France situé en Isère, au nord-est de Grenoble, dans le massif de la Chartreuse, et qui conflue avec le canal de la Chantourne dans le Grésivaudan.

Géographie
Né à Saint-Hilaire-du-Touvet au pied de la dent de Crolles, il franchit rapidement les falaises du plateau des Petites Roches en formant la cascade de l'Oule. Son cours est alors voisin de la voie du funiculaire de Saint-Hilaire-du-Touvet. Après avoir traversé le hameau de Montfort sur la commune de Crolles, il forme les marais qui portent son nom puis se jette dans le canal de la Chantourne qui rejoint l'Isère à la Tronche.

Histoire

Le , une vigilance orange pluie-inondations est émise par Météo-France pour les départements de l'Isère, de la Savoie, de la Haute-Savoie et de l'Ain. De violentes pluies sur un sol saturé en eau associées à une fonte rapide du manteau neigeux provoquent un important débordement du ruisseau, endommageant gravement les voies et la gare aval du funiculaire de Saint-Hilaire-du-Touvet qui sont recouverts de plusieurs mètres de gravas par endroit. L'un des deux funiculaires qui est stationné dans la gare aval est détruit, seule sa toiture étant encore visible au moment de la constatation des dégâts.

Références

Système hydrologique de l'Isère
Cours d'eau dans le département de l'Isère
Ruisseau Montfort

Ruisseau de Montfort


Busquístar, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Busquístar belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 352 kişidir.

Granada'nın belediyeleri

Busquístar


Laso de Hermíone (Λάσος ὁ Ἑρμιονεύς) fue un poeta lírico griego del siglo VI a. C., nacido en la ciudad de Hermíone, en la Argólide.

Se sabe que ejerció su actividad en Atenas durante el reinado de los Pisistrátidas. El tratado De musica atribuido a Plutarco lo señala como renovador del ditirambo. La Suda asegura que, en época del tirano Hiparco, Laso introdujo en el programa de las fiestas de Dioniso un certamen de ditirambos, que se mantendría en la democracia posterior. La Suda le adjudica también la autoría del primer tratado sobre música, por lo que se le considera el fundador de la ciencia musical griega. Da idea de la fama del autor el hecho de que, siempre según la Suda, algunas listas de los Siete Sabios de Grecia incluyeran a Laso, en lugar de incluir a Periandro.

Según Heródoto, Laso reveló que el adivino Onomácrito había falseado un oráculo atribuido a Museo. La tradición asegura que Laso fue maestro de Píndaro, aunque la cronología no encaja.

Obras

Escritores en griego antiguo
Poetas de la Antigua Grecia
Autores de ditirambos
Músicos de la Antigua Grecia
Poetas de la Antigua Grecia del siglo VI a. C.
Música de Grecia del siglo VI a. C.
Teóricos de la música de la Antigüedad
Fallecidos en Atenas

Laso de Hermíone