Die Illustrierte Zeitschrift für Arbeitssicherheit und Gesundheit (Kurztitel: IZA) ist eine Schweizer Fachzeitschrift. Sie erscheint seit 1954. Ihre Themen sind  Arbeitssicherheit, Arbeitshygiene, Arbeitstechnik und Gesundheitsvorsorge im Betrieb.

Geschichte
Im Januar 1954 erschien die erste Ausgabe unter dem Titel Illustrierte Betriebszeitschrift: Vierteljahresschr. für Arbeitshygiene, Unfallverhütung, Arbeitstechnik u. Schadenbekämpfung im Ott-Verlag in Thun. Sie wurde in Zusammenarbeit mit  W. Sulzer konzipiert. Zu Beginn erschien die Zeitschrift vierteljährlich.
Zielgruppe waren die für Arbeitsschutz Verantwortlichen in Betrieben und Organisationen. Die Zeitschrift wurde 2005 an die Binkert Publishing GmbH, Dornach, Schweiz, verkauft. Seither ist sie auch auf dem Internet präsent.

Weblinks
 Nachweis im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Fachzeitschrift (Schweiz)
Medien (Arbeitsschutz)
Ersterscheinung 1954
Deutschsprachige zweimonatliche Zeitschrift


A Região Geográfica Imediata de Teófilo Otoni é uma das 70 regiões geográficas imediatas do Estado de Minas Gerais, uma das sete regiões geográficas imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Teófilo Otoni e uma das 509 regiões geográficas imediatas do Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

Municípios
É composta por 27 municípios.

 Ataléia
 Campanário
 Caraí
 Carlos Chagas
 Catuji
 Franciscópolis
 Frei Gaspar
 Itaipé
 Itambacuri
 Itaobim
 Ladainha
 Malacacheta
 Monte Formoso
 Nanuque
 Nova Módica
 Novo Cruzeiro
 Novo Oriente de Minas
 Ouro Verde de Minas
 Padre Paraíso
 Pavão
 Pescador
 Ponto dos Volantes
 Poté
 São José do Divino
 Serra dos Aimorés
 Setubinha
 Teófilo Otoni

Estatísticas
Tem uma população estimada pelo IBGE para 1.º de julho de 2017 de 494 402 habitantes e área total de 25 193,829 km².

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Referências
Regiões geográficas imediatas de Minas Gerais


Imre Kocsis, né le  à Balatonaderices en Hongrie, tué par des éclats d'obus le  à Bourbach-le-Haut près de Thann  dans le Haut-Rhin, est un militaire hongrois, engagé volontaire dans la Légion étrangère et dans les Forces françaises libres. Il est compagnon de la Libération.

Biographie
Fils d'instituteur, Imre Kocsis est né le 3 novembre 1910 à Balatonaderices en Hongrie.

Engagé en avril 1938 à la Légion étrangère à Mulhouse, il fait son instruction puis est affecté au  Régiment étranger d'infanterie ( REI), d'abord au  puis au  bataillon.

Promu caporal le , il sert au  bataillon de la  Demi-brigade de marche de Légion étrangère ( DBMLE) à Sidi-Bel-Abbès et prend part à la campagne de Norvège en mai-juin 1940.

Participant aux combats de Bjervik et de Narvik, il reçoit une citation à l'ordre de la Division pour son courage et son sens de l'initiative et se voit promu caporal-chef à titre exceptionnel "au feu", le .

Rapatrié en Angleterre avec le corps expéditionnaire français du général Béthouart, il choisit de s'engager dans les Forces françaises libres le .

Avec la  Demi-brigade de Légion étrangère ( DBLE), il participe à l'opération de Dakar en septembre 1940 et, après avoir débarqué au Cameroun, combat à Keren et à Massaoua en Érythrée contre les Italiens avec la Brigade française d'Orient. Il y reçoit une citation à l'ordre de la division.

Promu sergent le , il combat en Syrie.

Chef de pièce de 75 antichars pendant la campagne de Libye, il se distingue lors des combats de Bir-Hakeim. Après avoir formé son équipe de pièce en une semaine, il détruit deux chars lors de l'attaque du 27 mai 1942. Dans la nuit du 10 au 11 juin, au cours de la sortie de vive force, il fait changer, sous un feu violent d'armes automatiques, la roue de son camion qui avait sauté sur une mine. Il parvient à ramener sa pièce, son personnel au complet et sept blessés ramassés sur le terrain. Son comportement lui vaut de recevoir la Croix de la Libération.

Promu sergent-chef en novembre 1942 au lendemain des combats de l'Himeimat (El Alamein) en Égypte, il devient sous-officier adjoint en section de canons six-pounders.

Le sergent-chef Kocsis débarque en Italie avec la  Division française libre le 20 avril 1944 comme sous-officier adjoint en section de mortiers de 81 mm.

Après le débarquement en Provence d'août 1944, il est nommé adjudant le  et prend une part active aux opérations de la "13" pour la libération du territoire.

Imre Kocsis est tué par des éclats d'obus le 3 décembre 1944 près de Thann à Bourbach-le-Haut dans le Haut-Rhin. Il est inhumé dans la nécropole nationale de Sigolsheim (Haut-Rhin)

Distinctions

  par décret du 9 septembre 1942
  (4 citations)

 avec agrafes "Érythrée", "Libye", "Bir-Hakeim", "Tunisie 1942-1943"

Références

Compagnon de la Libération
Militaire hongrois du XXe siècle
Personnalité ayant servi à la Légion étrangère
Naissance en novembre 1910
Naissance en Hongrie
Décès en décembre 1944
Décès dans le Haut-Rhin
Militaire hongrois mort lors de la Seconde Guerre mondiale
Décès à 34 ans

Imre Kocsis (militaire)


Gonçalo Esteves, né le  à Arcos de Valdevez, est un footballeur portugais qui évolue au poste d'arrière droit au Sporting CP.

Biographie
Originaire d'Aboim das Choças, dans la ville d'Arcos de Valdevez au nord du Portugal, Gonçalo Esteves est le frère cadet de Tomás Esteves, qui deviendra également footballeur professionnel.

Carrière en club

Gonçalo commence sa carrière à l'ADECAS, un club d'Arcos de Valdevez qui joue dans le  de Viana do Castelo, avant de suivre son grand frère Tomás à Porto en 2011.

Gravissant les échelons des équipes de jeunes à Porto, avec également un passage en prêt chez leur voisin du Padroense et l'équipe de jeunes de l'académie du Dragon Force, il signe finalement son premier contrat professionnel au Sporting, à l'été 2021.

Impressionnant rapidement Rúben Amorim a son arrivée, Esteves est intégré à l'équipe première lors de la préparation estivale des champions du Portugal en titre, alors que son équipe se défait notamment 3-2 de l'Olympique lyonnais en match amical.

Il fait ses débuts avec le club lisboète le , titularisé au poste de piston droit lors d'une victoire 4-0 en Coupe du Portugal chez le Belenenses.

Il joue son premier match en Ligue des champions le , titularisé pour le dernier match de poule chez l'Ajax, alors que les deux clubs sont déjà qualifiés pour les huitièmes de finale.

Carrière en sélection
Esteves est international portugais en équipes de jeunes, faisant notamment partie des moins de 16 ans dès 2019 et un titre obtenu lors d'un tournoi organisé par la CONCACAF, avant le gel du football international lié au covid.

Style de jeu
Arrière droit comme son frère, Gonçalo Esteves fait figure de défenseur aux appétences particulièrement offensives, techniquement doué et fort en un contre un. C'est de fait au poste plus tourné vers l'avant de piston droit qu'il va commencer à jouer sous les ordres d'Amorim au Sporting.

Palmarès

Références

Liens externes

Footballeur portugais
Naissance en février 2004
Naissance à Arcos de Valdevez
Joueur du Sporting Clube de Portugal B
Joueur du Sporting Clube de Portugal

Gonçalo Esteves


Tony Sarg, né à Cobán au Guatemala le  et mort à New York le , est un marionettiste, illustrateur, scénariste, producteur de cinéma et réalisateur américain.

Biographie

Filmographie partielle

Comme réalisateur
 1921 :
 1922 : The Original Movie

Comme scénariste
 1921 :
 1921 : Why They Love Cavemen!

Comme producteur
 1921 :
 1921 : Why They Love Cavemen!

Liens externes

Marionnettiste américain
Illustrateur américain
Réalisateur américain
Producteur américain
Scénariste américain
Naissance en avril 1880
Naissance à Cobán
Décès en mars 1942
Décès à New York
Décès à 61 ans
Article dont une information diffère dans l'infobox

Tony Sarg


الانقلاب الشمسي  يحدث مرتين في السنة. يحدث الانقلاب الشمسي الشتوي  في نصف الكرة الارضية الشمالي يوم 21 أو 22 ديسمبر حيث تصل الشمس إلى أدنى ارتفاع خلال الظهر فوق الأفق. أما الانقلاب الشمسي الصيفي فيحدث يوم 21 يونيو في نصف الكرة الارضية الشمالي حيث تكون الشمس في أعلى ارتفاع لها ظهرا فوق الأفق.

وتكون الأوضاع بالنسبة إلى نصف الكرة الأرضية الجنوبي بالعكس، بينما يكون في نصف الكرة الشمالي شتاء يكون صيفا في نصف الكرة الأرضية الجنوبي، وإذا كان صيفا في نصف الكرة الشمالي يكون شتاء في نصف الكرة الأرضية الجنوبي.

هذا بسبب ميل محور دوران الأرض حول محورها بزاوية نحو 3و23 درجة بالنسبة إلى مستوي مدارها حول الشمس (أنظر الرسم).

تكون الشمس عمودية يوم 21 يونيو على مدار السرطان (وهو خط دائرة عرض 3و23 درجة شمال خط الاستواء) وابتداء من يوم 22 تتحرك عموديتها جنوبا رويدا رويدا خلال الصيف إلى أن تصبح عمودية على خط الاستواء. ثم تتعداه جنوبا حتى تصبح عمودية على مدار الجدي ظهرا (وهو دائرة عرض 3و23 درجة جنوبا ) يوم 21 ديسمبر. عندما تكون أشعة الشمس عمودية على مدار السرطان أي في 21 يونيو نقول أن الصيف قد بدأ في نصف الكرة الشمالي، وبالتالي يكون بداية فصل الشتاء في الجنوب. لهذ الاصطلاح «انقلاب» من الربيع إلى الصيف، وعندما تكون الشمس عمودية على مدار الجدي في 21 ديسمبر نقول أن الشتاء قد بدأ في نصف الكرة الأرضية الشمالي، ويكون الانقلاب صيفيا لدى نصف الكرة الأرضية الجنوبي.

النهار والليل

يطول النهار في نصف الكرة الشمالي صيفاً ويقصر الليل، الصورة العليا توضح ذلك. فهي تمثل الحال يوم 21 يونيو. أشعة الشمس تكون عمودية على مدار السرطان ويستمر النهار 5 و 13 ساعة ويقصر الليل. ونرى أن النهار عند مدار الجدي في نفس اليوم يكون قصيراً (10 ساعات) ويطول الليل. وينعكس هذا الحال خلال الشتاء، حيث يقصر النهار في نصف الكرة الأرضية الشمالي ليكون 10 ساعات ويطول الليل. عندئذ يكون النهار فوق مدار الجدي نحو 5 و 13 ساعة ويقصر لدى سكانه الليل.

وطبقاً للشكل الذي يمثل وضع الأرض بالنسبة للشمس يوم 21 يونيو عندما يبدأ الصيف في نصف الكرة الأرضية الشمالي، نجد أن النهار يزداد طولا كلما انتقلنا من خط عرض شمالي شمال مدار السرطان. فيصل النهار إلى 24 ساعة عند دائرة عرض 66.5 درجة، أي لا يرى سكان تلك المنطقة الليل. وشمالاً منها حتى القطب الشمالي يطول النهار حتى يصبح 6 أشهر ولا يُرى هناك ليل في الصيف. تنعكس الحالة خلال الشتاء، على دائرة عرض 66.5 شمالاً يطول الليل إلى 24 ساعة ويختفي النهار، وشمالاً عن هذا الخط يصبح ليلاً لمدة 6 أشهر. والعكس بالعكس بالنسبة لنصف الكرة الأرضية الجنوبي.

عندما تزور مدينة مثل ستوكهولم صيفاً تستطيع قراءة كتاب في الخلاء حتى الساعة العاشرة مساءً، إذ تكون الشمس لا تزال في السماء.

على خط الاستواء، يتساوي الليل والنهار دائماً بصرف النظر عن الفصل السنوي، ولهذا يسمى خط الاستواء. في الربيع (23 مارس) والخريف (23 سبتمبر) تكون الشمس عمودية على خط لاستواء.

التقويم

تدور الأرض حول الشمس دورة واحدة خلال 365,2422 يوم. لهذا نحسب السنة 365 يوما وفي السنة الكبيسة - كل أربعة سنوات - نحسبها 366 يوم. السنوات الكبيسة القادمة 2020 و 2024 و 2028 وهكذا. ومع ذلك يبقى فرق قدره نحو 01و0 يوم سنويا بين التقويم وزمن الدورة الحقيقية للأرض حول الشمس.

في نصف الكرة الشمالي يحدث الانقلاب الصيفي حاليا يوم 21 يونيو. وخلال القرن العشرين فكان يحدث أحيانا يوم 22 يونيو. هذ بسبب الفرق بين زمن التقويم و زمن اتمام الأرض دورتها حول الشمس. ويراعي التقويم الجريجوري بابتكارة التصحيح الزمني كل فترة، ومن دونه لانزاح التاريخ 7 أو 8 أيام كل 1000 سنة.

يحدث الانقلاب الصيفي طبقا لتوقيت وسط أوروبا حاليا يوم 21 يونيو. وسوف يحدث في عام 2020 لأول مرة ثم يتكرر ذلك في يوم 20 يونيو. كما حسب العلماء حدوث الانقلاب الشتوي حاليا طبقا لتوقيت وسط أوروبا MEZ يوم 21 و 22 ديسمبر بنفس المعدل، ثم يزيد معدل حدوثه يوم 21 بعد ذلك. وبعد عام 2100 يتساوى حدوثه في يومي 21 و 22 ديسمبر حيث أن سنة 2100 ليست سنة كبيسة.

تجد تفاصيل أكثر في فصول السنة

اقرأ أيضا
 تقويم ميلادي
 فصول السنة
 مدار السرطان
 مدار الجدي
 خط الاستواء

مراجع

أحداث النظام الشمسي الفلكية
الزمن في الفلك
تقويم
ديناميكية النظام الشمسي
مناسبات ديسمبر
مناسبات يونيو

انقلاب شمسي


Poem (stilizat POEM) este un cântec al formației The Motans în colaborare cu cântăreața de origine moldovenească Irina Rimes. Melodia a fost creată de solistul Denis Roabeș alături de Rimes, Sebastian Barac și Marcel Botezan. Piesa a beneficiat de un videoclip lansat pe 11 aprilie și a fost inclusă într-o campanie a Lidl.

Clasamente

Referințe

 Discografia Irinei Rimes
 Discuri single lansate de Irina Rimes
 Discuri single din 2019
 Cântece din 2019

Poem (cântec)


Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo (26. apríl 1898 – 14. desember 1984) var spænskt ljóðskáld sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1977.

Ævi og störf
Vicente Aleixandre fæddist í Sevilla árið 1898 og tilheyrði gríðarlega öflugri kynslóð ungra skálda og rithöfunda sem fram komu á Spáni um miðjan þriðja áratuginn. Árið 1927 komu margir þessara listamanna saman til fundar í Sevilla og var upp frá því farið að tala um ´27 kynslóðina (spænska: Generación del 27) í spænskum bókmenntum. Aleixandre tilheyrði þessum hópi, ásamt t.d. Federico García Lorca og Jorge Guillén.

Ljóð Aleixandre einkenndust af súrrealisma. Berglind Gunnarsdóttir hefur þýtt ljóð eftir Vicente Aleixandre á íslensku.

Tenglar
 Thor Vilhjálmsson: "Þegar Aleixandre fékk Nóbelsverðlaunin", Tímarit Máls og menningar, 2.tbl. 1984

Aleixandre, Vicente
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Vicente Aleixandre


Karşıyaka, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Derince köyüne bağlı bir mahalle iken, 22 Ağustos 1958'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Muğla il merkezine 87 km, Milas ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Milas'ın mahalleleri

Karşıyaka, Milas


Ein Moulin Rouge in Wien gab es an drei historischen Standorten: Vor 1911 befand es sich in der Weihburggasse 11, von 1920 bis 1938 in der Weihburggasse 9 an der Ecke Liliengasse 3 und erst nach 1945 in der Walfischgasse 11 in der Inneren Stadt in Wien, wobei alle drei Standorte unterschiedliche Geschichten haben und institutionell nicht miteinander verbunden waren.

Geschichte

Moulin Rouge Liliengasse
1913 hieß die Lokalität Etablissement Grand Gala, bevor es über Palais de danse – Moulin Rouge in den 1930er-Jahren zur Revue-Bühne Moulin Rouge wurde. Die künstlerische Leitung hatten Fritz Grünbaum und Franz Engel inne.

Nachweisbar ist die 1932 von Carl Witzmann vorgenommene Neugestaltung des Innenraums.

1938 wurde aus dem Moulin Rouge das "Wiener Werkel". Nach dem Krieg wurde das Theater mehrfach umbenannt, ehe es 1960 zum Theater im Zentrum wurde und unter diesem Namen seit 1964 vom Theater der Jugend geführt wird.

Moulin Rouge Walfischgasse
1884 entstand nach der Regulierung der Walfischgasse anstelle von Stallungen ein Wohnhaus, dessen Eigentümer Graf Nikolaus Esterházy und ab 1911 Benjamin Mautner-Meisels waren. Später wurde an der Westseite des Gebäudes ein pavillonartig gestalteter Seitentrakt angebaut, in dem ein Etablissement untergebracht werden konnte. "Nicht nur der Bau, auch die Architektur hatte provisorischen Charakter, ein wenig Bühnenbild, nach außen gekehrt, ein wenig Geheimnis der Schaubude." (Friedrich Achleitner). Über das Bauwerk selbst und dessen Entstehung sind keine Informationen vorhanden. Eine Notiz aus 1909 über einen Anbau, bei dem als Bauherr und/oder Architekt Franz Quidenus genannt wird, könnte das Errichtungsdatum sein.

Während des Zweiten Weltkriegs befand sich hier das Kabarett Schiefe Laterne mit der angeschlossenen Rio Rita Bar. Eine am 8. April 1945 in das Dach eingeschlagene Bombe richtete keine größeren Schäden an. Nach dem Krieg entstand das Moulin Rouge in seiner heutigen Form als Varieté-Lokal mit einem Fassungsraum für 240 Personen.

1974 kaufte Heinz Werner Schimanko die Revue-Bar und betrieb sie bis Anfang der 1990er-Jahre. Weil , verpachtete er es um 120.000 Schilling an Peter Zanoni. Dieser betrieb als Geschäftsführer der Moulin Rouge Casino- und Gastronomiebetriebsges. m.b. H die Immobilie als Kartencasino. Im April 2000 beantragte die Gesellschaft den Ausgleich. Schimanko als Eigentümer zeigte sich noch zuversichtlich, dass ein Ausgleich angenommen wird. Anfang Juli wurde jedoch der Anschlusskonkurs eröffnet. Die Schulden des noch bis Mai von Zanoni geführten Moulin Rouge Casino lagen bei 70 Millionen Schilling. Nachdem die Pachtzahlungen ausblieben, löste Schimanko den Vertrag. Damals interessierten sich zwei Investorengruppen, eine asiatische und eine österreichische, für die Immobilie um das Kartencasino weiterzuführen. Letztere betrieb schon Kartencasinos.

Bis zumindest Ende 2011 diente die Immobilie unter dem Namen Moulin Rouge Vienna als Lokal für Veranstaltungen und Clubbings. Betreiber war eine Milano Entertainment.

Im Dezember 2012 eröffnete nach einjährigem Umbau ein Vapiano-Restaurant in dem Gebäude.

Literatur

 Friedrich Achleitner: Österreichische Architektur im 20. Jahrhundert. Band III/1: Wien, 1.–12. Bezirk. Residenz Verlag, St. Pölten/Salzburg 2010; ISBN 978-3-7017-3208-1, S. 35.

 Markus Felkel: Vom Etablissement Grand Gala zum Theater im Zentrum – eine theaterarchäologische Spurensuche in Wien. Dipl.-Arbeit Univ. Wien 2015.

Weblinks
 Website des Moulin Rouge, derzeit (12. Juli 2015) nicht abrufbar.

Einzelnachweise

Darstellende Kunst (Wien)
Gastronomiebetrieb (Wien)
Innere Stadt (Wien)

Moulin Rouge (Wien)


Ioan Duma (n. 11 februarie 1862, Săcalu de Pădure – d. 1 noiembrie  1919, Reghin) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Născut în  Săcalu de Pădure în anul 1862, Ioan Duma a urmat studiile  la Institutul Teologic și Pedagogic Andrei Șaguna din Sibiu. Între anii 1885-1890 va ocupa funcția de învățător în Filea, iar între anii 1890-1919 va fi numit și preot în Săcalu de Pădure. A făcut parte din delegația celor 300 de români care au înaintat Memorandul lui Francisc Iosif. A fost președinte al Senatului Național Român din localitate Decedează la Reghin la 1 noiembrie anul 1919.

Activitatea politică
A fost ales ca delegat titular al cercului electoral  Reghin, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Decorații
Nicolae Grigore Deac a primit în anul 1922 ordinul Coroana României în rang de cavaler, iar în 1926 primește medalia Răsplata muncii, clasa I, pentru construcții școlare.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1862
Decese în 1919
Învățători români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români

Ioan Duma (delegat din Săcal)


Margot Hielscher (Berlín, 29 de septiembre de 1919-Múnich, 20 de agosto de 2017) fue una cantante, diseñadora de vestuario y actriz alemana.

Carrera
Terminó su formación de diseñadora de vestuario y de moda entre 1935 y 1939.

Desde 1939, trabajó como diseñadora de vestuario en el cine. Fue descubierta por Theo Mackeben e inmediatamente fue contratada para una película. Participó en el filme Das Herz der Königin (1940, El corazón de la reina), donde interpretó su primer papel junto a la actriz Zarah Leander. Gracias a sus papeles en comedias románticas, pudo surgir como cantante y pronto se convirtió en una de las actrices más populares del mundo del cine alemán durante la Segunda Guerra Mundial. El actor alemán Heinz Rühmann, tras divorciarse de su primera esposa, le propuso matrimonio, pero Hielscher se negó.

En 1957 fue elegida para representar a Alemania en el Festival de la Canción de Eurovisión 1957 con la canción «Telefon, Telefon» («Teléfono, Teléfono»). La canción obtuvo la 4.ª posición con 8 puntos. Al año siguiente, fue nuevamente elegida para representar a su país en el Festival de 1958 con la canción «Für zwei Groschen Musik» («Música por dos groschen»). La canción terminó en 7.ª posición con 5 puntos.

En el decenio de 1960, presentó su propio programa de entrevistas Zu Gast bei Margot Hielscher («Invitado a Margot Hielscher») en la televisión bávara BR Fernsehen en el que participaban alrededor de 700 celebridades (incluidos Maurice Chevalier y Romy Schneider).

Hasta los años 1990 ella misma fue invitada en muchos programas de entretenimiento. A partir de entonces estuvo presente principalmente a través de apariciones en el escenario, por ejemplo en el Theater des Westens («Teatro del Oeste»), en la filarmónica de Gasteig y en la Berliner Philharmonie («Filarmónica de Berlín»).

Vida privada
Desde 1942 Hielscher vivió en el Herzogpark, parte del distrito de Bogenhausen de Múnich; el Herzogpark es considerado uno de los barrios más distinguidos de la capital de Baviera. En 1959 Hielscher se casó con el compositor alemán Friedrich Meyer.
En 2017 falleció a los 97 años de edad. Está enterrada en el cementerio de Bogenhausen junto a su marido.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial

Participantes en Eurovisión 1957
Participantes en Eurovisión 1958
Cantantes femeninas de Alemania
Nacidos en Berlín
Fallecidos en Múnich

Margot Hielscher


بول فرلان  (30 مارس 1844 - 8 يناير 1896) شاعر فرنسي المرتبطة الرمزى مستخدم الرموز الحركة. يعتبر أحد من أكبر ممثلين لل إجراءات siècle والدولي في الفرنسية والشعر.

السيرة الذاتية

حياته المبكرة

ولد بول فرلان في متز، درس في ثانوية بونابرت (الآن ثانوية كوندرسيه) في باريس، ثم تولى وظيفة في الخدمة المدنية.بدأ كتابة الشعر في سن مبكرة، وكان في البداية متأثر بحركة بارنسين وزعيمها، تشارلز لوكونت دي لزيل. نشر فيرلين أول قصيدة في 1863 في لارفيو دي بروجرس، وهي منشور أسسها الشاعر لويس خافيير دي ريكارد. فيرلين كان زائر دائم للصالون الأدبي للمركيزة دي ريكارد (والدة لويس كزافييه دي ريكارد) في 10 شارع دباتنولس وفي غيرها من المناسبات الاجتماعية، حيث تواصل مع شخصيات فنية بارزة في اليوم الحاضر: أناتولي فرنسا، ايمانويل شابرييه، المخترع والشاعر والكاتب الساخر تشارلز كروس، الساخر والمعادي للبرجوازية المثالية فيليرز دي ليزيل آدم، ثيودور دي بانفلي، فرانسوا كوبي، خوسيه ماريا دي هيريديا، لوكونت دي لزيل، كتول مندس، الخ. فيرلين نشر أول مجموعة شعرية ساخرة، في عام (1866)، وإن علق عليها سلبا سانت بووف، الذي جعله شاعر الوعد والأصالة.

الزواج والخدمة العسكرية
حياة فيرلين الخاصة كانت ظاهرة في أعماله، ابتداء من حبه لماتيلد مات. أصبحت مات زوجة لفرلين في 1870. في نفس العام الذي أعلنت فيه الجمهورية الثالثة، انضم فيرلين إلى كتيبة من 160. جارد الوطنية وتحول إلى كوميني يوم 18 مارس 1871.

أصبح رئيسا للمكتب الصحفي للجنة المركزية لل باريس المحلية.Verlaine هرب فيرلين من قتال الشارع المعروف باسم الأسبوع الدامي، أو Semaine Sanglante واختبؤوا في باس دو كاليه.

القضية مع Rimbaud

عاد إلى باريس في أغسطس 1871، في أيلول / سبتمبر، تلقى أول رسالة من ستة عشر عاما الشاعر آرثر Rimbaud. قبل 1872، كان قد خسر في Mathilde، وتخلى عنها على نحو فعال وابنهما، وفضلت الشركة الجديدة من الذكور عاشق وRimbaud 'sVerlaine عاصفة القضية اقتادتهم إلى لندن في عام 1872. في يوليو 1873 في حالة سكر، وفي ثورة غيرة أطلق فيرلين النار على رمبود، مما أدى إلى اصابة الشاعر في معصم اليد اليسرى ولكنها لم تكن إصابة خطيرة. كنتيجة غير مباشرة لهذا الحادث، اعتقل فيرلين وسجن في مونس، حيث اعتنق الكاثوليكية الرومانية والتي بالتالي أثرت على عمله وموجها انتقادات حادة على رمبود.

مجموعة القصائد في الرومانسية الغير مشروطة (1874) كتبت بين 1872 و 1873، مستوحاة من حنين فيرلين الملون بالذكريات عن حياته مع ماتيلد من جهة، وعن تصوير الفترة من حياته التي عاشها مع رامبود ومغامراتهم الطويلة من جهة أخرى. الرومانسية الغير مشروطة نشرت عندما كان فيرلين في السجن. بعد خروجه من السجن، سافر فيرلين مرة أخرى إلى إنكلترا، حيث عمل لعدة سنوات كمدرس كما أنه نشر مجموعة شعريه أخرى ناجحة تدعى الحكمة. عاد إلى فرنسا في 1877، وبينما كان يدرس اللغة الإنكليزية في المدرسة في راثل، أصبح مفتون بأحد تلاميذه يدعى لوسيان لتنويز، الذي ألهم فيرلين لكتابة المزيد من القصائد. عندما دمر الشاب توفي التيفوس في 1883.
وقد احب الشاعر ارثر رامبو بشدة لدرجة انه عندما علم أنه يريد أن يسافر ويتركة أطلق علية الرصاص ثم ندم وعالجه فبلغ عنه ارثر ووضعة بالسجن واتهم انه عنده شذوذ جنسى هو اما رامبو

خلال السنوات الأخيرة
شهدت السنوات الأخيرة لفيرلين انزلاقه على الإدمان على المخدرات والإدمان على الكحول والفقر. كان يعيش في الأحياء الفقيرة والمستشفيات العامة وقضى أيامه شرب الأبسينث في مقاهي باريس. لحسن الحظ، فإن حب الشعب الفرنسي للفن كان قادرا على إحياء وتقديم دعم مادي لفيرلين: تم الكشف عن الشعر المكتوب في أول حياته وعن أسلوب الحياة والسلوك الغريب الذي سلكه امام الناس مما استقطب إعجابهم، وانتخب في عام 1894 «أمير شعراء» فرنسا من قبل أقرانه.

كان شعره محط اعجاب وكان يعتبر كحدث مهم، بوصفه مصدرا للإلهام لملحنين مثل غابرييل فاورى، الذي لحن العديد من قصائده، كما لحن كلا من لبوني تشانسون وكلود ديبوسي، خمسة قصائد فتس جلانتيس قصائد للموسيقى، التي تشكل جزءا من mélodie المجموعة المعروفة باسم Recueil Vasnier.

توفي بول فيرلين في باريس عن عمر يناهز 51 في 8 يناير 1896، ودفن في مقبرة باتنجولس.

النمط

الكثير من الشعر الفرنسي الذي أنتج خلال فترة نهاية القرن موصوف بأنه «منحل» بسبب محتواه الفج أو بسبب المحتوى الأخلاقي.وفي سياق مماثل، أطلق فيرلين عبارة الشاعر الملعون في سنة 1884 على عدد يستخدم تعبير Verlaine poète maudit («الملعونة الشاعر») في عام 1884 للإشارة إلى عدد من شعراء ستيفان Mallarmé وآرثر Rimbaud الذين حاربوا ضد الشعرية الاتفاقيات وعانى الاجتماعية توبيخ أو تم تجاهلها من قبل النقاد.ولكن مع نشر جان موريس ' لكتاباته عن الرمزية (سيمبولست منفستو) في عام 1886، أصبحت عبارة الرمزية غالبا ما تطلق على البيئة الأدبية الجديدة.مع فيرلين ومالارميه ورامبود وبول فاليري وألبرت سامين وكثير غيرهم بدأو يعرفوا باسم «الرمزيون».وكثيرا ما شارك هؤلاء الشعراء نفس المواضيع الموازية لعلم الجمال لشوبينهاير ومفاهيم الإرادة، والأقدار والقوى الباطنة، واستخدم مواضيع الجنس (مثل العاهرات)، والمدينة، والظواهر غير المنطقية) والهذيان، والأحلام، والمخدرات، والكحول)، وأحيانا بشكل مبهم في العصور الوسطى إعداد.

في الشعر، أسلوب الرمزية - كما قولبه فيرلين- استخدام المعاني الخفية بدلا من المعاني الظاهرة الخطابة حظرت ويثير المشاعر والحالات المزاجية للمستهلك من خلال سحر الكلمات وتكرار الأصوات وتيرة الآية (الموسيقية) موزون الابتكار.

صور

العديد من الفنانين رسم صورة فرلين.من بين أكثر اللامعين كان هنري فانتن-لاتور، أنطونيو دي لجاندارا، يوجين كاريير، فردريك كازاليس وثيوفايل- ألكسندر ستانلن.

الوقت الذي قضاه فيرلين ورامبود مع بعضهم كان هو موضوع فيلم لعام 1995 الكسوف الكلي للمخرج أجنسكا هولند وسيناريو كريستوفر هامبتون، استنادا إلى مسرحيته. وقام بدور فيرلين ديفيد ثوليس.

أعماله

تتوفر أعمال فيرلين الكاملة في طبعات مهترئة في {2} مكتبة فرنسية شعرية {/2}.

 المجموعة الشعرية الساخرة (1866)
 ليه أميس (1867)
 فتس جلانتيس (1869)
 لبوني تشانسون (1870)
 الرومانسية الغير مشروطة (1874)
 الحكمة (1880)
 الشعراء الملعونون (1884)
 جاديست نجروا (اليوم الماضي والسنة الماضية) (1884)
 حب الذات (1888)
 متواز (1889)
 تكريس (1890)
 نساء (1890)
 الرجال (1891)
 السعادة (1891)
 سيرة حياة فيرلين في المستشفى (1891)
 قصائد قصصية من أجلها (1891)
 الصلوات خاصة (1892)
 سيرة حياة فيرلين في السجن (1893)
 المرثيات (1893)
 قصائد ابن الشرف (1893)
 في البرزخ (1894)
 قصائد قصية منتهية بفكرة ساخرة (1894)
 اعترافات (1895)

المراجع

الروابط الخارجية

 أعمال بول فيرلين في الشعر الفرنسي

 استقالة وقصائد أخرى في ترجمات جديدة (باللغة الإنجليزية)
 انحطاط لا نوفيل -- مكتبة شاملة على شبكة الإنترنت تحتوي الترجمات والسير الذاتية لفيرلين
 أربع قصائد لفيرلين ترجمت من قبل نورمان ر شابيرو، مع النصوص الأصلية الفرنسية

آرثر رامبو
أشخاص أدينوا باللواط
أشخاص إل جي بي تي من فرنسا
أشخاص من متز
أشخاص من ميتز
أعلام إل جي بي تي فرنسية في القرن 19
رجال ثنائيو الميول الجنسية
رومان كاثوليك فرنسيون
رومان كاثوليك مثليون
شخصيات إل جي بي تي القرن 19
شعراء باللغة الفرنسية
شعراء رمزيون
شعراء فرنسيون
شعراء فرنسيون في القرن 19
شعراء مثليون فرنسيون
شعراء مثليون ومثليات ومزدجو التوجه الجنسي ومتحولون جنسيا
فرنسيون مهاجرون إلى إنجلترا
كتاب دراما ومسرح فرنسيون
كتاب دراما ومسرح فرنسيون في القرن 19
كتاب كاثوليك
كتاب مثليون من فرنسا
كتاب من متز
كومونة باريس
مربون فرنسيون في القرن 19
معتنقو الكاثوليكية
معلمو مدارس فرنسيون
ملحدون ولاأدريون اعتنقوا الرومانية الكاثوليكية
مواليد 1844
مواليد في متز
موظفو خدمة مدنية فرنسيون
موظفو خدمة مدنية فرنسيون في القرن 19
وفيات 1896
وفيات في باريس
فرنسيون مغتربون في مملكة بريطانيا العظمى

بول فرلان


Hov Station er en nedlagt dansk jernbanestation i havnebyen Hov i Østjylland. Hov var fra 1884 til 1977 endestation på Odderbanen (Hads-Ning Herreders Jernbane) fra Aarhus til Hov.

Historie
Odderkredsens folketingsmedlem Geert Winther stillede i 1880 forslag om en jernbane fra Aarhus til Odder og videre til Ørting, hvorfra den kunne forlænges til Gyllingnæs eller Hov, hvis der fra et af de steder blev etableret en færgerute til Sjælland. Hofjægermesteren på Rathlousdal, Emil von Holstein-Rathlou, begyndte i vinteren 1881 at bygge havn i Hov og ville tegne mange aktier i banen, hvis den kom til Hov. Så Geert Winthers forslag blev ændret til en linjeføring Aarhus-Odder-Hov, som blev vedtaget den 9. maj 1882. Banen åbnede dermed den 19. juni 1884 med Hov Station som endestation.

Togene skulle starte fra Hov om morgenen, hvilket krævede en temmelig stor stationsbygning med værelser, hvor lokomotiv-, tog- og postpersonale kunne overnatte. Efter stationsbygningen førte hovedsporet forbi en svinefold, der tidligt blev nedrevet, til en drejeskive, og der var et sidespor med en kran, der kunne løfte 5,5 t. Fra omløbssporet var der mod nord stikspor til en ensporet remise og mod syd gik havnesporet ud på molen.

Efter nedlægningen af Odder-Hov-banen i 1977 er stationsbygningen benyttet til erhvervsformål, i de første år som filial af Odder Bank. Bygningen er bevaret på Søndergade 20.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger

Stationer på Odderbanen
Nedlagte jernbanestationer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Odder Kommune
Etableret i 1884

Hov Station


Evelyn Beatrice Longman (21 novembre 1874 - 10 mars 1954) est une sculptrice américaine. Ses œuvres de figures allégoriques ont été commandées comme monuments et mémoriaux, ornements de bâtiments publics et attractions lors d'expositions d'art de l'Amérique du début du . Elle a été la première femme sculpteur à être élue membre à part entière de l'Académie américaine des beaux-arts en 1919.

Références

Remarques

Liens externes

Sculptrice américaine
Sculpteur américain du XXe siècle
Compétiteur dans une compétition artistique aux Jeux olympiques
Naissance en novembre 1874
Décès en mars 1954
Décès à 79 ans

Evelyn Beatrice Longman


Joana Espadinha (Lisboa, Portugal, 20 de junho de 1983) é uma cantautora portuguesa.

Biografia
Joana Espadinha licenciou-se em Direito, na Universidade Nova de Lisboa. Depois de concluir a licenciatura, Joana iniciou os seus estudos musicais no Hot Clube de Portugal tendo, em 2006, ingressado no Conservatório de Amesterdão, onde estudou Jazz até 2010.

No final de 2007 foi convidada pela agência de Brand Entertainment, Fuse para participar no projeto "Fuse & Jazz", do qual resultou a gravação de um disco na Valentim de Carvalho que, embora não fosse uma edição comercial, é ainda hoje transmitida na rádio portuguesa.

Assim que terminou o curso em Amesterdão, começou a lecionar Canto Jazz na Escola de Jazz Luís Villas-Boas – Hot Clube de Portugal e no curso de Jazz da Universidade de Évora. A título de exemplo, uma das suas alunas, Beatriz Pessoa, ganhou notoriedade com participações no Festival RTP da Canção em 2018 (vocalista) e em 2022 (membro do coro de Maro, vencedora desse festival), tendo lançado o seu primeiro álbum em 2021.

Nos primeiros anos da sua carreira, a sua escrita musical foi evoluindo de Jazz puro para outros géneros como a inclusão de características pop, rock e folk. Para dar projeção ao seu trabalho, Joana Espadinha, para além de se apresentar em solo como convidada e compositora para nomes conhecidos da música portuguesa (Afonso Pais, João Hasselberg, André Santos ou João Firmino), também ingressou em grupos (Cassete Pirata e The Happy Mess).

Em 2014 lançou o seu primeiro disco como cantautora intitulado "Avesso" e, em 2018, com produção de Benjamim, lançou o seu segundo disco com o título de "O Material Tem Sempre Razão".

No ano de 2018, participou no Festival RTP da Canção como cantora. A música "Zero a zero", produzida por Benjamim, alcançou um 9º lugar na final deste certame.

Em 2019, o seu tema "Leva-me a dançar" foi nomeado para o Prémio Autores na categoria de melhor tema de música popular.

Em 2021, Joana Espadinha lança o seu terceiro álbum, intitulado de "Ninguém nos vai tirar o sol", novamente com produção de Benjamim.

No ano de 2022, volta a participar no Festival RTP da Canção, desta vez como compositora da canção de Diana Castro, denominada "Ginger ale". Neste festival alcançou o 4º lugar na final.

Joana Espadinha também compõe e escreve letra para temas musicais interpretados por outros artistas, onde se incluem parcerias com Cláudia Pascoal, Carminho, Sara Correia, Luís Trigacheiro, Elisa Rodrigues, Sofia Vitória, Cristina Branco e Marta Hugon.

Discografia
Nota: Atualizado a 28 de março de 2022

Álbuns
 At Fuse&Jazz (2007)
 Avesso (2014)
 O Material Tem Sempre Razão (2018)
 Ninguém nos vai tirar o sol (2021)

Singles e EPs
 Ao Seu Dispor (2014)
 Qualquer Coisa (2018)
 Leva-me a Dançar (2018)
 Pensa Bem (2018)
 O Material tem sempre razão (2019)
 Astronauta (2021)
 Ninguém nos vai tirar o Sol (2021)
 Queda Prá Desgraça (2021)
 Mau Feitio (2021)
 O Príncipe e o Sapo (2021)
 Dar Resposta (2021)

Vida Pessoal
Joana Espadinha, apesar de ter nascido em Lisboa e vivido mais de 22 anos em Cascais, tem ascendência alentejana de ambos os progenitores (Vidigueira e Serpa).

Atualmente, é casada e foi mãe pela primeira vez em 2020 durante a fase inicial da pandemia de Covid-19. A canção "A História do Pé de Feijão", da sua autoria, é dedicada ao seu primeiro filho.

Referências

Cantoras de Portugal
Cantores de jazz de Portugal
Naturais de Lisboa
Nascidos em 1983
Participantes no Festival RTP da Canção

Joana Espadinha


Almeida Prado (José Antonio Rezende de Almeida Prado, født 8. februar 1943 i Santos i Brasilien - død 21. november 2010 i Sao Paulo, Brasilien) var en brasiliansk komponist, pianist, lærer og professor.

Prado var regnet blandt nutidens betydningsfulde komponister i Brasilien.
Han studerede klaver og komposition privat hos blandt andre Camargo Guarnieri. Tog derefter til Europa for at studerer komposition videre hos Olivier Messiaen og Nadia Boulanger i Paris og György Ligeti og Lukas Foss i Darmstadt.

Prado har skrevet tre symfonier, orkesterværker, klaverstykker, kammermusik, korværker, instrumentalværker, koncertværker etc.

Han vendte tilbage til Sao Paulo i 1974, og blev lærer og senere professor i komposition på Conservatorio Municipal de Cubatao og Unicamp Institute of the Arts.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Unicamp" (1975) – for orkester
 Symfoni nr. 2 "Af Orixas" (1985) – for orkester
 "Apokalypse Symfoni" (nr. 3) (1987) – for solister, kor og orkester (komponeret i samarbejde med José De Paiva Netto)
 Klaverkoncert (1983) – for klaver og orkester
 Klaverstykker (1974-1989) - for klaver

Eksterne henvisninger
 Om Almeida Prado på musicweb.international.com

Komponister fra Brasilien
Pianister fra Brasilien
Lærere

Almeida Prado


Stefan Ivanov Kožuharov (translitera al idioma búlgaro Стефан Иванов Кожухаров ( 1933 - 1997) fue un botánico búlgaro. Realizó extensas recolecciones de la flora de Bulgaria, encontrándose duplicados de sus especímenes en Royal Botanic Gardens, Kew (K). Desarrolló actividades académicas en el Instituto de Botánica, en la Academia Búlgara de Ciencias

Algunas publicaciones
 . 1974. IOPB Chromosome numbers reports XLIV. Taxon 23:373-380

Libros
 . 1982. Flora Reipublicae Popularis Bulgaricae. Volumen 8. Editor in aedibus Academiae Scientiarum Bulgaricae

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Bulgaria
Escritores en búlgaro
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en latín
Búlgaros del siglo XX

Stefan Ivanov Kozuharov


Bülent Uygun (1 Ağustos 1971, Sakarya), forvet mevkiinde oynamış Türk eski millî futbolcu, teknik direktör.

Biyografisi

İlk yılları
Rizeli bir ailenin çocuğu olarak 1 Ağustos 1971'de Sakarya'da doğmuştur. Sakarya'da eğitim hayatına devam ederken, genç yaşta o dönem birçok yıldız futbolcuyu türk futboluna kazandıran Sakaryaspor'un çeşitli kademelerinde oynadıktan profesyonel oldu.

Futbolculuk Kariyeri
17 yaşına kadar Sakaryaspor'un genç takımlarında oynayıp genç millî takıma seçilip 15 kere 17 A genç oldu sonrası Sakaryaspor'da oynatılmayacağını düşünüp Ankara Şekerspor'a transfer olmuştur ve burada 1 yıl oynadıktan sonra Sakaryaspor'da ilk kez profesyonel oldu, Sakaryaspor futbolunun anlamı, düşüncesi ve sevgisi oldu, burada şampiyonluklar, başarılar ve eğlenceli 4 yıl yaşadı. Daha sonra Fenerbahçe'ye transfer oldu.

Geldiği ilk yılında 22 golle gol krallığı yaşadı. Sonra sırasıyla Çanakkale Dardanelspor, Trabzonspor, Göztepe, Zonguldakspor ve Sivasspor formalarını giyip Süper Lig'de 85 gol atma başarısını gösterip 2001 yılında Sivasspor'da 30 yaşında futbol hayatına nokta koydu.

Futbol hayatı boyunca Sakaryaspor ve Fenerbahçe'nin efsaneleri arasında yerini almıştır.

Teknik Direktörlük Kariyeri
Teknik adamlık kariyerine 2007'de Sivasspor'da adım atan Bülent Uygun, Sivasspor'a futbol tarihinin en iyi dönemini yaşatmış, takımı çalıştırdığı 4 sezonun 2'sinde takımı şampiyonluğa oynatmış, bu sezonların ilk yarılarını lider bitirmiş fakat son haftalarda şampiyonluğu kaptırmıştır.

Sonrasında Bucaspor ve Eskişehirspor'u çalıştırdı.Eskişehirspor'da 2010-11 sezonunun 8. haftasında Rıza Çalımbay kulüple yollarını ayırmasının ardından göreve geldi ve başarılı geçirdiği sezonu 7. sırada bitirdiler.

2011-12 sezonunda 1. Lig'in bitimine 7 hafta kala Hüsnü Özkara'nın yerine Elazığspor'un başına geçen Uygun, takımı Süper Lig'e çıkarırken yaptığı 21 transferle büyük eleştiri topladı. Stadı tadilatta olduğu için ilk 3 iç saha maçını farklı şehirlerde oynamak zorunda kalan Elazığspor'la Süper Lig'in 7. Haftası'na dek yalnızca 2 puan toplayabilen Bülent Uygun, 7. Hafta'da Bordo-Beyazlı Ekibin kendi sahasında oynadığı ilk maç olan Akhisar Belediyespor karşısında alınan beraberliğin ardından istifa etti. İstifasının ardından hem kendisi hem de Elazığspor yönetimi, duygu dolu mesajlar yayınlayarak birbirlerine olan bağlılıklarını belirttiler. 07.02.2013 tarihinde Gaziantepsporla anlaşmıştır. 11.11.2013 tarihinde Gaziantepspor Teknik Direktörlüğünden istifa etmiştir.

Aralık 2013'te ise Dûrî Nücûm Katar ekiplerinden Umm Selâl ile 6 aylık kontrat imzalamıştır. Bülent Uygun böylelikle Dûrî Nücûm Katar tarihindeki ilk Türk olmuştur. İlk maçında El Arabi takımına karşı takımını yöneten Uygun, ligde 3 haftadır yenilmeyen ve kalesinde gol dahi görmeyen El Arabi'yi 1-0 mağlup etmiştir. Bunun yanı sıra takımı kendi adına sezonun ilk galibiyetini almıştır. Bu maçın hemen ardından Belçikalı ünlü teknik adam Erik Gerets'in çalıştırdığı Ed-Dehil ile karşılaşan takımı, rakibini 6-1 gibi farklı bir skorla yenmiştir. Maçtan sonra ise Çok eksiği olan, ligin son sırasında yer alan bir takım olarak böyle bir fark elde etmemiz büyük başarı. İnşallah her geçen gün daha da iyi olacağız açıklamalarında bulunmuştur. 13 Aralık 2016 tarihinde, görevinden istifa ettiğini açıkladı.

Teknik direktörlük kariyerinde Sivasspor'un tarihinde önemli bir yer edinmiştir.

Şike davası
Bülent Uygun, 3 Temmuz 2011'de "şike yapmak" ve "teşvik Primi vermek" iddialarıyla gözaltına alındı. Daha sonra savcılık tarafından ifadesi alınan Uygun, tutuklama talebiyle mahkemeye sevk edildi. Çıkarıldığı mahkemece tutuklandı. Yaklaşık 7 ay Metris Cezaevinde tutuklu kaldıktan sonra şike davasında yapılan duruşmalar sonunda tahliye edildi.

Mahkeme Kararları
İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesi, 2 Temmuz 2012 tarihinde Bülent Uygun'un "Teşvik Primi vermek" suçunu işlediğine hükmetti. Mahkeme, Bülent Uygun hakkında "Spor kulüplerinde ve federasyonlarda görev yapmaktan yasaklama" ve "Stadyumlara giriş yasağı" kararları verdi.

Yaklaşık 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılan Uygun, kararı temyiz etti.

17 Ocak 2014 tarihinde Yargıtay 5. Ceza Dairesi hakkındaki mahkeme hükmünü bozmuştur.

Özel hayatı

1 Haziran 2014 tarihinde Özlem Füsun Önal ile evlendi.

Millî takım istatistikleri

1993 senesinde Bülent Uygun millî takım formasıyla Polonya karşısında 1 gol atmıştır.

Teknik Direktör İstatistikleri

Başarıları

Teknik Direktörlük

Sivasspor
 Süper Lig 2'ncisi - 2008-09
Milliyet Spor Ödülleri
 Yılın Teknik Direktörü - 2007
Futbol Plus Dergisi Yılın Futbol Oscarları
 Yılın Teknik Direktörü - 2009

Futbolculuk

Kocaelispor

Türkiye 2. Lig Şampiyonluğu (1): 1991-92

Fenerbahçe

Türkiye Süper Ligi Şampiyonluğu (1): 1995-96

Başbakanlık Kupası (1): 1993

TSYD Kupası (2): 1994, 1995

1993-94 Türkiye Süper Ligi Gol Kralı (22 Gol)

Dış bağlantılar

 mackolik.com İnternet Sitesi - Futbolcu Bülent Uygun Profili

Kaynakça

1971 doğumlular
Adapazarı doğumlular
Türk erkek futbolcular
Fenerbahçe SK futbolcuları
Bağcılar SK futbolcuları
Sakaryaspor futbolcuları
Çanakkale Dardanelspor futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Göztepe SK futbolcuları
Fenerspor futbolcuları
Kilimli Belediyespor futbolcuları
Sivasspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Türk teknik direktörler
Sivasspor teknik direktörleri
Buca Geliştirmespor teknik direktörleri
Eskişehirspor teknik direktörleri
Gaziantepspor teknik direktörleri
Ankaraspor teknik direktörleri
Kayserispor teknik direktörleri
Uygun
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Türk gurbetçi teknik direktörler
Katar'daki gurbetçi teknik direktörler
Katar'daki Türk gurbetçiler
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türk Akdeniz Oyunları futbolcuları
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
1993 Akdeniz Oyunları futbolcuları
Akdeniz Oyunları madalyalı futbolcular
Orta saha futbolcuları
Sakarya doğumlu futbolcular
Çaykur Rizespor teknik direktörleri

Bülent Uygun


Strongylus est un genre de nématodes de la famille des Strongylidae. Les espèces ont pour effet de provoquer des strongyloses, un type de parasitose, en médecine et en médecine vétérinaire.

Liste des espèces
 Strongylus edentatus (Looss, 1900)
 Strongylus equinus Müller, 1780 (espèce type)
 Strongylus vulgaris (Looss, 1900)

 Noms en synonymie
 Strongylus lupi Rudolphi, 1809 = Spirocerca lupi (Rudolphi, 1809)
 Strongylus ovina Fabricius, 1794 = Chabertia ovina (Fabricius, 1794)

 Publication originale
  Müller, 1780, Zoologia danica, sev Animalivm Daniae et Norvegiae rariorvm ac minvs notorvm descriptiones et historia'', , pl. XLII (lire en ligne).

Notes et références

Liens externes

Strongylida
Genre de nématodes (nom scientifique)

Strongylus


Thomson atom modeli, atomun yapısını tanımlayan birkaç bilimsel modelden biridir. Katot ışınlarının doğasını anlamaya çalışan İngiliz fizikçi Joseph John Thomson tarafından, elektronların parçacık olarak tanımlamasından kısa bir süre sonra atomun çekirdeğinin keşfinden önce 1904 yılında ortaya atıldı. Aynı zamanda üzümlü kek modeli olarak da bilinen bu model atomdaki negatif yüklü parçacıkların yerini ve atomların yüksüzlüğünü açıklamaktadır: Modele göre atomda pozitif yüklü bir gövdenin içinde bir kekin içindeki üzümler gibi negatif yüklü elektronlar homojen olarak dağılmıştır.

Tarihçe
J. J. Thomson laboratuvarında bir katot ışın tüpü oluşturdu ve beklediği üzere katottan çıkan ışınlar anota doğru yöneliyorlardı. Thomson bu ışınları biraz incelemek istedi ve anotta küçük bir delik açarak karşısına floresan bir ekran koydu. Floresan ekrana çarpan katot ışınları ekranda küçük noktaların parlamasına neden oluyordu. Bu doğrultuda ışınların parçacıklı yapıda olduklarını anladı. Parçacıkların bir elektrik yüke sahip olup olmadığını ortaya çıkarmak için yolları üzerine birbirine paralel iki adet metal levha yerleştirerek ikinci bir pille levhaları zıt olarak yükledi. Böylelikle levhalar arasında bir elektrik alan yaratmış oldu ve eğer katottan çıkıp anota giden ışınlar bir elektrik yüküne sahiplerse yollarının sapması gerekecekti. Deneyini gerçekleştirdiğinde katot ışınlarının yollarının saptığını gördü ve sapma artı yüklü levha yönünde oluyordu. Zıt yükler birbirini çekeceğinden katot ışınlarını meydana getiren parçacıkların eksi yüklü olduğu anlaşılıyordu.

Thomson katot ışınlarının elektrik yüklü olduğunu görmüştü fakat ona dair daha temel özelliklere sahip olabilmesi için biraz daha bilgiye gereksinim duyuyordu. Amacı parçacığın karakteristik özelliklerini belirleyebilmekti ve hız bilgisi işine yarayabilirdi. Bu doğrultuda katottan çıkan ve elektriksel alan dolayısıyla yolundan sapan parçacığın, sapmasına engel olacak ölçüde etkiyecek şekilde bir manyetik alan oluşturdu. Böylelikle parçacık sanki hiçbir etki altında değilmiş gibi doğrusal olarak gidecekti. Zıt yönde oldukları için parçacığı yolundan saptırmayan elektrik ve manyetik kuvvetlerin büyüklüğünü kullanarak enerji denkliği sayesinde hız bilgisini elde edebilecekti. Daha sonrasında ise kuvvetlerin denkliğiyle de parçacığın yük/kütle değerine ulaşacaktı. Hesabı ve düşüncesi tamamıyla doğruydu. Bulduğu değerse gerçeğe oldukça yakındı. Deneyini farklı şartlar altında özellikle de katot malzemesini ve tüpün içindeki gazı değiştirerek de defalarca tekrarladı fakat sonuç hiç değişmedi. Her seferinde aynı yük/kütle değerine ulaşıyordu. Bu eksi yüklü parçacık, malzeme ne olursa olsun değişmediğine göre temel bir parçacıktı ve Thomson ona "elektron" ismini vermeyi uygun gördü.

Thomson'ın bu deneyi ve sonrasındaki temel fizik hesabı atom düşüncesinin önemli bir adımı olarak görülür. Çünkü sonucunda yeni bir atom modeli oluşabilmiştir. Thomson elektronu keşfetti ve bu keşif elbette Dalton'un bölünemez atomlarına ağır bir darbe vurdu. Deneyde kullandığı malzeme ne olursa olsun sonuç değişmediğinden Dalton'un savunduğu şekilde her elementin atomları birbirinden tamamıyla farklı olmamalıydı. Her atomda, keşfettiği elektron kendine yer bulabilmeli ve bu elektron, atomunu terk edip tüpün içinde gezebildiğinden atomun bölünemezliği düşüncesi terk edilmeliydi. Öte yandan elektron eksi yüklü bir parçacıktı fakat atomlar yüksüzdü. Öyleyse atomun içinde bu yük dengesini sağlayacak artı yükler olmalıydı. Diğer bir tespitse elektronun yük/kütle oranının çok yüksek olmasıydı. Bu elektronun kütlece çok küçük olduğu anlamına geliyordu. Thomson deneyinde elektronlar düşük (~0.1c) hızlarda hareket ettiği için özel göreliliğe gerek kalmadan m/e oranı hesapları yapılabilmektedir. Bütün bu bilgiler ışığında Thomson yeni bir atom modeli oluşturdu ve modelinde atomun artı yükten oluştuğunu içinde eksi yüklü gömülü elektronlar barındırdığını söyledi:
 Atom artı yüklü maddeden oluşmuştur.
 Elektronlar bu artı madde içinde gömülüdür ve hareket etmezler.
 Elektronların kütleleri çok küçüktür bu yüzden atomun tüm kütlesini artı yüklü madde oluşturur.
 Atom küre şeklindedir.
Thomson, 1903'te Yale Üniversitesi'nde verilen Silliman konferanslarında elektronların, bir kek içindeki kuru üzüm taneleri gibi, hareketsiz ve atomun içerisinde homojen biçimde dağılmış bir halde pozitif yüklü maddenin sürekli yapısı içine gömülmüş olduklarını önermişti. Neredeyse aynı zamanda, Tokyo'da Hantaro Nagaoka isimli Japon bir fizikçi "Satürnsel bir model" önerdi. Bu modele göre, aynı Satürn'ün etrafındaki halkalar ya da Güneş'in etrafındaki gezegenler gibi, elektronlar da merkezinde pozitif yüklü madde etrafında yörüngelerde dolanıyordu. Nagaoka'nın önerdiği bu modelin gerçeğe daha yakın olduğu bugün bilinmektedir. Thomson'un bu modelini 1911 yılında Ernest Rutherford tarafından gezegen veya çekirdek modeliyle düzeltilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Levent Özkarayel, Atom Teorisinin Evrimi – 1: Thales'ten Thomson'a Atom (MÖ 6. Yüzyıldan, MS 20. Yüzyıla)

Atom modelleri
Fizik tarihi

Thomson atom modeli


Zgrada, Ulica Matije Gupca 21 je građevina u mjestu i gradu Sveti Ivan Zelina.

Opis
Stambena zgrada u Ulici Matije Gupca 21 u Svetom Ivanu Zelini sagrađena je na raskrižju u istočnom dijelu naselja na povišenom terenu u periodu između 1861. i 1888. godine. S južne i istočne strane omeđuje ju dvorište, uz cestu ograđeno kamenim zidom, a unutar njega je smješten manji drveni objekt. Zgrada ima dvije etaže – donju gospodarsku i gornju stambene, no s obzirom na nagli pad terena donja etaža je na sjevernoj i istočnoj strani ukopana u zemlju te objekt ostavlja dojam prizemnice, dok je gledano sa zapadne i južne strane jednokatnica, tlocrtno u obliku slova L. Oba krila natkrivena su dvostrešnim krovom pokrivenim crijepom. Materijal korišten za gradnju je kamen uz manji udio opeke u prizemnoj razini te opeka na gornjoj etaži. Prema cesti je orijentirana sjevernim prizemnim pročeljem gdje se nalazi ulaz u stambenu etažu te zapadnim, oblikovanjem istaknutijim pročeljem kroz koje se ulazi u podrumski prostor. Stambena zgrada u Ulici Matije Gupca 21 sagrađena je u arhitektonskim oblicima druge polovice devetnaestog stoljeća i povijesno je značajna kao jedna od najstarijih sačuvanih objekata u gradu Sveti Ivan Zelina.

Zaštita
Pod oznakom Z-2065 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićenog kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Svetom Ivanu Zelini

Zgrada, Ulica Matije Gupca 21 (Sveti Ivan Zelina)


Teollisuuskatu est une rue du quartier de Vallila à Helsinki en Finlande.

Présentation
La rue est l'axe principal à plusieurs voies entre Pasila et Kalasatama.

Des immeubles résidentiels et des immeubles de bureaux ont été construits des deux côtés de la rue, et Puu-Vallila, entre autres, est situé du côté nord.
Au sud de la rue se trouvent les ateliers historiques de Pasila et le parc Dallapénpuisto. Une rampe relie Teollisuuskatu et Sturenkatu.

Le , achevé en 2019 à l'extrémité ouest de la rue, passe sous la voie principale et relie Teollisuuskatu et Veturitie.

Projets
La liaison entre Pasila et Kalasatama, nommée axe de Teollisuuskatu, a été inscrite dans le plan directeur d'Helsinki pour 2016 comme une zone d'opérations centrales.
Teollisuuskatu deviendra une nouvelle rue principale vivante, le « Consortium de l'emploi, des événements et de la culture ».
Aucun nouveau logement n'est prévu le long de la rue.

Transports publics

Selon le nouveau plan d'urbanisme connu sous le nom de Wall Street d'Helsinki, la rue pourrait être bordée de constructions supplémentaires, des pistes cyclables et une ligne de métro léger à construire sur son site propre, qui remplacerait la ligne principale 500.

Le tramway de Teollisuuskatu nécessiterait d'importants modifications d'infrastructure à la fois sur Teollisuuskatu et à la jonction des routes Junatie et Sörnäisten rantatie, mais s'il était mis en œuvre, il pourrait relier Pasila à Herttoniemi.

Lieux et monuments
 Pasilan konepaja, 1903
 Harjun nuorisotalo, 1923
 Siège d'OP, 2015
 Siège de Nordea
 Siège du S-Ryhmä

 Dallapénpuisto

Bibliographie

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

carte des rues d'Helsinki

Liens internes

Rue à Helsinki
Vallila

Teollisuuskatu


Le code pénal italien, aussi connu sous le nom de code Rocco, du nom du garde des sceaux du gouvernement Mussolini, Alfredo Rocco, est l'ensemble des règles de droit pénal actuellement en vigueur.

Les premiers codes
Avant l'unification, chaque État de la péninsule italienne applique son propre code :

- le code pénal du 26 mars 1819 pour le royaume des Deux-Siciles ;

- le code pénal du 5 novembre 1820 pour le duché de Parme ;

- le Règlement du 20 septembre 1832 pour les États de l'Église ;

- le code pénal autrichien du 27 mai 1852 en Lombardie et en Vénétie ;

- le code pénal du 20 juin 1853 dans le grand-duché de Toscane ;

- le code pénal savoyard du 20 novembre 1859 du royaume de Sardaigne.

Ce dernier est progressivement étendu au reste de la péninsule avec l'unification de l'Italie, au fur et à mesure des annexions.

Toutefois, de 1861 à 1889, deux codes pénaux coexistent encore, car la Toscane continue à utiliser son propre code (qui prévoit l'abolition de la peine de mort à partir de 1859, après son rétablissement en 1853), et dans le Royaume de Naples, son application reçoit des aménagements assez importants.

Le code Zanardelli
L'unification de la législation intervient avec le code Zanardelli, du nom du ministre de la justice Giuseppe Zanardelli, promulgué le  pour entrée en vigueur le  de l'année suivante.

Le code Zanardelli est divisé en trois livres. Le premier traite des Infractions et des peines en général, le deuxième des différents délits, le troisième des différentes contraventions. La notion de crime est absente du code.

La peine de mort est supprimée, la pleine la plus lourde étant celle de l'ergastolo, emprisonnement perpétuel.

Le code Rocco
Sous le gouvernement Mussolini, la promulgation de la loi déléguée  du  autorise le gouvernement à modifier le code existant ; la nouvelle législation est publiée le 19 octobre 1930, techniquement réalisée sous la direction de Manzini, et le décret royal  du , publié au Journal officiel du ,  (extraordinaire) entre en vigueur le . Le décret royal de promulgation porte les signatures du roi d'Italie Victor-Emmanuel III, du chef du gouvernement de l'époque Benito Mussolini et du ministre de la Justice Alfredo Rocco.

Révisions ultérieures
Après la Seconde Guerre mondiale, de nombreuses commissions d'étude ont élaboré des rapports et des articles en vue de l'approbation d'un nouveau code pénal, et le code Rocco a été largement critiqué par plusieurs partis politiques ; en outre, le monde universitaire et les praticiens du droit ont exprimé à plusieurs reprises leur opinion selon laquelle un nouveau code pénal, moderne et pleinement conforme aux principes constitutionnels, ne pouvait être reporté

Pourtant, une réforme organique du code pénal n'a jamais été adoptée : la doctrine pénale (Pannain, Delogu, Leone) considère que la restauration du code Zanardelli du  est impraticable, et s'oppose également à une réforme ex novo, arguant que la structure technique rigoureuse du code Rocco suffit à l'immuniser, dans ses aspects fondamentaux, contre la politisation.

En l'absence d'un code entièrement nouveau, de nombreux amendements ont été apportés par la Cour constitutionnelle et le Parlement. Ces amendements étaient très vastes et importants, mais partiels et déconnectés les uns des autres, sans conception unitaire et pas toujours appréciés par la doctrine. Tout cela a conduit à une perte de compacité et de cohérence logique du code pénal.

Les modifications ont porté sur les dispositions les plus anachroniques et autoritaires d'origine fasciste, qui, après l'instauration de la République, étaient en conflit avec la Constitution. Toutefois, dès l'époque de la Lieutenance (1943 – 1946), des modifications importantes ont été apportées ; par exemple, toute mention de la peine de mort a été abolie.

Par la suite, et aujourd'hui encore, des réformes ont également été apportées en ce qui concerne les délits politiques, les délits sexuels, les délits contre la personne, les biens, l'administration publique et autres ; les délits de diffamation politique et religieuse sont revenus à la disposition du code Zanardelli (avec prédominance de la peine pécuniaire) et les délits d'attentat sont désormais calqués sur la tentative ; toutes les discriminations religieuses et de genre initialement présentes dans le code ont été éliminées ; les délits d'adultère, de concubinage, d'associations anti-nationales et internationales, de propagande subversive et anti-nationale, de duel et de mauvais langage ont été abrogés. D'autre part, les infractions de terrorisme, de harcèlement, de criminalité environnementale et de cruauté envers les animaux ont été incluses afin d'adapter le système juridique aux nouveaux besoins sociaux.

Les réformes ont été vastes et profondes, mais pas toujours dans le sens souhaité par la doctrine majoritaire. Parallèlement aux réformes de dépénalisation et de réduction des peines, des réformes plus rigoureuses et répressives ont été introduites, notamment contre le terrorisme, mais pas seulement.

Projets de réforme
Des décennies après l'entrée en vigueur de la Constitution, la nécessité d'un nouveau code plus moderne, inspiré non seulement des principes constitutionnels, mais aussi des conventions internationales et du thème des nouveaux droits, a été ressentie par beaucoup, et des projets de réforme globale ont également été présentés au niveau institutionnel (rappelons les expériences des commissions ministérielles Pagliaro, du projet Riz et Grosso, en 1988 et 2001), sans toutefois aboutir.

Structure
Le code pénal est organisé en trois livres, qui sont à leur tour divisés en titres, chapitres, sections, paragraphes et articles.

Notes et références

Italie
Droit en Italie

Code pénal (Italie)


La Neige de Noël est le dixième et dernier épisode de la vingt-troisième saison de la série télévisée d'animation américaine South Park.  épisode au total de la série, il a été créé sur Comedy Central aux États-Unis le 11 décembre 2019.

Synopsis

Le père Noël met en garde les habitants de South Park contre la conduite en état d'ébriété pendant les fêtes de Noël et encourage tout le monde à profiter des vacances de manière responsable. Malheureusement, la population ignore ses conseils et, à cause de ses facultés affaiblies, conduit dangereusement dans la ville.

Le lendemain, les citoyens découvrent que les ventes d'alcool sont interdites jusqu'au 2 janvier, ce qui bouleverse leurs habitudes, car, dans ces conditions, ils doivent endurer les réunions familiales en restant sobres. Sans alcool à boire, les rues se vident.

Craignant que South Park ait « perdu son esprit de Noël », le maire demande à Randy (qui porte maintenant une barbe blanche) de vendre à nouveau de la marijuana aux citoyens. Or, la saison de la marijuana étant achevée, Randy et Servietsky ne souhaitent pas reconditionner d'anciens produits et essaient d'imaginer quelque chose de nouveau. La neige qui tombe inspire alors Randy : il mélange de la marijuana à une substance blanche et crée le « Christmas Snow » (la « Neige de Noël »). Les gens adorent ce nouveau produit et recommencent à conduire « sous influence ».

Le maire est choqué de découvrir que le Christmas Snow contient de la cocaïne. Surpris, Randy lance rapidement une pétition et fait facilement légaliser la cocaïne dans plusieurs États. Le père Noël est contrarié que les gens continuent de conduire sous influence, qui plus est, à cause de la drogue. Les ventes de marijuana étant désormais interdites jusqu'à la fin des vacances, Randy décide de vendre de la cocaïne pure « bio, locale », c'est-à-dire débarrassée des « impuretés » de la marijuana. Le nouveau produit remporte un grand succès et les gens continuent de conduire avec les facultés affaiblies.

La veille de Noël, le père Noël s'introduit chez les habitants et leur vole toute la Neige de Noël, ce qui entraîne une panique de la population de South Park.

Déterminé à sauver la Neige de Noël, Randy poursuit le père Noël jusqu'à ce que le traîneau de ce dernier s'écrase sur la route. Après une vive discussion avec Randy sur les avantages et les inconvénients de la cocaïne, le père Noël essaie la drogue et est impressionné par la qualité de celle-ci. Arrivé sur place pour régler le différend, Jésus à son tour finit par goûter la cocaïne et est également conquis. Afin de ramener la Neige de Noël à South Park, Jésus la soulève dans les airs et fait « neiger de la cocaïne » sur la ville. Tout le monde célèbre alors la naissance de Jésus en consommant la drogue et en recommençant à conduire sous influence.

Accueil
Jesse Schedeen d'IGN donne à l'épisode une note de 7,5 sur 10, en écrivant :
L'épisode La Neige de Noël n'est pas assez frais ou pas assez mémorable pour rivaliser avec les meilleurs épisodes de vacances de South Park, mais il sert de plafond approprié à la saison 23. Cela prouve également que la série n'a pas tout à fait utilisé la « ferme Tégrité » en tant que dispositif d'intrigue valide, même s'il paraît préférable de laisser de côté ce point d'intrigue pendant un certain temps.

Chris Longo de Den of Geek attribue 4 étoiles sur 5 à l'épisode, déclarant que celui-ci est

Stephanie Williams de The A.V. Club attribue la note « B- » à l'épisode, affirmant que celui-ci présente

Dani Di Placido de Forbes pense que la blague de la « ferme Tégrité » est devenue . Il critique également la « légalisation de la cocaïne », en disant :
 C'est une blague un peu étrange ; qu'y a-t-il de si drôle dans la légalisation des drogues ? Ce concept n'est tout simplement plus contre-culturel, pas du tout.

Notes et références

Liens externes

 Neige de Noël, studios du parc du sud, 11 décembre 2019.
 Neige de Noël, Rotten Tomatoes.

Épisode de South Park, saison 23

La Neige de Noël (South Park)


Fals tratat de intimitate - Horia Flămîndu este un film românesc din 1985 regizat de Tereza Barta.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1985


Alfhem, 1954 Mayıs'ında Guatemala'daki Arbenz hükûmetine Çekoslovak silah ve cephanesini taşımak için kullanılmasıyla tanınan İsveç bandıralı bir gemidir.

Silahlar gemiye Polonya'da Baltık Denizi'ndeki liman şehri Szczecin'de (önceki adı Stettin) yüklenmiştir.. Gemi daha sonra zigzag şeklinde bir rota izlemiştir. Fransız Batı Afrikası'ndaki (şimdi Senegal) Dakar'a gitmiş, oradan Curaçao'ya doğru yönelmiş, sonradan Honduras'taki Puerto Cortes'e yönlendirilmiş, en sonunda kaptana gerçek istikameti bildiren bir telsiz mesajı gelerek gemi Guatemala'da Guatemala'nin 297 km. kuzeybatısındaki Puerto Barrios'a 15 Mayıs 1954'te demir atmıştır.

M/S Alfhem Ångbåts Ab Bohusländska kusten tarafından sahip olunup işletilen ve İsveç'teki Uddevalla limanına bağlı olan 4847 gross tonluk bir gemiydi. Guatemala'ya yapılan silah taşımacılığını gizlemek amacıyla, Çekoslovak hükûmeti Londra'daki İngiliz firması E.E. Dean aracılığıyla önemsiz bir beyanname doldurttu. Diğer bir aldatmaca da geminin konşimentosuna kargonun yalnızca kürek, çivi, makine aletleri, laboratuvar camı gibi önemsiz eşyalardan oluştuğuun yazılması ama tahmini olarak 2.000 tonluk silah ve cephaneden hiç bahsedilmemesiydi.

İçerik notları
 Geminin bir resmi

 Winston Churchill 1946 yılında Fulton'daki Westminster College 'da yaptığı ünlü konuşmasında Stettin'i Soğuk Savaş haritasına koyan şu sözleri söylemişti: "Baltık Denizi'ndeki Stettin'den Adriyatik'teki Trieste'ye kadar kıta boyunca demir bir perde çekildi. Orta ve Doğu Avrupa'nın tüm kadim devletlerinin başkentleri bu hattın ötesinde kalmış durumda. Varşova, Berlin, Prag, Viyana, Budapeşte, Belgrad ve Sofya".

Kaynakça
Ağ sayfaları

Ayrıca bakınız
 Ernesto Che Guevara
 Jacobo Arbenz Guzmán

Soğuk Savaş
İsveç gemileri

Alfhem


පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි පෙන්වා දුන්නේ නාගරික බලපෑම් වලින් තොරවු වඩා කුඩා ජනගහනයක් එම ප්‍රදේශයේ වාසය කළ බවයි. නැවත ලොතල් වෙත පැමිණිනු 	සුළු මිනිස් ප්‍රමාණයට ඔවුන්ගේ නගරය නැවත තැනීමට හෝ පිලිසකර කිරීමට නොහැකි වු නමුත් දුප්පත් නිවාස හා කුඩාරම් තුල වෙසෙමින් ඔවුන්ගේ ආගමික සම්ප්‍රදායන් ආරක්ෂා කර ගෙන දිගින් දිගටම සිදු කරන ලදී. ඔවුන් හරප්පානු ජනතාව බව ගෙන හැර පෑවේ සුසාන භූමියේ වු ඔවුන්ගේ අවශේෂ විශ්ලේෂණයෙන් සොයා ගන්නා ලද සාක්ෂි අනුවයි. නගරයේ වෙළදාම හා සම්පත් සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ නැතිවී තිබුණත් මිනිසුන් විසින් ලිවී‍මේ, මැටි බදුන් තැනීමේ හා මෙවලම් තැනීමේ හරප්පා විදි කිහිපයක් ආරක්ෂා කර ගෙන තිබුණි. මෙම කාලයේදී ASI පුරා විද්‍යාඥයන් විසින් පංජාබ් හා සින්ද් සිට සවුරත්‍ර හා සරස්වතී නිම්නයට විශාල සරණාගත පැමිණීමක් සිදු වු බවට වාර්තා කරයි. (1900 – 1700 BCE) පසු හරප්පානුවන් ලෙස මෙම පිරිසට හොදින් සකස් නොකළ ජනාවාස 100 ක් පමණ පවරා දී ඇත. ඔවුන්ගේ සම්පුර්ණයෙන්ම ග්‍රාමීය සංස්කෘතිය ඉහළ යන සාක්ෂරතාව නැති කමින් විවිධත්වයකින් තොර ආර්ථිකයෙන් අසාර්ථක පාලනයෙන් හා දුප්පත් කමෙන් සංකේතවත් වෙයි. ඉන්දු වැසියන්ගේ සීල් භාවිතයෙන් ඉවතට ගියත් ග්‍රෑම් 8.573 ක ඒකකයෙන් යුත් භාර පද්ධතියක් ඔවුන් සතු විය. 1700 හා කි පූ1600 අතරදී වෙළදාම නැවත පන ලබනු ඇත. ලොතල් හිදි හරප්පානුවන්ගේ බදුන් දිසි හා ජොග්ගු වල පිඟන් මැටි නිපදවීම් ඉතා බහුලව නිපද විනි. ගල් තල සදහා වෙලෙන්දන් විසින් තිරුවාන වෙනුවට කැල්සිඩනි වැනි දේශීය අමුද්‍රව්‍ය භාවිතා කරන ලදී. හෙක්සාහෙඩ්රන් තිරුවාන බරවල් කපා දමන ලද වැලි ගල් බරවල් මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වන ලදී. බාලකරන ලද ලිවීම් රූපමය සලකුණු යොදා ගැනීමෙන් සරල කරන ලදී. තව ද චිත්‍ර කලාව වක්‍රරේඛා, වලළු හා කොකු බවට සරල විනි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Lothal#Later_Harappan_culture

පසු කාලීන හරප්පානු ශිෂ්ටාචාරය


An Aloe prinslooi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frans Verdoorn ngan David Spencer Hardy. An Aloe prinslooi in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe prinslooi


În geomorfologie, termenul de depozit se referă la acumularea de materiale provenite din dezagregarea și alterarea rocilor și care sunt depuse pe suprafața continentelor sau a mărilor.
Acesta poate fi: continental, marin, epicontinental sau sedimentar.

Depozitul continental
Depozitul continental reprezintă cazul când materialele rezultate sunt depuse pe suprafața continentelor.
După condițiile în care are loc depunerea acestora, depozitele continentale se împart în: depozite continentale lacustre (depuse în lacuri), fluviatile (depuse în apele curgătoare), glaciale (depuse de ghețari), eoliene (depuse sub acțiunea vântului).

Turba, loessul, pietrișurile și nisipurile din terase, travertinul etc. sunt depozite continentale.
Unele din acestea se exploatează ca substanțe minerale utile (de exemplu turba, travertinul) iar altele deoarece conțin astfel de substanțe (de exemplu: minerale grele, hidroxizi de aluminiu și fier etc.).

Depozitul deluvial
Depozitul deluvial constituie o acumulare de materiale rezultate din dezagregarea și alterarea rocilor, transportate sub acțiunea apei de șiroire și a gravitației și depuse pe versanții culmilor sau la baza pantelor.
Acest tip de depozit este reprezentat prin argile, nisipuri, grohotișuri etc. și se caracterizează printr-o slabă rotunjire și sortare a fragmentelor, un exemplu fiind grohotișurile de pe versantul vestic din Munții Piatra Craiului.

Depozitul eluvial
Depozitul eluvial reprezintă o acumulare de materiale rezultate din dezagregarea și alterarea rocilor și rămase pe locul de formare.
Formate din elemente colțuroase de dimensiuni foarte variabile, depozitele eluviale sunt reprezentate prin laterite, pământuri roșii ("terra rossa"), soluri etc. și conțin uneori substanțe minerale utile, de exemplu minereuri de fier, de aluminiu etc.

Depozitul eolian
Depozitul eolian reprezintă o acumulare de materiale rezultate din dezagregarea și alterarea rocilor, care sunt transportate și depuse sub acțiunea vântului, de exemplu nisipurile de dune și loessul din Câmpia Română, Podișul Moldovei.

În general, se întreprind acțiuni pentru stabilizarea depozitelor eoliene în mișcare (în special a dunelor) și care se realizează prin plantarea unor perdele forestiere.

Depozitul fluviatil
Depozitul fluviatil constituie o acumulare de materiale provenite din dezagregarea și alterarea rocilor și depuse prin acțiunea apelor curgătoare.
Este format din pietrișuri rotunjite, nisipuri și argile caracterizate în mod obișnuit printr-o dispoziție neparalelă (încrucișată) a stratelor.
Conține uneori acumulări de minerale utile (de exemplu minerale grele).

Pietrișurile și nisipurile din depozitele fluviatile sunt exploatate ca materiale de construcție (de exemplu pietrișurile de la Colentina).

Depozitul fluvioglaciar
Depozitul fluvioglaciar reprezintă o acumulare de materiale rezultate din dezagregarea și alterarea rocilor sub acțiunea ghețarilor și care sunt transportate și depuse de apele curgătoare formate prin topirea ghețarilor.
Este alcătuit din pietrișuri slab rotunjite și din nisipuri cu granule colțuroase, slab sortate și caracterizate printr-o stratificare oblică, de tip torențial.

Depozitul glaciar
Depozitul glaciar reprezintă o acumulare de roci provenită din transportarea și depunerea lor de către ghețari (exemple: morene, blocuri eratice etc.).
În România, astfel de depozite se întâlnesc în munții Retezat, Parâng, Făgăraș, Rodna etc.

Depozitul lacustru
Depozitul lacustru este o acumulare de materiale aduse de apele curgătoare și depuse în lacuri.
Este format din pietrișuri, nisipuri și argile și conține uneori resturi de plante și chiar strate de cărbuni, un exemplu fiind cărbunii din bazinul Cărpeni-Baraolt.

Depozitul loessoid
Depozitul loessoid reprezintă o acumularea de roci neconsolidate, cu caractere asemănătoarea loessului și care aparțin unor tipuri genetice diferite: proluviale, deluviale, aluviale-proluviale etc.

Depozitul proluvial
Depozitul proluvial esteo acumulare de materiale rezultate din dezagregarea și alterarea rocilor și care sunt transportate și depuse sub acțiunea torenților.

Depozitul marin
Depozitul marin reprezintă o acumulare de materiale provenite din fragmente de roci, din resturi de organisme și din substanțe dizolvate în apa mării și depuse pe fundul bazinelor marine.

După locul și condițiile de formare, depozitele marine pot fi:
 neritice: formate la adâncimi până la 200 m;
 batiale: formate la adâncimi cuprinse între 200 și 1.000 (după unii cercetători 2.500) m;
 abisale: formate la adâncimi mai mari de 1.000 (2.500) m.

Depozitele marine reprezintă cea mai mare parte a depozitelor sedimentare cunoscute (de exemplu: conglomeratele, gresiile, marnele, calcarele etc.).
În acestea se află localizată masa principală a zăcămintelor de petrol, gaze naturale, sare, cărbuni etc.

Depozitul epicontinental
În acest caz, materialele se depun pe fundul unor mări de mică adâncime (numite epicontinentale).
Depozitele epicontinentale sunt formate din pietrișuri, nisipuri, argile, calcare, cretă, diatomite, cărbuni de pământ etc.

Depozitul sedimentar
Depozitul sedimentar reprezintă o acumulare de materiale provenite din dezagregarea și alterarea rocilor sau din acțiunea organismelor și care se depun pe fundul unui bazin acvatic sau pe suprafața uscatului.
Depozitele sedimentare au o mare răspândire; cuprind zăcăminte de țiței, gaze naturale, cărbuni, sare, gips, bauxită, minereuri de fier și mangan, turbă, argile, nisipuri, calcare, dolomite.

Sedimentologie

Depozit (geologie)


මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ, ආනන්ද විද්‍යාලයයෙහි ආදි සිසුන් අතරින් විශිෂ්ඨයන්ගේ නාමාවලියකි.

 අග්ග මහා පණ්ඩිත පූජ්‍ය බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රෙය හිමි
 කේ. බී. ජී. කලුගල්ල, හිටපු අමාත්‍යය සහ පාම, කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය
 ගරු   රත්නසිරි වික්‍රමනායක, පාම සහ ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු අගමැති (නොවැම්බර් 21, 2005-අප්‍රේල් 21, 2010)
 ඩබ්. එස්. කුලරත්න, ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදය සහ මෙක්සිකෝවට  ශ්‍රී ලංකාවේ මහ කොමසාරිස්, ශ්‍රී ලංකා විශ්ව විද්‍යාල‍යයෙහි බෞද්ධ දර්ශන විද්‍යාව සහ තුලනාත්මක ආගම් පිළිබඳ මහාචාර්යය, කලා පීඨයෙහි පීඨාධිපති සහ පාලක සභාවෙහි සාමාජීක.
 ආචාර්ය එන්.එම්. පෙරේරා, ලංකා සමසමාජ පක්ෂයයෙහි නිර්මාතෘ හා නායක සහ හිටපු මුදල් අමාත්‍යය

ananda college

ආදී ආනන්දීයයන් නාමාවලිය


Reutehof ist ein Ortsteil der oberschwäbischen Gemeinde Heimertingen im Landkreis Unterallgäu in Bayern.

Geographie
Die Einöde liegt etwa 2,5 Kilometer östlich des Hauptorts und ist durch eine Gemeindestraße mit diesem verbunden. Südlich der Einöde liegt der Siegmerwald, nördlich verläuft die Roth. Bei seiner Gründung war er Eigentum des Fürststiftes Kempten, danach gehörte er der Familie Fugger. Seit dem Reichsdeputationshauptschluss 1803 gehört der Ort zu Heimertingen.

Weblinks

Heimertingen
Ort in Oberschwaben
Ort im Landkreis Unterallgäu
Einzelsiedlung

Reutehof (Heimertingen)


La tortuga de pantano rayada ( Kinosternon baurii) es una especie de tortuga de la familia Kinosternidae endémica de Estados Unidos.

Distribución geográfica
La tortuga de pantano rayada se encuentra en Florida, Georgia, Carolina del Norte, Carolina del Sur y Virginia.

Descripción
La tortuga de pantano rayada tiene tres rayas de color claro a lo largo del caparazón. Puede crecer hasta 12.8 cm (3.4 pulgadas del ¾) de longitud de caparazón.

Hábitat y comportamiento
Kinosternon baurii es una especie común en hábitats de agua dulce. Vaga por la tierra más que cualquier otra tortuga del género Kinosternon, y a veces se la puede observar alimentándose de estiércol de vaca.

Alimentación
Son omnívoros. Se alimentan de insectos, caracoles, peces, algas, carroña y plantas.

Mantenimiento en cautividad
Como mascotas son fáciles de cuidar, fácilmente comen alimentos comerciales de tortugas, alimentación de peces, gusanos, o si todo lo demás falla, trozos de pavo frío. Tienden a tener malas pulgas en su personalidad pero al mismo tiempo son extrañamente entrañables, y disfrutan tomando el sol más que las otras tortugas de barro.

Reproducción
Las tortugas de pantano rayadas hacen sus nidos de septiembre a junio, y los huevos (un poco más de una pulgada de largo) nacen de 13 a 19 semanas después. Las crías son del tamaño del pulgar de un hombre y, a diferencia de las tortugas adultas, tienen quilla en el caparazón.

Referencias
 Reptile Database
 National Audubon Society Field Guide to Reptiles and Amphibians, Alfred A. Knopf, (c)2000 Chanticleer Press, Inc., page 438-9.
 Rhodin, Anders G.J.; van Dijk, Peter Paul; Inverson, John B.; Shaffer, H. Bradley (2010-12-14). "Turtles of the world, 2010 update: Annotated checklist of taxonomy, synonymy, distribution and conservation status". Chelonian Research Monographs 5. Archived from the original on 2010-12-15. https://web.archive.org/web/20110717125632/http://www.iucn-tftsg.org/wp-content/uploads/file/Accounts/crm_5_000_checklist_v3_2010.pdf

Kinosternidae
Reptiles de América del Norte
Reptiles de Estados Unidos

Kinosternon baurii


William Cecil ( - ) est un officier de l'armée britannique et courtisan royal.

Jeunesse
William Cecil est né le 2 novembre 1854, fils cadet de William Cecil (3e marquis d'Exeter) (1825–1895) et de Georgina Sophia Pakenham (décédée en 1909), fille de Thomas Pakenham (1774–1835). Ses grands-parents paternels sont Brownlow Cecil (1795–1867), et Isabella Poyntz, fille de William Stephen Poyntz (1770–1840), un homme politique anglais whig et libéral qui siège à la Chambre des communes entre 1800 et 1837.

Il est le frère de Brownlow Henry George, plus tard le  marquis d'Exeter (1849-1898) ; Francis Horace Pierrepont (1851-1889), qui épouse Edith Brookes, fille de William Cunliffe Brooks ; Catherine Sarah (1861–1918), qui épouse Henry de Vere Vane ; le colonel John Pakenham Joicey-Cecil (1867–1942) ; Isabella Georgiana Katherine (décédée en 1903), qui épouse William Battie-Wrightson ; Mary Louisa Wellesley (décédé en 1930), qui épouse James Hozier ; Louisa Alexandrina (décédée en 1950) et Lady Frances Emily (décédée en 1951), toutes deux décédées célibataires.

Carrière
La carrière militaire de Cecil commence lorsqu'il est nommé sous-lieutenant surnuméraire dans la milice de Northampton et Rutland le 9 mai 1874, avec une promotion ultérieure au grade de lieutenant à partir de la même date. Le 29 novembre 1876, il est transféré aux réguliers en tant que lieutenant dans le Régiment royal de la Reine, passant aux Grenadier Guards le 31 janvier 1877. Il sert dans l'expédition Suakin au Soudan en 1885  et est promu capitaine le 18 juillet de cette année.

Cecil est lieutenant-colonel commandant du  bataillon (milice) du Royal Lincolnshire Regiment à partir du 16 avril 1890, avec le grade honorifique de colonel. En 1900, le bataillon est stationné à la caserne de Parkhurst sur l'île de Wight, non loin de la résidence de la reine Victoria, Osborne House, où Cecil est un visiteur régulier. Il démissionne de sa commission le 13 septembre 1902, en conservant son grade, et son jeune frère Lord John lui succède au commandement du bataillon. Pendant la Première Guerre mondiale, il est major temporaire dans le  Battalion, County of London Volunteer Regiment à partir du  septembre 1916, renonçant à sa commission dans la Volunteer Force le 12 mars 1920.

En 1892, il devient palefrenier de la reine Victoria et le reste jusqu'à sa mort en 1901. Il est ensuite Extra Gentleman Usher sous George V de 1924 jusqu'à sa retraite en 1937. En 1909, il est investi Commandeur de l'Ordre royal de Victoria, CVO, et plus tard, il est également investi Bailli Grand-Croix, Ordre très vénérable de l'Hôpital de Saint-Jean de Jérusalem .

Vie privée
Le 2 septembre 1885, il épouse Mary Tyssen-Amherst, qui succède à son père en tant que baronne Amherst de Hackney en 1909. Lui et sa femme ont quatre enfants avant sa mort en 1919 :

 William Amherst Cecil (1886–1914), qui épouse Gladys Evelyn Baggallay (1884–1947), petite-fille de Richard Baggallay
 Thomas James Amherst Cecil (1887–1955), qui épouse Vera Agnes Barclay (née en 1888), petite-fille d'Alexander Charles Barclay
 John Francis Amherst Cecil (1890–1954), qui épouse Cornelia Stuyvesant Vanderbilt (1900–1976), fille de George Washington Vanderbilt II et Edith Stuyvesant Dresser en 1924. Ils divorcent en 1934 .
 Henry Mitford Amherst Cecil (1893–1963), qui épouse l'hon. Yvonne Cornwallis (1896-1983), fille de Fiennes Cornwallis

Le 14 août 1924, après la mort de sa femme en 1919, il épouse Violet Maud Freer (décédée en 1957), fille de Percy Freer et ex-épouse de Herbert Oswald Collyer .

Cecil est décédé le 16 avril 1943 à Haywards Heath dans le Sussex .

Références

Liens externes

Commandeur de l'ordre royal de Victoria
Bailli grand-croix du très vénérable ordre de Saint-Jean
Décès en avril 1943
Naissance en novembre 1854
Décès à 88 ans

William Cecil (1854-1943)


Jeannot Szwarc () este un regizor de film și televiziune, cunoscut pentru filme precum Fălci 2, Undeva, cândva, Supergirl și Moș Crăciun: Filmul. A mai scris scenarii și a produs filme de televiziune.

Biografie
Szwarc s-a născut la Paris. A început să lucreze ca regizor pentru televiziunea americană în anii 1960, în special la serialul Ironside. A mai regizat episoade ale serialelor The Rockford Files, Kojak, Night Gallery, JAG, Bones, Castle, Numerele, Columbo, Eroii și ale altor zeci de seriale.

Printre lungmetrajele sale se numără Bug (1975), Fălci 2 (1978), Undeva, cândva (1980), Supergirl (1984) și Moș Crăciun: Filmul (1985). Începând de atunci, el a regizat în special filme și seriale de televiziune.

În 2003 Szwarc s-a alăturat ca regizor echipei serialului Smallville de la televiziunea The WB/CW. Unul dintre cele mai cunoscute episoade pe care le-a regizat a fost "Homecoming", cel de-al 200-lea episod al serialului.

Szwarc a regizat, împreună cu Miguel Sapochnik, episoadele celui de-al cincilea și ultimul sezon al serialului științifico-fantastic Fringe, difuzat de televiziunea Fox. A regizat, de asemenea, multe alte episoade ale serialului.

Este absolvent al Universității Harvard.

Filmografie selectivă

Filme de cinema

 1973 - Extreme Close-Up
 1975 - Bug
 1978 - Fălci 2
 1980 - Undeva, cândva
 1982 - Enigma
 1984 - Supergirl
 1985 - Moș Crăciun: Filmul
 1987 - Grand Larceny
 1988 - Honor Bound
 1994 - La Vengeance d'une blonde
 1996 - Hercule et Sherlock
 1997 - Les soeurs Soleil

Filme de televiziune

 1972 - Night of Terror
 1972 - The Weekend Nun
 1973 - The Devil's Daughter
 1973 - You'll Never See Me Again
 1973 - Lisa, Bright and Dark
 1973 - A Summer Without Boys
 1974 - The Small Miracle
 1975 - Something Wonderful Happens Every Spring
 1975 - Crime Club
 1977 - Code Name: Diamond Head
 1986 - The Murders in the Rue Morgue
 1990 - Have a Nice Night
 1991 - Mountain of Diamonds
 1995 - Schrecklicher Verdacht
 1995 - The Rockford Files: A Blessing in Disguise
 1996 - The Rockford Files: If the Frame Fits...

Seriale de televiziune

 Ironside (2 episoade)
 It Takes a Thief (3 episoade)
 Alias Smith and Jones (1 episod)
 Baretta (4 episoade)
 The Rockford Files (3 episoade)
 The Six Million Dollar Man (1 episod)
 Kojak (13 episoade)
 Night Gallery (19 episoade)
 Columbo: Lovely but Lethal (1 episod)
 Zona crepusculară (2 episoade)
 Prigioniera di una vendetta (miniserial)
 Seven Days (1 episod)
 Providence (1 episod)
 JAG (19 episoade)
 The Practice (18 episoade)
 Philly (1 episod)
 CSI: Miami (1 episod)
 Ally McBeal (5 episoade)
 Smallville (14 episoade)
 Without a Trace (12 episoade)
 Boston Legal (2 episoade)
 Eroii (6 episoade)
 Cold Case (7 episoade)
 Bones (10 episoade)
 Supernatural (5 episoade)
 Designated Survivor (1 episod)
 Raising the Bar (3 episoade)
 Numerele (1 episod)
 Anatomia lui Grey (7 episoade)
 Fringe ( 7 episoade)
 The Protector (1 episod)
 Private Practice (4 episoade)
 Scandal (2 episoade)
 Castle (4 episoade)
 Criminal Minds: Beyond Borders (1 episod)

Note

Legături externe

Nașteri în 1939
Absolvenți ai Universității Harvard
Francezi emigrați în Statele Unite ale Americii
Regizori de televiziune americani
Regizori de film americani
Oameni în viață
Oameni din Paris

Jeannot Szwarc


Pendant es un término utilizado en la bibliografía de arte, especialmente en la expresión "formar pendant", para designar a una pareja de piezas (de cuadros, esculturas o incluso obras de artes decorativas, como relojes o candelabros) que se realiza expresamente con el fin de ser exhibida conjuntamente en un espacio adecuado (por ejemplo, flanqueando una puerta o formando simetría en una estancia o sobre un aparador). Habitualmente tienen las mismas o similares dimensiones y proporciones y se refieren al mismo tema artístico.

Uso lingüístico
Algún uso tiene el galicismo castellano pandán (especialmente en la expresión "hacer pandán"), que tampoco se recoge en el DRAE.

El significado de la palabra francesa pendant es tanto "colgante" como "semejante" o "igual"; mientras que la expresión être le pendant de significa "ser el compañero de" o "ser equiparable con ", y el de la expresión faire pendant à significa "hacer pareja con".

No debe confundirse pendant o pandán con el término "pinjante" (traducible en inglés y francés por pendant o pendentif -véase también "pendiente").

Ejemplos de uso
 Análisis de un cartón de Goya: El tapiz estaría situado en el lado oeste de la estancia, flanqueando el de Las floreras y formando pendant con Niños con perros de presa.

 Incluso se hace un uso metafórico de la expresión, para comparar a dos autores: se exhibe ahora entre nosotros esta muestra conjunta, formando pendant, del estadounidense John Singer Sargent (1856-1925) y el español Joaquín Sorolla (1863-1923), dos figuras cimeras del arte de la Belle Époque (Calvo Serraller, reseña en El País)

Galería

Notas

Obras de arte
Galicismos

Pendant


Die Tochter der Wanderhure ist der vierte Teil der Reihe der Wanderhuren-Romane des als Iny Lorentz bekannt gewordenen Schriftstellerehepaares Iny Klocke und Elmar Wohlrath. Der historische Roman wurde 2008 bei Droemer Knaur veröffentlicht.

Inhalt
Die Hauptrolle spielt Trudi, die Tochter von Marie, der ehemaligen Wanderhure. Die Familienidylle der Familie, die zwölf Jahre nach den Ereignissen des letzten Bandes (also um 1442) glücklich auf ihrer Burg Kibitzstein lebt, wird nach dem Tod ihres Gönners, des Fürstbischofs von Würzburg und dessen Nachfolger Gottfried IV. Schenk von Limpurg, dem die Emporkömmlinge  aus einfachen Verhältnissen zuwider sind, erschüttert. Bei der Hochzeit der Freundin seiner Tochter wird Trudis Vater, Michel Adler, getötet. Auch wenn sich Marie recht sicher ist, dass der Söldnerführer Peter von Eichenloh hinter dem Attentat steckt, kann sie gegen dessen Machenschaften nichts ausrichten, da sich dieser geschickt von den Verdachtsmomenten reinzuwaschen versteht. Außerdem bedrohen einige Nachbarn und insbesondere der Fürstbischof die Burg, da sie deren Besitz neiden und die Güter an sich bringen wollten. Daraufhin macht sich Trudi auf eine lange und beschwerliche Reise zu König Friedrich III. nach Graz. Unterwegs kommt es zu einigen Schwierigkeiten und auch die Lage Kibitzsteins verschlechtert sich zunehmend.

Personen
 Michel Adler: Reichsritter zu Kibitzstein
 Marie: Adlers Ehefrau (ehemalige Wanderhure)
 Trudi (Hiltrud): Maries und Michels älteste Tochter
 Lisa: Maries und Michels Ziehtochter
 Hildegard: Maries Stieftochter
 Falko: Maries und Michels Sohn
 Gottfried IV. Schenk von Limpurg: Fürstbischof von Würzburg
 Peter von Eichenloh: Söldnerführer
 Friedrich III., Römisch-deutscher König

Ausgaben
 Die Tochter der Wanderhure. Historischer Roman, Droemer Knaur, München 2008, ISBN 978-3-426-66242-7.

Rezensionen

Auch wenn es sich nach Auffassung der Kritiker um einen leicht zu lesenden historischen Roman handelte, bemängelten die Online-Rezensenten mehrfach die Länge der Einleitung: "Die Charaktere wurden interessant dargestellt und waren auch nicht alle so flach, wie man es aus den ersten Bänden immer mal wieder gewöhnt war. Die historischen Hintergründe waren zwar relativ gut recherchiert und glaubwürdig dargestellt, allerdings übertreibt die Autorin auch ganz gern. Der Stil ist gut lesbar, die Informationen werden dem Leser auf dem Silbertablett serviert und somit liest man ein angenehmes Buch, das man unter "leichter Kost" einordnen kann und das man einmal so nebenher lesen kann."

"Alles in allem ist 'Die Tochter der Wanderhure' ein farbiger historischer Schmöker, mit tollen Charakteren und einer runden Geschichte. Die historischen Fakten werden teils etwas langatmig herunter gerattert, doch das kann man getrost übersehen. Ein Buch, das gut unterhält und genau in diese Jahreszeit passt."

"Gut gelöst hat das Autorenpaar den Ausstieg aus der Geschichte, der (…) allerdings Raum für eine Fortsetzung offen lässt. Obwohl aber 'Die Tochter der Wanderhure' erfrischend anders und lebendig daher kommt, ist es nicht wirklich erstrebenswert hier noch weitere Teile anzuhängen."

In den klassischen Printpublikationen galt "Die Tochter der Wanderhure" wie auch die Vorgängerromane allenfalls als seichte, oberflächliche Unterhaltungsware, die dem Ruf des Historischen Romans eher schaden würde. So nahm die türkisch-deutsche Schriftstellerin, Publizistin und Journalistin Hilal Sezgin in Die Zeit den Buchtitel als ironischen Aufmacher zu ihrer Bestandsaufnahme des aktuellen Historischen Romans: "Kürzlich besuchte ich mit jemandem eine Bahnhofsbuchhandlung, der eine solche offenbar lange nicht mehr von innen gesehen hatte. Erfreut machte er mich auf einen Titel am Ende des Gangs aufmerksam: »Die Tochter mit der Wundertüte«. Verheißungsvoll. Poetisch. Erst als wir näher kamen, verstand er, dass es sich tatsächlich um Die Tochter der Wanderhure handelte. Seine Augen wurden groß und rund vor Staunen und rundeten sich noch weiter, als ich ihm erzählte, dass es auch einen Roman über Die Wanderhure selbst sowie über Das Vermächtnis der Wanderhure und wer weiß welche sonstigen Begebenheiten aus dem Leben besagter Dame gebe. Und wenn man hineinliest, bestätigt sich in Sachen literarische Qualität ungefähr, was der Titel erwarten lässt."

Außerdem wurden neben den inhaltlichen Längen auch die Unübersichtlichkeit des Figurenensembles bemängelt, denen man nur mit historischem Interesse begegnen könne: "Dass der Roman (..) auf mehr als 700 Seiten ausgeweitet wurde, macht ihn trotz aller Lorentz-Sympathie-Punkte doch ein deutliches Stück zu lang. Zudem entfaltet sich vor dem Leser ein recht verwirrendes Geschlechter- und Familienpanorama, angesiedelt in der Mitte des 15. Jahrhunderts, das einen robusten historisch interessierten Durchhaltewillen verlangt, um am mehrschichtig verflochtenen Handlungsstrang interessiert zu bleiben."

Dessen ungeachtet nahm das Buch im Dezember 2008 auf der Bestsellerliste des Focus den achten Platz ein.

Adaptionen
Hörbuch
 Die Tochter der Wanderhure. Bearbeitete Fassung. Gelesen von Anne Moll. Bastei Lübbe (Lübbe Audio) 2010, ISBN 978-3-7857-4352-2.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Historischer Roman
Literatur (Deutsch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Iny Lorentz

Die Tochter der Wanderhure


ලාරා දත්තා භූපති (1978 අප්‍රේල් 16) යනු ඉන්දියානු රංගන ශිල්පිණියක, නිරූපිකාවක සහ 2000 වර්ෂයේ විශ්ව රූ රැජින කිරුළුධාරිනිය වේ. ඇය ඉන්දියාවේ, විශ්ව රූ රැජින කිරුළක් හිමිකරගත් දෙවැනි තැනැත්තියද වේ. 2003 වර්ෂයේ අන්දාස් සිනමා පටයේ රංගනයෙහි යෙදෙමින් හින්දි සිනමාවේ සිය මංගලාවතරණය සිදුකල ඇය එම චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් 2003 වසර සඳහා වූ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලදී හොඳම නවක නිළිය සම්මානය හිමිකර තැනීමට සමත් වූවාය. පසුව ඇය විසින් රංගනය එක්කල මස්ති (2004), කාල් (2005), වැනි සිනමාපට වාණිජ වශයෙන් සාර්ථකත්වයට පත්විය. 2005 වසරේ තිරගත වූ නෝ එන්ට්‍රි (2005) හා හවුස්ෆුල් වැනි හාස්‍යෝත්පාදක සිනමාපටහී ඇය විසින් සිදුකල මුල් පෙළේ රංගනයන්, සාර්ථකත්වයට පත්වීම හේතුවෙන් 2005 වර්ෂය ඇගේ රංගන දිවියේ සන්ධිස්ථාන වර්ෂයක් බවට පත් විය. වාණිජ සාර්ථකත්වය හැරුණු විට ඇය විසින් රංගනය එක් කල ජූම් බරාබර් ජූම් (2007), බිල්ලු (2009), චලෝ දිල්ලි (2011) හා ඩේවිඩ් (2013) වැනි චිත්‍රපටි ප්‍රේක්ෂකයාගේ විචාරාත්මක ඇගයීම්වලට ලක්විය.

මූලාශ්‍ර

1978 උපත්

ලාරා දත්තා


Archaeoidea es una superfamilia de arañas araneomorfas, con cinco familias de arañas con ocho ojos:
 Archaeidae: 3 géneros, 54 especies
 Holarchaeidae: 1 género, 2 especies
 Mecysmaucheniidae: 7 géneros, 25 especies
 Micropholcommatidae: 19 géneros, 66 especies
 Pararchaeidae: 7 géneros, 35 especies

Véase también
 Anexo:Especies de Archaeidae
 Anexo:Especies de Holarchaeidae
 Anexo:Especies de Mecysmaucheniidae
 Anexo:Especies de Micropholcommatidae
 Anexo:Especies de Pararchaeidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Archaeoidea

Archaeoidea


Evghenii Paton () a fost un inginer, constructor de poduri, specialist în domeniul sudării, fondator de școală în domeniul sudării și construcției de poduri. Academician al Academiei de științe din Republica Sovietică Socialistă Ucraineană (din 1929).

Biografie
Este fiul lui Oskar Paton. A absolvit institutul Politehnic de la Dresda (Germania)în anul 1894 și institutul inginerilor de căi ferate din Sankt-Petersburg (1896). A predat la școala de ingineri de la Moscova (1898-1904), la Institutul Politehnic din Kiev (1904-1938) cu întrerupri, iar din anul 1905 este profesor la acest institut. A fost conducătorul stației de încercare a podurilor de la Kiev (1921-1931), organizator și conducător al laboratorului de sudură al Academiei de Stiințe din Ucraina (1929-1934), director al Institutului de sudură electrică al Academiei de Științe din Ucraina (1934-1953). În anii 1945-1952- vice-președinte al Academiei de științe din Ucraina. A fost membru PCUS din anul 1944.

Creația științifică
Domeniile principale de preocupări ale lui Paton au fost:
 teoria și practica construcției de poduri
 sudura electrică
 teoria rezistenței construcțiilor sudate
Prin experiențe a demonstrat rezistența construcțiilor sudate. A elaborat proiecte de poduri deschise metalice sudate, a cercetat condițiile de funcționare a acestora, a sugerat metode de restaurare a podurilor distruse. A condus construcția unor poduri.

Distincții
 Numele lui a fost acordat Institutului de sudură al Academiei de științe din Ucraina
 Erou al muncii socialiste din URSS (1943)
 Om de știință emerit din Ucraina (1940)
 Premiul de Stat al URSS (1941)

Note

Nașteri în 1870
Decese în 1953
Ingineri ruși
Eponime ale asteroizilor

Evghenii Paton


Natsuki Ikezawa (jap. , Ikezawa Natsuki; * 7. Juli 1945 in Obihiro) ist ein japanischer Schriftsteller.

Der Sohn von Takehiko Fukunaga und Akiko Harajō begann ein Physikstudium, das er Ende der 1960er Jahre abbrach. Von 1972 bis 1975 lebte er in Griechenland und übersetzte dort Werke zeitgenössischer griechischer Lyriker. Nach seiner Rückkehr nach Japan erschien 1978 sein Gedichtband Shio no michi.

Seit den 1980er Jahren betätigte sich Ikezawa hauptsächlich als Prosaautor. Für die Erzählung Das reglose Leben wurde er mit dem Chūōkōron-Nachwuchspreis und Akutagawa-Preis ausgezeichnet, für den Essayband Ende mit Freuden mit dem Yomiuri-Literaturpreis. 2010 erhielt er den Asahi-Preis.

In den 1990er Jahren lebte Ikezawa in Frankreich. In der Zeitschrift Asahi shinbun erschien Shizukana daichi (Die stille Landschaft) als Fortsetzungsroman. Ikezawas Tochter Haruna Ikezawa wurde als Synchronsprecherin bekannt.

Werke
 Shio no michi (Der Weg des Salzes), 1978
 Mottomo nagai kawa ni kansuru kōsatsu (In Anbetracht des längsten Flusses), 1982
 Natsu no asa no seisōken (Die Stratosphäre eines Sommermorgens), 1984
 Stiru raifu (Das reglose Leben), 1987 (Chūōkōron Shinjin Shō und Akutagawa-Preis)
 Mahiru no puriniusu (Plinius am Mittag), 1989
 Hone wa sango, me wa shinju (Knochen aus Korallen, Augen aus Perlen), 1989
 Haha naru shizen no oppai (Ende mit Freuden), 1992, (Yomiuri-Literaturpreis)
 Minami no shima no tio (Tio von der südlichen Insel), 1992
 Mashiasu giri no shikkyaku, 1993 (Tanizaki-Jun'ichirō-Preis)
 dt. Aufstieg und Fall des Macias Guili, übersetzt von Otto Putz, be.bra Verlag, Berlin 2002, ISBN 9783861245407
 Tanoshii shūmatsu (Erfreuliches Ende), 1999 (Itō-Sei-Literaturpreis)
 Hana o hakobu imōto (Die Schwester, die Blumen bringt), 2000 (Mainichi-Kulturpreis)
 dt. Schwere Blumen, übersetzt von Sabine Mangold, Abera Verlag, Hamburg 2014, ISBN 9783939876168

Literatur
 (2013) Beret, Madlen: "'Die Bibel meiner schönen Großmutter' – Ein literarischer Kommentar von Ikezawa Natsuki." In: Lisette Gebhardt, Steffi Richter (Hg.): Lesebuch "Fukushima". Übersetzungen, Kommentare, Essays. Berlin: EB-Verlag Dr. Brandt, S. 155–175. ISBN 978-3-86893-103-7

 (2002) Gebhardt, Lisette: "'Und ewig singen die Schamaninnen ...' - Politik und Phantastik bei Ikezawa Natsuki". In: Japanforschung. Mitteilungen der Gesellschaft für Japanforschung, 2002 Heft 2.

Quellen
 Humboldt-Universität - Zentrum für Sprache und Kultur Japans - Ikezawa Natsuki
 Litterature Japonaise - Ikezawa Natsuki
 Perlentaucher - Natsuki Ikezawa
 SRF Reflexe - Literatur im Gespräch: ""Schwere Blumen" von Natsuki Ikezawa

Weblinks
 Homepage von Natsuki Ikezawa mit kostenlosem Download seines Titels "Auf einer kleinen Brücke im Irak"

Autor
Lyrik
Roman, Epik
Übersetzer aus dem Neugriechischen
Übersetzer ins Japanische
Literatur (Japanisch)
Japaner
Geboren 1945
Mann

Natsuki Ikezawa


[ඔසිරිස්] දෙවිගේ බිරිඳ, ඇය සිය මරා දැමූ සහදරයා සහ ඔහුගේ ස්වාමි පුරුෂයා වන දිව්‍ය රජු ඔසිරිස් නැවත නැගිටුවන අතර ඔහුගේ උරුමක්කාරයා වන හොරස්ව ආරක්ෂා කරයි.

අයිසිස්


Edward Whelan (1824 – December 10, 1867) was one of Prince Edward Island's delegates to the Québec Conference and one of the Fathers of the Canadian Confederation. Whelan was also a journalist, orator and advocate for responsible government.

Early years
Edward Whelan was born in 1824 in Ballina, County Mayo, in Ireland.  At 7 years old, his family and him all moved to Halifax, Nova Scotia in 1831.  Growing up in Halifax, he was greatly influenced by Joseph Howe, where he worked as a printing apprentice, as well as Father Richard Baptist O'Brien, a dynamic Irish priest who was a gifted orator as well as Whelan's teacher at St. Mary's School in Halifax.  These two influences led Whelan to abandon his studies at the age of 18 to take up a position as editor of The Register, an Irish-Catholic, Liberal newspaper.

Journalism career

Edward Whelan was a Canadian journalist who worked for a newspaper known as The Register whose target audience was Irish  Roman Catholics.

Political career
In August 1846, Whelan was elected as an assemblyman for St. Peters in Kings County.  He remained an assemblyman until the last year of his life but had sporadic attendance.  Critics of Whelan point out that his political voice lacked the passion and genius that was apparent in his printed work.

In the fall of 1846, Whelan sought to embark on yet another newspaper venture, namely the Examiner. This publication nearly failed, but he managed to keep it going.

Whelan then devoted much of 1850 to speak at meetings regarding the concept of responsible government. This led to Whelan's rise in stature and in April 1851, Whelan was named to the Executive Council and also appointed the Queen's Printer.

Within this new government role, Whelan spent much of his time defending the major Liberal reforms regarding the Free Education Act, extension of the franchise, and the Land Purchase Act.  These Liberal reforms were not without controversy, and Whelan took the brunt of the criticism.

Confederation
In 1864, the union of the British North American colonies was the topic of the day.  Though the Liberals were against confederation, Whelan supported confederation as he saw it as an opportunity for PEI to gain more control of its own affairs. Whelan was chosen to be one of the delegates to the Quebec Conference.  Attending this conference made Whelan an even stronger proponent.  Despite his advocacy, few politicians and residents were persuaded and Whelan became disillusioned.

End of political career

Whelan's stance on Confederation as well as other issues, led him to become isolated within the Liberal party. In the election of  1867, Whelan was defeated for the first time in 21 years.   There is no single cause for his defeat.  He had lost support from his traditional supporters by denouncing the Tenant League and Fenianism. Moreover, his support of Confederation was unpopular with the people of PEI. On all three of these issues, his opponent, Edward Reilly, had the edge.

However, Whelan believed that the defeat came from the disapproval of the newly appointed cleric of St. Peters, Father William Phelan, a supporter of Reilly. Whelan felt that the clergy had unduly influenced the election.

Whelan felt very bitter about this defeat and by the autumn of 1867 his health slowly got worse.  Whelan died on December 10, 1867.

References

1824 births
1867 deaths
19th-century Irish people
19th-century Canadian politicians
Politicians from County Mayo
Fathers of Confederation
Irish emigrants to pre-Confederation Prince Edward Island
Prince Edward Island Liberal Party MLAs
Persons of National Historic Significance (Canada)
People from Ballina, County Mayo

Edward Whelan (Canadian politician)


At ryge er en debatfilm fra 1977 instrueret af Ole Askman efter eget manuskript.

Handling
I en 8. klasse undervises om rygning og dens skadelige virkninger. Mange i klassen ryger selv og fortæller om, hvornår og hvordan de startede, og hvorfor de er fortsat. Filmen rejser en række spørgsmål og lægger op til diskussion blandt unge mennesker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1977
Rygning
Debatfilm fra Danmark

At ryge


Jagatsinghpur (en oriya: ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲା) es un distrito de la India en el estado de Orissa. Código ISO: IN.OR.JS.

Comprende una superficie de 1759 km².

El centro administrativo es la ciudad de Jagatsinghpur.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1136604 habitantes, de los cuales 558 905 eran mujeres y 577 699 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Jagatsinghpur

Distrito de Jagatsinghpur