La ruda de Córcega (Ruta corsica) es una planta fanerógama  de la familia Rutaceae.

Descripción
Planta que alcanza un tamaño de 10-50 cm de altura. Glabra, con los tallos principales, flexuosos, las hojas triangulares en su periferia, los foliolos abovados, las  hojas inferiores pecioladas. Las  flores de un color amarillo muy pálido o blanquecino, con brácteas pequeñas, y los sépalos ovado-obtusos, los pétalos anchamente ovados, ondulados, no ciliadas, los frutos en racimo alargado,  con pedicelos de 2-4 veces más largo que la cápsula que es subglobosa, con 4 lóbulos.

Distribución y hábitat
Se encuentra en las rocas silíceas de las montañas de Córcega y Cerdeña.

Taxonomía
Ruta corsica fue descrita por Augustin Pyrame de Candolle y publicado en Prodr.' 1: 710 1824.
EtimologíaRuta: nombre genérico antiguo de la "ruda".corsica: epíteto geográfico que alude a su localización en Córcega.
SinonimiaRuta divaricata'' Salzm.

Referencias

Enlaces externos

corsica
Flora de la cuenca mediterránea
Plantas descritas en 1824
Plantas descritas por de Candolle

Ruta corsica


Tilia caroliniana er trjátegund af stokkrósaætt sem var lýst af Philip Miller. Hún vex í suðurhluta Norður-Ameríku. Ágreiningur er um hvort hún sé í raun sjálfstæð tegund eða hvort hún sé afbrigði eða undirtegund af svartlind (T. americana).

Tilvísanir

Stokkrósaætt

Tilia caroliniana


Olaylar

Doğumlar
 1 Ekim - Alexander Severus, Roma İmparatoru (ö. 235)

Ölümler

208


جاليكو (بالإنجليزية: JALECO وباليابانية:ジャレコ) هي شركة يابانية لإنتاج ألعاب الفيديو تأسست في 3 أكتوبر 1974 باسم جابان ليجور كوربوريشن (بالإنجليزية: Japan Leisure Corporation)، ولما بدأت بالإنتاج الفعلي لألعاب الفيديو سنة 1982 تم تقصير اسمها إلى جاليكو (Jaleco). تمركز إنتاج جاليكو لألعاب الفيديو على أجهزة الأركيد ومنصة نينتيندو وبعض أجهزة الكمبيوتر التي ظهرت في الفترة من 1980 إلى 1990، من أشهر ألعابها سلسلة بيزس لودد (Bases Loaded) وكاريير (Carrier). يقع الفرع الأمريكي للشركة؛ والذي يحمل الاسم «جاليكو يو أس أيه Jaleco USA» في مدينة شيكاغو في ولاية إلينوي الأمريكية.

توقف الفرع الأمريكي للشركة عن تطوير الألعاب للأجهزة الأركيد منذ سنة 1993، أما المقر الرئيسي في اليابان فاستمر بالإنتاج حتى عام 2000، وحتى ذلك الوقت لم تقدم جاليكو أية إنجازات موضع ذكر، وكان وضعها كوضع من يكافح من أجل البقاء. قامت شركة مجموعة بي سي سي دبليو PCCW من هونغ كونغ بالاستحواذ على جاليكو في شهر نوفمبر من نفس العام، واستطاعت شركة بي سي سي دبليو بهذا الاستحواذ أن تحصل على موطئ قدم لها في اليابان، وعلى ذلك تم تغيير اسم جاليكو إلى «بي سي سي دبليو جابان» PCCW Japan، ثم سارعت الإدارة الرئيسية في بي سي سي دبليو إلى إعادة هيكلة فرعها الياباني الجديد بأن أغلقت الأقسام الغير ربحية للفرع – والتي من بينها قسم ألعاب أجهزة الأركيد – لتركيز الجهود على ألعاب منصات الجيل السادس.

في أبريل من عام 2001 قامت بي سي سي دبليو جابان بتنفيذ صفقة شراء في آر 1 إنترتاينمنت VR-1 Entertainment متضمنة مجموعة في آر 1 VR-1 Group لتطوير ألعاب الفيديو، لتنفذ بي سي سي دبليو جابان بتلك الصفقة مسعاها لتحقيق الانتشار على المستوى العالمي. قامت بي سي سي دبليو جابان في أكتوبر 2002 بدمج الفرع الأمريكي القديم - جاليكو يو أس أيه Jaleco USA - مع في آر 1 إنترتاينمنت معا لتشكل بهما الفرع الأمريكي الجديد لها والذي أطلقت عليه اسم «جاليكو إنترتاينمنت» Jaleco Intertainment، ونقل مقر جاليكو إنترتاينمنت بعد الدمج من مدينة شيكاغو إلى مدينة بفالو في ولاية نيويورك. قامت إدارة بي سي سي دبليو جابان في العام 2004 بتغيير اسمها بالعودة إلى الاسم الأول «جاليكو» Jaleco.

اليوم شركة جوليكو نشيط جداً وهي من ضمن ألعاب الفيديو المتوفرة في جميع أنظمة الحاسب الآلى وهي كمبيوتر إكس بوكس X-BOX وألعاب الحاسب الشخصى PC ، ولعبة ال بلاى ستيشن سونى 2 PS2 .

وبالنسبة ل Jaleco وهي الشركة الرسمية التابعة ل PCCW اليابانية، والتي تتضمن العديد من نشاطات غير مرتبطة مع الحاسب المنزلى، كلعبة الكمبيوتر، بل إضافة إلى الموسيقى وتطبيقات وبرامج ويب والجوال ((الهاتف النقال)) يتوافقان مع هذه البرنامج.

الأسهم

في اليوم 31 من شهر مايو من عام 2006 ميلادية، قررت مجلس إدارة الشركة بتغيير الاسم من شركة Jaleco جوليكو المحدودة إلى اسم جديد Jaleco Holding .

وفي عملية ذاتها، وزع أسهم اللعبة الذي يأخذ نفس الاسم القديم Jaleco .

أبرز إنتاج الألعاب الإلكترونية عبر التاريخ

Argus

The Astyanax (Originally The Lord of King) نسخة اللعبة

Astyanax (Originally The Lord of King) (NES النسخة الخاصة ل نينتيندو

Avenging Spirit

Bases Loaded

Bases Loaded II

Bases Loaded 3

Big Striker

Brawl Brothers/Rushing Beat Ran

Butasan

Carrier

Cisco Heat

City Connection

Dead Dance

Desert War

Dragonseeds

Exerion

Field Combat

Fighter Ace

Ginga Ninkyoden

Goal!

Goblin Commander: Unleash the Horde

Hammerlock Wrestling

Tuff-E-Nuff

The Ignition Factor

Illbleed

Juggernaut

King Arthur's World

Maniac Mansion

Metal Mech

Momoko 120%

Operation Logic Bomb

Peace Keepers/Rushing Beat Shura

Peek-A-Boo! (Arcade erotica)

Pinball Quest

Pizza Pop! (NES) النسخة الخاصة لنينتيندو

Psychic 5

Rival Turf/Rushing Beat

Robowarrior

Rodland

Saint Dragon

Shatterhand

Speed Racer

Stepping Stage نسخة اللعبة

Sterling Sharpe: End 2 End

Super Bases Loaded

Super Earth Defense Force

Tetris Plus

Totally Rad

Trailer Park Tycoon

Uo Poko

Utopia

Utopia (SNES version)

Whomp 'Em

Wild Pilot

World Championship Pool 2004 (publisher)

The Young Indiana Jones Chronicles

ملاحظة

إن معظم هذه الألعاب نسختين فقط، فمعظم الألعاب خاصة للنسخة اليابانية.

مراجع

انحلالات سنة 2014 في اليابان
تأسيسات سنة 1974 في اليابان
شركات ألعاب فيديو انحلت في 2014
شركات ألعاب فيديو أسست سنة 2006
شركات ألعاب فيديو أسست في 1974
شركات ألعاب فيديو سابقة
شركات ألعاب فيديو سابقة في اليابان
شركات ألعاب فيديو يابانية
شركات برمجيات مقرها في طوكيو
شركات تطوير ألعاب فيديو
شركات قابضة أسست في 2006
شركات قابضة مقرها في طوكيو
شركات يابانية
شركات يابانية انحلت في 2014
شركات يابانية أسست في 1974
شركات أعيد تأسيسها
شركات قابضة انحلت في 2014

جاليكو


Aimorés es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Se localiza en la Mesorregión del Valle del Río Doce y es la principal ciudad de la Microrregión de Aimorés, teniendo una población de 24.969 habitantes, de acuerdo con el censo realizado por el IBGE en 2010. Su área es de 1.349,987 km².

Referencias

Enlaces externos

 Prefectura de Aimorés

Localidades de Minas Gerais

Aimorés (Minas Gerais)


Ceratophyllum echinatum, vodena trajnica iz roda voščika, jedna od pet ili šest vrsta u porodici voščikovki.

Kao sjevernoamerički endem raste po jezerima Kanade i pacifičkog sjeverozapada i istočnim predjelima Sjedinjenih država.

Izvori

Voščikovke

Ceratophyllum echinatum


System of a Down, System of a Down'un ilk stüdyo albümü.

Şarkı listesi

Kaynakça

1998 tarihli çıkış albümleri
System of a Down albümleri
Yapımcısı Rick Rubin olan albümler
Yapımcısı Daron Malakian olan albümler
American Recordings albümleri
Columbia Records albümleri

System of a Down (albüm)


Perenye (em : Prennendorf/Brünnersdorf) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 643 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Perenye


Izvori

 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek

1972-73
1972-73
Osijek

Područna nogometna liga NSP Osijek 1972./73.


The year 1710 in science and technology involved some significant events.

Events
 The Royal Society of Sciences in Uppsala is founded in Uppsala, Sweden, as the Collegium curiosorum ("College of the Curious").

Astronomy
 Edmond Halley, comparing his observations with Ptolemy's catalog, discovers the proper motion of some "fixed" stars.

Physiology and medicine
 Alexis Littré, in his treatise Diverses observations anatomiques, is the first physician to suggest the possibility of performing a lumbar colostomy for an obstruction of the colon.
 Stephen Hales makes the first experimental measurement of the capacity of a mammalian heart.

Technology
 Jakob Christof Le Blon invents a three-color printing process with red, blue, and yellow ink. Years later he adds black introducing the earliest four-color printing process.

Zoology
 René Antoine Ferchault de Réaumur produces a paper on the use of spiders to produce silk.

Publications
 John Arbuthnot publishes "An argument for Divine Providence, taken from the constant regularity observed in the births of both sexes" in Philosophical Transactions of the Royal Society of London.

Births

 April 15 – William Cullen, Scottish physician and chemist (died 1790)
 April 25 – James Ferguson, Scottish astronomer (died 1776)
 May 18 – Johann II Bernoulli, Swiss mathematician (died 1790)
 June 10 – James Short, Scottish mathematician and optician (died 1768)
 July 21 – Paul Möhring, German physician and zoologist (died 1792)
 August 13 – William Heberden, English physician who gives the first description of angina pectoris (died 1801)
 August 20 – Thomas Simpson, English mathematician (died 1761)
 September 3 – Abraham Trembley, Genevan naturalist (died 1784)

Deaths
 February 25 – Daniel Greysolon, Sieur du Lhut, French explorer (born c. 1639)
 July 25 – Gottfried Kirch, German astronomer (born 1639)
 September 23 – Ole Rømer, Danish astronomer (born 1644)
 Jean de Fontaney, French Jesuit mathematician and astronomer (born 1643)

References

18th century in science
1710s in science

1710 in science


Shearith Israel, oft als Spanish and Portuguese Synagogue (Spanische und Portugiesische Synagoge) bezeichnet, ist eine orthodoxe jüdische Gemeinde in New York City. Die sephardische Gemeinde war die erste jüdische Gemeinde in Nordamerika. Sie wurde 1654 gegründet und war bis 1825 die einzige jüdische Gemeinde in New York. Die heutige Synagoge ist ein klassizistischer Bau aus dem späten 19. Jahrhundert. Die Gemeinde folgt dem sephardischen Ritus der spanischen und portugiesischen Juden.

Geschichte
Die Geschichte der jüdischen Gemeinde Shearith Israel ist eng verbunden mit den ersten sephardischen jüdischen Immigranten in Nordamerika, die im September 1654 aus Brasilien im damaligen Nieuw Amsterdam, dem heutigen New York City, eintrafen. Shearith Israel wurde nach eigenen Angaben noch im gleichen Jahr gegründet. Bereits 1656 erhielten die Juden Nieuw Amsterdams die Erlaubnis, einen eigenen Friedhof zu errichten. Erster Präsident der Gemeinde war Luis Moses Gomez.

Juden hatten lediglich das Recht, ihre Religion privat auszuüben, öffentlich Gottesdienste abzuhalten war nur Christen gestattet. Ein Stadtplan aus dem Jahr 1695 zeigt jedoch eine Synagoge (Jews' synagogue) in der Beaver Street, nahe der Mill Street, wo offenbar halböffentliche Gottesdienste stattfanden. Das Gebäude soll auch eine Mikveh, ein rituelles Bad, beherbergt haben.

Die erhaltenen Protokolle der Gemeinde Shearith Israel beginnen im Jahr 1729 und erwähnen ältere, die bis ins Jahr 1706 zurückgehen. Ein Grundstück für eine Synagoge wurde 1728 erworben und eine Synagoge konnte am 8. April 1730 in der Mill Street, der heutigen William Street, eingeweiht werden – die erste in Nordamerika. Sie wurde im Jahr 1818 umgebaut und neu eingeweiht. 1834 wurde sie durch eine neue Synagoge in der Crosby Street ersetzt, die 1860 wiederum durch eine Synagoge in der 19. Straße "up-town" ersetzt wurde. Gleichzeitig wurde auch ein zweiter Prediger angestellt. Die noch heute bestehende Synagoge an der Ecke Central Park West und 70. Straße wurde am 19. Mai 1897 eingeweiht. Der klassizistische Bau des amerikanisch-jüdischen Architekten Arnold Brunner (25. September 1857 – 14. Februar 1925) ist in der Tradition der spanischen und portugiesischen Synagogen errichtet.

Mitglieder
Die Gemeinde setzte sich schon früh sowohl aus sephardischen wie aschkenasischen Juden zusammen. Sie zählt rund 450 Familien. Bekannte Mitglieder der Gemeinde waren unter anderen Benjamin Mendes Seixas, Ephraim Hart und Alexander Zuntz, Mitgründer der New York Stock Exchange, die Dichterin Emma Lazarus, Alice Davis Menken, eine Pionierin der Sozialhilfe besonders für Frauen und Benjamin Nathan Cardozo, Richter am Obersten Gericht der USA.

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz

Einzelnachweise

Synagoge in New York City
Synagogenbau in den Vereinigten Staaten
Synagogenbau in Nordamerika
Sephardisches Judentum
Bauwerk in Manhattan
Klassizistisches Bauwerk in New York
New York, Shearith Israel
Sakralbau in New York City

Shearith Israel


الثمام المنتفخ أو الدخن السمين ويسمى أيضاً أم ركبة نوع نبات عشبي معمر ينتمي إلى جنس الثمام من الفصيلة النجيلية، و اسمه العلمي ).

الموئل والانتشار
موطنه بلاد الشام ومصر والمغرب العربي وقبرص والمناطق الصحراوية في الوطن العربي من الجزيرة العربية إلى موريتانيا و يوجد كذلك في باكستان.

الوصف النباتي
الأوراق شريطية إلى رمحية قاسية طولها 8 سم وعرضها 6-8 ملم. لون أوراقه أصفر مائل للزرقة وهو ذو سيقان خشبية منتصبة أو زاحفة أو منحنية متشابكة كثيرة الفروع والأوراق. يصل ارتفاع النبات إلى ما يزيد عن متر في المناطق المحمية. الجذور سميكة مغطاة بطبقة من الرمال.

تحمل البذور في سنابل وهي صغيرة مكتنزة بالسويداء النشوية، وهو من النباتات التي تتحمل الجفاف والملوحة و مثبت جيد للرمال. ينتشر في البيئات الرملية الخشنة. في حالته الخضرية ترعاه جميع الحيوانات حيث يعتبر من أفضل نباتات المراعي الطبيعية سواء من حيث استساغته أو قيمته الغذائية المرتفعة وحين يجف تتناوله الإبل والحمير فقط.

المصادر

أعشاب أجمية في آسيا
أعشاب أجمية في إفريقيا
الحياة النباتية في الوطن العربي
منتفخ
محاصيل مراعي
نباتات الجزائر
نباتات السودان
نباتات الشام
نباتات الصومال
نباتات باكستان
نباتات تشاد
نباتات جمهورية الكونغو
نباتات شبه الجزيرة العربية
نباتات شبه القارة الهندية
نباتات شرق إفريقيا
نباتات شمال إفريقيا
نباتات شمال شرق إفريقيا الاستوائية
نباتات غرب آسيا
نباتات قبرص
نباتات ليبيا
نباتات مالي
نباتات مدارية في غرب إفريقيا
نباتات مصر
نباتات وصفت في 1775
نباتات وصفها بيتر فورسكول
نجيلية

ثمام منتفخ


Na música clássica, a progressão de 50 (do inglês: '50s progression), também conhecida como mudanças Stand by Me, progressão doo-wop mudanças de sorvete, e acordes Heart and Soul, é uma progressão de acordes e reviravolta usada na música popular ocidental. A progressão, é representada por I–vi–IV–V ou I–VI–II–V. Como por exemplo, em C Maior, temos C–Am–F–G. Como o nome indica, era comum na década de 1950, particularmente associado ao estilo vocal doo-wop (baseado no rhythm and blues). Considera-se que a primeira música a usar a sequência extensivamente é a canção Blue Moon (1933).

Teoria
Na música erudita ocidental, durante o período de prática comum são usadas as progressões de acordes. O caminho de uma progressão é conhecido como cadência de acordes, que podem representar o fim ou o prolongamento de uma frase musical. As cadências mais conclusivas (ou resolutivas) retornam à tônica (ou acorde I); assim seguindo o círculo das quintas, a dominante (ou acorde V) é o acorde mais adequado para aparecer antes ao acorde I - essa cadência V–I é conhecida como cadência autêntica - no entanto, a progressão I–V–I é repetitiva e pula parte do círculo de quintas, é comum preceder o acorde dominante com um acorde predominante, como um acorde IV ou um acorde ii (em tom maior). Nesse caso, a progressão de 50 usa um acorde IV, resultando na progressão I–IV–V–I. O acorde aparece antes do acorde IV nesta progressão (criando I–vi–IV–V–I), é usado como meio de prolongar o acorde tônico, pois o acorde submediante (vi) é comumente usado como substituto da tônica para facilitar a condução de voz da linha do baixo: em uma progressão I–vi–IV–V–I (sem nenhuma inversão de acordes) a voz do baixo desce em terças maiores ou menores do acorde I para o acorde vi e para o acorde IV .

Variações
Como toda progressão de acordes, existem muitas variações, como por exemplo, transformar a dominante em V ou em V7, ou a progressão I–vi seguida por IV–V, ou ter a ii substituto pela subdominante (IV), criando a progressão I–vi–ii–V (variante da progressão circular) e a virada ii–V–I.

As variações incluem a troca do vi e do acorde IV para criar I–IV–vi–V (semelhante à progressão I–V–vi–IV), usada nas canções More Than a Feeling e She Drives Me Crazy.

O ritmo harmônico em que os acordes ocorrem, pode ser variado incluindo dois tempos por acorde (meio compasso), quatro por acorde (compasso completo ou barra) e, oito por acorde (dois compassos), exceto IV e V(7) que recebem quatro cada. A canção Sleep Walk usa uma progressão semelhante, com o IV substituído por sua "iv menor paralela" criando I–vi–iv–V.

Exemplos

Na música popular
Esta é uma lista de canções contendo a progressão do ano 50. Não incluindo músicas contendo a progressão para seções curtas e nem inclui regravações:

Na música clássica
A progressão I–vi–IV–V data do século XVII, por exemplo, a linha de baixo ostinato (groove) da música Salmo 42, Quem admodum desiderat cervus, do compositor teuto-dinamarquês Dieterich Buxtehude:

A abertura da Cantata Wachet Auf :

A progressão é muito encontrada nas obras do compositor austríaco Wolfgang Mozart. No final do movimento lento do Concerto para Piano nº 24 (em C m, K. 491), a progressão é executada na forma de arpejo pelo fagote:

A abertura do Concerto para Piano nº 22 (em E# M, K. 482) estende a progressão de modo sutil, fazendo uso de suspensões:

Ver também

 Cânone de Pachelbel

Doo-wop
Progressão harmônica

Progressão de 50


මෙම ලිපියෙහි අන්තර්ගත වන්නේ දස ප්‍රයාම ඉසව්ව ලෙස හැඳින්වෙන ක්‍රීඩා තරඟය පිළිබඳවයි. මෙම ඉසව්ව හැඳින්වීමට භාවිතා කෙරෙන ඉංග්‍රීසි පදය වූ Decathlon යන නමින්ම හැඳින්වෙන ක්‍රීඩා උපකරණ අලෙවිසැල් සමූහය පිළිබඳ තොරතුරු Decathlon Group නම් ලිපියෙහි අන්තර්ගත වන අතර එම නමින්ම හැඳින්වෙන ගුවන් යානාව පිළිබඳ තොරතුරු American Champion Decathlon නම් ලිපියෙහි අන්තර්ගත වේ. මෙම නමින්ම යුතු ඇමරිකානු අධ්‍යාපන තරඟාවලිය පිළිබඳ තොරතුරු Academic Decathlon නම් ලිපියෙහි අන්තර්ගත වේ.

දස ප්‍රයාම ඉසව්ව යනු ජවන හා පිටිය මලල ක්‍රීඩා ඉසව් 10ක් එක් කිරීමෙන් නිර්මාණය කෙ‍රුණු මලල ක්‍රීඩා ඉසව්වකි. මෙම ඉසව්ව එක ළඟ දින 2ක් තුළ පැවැත්වෙන අතර තරඟයෙහි දිනුම පැරදුම සියළු ඉසව්වන්හි දක්වන ලද දක්ෂතා ඇසුරෙන් නිර්ණය කෙරේ. එක් එක් තරඟය සඳහා දක්ෂතාවය නිර්ණය කෙරෙනුයේ ලකුණු සංඛ්‍යාවක් මත වේ. මෙම ඉසව්ව පිරිමින් සඳහා විශේෂිත වූවක් වන අතර කාන්තාවන් සඳහා පැවැත්වෙන ඉසව් සත්ප්‍රයාම නම් වේ.

සාම්ප්‍රදායිකව ලොව දක්ෂතම ක්‍රීඩකයා සඳහා හිමි සම්මානය දස ප්‍රයාම ඉසව්ව ජයගන්නා ක්‍රීඩකයාට හිමි වේ යැයි සැලකේ. මෙම සම්ප්‍රදාය ආරම්භ වූයේ ස්වීඩනයේ ස්ටොක්හෝම් නුවර වසර 1912 දී පැවති ඔලිම්පික් තරඟාවලිය අවසානයේ දී දස ප්‍රයාම ඉසව්වේ ජයග්‍රාහකයා වූ ජිම් තෝප් හට ස්වීඩනයේ රජු වූ පස්වැනි ගුස්ටාව් රජතුමා "You, sir, are the world's greatest athlete" ලෙස පැවසීමත් සමඟයි. ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ අරුත වූයේ "මහත්මයානෙනි ඔබ ලොව විශිෂ්ටතම මලල ක්‍රීඩකයා වේ" යන්නයි. වර්තමානයේ මෙම ඉසව්වෙහි ජයග්‍රාහකයා වන්නේ චෙක් ජාතික රොමෑන් සෙබ්‍රීල් වේ. පසුගිය වසර 7ක කාලය තුළ පස්වතාවක් ඔහු මෙම තරඟයෙහි ජයග්‍රාහකයා වූ අතර ක්‍රීඩකයකු විසින් වාර්තා කරන ලද උපරිම ලකුණු සංඛ්‍යාවට හිමි වාර්තාව ද ඔහු සතුය.

දස ප්‍රයාම ඉසව්ව පුද්ගලයකුගේ වේගය, ශක්තිය, දක්ෂතාවය, දරා ගැනීමේ හැකියාව සහ පෞරුෂත්වය පරීක්ෂා කිරීම සඳහා මලල ක්‍රීඩා ඉසව් සමූහයක් එක් කොට නිර්මාණය කරන ලද ඉසව්වක් වේ. මෙම ඉසව්ව හැඳින්වීම සඳහා යෙදෙන ඉංග්‍රීසි පදය Decathlon නම් වන අතර එහි සම්භවය ග්‍රීක භාෂාව ආශ්‍රිතව සිදු වී යැයි සැලකිය හැක. ග්‍රීක බසින් deka යන්නෙහි අරුත 10 නම් වන අතර athlon යන්නෙහි අරුත තරඟය යන්නයි. මෙම ඉසව්ව සඳහා යාබද දින දෙකක් තුළ ක්‍රියාවට නැංවෙන 10ක් පැවැත්වෙන අතර මින් එක් එක් දිනයක් තුළ ඉසව් 5ක් බැඟින් පැවැත්වේ. පළමු දිනයෙහි දී මීටර් 100 දිවීම, දුර පැනීම, යගුලිය විසි කිරීම, උස පැනීම සහ මීටර් 400 දිවීම යන ඉසව් පැවැත්වේ. මේ අනුව පළමු දිනයේ දී වේගවත් චලන හැකියාව, ක්ෂණික ජවය සහ පැනීමේ හැකියාව යන දක්ෂතා පරීක්ෂා කෙරේ. දෙවැනි දිනයේ දී මීටර් 110 කඩුළු මතින් දිවීම, කවපෙත්ත විසි කිරීම, රිටි පැනීම, හෙල්ල විසි කිරීම සහ මීටර් 1500 දිවීම යන ඉසව් පැවැත්වේ. දෙවැනි දිනයෙහි දී පරීක්ෂා කෙරෙනුයේ තාක්ෂණික දක්ෂතාවය සහ දරා ගැනීමේ හැකියාවයි.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Decathlon

මලල ක්‍රීඩා

දස ප්‍රයාම ඉසව්ව


التجفيف وسيلةٌ لحفظ الأغذية، والتي تتضمن إزالة الماء من الطعام، مما يعمل على منع نمو البكتريا، وقد كانت تتم ممارسة هذه الآلية منذ العصور القديمة؛ حيث كان الهدف منها حفظ الأغذية. ويمكن لجهاز نازع الماء من الأغذية الشمسي أو الكهربي الإسراع من عملية التجفيف بشكل كبير، مع ضمان الحصول على نتائج أكثر ثباتًا. فعادةً ما يتم التخلص من المياه عن طريق التبخر (التجفيف بالهواء أو التجفيف بالشمس أو التدخين أو التجفيف بالرياح) ولكن، في حالة التجفيف بالتجميد، يتم أولًا تجميد الأغذية، وبعدها تتم إزالة الماء عن طريق التسامي. وتحتاج البكتيريا والخمائر والفطريات إلى الماء الموجود في الأغذية حتى تنمو، ويعمل التجفيف بشكل فعال على منعها من العيش في الأطعمة.

أنواع الأغذية
  يتم تجفيفه بالشمس. يتم إعداد العديد من الأغذية من خلال استخدام آلية التجفيف التي تتضمن نزع الماء من الأطعمة. ومن أفضل الأمثلة على ذلك تجفيف اللحوم مثل لحم الماعز المدخن (ويُعرف كذلك باسم لحم الماعز بارما) واللحم البقري الإيطالي المجفف واللحم البقري المقدد. ويعد لحم الرنة المجفف والمملح الغذاء التقليدي لسكان القومية السامية. فأولًا، يُنقع / يخلل اللحم في المياه المالحة ليومين لضمان أن يكون اللحم محفوظًا. ثم يُجفف اللحم في الشمس في فصل الربيع عندما تكون درجة حرارة الهواء تحت الصفر. ويمكن بعد ذلك إعداد اللحم المجفف هذا لعمل حساء.

عند تجفيف الفاكهة تتغير خصائصها بشكل كامل : فيصبح البرقوق قراصيا، ويصبح العنب زبيبًا؛ كذلك يتحول التين والتمور إلى منتجات جديدة مختلفة، يمكن تناولها على حالها أو بعد معالجتها بالتجفيف. ومع ذلك، عند تجفيف العنب إلى زبيب، تُستنفد مضادات الأكسدة (فيتامين ج، د، الأوراك) وفيتامين ب، مما يجعل الفاكهة المجففة أقل من حيث الفائدة الغذائية عن الفاكهة الأصلية. ويمكن تجفيف الخضروات والفواكه وحتى اللحوم المنزلية (لعمل اللحم المقدد) بالمنزل من خلال التجفيف بالشمس أو استخدام أجهزة التجفيف الكهربائية (جهاز منزلي). وقد تستخدم بعض المواد الحافظة في عملية التجفيف مثل ميتابيسفليت البوتاسيوم أو هيدروكسي أنيسول بوتيامي (BHA) أو هيدروكسي تولوين بوتيلي (BHT). ولا يتطلب الأمر وجود مثل هذه المواد الحافظة، ومع ذلك قد تكون المنتجات المجففة التي لا تشتمل على هذه المواد الحافظة بحاجة إلى تبريدها أو تجميدها لضمان تخزينها لفترة أطول.

وغالبًا ما تكون الخضروات المجففة المجمدة ضمن أغذية هواة السياحة والصيادين والعسكريين وما إلى ذلك. وفي كثير من الأحيان، يتم تجفيف الثوم والبصل. كذلك، يمكن في بعض الأحيان تجفيف نوعي فطر عيش الغراب الصالح للأكل سيلوسيبين، فضلًا عن غيرها من الفطريات لأغراض حفظها، وذلك للتأثير على فعالية المكونات الكيميائية، أو أنها قد تستخدم كتوابل.

ولقرون عدة، كانت معظم الأنظمة الغذائية الأوروبية تعتمد على سمك القد المجفف، الذي يُعرف باسم القد المملح أو سمك القد (bacalhau) (مملّح) أو سمك الفسيخ (بدون ملح). ولقد كان هذا النوع من السمك يشكل مصدرًا أساسيًا للبروتين يقتات منه العبيد العاملون بالمزارع الهندية الغربية، فضلًا عن كونه يمثل قوة اقتصادية هائلة في مجال التجارة ثلاثية الأطراف. ويعد لحم سمك القرش المجفف، المعروف باسم هاكارل، من أشهى الأطعمة في أيسلندا، ويقابل الهاكارل في المنطقة العربية اللخم ويعد أيضاً من الأطعمة المعروفة في حضرموت وهو أيضاً مُعَد من سمك القرش المجفف.

تحضيراتها
تعتمد عمليات حفظ الطعام بالتجفيف على تقليل أو تجفيف الماء لمنع أو تخفيف نمو البكتريا فيها. كما يخفف التجفيف من وزن الطعام مما يسهل نقله. ويمكن تجفيف اللحوم والفواكة والبقولات والخضار.

طرق التجفيف
1-التجفيف بالشمس: هي من الحرارة المنخفضة في عملية التجفيف .مثلا الزبيب يحتاج من (10-25يوم) ,من المزايا لهذه العملية: رخيصة، العيوب: تحتاج المزيد من العمل، تحتاج وقت طويل من الصعب التحكم في جودة المنتج.

2- الحمل الحراري للهواء : يتم التحكم بحركة الهواء من قبل المراوح مثلا يحتاج الحزام الناقل للتجفيف، يستطيع تجفيف السائل والحبيبات. درجة حرارة الهواء تتراوح ما بين (90-104سيليسيوس) و لمدة ما بين (15-28ساعة) ,, المزايا: معدلات انتاجها عالية، التكلفة منخفضة. اما العيوب: تحتاج مساحات كبيرة جدا من اجل عملية التجفيف وتكون بطيئة بعض الشيء.

3-التجفيف المميع(fluidized): يستند مبدا العملية على استخدام قوة الهواء من خلال لوحة مثقبة لتجفيف المنتجات في غرفة افقية الشكل، يعلق المنتج في مجرى الهواء ما بين (300-350فهرنهايت/149-177سيليسيوس) و يتصرف كسائل. من المزايا: تقليل الرطوبة، تحتاج طاقة قليلة، نظام مرن وسهل. اما العيوب: صعب استخدامه لهذه المنتجات كالبودرة أو الحبيبات.

4-التجفيف بالرش: يتم رش المواد الغذائية السائلة في غرفة ساخنة من خلال فوهة أو عن طريق قرص(الطرد المركزي) . المزايا: وقتها قصير جدا، تبقي نكهة ولون و القيمة الغذائية للمنتج . اما العيوب: يحتاج تركيز معين قبل الرش، يجب ان ينشا المنتج من المحاليل أو المعجون.

5-تجفيف بالميكروويف: هذه العملية من التكنولوجيا الجديدة والحديثة للتجفيف، تكون الحرارة على شكل موجات الراديو متذبذبة وسريعة مما يؤدي إلى ازالة الرطوبة من المنتجات الغذائية. يشمل المنتجات ذات صلة بالمعكرونة والوجبات الخفيفة والخضراوات. من المزايا: تحتاج وقت قصير جدا، ارتفاع معدل الإنتاج، توفر مساحة كافية في استخدام الطاقة، تخفض عدد البكتيريا. اما العيوب: ممكن ان ينفخ بعض المنتجات وايضا صعب التعامل مع المنتج.

هناك العديد من الطرق أيضا لتجفيف الطعام. أهمها:
 التجفيف بالفرن
 التجفيف بالبخار
 استعمال ألات التجفيف

انظر أيضًا

 قائمة الأطعمة المجففة
 لحم مجفف
 لحم مقدد
 تجفيف بالتجميد

المراجع

تقنيات طبخ
تقنية الغذاء
حافظ الطعام
طعام مجفف
مطبخ

تجفيف الطعام


Jorge Ibáñez puede referirse a:

 Jorge Ibáñez (músico), compositor boliviano residente en Estados Unidos.
 Jorge Ibáñez (diseñador), modista de alta costura argentino.

Jorge Ibáñez


Kastriot Luan Dermaku (n. 15 ianuarie 1992) este un fotbalist albanez care joacă pe postul de fundaș pentru clubul italian Cosenza și pentru echipa națională a Albaniei.

Tinerețe
Dermaku s-a născut în Scandiano, în partea de nord-est a Italiei, ca fiul al lui Luan Dermaku, fost fotbalist profesionist, care a jucat ca atacant pentru Priștina alături de Fadil Vokrri.

Cariera pe echipe

Melfi
Dermaku a jucat pentru prima dată în echipa mare la începutul sezonului 2011-12, unde si-a făcut debutul în fotbalul profesionist pe 30 octombrie 2011 în meciul din etapa a treisprezecea împotriva lui Celano, jucând în ultimele 13 minute ale victoriei de acasă cu 4-0. Mai târziu, pe 4 decembrie, Dermaku a jucat în al doilea meci al sezonului, fiind titular într-o înfrângere scor 3-1 în deplasare la Paganese. A terminat primul sezon cu opt meciuri în campionat, în timp ce Federiciani au terminat sezonul pe locul 16 în Lega Pro 2.

În ultimul său sezon la Melfi, 2014-2015, Dermaku a fost numit căpitan al echipei. La 1 aprilie 2015, Dermaku a jucat în al o sutălea meci pentru club, marcând în victoria lui Melfi  din deplasare cu 2-3 cu Casertana.

Empoli
La 15 mai 2015, Dermaku s-a transferat la Empoli semnând un contract pe trei ani cu clubul de Serie A. A fost văzut ca înlocuitor pentru Daniele Rugani care a plecat la Juventus.

Cariera la națională

Kosovo
La 31 august 2018. Dermaku a primit o convocare din partea naționalei statului Kosovo pentru meciurile din Liga Națiunilor UEFA 2018-2019 împotriva Azerbaidjanului și Insulelor Feroe, fiind rezervă neutilizată în primul meci. La 9 septembrie 2018, Dermaku a plecat de la lot după ce nu a fost numit titular nici în meciul cu Insulele Feroe și a optat să reprezinte Albania ca semn de răzbunare.

Albania

Sub-21
La 30 ianuarie 2013. Dermaku a o convocare din partea naționalei Albaniei U21 pentru meciul amical împotriva Macedoniei U21 și-a făcut debutul intrând pe teren în minutul 66, în locul lui Gentian Durak.

Senior
La 2 octombrie 2018. Dermaku a primit o convocare din partea Albaniei pentru meciul amical împotriva Iordaniei și pentru meciul din Liga Națiunilor UEFA 2018-2019 împotriva lui Israel. La 10 octombrie 2018, el și-a făcut debutul pentru Albania în meciulamical împotriva Iordaniei, după ce a intrat în minutul 56 în locul lui Mérgim Mavraj.

Statistici privind cariera

Club

 Începând cu 26 august 2018

Internațional

 Începând cu data de 10 septembrie 2018

Referințe

Legături externe

Fotbaliști italieni
Fotbaliști internaționali albanezi
Fotbaliști albanezi
Fundași
Oameni în viață
Nașteri în 1992

Kastriot Dermaku


{{Infobox Navire
  | nom                = Tamzine
  | image              = Tamzine at iwm london side view.JPG
  | alt                = L'image présente un bateau à voile d'environ 4,5m de long posé sur le sol dans une pièce
  | taille image       =
  | légende            = Tamzine à lIWM London, août 2012
  | type               = Monocoque
  | fonction           = bateau de pêche
  | constructeur       = Brockman & Titcombe
  | chantier           = Margate
  | fabrication        = bois
  | lancement          = 1937
  | longueur           = 14 pieds 7,5 pouces
  | largeur            = 5 pieds 1,5 pouces
  | tirant d'eau       = 1 pied 6 pouces
   | pavillon           =
  | port d'attache     = Birchington-on-Sea
  | protection         = Preserved by Imperial War Museum}}Tamzine est un bateau de pêche historique connu pour avoir participé en tant que « petit navire » à l'évacuation en 1940 du Corps expéditionnaire britannique de Dunkerque, dans le Nord de la France

 Histoire du navire
Il est construit par Brockman & Titcombe à Margate dans le Kent, dans le Sud-Est de l'Angleterre en 1937 avec un bordage à clin d'épicéa canadien.

Mesurant  de long, Tamzine est le plus petit navire connu à participer à l'évacuation.

En 1965, Tamzine participe à une commémoration du vingt-cinquième anniversaire de l'évacuation, répétant sa traversée de la Manche, filmé par .

Tamzine a ensuite été acquis et conservé par lImperial War Museum.

Controverses
 remet en cause la participation de Tamzine à l'évacuation de Dunkerke dans son livre Fake History.

Notes et références

Navire musée au Royaume-Uni
Bateau lancé en 1937

Tamzine


Rodolfo Rodríguez Bezares fue un actor mexicano, hermano del actor y conductor Mario Rodríguez Bezares.

Rodolfo perteneció al equipo de escritores y dio vida al personaje de "Calixto" en el exitoso programa de televisión "¡¡Cachún Cachún Ra Ra!!", serie que se transmitió por el canal 2 de Televisa, durante los años de 1981 a 1987, bajo la producción de Luis de Llano Macedo, durante la barra de comedia.

En 1987 el público mexicano tuvo que despedirse de los Cachunes, pero para los actores que hicieron de este programa un éxito y un fenómeno en la década de los 80's no fue tan fácil deshacerse de sus personajes. Rodolfo Rodríguez posteriormente se dedicó al teatro, logrando llegar a ser "Director de Escena" y a escribir 33 obras, pero falleció el 6 de septiembre de 1994 a los 41 años, oficialmente de cáncer, se rumoraba que de sida.

Varios Cachunes han tenido que lidiar con la dolorosa pérdida de sus compañeros que se han adelantado en el camino: Viridiana Alatriste "Viri", José De Mara "Tito",  Rodolfo Rodríguez "Calixto", José Flores "Jagger", Adrián Ramos "Pepe Celaya", Alejandra Espejo "prof.ª Espejo" Manuel Gurría "Inspector Romualdo Tenorio". Las extrañas circunstancias que rodearon la muerte de muchos de ellos y la temprana edad en la que la mayoría perdieron la vida, degeneraron en una leyenda que habla sobre una supuesta maldición que rodea al elenco.

Trayectoria

Películas
 Vigilante nocturno (1993)
 Violación (1989)
 ¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria) (1984) …. Calixto
 Sexo vs. sexo (1983)
 El sexo sentido (1981) …. Pedrito
 Vivir para amar (1980) …. Bombín

Telenovelas
 Gabriel y Gabriela (1982) …. Fermín

Series de televisión
 ¡Anabel! (1988-1996) .... Invitado y escritor de unos capítulos
 ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! (1981-1987) .... Calixto (1981-1984)
 Chespirito (serie de televisión) (1980-1985) Varios Personajes
 El Chapulín Colorado (1973) Varios Personajes

Escritor
 Papito querido (1991)
 Ambiciones que matan (1991)
 Un macho en la tortería (1989)
 ¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria) (1984)

Teatro
 Los chicos de la banda (1982) Teatro de la Ciudadela
 Títere (1984-1985) -Pinocho Televiteatros
 ¡¡Cachún cachún ra ra!! (1983) -Calixto Teatro San Rafael y los Televiteatros (hoy Centro Cultural Telmex)
 Vacachunes (1985) -Calixto Teatro de los Insurgentes

Crítica
Se ha especulado mucho sobre la pérdida de varios de los integrantes de ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!!, con una supuesta maldición, pero, estos trágicos decesos son cosas del destino, cosas que pasan, de tiempos, de situaciones, pero en realidad no hay nada de maldición.

Enlaces externos
 ESTO "La generación ¡Cachún!" por Jorge Almazán R. 31-5-2009
 YouTube "¡¡Cachún Cachún Ra Ra¡¡ (1982) Televisa
 YouTube "Historias Engarzadas ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! (2007) TV Azteca
 IMDb "¡¡Cachún cachún ra ra!!" (TV Series 1981)
 IMDb "¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria)" (Película 1984)

Referencias

Actores de México
Actores de televisión de México

Rodolfo Rodríguez (actor)


بانوراما – في اليسار خضار حديقة القصر، في الوسط أبراج كنائس البلدة القديمة ككنيسة «القديس لامبيرتي» وكاتدرائية «القديس بولس»، وفي اليمين مبنى التأمينات الزراعية لبلاد مونستر

الموقع الجغرافي

تقع مدينة مونستر في ما يسمى «الخليج الوستفالي» المكون من ترسبات رملية وطينية، على ضفتي نهر آ الصغير، وعلى بعد 15 كيلومترا من مصبه في نهر الإمس. تشكل التجمعات السكنية المتفرقة والمزارع الوحيدة سمة المشهد المحيط بالمدينة في بلاد مونستر. يمتد شريط من ترسبات رملية من العصر الجليدي (Wolston) تحت المدينة باتجاه شمالي/جنوبي. تتواجد أعلى نقطة بمدينة مونستر في جبل مولن بارتفاع 97 مترا فوق سطح البحر بينما تقع أدنى نقطة في نهر الإمس على ارتفاع 44 مترا ف.س.ب. ويبلغ ارتفاع وسط المدينة 60 م ف.س.ب. مقاسا أمام مبنى البلدية في الشارع التجاري التاريخي «سوق برينسيبال».

تبعد مونستر عن مدينة إنسخده الهولندية 65 كيلومترا. كما تبعد في ألمانيا عن المدن الكبرى أوسنابروك، 44 كلم إلى الشمال الشرقي وعن مدينة هام، 34 كلم إلى الجنوب وعن دورتموند، 61 كلم أيضا إلى الجنوب وعن بيليفيلد، 62 كلم شرقاً.

مدينة مونستر هي واحدة من مناطق التكثيف الحضري الألمانية ال 42 وتعتبر من أكبر المدن مساحة في ألمانيا. ومن ضمن هذه المساحة العديد من البلدات قليلة عدد السكان والخراجات التي ألحقت بالمدينة سنة 1975. تستخدم نصف مساحة المدينة في الزراعة مما يفسر تدني الكثافة السكانية فيها والتي تبلغ 900 نسمة/كلم². لكن الكثافة السكانية في مركز المدينة وقلبها التاريخي ترتفع إلى 15000 نسمة/كلم². وإجمالا تصل الكثافة السكانية في المناطق المأهولة إلى 2890 نسمة/كلم².

كما أن المساحات المبنية في مونستر تتوزع بشكل متساوي نسبيا، حيث أن التعمير أدنى مقارنة مع غيرها من المدن ذات أعداد مشابهة من السكان. يعود ذلك إلى النسبة الكبيرة من البيوت الاحادية والفيلات والاكتفاء ببنايات لا تتعدى الطابقين أو الثلاثة. في حين تتواجد أعداد قليلة من المباني الشاهقة وتنعدم تجمعات البنايات المكتظة وناطحات السحاب.

تصل المساحة الإجمالية للمدينة وضواحيها إلى 302.92 كلم²، تتوزع على 58.04 كلم² من المساحات المبنية و 1.18 كلم² من المساحات الصناعية والتجارية غير المبنية و 25.86 كلم² للمواصلات و 155.53 كلم² للزراعة والمساحات الخضراء و 8.94 كلم² مساحات مائية و47.09 كلم² مساحات مشجرة إضافة إلى 6.28 كلم² من المساحات مختلفة الاستخدام.
يمتد محيط المدينة على طول 107 كلم، ويبلغ الامتداد الشمالي/الجنوبي 24.4 كلم بينما يبلغ الامتداد الغربي/الشرقي 20.6 كلم

المناخ

يقال عن مونستر أن إما أن سماؤها تمطر وإما أن أجراسها تقرع. وعندما يحدث الأمران معاً، فهو يوم الأحد. إلا أن بيانات أحوال الطقس في المدينة تروي حكاية أخرى: فمعدل كمية مياه الأمطار وبدرجة أقل، الثلوج، التي تهطل بمعدل 744 مم سنوياً، تقارب معدل الكمية المقدرة لألمانيا. لكن الانطباع الخاطئ بكثرة الأمطار في المدينة لا يتولد من كمية المطر المطلقة بل من عدد الأيام الماطرة الكثيرة والتي تحمل معها كميات قليلة من الأمطار.

يبلغ معدل الحرارة 9.2 درجة مئوية وعدد ساعات ظهور الشمس 1500 ساعة في السنة. تحتل مونستر مكانا في الخمس الأسفل من المناطق الألمانية بما يتعلق بعدد ساعات ظهور الشمس. الشتاء في المدينة أدفء نسبيا من باقي ألمانيا، مما يجعل تساقط الثلوج ظاهرة نادرة، في حين أن حالة الصيف تشبه المعدل الألماني.

الجوار

تجاور مدينة مونستر المدن والبلديات التالية (حسب اتجاه عقارب الساعة، بداية في الشمال الغربي):
ألتنبرغه وغريفن (قضاء شتاينفورت)، تيلخته وإيفرسفينكل وزندنهورست ودرينشتاينفورت (قضاء وارندورف)، إضافة إلى أشيبرغ وزندن وهافيكسبك (قضاء كوزفلد).

تقسيمات إدارية

 الوسط:
 البلدة القديمة
 الشمال:
 كورده.
 كِندَرهاوس.
 شْبْراكِل، مع زَندْرُب.
 الشرق:
 ديكبورغ.
 غِلمَر، مع غِترُب.
 هَندورف، مع كازِفينكِل، كرويتسبَخ، لار، دورباوم، وفيرت إلى يسار إمس وفِرسِه.
 ماوريتس-شرق، مع شارع موند، تسمى بشكل عام ك «سانكت ماوريتس».
 الغرب:
 ألبَختِن.
 غيفِنبِك.
 ميكلِنبِك.
 نينبيرغِه، مع هيغِر، شونِبِك وأولِنبرُك.
 روكسِل، مع روكسل القديمة وأوبرؤرت.
 مرتفع زِنترُب.
 الجنوب الشرقي:
 أنغِلمودِّه، مع هوفكَمب.
 غْرِمِندورف، مع لُدِّنهايدِه.
 فُلبِك.
 هِلترُب:
 أمِلْسْبويرِن، مع زُدهُف، لوفيلِنغلوه وفيلبرينِّنغ.
 بِرج فيدِل.
 هِلترُب.

ديموغرافيا

يقطن مونستر حوالي 270 ألف نسمة إضافة إلى 10 آلاف نسمة اختاروا المدينة كمكان سكن ثان لهم. 9 بالمئة من السكان لديهم جنسية أجنبية. نسبة العاطلين عن العمل بلغت في تشرين الثاني 2008 5.9 بالمئة من عدد السكان. يشتغل أكثر من 80% من ال132 ألف موظف (مع ضمانات اجتماعية إجبارية) في مجال الخدمات، 17% في المجال الصناعي، 1% في الزراعة. يبلغ معدل عمر السكان المقيمين في مونستر 40.2 عاما. ويصل مأمول الحياة للرجال إلى 76.3 سنة وللنساء 83.1 سنة. وتعتبر هذه التقديرات من الأعلى ضمن جميع المدن الألمانية.

مراجع

جغرافيا شمال الراين-وستفاليا
مونستر

جغرافيا مونستر


Amateur sports are sports in which participants engage largely or entirely without remuneration. The distinction is made between amateur sporting participants and professional sporting participants, who are paid for the time they spend competing and training. In the majority of sports which feature professional players, the professionals will participate at a higher standard of play than amateur competitors, as they can train full-time without the stress of having another job. The majority of worldwide sporting participants are amateurs.

Sporting amateurism was a zealously guarded ideal in the 19th century, especially among the upper classes, but faced steady erosion throughout the 20th century with the continuing growth of pro sports and monetisation of amateur and collegiate sports, and is now strictly held as an ideal by fewer and fewer organisations governing sports, even as they maintain the word "amateur" in their titles.

Background

Modern organized sports developed in the 19th century, with the United Kingdom and the United States taking the lead. Sporting culture was especially strong in private schools and universities, and the upper and middle-class men who attended those institutions played as amateurs. Opportunities for working classes to participate in sport were restricted by their long six-day work weeks and Sunday Sabbatarianism. In the UK, the Factory Act of 1844 gave working men half a day off, making the opportunity to take part in sport more widely available. Working class sportsmen found it hard to play top level sport due to turn up to work. On occasion, cash prizes, particularly in individual competitions, could make up the difference; some competitors also wagered on the outcomes of their matches. As professional teams developed, some clubs were willing to make "broken time" payments to players, i.e., to pay top sportsmen to take time off work, and as attendances increased, paying men to concentrate on their sport full-time became feasible. Proponents of the amateur ideal deplored the influence of money and the effect it has on sports. It was claimed that it is in the interest of the professional to receive the highest amount of pay possible per unit of performance, not to perform to the highest standard possible where this does not bring additional benefit.

The middle and upper-class men who dominated the sporting establishment not only had a theoretical preference for amateurism, they also had a self-interest in blocking the professionalization of sport, which threatened to make it feasible for the working classes to compete against themselves with success. Working class sportsmen didn't see why they shouldn't be paid to play. Hence there were competing interests between those who wished sport to be open to all and those who feared that professionalism would destroy the 'Corinthian spirit'. This conflict played out over the course of more than one hundred years. Some sports dealt with it relatively easily, such as golf, which decided in the late 19th century to tolerate competition between amateurs and professionals, while others were traumatized by the dilemma, and took generations to fully come to terms with professionalism even to a result of causing a breakdown in the sport (as in the case of rugby union and rugby league in 1895).

Corinthian
Corinthian has come to describe one of the most virtuous of amateur athletes—those for whom fairness and honor in competition is valued above victory or gain.  The Corinthian Yacht Club (now the Royal Corinthian Yacht Club, RCYC) was established in Essex in 1872 with "encouragement of Amateur Yacht sailing" as its "primary object." To that end, club rules ensured that crews consisted of amateurs, while "no professional or paid hand is allowed to touch the tiller or in any way assist in steering." Although the RCYC website derives the name Corinthian from the Isthmian Games of ancient Corinth, the Oxford English Dictionary derives the noun Corinthian from "the proverbial wealth, luxury, and licentiousness of ancient Corinth", with senses developing from "a wealthy man" (attested in 1577) through "a licentious man" (1697) and "a man of fashion about town" (1819) to "a wealthy amateur of sport who rides his own horses, steers his own yacht, etc" (1823). Dixon Kemp wrote in A Manual of Yacht and Boat Sailing published in 1900, "The term Corinthian half a century ago was commonly applied to the aristocratic patrons of sports, some of which, such as pugilism, are not now the fashion."

The "Corinthian ideal" of the gentleman amateur developed alongside muscular Christianity in late Victorian Britain, and has been analysed as a historical social phenomenon since the later 20th century. The Corinthian Football Club founded in 1882 was the paragon of this. In the United States, "Corinthian" came to be applied in particular to amateur yachtsman, and remains current as such and in the name of many yacht clubs; including Seawanhaka Corinthian Yacht Club (founded 1874, added "Corinthian" to the name in 1881) and Yale Corinthian Yacht Club (likewise 1881 and 1893).

Present day

By the early 21st century the Olympic Games and all the major team sports accepted professional competitors. However, there are still some sports which maintain a distinction between amateur and professional status with separate competitive leagues. The most prominent of these are golf and boxing. In particular, only amateur boxers could compete at the Olympics up to 2016.

Problems can arise for amateur sportsmen when sponsors offer to help with an amateur's playing expenses in the hope of striking lucrative endorsement deals with them in case they become professionals at a later date. This practice, dubbed "shamateurism", a portmanteau of sham and amateur, was present as early as in the 19th century. As financial and political stakes in high-level were becoming higher, shamateurism became all the more widespread, reaching its peak in the 1970s and 1980s, when the International Olympic Committee started moving towards acceptance of professional athletes. The advent of the state-sponsored "full-time amateur athlete" of the Eastern Bloc countries further eroded the ideology of the pure amateur, as it put the self-financed amateurs of the Western countries at a disadvantage. The Soviet Union entered teams of athletes who were all nominally students, soldiers, or working in a profession, but many of whom were in reality paid by the state to train on a full-time basis.

North American collegiate athletics

All North American university sports are (generally) conducted by amateurs.  Even the most commercialized college sports, such as NCAA football and basketball, do not financially compensate competitors, although coaches and trainers generally are paid. College football coaches in Texas and other states are often the highest-paid state employees, with some drawing salaries of over five million US dollars annually. Athletic scholarship programs, unlike academic scholarship programs, cannot cover more than the cost of food, housing, tuition, and other university-related expenses.

In order to ensure that the rules are not circumvented, stringent rules restrict gift-giving during the recruitment process as well as during and even after a collegiate athlete's career; college athletes also cannot endorse products, which somemay consider a violation of free speech rights. Former NBA player Jerome Williams says, "For years, student-athletes, especially those from minority communities, have been disadvantaged from monetizing their image, or what we call 'player intellectual property.' There's an ongoing revenue stream college athletes are not a part of."

Some have criticized this system as exploitative; prominent university athletics programs are major commercial endeavors, and can easily rake in millions of dollars in profit during a successful season. College athletes spend a great deal of time "working" for the university, and earn nothing from it at the time aside from scholarships sometimes worth tens of thousands of dollars; basketball and football coaches, meanwhile, earn salaries that can compare with those of professional teams' coaches.

Supporters of the system say that college athletes can always make use of the education they earn as students if their athletic career doesn't pan out, and that allowing universities to pay college athletes would rapidly lead to deterioration of the already-marginal academic focus of college athletics programs. They also point out that athletic scholarships allow many young men and women who would otherwise be unable to afford to go to college, or would not be accepted, to get a quality education. Also, most sports other than football and men's basketball do not generate significant revenue for any school (and such teams are often essentially funded by football, basketball, and donations), so it may not be possible to pay athletes in all sports. Allowing pay in some sports but not others could result in the violation of U.S. laws such as Title IX.

Olympics

Through most of the 20th century the Olympics allowed only amateur athletes to participate and this amateur code was strictly enforced - Jim Thorpe was stripped of track and field medals for having taken expense money for playing baseball in 1912.

Later on, the nations of the Communist bloc entered teams of Olympians who were all nominally students, soldiers, or working in a profession, but many of whom were in reality paid by the state to train on a full-time basis.

Near the end of the 1960s, the Canadian Amateur Hockey Association (CAHA) felt their amateur players could no longer be competitive against the Soviet team's full-time athletes and the other constantly improving European teams. They pushed for the ability to use players from professional leagues but met opposition from the International Ice Hockey Federation (IIHF) and the International Olympic Committee (IOC). At the IIHF Congress in 1969, the IIHF decided to allow Canada to use nine non-NHL professional hockey players at the 1970 World Championships in Montreal and Winnipeg, Manitoba, Canada. The decision was reversed in January 1970 after IOC President Avery Brundage said that ice hockey's status as an Olympic sport would be in jeopardy if the change was made. In response, Canada withdrew from all international ice hockey competitions and officials stated that they would not return until "open competition" was instituted. Günther Sabetzki became president of the IIHF in 1975 and helped to resolve the dispute with the CAHA. In 1976, the IIHF agreed to allow "open competition" between all players in the World Championships. However, NHL players were still not allowed to play in the Olympics, because of the unwillingness of the NHL to take a break mid-season and the IOC's amateur-only policy.

Before the 1984 Winter Olympics, a dispute formed over what made a player a professional. The IOC had adopted a rule that made any player who had signed an NHL contract but played less than ten games in the league eligible. However, the United States Olympic Committee maintained that any player contracted with an NHL team was a professional and therefore not eligible to play. The IOC held an emergency meeting that ruled NHL-contracted players were eligible, as long as they had not played in any NHL games. This made five players on Olympic rosters—one Austrian, two Italians and two Canadians—ineligible. Players who had played in other professional leagues—such as the World Hockey Association—were allowed to play. Canadian hockey official Alan Eagleson stated that the rule was only applied to the NHL and that professionally contracted players in European leagues were still considered amateurs. Murray Costello of the CAHA suggested that a Canadian withdrawal was possible. In 1986, the IOC voted to allow all athletes to compete in Olympic Games starting in 1988, but let the individual sport federations decide if they wanted to allow professionals.

After the 1972 retirement of IOC President Avery Brundage, the Olympic amateurism rules were steadily relaxed, amounting only to technicalities and lip service, until being completely abandoned in the 1990s (In the United States, the Amateur Sports Act of 1978 prohibits national governing bodies from having more stringent standards of amateur status than required by international governing bodies of respective sports.  The act caused the breakup of the Amateur Athletic Union as a wholesale sports governing body at the Olympic level).

Olympic regulations regarding amateur status of athletes were eventually abandoned in the 1990s with the exception of wrestling, where the amateur fight rules are used due to the fact that professional wrestling is largely staged with pre-determined outcomes. Starting from the 2016 Summer Olympics, professionals were allowed to compete in boxing, though amateur fight rules are still used for the tournament.

Cricket

England

English first-class cricket distinguished between amateur and professional cricketers until 1963. Teams below Test cricket level in England were normally, except in emergencies such as injuries, captained by amateurs. Notwithstanding this, sometimes there were ways found to give high performing "amateurs", for example W.G. Grace, financial and other compensation such as employment.

On English overseas tours, some of which in the 19th century were arranged and led by professional cricketer-promoters such as James Lillywhite, Alfred Shaw and Arthur Shrewsbury, a more pragmatic approach generally prevailed.

In England the division was reflected in, and for a long time reinforced by, the series of Gentlemen v Players matches between amateurs and professionals. Few cricketers changed their status, but there were some notable exceptions such as Wally Hammond who became (or was allowed to become) an amateur in 1938 so that he could captain England. Hammond was an example of "shamateurism", in that he was offered a "job" which paid more than he earned as a professional cricketer  to act as a company's representative and play cricket. Amateurs touring abroad could claim more in expenses than professionals were paid. M.J.K. Smith was a well-salaried secretary - and an amateur  captain -  of Warwickshire County Cricket Club. Trevor Bailey at Essex and Reg Simpson at Nottinghamshire were in a similar situation.

Professionals were often expected to address amateurs, at least to their faces, as "Mister" or "Sir" whereas the amateurs often referred to professionals by their surnames. Newspaper reports often prefaced amateurs' names with "Mr" while professionals were referred to by surname, or sometimes surname and initials. At some grounds amateurs and professionals had separate dressing rooms and entered the playing arena through separate gates.

An anecdote narrated by Fred Root epitomises the difference between amateurs and professionals: In a match against Glamorgan, the batsmen, Arnold Dyson and Eddie Bates, had collided mid-pitch, and the ball was returned to Root, the bowler. Root didn't break the stumps as both batsmen seemed injured. An amateur repeatedly shouted "Break the wicket, Fred, break the wicket!" until Root said: "If you want to run him out, here's the ball: you come and do it." The amateur responded with the words "Oh, I'm an amateur. I can't do such a thing."

After the Second World War the division was increasingly questioned. When Len Hutton was appointed as English national cricket captain in 1952 he remained a professional. In 1962 the division was removed, and all cricket players became known as "cricketers".

Other countries

In Australia the amateur-professional division was rarely noticed in the years before World Series Cricket, as many top-level players expected to receive something for their efforts on the field: before World War I profit-sharing of tour proceeds was common. Australian cricketers touring England were considered amateurs and given the title "Mr" in newspaper reports.

Before the Partition of India some professionalism developed, but talented cricketers were often employed by wealthy princely or corporate patrons and thus retained a notional amateur status.

Women's cricket has always been almost entirely amateur; however, the recent popularity of women's sport has seen many top-level female cricketers become fully professional, with top international players earning up to $300,000 before endorsements and franchise contracts.

Association football

Boot money has been a phenomenon in amateur sport for centuries. The term "boot money" became popularised in the 1880s when it was not unusual for players to find half a crown (corresponding to 12½ pence after decimalisation) in their boots after a game.

The Football Association prohibited paying players until 1885, and this is referred to as the "legalisation" of professionalism because it was an amendment of the "Laws of the Game". However, a maximum salary cap of twelve pounds a week for a player with outside employment and fifteen pounds a week for a player with no outside employment lingered until the 1960s, even as transfer fees reached over a hundred thousand pounds; again, "boot money" was seen as a way of topping up pay.

Today, the most prominent English football clubs that are not professional are semi-professional (paying part-time players more than the old maximum for top professionals). This includes all the major existing women's clubs, in which full professionalism has not taken root yet. Until 2019, when it abandoned amateur status, the most prominent true amateur men's club was probably Queen's Park, the oldest football club in Scotland, founded in 1867 and with a home ground (Hampden Park) which is one of UEFA's five-star stadia. They have also won the Scottish Cup more times than any club outside the Old Firm.  Amateur football in both genders is now found mainly in small village and Sunday clubs and the Amateur Football Alliance.

Soviet Union
A peculiar situation took place in the Soviet Union which had Soviet-type economic planning in the country and no non-state enterprises were permitted. Existence of professional sports in the Soviet Union was considered to be amoral because no one must be involved in profiting from their body and/or skills and instead dedicate those to the state. In 1936 the government agency for sports adopted a decision to form competitions for "teams of [football] masters", while at republican level (union republics) there were organized separate competitions among teams of factories and government agencies. Football players were officially on payrolls of a factory or a government agency which was represented in competition with its team. In this way athletes were officially getting paid as workers or officials. Athletes of the Soviet Armed Forces Sports Society or Dynamo Sports Club (NKVD sports society) carried a rank and a uniform. The difference between the teams of masters and other teams was the fact that the first competed at all-Union level and was known as non-amateur sports, while others at republican was considered to be amateur sports. The preceding football competitions among cities and regions were phased away.

American football
See: American football in the United States#Adult Amateur Football / Semi-Pro Football

Sailing
Around the turn of the 20th century, much of sailing was professionals paid by interested idle rich. Today, sailing, especially dinghy sailing, is an example of a sport which is still largely populated by amateurs. For example, in the recent Team Racing Worlds, and the American Team Racing Nationals, most of the sailors competing in the event were amateurs. While many competitive sailors are employed in businesses related to sailing (including sailmaking, naval architecture, boatbuilding and coaching), most are not compensated for their own competitions. In large keelboat racing, such as the Volvo Around the World Race and the America's Cup, this amateur spirit has given way in recent years to large corporate sponsorships and paid crews.

Figure skating
Like other Olympic sports, figure skating used to have very strict amateur status rules.  Over the years, these rules were relaxed to allow competitive skaters to receive token payments for performances in exhibitions (amid persistent rumors that they were receiving more money "under the table"), then to accept money for professional activities such as endorsements provided that the payments were made to trust funds rather than to the skaters themselves.

In 1992, trust funds were abolished, and the International Skating Union voted both to remove most restrictions on amateurism, and to allow skaters who had previously lost their amateur status to apply for reinstatement of their eligibility.  A number of skaters, including Brian Boitano, Katarina Witt, Jayne Torvill and Christopher Dean, and Ekaterina Gordeeva and Sergei Grinkov, took advantage of the reinstatement rule to compete at the 1994 Winter Olympics.  However, when all of these skaters promptly returned to the pro circuit again, the ISU decided the reinstatement policy was a failure and it was discontinued in 1995.

Prize money at ISU competitions was introduced in 1995, paid by the sale of the television rights to those events.  In addition to prize money, Olympic-eligible skaters may also earn money through appearance fees at shows and competitions, endorsements, movie and television contracts, coaching, and other "professional" activities, provided that their activities are approved by their national federations.  The only activity that is strictly forbidden by the ISU is participating in unsanctioned "pro" competitions, which the ISU uses to maintain their monopoly status as the governing body in the sport.

Many people in the skating world still use "turning pro" as jargon to mean retiring from competitive skating, even though most top competitive skaters are already full-time professionals, and many skaters who retire from competition to concentrate on show skating or coaching do not actually lose their competition eligibility in the process.

Rugby football

Background
Rugby has provided one of the most visible and lasting examples of the tension between amateurism and professionalism during the development of nationally organised sports in Britain in the late-19th century. The split in rugby in 1895 between what became rugby league and rugby union arose as a direct result of a dispute over the pretence of a strict enforcement of its amateur status - clubs in Leeds and Bradford were fined after compensating players for missing work, whilst at the same time the Rugby Football Union (RFU) was allowing other players to be paid.

Rugby football, despite its origins in the privileged English public schools, was a popular game throughout England by around 1880, including in the large working-class areas of the industrial north. However, as the then-amateur sport became increasingly popular and competitive, attracting large paying crowds, teams in such areas found it difficult to attract and retain good players. This was because physically fit local men needed to both work to earn a wage - limiting the time that they could devote to unpaid sport - and to avoid injuries that might prevent them working in the future. Certain teams faced with these circumstances wanted to pay so-called 'broken time' money to their players to compensate them for missing paid work due to their playing commitments, but this contravened the amateur policy of the Rugby Football Union (RFU).

Organization
Following a lengthy dispute on this point during the early 1890s, representatives of more than 20 prominent northern rugby clubs met in Huddersfield in August 1895 to form the Northern Rugby Football Union (NRFU), a breakaway administrative body which would permit payments to be made to players. The NRFU initially adopted established RFU rules for the game itself, but soon introduced a number of changes, most obviously a switch from 15 to 13 players per side. It became the Rugby Football League in 1922, by which time the key differences in the two codes were well established, with the 13-a-side variant becoming known as rugby league.

The RFU took strong action against the clubs involved in the formation of the NRFU, all of whom were deemed to have forfeited their amateur status and therefore to have left the RFU. A similar interpretation was applied to all players who played either for or against such clubs, whether or not they themselves received any compensation. Such players were effectively barred sine die from any involvement in organised rugby union. These comprehensive and enduring sanctions, combined with the very localised nature of most rugby competition, meant that most northern clubs had little practical alternative but to affiliate with the NRFU in the first few years of its existence.

Rugby football in Britain therefore became subject to a de facto schism along regional - and to some extent class - lines, reflecting the historical origins of the split. Rugby league - in which professionalism was permitted - was predominant in northern England, particularly in industrial areas, and was viewed as a working class game. Rugby union - which remained amateur - was predominant in the rest of England, as well as in Wales and Scotland. Rugby union also had a more affluent reputation, although there are areas - notably in South Wales and in certain English cities such as Gloucester - with a strong working-class rugby union tradition.

Discrimination
Discrimination against rugby league players could verge on the petty - former Welsh international Fred Perrett was once excluded in lists of players who died in the First World War due to his 'defection' to the league code. One Member of Parliament, David Hinchliffe, described it as "one of the longest (and daftest) grievances in history" with anyone over the age of 18 associated with rugby league being banned forever from rugby union.

Scotland and Wales
The Scottish Rugby Union was a particular bastion of amateurism and extreme care was taken to avoid the 'taint' of professionalism: a player rejoining the national team after the end of the Second World War applied to be issued with a new shirt and was reminded that he had been supplied with a shirt prior to the outbreak of hostilities.

In Wales the position was more equivocal with clubs attempting to stem the tide of players going north with boot money, a reference to the practice of putting cash payments into player's footwear whilst they were cleaning up after a game. Sometimes payments were substantial. Barry John was once asked why he hadn't turned professional and responded, "I couldn't afford to."

Open union
Rugby union was declared "open" in August 1995 - almost exactly 100 years after the original split occurred - meaning that professionalism has been permitted in both rugby codes since that date. However, while the professional-amateur divide remained in force, there was originally very limited crossover between the two codes, the most obvious occasions being when top-class rugby union players 'switched codes' to rugby league in order to play professionally. Welsh international Jonathan Davies was a high-profile example of this switch. Since professionalism has been allowed in rugby union the switches have started to come the opposite way. Union has swiftly grown to embrace the professional game with many league players joining union to take a slice of the larger amounts of money available in the sport.

Nowadays, while rugby union no longer makes the professional-amateur distinction, the professional-amateur split still exists within rugby league with the British Amateur Rugby League Association (BARLA) strictly amateur, though it allows some ex-professionals to play provided they are no longer under contract. The most recent club to get a ban for fielding a contracted professional was Brighouse Rangers who were expelled from the National Conference League during 2007–2008 season, and the player handed a sine die ban (though in part for gouging ), although the club itself has since been admitted to the Pennine League.

Also, some rugby unions have amateur rules, most notably the Argentine Rugby Union, where all member clubs are amateur. The Campeonato Argentino, the national championship for provincial teams, does not include players contracted to the country's Super Rugby side, the Jaguares.

Ultimate and disc sports (Frisbee)

Alternative sports, using the flying disc, began in the mid-sixties. As numbers of young people became alienated from social norms, they resisted and looked for alternative recreational activities, including that of throwing a Frisbee. What started with a few players, in the sixties, like Victor Malafronte, Z Weyand and Ken Westerfield experimenting with new ways of throwing and catching a Frisbee, later would become known as playing freestyle. Organized disc sports, in the 1970s,  began with promotional efforts from Wham-O and Irwin Toy (Canada), a few tournaments and professionals using Frisbee show tours to perform at universities, fairs and sporting events. Disc sports such as freestyle, double disc court, guts, disc ultimate and disc golf became this sports first events. Two sports, the team sport of  disc ultimate and disc golf are very popular worldwide and are now being played semi professionally. The World Flying Disc Federation, Professional Disc Golf Association, and the Freestyle Players Association, are the official rules and sanctioning organizations for flying disc sports worldwide.

Disc ultimate is a team sport played with a flying disc. The object of the game is to score points by passing the disc to members of your own team, on a rectangular field, 120 yards (110m) by 40 yards (37m), until you have successfully completed a pass to a team member in the opposing team's end zone. There are currently over five million people that play some form of organized ultimate in the US.  Ultimate has started to be played semi-professionally with two newly formed leagues, the American Ultimate Disc League (AUDL) and Major League Ultimate (MLU).

The game of guts was invented by the Healy Brothers in the 1950s and developed at the International Frisbee Tournament (IFT) in Marquette, Michigan. The game of ultimate, the most widely played disc game, began in the late 1960s with Joel Silver and Jared Kass. In the 1970s it developed as an organized sport with the creation of the Ultimate Players Association with Dan Roddick, Tom Kennedy and Irv Kalb. Double disc court was invented and introduced in the early 1970s by Jim Palmeri. In 1974, freestyle competition was created and introduced by Ken Westerfield and Discrafts Jim Kenner. In 1976, the game of disc golf was standardized with targets called "pole holes" invented and developed by Wham-O's Ed Headrick.

High school sports

 Sports teams commonly exist at the high school level; students who participate, commonly referred to as student athletes, do so during their course of study. Occasionally, sports success in high school sports may lead to a professional career in the field.

The benefit of sports in high school is debated; some believe that they promote discipline and teamwork, while others find that they can cause injury.
One study on the relationship between high school athletic and academic successes finds that, for the most part, higher participation and success rates in sports is positively related school-wide student successes on academic outcomes such as standardized test scores and educational attainment. The National Center for Educational Statistics reports that student athletes have a 20% higher chance of completing a college degree, and are more likely to be employed and in better health than non-athletes. However, a survey of high school athletes in 2006 showed that high school athletes are more likely to cheat inside of the classroom than non-athletes, especially boys participating in football, baseball, and basketball and girls participating in softball and basketball. The survey does not indicate to what extent cheating contributes to the greater academic outcomes of high school athletes.

In the world of middle school and high school sports, several fees have risen over the last few years making sports more expensive. The term "Pay-to-Play" means that students and their parents must pay a flat fee to participate, and that fee often leaves out the costs of uniforms, transportation, and other team fees. This affects low-income families (those who earn less than $60,000 per year) and their ability to participate in the sports. The average cost is $381 per child per sport (Pay-to-Play Sports). Physical and mental health can improve with the right amount of physical fitness incorporated into everyday life. It allows for the child to have a healthy developing body, and a BMI within the normal range. Physical activity has been proven to improve mood and decrease both stress and anxiety. Studies have shown that the more physical activity one participates in as a child, the happier and more stable that person will be as an adult. Thus, the more students who participate in school sports, the more students who will find themselves balanced and successful adults later in life.
In Japan, National High-school Baseball Tournament of Japan (全日本高等学校野球選手権), which highest of amateur sports of the Japan and world, that  one of very interest in sports item for Japan, when held on every August, and also regional primary event held in every July on nationwide Japan, according to Central Institute Research of Japan (日本中央調査社) survey report on every years on past fifty years. This tournament was first held in 1914.

Golf
Golf still has amateur championships, most notably the U.S. Amateur Championship, British Amateur Championship, U.S. Women's Amateur, British Ladies Amateur, Walker Cup, Eisenhower Trophy, Curtis Cup and Espirito Santo Trophy. However, amateur golfers are far less known than players of professional golf tours such as the PGA Tour and European Tour. Still, a few amateurs are invited to compete in open events, such as the U.S. Open and British Open or non-open event, such as the Masters Tournament.

Motorsport
In motorsports, there are various forms of amateur drivers. When they compete at professional events, they are often referred to as "pay drivers". They have been a presence in Formula One for many years - drivers such as Felipe Nasr, Esteban Gutiérrez and Rio Haryanto bring sponsorship to the tune of $30 million for a seat, even in backmarker teams. In sports car racing, drivers are often seeded into certain categories, including Amateur and Pro-Am classes. The vast majority of these "gentlemen drivers" however tend to participate at club level, often racing historic or classic cars, which are aimed primarily at amateurs.

Other sports
In Ireland, the Gaelic Athletic Association, or GAA, protects the amateur status of the country's national sports, including Gaelic football, hurling and camogie. Major tennis championships prohibited professionals until 1968 but the subsequent admission of professionals virtually eliminated amateurs from public visibility. Paying players was considered disreputable in baseball until 1869.

See also
 Cheerleading
 Professional sports
 Semi-professional sports
 History of English amateur cricket
 Boot money scandal
 History of rugby union
 History of rugby league
 Athletic director
 Pick-up game
 High performance sport
 Youth sports

References

Bibliography

External links
CBC Digital Archives - Funding of Amateur Sports

Sports by type
Sports culture
Hobbies
Amateurism

Amateur sports


Fettläuse (auch Seifenläuse) sind häufig anzutreffende Schmutzrückstände bei maschineller Textilwäsche. Sie entstehen primär aus Hautfett, das durch den Waschgang nicht vollständig gelöst werden konnte und auch nicht mit der Waschflotte abtransportiert wird, und bestehen wohl zumindest teilweise aus Kalkseife (Calcium-, teils auch Magnesiumsalze von Fettsäuren). Es bildet sich ein grauer, fettiger Belag, der in kleine Teilchen, die sog. Fettläuse, zerfällt. Neben Hautfett kommen als Verursacher auch Cremes bzw. Salben in Betracht, die auf der Haut angewendet werden.

Das Schmutzfett setzt sich nicht nur auf der Wäsche ab, sondern kann auch innerhalb der Waschmaschine einen Belag bilden.

Als Gegenmaßnahme werden eine graduelle Erhöhung der Waschtemperatur und der Waschmitteldosierung empfohlen.

In Waschmitteln sind bereits Enthärtungsmittel in einer Menge enthalten, die für durchschnittlich hartes Wasser ausreicht. Bei besonders hartem Wasser ist es ökologisch und ökonomisch sinnvoller, zur Wäsche spezielles, im Handel erhältliches Enthärtungsmittel hinzuzufügen, da durch eine relativ geringe Zugabe des Mittels eine größere Menge Waschmittel eingespart werden kann.

Auch können dem Waschvorgang spezielle Reinigungsmittel gegen groben Schmutz und Flecken zugesetzt werden.

Literatur

Einzelnachweise

Textilpflege
Seife

Fettläuse


Nahija Shuyukh Tahtani () je nahija u okrugu Ayn al-Arab, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je 318,86 km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 43.861 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Shuyukh Tahtani.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Shuyukh Tahtani (nahija)


Noaptea cometei (titlu original: Coherence) este un film american de genul science fiction și thriller, regizat de James Ward Byrkit, acesta fiind debutul său regizoral. Filmul a avut premiera pe 19 septembrie 2013, la Festivalul de Film de la Austin. În rolul principal joacă Emily Baldoni, ea trebuind să se confrunte cu întâmplările stranii ce au loc în timpul trecerii unei comete pe deasupra Pământului.

Intrigă

Filmul se rotește în jurul a șase persoane la o cină. În timpul cinei, o cometă trece pe deasupra Pământului. Acest lucru face ca locuința, precum și ocupanții acesteia, să se întâlnească cu alte case și ocupanți din alte realități. (De notat că nu sunt doar două realități, ci o infinitate) Există și o zonă întunecată între aceste realități. Când cineva trece prin această zonă întunecată, ei pleacă din realitatea lor și ajung într-o alta aleatorie. Persoana pe care filmul o urmărește constant este Emily

O pană de curent marchează începutul realităților alternative. La depărtare, afară, cei șase observă o casă cu luminile aprinse. Ei nu știu că este aceeași casă dar dintr-o altă realitate. La început, doi din grup părăsesc casa lor pentru a da un telefon din "cealaltă casă" și trec într-o realitate alternativă. Dublurile lor vin dintr-o altă realitate. Nimeni nu realizează că sunt alți oameni. Pe vreme ce povestea se desfășoară, cei șase realizează că cealaltă casă este de fapt o altă versiune a casei lor. Dar grupul presupune inițial că sunt doar două case, din două realități. Realizează ulterior că există realități multiple și că odată ce cometa își va termina trecerea, fiecare va fi blocat în realitatea în care se află la momentul respectiv.

Pe vreme ce timpul trece, diferite grupuri de oameni părăsesc casa și trec prin zona întunecată. Aceasta face ca fiecare să se amestece prin realitățile alternative. Din cauza trecutului dintre persoanele grupului, există diferite ciondăneli ce izbucnesc între ei. Emily se enervează și pleacă de una singură. Rătăcește dintr-o realitate în alta. În aproape fiecare dintre realități au izbucnit ciondăneli de tot felul, iar grupurile s-au amestecat complet între ele. Într-un final, ea ajunge într-o realitate în care toată lumea este calmă. Aici, ei nu au avut vreo pană de curent, grupul este intact, iar fiecare petrece o seară normală.

Emily vrea să o înlocuiască pe Emily din această realitate pentru a-i lua viața și  a fi fericită. Emily se furișează în spatele dublurii sale și o droghează. Mai întâi, o aruncă într-un portbagaj, iar apoi o atacă în baie și o lasă în cadă. Emily se îndreaptă apoi spre sufragerie și leșină. Ea se trezește a doua dimineață pe canapea și nu își vede dublura pe nicăieri. Emily părăsește casa și se întâlnește cu Kevin, prietenul ei, afară. Telefonul său sună, iar acesta vede că este un apel de la Emily. După ce răspunde, Kevin se uită suspicios la ea. Există posibilitatea ca acum această realitate să aibă permanent 2 de Emily în ea...

Distribuție
 Emily Baldoni în rolul lui Emily
 Maury Sterling în rolul lui Kevin
 Nicholas Brendon în rolul lui Mike
 Lorene Scafaria în rolul lui Lee
 Hugo Armstrong în rolul lui Hugh
 Elizabeth Gracen în rolul lui Beth
 Alex Manugian în rolul lui Amir
 Lauren Maher în rolul lui Laurie

Producție
Lui Byrkit i-a venit ideea pentru Coherence după ce a dorit să testeze ideea unor filmări "fără o echipă și fără un scenariu". El a ales să filmeze în propria casă și să dezvolte aspectul științifico-fantastic al peliculei din cauza necesității, dorind ca "sufrageria să se simtă mult mai mare decât o sufragerie". În timp ce Byrkit a avut în plan cum se va desfășura filmul, el a selectat actori improvizați și le-a dat scenariul cu povestea personajului lor, motivațiile și momentele importante ale filmului.

Byrkit a spus, "Pentru aproape un an, tot ceea ce am făcut a fost să desenez diagrame și hărți ale caselor, și săgeți pentru direcțiile personajelor, încercând să țin minte diferite itinerare, căutând ce cred cercetătorii despre natura realității — pisica lui Schrödinger și toate cele. Au fost cercetări, dar în ciuda graficelor și tabelelor, cred că ideea principală se baza pe personaje. Vrem ca logica regulilor noastre interne să fie auzită, și vrem ca oamenii să se uite de 12 ori la film și de fiecare dată să descopere ceva nou."

Distribuția
Byrkit a ales intenționat actori care nu se cunoșteau. El a spus că, după ce a lucrat la filme blockbuster (precum Pirații din Caraibe: Blestemul Perlei Negre), "Vin de la un teatru unde am fost învățat să mă concentrez pe poveste și personaje, deci am renunțat la echipa de filmare; la scenariu, la efecte speciale, la bani, la tot, și m-am bazat numai pe simplitate, aceea de a avea o cameră în mână și niște actori, și o idee." Byrkit a adăugat,

Când Byrkit a fost întrebat dacă îi știa bine pe actori, el a răspuns, "Păi erau prieteni care știam că-i pot suna și zice 'Vino la mine acasă în câteva zile. Nu pot să-ți spun ce vom face, dar ai încredere în mine că nu te voi omorî. Va fi distractiv!' Și nu se cunoșteau unii pe alții înainte să ajungă la mine acasă, deci ar trebui să aleg oamenii care să pară un cuplu sau cei mai buni prieteni."

Reporterul Nell Minow a vorbit despre relația dintre actori: "Am bănuit că fiecare se cunoștea bine unul cu celălalt pentru că se aflau într-un ritm pe care doar prietenii vechi îl au." Byrkit a răspuns, "Aia a fost doar o distribuție formată din persoane grozave. După doar cinci minute în casa mea, au trebuit să se prefacă că sunt căsătoriți sau iubiți sau cei mai buni prieteni."

Criticul Matt Prigge a lăudat distribuția, spunând: "Byrkit ... nu s-a concentrat numai pe oameni inteligenți, precum a făcut în Primer, ci pe oameni deștepți dar neinformați, care au știut să pună totul la cap, și nu să pălăvrăgească, să țipe sau să bea. Într-adevăr, Coherence este în mare parte improvizat, distribuția reacționând la început cu râsete și neîncredere, dar care a început să fie frivolă la lucrurile serioase."

Scenariul
Ryan Lattanzio a scris, "Byrkit a convocat opt actori neștiutori la casa sa din Santa Monica, le-a dat opt heringi și le-a dat frâu liber timp de cinci zile, știind că filmul va evolua normal, precum jazz-ul, chiar dacă își va ține actorii în neștiință. Dar el și co-scenaristul Alex Manugian nu inventau pe parcurs." Byrkit i-a spus că dorința sa era "să reducă filmul până la minimul necesar: fără scenariu, și fără echipă de filmare."

Byrkit a adăugat, "...în loc de un scenariu, aveam propriul meu tratament de 12 pagini la care am lucrat aproape un an. Conține toate întorsăturile, și momentele important, și povestea personajelor și puzzle-urile fiecărei scene. Dar în fiecare zi, în loc de scenariu, actorii primeau o notiță pentru propriul personaj, fie că era istoria lor, fie că era o motivație. Ei erau pregătiți doar pentru personajul lor. Nu aveau nicio idee despre ceea ce ceilalți actori au primit, așa că în fiecare noapte apăreau reacții și surprize adevărate. Acestea au fost numai interpretări naturale. Obiectivul a fost de a-i atrage în mister."

Actorul Nicholas Brendon a discutat despre improvizarea dialogurilor cu jurnalistul Fred Topel de la CraveOnline, care l-a întrebat: "Am înțeles că Coherence a fost făcut în așa fel încât fiecare a primit notițe despre personajul lor și scene. Ce era mai exact pe acele notițe?" Brendon a răspuns, "Nu-mi amintesc chiar acum, dar în fiecare zi aveam cinci lucruri diferite cu care trebuia să ne acomodăm... dar știu că Jim [Byrkit], și după Alex [Manugian], celălalt scenarist, au trebuit să fie siguri că știam ce se întâmplă. ... De vreme ce nu exista un scenariu, nu aveam nicio idee despre cum se va termina totul. ... Când am văzut filmul, eram gen, 'La naiba, e chiar mișto!' ...  Să fiu sincer, nu știam exact ce a ieșit decât după ce am văzut filmul."

Filmări
Filmările au avut loc pe parcursul a cinci nopți în casa lui Byrkit.

Un reporter l-a întrebat pe Byrkit, "Ați avut probleme neașteptate la filmări?" Byrkit a răspuns, "... ne confruntam constant cu lucruri neașteptate. Într-o noapte am încercat să filmăm afară și trebuia ca totul să arate izolat și întunecat; în acea noapte se filma o altă peliculă pe strada noastră. Deci întreaga stradă era luminată și plină de figuranți." O altă echipă filma o reclamă la Snickers. "Ne aflam în mijlocul unor scene dramatice iar încă o bătaie în ușă ne-ar fi speriat pe toți..."

Inspirația și tematica
Byrkit i-a spus unui reporter al Spinning Platters, "Deci, am venit cu ideea în sufrageria mea, unde a fost turnat filmul. Acum câțiva ani ne gândeam la un film cu un buget mic, sau chiar inexistent. Și, de vreme ce nu aveam bani, a trebuit să mă gândesc la ce aveam.  Aveam o cameră.  Aveam niște actori care erau destul de buni, și o sufragerie. Deci a trebuit să ne gândim cum să facem o sufragerie să pară mai mult decât o sufragerie. Și, asta a dus la tipul de poveste gen Zona crepusculară... Cream un tip natural de dialog, unde personale se întrerupeau una pe cealaltă și era totul amestecat, la fel ca și în realitate.  Și, am lucrat la poveste timp de un an, inclusiv la întorsăturile de situație și revelațiile și trădările pentru a avea un puzzle adevărat – un fel de Casa Surprizelor de unde puteam să-i îndrumăm pe actori."

Unii critici au sugerat că Byrkit s-a inspirat din Zona crepusculară și/sau din complexitatea filmului SF Invenția.

Byrkit i-a răspuns unui reporter: "Zona crepusculară, cu siguranță. Invenția nu m-a influențat foarte mult decât doar că am aflat că există o audiență pentru acest tip de film. Filmul respectiv este foarte diferit față de al nostru și nu m-a influențat la fel de mult ca și, să zicem, Doamne... ce măcel! (2011) al lui Roman Polanski, sau alte filme non-SF."

Recepție
Criticii au fost predominant pozitivi cu Coherence, iar pelicula are un scor de 88% pe Rotten Tomatoes, scor bazat pe 74 de recenzii.

Multe dintre laudele adresate filmului s-au îndreptat spre distribuție, conform Bloody Disgusting și Fangoria. Film School Rejects i-a acordat lui Coherence o recenzie pozitivă, spunând că distribuția filmului a fost "aleasă remarcabil în comparație cu povestea complicată și bizară."

Dread Central a vorbit despre tematica filmului și a scris, "Ce-i înfricoșător la această poveste este cât de doritoare sunt personajele să abandoneze realitatea pe care o cunosc în favoarea uneia care pare mai interesantă. Fie că acesta este rezultatul cometei și fisurii create sau de subminarea fiecărui personaj de către ceilalți pentru a obține viața pe care o doresc, Coherence este foarte neliniștitor."

Clark Collis de la Entertainment Weekly a lăudat filmul, acordându-i nota B+: "Într-un debut impresionant al lui James Ward Byrkit, opt prieteni descoperă metafizica după ce o cometă creează un set de alter-ego-uri, și se bucură de propria lor sosie. Byrkit fructifică totul în acest cadru de o singură casă, creând înfiorare și paranoia în timp ce personajele sale fac niște decizii normale, dar în cele din urmă greșite. Distribuția e grozavă și ea, Nicholas Brandon din Buffy, spaima vampirilor făcând mișto de el însuși, el jucând un actor care făcea parte dintr-un serial... Coherence este un film satisfăcător și înspăimântător al genului. Și chiar și așa, trebuie să adori un film care nu numai că explică conceptul pisicii lui Schrödinger, dar și glumește pe tema asta ("Sunt alergic la pisici!").

Stephen Dalton de la The Hollywood Reporter a apreciat și el filmul: "Un SF pe buget mic, ce are loc la o petrecere din suburbii, Coherence este un testament al puterii ideilor ingenioase și al jocului actoricesc bun, spre deosebire de spectacolele pirotehnice... Un grup de opt prieteni se întâlnesc la cină... Tensiunile conjugale și secretele sexuale sunt aparente, dar drama relațiilor este repede pusă în umbră de ciudățeniile astrologice atunci când o cometă trece aproape de Pământ, cauzând pene de curent și probleme cu semnalul... Devine repede clar că realitatea este radical amestecată de trecerea cometei. Cu siguranță nu mai suntem în Kansas... Byrkit i-a dat distribuției sale informații puține despre poveste, încurajând naturalismul semi-improvizat ce se simte autentic."

Matt Zoller Seitz, editor al site-ului web lui Roger Ebert, i-a dat filmului trei stele de aur și a scris că filmul "este dovada că producătorii de filme inventivi pot face multe cu puțin... [dar] niciuna dintre întorsăturile tehnice sau artistice ale filmului nu se dovedesc revoluționare. Odată ce Coherence intră în poveste, spectatorul este destinat să fie înfricoșat. Este mai puțin un SF horror... Și mai mult un horror ce te ține în suspans deoarece, există și violență, iar sursa este una filozofică."

Ryan Lattanzio de la Indiewire a lăudat originalitatea filmului: "Coherence nu este doar ficțiune SF: este triumful îndemânării producătorilor independenți cu puține resurse și multă ambiție. Debutul regizoral al lui James Ward Byrkit se rezumă la obținerea unei ciudățenii metafizice și o cină ce devine astronomic piezișă. Acest film explodează de idei, și are acel lucru pe care îl așteptăm de la fiecare film: elementul surprizei."

Criticul de la Salon a scris o recenzie mixtă: "După ce problema fundamentală din Coherence a devenit clară, sau aproape clară – există o altă petrecere, la o altă casă, care arată teribil de asemănătoare cu aceasta – filmul devine un puzzle matematic prea simplu, cu toate că are o concluzie ingenioasă. Notițele apar înainte să fie scrise, fotografiile numerotate devine subiectul principal și, în timp ce personajele devin pe jumătate conștiente că acțiunile proprii sunt conturate de un continuum spațiu-timp a cărei relație cauză-efect devine amestecată, ele nu reușesc să-l oprească."

Premii
 Cel mai bun scenariu la Festivalul de Film de la Austin (2013, câștigat)
 Cel mai bun scenariu la Festivalul de Film de la Sitges (2013, câștigat)
 Premiul Juriului la Festivalul de Film de la Sitges (2013, câștigat)
 Cel mai bun debut la Festivalul de Film de la Amsterdam (2014, câștigat)
 Mențiunea Specială la Festivalul de Film de la Amsterdam (2014, câștigat)

Vezi și
 Interpretarea multiple-lumi
 Multivers
 Fizica cuantică
 Fenomenul Tunguska
 Sci-fi

Referințe

Legături externe

Filme din 2013
Filme în limba engleză
Filme SF din anii 2010
Filme thriller din anii 2010
Filme americane
Filme independente americane
Filme SF americane
Filme despre universuri paralele
Comete în ficțiune

Noaptea cometei (film din 2013)


කතා සාරාංශය
සූකිරි යනු අවුරුදු සය හැවිරිදි පමණ වන කුඩා අහිංසක ළමයෙකි. තම ආච්චී සඟ දිවි ගෙවන ඔහුගේ මව හා පියා අකුණක් වැදී මියගොසින්ය. මේ අහිංසක ළදරුවා ගම්මුන් හැඳින්වූයේ විවිධ පහත් නම් වලිනි, දිනක් ඔහු තම මිත්තනියගෙන් අසා සිටින්නේ "ආච්චිඅම්මෙ මූසලය කියන්නෙ කාටද?" ඔහු ඇසූ දෙයින් කඳුලින් නෙතු තෙත බරිත වුවත් ඒ බව හංගා සූකිරිව සැනසීමට මුසා කීවාය.
ඔහු විසිතුරු මසුන් ඇතිකිරීමට මහත් ආශාවක් දක්වයි.

දිනක් අඟුරු කැබැල්ලක් විකා දබරඟිල්ලෙන් දත් පෙළ මදිමින් සිටි සූකිරි දොළ පාර අසල ඉඳ ගත්තේ පුරුද්දටය. වෙනදාට වඩා අද දොළේ දිය පාර වේගවත්ය. ඔහු සිය සුරත ගලා යන දොළ පාරේ එබුවේ සෝදා ගැනීමට සිතාය. "ආහ්...අද වතුර ගොඩක් සීතලයි." විගසින් සිය සුරත ආපසු ගත්තේ ඔහු තමන්ටම කොඳුරමිනි. මේ තරමටම වතුර සීතල ඊයේ රාත්‍රියේ වැටුණු වර්ෂාව නිසා වන්නට ඇත. මද්දහනට ඇත්තේ තවත් හෝරාවක් පමණි. පැහැදිලි අහස් කුස එළිය කරමින් පොළව සිප ගන්නා හිරුගේ රශ්මියේ දැඩි බව සූකිරිට දැනෙයි. ඔහුට එහි වගේ වගක් නැත. ඔහුගේ අවධානය යොමුව තිබුණේ ගලා යන දොළ පාර දෙසටය.

ඊටම අවේණික වූ හැඩයක් රැගෙන සමහර විට වේගත්ව ද සමහර තැනක සෙමෙන් ද ගලා යන ජල දහරාව ගැඹුරු තැනෙක නිසසලය. නිල්වන් පැහැ ගැණුණු ඒ ගැඹුරු දියට සුකිරි නම් බොහෝ කැමැතිය. එවැනි තැනකට සූකිරි වඩාත් ප්‍රිය කරන්නේ සිතූ ලෙස දියබුං ගසන්නත්, දිය යට කිමිද දොළ පතුලට එබී බලන්නටත් ඔහුට හැකි වන නිසාය. එපමණක් නොව යෝධ නුග රුකේ නැඟ ඒ දියවලට සෙවණ දෙන නුග අත්ත දිගේ රූටා එයට පනින්නට සූකිරි කවදත් ප්‍රිය කළේය.

අද නම් දිය පහර වේගවත්ව ගලා බසින බැවින් දිය පහර දිගේ පහළ වක්කලමට පැමිණීමට වෙනදා මෙන් දැඩි වෙහෙසක් ගත යුතු නොවේ.  මෙතෙක් වේලා ඇති වී තිබූ කම්මැලිකම නිසා දෙපා ගල උඩ තබාගෙන සිටි සූකිරි ඊළඟ තත්පරයේදී ගලා යන ජලයට එබුවේය. දෙපා දියට ඔබන මොහොතේම දෙපා වට කර ගත් දණ්ඩිි පැටව් යටි පතුළට කෙටූයෙන් ඔහුට කිතියක් දැනිණි. එය ගණනකට නොගත් ඔහු දෙපා තාලයට වැනුවේ දණ්ඩි පැටවුන්ගේ කෙටීමෙන් බේරෙන්නටය. ඒ අතර ඔහුට කදිම අදහසක් සිතට නැඟිණි.

"මේ ලස්සන රතු දණ්ඩියෙක් අල්ලලා මගේ මාළුවලට දාන්න ඕනෑ." දියට බට සූකිරි තමා අසල වූ සරම් කොටය ගෙන දණ්ඩි අල්ලන්නට වූයේය. එවිට දණ්ඩි පැටව් සී සී කඩ විසිර ගියේ උන් ටික වේලාවකින් ඔහු අසලට රොක් වූ බව ද අමතක කරමිනි. ඒ අදහස අතහැර දැමූ මේ සය හැවිරිදි කොලුවා 'ජබුග්' යන ශබ්දය නඟමින් දියට පැන්නේය. දිය යට කිමිඳ නොයෙක් සෙල්ලම් පෑ සූකිරි දියෙන් ගොඩට පැමිණෙන විට තම හේමාලයා පයට පෑගෙමින් තිබිණි. ඒත් සමඟම වැටුණු සිරිපොද වැස්සට ඔහු නුග ගස යටට සෙන්දු විය. හිසේ තිබූ ජල බිඳු අතෙන් ගසා දැමූ ඔහු ඒ අසල තිබුණු පිදුරු ගොඩ දෙසට නෙත් යොමු කළේය. තරමක් තෙත් බව රැඳුණු පිදුරු ගොඩේ වූ පිදුරු අතරෙන් මතුව තිබුණේ කළු පැහැති පොහොට්ටු කිහිපයකි.

"ආ... පිදුරු හතු පිපිලා"

ඔහු සියල්ල පැත්තකට දමා පිදුරු එහෙ මෙහෙ කළෙන් පිදුරු හතු මතු වූයේ සැනෙනි. සිරි පොද වැස්ස නැවතී ඇත. කඩා ගත් පිදුරු හතු සරම් කොටයේ උන්ඩි කරගත් සූකිරි වෙලේ නියර දිගේ දිව්වේ ඉක්මනින් නිවසට යන අදහසෙනි. යන ගමන් අවට සිසරා බැලූ ඔහු හිස්ව ගිය වෙල්යාය දෙසට නෙත් යොමු කළේ දැඩි දුකකිනි. මන්ද ඒ වෙනදා නියර දිගේ දුවන විට ඔහුට ආසිරි පතන්නට සිටින බණ්ඩි ගොයම අද නොමැති හෙයිනි. සූකිරිගේ යහළුවන් වූයේ ඔවුන්ය. ඒ බණ්ඩි ගොයමය. මල් පඳුරුය. වන වඳුලය. වන වඳුලේ සැරිසරන සූකිරි බට්ටිච්චෙකු ගයන ගීතයට සවන් යොමා සිටින්නේ සතුටු සිතෙනි. ගසෙන් ගසට පැන යන ඌගේ ගීතවත් නාදයට ප්‍රතිචාර දක්වන්නාත් මෙන් පෙදය ගැස්සෙන තාලය අපූරුය. වරෙක පඳුරුවලට එබෙමින් එහි බැඳ ඇති කොණ්ඩා කුරුල්ලන්ගේ කූඩුවල ඇති බිත්තර නරඹමින් යන ඔහුට බනින්නට කිසිවෙක් නැත.

"නොද්දකින් මූසල කොලුවා. මූණට මුරිච්චි වෙන්නවත් හොඳ නැහැ" එවැනි බස් තෙපළන්නට කිසිවෙක් මේ වනයේ නොමැත. එසේ කීමට මිනිසුන් පෙළඹුණේ තම පියා හා මවගේ අවාසනාවන්ත මරණය නිසාවෙනි.

සිය වනාන්තර චාරිකාවේ යෙදී ආපසු පැමිණි එක් දිනෙක සූකිරිට දකින්නට ලැබුණේ අපූරු දසුනකි. ඒ තම යාබද නිවසට පැමිණි සම වයසේ චන්දෙව්ය. චන්දෙව් හා යහළුවීමට සූකිරිට දිගු කාලයක් ගත නොවීය. ඔවුන් අසලට සමීප වන කවීෂා ද සමඟ තිදෙනා ගමට ආසන්නයේ තිබෙන මුහුදු වෙරළට පිවිසෙන්නේ මේ අතරය. කිසිවකුටත් නොකියා තිදෙනා යන මේ රහස් ගමනට දින සති ගෙවී ගියේය. එදින වෙනදාට වඩා වෙනස් අයුරෙන් පායා ආ හිරු එළිය සූකිරිටත්, කවීෂාටත්, චන්දෙව්ටත් වෙස් වළාගත් ආශිර්වාදයක් වැන්න.

"අද නම් සෙල්ලම් කරන්න නියම දවස" චන්දෙව් සූකිරි දෙස බලා කිව්වේ දින කිහිපයකට කලින් කථිකා කරගත් සෙල්ලම කිරීමට නියම දිනය අද බැව් ඉඟි කරන්නටය. කියූ පරක්කුවෙන් තිදෙනා සිටියේ මුහුදු වෙරළේය. තඹ පැහැති වැල්ල මත වැටෙන රළ පෙළ ඉතිරි කර යන සුදු පෙන පිඬු ක්ෂණයෙන් අතුරුදන් වෙයි.

නොනැවතී පැමිණෙන රළ පෙළ දෙස විමතියෙන් මෙන් බලා සිටි මේ තිදෙනා ඔවුහු ආ කාර්යයේ නිරතවීමට සිතා බෝලය අතට ගත්හ. පාපන්දු ක්‍රීඩාවට පිළිපන් තිදෙනාගේ අවධානය රැඳුණේ ඔවුන්ගේ ක්‍රීඩාවටමය. රළ පෙළේ වේගය වෙනදා නොමැති චණ්ඩ බවක් ගෙන තිබිණි.

මේ අතර සූකිරි එල්ල කළ පා පහරින් එක් වරම බෝලය ඉගිළ ගියේ දියඹටය. තමා අතෙන් වූ වරද නිවැරැදි කරන්නට මෙන් සූකිරි දියඹට යෑමට මුහුද දෙසට ඇදෙත්ම දියඹ දෙසින් බෝලය වෙරළට එවන්නේ තිදෙනාම මවිතයට පත් කරමිනි. ඒ අතර රළ අතරෙන් ඉහළට එසැවුණු ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යයාගේ දසුන තිදෙනාගේ කාර්යය මඳකට නතර කළහ.

ඔවුන් කතා කර ගත් සේ සුපුරුදු පරිදි නිවෙස්වලට හොරෙන් ඔවුන් මෙලෙස ක්‍රීඩා කරමින් සිටියදී දිනක සූකිරි හට අඩත්තේට්ටම් කිරීමට වඩිමහළු ළමයෙකු පැමිණෙයි. එහිදී ඇතිවූ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් සූකිරි අතුරු දහන් වෙයි. දුටු අය පැවසූයේ ඔහූ අඩත්තේට්ටම් කිරීමට පැමිණි ළමයා ඩොල්ෆින් මාර්ගයෙන් බේරා ගත් බවත් නමුත් ඔහු නොබේරුණු බවත්ය. මේ පුවත දැනගත් කවීෂාගේ මෑණියන් දරු දුක දන්නා බැවින් ඇය සූකිරිගේ ආච්චීට සැඟවීමට උත්සහ කලද පසුව එම පුවත දැනගත් ඇයට සිහියක් නැති විය.

මේ අතර යලිත් මුහුද දෙබෑ කරගෙන ඩොල්ෆින් මත නැගි සූකිරි දැකීමෙන් තරමක සුවයක් ලැබීය. නමුත් ඇය ඉන් මහත් කැළඹීමකට ලක් වූ නිසා ඇය රෝහල් ගත කරයි. සූකිරිගේ මිත්තනිය රෝගාතුර වීම නිසා කවීෂාගේ අම්මා කෙරෙහි සූකිරිගේ ගැන තිබූ පිළිකුළ ඉවත් වී සූකිරි හට අනුකම්පාවක් දක්වා තම දරුවාටද සූකිරි සමඟ ක්‍රීඩා කිරීමට අවස්ථාව උදා කර දීය. නිවෙස් අතර සබඳතාව වඩාත් ශක්තිමත් විය.

කතාව 2
මෙහි දැක්වෙන්නේ විදේශගතව සිට පැමිණෙන තරුණයෙකුගේ(චිලී), සොහොයුරා(දෙනුවන) ඔහුගේ නිවස කුලියට දී ඒ බව තම වැඩිමහල් සහෝදරයාට දැනගැනීමට නොහැකිවන පරිදි කටයුතු කිරීමයි. අවසානයේ නිවස කුලියටගත් පුද්ගලයාට(ගංගොඩතැන්න) තම වාහනයට වී දින ගනන් ඉදීමට සිදුවන්නේ විදෙශයක සිට පැමිණි තරුණයා තම නිවසෙහි අයිතිය ලබා ගත් නිසායි. සූකිරිගේ ආච්චීව රෝහල් ගත කිරීමේදී ඔහු දැඩි කැපවීමක් දරයි.

පසුව මෙම නිවාස අවුල ලිහා ගත් ඔහු තම සහෝදරයාට සහ ඔහුගේ හෙන්චයියන්ට(ජීවන්) පහරදී හීන්දෑරී පුරුෂයාට නිවස කුලියට දී ඔහු යලිත් විදෙස්ගත වූයේ අවසන් වරට සූකිරිගේ නිවසට ගොස්ය.

රංගනය
ලිතුම් මාරසිංහ - සූකිරි
චාන්දනී සෙනෙවිරත්න - සූකිරිගේ මිත්තනිය
චිලී තිලංක
පියුමි බොතේජු - කවීෂාගේ අම්මා
ඩී.බී.ගංගොඩතැන්න - ජයකොඩි
සරත් චන්ද්‍රසිරි
දෙනුවන සේනාධි
ජීවන් හඳුන්හෙත්ති

විශේෂතා
මෙහි ඩොල්ෆින් මත්ස්‍යා ත්‍රිමාන නිර්මාණකි. ළමා කතාවක් වශයෙන් එක් කොටසකුත්, අනෙක් කොටසෙහි චිලී තිලංක ප්‍රධාන කතාවක් දැක්වේ. චිලී තිලංක හා ප්‍රධාන ළමා චරිතය මුහුණ හමුවන්නේ නැත. එමෙන්ම ළමුන්ට උචිත නොවන කිසිදු දෙයක් නොමැත. රූ ගත කිරීමේදී විදෙස් සත්ව  සූකිරි සමඟ උද්‍යාන සතුන් සමීපව සිටින ආකාරය මෙහි ඇති ගීතයකදී දැකගත හැකිය.

මූලාශ්‍ර

මගේ යාළු මාළු


Die israelische Davis-Cup-Mannschaft ist die Tennisnationalmannschaft Israels. Der Davis Cup ist der wichtigste Wettbewerb für Nationalmannschaften im Herren-Tennis, analog zum Fed Cup bei den Damen.

Geschichte
Seit 1949 nimmt Israel am Davis Cup teil. Das beste Ergebnis erzielte die Mannschaft im Jahr 2009, als man nach Siege über Schweden und Russland bis ins Halbfinale vorstieß. Dort war gegen Spanien jedoch Endstation, das Spiel ging 1:4 verloren. Erfolgreichster Spieler ist Shlomo Glickstein mit 44 Siegen, der mit 24 Teilnahmen gleichzeitig gemeinsam mit Andy Ram Rekordspieler seines Landes ist.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten bislang im Davis Cup 2012 für ihr Land an:
Dudi Sela
Jonathan Erlich
Andy Ram
Amir Weintraub

Siehe auch
Israelische Fed-Cup-Mannschaft

Weblinks

Davis-Cup-Mannschaft
Daviscupmannschaft
Daviscup

Israelische Davis-Cup-Mannschaft


Martín Dimas Dall'Orso es un futbolista peruano, juega de mediocampista ofensivo y actualmente está sin equipo. Tiene . Es hijo del exfutbolista homónimo Martín Dall'Orso Patri que destacó en los años 80.

Trayectoria
Debutó en Sporting Cristal en el 2005, ese año fue campeón de la Primera División del Perú, Compartiendo camerino con ídolos como Erick Delgado, Jorge Soto, Nolberto Araujo, Alberto Rodríguez, Carlos Lobatón y Luis Bonnet. En el 2009 fue subcampeón de la Segunda División del Perú con el Cobresol de Moquegua.

En el 2010 fue una de las principales figuras de Unión comercio campeón de la Copa Perú 2010 junto a Juan Pretel, Ronald Celiz y Miguel Trauco.Uno de sus mejores partidos fue en semifinales al anotarle un Hat-trick al Deportivo Hospital en Pucallpa.

En el 2013 denuncia que un dirigente de Unión fuerza minera los amenazó de muerte tras fallar un penal el cual le costó la eliminación de la Copa Perú 2013.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del futbolista en BDFA.com.ar

Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 2000
Futbolistas del Club Universidad César Vallejo
Futbolistas del Club Deportivo Cobresol FBC
Futbolistas del Club Unión Comercio
Futbolistas del Club Unión Tarapoto
Futbolistas de Perú en la Copa América 1989

Martín Dall'Orso Gabulle


බෝගේ රේඛා යනු, අතැඟිලි-නිය හෝ පයැඟිලි-නිය තුල පසෙකින් පසෙකට දිවෙන ගැඹුරු ඇළියක් සදන රේඛා වෙති. නිය තහඩුවෙහි කඩතොළු හෝ ඇළි හෝ ලෙසින් ඒවා දිස් විය හැකිය.   }}  නියෙහි මෙම තත්ත්වය සඳහා මෙම නම යොදා ඇත්තේ, 1846 වසරෙහිදී පළමුවෙන් එය විස්තර කල,  ප්‍රංශ වෛද්‍යවර ජෝසෙෆ් ඔනෝරේ සීමොන් බෝ (1806–1865) අනුව යමිනි.

ආශ්‍රිත

බෝගේ රේඛා