USS S-39 (SS-144) was a United States Navy S-class submarine that saw combat in the Pacific Theater during World War II. She was accidentally run aground on her fifth war patrol and was subsequently abandoned.

Construction and commissioning
S-39′s keel was laid down on 14 January 1919 by the Bethlehem Shipbuilding Corporation at San Francisco, California. She was launched on 2 July 1919 sponsored by Miss Clara M. Huber, and commissioned on 14 September 1923.

Service history
After commissioning and fitting out, S-39 joined Submarine Force, Battle Fleet; and from October–December 1923, conducted maneuvers off southern California. With the next year, 1924, she moved south to the Panama Canal, thence proceeded into the Caribbean Sea for final trials, further exercises, and training dives. By April, she was back at Mare Island for her first overhaul.

Asiatic fleet
On 17 September, S-39 departed San Francisco for the Philippines. Steaming via Pearl Harbor and Guam, she reached Manila on 5 November; joined the Asiatic Fleet as a member of Submarine Division 17 (SubDiv 17); and commenced local operations and drills in the Luzon area. In mid-May 1925, she sailed for the Asiatic mainland with her division; and, after brief stops at Amoy and Hong Kong, arrived at Tsingtao, whence she operated until early September. She then returned to Manila and for the next 16 years maintained, with few interruptions, a similar schedule: summers at Tsingtao, with patrols along the China coast; winters in the Philippines, for overhauls, engineering trials, joint Army-Navy maneuvers, type training exercises, and short patrols.

World War II

1st war patrol
Just prior to the entry of the United States into World War II, S-39 (under the command of James W. Coe, Class of 1930) patrolled off southern Luzon. After 8 December, she moved into San Bernardino Strait to impede Japanese mining activities. The escorts screening the minelayers, however, kept the submarine at bay with persistent depth charging. On 11 December, S-39 endured a day-long pounding. She then turned to cutting into the Japanese supply line. On 13 December, she sighted and attacked an enemy freighter, but escorts interfered and her crew was prevented from verifying a sinking. She continued her patrol,  unsuccessfully chasing other targets, until 21 December, when she returned to Manila.

2nd war patrol
Increased enemy air activity rendered naval installations in the area untenable, and S-39 was ordered to Java to join what in mid-January 1942 would become the ABDA command. Conducting her second war patrol en route, she arrived at Soerabaja on 24 January. She soon departed on her third patrol.  Coe was transferred to command USS Skipjack in March 1942.

3rd and 4th war patrol
As Japanese landings at Timor were expected, S-39 was ordered to the Karimata Strait. The main Japanese force transited the strait and landed at Java without S-39 sighting it. Operating in the South China Sea and Java Sea, she reconnoitered Chebia Island in search of a British admiral and an air marshal who had supposedly escaped Singapore. S-39 landed a search party, but failed to locate any refugees. She then sailed for Australia via the Sunda Strait, where on 4 March she found the  tanker (credited as  during the war) Erimo. S-39 fired four Mark 10 torpedoes, scoring three contact hits. This made S-39, like her "Sugar" boat sisters,  and , well known in the news. Two weeks later, she arrived at Fremantle, Australia. By the end of April, she had moved to Brisbane, which she departed on her fourth patrol on 10 May. For the next four weeks, she reconnoitered designated areas of the Louisiade Archipelago, and then operated in the Solomon Islands.

5th war patrol and loss
S-39s fifth patrol (now under Francis E. Brown), delayed twice by mechanical failures and once by the necessity of hospitalizing her executive officer, began on 10 August. Assigned station off New Ireland, she made her way across the Coral Sea to the Louisiades. On the night of 13/14 August, she grounded on submerged rocks off Rossel Island and took on a 35° port list. S-39 immediately blew ballast tanks dry and jettisoned fuel to lighten ship, then backed emergency, to no avail. Heavy seas pounded her and pushed her farther up on the rocks.

Throughout 14 August,  breakers crashed over the submarine, but the crew maintained their fight to refloat the ship, including jettisoning more fuel and firing four deactivated torpedoes. By 15 August, the list had increased to 60°. The heavy seas had not abated; S-39 continued to be pounded against the rocks, and a call for help brought word that the Australian minesweeper  was coming. Efforts were begun to rescue the crew. Lieutenant C.N.G. Hendrix and Chief Petty Officer W. L. Schoenrock swam ashore, secured mooring lines to a torpedo which had lodged in the reef for use as riding lines, and assisted other crew members to safety. By noon, 32 men had reached shore. Shortly thereafter, Katoomba arrived and by the same time the next day had taken all of the crew of S-39 on board. S-39 was left on the rocks, rather than destroyed by gunfire, as her commander was satisfied she would continue breaking up. Her crew were taken to Townsville and reassigned to other submarines. The commanding officer almost faced court martial (grounding in peacetime is considered negligence), but was saved by Admiral Ralph W. Christie.

Awards
 Yangtze Service Medal
 China Service Medal
 American Defense Service Medal with "FLEET" Clasp
 Asiatic-Pacific Campaign Medal with two battle stars
 World War II Victory Medal
 Philippine Presidential Unit Citation
 Philippine Defense Medal with star

Legacy
The book Pigboat 39 was written about S-39'''s experiences before and during World War II.

Notes

References
Blair, Clay, Jr. Silent Victory. Philadelphia: Lippincott, 1975.
Lenton, H.T. American Submarines''. New York: Doubleday & Co., 1973.

External links
On Eternal Patrol: USS S-39
Kill record: USS S-39
On Eternal Patrol – The Loss of USS S-39 (SS-144)

United States S-class submarines
World War II submarines of the United States
United States submarine accidents
Maritime incidents in August 1942
Lost submarines of the United States
World War II shipwrecks in the Coral Sea
Ships built in San Francisco
1919 ships

USS S-39


Keskin, Kırıkkale ilinin bir ilçesidir. Daha önce Ankara iline bağlı olan Keskin, Makina Kimya Endüstrisi Fabrikaları ve Tüpraş Rafinerisi ile gelişerek Türkiye'nin önemli sanayi şehirlerinden olan Kırıkkale iline bağlanmıştır. Keskin şu anda merkez de dâhil olmak üzere tüm ilçelerden yüzölçümü bakımından büyüktür.

Tarihçe
1850 yılına ait Osmanlı arşiv belgelerinden edinilen bilgiye göre Keskin halkının çoğunlunun kökeni Türkistan'dan gelmektedir. Ayrıca ilçenin merkezi ve bazı köylerine sürgün veya göçle gelen Kırım Tatarları bulunmaktadır.

1690-91 yıllarında kurulmuştur. Osmanlı Devrinde Kırşehir Sancağı'na bağlı bir kaza olmuş, 1927 yılından sonra Ankara'ya yakın olduğu için Ankara'ya bağlanmıştır. 1990 yılında Kırıkkale il olunca ilçe Kırıkkale'ye yakın mesafede kaldığı için Kırıkkale'ye bağlanmıştır. İlçe ve köylerinin halkı çoğunlukla en yakın komşusu Balâ ilçesi gibi Bozulus Türkmenleri'dir. Başta Balâ olmak üzere Keskin'de de birçok köyler kurmuşlardır.

Bozulus Türkmenleri Diyarbakır ve Tebriz'i başkent kabul ederek, Anadolu'nun doğusu-İran-Azerbaycan-Gürcistan-Nahçivan-Irak-Suriye-Kuveyt bölgelerini hakimiyet altına alan ve bir Türkmen devleti olan Akkoyunlu Devleti'ni kuran bir büyük bir yapıdır. Bozuluslar kendi içlerinde Alpavut, Avşar, Bayındır, Beğ-Dili, Çavundur, Danişmendli, Bayat, Argın, Döğer, Dodurğa, Hamza - Hacılu, İzeddin -Hacılu, Karkın, Koca - Hacılu, Musulcalu, Haydarlı, İvaz, İshak, Yurtçu, Oğul - Beğlü, Hodik, Pürnek, Salarlu, Süleyman - Hacılu, Tabanlu, Şeyhlü adlarında oymaklarından meydana gelmekteydi. Bu Türkmen aşiretleri Osmanlı'nın perakende sisteminden dolayı parçalanarak Anadolu'nun çeşitli kentlerine sevk ile iskan edilmişlerdir. Bu grubun bir kısmı da Keskin ilçesi topraklarına yerleştirilmiştir. Anadolu'nun doğusu ve birçok bölgede Türkmenler'den arta kalan topraklara ise başka kavimler yerleştirilmiştir.

Böylece Bozulus Türkmenlerinin Keskin'e yerleşip kurmaları 1690 yılında gerçekleşmiştir. İlçeye Keskin ismi verilirken Bozulus aşireti isminden esinlenerek verilmiştir.

Kültür

Yörede Türkmen/Abdal kültürü vardır. Birbirine komşu olan Keskin ve Balâ'daki folklorik oluşum ve Türkmen/Abdal türkülerinin anonimleşme sürecindeki farklı ve ağırlıklı yerini vurgulayan bu söz, bir bakıma birbiriyle komşu Keskin ve Balâ bu iki yörenin karakteristik özelliklerine de işaret eder. Yöre türkülerinin ağırbaşlı ve durulmuş lirizmi hemen fark edilir. Keskin Orta Anadolu'nun en zengin halay bölgelerinden biri olduğu kadar, halayların eşlik sazı olan davul zurnanın da en iyi icra edildiği yörelerden biridir. Keskin ve Balâ yöresi halayları ayak ve bel hareketlerine dayanır. Ağır fakat gösterişlidir. 20-30 kadın kendi aralarında halay çekerler. Sin sin oynanır. Aynı zamanda ilçede Tatar ve Yörük kültürü de vardır.

Ayrıca Nuri Bilge Ceylan'ın Bir Zamanlar Anadolu'da bu ilçede gerçekleşmiştir.

Nüfus

Kaynakça

Keskin


Johannes Kepler

Johannes Kepler (; 27 Aralık 1571 – 15 Kasım 1630); Alman gök bilimci, matematikçi ve astrologdur. 17. yüzyılın bilimsel devriminde, "Astronoma Nova", "Harmonik Mundi" ve "Kopernik Astronomi Özeti" adlı çalışmalarına bağlı olarak şahsen ortaya çıkardığı Kepler'in gezegensel hareket yasaları ile tanınır. Bu çalışmaları Isaac Newton'un evrensel yer çekimi kuvveti teorisine dayanak sağlamıştır.

Kariyeri boyunca, Graz, Avusturya'da bir  papaz okulunda matematik öğretmenliği yaptı. Aynı okulda Prens Hans Ulrich von Eggenberg de öğretmenlik yapmakta idi. Daha sonra gök bilimci Tycho Brahe'in asistanı oldu. Daha sonra İmparator II. Rudolf Dönemi'nde "imparatorluk matematikçisi" unvanı verilerek imparatorluk memuru olarak çalıştı ve onun iki varisi Matthias ve II. Ferdinand dönemlerinde de bu görevlerle uğraştı. Bu dönemlerde Linz'de matematik öğretmeni ve General Wallenstein'ın danışmanlığı görevlerinde bulundu. Bunların yanında, optik biliminin temel bilimsel prensipleri üzerinde  çalışmalar yaptı; "Kepler-tipi teleskop" adıyla anılan bir "kırıcı teleskop"un geliştirilmiş bir tipini icat etti ve kendi ile aynı dönemde yaşamış olan Galileo Galilei'nin teleskobik buluşlarında da ismen bahsedildi.

Kepler, "astronomi" ve "astroloji" arasında net bir ayrımın olmadığı fakat "astronomi" (beşeri bilimler içinde matematiğin bir dalı) ve "fiziğin" (doğa felsefesinin bir dalı) belirgin bir şekilde ayrıldığı bir dönemde yaşadı. Böyle bir dönemde Kepler, Tanrı'nın dünyayı ve gezegenleri mantığın ışığıyla anlaşılabilecek bir üstün planla yarattığı inancından dolayı eserlerine dinsel argümanlar ve mantıklar da eklemiştir. Kepler kendi hazırladığı yeni astronomiyi "Göksel Fizik" olarak tanımlamıştır. Kepler'e göre "Göksel Fizik",Aristo'nun "Metafizik" eserinde bir gezinti ve Aristo'nun "Gökler Üzerine" eserine bir ektir. Böylece Kepler antik "Fiziksel Kozmoloji"  geleneğini değiştirerek astronomi bilimini evrensel matematiksel fizik olarak ele almıştır.

Hayatı

Önceki yıllar

Johannes Kepler, 27 Aralık 1571 tarihinde Evanjelist Yuhanna yortu gününde Bağımsız bir İmparatorluk şehri olan Weil der Stadt şehrinde doğdu. Bu şehir günümüzdeki Almanya'nın Baden-Württemberg land-eyaletinde bulunan "Stuttgart bölgesi"ndedir. Sttutgart şehir merkezinin batısında merkezden 30 km uzaklıktadır. Büyükbabası Sebald Kepler bir hancı idi ve bir zamanlar şehrin belediye başkanı olmuştu; ama Johannes doğduğunda kendinden büyük iki erkek kardeşi ve iki kız kardeşi olan Kepler'in ailesinin servetinde düşüş yaşanmıştı. Babası, Heinrich Kepler, bir paralı asker olarak güvencesiz bir yaşam kazanmakta idi ve Johannes beş yaşında iken ailesini terk etmiş ve ondan daha haber alınamamıştı. Hollanda'da "Seksen Yıl Savaşları"nda öldüğü sanılmaktadır. Annesi Katharina Güldenmann hancının kızı idi ve geleneksel hastalık ve sağlık için bitkileri toplayıp ilaç olarak satan herboloji aktarı ve bir geleneksel hekim idi. Annesi erken doğum yaptığı için Jonannes bebekliğini ve küçük çocukluğunu gayet zayıf hastalıklı olarak geçirdi. Kepler daha çocukken gayet olağanüstü, mucizevi derin matematik yeteneği ile büyükbabasının hanında ona matematiksel sorular ve problemler soran müşterilere gayet dakik ve doğru cevaplar vererek han müşterilerini sık sık eğlendirdiği bildirilmiştir.

O küçük yaşta astronomi ile tanıştı ve bütün hayatını ona adadı. Altı yaşında iken 1577'de Avrupa ve Asya'nın birçok ülkesinde gayet net görülebilen "1577 Büyük Kuyruklu Yıldızı (Great Comet)"nı gözlemlemesi için annesi onu yüksek bir tepeye götürmüştü. 1580'de 9 yaşında iken bir Ay Tutulması olayını da gözlemlemişti ve bunun için gayet açık bir kırsal alan gittiğini ve tutulmakta olan ayın "gayet kırmızı" renk aldığını yazmıştır. Fakat Kepler çocukluğunda çiçek hastalığı geçirdiği için eli çolak sakat kaldı ve gözleri de zayıf idi. Bu sağlık engelleri dolayısıyla astronomi alanında gözlemci olarak çalışma imkanları kısıtlanmıştır.

Akademik lise okulundan, Latince okulundan ve papaz okulundan Maulbronn'da okuyup mezun olduktan 1589 yılında Kepler Tübingen Üniversitesi'nde Tübinger Stift adı verilen kolj-fakultesine devam etmeye başladı.  Orada, orada Vitus Müller altında felsefe ve Jacop Heerbrand (Wittenberg Universitesi'nde Philipp Melanchthonat'ın öğrencisi idi) altında teoloji okudu. Jacop Heerbrand  1590 yılında Tübingen Üniversite Şansölyesi olana kadar Michael Maestlin'e de teoloji öğretmişti. Çok iyi bir matematikçi olduğu için Kepler hemen kendini üniversitede gösterdi. Aynı dönemde gayet iyi yetenekli bir astrolog olduğu anlaşıldığı için üniversite arkadaşlarının yıldız fallarına bakmakla isim yaptı. Tübingen'in profesörü Michael Maestlin'in öğretileri ile hem Batlamyus'un sistemi yermerkezci geosantrizm sistemini hem de Kopernik'in güneş merkezli helyosantrik sistemi  gezegensel hareket sistemini öğrendi. O dönemde güneş merkezli helyosantrik sistemini uygun görmekte idi. Üniversitede yapılan bilimsel münazaralaradan birinde Kepler hem teorik açıdan hem de dinsel teoloji açısından güneş merkezli helyosantrik sistemin teorilerini savundu ve Evren'deki hareketlerinin temel kaynağının güneş olduğunu iddia etti. Kepler üniversiteden mezun olunca bir Protestan papazı olmak istemekteydi. Fakat üniversite çalışmalarının sonunda, Nisan 1594'te 25 yaşında iken, Kepler gayet prestijli bir akademik okul olan (sonradan Graz Üniversitesi'ne dönüştürülecek) Graz'daki Protestan okulundan matematik ve astronomi öğretmenliğine tavsiye olundu ve bu öğretmenlik pozisyonunu kabul etti.

Graz (1594–1600)

Mysterium Cosmographicum

Johannes Kepler'in ilk temel astronomik çalışması olan Mysterium Cosmographicum (The Cosmographic Mystery) onun ilk basılmış Kopernik sisteminin savunmasıdır.  Kepler 19 Temmuz 1595'te, Graz da öğretmenlik yaptığı sırada, Satürn ve Jüpiter in periyodik kavuşmalarının burçlarda görüneceğini ileri sürdü. Kepler sıradan poligonların evrenin geometrik temeli olarak sorguladığı bir yazılı ve bir sınırlandırılmış daire ile kesin oranlarda bağlandığını fark etti. Astronomik gözlemlerine uyan poligonların tek bir dizilişini (ekstra gezegenler de sisteme katılır) bulamamasından sonra Kepler üç boyutlu polihedra ile deneyler yapmaya başladı. Her Platonik katı maddeden birinin eşsiz olarak yazılı ve bu katı cisimleri iç içe koyan ve her birini küre içine kapatan ve her biri 6 tabaka üreten (6 bilinen gezegen olan Merkür, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter ve Satürn) küresel gök cisimleri ile sınırlandırılmış olduğunu buldu. Bu katı maddeler düzgünce sıralandığında sekiz yüzlü, yirmi yüzlü, on iki yüzlü, düzgün dört yüzlü ve küp. Kepler kürelerin Güneş'i çevreleyen daire içinde her bir gezegenin kendi yörüngesinin büyüklüğüyle orantılı olarak belirli aralıklar (astronomik gözlemlere uygun kesin limitler içinde) ile yerleştiğini buldu. Ayrıca Kepler her gezegenin küresinin yörünge periyodunun uzunluğuyla ilgili bir formül geliştirdi: içteki gezegenden dıştaki gezegene doğru yörünge periyotlarındaki artış küre yarıçapının iki katı kadardır. Fakat Kepler daha sonra bu formülü kesin olmaması gerekçesiyle reddetti.

Başlıkta da belirtildiği gibi, Kepler Tanrı'nın evren için düşündüğü geometrik planı açığa kavuşturduğunu düşünmüştü. Kepler'in Kopernik sistemleriyle ilgili hevesinin büyük kısmı onun fizik ile dinsel görüş (Güneşin Babayı, yıldızlar sisteminin Oğul ve aradaki boşluğu Kutsal Ruh u temsil ettiği evrenin tanrının bir yansıması olduğu) arasında bir bağ olduğuna inandığı teolojik inancından kaynaklanıyordu. Mysterium Taslağı geosentrizmi destekleyen heliyosentrizmin incile ait parçalarla uzlaşmasıyla ilgili genişletilmiş bölümler içerir.

Mysterium 1596 da basıldı ve Kepler kopyaları aldı ve 1597'de öne çıkan astronomlara ve destekçilere göndermeye başladı. Çok geniş çaplı okunmadı fakat Kepler'in çok yetenekli bir astronom olarak ün salmasını sağladı. Coşkulu bir fedakârlık, güçlü destekleyiciler ve Graz'daki pozisyonunu koruyan bu adam patronaj sisteminin gelmesi için önemli bir kapı açtı.

Her ne kadar detaylar daha sonraki çalışmalarında modifiye edilmiş olsa da, Kepler asla Mysterium Cosmographicum'un Platonist çok yüzlü-küresel kozmolojisinden feragat etmedi. Onun daha sonraki temel astronomik çalışmalarının sadece biraz geliştirilmesi gerekmiştir: gezegen yörüngelerinin dışmerkezlik hesaplamalarını yaparak küreler için daha kesin iç ve dış boyutlarını hesaplamak. 1621 yılında Kepler Mysterium'un yarısı kadar daha uzun, ilk baskıdan sonraki 25 yılda yapılan düzeltme ve gelişmelerin detaylarını içeren gelişletilmiş ikinci baskısını yayınladı.

Mysterium'un etkisi açısından Nicolaus Copernicus'un "De Revolutionibus" da öne sürdüğü teorinin ilk modernleştirilmesi gibi önemli görülebilir. Copernicus bu kitapta güneş merkezli sistemde öncü olarak ileri sürülürken o gezegenlerin yörünge hızlarındaki değişikliği açıklamak için Ptolemaik aletlere (dış çeber ve eksantirik çerçeveler) başvurdu. Ayrıca güneş yerine hesaplamaya yardım etmesi ve Ptolemi den çok saparak okuyucunun kafasını karıştırmamak için dünyanın yörünge merkezini referans aldı. Modern astronomi ana tezdeki eksiklikler dışında "Mysterium Cosmographicum"a Kopernik sisteminin Ptolemaic teoriden hala kopamayan kalıntılarını temizleyen ilk adım olduğu için oldukça borçludur."

Barbara Müller ile evliliği

Aralık 1595'te, Kepler Gemma van Dvijneveldt adında genç bir kızı olan 23 yaşındaki dul Barbara Müller ile ilk defa tanıştı ve kur yapmaya başladı. Müller eski kocasının mülklerinin mirasçısı ve aynı zamanda başarılı bir değirmen sahibiydi. Babası Jobst başlangıçta Kepler'in soyluluğuna karşı çıkmıştı; büyükbabasının soyu ona miras kalmasına rağmen fakirliği kabul edilemezdi. Jobst Kepler Mysterium'u tamamladıktan sonra yumuşadı fakat nişanlanmaları baskının detaylarına yönelmesinden dolayı uzadı. Fakat evlendirmeyi organize eden kilise çalışanları Müllers'i bu anlaşma ile şereflendirdi. Barbara ve Johannes Nisan 27, 1597'de evlendi.

Evliliğin ilk yıllarında, bu aileninin iki çocuğu oldu (Heinrich ve Susanna) fakat ikisi de bebeklik döneminde öldü. 1602 yılında, bir kızları (Susanna); 1604 yılında bir oğulları (Friedrich); ve 1607 yılında ikinci oğulları (Ludwig) doğdu.

Diğer araştırmalar
Mysterium'un yayımlanmasından sonra Graz okulunun denetimcilerinin yardımıyla Kepler çalışmalarını ierletmek için çok iddialı bir program başlattı. Dört kitap daha planladı:  evrenin sabit boyutu (Güneş ve beş yılız); gezegenler ve hareketleri; gezegenlerin fiziksel yapısı ve coğrafi yapıların oluşması (özellikler Dünya ya odaklanmış); gökyüzünün Dünya üzerine etkisi, atmosferik etkiyi, meteorolojiyi ve astrolojiyi içerir.

Aralarında Reimarus Ursus (Nicolaus Reimers Bär)— imparator matematikçi II. Rudolph ve ezeli rakibi  Tycho Brahe'nin olduğu Mysterium'u gönderdiği astronomlara fikirlerini sordu. Ursus direkt olarak cevap vermedi fakat Kepler'in mektubunu daha önceki anlaşmazlığını sürdürmek için Tyco ile Tychonic system  adıyla yeniden yayımladı. Bu kara lekeye rağmen, Tycho, Kepler ile mutabık kalmaya başladı, Kepler'in sistemini sert fakat onaylayan eleştirilerle eleştirdi. Bazı itirazlarla birlikte Tycho, Copernicus'tan kesin olmayan numerik datayı aldı. Mektuplar yoluyla Tycho ve Kepler Kopernik teorisindeki ay fenomenasının (özellikle dini yeterliliği) üzerinde duran birçok astronomik problemleri tartışmaya başladı. Fakat Tycho'nun belirgin bir şekilde daha kesin olan gözlemleri olmadan Kepler'in bu konular üzerine gitmesine imkân yoktu.

Onun yerine dikkatini kronoloji ve müziğin matematik ve fiziksel dünyayla numerik ilişkisi olan  "harmoni" ye ve onların astrolojik sonuçlarına yöneltti. Dünya'nın bir ruhu olduğunu (güneşin gezegenlerin hareketine nasıl sebep olduğunu açıklamayan özelliği) kabul ederek astrolojik yönleri ve hava ve dünyavi fenomenlere olan astronomik mesafeleri birleştiren düşüntülü bir sistem geliştirdi.

1599'a kadar tekrar çalışmaları elindeki datanın kesin olmamasıyla kısıtlanmasında rağmen yeni oluşan dini bir gerilim Graz daki çalışma durumunu tehdit etmeye başladı. O yılın Aralık ayında, Tycho, Kepler'i Prag'a davet etti; 1 Ocak 1600'de (davetiyeyi henüz almadan) Kepler umutlarını Tycho'nun himayesinin bu felsefi hatta sosyal ve finansal problemleri çözebilecek olmasına bağladı.

Prag (1600–1612)

Tycho Brahe için çalışmaları

4 Şubat 1600'da Kepler Tycho Brahe ve asistanı Franz Tengnagel ve Longomontanus ile Tycho'nun yeni gözlemlerini yürüttüğü Benátky nad Jizerou'da (Prag'a 35 km mesafede) tanıştı. Önündeki iki aydan fazla süre boyunca Tycho'nun Mars gözlemlerini yapan bir misafir olarak kaldı. Tycho Kepler'in verilerini tedbirli bir şekilde inceledi ama Kepler'in teorik fikirlerinden çok etkilendi ve kısa zamanda daha fazla erişim verdi. Kepler Mysterium Cosmographicum'daki teorisini  Mars verileriyle test etmek istedi fakat çalışmanın iki yıl süreceğini hesapladı (kendi kullanımı için verileri kopyalayamadığı sürece). Johannes Jessenius'un yardımı ile Kepler Tycho ile daha resmi iş anlaşmaları üzerine pazarlık etmeye başladı fakat bu pazarlık Kepler in Prag'ı 6 Nisanda kızgın bir tartışma ile terk etmesiyle son buldu. Kepler ve Tycho kısa süre içinde barıştı ve maaş ve kalma yeri konusunda Haziran ayında bir anlaşmaya vardı. Daha sonrasında Kepler ailesini toplamak için Graz'daki evine döndü.

Graz'daki politik ve dini zorluklar Kepler'in Brahe'ye hızlıca dönme umutlarını altüst etti. Astronomik çalışmalarını devam ettirmek umuduyla Archduke Ferdinand ile bir görüşme ayarlamıştı. En sonunda, Kepler, Ferdinand'a ithafen ay hareketlerini açıklamak için kuvvete dayalı bir teoriyi ileri sürdüğü bir makale yazdı: "In Terra inest virtus, quae Lunam ciet" ("Dünyada Ay ın hareket etmesini sağlayan bir kuvvet vardır").  Bu makale ona Ferdinand'ın saltanatında yer sağlamasa da, ay eklipslerini ölçmek için 10 Temmuzda Graz'da uyguladığı yeni bir method detaylandırmış oldu. Bu gözlemler onun optik kanunu üzerine yaptığı araştırmalarının Astronomiae Pars Optica'da zirve yapmasının temelini oluşturdu.

2 Ağustos 1600'de Katalizim'e dönüşü reddettiğinde, Kepler ve ailesi Graz'dan sürgün edildi. Birkaç ay sonra, Kepler Prag'a şimdilerde evin geri kalanının olduğu yere döndü. 1601'in büyük kısmında, direkt olarak Tycho tarafından desteklendi. Tycho Kepler'i gezegen gözlemlemek ve Tycho'nun rakiplerine demet yazmakla görevlendirilmişti. Eylül ayında, Tycho Kepler'in imparatora sunduğu yeni bir projenin (Prutenic Tables of Erasmus Reinhold'un yerine geçen Rudolphine Tables) komisyonunda ortak olmasını sağladı. Tycho'nun 24 Ekim 1601'deki beklenmedik ölümünden iki gün sonra, Kepler Tycho'nun bitmeyen işlerini tamamlama sorumluluğuna sahip büyük matematikçi varisi tayin edilmişti. Önündeki 11 yıl boyunca muhteşem matematikçi olarak hayatının en verimli dönemini geçirdi.

1604 Supernova

Ekim 1604 yılında, yeni parlak bir akşam yıldızı (SN 1604) çıktı, ama Kepler kendisi bu yıldızı görene kadar söylentilere inanmıyordu. Kepler sistemli olarak novayı gözlemlemeye başladı. Astrolojik olarak, bu 1603 yılının sonunda ateşli trigonunda başlangıcı oldu. İki yıl sonra De Stella Nova da yeni bir yıldız tanımlayan Kepler imparatora astrolog ve matematikçi olarak sunuldu. Şüpheci yaklaşımları çeken astrolojik yorumları ele alırken Kepler yıldız astronomik özelliklerini adres etti. Yeni bir yıldızın doğuşu göklerin değişkenliğini ima etti. Bir ekte, Kepler ayrıca Polonyalı tarihçi Laurentius Suslyga son kronolojisi çalışmasını tartışmıştır: O Suslyga kabul çizelgeleri dört yıl geride olduğunu doğru olduğunu varsayıp, o zaman Bethlehem Yıldız önceki 800 yıllık döngüsünün ilk büyük bağlantılı ile çakışıp yok olacağını hesaplanmıştır.

Dioptrice, Somnium el yazması ve diğer çalışma

Astronoma Nova'nın tamamlamasından ardından birçok Kepler araştırması Rudolphine Tabloları'nın hazırlanması üzerinde odaklanmıştır ve tabloya dayalı kapsamlı bir ephemeridesi (yıldız ve planetlerin pozisyonun özellikli tahminleri) kurdu. Ayrıca İtalyan gök bilimci ile işbirliği yapma girişim başarısız olmuştur. Onun bazı işleri kronoloji ile ilgilidir ve astroloji ve Helisaeus Roeslin gibi afetlerin dramatik tahminlerini de yapar.

Fizikçi Feselius bütün astrolojiyi ve Roeslin'in özel çalışmalarını meslekten ihraç etme çalışmaları yayınlarken Kepler ve Roeslin saldırı ve karşı saldırı yaptığı seriyi yayınladılar. 1610 yılının ilk aylarında Galileo Galilei güçlü yeni teleskobunu kullanarak Jüpiter yörüngesindeki dört uyduyu keşfetti. Sidereus Nuncius olan hesabı yayınlandıktan sonra Galileo, Kepler'in gözlemlerinin güvenirliğini göstermek için Kepler'in fikrini beğendi. Kepler heyecanla kısa bir cevap yayımladı,  Dissertatio cum Nuncio Sidereo (Yıldızlı Ulak ile Sohbet).

Kepler Galileo'nun gözlemlerini destekledi ve kozmoloji ve astrolojinin yanı sıra astronomi ve optik için teleskobik ve Galileo'nun keşiflerinin içeriği ve anlamı hakkındaki çeşitli düşüntüleri önerdi. O yıldan daha sonra, Kepler Galileo'dan daha fazla destek sağlayarak, ''The moons in Narratio de Jovis Satellitibus'' hakkındaki kendi teleskobik gözlemleri yayınladı. Ayrıca Kepler'in hayal kırıklığı üzerine Galileo, Astronomia Nova hakkındaki hiçbir reaksiyonu yayınlamadı. Galileo'nun teleskobik keşiflerinin duyulmasından sonra Kepler Köln Dükü Ernest'ten aldığı ödünç teleskop kullanarak teleskobik optiğin deneysel ve teorik soruşturmalarına başladı. El yazmasının sonuçları 1610 yılının eylül ayında tamamlandı ve Dioptrice olarak 1611 yılında yayınlandı.

Matematik ve fizik alanındaki çalışmalar

O yıl yeni yıl hediyesi olarak, bazı zaman patronu olan arkadaşı, Baron von Wackher Wackhenfels, için Strena Seu de Nive Sexangula (Altıgen Kar Bir Yılbaşı Hediyesi) başlıklı kısa bir broşür besteledi. Bu risalede kar tanelerinin altıgen simetrisin ilk açıklamasını yayınladı ve simetri için hipotetik atomistik fiziksel temelinin içine tartışma uzanan, daha sonra da küreler ambalaj için Kepler varsayımı olan, en verimli düzenleme hakkında bir açıklama olarak bilinen bir hale geldi. Kepler sonsuz küçükler matematiksel uygulamalarının öncülerinden biriydi (bkz. süreklilik kanunu).

Harmonices Mundi
Kepler geometrik şekillerin bütün dünyanın dekorunun yaratıcı olduğuna ikna edildi.<ref>Caspar, Kepler, pp. 265–266, Harmonices Mundi'''den ceviri</ref> Harmony, o doğal dünyanın oranlarını müzik ile-özellikle astronomik ve astrolojik açıdan-açıklamaya çalıştı.

Kepler Kepler'in katıları olarak bilinen rakamlar dahil olmak üzere düzenli çokgenler ve düzenli katı keşfetmeye başladı. Oradan da o harmonik analizlerini müzik, astronomi ve meteroloji için uzattı; uyum göksel ruhlar tarafından yapılan seslerden kaynaklanmıştır ve astronomi olayları bu tonlar ve insan ruhları arasındaki etkileşimdir. 5. Kitabın sonunda, Kepler gezegen hareketlerinde, Güneş'ten yörünge hızı ve yörünge mesafesi arasında ilişkileri ele alır. Benzer ilişki diğer gök bilimciler tarafından kullanıldı ama Tycho verileri ve kendi astronomik teorileri ile onların yeni fiziksel önemini iyileştirdi.

Diğer harmoniler arasında Kepler gezegenler hareketinin üçüncü kanunu olarak neyin bilindiğini söyledi. O bu yortunun (8 Mart 1618) tarihini vermesine rağmen, o bu sonuca nasıl ulaştığınızı hakkında herhangi bir ayrıntı vermez. Ancak, bu tamamen kinematik yasanın gezegen dinamiklerinin geniş önemi 1660'a kadar fark ettiremedi.

 Astronomide Kepler teorileri  kabulü

Kepler kanunu hemen kabul edilmedi. Galileo Galilei ve Rene Descartes, Kepler'in Astronomia Nova'sını tamamen görmemezlikten gelme gibi birçok ana nedenler vardı. Kepler'in öğretmeni dâhil birçok uzaybilimci Kepler'in astronomi dahil fiziğe girişine karşı çıktılar. Bazıları kabul edilebilir pozisyonda olduğunu kabul ettiler. Ismael Boulliau eliptik yörüngeleri kabul etti ama Kepler alan kanununun yerine geçti.Koyré, The Astronomical Revolution, pp. 362–364

Birçok uzay bilimci Kepler'in teorisini ve onun çeşitli değişiklilerini, karşı gök bilimsel gözlemlerini test ettiler. 1631 yılındaki Merkür transit olayında, Kepler Merkür'ün belirsiz ölçümlerine sahipti ve öngörülen tarihten önce ve sonra günlük transitleri aramak için gözlemci tavsiye etti. . Pierre Gassendi tarihteki Kepler'in tahmini transitini onayladı. Bu Merkür transitinin ilk gözlemidir. Ancak; Venüs geçişini gözlemlemek için yaptığı girişim sadece bir ay sonra Rudolphine Tablolarındaki yanlışlıklar yüzünden başarısız oldu. Gassendi Paris dâhil Avrupa'nın çoğunu görünür olmadığını fark etmedi. 1639 yılında Venüs geçişlerini gözlemleyen Jeremiah Horrocks kendi gözlemlerini kullanarak geçişleri tahmin eden Keplerian modelinin parametrelerini ayarladı ve daha sonra geçiş gözlemlerindeki aparatları inşa etti. Jeremiah Horrocks, Kepler modelinin sağlam bir savunucusu olarak kaldı.North, History of Astronomy and Cosmology, pp.  348–349

"Kopernik Astronomi özeti" Avrupa genelindeki astronomlar tarafından okundu ve Kepler'in ölümünden sonra bu Kepler'in fikirlerini yaymak için ana araç oldu. 1630 ve 1650 yılları arasında, en çok kullanılan astronomi ders kitabı elips-temelli astronomisine dönüştürüldü. Ayrıca, az sayıdaki bilim adamları, göksel hareketleri için onun fiziksel temelindeki fikirlerini kabul ettiler. Bu Newton evrensel kütleçekim bir kuvvet-tabanlı teoriden gezegensel hareket Kepler yasalarını türetilmiş olan Isaac Newton'un Principia Mathematica (1687) sında sonuçlandı.

 Tarihsel ve kültürel miras

Kepler astronomi ve doğal felsefenin tarihsel gelişiminde oynadığı rol ötesinde, felsefe ve bilim tarihçiliğininde de büyük bir yer tutmuştur. Kepler ve onun hareket yasaları astronominin merkezi oldu. Örneğin; Jean Etienne Montucla'nın Historie des Mathematiques (1758) ve Jean Baptiste Delambre'nin Histoire de l'astronomie moderne(1821). Aydınlanma perspektifiyle yazılmış bu ve bunun gibi kayıtlar Kepler'in metafizik ve dini şüphecilikle onaylanmayan kanıtlarını iyi hale getirmiştir, ama sonra Romantik dönemin doğal filozofları bu ögelerin onun başarısının merkezi olduğunu gördü. Influential History of the Inductive Sciences  1837'de William Whewell Kepler'in endüktif bilimsel deha arketipi olduğunu buldu; Philosophy of the Inductive Sciences 1840'ta Whewell Kepler'i bilimsel yöntemin en gelişmiş biçimlerinin düzenlemesi olarak tuttu. Aynı şekilde Ernst Friendich Apelt Kepler'in ilk el yazılarını incelemek için yoğun çalıştı.

Ruya Caricesi Buyuk Katherina tarafından satın alındıktan sonra 'Revolution of Sciences' için Kepler bir anahtar oldu. Kepler'in matematik, estetik duyarlılık, fiziksel fikir ve teoloji gibi birleşik bir sistemin parçası olarak gören Apelt Kepler'in hayatı ve çalışmalarının ilk genişletilmiş analizini ortaya çıkardı. Kepler'in bir dizi modern çevirileri 19. yüzyılın sonlarında 20. yüzyılın başlarında tamamlanmak üzeredir ve Max Cospar'ın Kepler biyografisi 1948'de yayınlandı. Ama Alexandre Koyre de Kepler üzerinde çalıştı, onun tarihsel yorumlarında ilk kilometre taşı Kepler'in kozmolojisi ve etkisi oldu.Koyre ve diğerlerinin birinci nesil bilimin profesyonel tarihçileri 'Scientific Revolution' bilim tarihinin merkez olayı olarak anlattı ve Kepler devrimde (belki) merkezi figür olarak tanımlandı. Koyre, modern dünya görüşlerine antik gelen entelektüel dönüşümün merkezinde Kepler'in deneysel çalışmalarının yerine, kurumsallaştırılmalarında yer almıştır. 1960'lı yıllardan bu yana Kepler'in astroloji ve meteoroloji, geometrik yöntemleri, dini görüşlerinin rolü, edebi ve retorik yöntemleri, kültürel ve felsefe ile yaptığı geniş çalışmaları dahil olmak üzere burs hacmini genişletti. Keplerin bilimsel devrimdeki yeri çeşitli felsefi ve popüler tartışmalar üretti. The Sleepwalkers (1959) Keplerin (ahlaki ve teolojik) açıkça devrimin kahramanı olduğunu belirtti. Charles Sanders Peirce, Norwood Russell Hanson, Stephen Toulmin ve Karl Popper gibi bilim felsefecileri defalarca Kepler'e döndü çünkü analojik akıl yürütme, sahtecilik ve diğer birçok felsefi kavramları karıştıramayacakları örnekleri Kepler'in çalışmalarında buldular. Fizikçi Wolfgang Pauli ve Robert Fludd'un öncelikli anlaşmazlığı analitik psikolojinin bilimsel araştırmaya etkilerini araştırma konusu. Kepler bilimsel modernize simgesi olarak popüler bir görüntü kazanmış ve Carl Sagan ilk astrofizikçi ve son bilimsel astrolog olarak onu tanımlamıştır.

Alman besteci Paul Hindemith Kepler hakkında Die Harmonie der Welt başlıklı bir opera yazdı ve aynı isimde bir senfoni müzik üretmiştir.

10 Eylül'de Avusturya'da Kepler gümüş bir koleksiyoncu madalyonunun motiflerinden birinde yer aldı ve arkasında tarihsel miras bıraktı 10 euro Johannes Kepler gümüş sikke. Madalyonun arka tarafında  Keplerin Graz'da öğretime zaman geçirdiği yerlerde portresi var. Kepler şahsen Prince Hans Ulrich Van Eggenberb ile şahsen tanışmış ve sikkenin ön yüzünde muhtemelen Eggenberg kalesinden etkilenilmiş. Sikkenin önünde Mysterium Cosmographicum'dan gelen iç içe küreler var.

2009'da NASA astronomi alanındaki bir buyuk proje misyonunu  Kepler'in katkılarından dolayı "Kepler Misyonu" olarak adlandırmış.

Yeni Zelanda'daki Fiorland Milli Parkı'nda "Kepler Dağları" adında dağlar vardır ve "Three Da Walking Trail Kepler Track" olarak da bilinir.

Amerikan Epsikoposluk Kilisesi (ABD) tarafından 23 Mayıs günü kilise takvimi için bir dini yortu gününe Kepler Günü adı verilmesine layık görüldü.

 Onuruna verilen isimler

 1134 Kepler, asteroiti
 Kepler-22b, Ötegezegeni
 Paul Hindemith'in Die Harmonie der Welt operası
 Johannes Kepler ATV, ESA tarafından Uİİ'ye ikmal yapmak için fırlatılan ikinci Otomatik Transfer Aracı'dır. Johannes Kepler ATV, Şubat 2011'de fırlatıldı ve Haziran 2011'de yörüngeden çıktı.
Johannes Kepler University Linz:  In 1975, nine years after its founding, the College for Social and Economic Sciences Linz (Austria) was renamed Johannes Kepler University Linz in honor of Kepler, since he wrote his magnum opus Harmonice Mundi'' in Linz.
Kepler, Mars'ta bir krater
Kepler, Ayda bir krater
 Kepler, a high end graphics processing unit released in 2012 by Nvidia for their GeForce GPU series
Kepler, an opera by Philip Glass
 The Kepler Building, a satellite manufacturing plant for Surrey Satellite Technology Ltd, Surrey, UK.
Kepler College, Seattle, Washington
Kepler Launch Site
 The Kepler Mission, a space photometer designed to search for Earth-like planets launched by NASA on March 6, 2009
 The Kepler Mountains and the Kepler Track on the South Island of Yeni Zelanda
 The Kepler Solids, a set of geometrical constructions, two of which were described by him
Kepler's laws of planetary motion for astronomical calculations
Kepler's Supernova, Supernova 1604, which he observed and described
 Numerous schools, streets, observatories and others named after him, e.g.:
 Johannes Kepler Grammar School, at the site where Kepler lived in Prague
 Kepler Gymnasium (high school), Tübingen
 Keplerplatz, a station on the U1 line of the Vienna U-Bahn rapid transit (Metro) system
 Keplerstraße in Hanau near Frankfurt am Main
 Keplerstraße in Munich, Germany
 Keplerstraße and Keplerbrücke in Graz, Austria

Ayrıca bakınız

Astronomi tarihi
Fizik tarihi
Kepler üçgeni
Bilimsel devrim

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Büyük Ansiklopedi (c: 2, s: 543)

1571 doğumlular
1630 yılında ölenler

16. yüzyılda Almanlar
17. yüzyılda Almanlar
17. yüzyıl astronomları
Alman matematikçiler
Alman astronomlar
Alman fizikçiler

Johannes Kepler


اليمين الدستورية هي مايقوم به رئيس الجمهورية أو الملك أو أعضاء الحكومة (في بعض الدول)في أي دولة عند توليه السلطة وذلك بأن يُقسم أمام البرلمان (في أغلب الأحيان) بأن يحترم دستور البلاد وأن يحافظ على استقلالها وسلامة أراضيها علماً أنه لا يجوز لرئيس الدولة ممارسة مهامه وصلاحياته قبل أدائه لليمين الدستورية ويسمى في هذه الحال «رئيس منتخب» ويبدأ احتساب مدة ولاية الرئيس من تاريخ أدائه لها.

بعض ما نصت عليه الدساتير في موضوع اليمين الدستورية
 نص الدستور اللبناني في المادة 50 منه: عندما يقبض رئيس الجمهورية على أزمة الحكم عليه أن يحلف أمام البرلمان يمين الإخلاص للأمة والدستور بالنص التالي:«أحلف بالله العظيم أني أحترم دستور الأمة اللبنانية وقوانينها وأحفظ استقلال الوطن اللبناني وسلامة أراضيه»
 نص الدستور السوري في المادة 90 منه: قبل أن يمارس رئيس الجمهورية ولايته يقسم أمام مجلس الشعب القسم الدستوري الوارد في المادة (7)من هذا الدستور.
ونصت المادة (7)آنفة الذكر يكون القسم الدستوري على الشكل التالي:
أقسم بالله العظيم أن أحافظ مخلصاً على النظام الجمهوري الديمقراطي الشعبي وأن أحترم الدستور والقوانين وأن أرعى مصالح الشعب وسلامة الوطن وأن أعمل وأناضل لتحقيق أهداف الأمة العربية في الوحدة والحرية والاشتراكية.
 نص الدستور الأردني في المادة 29 منه: يقسم الملك إثر تبوئه العرش أمام مجلس الأمة الذي يلتئم برئاسة رئيس مجلس الأعيان أن يحافظ على الدستور وأن يخلص للأمة.
 نص الدستور المصري في المادة 79 منه: يؤدى الرئيس أمام مجلس الشعب قبل أن يباشر مهام منصبه اليمين الآتية:

«أقسم بالله العظيم أن أحافظ مخلصا على النظام الجمهوري، وأن احترم الدستور والقانون، وأن أرعى مصالح الشعب رعاية كاملة، وأن أحافظ على استقلال الوطن ووحدة وسلامة أراضيه».
 نص الدستور الجزائري في المادة 75منه: يؤدّي رئيس الجمهورية اليمين أمام الشعب بحضور جميع الهيئات العليا في الأمة، خلال الأسبوع الموالي لانتخابه.
ويباشر مهمته فور أدائه اليمين.

مراجع

شعائر ومراسم احتفالية دولية
قسم

اليمين الدستورية


Les Commatiida sont un ordre d'algues de l'embranchement des Ochrophyta et de la classe des Raphidophyceae.

Liste des familles
Selon  :
 Commatiidae Cavalier-Smith, 2013

Selon  :
 Commatiidae Cavalier-Smith, 1997

Notes et références

Références taxinomiques

Classe d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta

Commatiida


Emerald Lake (engl. für "Smaragd-See") ist der Name folgender Seen

in Indien:
 Emerald Lake (Indien), bei Udagamandalam in den Nilgiri-Bergen

in Kanada:
 Emerald Lake (Emerald River), im Yoho-Nationalpark in British Columbia
 Emerald Lake (Emerald Creek), im Yukon-Territorium
 Emerald Lake (Yukon), am Klondike Highway im Yukon-Territorium

in Neuseeland:
 Emerald Lakes

auf den Südlichen Orkneyinseln:
 Emerald Lake (Signy Island), auf der Insel Signy Island

auf den Südlichen Shetlandinseln:
 Emerald Lake (Deception Island), auf der Insel Deception Island

in den Vereinigten Staaten:
 Emerald Lake (Idaho)
 Emerald Lake (Lassen Peak), im Lassen Volcanic-Nationalpark in Kalifornien
 Emerald Lake (Utah)

Emerald Lake


An Fernandezia sanguinea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay och Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Fernandezia sanguinea in nahilalakip ha genus nga Fernandezia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fernandezia

Fernandezia sanguinea


Eski adı Panlı olan Ağaçören, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'ndeki Aksaray iline bağlı bir ilçedir. 2022 nüfus sayımına göre ilçe nüfusu 7.577'dir. İlçe 407 kilometrekare alan kaplamaktadır ve ortalama yüksekliği 1.217 metredir.

Tarihçe
İlçe sınırları MÖ 3-4. yüzyılda Hititler tarafından yerleşim alanı olarak kullanılmış olup, daha sonraları Bizanslılar zamanında Kapadokya bölgesi içinde kalmıştır. Bu zamanlara ait buluntular ilçe sınırları içindeki Taşkale ve Kilise mevkiinden elde edilmiştir. 1071'den sonra bölgeye Oğuzlar ve daha öncesinde Peçenekler yerleşmeye başlamışlardır. Daha sonrasında ise Anadolu Selçukluları'na bağlı olarak kalmışlardır. Bu devletin yıkılması ile bölgeye Karamanoğulları hakim olmuşlar ve daha sonra Kadı Burhaneddin Beyliği hakimiyeti altında bulunmuşlardır. Osmanlı döneminde pek bir hareketlilik görülmeyen bölge, mütareke döneminde düşman işgaline uğramamıştır. Ancak, işgal altında bulunan bölgelerden çok sayıda göç almıştır. Panlı 1920'den 1933'e kadar Aksaray'ın tek nahiyesi olmuştur fakat Aksaray ilçe yapılınca Ankara'ya bağlanmıştır. İlçenin adı 1961 yılında Ağaçören olarak değiştirilmiştir. Sonrasında ise Ankara'ya bağlı bir nahiye iken 15.06.1989 tarih ve 3578 sayılı kanun ile ilçe olarak yeniden Aksaray'a bağlanmıştır.

Nahiye olduğu dönemde 2 mahalle, ilçe olduktan sonra ise 5 mahalle olmuştur. 2013 itibarıyla 8 mahallesi bulunmaktadır. Bunlar; Cumhuriyet Mahallesi, Fatih Mahallesi, Gümüştepe Mahallesi, Kale Mahallesi, Şehit Rasim Bozkurt Mahallesi, Yeni Mahallesi, Yılmazlar Mahallesi, Yurtsever Mahallesi, Zafer Mahallesi'dir.

İlçede 1957 yılından günümüze kadar Nahiye Müdürü ile birlikte toplam 8 Belediye başkanı görev almıştır.Belediye başkanları ve görev yaptıkları dönemler şöyledir:

 Salih Arslanhan 1957-1963
 Ömer Lütfi Posluoğlu 1963-1973
 Ramazan Göktaş 1973-1980
 Hidayet Ülger 1980-1984
 Salih Atak 1984-1994
 Ramazan Bekleviç 1994-2004
 Fırat Salman 2004-2014
 Tuncay Atak 2014-2019
 Yaşar Bekleviç 2019-...

Genel coğrafyası ve yeryüzü şekilleri
Ağaçören İlçesi İç Anadolu Bölgesi'nin Orta Kızılırmak Bölümü'nün güneyinde yer almaktadır. Kuzeyinde Sarıyahşi İlçesi, Doğusunda Ortaköy İlçesi Güneyi Aksaray Merkez İlçesi ve Batısı ise Şereflikoçhisar İlçesi sınırları ile çevrilidir.

İlçenin toplam yüzölçümü 385.000 hektar olup, rakımı ortalama 1100 m'dir. İlçenin yerleşim alanı plato olasına rağmen ilçe merkezi bir tepe üzerinde kuruludur. Güney ve Doğu bölümleri yörenin volkanik dağları olan Ekecik ve Hasandağı volkan küllelerinin soğuyarak sertleşmesiyle oluşan yumuşak kayalarla kaplanmıştır. Genelde toprak yapısı kumlu, kireçli ve çoraktır.

Dalgalı bir görünüm arz eden toprakları üzerinde hakim bitki örtüsü bozkırdır. Doğal bitki örtüsü geven, çakır dikeni, kekik, burçak, ağaç türü bitkiler ise küçük akarsu boylarında yetişen söğüt, kavak, iğde ağaçlarıdır.

İlçenin belli başlı tek akarsuyu güneybatısında bulunan Peçenek Deresi'dir. İlçe sınırlarında birçok dere mevcut olup, üzerinde göletler yapılmış ve tarım alanlarının sulanmasında kullanılmaktadır. Belli başlı dereleri Kilise, Çelikgöl, Camili ve Kederli dereleridir.
İklimi karasal olup, kısa geçen yazlar sıcak ve kurak, uzun geçen kışlar ise oldukça soğuktur. Yağan kar ve yağmurlar taşkın ve sel gibi afetlere sebebiyet vermektedir. İlçenin batısı genelde diğer bölgelere oranla ılık ve rutubetlidir. Bunun nedeni ise İç Anadolu Bölgesinin en büyük gölü olan Tuz Gölü ve Hirfanlı Barajı'na yakın olmasındandır.

Nüfus
İlçe; 27 köy ve 6 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Aksaray Valiliği
 Aksaray Belediyesi

Ağaçören


Prodidomus redikorzevi est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre au Turkménistan, au Kazakhstan, en Iran, en Irak, en Turquie et en Azerbaïdjan.

Description
La carapace de la femelle holotype mesure  de long sur  et l'abdomen  de long sur .

Les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite en 1940 par le biologiste et arachnologiste  (1882-1958).

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur du zoologiste russe  (1873-1942).

Publication originale
 Spassky, 1940 : « Araneae palaearcticae novae. V. » Folia Zoologica et Hydrobiologica, , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Prodidomus redikorzevi


Der Rendsburger TSV ist ein Sportverein aus Rendsburg. Die erste Fußballmannschaft der Frauen nahm sechsmal an der Endrunde um die deutsche Meisterschaft und zweimal am DFB-Pokal teil. Die erste Fußballmannschaft der Männer nahm zweimal am DFB-Pokal teil und spielte 27 Jahre in der höchsten Amateurliga Schleswig-Holsteins.

Geschichte

Der heutige RTSV geht auf den im Jahre 1859 gegründeten Rendsburger MTV zurück. Dort sollte im Jahre 1906 eine Fußballabteilung gegründet werden, was von der Deutschen Turnerschaft verboten wurde. Daraufhin wurde am 1. März 1908 der Rendsburger FC gegründet, der sich nach dem Ersten Weltkrieg mit dem FC Rendsburgia zusammenfand und den Namen Rendsburger SV annahm. Am 18. Februar 1930 fusionierte der Rendsburger SV mit dem VfB Rendsburg zum Rendsburger BV. Am 21. September 1936 fusionierten schließlich der MTV und der RBV zum heutigen Rendsburger TSV.

Frauenfußball

Die Fußballerinnen des RTSV nahmen zwischen 1977 und 1983 sechsmal an der Endrunde um die deutsche Meisterschaft teil. In den Jahren 1977, 1979 und 1983 erreichte die Mannschaft jeweils das Viertelfinale und scheiterte dort an der NSG Oberst Schiel, dem KBC Duisburg bzw. dem SC 07 Bad Neuenahr. In der DFB-Pokalrunde 1981/82 erreichten die Rendsburgerinnen das Viertelfinale. Bereits während der frühen 1980er Jahre verlor die Mannschaft ihre Vormachtstellung in Schleswig-Holstein und verpasste 1986 die neu geschaffene Oberliga Nord. Aktuell spielte die Mannschaft in der Kreisklasse A West.

Männerfußball

Unter den Namen Rendsburger SV und Rendsburger BV spielten die Fußballer zwischen 1927 und 1933 vier Jahre in der höchsten Spielklasse, der damaligen Bezirksliga Schleswig-Holstein. Im Jahre 1933 wurde die Mannschaft nicht in die neu geschaffene Gauliga Nordmark aufgenommen. 1949 gehörte der RTSV zu den Gründungsmitgliedern der Bezirksklasse Ost, wo man zumeist in der Spitzengruppe spielte, jedoch immer weit entfernt von den Aufstiegsplätzen blieb. Nachdem die Mannschaft 1962 und 1964 in der Aufstiegsrunde gescheitert war, gelang 1968 schließlich der erstmalige Sprung in die höchste Spielklasse des Landes.

Im Jahre 1971 sicherte sich der RTSV die Meisterschaft und zog in die Aufstiegsrunde zur Regionalliga Nord ein. Dort belegten die Rendsburger den zweiten Platz hinter dem OSV Hannover, gegen den beide Spiele verloren wurden. Ein Jahr später verteidigte der RTSV den Landesmeistertitel, blieb in der Aufstiegsrunde gegen den VfB Oldenburg, Concordia Hamburg und die SpVgg Preußen Hameln ohne Punktgewinn. 1974 verpassten die Rendsburger als Vierter die Qualifikation zur neu geschaffenen Oberliga Nord. Zwei Jahre später erreichte die Mannschaft die Aufstiegsrunde und belegte dort nur den letzten Platz.

1977 gewann der RTSV erstmals den SHFV-Pokal und unterlag in der ersten DFB-Pokalrunde dem VfL Osnabrück mit 0:2. Drei Jahre später verpasste die Mannschaft nur aufgrund des schlechteren Torverhältnis gegenüber Eutin 08 eine weitere Aufstiegsrundenteilnahme. Beim zweiten Auftritt im DFB-Pokal 1981 stand der RTSV kurz vor einer Überraschung, als die Elf gegen Nordrhein-Oberligisten SC Viktoria Köln ein 1:1 nach Verlängerung erreichte. Im Wiederholungsspiel setzten sich die Kölner durch. In der gleichen Saison stieg der RTSV aus der Verbandsliga ab.

Mitte der 1980er Jahre machte der Verein durch seine Nachwuchsmannschaften von sich reden. 1983 wurde die B-Jugend Landesmeister und scheiterte auf Bundesebene im Viertelfinale an Bayer 04 Leverkusen. Zwei Jahre später wurde die A-Jugend Landesmeister und scheiterte in erster Runde der deutschen Meisterschaft an den Reinickendorfer Füchsen. Nachdem die Nachwuchsspieler in die erste Mannschaft aufrückten, gelang 1987 der Wiederaufstieg in die Verbandsliga. Nach dem direkten Wiederabstieg gelang 1989 nach Entscheidungsspielen gegen Alemannia Wilster die Rückkehr ins schleswig-holsteinische Oberhaus, wo 1993 der vierte Platz erreicht wurde.

Ein Jahr später verpasste der RTSV die neu geschaffene Oberliga Hamburg/Schleswig-Holstein um einen Punkt. Im Jahre 1999 stieg die Mannschaft erneut aus der Verbandsliga ab und kehrte drei Jahre später nach einem 4:1-Sieg im Entscheidungsspiel gegen den Suchsdorfer SV zurück. 2004 ging es erneut zurück in die Bezirksoberliga Ost, ehe sich der RTSV vier Jahre später für die neu geschaffene sechstklassige Verbandsliga Nord-Ost qualifizierte. Nach einer weiteren Ligareform spielte die Mannschaft 2017/18 in der siebtklassigen Verbandsliga West, aus der sie am Saisonende abstieg. In der Saison 2018/19 belegte die Mannschaft den 15. Tabellenplatz in der Kreisliga Nord-Ost und stieg damit in die Kreisklasse ab.

Der RTSV brachte mit Bastian Henning, Andrew Pfennig, Tom Rothe, Gerd Schwidrowski und Tim Wulff fünf spätere Profispieler hervor. Pfennig trainierte zudem vier Jahre lang die Frauen des Hamburger SV in der Bundesliga. Umgekehrt ließ der Ex-Profi Thomas Ritter seine Karriere in Rendsburg ausklingen.

Leichtathletik

Mit Heinrich Will stellte der RTSV einen erfolgreichen Speerwerfer. Will wurde fünfmal Deutscher Meister und nahm 1956 an den Olympischen Sommerspielen teil. Will hielt fünf Jahre lang den deutschen Rekord im Speerwurf.

Literatur

Weblinks
 Offizielle Homepage des Gesamtvereins

Einzelnachweise

Fußballverein aus dem Kreis Rendsburg-Eckernförde
Verein im Schleswig-Holsteinischen Fußball-Verband
Rendsburg
Sport (Rendsburg)

Rendsburger TSV


Krissada Terrence (nacido el 26 de diciembre de 1970, también en tailandés: กฤษดา เทอเรนซ์, Krissada Sukosol Clapp, Noi S. Clapp o Noi Pru) es un actor y cantante pop tailandés-estadounidense. Miembro de la banda tailandesa pop Pru. Sus personajes principales en el cine incluyen Bangkok Loco, The Adventure of Iron Pussy y 13 game sayawng.

Biografía
Es hijo de una madre tailandesa, Kamala Sukosol, una cantante de jazz y dueña de hoteles de la ciudad de Siam y de la cadena de centros turísticos, y de un padre estadounidense, Terrence H. Clapp.

Noi estudió antropología en la Universidad de Boston, como los primeros inicios de su trabajó atendía mesas en Nueva York, luego trabajó como actor iniciándose en el teatro. En realidad, más adelante admitió en una entrevista que trabajó como camarero en una dura labor sólo una noche, admitiendo lo que le desesperaba. "Al final, parecía más fácil que esperar a que los cheques de su madre todos los meses.

Noi se casó en 2003, con Melanie Giles.

Carrera
En 2001 formó la banda Pru con su hermano mayor, el guitarrista y productor Kamol "Sukie" Sukosol. La banda lanzó dos discos bajo el sello BEC-TERO, distribuido a través de Sony BMG Music Entertainment (Tailandia). Pru fue l banda favorita EN (Tailandia) obteniendo premios en 2002 por MTV Asia.

Como actor
Su primera actuación se inició en el cine en 2003, desempeñando un papel protagónico en The Adventure of Iron Pussy junto a Michael Shaowanasai y Apichatpong Weerasethakul. La película era una parodia y un homenaje a las demás películas de acción tailandesas y con acompañamientos musicales de la década de los años 1970 que interpretó como protagonista a los personajes de Mitr Chaibancha y Chaowarat Petchara.

Filmografía
 My Teacher Eats Biscuits (1996)
 The Adventure of Iron Pussy (2004)
 Bangkok Loco (2004)
 13 game sayawng (2006)
 The Happiness of Kati (2009)
 A Moment in June (2009)

Enlaces externos

 Pru profile

Actores de Tailandia
Cantantes masculinos de Tailandia
Nacionalizados de Estados Unidos

Krissada Terrence


was a Japanese diplomat who served as vice-consul for the Japanese Empire in Kaunas, Lithuania. During the Second World War, Sugihara helped thousands of Jews flee Europe by issuing transit visas to them so that they could travel through Japanese territory, risking his job and the lives of his family. The fleeing Jews were refugees from German-occupied Western Poland and Soviet-occupied Eastern Poland, as well as residents of Lithuania. In 1985, the State of Israel honored Sugihara as one of the Righteous Among the Nations for his actions. He is the only Japanese national to have been so honored. In Lithuania, 2020 was "The Year of Chiune Sugihara". It has been estimated as many as 100,000 people alive today are the descendants of the recipients of Sugihara visas.

Early life and education
Chiune Sugihara was born on 1 January 1900 (Meiji 33), in Mino, Gifu prefecture, to a middle-class father, , and an upper-middle class mother, . When he was born, his father worked at a tax office in Kozuchi-town and his family lived in a borrowed temple, with the Buddhist temple  where he was born nearby. He was the second son among five boys and one girl. His father and family moved into the tax office within the branch of the Nagoya Tax Administration Office one after another. In 1903 his family moved to Asahi Village in Niu-gun, Fukui Prefecture. In 1904 they moved to Yokkaichi, Mie Prefecture. On 25 October 1905, they moved to Nakatsu Town, Ena-gun, Gifu Prefecture. In 1906 (Meiji 39) on 2 April, Chiune entered Nakatsu Town Municipal Elementary School (now Nakatsugawa City Minami Elementary School in Gifu Prefecture). On 31 March 1907, he transferred to Kuwana Municipal Kuwana Elementary School in Mie Prefecture (currently Kuwana Municipal Nissin Elementary School). In December of that same year, he transferred to Nagoya Municipal Furuwatari Elementary School (now Nagoya Municipal Heiwa Elementary School). In 1912, he graduated with top honors from Furuwatari Elementary School and entered Aichi prefectural 5th secondary school (now Zuiryo high school), a combined junior and senior high school. His father wanted him to become a physician, but Chiune deliberately failed the entrance exam by writing only his name on the exam papers. Instead, he entered Waseda University in 1918 (Taishō 7) and majored in English language. At that time, he entered Yuai Gakusha, the Christian fraternity that had been founded by Baptist pastor Harry Baxter Benninghoff, to improve his English.

In 1919, he passed the Foreign Ministry Scholarship exam. From 1920 to 1922, Sugihara served in the Imperial Japanese Army as a second lieutenant with the 79th Infantry Regiment, stationed in Korea, then part of the Empire of Japan. He resigned his commission in November 1922 and took the Foreign Ministry's language qualifying exams the following year, passing the Russian exam with distinction. The Japanese Foreign Ministry recruited him and assigned him to Harbin, Manchuria, China, where he also studied the Russian and German languages and later became an expert on Russian affairs.

Manchurian Foreign Office
When Sugihara served in the Manchukuo (Manchurian) Foreign Office, he took part in the negotiations with the Soviet Union concerning the Northern Manchurian Railway.

During his time in Harbin, Sugihara married Klaudia Semionovna Apollonova and converted to Christianity (Russian Orthodox Church), using the baptismal name Sergei Pavlovich.

In 1934, Sugihara quit his post as Deputy Foreign Minister in Manchukuo in protest over Japanese mistreatment of the local Chinese.

Sugihara and his wife divorced in 1935, before he returned to Japan, where he married Yukiko (1913–2008, ). After the marriage; they had four sons - Hiroki, Chiaki, Haruki, and Nobuki. As of 2021, Nobuki is the only surviving son and represents the Sugihara family.

Chiune Sugihara also served in the Information Department of the Ministry of Foreign Affairs and as a translator for the Japanese delegation in Helsinki, Finland.

Lithuania

In 1939, Sugihara became a vice-consul of the Japanese Consulate in Kaunas, the temporary capital of Lithuania. His duties included reporting on Soviet and German troop movements, and to find out if Germany planned an attack on the Soviets and, if so, to report the details of this attack to his superiors in Berlin and Tokyo.

Sugihara had cooperated with Polish intelligence as part of a bigger Japanese–Polish cooperative plan.

In Lithuania, Sugihara started using the Sino-Japanese reading "Sempo" for his given name, since it was easier to pronounce than "Chiune".

Jewish refugees
As the Soviet Union occupied sovereign Lithuania in 1940, many Jewish refugees from Poland (Polish Jews) as well as Lithuanian Jews tried to acquire exit visas. Without the visas, it was dangerous to travel, yet it was impossible to find countries willing to issue them. Hundreds of refugees came to the Japanese consulate in Kaunas, trying to get a visa to Japan. At the time, on the brink of the war, Lithuanian Jews made up one third of Lithuania's urban population and half of the residents of every town. In the period between 16 July and 3 August 1940, the Dutch Honorary Consul Jan Zwartendijk provided over 2,200 Jews with official third destination passes to Curaçao, a Dutch colony in the Caribbean that required no entry visa, or to Surinam.

European Jewish refugees began to arrive in Japan in July 1940 and departed by September 1941. An overview during this period is described in the Annual Reports of 1940 and 1941 by the American Jewish Joint Distribution Committee (JDC).

In June 1940, Italy entered into the war and the Mediterranean route was closed. The Committee in Greater Germany, forced to seek new outlets for emigration, arranged for the transportation of Jews from Germany across Europe and Asia (via the Trans-Siberian Railway) to Vladivostok, thence to Japan. From Japan the refugees were to embark for destinations in the Western Hemisphere.

On 31 December 1940, the Soviet Union declared that all persons residing in Lithuania as of 1 September 1940, had the right to apply for Soviet citizenship. While the great bulk of Polish refugees in Lithuania opted for Soviet citizenship, there was a group of 4,000–5,000 persons for whom the promise of citizenship offered little opportunity. These were principally rabbis, yeshiva students, members of the intellectual classes and leaders of various Jewish communal and labor organizations. Most of them immediately applied for exit permits from Lithuania. Although during the early weeks of 1941 exit permits and Japanese transit visas were readily granted, the problem was how to find money for transportation costs for those people whose very existences were jeopardized if they remained in Lithuania. The JDC, in collaboration with a number of other American Jewish groups, contributed toward the funds required for the Trans-Siberian trip to Japan of 1,700 persons.

In July 1940, Jewish refugees from Germany and other countries began arriving in Japan at Tsuruga, Shimonoseki and Kobe. Japanese embassies and consulates except Kaunas issued 3,448 Japanese transit visas from January 1940 to March 1941. Most of the recipients held valid end-visas and immediately departed Japan. Starting in October 1940, Polish refugees from Lithuania began to land on Tsuruga. Their number increased sharply from January 1941 onwards. "By the end of March there were close to 2,000 in the country, mostly in Kobe. More than half of these refugees did not hold valid end-visas and were unable to proceed further than Japan." They were forced to stay for a long time to find immigration countries.

The number of Jewish refugees who came to Japan, as seen in Table 1, has been documented as 4,500, 5,000 or 6,000. The 552 persons noted in the second row of the table do not match the number of departing persons edited by Jewcom. The Siberian railway had been closed and no evidence supporting this figure is found in JDC annual reports or MOFA documents. For the 200 persons described in Note 1 of Table 1, there is a document in the Archives of MOFA that the Japanese consulate of Vladivostok transferred about 50 Jewish refugees who had been stranded in Vladivostok to Shanghai with Soviet Union cargo on 26 April 1941.

Sugihara's visas
At the time, the Japanese government required that visas be issued only to those who had gone through appropriate immigration procedures and had enough funds. Most of the refugees did not fulfill these criteria. Sugihara dutifully contacted the Japanese Foreign Ministry three times for instructions. Each time, the Ministry responded that anybody granted a visa should have a visa to a third destination to exit Japan, with no exceptions.

Being aware that applicants were in danger if they stayed behind, Sugihara decided to ignore his orders and, from 18 July to 28 August 1940, issued ten-day visas to Jews for transit through Japan. Given his inferior post and the culture of the Japanese Foreign Service bureaucracy, this was an unusual act of disobedience. He spoke to Soviet officials who agreed to let the Jews travel through the country via the Trans-Siberian Railway at five times the standard ticket price.

Sugihara continued to hand-write visas, reportedly spending 18 to 20 hours a day on them, producing a normal month's worth of visas each day, until 4 September, when he had to leave his post before the consulate was closed. By that time, he had granted thousands of visas to Jews, many of whom were heads of households and thus permitted to take their families with them. It is claimed that before he left, he handed the official consulate stamp to a refugee so that more visas could be forged. His son, Nobuki Sugihara, adamantly insisted in an interview with Ann Curry that his father never gave the stamp to anyone. According to witnesses, he was still writing visas while in transit from his hotel and after boarding the train at Kaunas railway station, throwing visas into the crowd of desperate refugees out of the train's window even as the train pulled out.

In final desperation, blank sheets of paper with only the consulate seal and his signature (that could be later written over into a visa) were hurriedly prepared and flung out from the train. As he prepared to depart, he said, "Please forgive me. I cannot write anymore. I wish you the best." When he bowed deeply to the people before him, someone exclaimed, "Sugihara. We'll never forget you. I'll surely see you again!"

Sugihara himself wondered about official reaction to the thousands of visas he issued. Many years later, he recalled, "No one ever said anything about it. I remember thinking that they probably didn't realize how many I actually issued."

Numbers saved
On the number of refugees passing through Japan who held Japanese transit visas for Curaçao issued by Sugihara, the so-called "Sugihara visa", there are two documents stating numbers of 2,200 and 6,000. The 6,000 persons as stated in Visas for Life is likely hearsay.

K. Watanabe argued that there could be 6,000, arguing that use by three family members per visa is reasonable, that there were newspaper articles reporting the 6,000 figure, and that most of the refugees landing on Tsuruga were now admitted with a Sugihara visa. On 29 September 1983, Fuji Television aired a documentary "One visa that decided their fate - the Japanese who saved 4,500 Jews."

In 1985, when Chiune Sugihara received the Righteous among the Nations award, some Japanese newspapers reported that he saved 6,000 people and others 4,500. The Japan Times, dated 19 January 1985, had the headline "Japanese Man honored for saving 6,000 Jews", and reported "Sugihara defied orders from Tokyo and issued transit visas to nearly 6,000 Jews". US newspapers  referred to Sugihara as "a diplomat who defied his government's orders and issued transit visas for 6,000 Jews".

Table 2 shows the number of refugees who had stayed at Kobe in 1941 based on Archives of MOFA. Refugees classified as "No visa" in the table are presumed to have held fakes of Japanese transit visas issued by Sugihara. The Soviets wanted to purge Polish refugees who had been stranded in Soviet territory with Japanese transit visas as soon as possible, and so permitted them to get on the train to Vladivostok with or without a destination visa. The Japanese government was forced to admit them. On 8 April 1941, of the 1,400 Polish Jews staying at Kobe, about 1,300 were "for Curaçao" or "No visa".

The Polish ambassador in Tokyo, Tadeusz Romer, remembered, "They (Polish refugees) only had fictitious Dutch visas for the island of Curaçao and Japanese transit visas." According to the refugee name list surveyed by Fukui Prefecture, of the 306 persons who landed at Tsuruga Port in October 1940, there were 203 Poles. Their destinations were US 89, Palestine 46, Curaçao 24, and others. It is estimated that about 80% of them were on the Sugihara visa list. The documents of the United States Holocaust Memorial Museum and "Refugee and Survivor" do not mention the number of people saved by a "Sugihara visa".

More than half of the refugees who entered with invalid visas, including a "Sugihara visa", obtained valid visas with the help of JDC, HIAS, the Embassy of Poland, and the Japanese government, and embarked for host countries. In August–September 1941, Japanese authorities transferred about 850 refugees stranded in Japan to Shanghai before Japan and the United States began war. According to Emigration Table by Jewcom, the number of Polish refugees leaving Japan for various destinations was Shanghai 860, US 532, Canada 186, Palestine 186, Australia 81, South Africa 59, and others 207, in total 2,111.

The total number of Jews saved by Sugihara is in dispute, with estimates around 6,000; family visas—which allowed several people to travel on one visa—were also issued, which would account for the much higher figure. The Simon Wiesenthal Center has estimated that Chiune Sugihara issued transit visas for about 6,000 Jews and that around 40,000 descendants of the Jewish refugees are alive today because of his actions. Polish intelligence produced some false visas. Sugihara's widow and eldest son estimate that he saved 10,000 Jews from certain death, whereas Boston University professor and author Hillel Levine also estimates that he helped "as many as 10,000 people", but that far fewer people ultimately survived. Some Jews who received Sugihara's visas did not leave Lithuania in time, were captured by the Germans after Germany invaded the Soviet Union on 22 June 1941, and perished in the Holocaust.

The Diplomatic Record Office of the Ministry of Foreign Affairs has opened to the public two documents concerning Sugihara's file: the first aforementioned document is a 5 February 1941 diplomatic note from Chiune Sugihara to Japan's then Foreign Minister Yōsuke Matsuoka in which Sugihara stated he issued 1,500 out of 2,139 transit visas to Jews and Poles; however, since most of the 2,139 people were not Jewish, this would imply that most of the visas were given to Polish Jews instead. Levine then notes that another document from the same foreign office file "indicates an additional 3,448 visas were issued in Kaunas for a total of 5,580 visas" which were likely given to Jews desperate to flee Lithuania for safety in Japan or Japanese occupied-China.

Many refugees used their visas to travel across the Soviet Union to Vladivostok and then by boat to Kobe, Japan, where there was a Jewish community. Romer, the Polish ambassador in Tokyo, organized help for them. From August 1940 to November 1941, he had managed to get transit visas in Japan, asylum visas to Canada, Australia, New Zealand, and Burma, immigration certificates to British Mandatory Palestine, and immigrant visas to the United States and some Latin American countries for more than two thousand Polish-Lithuanian Jewish refugees, who arrived in Kobe, Japan, and the Shanghai Ghetto, China.

The remaining number of Sugihara survivors stayed in Japan until they were deported to Japanese-held Shanghai, where there was already a large Jewish community that had existed as early as the mid-1930s. Some took the route through Korea directly to Shanghai without passing through Japan. A group of thirty people, all possessing a visa of "Jakub Goldberg", were shuttled back and forth on the open sea for several weeks before finally being allowed to pass through Tsuruga. Most of the around 20,000 Jews survived the Holocaust in the Shanghai ghetto until the Japanese surrender in 1945, three to four months following the collapse of the Third Reich itself.

Imprisonment, release

Sugihara was reassigned to Königsberg, East Prussia before serving as a Consul General in Prague, in the German-occupied Protectorate of Bohemia and Moravia, from March 1941 to late 1942 and in the legation in Bucharest, Romania from 1942 to 1944. He was promoted to the rank of third secretary in 1943, and was decorated with the Order of the Sacred Treasure, 5th Class, in 1944. When Soviet troops entered Romania, they imprisoned Sugihara and his family in a POW camp for eighteen months. They were released in 1946 and returned to Japan through the Soviet Union via the Trans-Siberian Railway and Nakhodka port. In 1947, the Japanese foreign office asked him to resign, due to downsizing. Some sources, including his wife Yukiko Sugihara, have said that the Foreign Ministry told Sugihara he was dismissed because of "that incident" in Lithuania.

Later life
Sugihara settled in Fujisawa in Kanagawa prefecture with his wife and three sons. To support his family he took a series of menial jobs, at one point selling light bulbs door to door. He suffered a personal tragedy in 1947 when his youngest son, Haruki, died at the age of seven, shortly after their return to Japan. In 1949 they had one more son, Nobuki, who is the last son alive representing the Chiune Sugihara Family, residing in Belgium.
Chiune Sugihara later began to work for an export company as general manager of a U.S. Military Post Exchange. Utilizing his command of the Russian language, Sugihara went on to work and live a low-key existence in the Soviet Union for sixteen years, while his family stayed in Japan.

In 1968, Yehoshua Nishri, an economic attaché to the Israeli Embassy in Tokyo and one of the Sugihara beneficiaries, finally located and contacted him. Nishri had been a Polish teen in the 1940s. The next year Sugihara visited Israel and was greeted by the Israeli government. Sugihara beneficiaries began to lobby for his recognition by Yad Vashem. In 1984, Yad Vashem recognised him as Righteous Among the Nations (, translit. Khasidei Umot ha-Olam). Sugihara was too ill to travel to Israel, so his wife and youngest son Nobuki accepted the honor on his behalf.

In 1985, 45 years after the Soviet invasion of Lithuania, he was asked his reasons for issuing visas to the Jews. Sugihara explained that the refugees were human beings, and that they simply needed help.

When asked by Moshe Zupnik, who received one of the visas from Sugihara in 1940, why he risked his career to save other people, he said simply: "I do it just because I have pity on the people. They want to get out so I let them have the visas."

Chiune Sugihara died at a hospital in Kamakura, on 31 July 1986. Despite the publicity given him in Israel and other nations, he had remained virtually unknown in his home country. Only when a large Jewish delegation from around the world, including the Israeli ambassador to Japan, attended his funeral, did his neighbours find out what he had done. His subsequent considerable posthumous acclaim contrasts with the obscurity in which he lived following the loss of his diplomatic career.

Honor restored

His death spotlighted his humanitarian acts during World War II and created the opportunity to revise his reputation as a diplomat in his own country. In 1991 Muneo Suzuki, Parliamentary Vice-President of Foreign Affairs, apologized to Chiune's family for the long-time unfair treatment by the Ministry of Foreign Affairs. Official honor restoration by Japanese Government was made on 10 October 2000, when Foreign Minister Yōhei Kōno set the award plaque and gave a commendation speech at the ceremony for Sugihara at the Diplomatic Archives of the Ministry of Foreign Affairs of Japan.

Family

 Yukiko Sugihara () (1913–2008) – wife. Poet and author of Visas for 6,000 Lives. She was the eldest daughter of a high school principal in Kagawa Prefecture, and the granddaughter of a Buddhist priest in Iwate Prefecture. She was also well versed in German, and a member of Kanagawa Prefecture Poetry Committee and Selection Committee for Asahi Shimbun's Kadan poetry section. She was the author of Poetry Anthology: White Nights and other works. She also converted to Russian Orthodoxy upon her marriage to Sugihara. Died on 8 October 2008
 Hiroki Sugihara (1936–2002) – eldest son. Studied in California upon graduating from Shonan High School in Kanagawa Prefecture in Japan. Translated his mother's book Visas for Life into English.
 Chiaki Sugihara (1938–2010) – second son. Born in Helsinki. Studied in California.
 Haruki Sugihara (1940–12 November 1947) – third son. He was born in Kaunas. Died in Japan aged between six and seven of leukemia.
 Nobuki Sugihara (1948–) – fourth son. Attended Hebrew University in Israel in 1968 at the invitation of the Israeli Foreign Ministry and the Jewish Fund. Represents the Sugihara family as the only surviving son of Chiune. Since his attendance at the award ceremony of the Sugihara Righteous Forest in the outskirt of Jerusalem on behalf of Chiune in 1985, Nobuki has been actively attending Chiune-related events around the world as the family's spokesperson. Nobuki also heads NPO Sugihara, registered in Belgium, in order to promote peace in the Middle East.
 Grandchildren: Chiune Sugihara had 9 grandchildren (8 still alive) and 9 great-grandchildren.

Legacy and honors

Sugihara Street in Vilnius, Lithuania, Chiune (Sempo) Sugihara Street in Jaffa, Israel, and the asteroid 25893 Sugihara are named after him.

In 1992, the town of Yaotsu opened the Park of Humanity, on a hill overlooking the town. In 2000, the Chiune Sugihara Memorial Hall was opened to the public. Since its establishment, more than 600,000 visitors, Japanese and foreign, visited and studied about Sugihara and his virtue.

A corner for Sugihara Chiune is set up in the Port of Humanity Tsuruga Museum near Tsuruga Port, the place where many Jewish refugees arrived in Japan, in the city of Tsuruga, Fukui, Japan.

The Sugihara House Museum is in Kaunas, Lithuania. The Conservative synagogue Temple Emeth, in Chestnut Hill, Massachusetts, US, built a "Sugihara Memorial Garden" and holds an Annual Sugihara Memorial Concert.

When Sugihara's widow Yukiko traveled to Jerusalem in 1998, she was met by tearful survivors who showed her the yellowing visas that her husband had signed. A park in Jerusalem is named after him. Sugihara appeared on a 1998 Israeli postage stamp. The Japanese government honored him on the centennial of his birth in 2000.

In 2001, a sakura park with 200 trees was planted in Vilnius, Lithuania, to mark the 100th anniversary of Sugihara.

In 2002, a memorial statue of Chiune Sugihara by Ramon G. Velazco titled "Chiune Sugihara Memorial, Hero of the Holocaust" was installed in the Little Tokyo neighborhood of Los Angeles, California, US.  The life-size bronze statue depicts Sugihara seated on a bench and holding a hand-written visa.  Adjacent to the statue is a granite boulder with dedication plaques and a quotation from the Talmud: "He who saves one life, saves the entire world."  Its dedication was attended by consuls from Japan, Israel and Lithuania, Los Angeles city officials and Sugihara's son, Chiaki Sugihara.

In 2007 he was posthumously awarded the Commander's Cross with the Star of the Order of Polonia Restituta, and the Commander's Cross Order of Merit of the Republic of Poland by the President of Poland in 1996. Also, in 1993, he was awarded the Life Saving Cross of Lithuania.
He was posthumously awarded the Sakura Award by the Japanese Canadian Cultural Centre (JCCC) in Toronto in November 2014.

In June 2016, a street in Netanya, Israel, was named for Sugihara in the presence of his son Nobuki, as a number of Netanya's current residents are descendants of the Lithuanian Jews who had been given a means of escaping the Third Reich.
There is also a street named Rua Cônsul Chiune Sugihara in Londrina, Brazil.

The Lithuanian government declared 2020 "The Year of Chiune Sugihara", promising to erect a monument to him and issue postage stamps in his honor. A monument to Sugihara, featuring origami cranes, was unveiled in Kaunas in October 2020.

Since October 2021, there is a Chiune Sugihara Square in Jerusalem as well as a Garden named for him in the Kiryat Hayovel neighborhood of the city.

Biographies

 Yukiko Sugihara, Visas for Life, translated by Hiroki Sugihara, San Francisco, Edu-Comm, 1995.
 Yukiko Sugihara, Visas pour 6000 vies, traduit par Karine Chesneau, Ed. Philippe Picquier, 1995.
 A Japanese TV station in Japan made a documentary film about Chiune Sugihara. This film was shot in Kaunas, at the place of the former embassy of Japan.
 Sugihara: Conspiracy of Kindness (2000) from PBS shares details of Sugihara and his family and the fascinating relationship between the Jews and the Japanese in the 1930s and 1940s.
 A Special Fate: Chiune Sugihara: Hero of the Holocaust (2000), by Alison Leslie Gold, is a book for young readers (grades 5-10). The book draws on interviews with Sugihara's wife and other witnesses and weaves in the stories of two Jewish refugee families. The epilogue describes how Sugihara was finally honored in his own country and in Israel.
 On 11 October 2005, Yomiuri TV (Osaka) aired a two-hour-long drama entitled Visas for Life about Sugihara, based on his wife's book.
 Chris Tashima and Chris Donahue made a film about Sugihara in 1997, Visas and Virtue, which won the Academy Award for Live Action Short Film.
 A 2002 children's picture book, Passage to Freedom: The Sugihara Story, by Ken Mochizuki and illustrated by Dom Lee, is written from the perspective of Sugihara's young sons and in the voice of Hiroki Sugihara (age 5, at the time). The book also includes an afterword written by Hiroki Sugihara.
 In 2015, Japanese fictional drama film Persona Non Grata () was produced, Toshiaki Karasawa played Sugihara.

Notable people helped by Sugihara
 Leaders and students of the Mir Yeshiva, Yeshivas Tomchei Temimim (formally of Lubavitch/Lyubavichi, Russia) relocated to Otwock, Poland and elsewhere.
 Yaakov Banai, commander of the Lehi movement's combat unit and later an Israeli military commander
 Joseph R. Fiszman, professor emeritus of Political Science at the University of Oregon
 Robert Lewin, a Polish art dealer and philanthropist
 Leo Melamed, financier, head of the Chicago Mercantile Exchange (CME), and pioneer of financial futures
 John G. Stoessinger, professor of diplomacy at the University of San Diego
 Marcel Weyland, translator
 Zerach Warhaftig, an Israeli lawyer and politician, and a signatory of Israel's Declaration of Independence
 George Zames, control theorist
 Bernard and Rochelle Zell, parents of business magnate Sam Zell

See also
 Individuals and groups assisting Jews during the Holocaust
 Aristides de Sousa Mendes
 Ho Feng-Shan
 Varian Fry
 Tatsuo Osako
 Setsuzo Kotsuji
 Giorgio Perlasca
 Thomas Hildebrand Preston, 6th Baronet
 John Rabe
 Abdol Hossein Sardari
 Oskar Schindler
 Raoul Wallenberg
 Nicholas Winton
 Jan Zwartendijk
 Persona Non Grata (2015 film)
 Nansen passport
 Ładoś Group
 Mir Yeshiva (Belarus)

References

Further reading

 Chapman, J.W.M., "Japan in Poland's Secret Neighbourhood War" in Japan Forum No. 2, 1995.

 Goldstein, Jonathan, "The Case of Jan Zwartendijk in Lithuania, 1940" in Deffry M. Diefendorf (ed.), New Currents in Holocaust Research, Lessons and Legacies, vol. VI, Northwestern University Press, 2004.

 Johnstone, George "Japan's Sugihara came to Jews' rescue during WWII" in Investor's Business Daily, 8 December 2011.
 Kaplan, Vivian Jeanette, Ten Green Bottles: The True Story of One Family's Journey from War-torn Austria to the Ghettos of Shanghai (St. Martin's Press, 2004)
 Kaplan, William, One More Border: The True Story of One Family's Escape from War-Torn Europe,
 Kowner, Rotem. 2023. "A Holocaust Paragon of Virtue's Rise to Fame: The Transnational Commemoration of the Japanese Diplomat Sugihara Chiune and Its Divergent National Motives." The American Historical Review, Volume 128, Issue 1, Pages 31–63,

 Krebs, Gerhard, , NOAG 175–176, 2004.
 Krebs, Gerhard, "The Jewish Problem in Japanese-German Relations 1933–1945" in Bruce Reynolds (ed.), Japan in Fascist Era, New York, 2004.
 Mitsui Hideko, "Longing for the Other : traitors' cosmopolitanism" in Social Anthropology, Vol 18, Issue 4, November 2010, European Association of Social Anthropologists.
 Pałasz-Rutkowska, Ewa & Andrzej T. Romer, "Polish-Japanese co-operation during World War II" in Japan Forum No. 7, 1995.

 Sugihara Seishiro & Norman Hu (2001), Chiune Sugihara and Japan's Foreign Ministry : Between Incompetence and Culpability, University Press of America.
 Sugihara Yukiko (1995), Visas for Life, translation by Hiroki Sugihara and Anne Hoshiko Akabori, Edu-Comm Plus Editors,
 Taniuchi Yutaka (2001), The miraculous visas – Chiune Sugihara and the story of the 6000 Jews, New York: Gefen Books.
 Watanabe Takesato (1999), "The Revisionist Fallacy in The Japanese Media 1 – Case Studies of Denial of Nazi Gas Chambers and NHK's Report on Japanese & Jews Relations" in Social Sciences Review, Doshisha University, No. 59.
 "Lithuania at the beginning of WWII"

External links

 The Chiune Sugihara Memorial Hall in Yaotsu Town
 NPO Chiune Sugihara. Visas For Life Foundation in Japan
 Jewish Virtual Library: Chiune and Yukiko Sugihara
 Revisiting the Sugihara Story from Holocaust Survivors and Remembrance Project: "Forget You Not"
 Immortal Chaplains Foundation Prize for Humanity 2000 (awarded to Sugihara in 2000)
 Foreign Ministry says no disciplinary action for "Japan's Schindler"
 Foreign Ministry honors Chiune Sugihara by setting his Commemorative Plaque (10 October 2000)
 Chiune Sempo Sugihara – Righteous Among the Nations – Yad Vashem
 United States Holocaust Memorial Museum – Online Exhibition  Chiune (Sempo) Sugihara

 Sugihara Museum in Kaunas, Lithuania
 Interview Nobuki Sugihara

1900 births
1986 deaths
Commanders of the Order of Merit of the Republic of Poland
Commanders with Star of the Order of Polonia Restituta
Converts to Eastern Orthodoxy
Diplomats of Manchukuo
Eastern Orthodox Christians from Japan
Eastern Orthodox Righteous Among the Nations
Japan–Lithuania relations
Germany–Japan relations
Japanese consuls
Japanese diplomats
Japanese expatriates in Lithuania
Japanese expatriates in the Soviet Union
Japanese people of World War II
Japanese Righteous Among the Nations
Jewish Japanese history
People from Gifu Prefecture
People from the Empire of Japan
The Holocaust in Lithuania
Waseda University alumni

Chiune Sugihara


An Rottboellia purpurascens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robyns. An Rottboellia purpurascens in nahilalakip ha genus nga Rottboellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rottboellia

Rottboellia purpurascens


Madagaskarand () er en svømmeand, der lever på det østlige Madagaskar.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

And
Svømmeænder

Madagaskarand


O istmo de Ak-Monay (; ; ) ou istmo de Parpach (; ; ) é um istmo que liga a península de Querche com a parte principal da península da Crimeia entre a baía de Teodósia (Mar Negro) ao sul e o Sivash e a baía de Arabat (Mar de Azov) ao norte. O istmo tem uma largura de .

Os nomes do istmo têm origem nos antigos nomes das localidades de Kamianske (Ak-Monay) e Yachminne (Parpach). Outros assentamentos localizados no istmo incluem Frontove, Lvove, Petrove, Semysotka e Prymorskyi.

História
O istmo serviu de fronteira ocidental do Reino do Bósforo e um grande fosso foi construído ao longo do istmo assim como um muro defensivo na parte norte.

No , os turcos-otomanos construíram uma fortaleza no extremo norte do istmo.

Em 1978, um grande reservatório foi construído em Frontove para armazenar a água do canal da Crimeia do Norte e abastecer Querche e Teodósia.

Geologia
O sul do istmo de Ak-Monay é a parte mais antiga da península de Querche, sendo formada por depósitos de argilas facilmente erodidas, que formam várias grandes dobras que emergiram no Mioceno. Está localizado no meganticlinório da Crimeia, que é um amplo sinclinal que separa o anticlinal de Vulkanivka, a leste, do anticlinal de Vladyslavivska, a oeste.

O sítio mesolítico de Frontove I tem um inventário de sílices semelhante ao de Kamyana Mohyla em Zaporíjia. A presença de um fóssil de um bovino domesticado na camada III de Frontove I e nas camadas inferiores de Kamyana Mohyla reforçam a hipótese de domesticação de bovinos no final do Mesolítico.

Ver também
 Istmo de Perekop

Ligações externas

Geografia da Crimeia
Istmos da Europa

Istmo de Ak-Monay


المسند الإنشائي أو الركيزة أو الحامل أو الدعامة عنصر إنشائي يستخدم لدعم الأعضاء الإنشائية المرتكزة عليه، مثل الأعمدة والجوائز والكمرات والجملون والروشن الأقواس. ومهمة المسند هي توصيل الأحمال والقوى المطبقة عليه إلى الأعضاء الإنشائية الأخرى حتى تصل إلى الأساسات.

أنواع المساند
أنواع المساند هي:
 المسند الثابت: يتحمل القوى الأفقية والقوى الرأسية
 المسند المنزلق: يتحمل القوى الرأسية فقط، وهذا يعني أنه إذا أثرت عليه قوة أفقية يتم إزاحته أفقياً
 المسند الكروي
 المسند الاسطواني
 المسند الموثوق: يتحمل القوى الأفقية والقوى الرأسية والعزوم

انظر أيضاً
 حمل إنشائي
 عمود (عنصر إنشائي)
 جائز
 جملون
 روشن
 قوس (عمارة)
 جملون
 محمل

مراجع

عناصر معمارية
هندسة إنشائية
هندسة مدنية

مسند (هندسة)


El día de la radio (en ruso: День радио, Den' radio) llamado el día de los trabajadores de las comunicaciones (como se le conoce oficialmente en Rusia) o el Día de la Radio y la Televisión (Ден на радиото и телевизията, como es conocido en Bulgaria) es una conmemoración de la creación de la radio en Rusia. Se lleva a cabo el 7 de mayo, el día en el que en 1895 Aleksandr Stepánovich Popov demostró con éxito su invención.

La Demostración de 1895 y su Conmemoración

En 1895, Popov dio la primera demostración pública de la radio como una herramienta ante la Sociedad Física y Química Rusa en San Petersburgo, usando el cohesor de Sir Oliver Lodge como un detector de rayos.

Popov ha sido generalmente reconocido en Europa Oriental como un "inventor de la radio", en contraste con el reconocimiento de Occidente de Nikola Tesla e, históricamente, Marconi. El trabajo de Popov en la emisión y recepción de señales por medio de oscilaciones electromagnéticas se basa en los logros que Tesla demostró en 1893. Marconi recibió una patente para la radio en 1896, pero su aparato se basa en varias técnicas anteriores de otros investigadores (principalmente Tesla) y se parecía a los instrumentos demostrado por los demás (incluyendo a Popov).

El Día de la radio se realizó por primera vez en la Unión Soviética en 1945, en el 50° aniversario del experimento de Popov, y cerca de cuatro décadas después de su muerte. El Día de la radio se marcó oficialmente en Rusia y Bulgaria.

Día de radio en Malasia
En 2009, una asociación de estaciones de radio comerciales en Malasia, Commercial Radio Malaysia (CRM) decidió lanzar el Día de la Radio Malasia el 9 de septiembre para aprovechar una fecha única en la historia (09 - 09 - 09) para la radio comercial.

Día Mundial de la Radio
El 29 de septiembre de 2011, el Consejo Ejecutivo de la UNESCO aprobó el punto 13 del programa provisional "Proclamación de un Día Mundial de la Radio".

A raíz de una petición de la Academia Española de la Radio, el 21 de septiembre de 2010, España propuso que el Consejo Ejecutivo de la UNESCO incluye un tema relativo a la proclamación de un Día Mundial de Radiocomunicaciones. La decisión del Ejecutivo es la siguiente:

Véase también
 Telecommunications in Russia (de Wikipedia en inglés)

Enlaces externos
IEEE - la contribución de Popov al desarrollo de las comunicaciones inalámbricas, 1895
BBC News - Rusia: madre de la invención? (en inglés)
Calend.ru - День радио (en Ruso)
https://web.archive.org/web/20140214080732/http://www.worldradioday.org/

Referencias

Fiestas de Rusia
Telecomunicaciones en Rusia

Día de la Radio


A Abadia de Himmerod (lat. Abbatia Claustri BMV ) é um antigo mosteiro fundado em 1134 por São Bernardo de Claraval no Eifel, situando-se entre Eisenschmitt e Großlittgen (distrito de Bernkastel-Wittlich) no vale de Salm, na atual Alemanha, e restaurada por monges trapistas da Abadia bósnia de Marija Zvijezda e por monges cistercienses da Abadia alemã de Marienstatt, entre 1919 - 1922, após a mesma ter sido reduzida à ruínas pela Secularização Alemã de 1802.

Em 1936, alguns monges perseguidos pelo nazismo, oriundos de Himmerod, liderados por Atanásio Merkle, fundaram a Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz em Itaporanga, no sudoeste paulista, a qual recebeu uma grande quantidade de monges alemães a partir de 1939. Após a Segunda Guerra Mundial, a Abadia de Himmerod ganhou fama geral em 1950 por meio do Memorando de Himmerod, que foi a pedra angular do rearmamento da República Federal da Alemanha.

A Abadia de Himmerod fazia parte da Congregação Cisterciense de Mehrerau, que decidiu dissolvê-la em outubro de 2017.

História

Fundação
Em 1131, após Albero de Montreuil ter sido nomeado como arcebispo de Trier (atual Alemana) São Bernardo de Claraval interessa-se em fundar um mosteiro cisterciense na região, o que se sucedeu em 1134, quando o mesmo, juntamente com outros 12 monges, o edificam, estabelecendo-o primeiramente na região de Winterbach an der Kyll, no Eifel, nomeando o monge Randulfo como seu primeiro Abade. Porém, durante uma visita em 1135, São Bernardo escolheu uma propriedade denominada "Himmerod" no Salmtal como um novo local para a comunidade monástica, onde construíram um mosteiro improvisado, até a chegada posterior do cisterciense Achard, o qual construiu o complexo do mosteiro. A igreja do mosteiro, construída em estilo românico, foi consagrada pelo arcebispo Arnoldo de Trier somente em 1178, e, um ano depois, isto é, em 1179, o monge David de Himmerod, beatificado em 1699, foi o último dos monges fundadores a falecer.

Alguns monges de de Himmerod estabeleceram-se na Abadia de Châtillon na Diocese de Verdun, hoje município de Pillon no departamento de Meuse,  entre 1153 e 1156 (uma fundação do Mosteiro de Trois-Fontaines) e, mais tarde, em 1189, fundaram autonomamente a Abadia de Heisterbach, cuja qual foi a única abadia fundada por Himmerod até a Secularização. Em 1224, o Abade de Claraval, abade da casa-mãe de Himmerod, estipulou que o número dos monges não poderia ultrapassar 60 e o de irmãos leigos não poderia ultrapassar 200. Nessa época, o Mosteiro de Himmerod possuía uma grande propriedade, parte da qual alugava.

As Reformas Estruturais
Durante a Guerra dos Trinta Anos a abadia sofreu muito com os soldados que a saqueavam, mas, mesmo assim, entre 1621 e 1630 a igreja do mosteiro passou por algumas reformas. Em 1641, o abade Matthias Glabus de Lieser chegou a lançar a pedra fundamental para um novo prédio, que, apesar da guerra em curso, foi concluído em 1688 sob o abade Robert Bootz. Mais tarde, em 1739, sob o abade Leopold Kamp, o arquiteto Christian Kretzschmar começou a construção de uma nova igreja para o mosteiro em estilo barroco e com características cistercienses, com apenas um campanário no centro do telhado, cuja qual foi concluída em 1751.

Secularização Pós Revolução Francesa
Em julho de 1802, o governo francês de Napoleão decretou o fechamento do Mosteiro de Himmerod, de modo que a comunidade monástica foi dissolvida. Após a secularização, o mosteiro e a igreja ficaram completamente em ruínas. Em 1803, o mosteiro foi leiloado a um proprietário de cabana que mandou remover o telhado de cobre da igreja, e, nos anos seguintes, o edifício passou a ser usado como pedreira para outras construções civis. Apenas o moinho e a portaria foram preservados, além de algumas partes laterais da Igreja, que chegaram a ser fotografadas no século XIX. O último proprietário da propriedade foi o Conde Ottokar von Kesselstatt.

Restauração e Fundação no Brasil
Em 1919, monges trapistas (Cistercienses da Estrita Observância) alemães da Abadia de Marija Zvijezda em Banja Luka, então parte do Reino da Iugoslávia (hoje na Bósnia e Herzegovina), liderados por Atanasius (Anastasius) Plein, impedidos de voltar ao seu mosteiro devido às mudanças ocorridas após o fim da Primeira Guerra Mundial, compram as antigas ruínas de Himmerod do Conde Ottokar von Kesselstatt e iniciam o processo de sua restauração. Obrigados à assistência paroquial pedida pelo arcebispo de Trier, ingressam na Ordem Cisterciense com o auxílio dos monges cistercienses alemães da Abadia de Marienstatt no Westerwald, restabelecendo canonicamente o Mosteiro em 1922, e tendo a eleição abacial de Dom Carlos Münz em 1925, antigo celeireiro de Marienstatt.

Em 1933, com a ascensão do nazismo na Alemanha, os monges são obrigados a pagar tributos ao regime, fato que influencia a D. Carlos Münz, já opositor do nazismo a negar a sua contribuição. Diante de tal fato, a sua comunidade de Himmerod passa a ser alvo de ameaças do governo e é proibida de aceitar novas vocações. Temendo uma nova secularização, Dom Carlos Münz envia Pe. Atanásio Merkle, um dos trapistas restauradores, para a aquisição de uma nova propriedade no continente Americano, a fim de garantir a sobrevivência da comunidade monástica. Dessa forma, em 1936, a Abadia Cisterciense de Itaporanga é fundada no Brasil como um priorado dependente de Himmerod, cuja desanexação só ocorreu em 1948.

A igreja, que foi parcialmente destruída (excetuando alguns vestígios) após a secularização, foi reconstruída em 1952 sob o abaciado de Dom Vito Recke (abade em Himmerod de 1937 a 1959). Por causa dos altos custos e das circunstâncias da época, a reconstrução se arrastou, de modo que a igreja não foi concluída até 1962. Dois anos antes, em 15 de Outubro de 1960, ela foi consagrada ao Bispo Matthias Wehr.

2ª Guerra Mundial
Até o início da 2ª Guerra Mundial, muitos monges (clérigos) e irmãos conversos (leigos) já tinham imigrado para o Brasil, incluindo o próprio Dom Carlos Münz, sobretudo porque a comunidade de Himmerod, na ocasião, chegou a comportar 90 religiosos. Em 1939, com o seu início, a Abadia de Himmerod serviu como hospital para centenas de soldados da Guerra, de modo que o próprio Mosteiro possui um cemitério militar perto de sua propriedade.

De 5 a 9 de outubro de 1950, ex-oficiais alemães da Wehrmacht se reuniram em Himmerod para se preparar para o rearmamento alemão em nome do governo federal em torno do chanceler Adenauer. O resultado da conferência foi o notável Memorando de Himmerod. Devido à importância histórica de Himmerod para a história da Alemanha e do Bundeswehr, 550 recrutas fizeram seus votos solenes no Mosteiro em 10 de setembro de 2008, quando então a comunidade estava sob o abaciado de Dom Bruno Fromme, um monge cisterciense que residiu no Brasil por duas décadas na Abadia de Itatinga no estado de São Paulo.

Dissolução
Em meados de 2017 a comunidade de Himmerod estava com apenas alguns monges, o que tornava difícil manter tanto a vida comunitária quanto a propriedade em ordem financeira, dessa forma, em outubro de 2017, a Congregação de Mehrerau decidiu dissolver o mosteiro. A propriedade passou à  administração da diocese de Trier, a qual o mantém como um centro de espiritualidade para os fiéis católicos.

Abades de Himmerod

Da fundação até a Secularização

Da Restauração Até a Dissolução

Edifícios monásticos cristãos da Alemanha

Abadia de Himmerod


Jonas Fredrik Björler (Göteborg, Švedska, 26. veljače 1973.) je švedski glazbenik i basist melodičnog death metal sastava At the Gates i The Haunted. Također je svirao sa sastavima Demolition, Infestation i Terror.

Diskografija

 Demolition

 Hordes of Evil (1997.)

 Infestation

 When Sanity Ends (1990.)

 At the Gates

 Gardens of Grief (1991.)
 The Red in the Sky Is Ours (1992.)
 With Fear I Kiss the Burning Darkness (1993.)
 Terminal Spirit Disease (1994.)
 Slaughter of the Soul (1995.)
 Suicidal Final Art (2001.)
 At War with Reality (2014.)
 To Drink from the Night Itself (2017.)
 The Nightmare of Being (2021.)

 Terror

 Demo '94 (1994.)

 The Haunted

 Demo '97 (1997.)
 The Haunted (1998.)
 The Haunted Made Me Do It (2000.)
 Live Rounds in Tokyo (2001.)
 Caught on Tape (2002.)
 One Kill Wonder (2003.)
 rEVOLVEr (2004.)
 The Dead Eye (2006.)
 Versus (2008.)
 Unseen (2011.)
 Exit Wounds (2014.)
 Strength in Numbers (2017.)

Izvori

Švedski basisti heavy metala

Jonas Björler