نظرية المنظومات العالمية  (المعروفة أيضًا باسم تحليل المنظومات العالمية أو منظور المنظومات العالمية) هي نهج متعدد التخصصات واسع النطاق لتاريخ العالم والتغير الاجتماعي يركز على المنظومة العالمية (وليس الدول القومية) باعتبارها الوحدة الأولية (ولكن ليست الحصرية) للتحليل الاجتماعي. تدرس النظرية تطور منظومات الاجتماعات ويعتبر مؤيدو تلك النظرية أن الدراسة لتطور مجتمع واحد غير كافية للفهم الحقيقي لذلك التطور. ومن مؤسسي هذه النظرية سمير أمين وأندريه غوندر فرانك وإمانوئيل واليرستاين.

وحسب رأي أندرية غوندير فرانك ظهرت المنظومة العالمية (the World System) في الشرق الأوسط في حوالي سنة 3000 قبل الميلاد. ويعتقد بعض الباحثين الآخرين أنها نشأت قبل ذلك بعدة آلاف سنة. وبعد ذلك اتسعت عبر عدة مراحل وفي القرن التاسع عشر ضمت العالم كله.

فهناك معطيات كثيرة تدلّ إلی الانتشار المتواصل للاختراعات التكنولوجية الكبری (النباتات الزراعية مثل القمح والشعير، والحيوانات الداجنة مثل البقر والخروف والماعز والحصان، والمعدات المهمة مثل المحراث أو العجلة، والمعادن مثل النحاس والبرونز والحديد، الخ) أثناء عدة آلاف سنة قبل الميلاد في كل الحزام الهائل من المجتمعات الممتدّ من المحيط الأطلسي إلی المحيط الهادئ. ونتيجةً لعمليات الانتشار هذه من المستحيل أن نقول إنّ تطوّر كل مجتمع في هذا الجزء من العالم كان تطوّراً مستقلا بالفعل. وفي نهاية الألفيّة الأولی قبل الميلاد نستطيع أن نشاهد حزاماً من الحضارات ممتدّاً من المحيط الأطلسي إلی المحيط الهادئ محتوياً علی أفريقيا الشمالية وأوروبا الجنوبية وأوروبا الغربية وآسيا الغربية وآسيا الوسطی وآسيا الجنوبية وآسيا الشرقية، ولكل حضارات تلك الحزام الهائل مستوی متشابه جدّاً من التعقيد الثقافي (cultural complexity) فكلها تتّصف بالزراعة المكثّفة للحبوب، وتربية الأبقار والخراف والماعز، واستخدام المحراث وميتالورجيا الحديد ووسائل نقل ذات عجلات، وجيوش مُدرّبة منظّمة، مسلَّحة بأسلحة متشابهة جدّاً، وأهمّيّة الفرسان والدواوينية والفلسفات المتطوّرة الدارسة المسائل المتشابهة الخ (ومن الممكن مواصلة هذه القائمة علی صفحات عديدة). وقبل ذلك بعدّة آلاف سنة وُجد حزام آخر متكوّن من مجتمعات ذات مستوی متشابه جدّاً وامتدّ ذلك الحزام من البلقان إلی حدود نهر السند. والجدير بالذكر أنّه في الحالتين كلتيهما احتوی الحزامان علی الجزء الأكبر من سكّان العالم فلذلك يمكن وصف ايهما كالمنظومة العالمية.

يشير مصطلح «المنظومة العالمية» إلى التقسيم الإقليمي والعابر للحدود الوطنية للعمل، والذي يقسم بدوره العالم إلى دول متقدمة ودول شبه هامشية ودول هامشية. تركز الدول المتقدمة على عمليات الإنتاج التي تتطلب مهارات عالية ورؤوس أموال ضخمة، بينما تركز بقية دول العالم على عمليات إنتاج تتطلب مهارات منخفضة وعمالة ضخمة واستخراج المواد الخام، ما يعزز باستمرار هيمنة الدول المتقدمة. تتمتع المنظومة رغم ذلك بخصائص ديناميكية نتيجةً لثورات تكنولوجيا النقل بصورة جزئية، ويمكن لفرادى الدول بمرور الوقت أن تكتسب أو تفقد حالتها التقدمية (أو شبه الهامشية أو الهامشية). إن هيكل المنظومة هذه موحد عبر تقسيم العمل، وهي نظام اقتصاد عالمي متأصل في الاقتصاد الرأسمالي. هيمنت بعض الدول على العالم لفترة وجيزة؛ خلال القرون القليلة الماضية ومع توسع المنظومة العالمية جغرافيًا واقتصاديًا بشكل مكثف، تنّقل هذا الوضع من هولندا إلى المملكة المتحدة ثم إلى الولايات المتحدة (في الآونة الأخيرة).

اختُبرت نظرية المنظومات العالمية من قبل العديد من المنظّرين السياسيين وعلماء الاجتماع لتفسير أسباب نهضة وسقوط الأمم وعدم المساواة في الدخل والاضطرابات الاجتماعية والإمبريالية.

نبذة تاريخية
طوّر إيمانويل واليرستاين النسخة الأكثر شهرةً من تحليل المنظومات العالمية في مطلع السبعينيات، وتتبع نشأة الاقتصاد العالمي الرأسمالي من القرن السادس عشر «الطويل» (نحو 1450–1640). كان ظهور الرأسمالية في رأيه نتيجة عرضية لأزمة الإقطاع الطويلة (نحو 1290–1450). استغلت أوروبا (الغرب) أفضليتها وسيطرت على معظم الاقتصاد العالمي وترأست تنمية وانتشار التحول الصناعي والاقتصاد الرأسمالي، ما أدى بشكل غير مباشر إلى تنمية متفاوتة (تفاوت اقتصادي).

رغم إشارة المعلقين الآخرين إلى مشروع واليرستاين على أنه «نظرية» المنظومات العالمية، بيد أنه يرفض باستمرار هذا المصطلح. بالنسبة إلى واليرستاين، يُعتبر تحليل المنظومات العالمية بمثابة أسلوب تحليل يهدف إلى تجاوز هياكل المعرفة الموروثة من القرن التاسع عشر، بالأخص تعريف الرأسمالية والتقسيمات داخل العلوم الاجتماعية وتلك المشتركة بين العلوم الاجتماعية والتاريخ. إذن بحسب واليرستاين، تحليل المنظومات العالمية هو «حركة معرفية» تسعى إلى تمييز «مجمل ما جرى عرضه تحت مسميّات... العلوم الإنسانية وما بعدها طبعًا». يصرّ واليرستاين على أنه «علينا أن نبتكر لغة جديدة» لتجاوز أوهام «المجالات الثلاث المفترض أنها خُصُوصِيّة وفارِقة» المتمثلة بالمجتمع والاقتصاد والسياسة. يرتكز الهيكل الثلاثي للمعرفة على بنية أخرى معاصرة وأعظم حتّى، المتمثلة بالعوالم الفيزيائية الحيوية (بما في ذلك تلك الموجودة داخل البُنى الاجتماعية منها): «وعليه يكمن السؤال الوحيد فيما إذا كنا سنكون قادرين على تبرير شيء تحت مسمى العلوم الاجتماعية في القرن الحادي والعشرين باعتباره مجالًا منفصلاً للمعرفة». ساهم كثير من العلماء الباحثين الآخرين بأعمال مهمة لصالح هذه «الحركة المعرفية».

الأصل

العوامل المؤثرة والمفكرون الرائدون
ظهرت آثار نظرية المنظومات العالمية في سبعينيات القرن العشرين، وامتدت جذورها إلى علم الاجتماع، لكنها توسعت إلى مجال متداخل التخصصات بدرجة عالية. تهدف نظرية المنظومات العالمية إلى استبدال نظرية التحديث التي انتقدها واليرستاين لثلاثة أسباب:

 تركيزها على الدولة القومية كوحدة التحليل الوحيدة
  افتراضها بوجود مسار وحيد للتنمية التطورية لجميع البلدان
 تجاهلها للهياكل العابرة للحدود الوطنية التي تعوّق التنمية المحلية والوطنية.

ثمّة ثلاثة أسلاف رئيسة لنظرية المنظومات العالمية: مذهب الحوليات (آنال، بالفرنسية: Annales) والأعراف الماركسية، ونظرية التبعية. أثرت أعراف مذهب الحوليات (الذي مثله فرنان بروديل بشكل أساسي) على واليرستاين ما دفعه للتركيز على العمليات طويلة الأمد والمناطق الجغرافية البيئية كوحدة للتحليل. شددت الماركسية على علم اجتماع الصراع، وركّزت على عملية تراكم رأس المال والصراعات الطبقية الاجتماعية التنافسية، وركّزت أيضًا على جملة مجموعية هامة متمثلة بالطبيعة المؤقتة للنماذج الاجتماعية، والإحساس الجدلي بالحركة عبر الصراع والتناقض.

تأثرت كذلك نظرية المنظومات العالمية بشكل كبير بنظرية التبعية، وهي تفسير الماركسية الجديدة لعمليات التنمية.

تنشأ التأثيرات الأخرى على نظرية المنظومات العالمية من علماء باحثين أمثال كارل بولاني ونيكولاي كوندراتييف وجوزيف شومبيتر (لا سيّما أبحاثهم حول الدورات الاقتصادية ومفاهيم النماذج الأساسية الثلاثة للمنظمة الاقتصادية: النموذج التبادلي ونموذج إعادة التوزيع ونموذج السوق، التي أعاد واليرستاين صياغتها إلى مناقشة المنظومات المصغرة والإمبراطوريات العالمية والاقتصادات العالمية).

يرى واليرستاين أن نمو الاقتصاد العالمي الرأسمالي يؤثر سلبًا على نسبة كبيرة من سكان العالم، ويرى أيضًا الفترة منذ سبعينيات القرن العشرين على أنها «عصر الانتقال» الذي سوف يفسح المجال لمنظومة عالمية مستقبلية (أو منظومات عالمية) لا يمكن تحديد تكوينها مسبقًا.

من ضمن مفكري المنظومات العالمية أوليفر كوكس وسمير أمين وجيوفاني أريغي وأندريه غوندر فرانك وإيمانويل واليرستاين، بالإضافة إلى إسهامات كبيرة من قِبل كريستوفر تشيس–دن وبيفيرلي سيلفر وفولكر بورنشيار وجانيت أبو لُغد وتوماس دي. هال وكونيبيرت رافير وثيوتونيو دوس سانتوس وديل توميك وجيسون دبليو. مور وآخرون غيرهم. في علم الاجتماع ثمّة منظور بديل أساسي هو نظرية الدولة العالمية كما صاغها جون دبليو ماير.

نظرية التبعية
يستند تحليل المنظومات العالمية إلى نظرية التبعية ولكنه يختلف أيضًا اختلافًا جوهريًا عنها. في الوقت الذي يقبل واليرستاين الفوارق العالمية والسوق العالمية والإمبريالية بوصفها سمات أساسية للرأسمالية التاريخية، فهو ينفصل بذلك عن المقترح الرئيس لنظرية التبعية التقليدية. بالنسبة إلى واليرستاين، ثمّة سببان أساسيان وراء عدم استغلال الدول المتقدمة للدول الفقيرة.

أولاً: يستغل الرأسماليون المتقدمون العمال في جميع مناطق الاقتصاد العالمي الرأسمالي (وليس فقط الهامشية منها)، وبالتالي فإن إعادة التوزيع الحاسمة بين الدول المتقدمة والهامشية هي القيمة الفائضة وليس «الثروة» أو «الموارد» التي يجري تصورها بشكل تجريدي. ثانياً: لا تستغل الدول المتقدمة الدول الفقيرة –كما تقترح نظرية التبعية– لأن الرأسمالية قائمة على التقسيم الإقليمي الداخلي والعابر للحدود الوطنية للعمالة عوضًا عن التقسيم الدولي.

خلال الثورة الصناعية على سبيل المثال استغل الرأسماليون الإنكليزيون العبيد (العمال غير الأحرار) في مناطق القطن في الجنوب الأمريكي، وهي منطقة هامشية داخل ولاية شبه هامشية في الولايات المتحدة.

من منظور فيبر الأوسع، وصف فرناندو أنريك كاردوسو المبادئ الأساسية لنظرية التبعية على النحو التالي:

 ثمّة تغلغل مالي وتقني في الدول الهامشية وشبه الهامشية من قبل الدول الرأسمالية المتقدمة.
 وهذا ينتج بنية اقتصادية غير متوازنة داخل المجتمعات الهامشية وبينها وبين الدول المتقدمة.
 وهذا يؤدي إلى قيود على النمو المستدام ذاتيا في الدول الهامشية.
 وهذا يساعد على ظهور أنماط محددة من العلاقات الطبقية.
 فهي تتطلب تعديلات في دور الدولة لضمان سير الاقتصاد والتعبير السياسي للمجتمع، والذي يتضمن في حد ذاته بؤرًا من عدم التوازن الهيكلي.

تقترح نظرية التبعية والمنظومة العالمية أن سبب الفقر والتخلف في الدول الفقيرة يكمن في وضعها الهامشي في التقسيم الدولي للعمل. منذ تطور النظام العالمي الرأسمالي، ازداد التفاوت بين الأمم المتقدمة والهامشية. من خلال تحديد نمطًا ثلاثيًا لتقسيم العمالة، انتقد تحليل المنظومات العالمية نظرية التبعية مع نظامها ثنائي النمط المكون من الدول المتقدمة والهامشية فقط.

أسئلة للبحث
تطرح نظرية المنظومات العالمية عدة تساؤلات أساسية:

 كيف تتأثر المنظومة العالمية بالتغييرات في مكوناتها (مثل الأمم والجماعات العرقية والطبقات الاجتماعية، وما إلى ذلك)؟
 كيف تؤثر على مكوناتها؟
 إلى أي درجة –إن وجدت– تحتاج الدول المتقدمة إلى أن تكون الدول الهامشية متخلفة؟
 ما الذي يسببه تغير المنظومات العالمية؟
 ما هي المنظومة التي قد تستبدل الرأسمالية؟

بعض الأسئلة تكون أكثر تحديدًا بالنسبة لمجالات فرعية محددة؛ على سبيل المثال، كان الماركسيون يهتمون بما إذا كانت نظرية المنظومات العالمية هي تنمية مفيدة أو غير مفيدة للنظريات الماركسية.

الأهمية
يمكن أن تكون نظرية الأنظمة العالمية مفيدة في فهم تاريخ العالم ودوافع البلدان الأساسية للإمبريالية والتدخلات الأخرى مثل المساعدة الأمريكية في أعقاب الكوارث الطبيعية في بلدان أمريكا الوسطى النامية أو فرض أنظمة على دول أساسية أخرى. مع النظام المشترك بين الولايات باعتباره ثابتًا فإن القوة الاقتصادية النسبية للطبقات الثلاثة تشير إلى الاختلافات الداخلية التي تتزايد في الدول التي يبدو أنها تتطور. يجادل البعض بأن هذه النظرية، على الرغم من ذلك، تتجاهل الجهود المحلية للابتكار التي لا علاقة لها بالاقتصاد العالمي، مثل أنماط العمل المطبقة في مزارع السكر في منطقة البحر الكاريبي. يمكن إرجاع الموضوعات العالمية الحديثة الأخرى بسهولة إلى نظرية النظم العالمية.

مع تصاعد الحديث العالميّ عن تغير المناخ ومستقبل الشركات الصناعية، يمكن لنظرية النظم العالمية أن تساعد في تفسير إنشاء مجموعة G-77، وهي ائتلاف من 77 دولة هامشية وشبه محيطية تريد مقعدًا على طاولة مناقشة المناخ العالمي. تشكلت المجموعة عام 1964، لكنها تضم الآن أكثر من 130 عضوًا يدافعون عن اتخاذ قرارات متعددة الأطراف. منذ إنشائها، تعاون أعضاء مجموعة الـ 77 بهدفين رئيسيين: تقليل ضعفهم بناءً على الحجم النسبي للتأثير الاقتصادي، وتحسين نتائج التنمية الوطنية. استُخدمت نظرية الأنظمة العالمية لتتبع أضرار انبعاثات ثاني أكسيد الكربون لطبقة الأوزون. يمكن أن تؤثر مستويات الدخول الاقتصادي العالمي والمشاركة في الضرر الذي يلحقه بلد ما بالأرض. عمومًا، يمكن للعلماء وضع افتراضات حول انبعاثات ثاني أكسيد الكربون في بلد ما بناءً على الناتج المحلي الإجمالي، البلدان المصدرة الأعلى، والبلدان ذات الديون الكبيرة. على الرغم من أنه يجب إجراء المزيد من الأبحاث في هذا المجال، يمكن للعلماء تسمية العلامات الأساسية وشبه المحيطية والمحيطية كمؤشرات على كثافة ثاني أكسيد الكربون.

في مجال الصحة، أظهرت الدراسات تأثير البلدان الأقل تصنيعًا، والأطراف، وقبول الأطعمة والمشروبات المعبأة المحملة بالسكريات والمواد الحافظة. بينما تستفيد الدول الأساسية من إلقاء كميات كبيرة من الأطعمة الدهنية المصنعة في الدول الفقيرة، إذ سُجّلت زيادة في السمنة والحالات المزمنة ذات الصلة مثل مرض السكري وأمراض القلب المزمنة. بينما عُثر على بعض الجوانب النظرية لتحسين أزمة السمنة العالمية، يحدد نهج نظرية النظم العالمية الثغرات في التقدم.

يهيمن اقتصاد المعرفة والتمويل الآن على الصناعة في الدول الأساسية بينما تحول التصنيع إلى الدول شبه المحيطية. أصبحت التكنولوجيا عاملًا محددًا في وضع الدول في النواة أو شبه المحيطية مقابل المحيط.  تترك نظرية والرشتاين مجالًا للدول الفقيرة للانتقال إلى تنمية اقتصادية أفضل، لكنه يعترف أيضًا بأنه ستكون هناك دائمًا حاجة لدول الأطراف طالما أن هناك دولًا أساسية تستمد الموارد منها. كعلامة أخيرة للحداثة، يعترف والرشتاين بأن المدافعين هم قلب هذا النظام العالمي: الاستغلال ورفض قبول الاستغلال إما حتمي أو مجرد تناقض مستمر للعصر الحديث.

مراجع

مصادر
 سمير أمين - التراكم على الصعيد العالمي (ترجمة/دار ابن خلدون-بيروت 1973)
 مقدّمة الماكروديناميكا الاجتماعية: النمذجة الرياضية لتطوّر المنظومة العالمية قبل سبعينيّات القرن الماضي "مجلة كلية الآداب لجامعة القاهرة"٬ مجلد 68 ٬ سنة 2008 ٬ الجزء الثاني ٬ صفحات 148–181. (بالعربية).
 أندريه كاراطائف - مقدمة المكروديناميكا الاجتماعية. النمذجة الرياضية لتطور المنظومة العالمية. ISBN 5-484-00414-4(بالإنجليزية)

وصلات خارجية
 مركز البحث في العولمة,هو معهد مستقل مركزه كبك الكندية يظم العديد من الاٍطارات والباحثين يقومون بدراسات وكتابت مواضيع حول الاٍقتصاد في العالم والشركات الدولية. (الموقع بالفرنسية)
 التيارات المعولمة داخل العالم الإسلامي قبل العهد الحديث والعولمة الحديثة بقلم أندريه كاراطائف.

أنظمة اقتصادية
أنظمة سياسية
اقتصاديات التنمية
الماركسية الجديدة
تغير اجتماعي
علوم سياسية
عولمة اقتصادية
مدارس الفكر الاقتصادي
نظريات اقتصادية
نظريات التاريخ
نظريات علم الاجتماع
نظريات علوم سياسية
نظرية الأنظمة
نظرية التطور الثقافي الاجتماعي
نظرية العلاقات الدولية

نظرية المنظومات العالمية


Blocul Identității Naționale în Europa (BINE) a fost o alianță electorală naționalistă în România formată în prezent din doua partide politice: Partidul România Mare (PRM) și Noua Dreaptă (PND). Partidul România Unită (PRU), unul dintre membrii fondatori ai alianței, a făcut parte din coaliție până la dizolvarea acesteia în 2019.

Referințe

Partide politice din România
Partide politice naționaliste din România
Partide naționaliste române
Partide conservatoare din România
Partide de dreapta din România
Partide eurosceptice în România
Fondări în 2017

Blocul Identității Naționale în Europa


Muzej Hercegovine (Mostar)
Muzej Hercegovine (Trebinje), do 1994. Zavičajni muzej Trebinje
Muzeja Stare Hercegovine, Foča, također zvan Muzej Hercegovine

Muzej Hercegovine


Akantofipijum (lat. Acanthophippium, Acanthephippium), rod trajnica iz porodice kaćunovki (Orchidaceae). Sastoji se od 13 priznatih vrsta.
 Acanthophippium bicolor Lindl.
 Acanthophippium chrysoglossum Schltr.
 Acanthophippium curtisii Rchb.f.
 Acanthophippium eburneum Kraenzl.
 Acanthophippium gougahensis (Guillaumin) Seidenf.
 Acanthophippium javanicum Blume
 Acanthophippium lilacinum J.J.Wood & C.L.Chan
 Acanthophippium mantinianum L.Linden & Cogn.
 Acanthophippium parviflorum Hassk.
 Acanthophippium pictum Fukuy.
 Acanthophippium splendidum J.J.Sm.
 Acanthophippium striatum Lindl.
 Acanthophippium sylhetense Lindl.

Vanjske poveznice

Izvori

Collabieae

Akantofipijum


Mecka Lind (* 1942 in Lund) ist eine schwedische Kinderbuchautorin.

Bevor sie 1982 ihr erstes Kinderbuch veröffentlichte, war sie in der Werbebranche, als Reiseleiterin und als freie Journalistin tätig. Seitdem hat sie viele Kinder- und Jugendbücher geschrieben, die in über zehn Sprachen übersetzt wurden. Sie erhielt zahlreiche internationale Preise, unter anderen den Buxtehuder Bullen sowie den Gustav-Heinemann-Friedenspreis für Kinder- und Jugendbücher.

Werke
 Zu Hause in einem fremden Land. Boje, Erlangen 1990
 Johanna und der Kater Alfred. Bitter, Recklinghausen 1991
 Manchmal gehört mir die ganze Welt. Arena, Würzburg 1992
 Prickelina Pieks hebt ab!. Boje, Erlangen 1993
 Mama zieht Leine! Boje, Erlangen 1993
 Hahn Herkules hat Schluckauf. Boje, Erlangen 1995
 Isabel – ein Strassenkind in Rio. Arena, Würzburg 1995
 Anselmo – ein Kindersoldat in Mosambik. Arena, Würzburg 2000
 Franzi, Mozart und die Omas. Carlsen, Hamburg 2007
 Die Hühnerweihnacht. Ellermann, Hamburg 2009
 Aufruhr im Hühnerstall. Ellermann, Hamburg 2010

Weblinks

 Kurzportrait bei Kinderbuch-Couch.de

Autor
Kinder- und Jugendliteratur
Schwede
Geboren 1942
Frau

Mecka Lind


Jakab-hegy (Dealul lui Iacob) este un munte din lanțul muntos Mecsek, Ungaria. Are o înălțime de 602 m deasupra nivelului mării (al patrulea cel mai înalt vârf din munții Mecsek după Zengő, Tubes și Hármas-hegy) și este cunoscut pentru mai multe formațiuni geologice și locuri istorice.

Geologie

Muntele s-a format în mare parte în Era Paleozoică și este compus din gresie de vârstă permiană. Procesul de eroziune a gresiei a format cele două monumente naturale ale dealului: Babás Szerkövek (trad: rând de pietre în formă de om) și Zsongorkő (trad: piatra lui Zongor).

Jakab-hegy acoperă singura rezervă semnificativă de uraniu din Ungaria. Exploatarea acesteia a început în anii 1950 cu ajutorul Uniunii Sovietice. Uraniul extras aici a fost folosit la dezvoltarea arsenalului nuclear sovietic și la aprovizionarea Centralei Nucleare de la Paks. Minele au fost închise în anii 1990 din cauza costurilor ridicate de producție și a prețului relativ scăzut al uraniului după sfârșitul Războiului Rece.

Istorie

Oamenii au tins să se stabilească pe Jakab-hegy încă din timpurile preistorice. Primele urme de locuire datează din epoca bronzului, dar apogeul a fost atins în epoca fierului când aici s-a dezvoltat o așezare fortificată imensă. Aceasta a fost un centru politic important al culturii hallstattiene, dovadă fiind valurile de pământ cu înălțimea de 6-8 m, transformându-se într-un adevărat oppidum sub celți. După cucerirea romană fortificația a fost abandonată, dar meterezele acesteia sunt în continuare vizibile.

În evul mediu, pe ruinele așezării preistorice a prins rădăcini un mic sat. Biserica sa a fost sfințită cu hramul Sfântului Iacob, de unde vine și numele dealului. În 1225 episcopul de Pécs, Bertalan, a construit în jurul bisericii o mănăstire pentru pustnicii locali. Ordinul paulin își are parțial originea în această comunitate. Mănăstirea a fost abandonată în timpul ocupației otomane, dar în sec. XVIII a fost renovată și lărgită. Ordinul monastic a fost interzis în 1780 de împăratul Iosif al II-lea al Sfântului Imperiu Roman și mănăstirea a rămas din nou fără călugări. În prezent mai pot fi văzute ruinele zidurilor ei.

Legende

Mai multe legende sunt legate de muntele Jakab-hegy, majoritatea fiind din evul mediu sau începutul epocii moderne.

Potrivit unei legende din Kővágószőlős pietrele Babás Szerkövek sunt de fapt oameni împietriți. Două familii înstărite doreau să-și oficieze nunțile la mănăstire în aceeași zi. Când una dintre familii se întorcea deja de pe deal, cealaltă abia se pornise spre mănăstire. Ele s-au întâlnit pe drum, într-o zonă în care calea era prea îngustă. Cele două familii au jurat că mai degrabă ar împietri decât să-i permită celeilalte să treacă, ceea ce s-a și întâmplat până la urmă.

Se spune că Zsongorkő și-a primit numele de la războinicul ungar Zsongor. În perioada ocupației otomane el a fost nevoit să-și părăsească satul natal fiindcă a ucis un soldat turc (dintr-un motiv întemeiat), înrolându-se apoi în armata Regatului Ungariei. Când logodnica sa a fost capturată de turci, Zsongor împreună cu o mână de bărbați a plecat să o salveze. Chiar dacă au reușit să o elibereze, turcii i-au încercuit pe muntele Jakab-hegy și decât să se predea turcilor, Zsongor și logodnica lui au ales să se sinucidă sărind de pe piatră care-i poartă acum numele.

Referințe

Munți din Ungaria

Jakab-hegy


Paul Burckhardt (* 9. Januar 1873 in Basel; † 6. Mai 1956 ebenda, reformiert, heimatberechtigt in Basel) war ein Schweizer Historiker und Lehrer.

Leben und Werk
Paul Burckhardt, Sohn des Basler Lehrers und Historikers Theophil Burckhardt-Biedermann (1840–1914) und der Clara Biedermann (1845–1903), studierte nach der Matura Geschichte und Klassische Philologie in Basel (1891–1893 und 1894–1986) und Berlin (1893/1894). Nach seinem Doktorat in Basel 1896 mit dem Thema Die Stadt Basel im Bauernkrieg des Jahres 1525 wirkte er zuerst als Vikar (Lehrer ohne Festanstellung) in Basel.

1899 wurde Paul Burckhardt an der Höheren Stadtschule in Glarus zum Lehrer für alte Sprachen, Deutsch und Geschichte gewählt. Er blieb bis 1904 in Glarus. Im Jahr 1903 bekam Paul Burckhardt vom Lehrerseminar in Schiers das Angebot, in den dortigen Schuldienst einzutreten, das er aber ablehnte.

Von 1904 bis zu seiner Pensionierung im Jahr 1938 unterrichtete er Deutsch, Geschichte und Latein an der Töchterschule Basel (ab 1929 Mädchengymnasium), der er von 1927 bis 1938 als Rektor vorstand. Als im Zweiten Weltkrieg der damalige Rektor des Mädchengymnasiums regelmässig in die Schweizer Armee einrücken musste, übernahm Paul Burckhardt dessen Stellvertretung jeweils interimistisch.

Am 5. April 1907 heiratete er Anna Lüscher (1882–1953), Tochter des Bankiers Karl Lüscher, und hatte mit ihr sechs Kinder. Zu seinen Schwiegersöhnen zählen der Sprachwissenschafter Manfred Szadrowsky, der Geologe Peter Bearth sowie der Historiker Erich Gruner.

Neben seiner Lehrtätigkeit engagierte sich Paul Burckhardt wissenschaftlich als Historiker. Seine Schwerpunktthemen waren die Basler Geschichte der Neuzeit und die schweizerische Reformationsgeschichte. 1919 erhielt er aufgrund seiner Arbeiten zu Huldrych Zwingli von der theologischen Fakultät der Universität Zürich den Ehrendoktortitel. Sein 1942 veröffentlichtes Werk Geschichte der Stadt Basel. Von der Zeit der Reformation bis zur Gegenwart gilt als Standardwerk zur Basler Stadtgeschichte; es schliesst zeitlich an die monumentale, 4-bändige Geschichte der Stadt Basel (1907–1924) von Rudolf Wackernagel an, ist aber weniger ausführlich.

Weiter war Paul Burckhardt, inspiriert von Leonhard Ragaz (1902–1908 Pfarrer am Basler Münster), kirchlich engagiert und u. a. in der Vereinigung unabhängiger Kirchgenossen aktiv. 1918 wurde Paul Burckhardt von der Kirchgemeinde St. Leonhard der Evangelisch-Reformierten Kirche Basel-Stadt als Mitglied in den Kirchenvorstand und die Synode gewählt.

Die Historische und Antiquarische Gesellschaft zu Basel nahm Paul Burckhardt 1897 als ordentliches Mitglied auf. 1914 wurde er Mitglied der Allgemeinen Geschichtsforschenden Gesellschaft der Schweiz. Briefkontakt pflegte Paul Burckhardt u. a. zu Benedikt Hartmann, Eduard Thurneysen und Albert Barth. Paul Burckhardt war ein Kommilitone und Freund des Theologen Paul Wernle.

Paul Burckhardts Nachlass kam 1956 auf die Universitätsbibliothek Basel, zusammen mit dem Nachlass seines Vaters Theophil Burckhardt-Biedermann und anderer Familienmitglieder. Die Übergabe erfolgte durch Vermittlung des Schwiegersohns Erich Gruner. Von Max Burckhardt erhielt die Bibliothek 1991 zusätzlich einen weiteren Teil.

Werke (Auswahl)

 Die Politik der Stadt Basel im Bauernkrieg des Jahres 1525. Birkhäuser, Basel 1896 (Dissertation).
 Die Basler Täufer. Ein Beitrag zur schweizerischen Reformationsgeschichte. R. Reich, Basel 1898.
 Die Geschichte der Stadt Basel von der Trennung des Kantons bis zur neuen Bundesverfassung: 1833–1848, 3 Teile. Helbling & Lichtenhahn, Basel 1912–1914 (Neujahrsblätter der Gesellschaft zur Beförderung des Guten und Gemeinnützigen (GGG), Bände 90–92).
 Huldreich Zwingli. Eine Darstellung seiner Persönlichkeit und seines Lebenswerkes. Rascher, Zürich 1918.
 Basel zur Zeit des Schmalkaldischen Krieges. In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 38 (1939), S. 5–103 (Digitalisat).
 Geschichte der Stadt Basel. Von der Zeit der Reformation bis zur Gegenwart. Helbling & Lichtenhahn, Basel 1942 (2. Aufl.: Helbling und Lichtenhahn, Basel 1957).
 (Herausgeber) Johannes Gast: Das Tagebuch: Ein Beitrag zur schweizerischen Reformationsgeschichte. Schwabe, Basel 1945 (Basler Chroniken, Band 8).
 Basel in den ersten Jahren nach der Reformation. Helbling und Lichtenhahn, Basel 1946 (Neujahrsblatt der GGG, Band 124).

Literatur
 Zur Erinnerung an Paul Burckhardt-Lüscher, gew. Rektor des Mädchengymnasiums, geboren 9. Januar 1873, gestorben 6. Mai 1956. [Basel 1956].
 Max Burckhardt: Bibliographie der Veröffentlichungen von Dr. Paul Burckhardt, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 56, 1957, S. 137–148 (Digitalisat); 57, 1958, S. 192 (Digitalisat).
 Ernst Jenny: Paul Burckhardt, in: Basler Jahrbuch 1957, S. 112–117.
 Julia Gauss: Paul Burckhardt (1873–1956), in: Schweizerische Zeitschrift für Geschichte 6, 1956, S. 511f. (Digitalisat).
 Werner Kaegi: Worte der Erinnerung an Dr. Paul Burckhardt-Lüscher (1873-1956), gesprochen in der Sitzung vom 22. Oktober 1956, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 55, 1956, S. 5–7 (Digitalisat).
 Fritz Meier: Basler Heimatgeschichte. Heimatgeschichtliches Lesebuch von Basel. Lehrmittelverlag, Basel 1974 (5. Aufl.), S. 587f.

Weblinks

 Stroux-Seite zur Familie von Paul Burckhardt (abgerufen am 18. März 2017)

 Briefe an den bzw. vom Bruder Max Burckhardt (1874–1940): Universitätsbibliothek Basel, G IV 77, Universitätsbibliothek Basel, G IV 78

Einzelnachweise

Pädagoge (20. Jahrhundert)
Historiker
Ehrendoktor der Universität Zürich
Sachbuchautor
Schweizer
Person (Basel)
Geboren 1873
Gestorben 1956
Mann
Schulleiter (Schweiz)

Paul Burckhardt (Historiker)


أحمد بن عبد الله المروذي الشهير بالحاسب وقد أطلق عليه هذا اللقب من أجل مؤلفاته المبنية على الحسابات الفلكية وكان من أشهر الراصدين في ذلك الوقت في عهد الخليفة المأمون في بغداد كما أنه أول من أدخل طريقة تحديد الوقت أثناء النهار برصد ارتفاع الشمس عند الأفق وهي الطريقة التي تبناها من بعده علماء العرب في أعمالهم الفلكية.

مراجع

فلكيون عراقيون

المروذي


Umjetnička kolonija u Darmstadtu odnosi se kako na skupinu umjetnika jugendstila (secesija) koji su zajedno djelovali od 1899.-1914., ali i na zgrade u Mathildenhöheu, najvišem dijelu Darmstadta, u kojima su ti umjetnici živjeli i radili. Umjetnike su uglavnom financirali pokrovitelji i radili su zajedno s ostalim članovima grupe koji su imali usklađene umjetničke ukuse.

UNESCO je 2021. godine ovaj kompleks zgrada Mathildenhöhea u Darmstadtu upisao na popis mjesta svjetske baštine u Europi kao "svjedočanstvo rane modernoj arhitekturi, urbanističkom planiranju i dizajnu krajolika, na koji su na sve utjecali pokret za umjetnost i obrt (Arts and Crafts) i bečka secesija".

Povijest

Mathildenhöhe je uzvišenje na rubu centra grada Darmstadta i bio je vrt dvora velikog vojvode u 19. stoljeću. Preuređen je 1833. u stilu engleskog krajobraznog parka. Vrt je dobio ime po Mathildi von Wittelsbach (od Bavarske), supruzi velikog vojvode Ludwiga III. od Hessen-Darmstadta.

Osnivanje kolonije
Umjetničku koloniju osnovao je 1899. god. Ernest Ludwig, veliki vojvoda od Hessena. Njegov moto bio je: "  "(" Moja će hesejska zemlja procvjetatin, kao i umjetnost "), i očekivao je da će spoj umjetnosti i trgovine pružiti gospodarski razvoj njegovoj zemlji. Umjetnici su željeli biti predvodnici modernih i naprednih oblika gradnje i življenja. U tu je svrhu Ernst Ludwig okupio nekoliko umjetnika secesije u Darmstadtu: Petera Behrensa, Paula Bürcka, Rudolfa Bosselta, Hansa Christiansena, Ludwiga Habicha, Patriza Hubera  i Josepha Mariu Olbricha.

Razvoj
Kolonija je proširena tijekom uzastopnih međunarodnih izložbi 1901., 1904., 1908. i 1914. godine.
Darmstadtovi lokalni arhitekti nisu sudjelovali na prvoj izložbi u Mathildenhöheu. Tradicionalisti Alfred Messel, Georg Metzendorf, Heinrich Metzendorf i Friedrich Pützer ipak su mogli prikazati svoje koncepte na marginama umjetničke kolonije. Izložbeni teren bio je ograđen ogradom samo za vrijeme trajanja izložbe. Kuće umjetnika i arhitekata bile su odmah jedna do druge.

Novi umjetnici u Rosenhöheu
Grad Darmstadt osnovao je novu koloniju umjetnika 1960-ih. Sedam ateljea i rezidencija podignuto je između 1965. i 1967. prema planovima Rolfa Prangea, Rudolfa Kramera, Berta Seidela, Heriberta Hausmanna i Reinholda Kargela. Među stanovnicima ove kolonije bili su (ili jesu) autor Heinrich Schirmbeck, tekstopisac Karl Krolow, povjesničar umjetnosti Hans Maria Wingler i kipar Wilhelm Loth.

Građevine Mathildenhöhea
Zaštićeno područje sastoji se od dva sastavna dijela koje uključuje 23 elementa kao što su: Svadbeni toranj (1908.), Izložbena dvorana (1908.), Gaj platana (1833., 1904.-14.), ruska kapela sv. Marije Magdalene (1897.-'99.), bazen ljiljana, spomenik Gottfriedu Schwabu (1905.), Pergola i vrt (1914.), vrtni paviljon "Labuđi hram" (1914.), fontana Ernsta Ludwiga i 13 kuća i ateljea umjetnika koji su bili izgrađena za umjetničku koloniju u Darmstadtu i za međunarodne izložbe. Kasnije je dodana i skupina tri kuće, izgrađene za izložbu 1904. god.

Izvori

Vanjske poveznice

 Info Mathildenhöhe
 Schiedmayerov veliki klavir iz glazbene sobe House Behrens 1901

Secesija
Svjetska baština u Njemačkoj

Umjetnička kolonija u Darmstadtu


Hapkido je tradicionalna korejska borilačka vještina i Nacionalna borilačka umjetnost Južne Koreje, koju je utemeljio DoJuNim (Časni osnivač vještine) Ji, Han Jae. Hapkido doslovno preveden s korejskog znači: "hap" znači koordiniran ili skladan, "ki" znači unutarnja snaga ili energija, a "do" znači put ili način. Ukratko, hapkido znači "Put koordinirane snage". Hapkido koristi i kombinira poluge na zglobovima, pritiske na akupresurne točke, zahvate, gušenja, izmicanja, bacanja, bezbroj udaraca nogom i rukom kao tehnike za samoobranu. Vježbači hapkida često koriste protivnikovu silu napada i moć protiv njega. Hapkido koristi izravne i kružne pokrete. Kružno gibanje, ne-otporni pokreti, kontrola protivnika i bolni zahvati često su prepoznatljive vještine vježbača hapkida. Iako hapkido sadrži i tehnike napada i borbe, cilj u većini slučajeva je da se uđe u bliski kontakt, polugu ili bacanje kako tehniku onesposobljavanja protivnika.

Krovna ustanova hapkida u Hrvatskoj je Hrvatski hapkido savez.

Vanjske poveznice
Hrvatski hapkido savez

Borilačke vještine i športovi
Koreja

Hapkido


L'ancienne maison Bayard est un immeuble classé du  situé dans la ville de Verviers en Belgique (province de Liège).

Localisation
Cette maison est située à Verviers, au pied de la chaussée de Heusy, aux 16/18.

Historique
La demeure a été vraisemblablement construite pendant la seconde moitié du . L'année de construction n'est pas connue mais elle doit se situer entre 1743 et 1775 : d'une part, une gravure de Remacle Le Loup publiée en 1743 dans sa Vue et perspective de la ville de Vervier prise au midy représente le bâtiment antérieur à la maison Bayard actuelle et, d'autre part, l'immeuble a été le premier siège de la Société du cabinet littéraire, fondée en 1775 qui pourrait aussi être l'année de construction. L'immeuble a fait l'objet d'une restauration au début des années 2000 grâce au fonds du logement des familles nombreuses de Wallonie.

Description
La façade possède sept travées, trois niveaux (deux étages) et deux portes d'entrée juxtaposées aux troisième et quatrième travées. Le soubassement est réalisé en pierres calcaires équarries et le reste de la façade est élevé en briques enduites avec encadrements en pierre calcaire. Toutes les baies sont surmontées de linteaux avec clés de voûte passantes. Les baies sont de hauteur décroissante suivant le niveau. La double porte d'entrée de style Louis XVI avec baies d'imposte en anse de panier, à clé de voûte sculptée en console est entièrement réalisée en pierre calcaire.

La façade arrière est aussi percée par plusieurs baies similaires à la façade avant. Le pignon nord-est qui était presque aveugle, a été percé de baies récentes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Maison Moulan

Patrimoine du XVIIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Bayard
Bâtiment à Verviers

Maison Bayard


O bază Schiff este un compus organic cu formula structurală generală R2C=NR' (R' ≠ H). De aceea, bazele Schiff pot fi considerate ca fiind o subclasă de imine, putând fi cetimine sau aldimine, depinzând de structura lor. Termenul este de obicei (conform IUPAC) sinonim cu termenul de azometină, care face referire directă la aldiminele secundare (adică R-CH=NR', unde R' ≠ H).

Obținere
Bazele Schiff se pot obține pe aceeași cale ca iminele, în urma unei reacții de substituție nucleofilă ce are loc între o amină alifatică sau aromatică și un compus carbonilic (de tipul aldehidă sau cetonă). Mecanismul reacției este de substituție prin adiție nucleofilă urmată de eliminare de apă (reacție de deshidratare), iar adiția se face prin intermediul unui hemiaminal.

Proprietăți

Vezi și
 Imină

Referințe

Imine
Grupe funcționale

Bază Schiff


Guido Pozzo (Trieste, 26 de dezembro de 1951) é um arcebispo da Cúria da Igreja Católica Romana.

Biografia
Nasceu em Trieste, capital provincial e bispado, em .

Formação e ministério sacerdotal
Depois de ter frequentado o liceu clássico "Petrarca" em Trieste, em 1970 ingressou como aluno no Almo Collegio Capranica; ele completou seus estudos na Pontifícia Universidade Gregoriana, obtendo um bacharelado em filosofia, uma licenciatura em teologia dogmática e um doutorado em teologia.

Em  foi ordenado sacerdote na catedral de Trieste pelo arcebispo Pietro Cocolin.

Após a ordenação, colabora com a paróquia da cidade de Santa Teresa di Gesù Bambino e é professor no seminário episcopal.

Em  começou seu serviço como funcionário da Congregação para a Doutrina da Fé; ao mesmo tempo, é professor na Pontifícia Universidade Lateranense. Em 2003 foi nomeado secretário adjunto da Comissão Teológica Internacional.

Em  recebeu o título honorário de prelado honorário de Sua Santidade do Papa João Paulo II.

Em , o Papa Bento XVI o nomeou secretário da Pontifícia Comissão Ecclesia Dei; sucede a Mario Marini, falecido em 24 de maio anterior.

Ministério episcopal
Em , o Papa Bento XVI o nomeia arcebispo titular de Bagnoregio e esmola de Sua Santidade; ele sucede Félix del Blanco Prieto, que renunciou depois de ter atingido o limite de idade. No dia 17 de novembro seguinte recebeu a ordenação episcopal, na basílica de San Lorenzo in Damaso, em Roma, do cardeal Tarcisio Bertone, secretário de Estado da Santa Sé, co-consagrando os arcebispos Gerhard Ludwig Müller (mais tarde cardeal), prefeito de a Congregação para a Doutrina da Fé e Giampaolo Crepaldi, bispo de Trieste.

Em 30 de abril de 2013 foi nomeado consultor da Congregação para a Doutrina da Fé.

Em 3 de agosto do mesmo ano, o Papa Francisco novamente o nomeou secretário da Pontifícia Comissão "Ecclesia Dei"; ele deixou o cargo de esmola de Sua Santidade para o arcebispo Konrad Krajewski.

Em 17 de janeiro de 2019, o Papa Francisco suprime a Pontifícia Comissão "Ecclesia Dei"  e o nomeia superintendente da economia da Pontifícia Capela Sistina de Música.

Ver também

Naturais de Trieste
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Professores da Pontifícia Universidade Lateranense
Bispos católicos da Itália

Guido Pozzo


The A487, officially the Fishguard to Bangor Trunk Road, is a trunk road in Wales that follows the coast from Haverfordwest, Pembrokeshire, in the south, to Bangor, Gwynedd, in the north.

Route
The road starts at a junction with the A40 in Haverfordwest and travels northwest to St David's to switch northeast through Fishguard, Cardigan, Aberaeron, Aberystwyth, Machynlleth and Corris.

Through the town of Fishguard, the road width in places is a very narrow single lane, leading to many traffic issues, especially with heavy goods vehicles (HGVs). From 2010, articulated HGVs were diverted from the section between Cardigan and Fishguard because of this, and routed instead via the A478 road to Penblewin, then the A40 to Fishguard via Haverfordwest. However, there were still problems to some extent.

The road continues to Dolgellau multiplexing with the A470 north of the Cross Foxes inn. After Dolgellau, the road continues to multiplex with the A470, re-emerging just north of Trawsfynydd then passing through Penrhyndeudraeth and Porthmadog. The road terminates where it meets the Menai Suspension Bridge near Bangor.

History
The section of road in the Dulas valley between the River Dyfi near Machynlleth and Corris was built in the 1840s at the instigation of the local slate quarry owners to replace the old turnpike road on the opposite side of the valley. It may have utilised part of the formation of the Roman Sarn Helen. From 1859, the narrow-gauge Corris Railway followed the same route.

The site of Dolgellau railway station, along with approximately  of trackbed of the Ruabon–Barmouth line, was used to construct the Dolgellau bypass in the late 1970s.

In 1989–90, Cardigan was bypassed south of the town with a new Priory Bridge over the River Teifi and a short 3-lane section between the bridge and the junction with the A478.

A bypass was opened in 1994 avoiding Y Felinheli on the section between Caernarfon and Bangor.

Between Penrhyndeudraeth and Porthmadog, the road passed over a mile-long embankment, known as The Cob.  Until 2003, drivers had to pay a charge to cross The Cob. In 2008 the Welsh Assembly Government published plans for the Porthmadog, Minffordd and Tremadog bypass, which would reduce the amount of through traffic in the town. Work started on the project in 2010, the route of which passes under the Ffestiniog Railway, and then crosses over the Welsh Highland Railway. The original route over The Cob was renumbered as the A4971. The Porthmadog bypass was officially opened on 17 October 2011.

The section between Porthmadog and Llanwnda has been improved. The new section bypasses Llanllyfni and Penygroes, in parts utilizing the old trackbed of the Caernarfon to Afon Wen railway line. In April 2007, the  new section had to be resurfaced in its entirety after it became apparent that the wrong type of stone had been used for the surface tarmac.

A bat bridge was built over the Groeslon bypass in 2010 to guide lesser horseshoe bats across the road.

The preferred route for the £100m Caernarfon-Bontnewydd bypass had been announced; Caernarfon from the northern end of the Pen-y-groes bypass to the western end of the Y Felinheli bypass. This bypass was under construction in 2021 and opened 19 February 2022.

In 2018, Pembrokeshire County Council proposed to build a bypass to the east of Newgale which would replace the road section which was flooded during the 2013–14 United Kingdom winter floods.

See also
Trunk roads in Wales
Pont ar Dyfi

References

External links

Roads in Ceredigion
Roads in Pembrokeshire
Roads in Gwynedd

A487 road


Baying usa na mananap sa ordo Mantodea ngan may'ada maabot 2,400 na specie ngan 430 na genera nga 15 na pamilya ngan mahihiagian sa bug'os na kalibutan labi na san temperate ngan tropikal na habitat. Kadam'an na specie myembro san pamilya Mantidae.

An Mantodea in uska ordo han Insecta. An Mantodea in nahilalakip ha classis nga Insecta, punoan nga Arthropoda, ngan regnum nga Animalia. An ordo nga Mantodea in naglalakip hin 2403 ka mga species, sumala ha Catalogue of Life.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas
 Mantodea

Mantodea
mananap

Baying


Boduroğlu, Karabük ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 60 km, Ovacık ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ovacık (Karabük) belde ve köyleri

Boduroğlu, Ovacık


Capriccio er navnet på flere ting:
 Capriccio (opera) – opera af Richard Strauss
 Capriccio (film fra 1968) – dansk musikfilm fra 1968
 Kaprice – en kompositionsform i musik
 Capriccio (maleri) – en genre i landsskabmaleri

Capriccio


U širokom svijetu je drugi solo album hrvatskog pjevača Darka Rundeka. Album sadrži 15 pjesama od kojih su hitovi Otok, Hiawatha, Ay Carmela itd. Izdan je 2000. godine u izdanju Jabukatona.

O albumu
Sniman je od svibnja do listopada 1999. godine u Zaprešiću, Bedekovčini, Dvoru i Parizu. Pjesma Hiawatha nastala je prije raspada grupe Haustor, čiji je frontmen bio Rundek. Originalna snimka pjesme Hiawatha pojavila se se na albumu Dovitljivi mali čudaci koji je objavljen tek 2017. godine.

Album je pratio i spot za pjesmu Otok.

Obrade
Otok – Island in the Sun (Harry Belafonte)

Izvori

Hrvatski glazbeni albumi
Albumi iz 2000.

U širokom svijetu


Lenormand karte, igrače karte za gatanje prozvane prema znamenitoj francuskoj gatari Marie Anne Lenormand (1772.-1843.). Predstavljaju najpopularnije karte za proricanje sudbine nakon tarot karata. Danas se gotovo bez iznimke koristi manji špil koji se sastoji od trideset i šest karata, koji je nastao početkom 19. stoljeća. Veliki špil je koristila sama Madam Lenormand i taj se sastoji od pedeset i četiri karte, a stvoren je prema uzoru na tarot karte poznatog francuskog okultiste Etteille (1738.-1791.).

Prve karte nazvane njenim imenom počele su se proizvoditi svega nekoliko godine nakon smrti Madam Lenormand, točnije 1845. godine. Tada je izdan špil od 54 karte za gatanje uz pet knjiga koje su se bavile temama astrologije, hiromantije i drugih oblika gatanja. Godine 1850. tiskan je manji špil, Petite Lenormand, koji se sastojao od 36 karata i taj je špil češći u zemljama njemačkog govornog područja.

Trideset i šest karata manjeg špila karata

Postavljanje karata

Postoje dva najpoznatija načina postavljanja Lenormand karata kako bi se gatala sudbina čitanjem iz njih. Prvi postupak je slaganje redova. Potrebno je prvo promiješati karte i zatražiti od postavljača pitanja da ih prereže. Karte je potom potrebno postaviti s otvorenim licem u četiri reda po devet karata. Međutim, zadnje četiri izvučene karte treba staviti u peti red slijeva na desno, na način da prva od četiri karte počinje ispod treće karte u četvrtom redu. Osobna karta zavisi od spola postavljača pitanja. Ako se radi o ženi, onda je to karta pod brojem 29, a ako je postavljač pitanja muškarac, onda je to karta pod brojem 28.

Početno pitanje je potrebno sročiti s velikim oprezom i preciznošću. Kod odgovaranja na pitanje, nikada se ne smije odgovarat na pojedinačnu kartu, već se kod pretkazanja moraju uzeti u obzir sve karte koje su u odnosu s određenom kartom. U pojedinim slučajevima okolne karte mogu u potpunosti izmijeniti temeljno značenje središnje karte na koju je usmjerena pažnja prilikom davanja odgovora.

Drugi način gatanja predviđa postavljanje sedam karata u liniji na način da postavljač pitanja mora prvo izabrati dvije karte od kojih će prva predstavljati situaciju na koju se traži odgovor, a druga cilj  odnosno rješenje problema na koji se traži odgovor. Nakon toga, postavljač pitanja mora izvući pet karata koje mogu voditi od situacije do cilja.

Vidi još

 Kartomancija

Bilješke

Vanjske poveznice

 Vodič za početnike za Lenormand karte - littleredtarot.com

Proricanje

Lenormand karte


Onthophagus turbatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Walker em 1858.

Referências

Ligações externas

turbatus
Coleópteros descritos em 1858

Onthophagus turbatus


Scinaia, rod crvenih algi iz porodice Scinaiaceae iz subtitalnih i intertidalnih zona troposkih i umjerenih mora

Postoji 45 priznatih vrsta, tipična je Scinaia forcellata Bivona-Bernardi, 1822, sinonim za S. furcellata (Turner) J.Agardh.

Vrste

 Scinaia aborealis Huisman
 Scinaia acuta M.J.Wynne
 Scinaia bengalica Børgesen
 Scinaia berggrenii (Levring) Huisman
 Scinaia boergesenii C.K.Tseng
 Scinaia brasiliensis (A.B.Joly & Cordeiro-Marino) Huisman
 Scinaia canaliculata Feldmann
 Scinaia capensis (Setchell) Huisman
 Scinaia caribaea (W.R.Taylor) Huisman
 Scinaia carnosa (Kützing) J.Agardh
 Scinaia chinensis (C.K.Tseng) Huisman
 Scinaia complanata (Collins) A.D.Cotton
 Scinaia confusa (Setchell) Huisman
 Scinaia fascicularis (Børgesen) Huisman
 Scinaia firma Levring
 Scinaia flabellata M.Kajimura
 Scinaia furcata Zablackis
 Scinaia furcellata (Turner) J.Agardh
 Scinaia halliae (Setchell) Huisman
 Scinaia hatei Børgesen
 Scinaia hormoides Setchell
 Scinaia howensis J.M.Huisman
 Scinaia huismanii Vroom & I.A.Abbott
 Scinaia incrassata Eiseman
 Scinaia interrupta (A.P.de Candolle) M.J.Wynne
 Scinaia japonica Setchell
 Scinaia johnstoniae Setchell
 Scinaia latifrons M.Howe
 Scinaia moniliformis J.Agardh
 Scinaia moretonensis Levring
 Scinaia okamurae (Setchell) Huisman
 Scinaia okiensis Kajimura
 Scinaia pacifica Setchell
 Scinaia proliferata Huisman
 Scinaia pseudojaponica Yamada & Tanaka
 Scinaia pseudomoniliformis Kajimura
 Scinaia saifullahii Afaq-Husain & M.Shameel
 Scinaia salicornioides (Kützing) J.Agardh
 Scinaia santa-luciana Funk
 Scinaia setchellii W.R.Taylor
 Scinaia shameelii Afaq-Husain
 Scinaia snyderae (Setchell) Huisman
 Scinaia tsinglanensis C.K.Tseng
 Scinaia undulata (Montagne) Huisman
 Scinaia verae (Dickinson) Huisman

Izvori

Scinaiaceae

Scinaia


Hüseyin Akbaş (1933, Çevreli, Almus, Tokat - 1989, Tokat), Türk millî güreşçi. 1954, 1957 ve 1959 Dünya Güreş Şampiyonalarında altın madalya kazanmıştır.

Başarıları
 1960 yılı Burgaz'da Serbest stil 57 kg da Balkan 1. oldu.
 1954 yılı Tokyo, Japonya'da Serbest stil 52 kg da Dünya 1.
 1955 yılı Karsruhe F. Almanya'da Greko-romen stil 52 kg da Dünya 3.
 1957 yılı İstanbul'da Serbest stil 57 kg da Dünya 1.
 1959 yılı Tahran, İran'da Serbest stil 57 kg da Dünya 1.
 1962 yılı Toledo, ABD'de Serbest stil 57 kg da Dünya 1.
 1961 yılı Yokohama, Japonya'da Serbest stil 57 kg da Dünya 3.
 1965 yılı Manchester, İngiltere'dde Serbest stil 57 kg da Dünya 4.
 1956 yılı Melbourne Olimpiyatlarında Serbest stil 52 kg da 3.
 1964 yılı Tokyo Olimpiyatlarında Serbest stil 57 kg da 2.

1933 doğumlular
1989 yılında ölenler
Türk erkek güreşçiler
Gümüş Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Bronz Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Resim aranan sporcular
1956 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1964 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
Türk Olimpiyat güreşçileri
Almus doğumlular
Gümüş Olimpiyat madalyalı güreşçiler
Bronz Olimpiyat madalyalı güreşçiler
Dünya Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Dünya güreş şampiyonları

Hüseyin Akbaş


Riječko-pulska nogometna zona (također i kao Nogometna zona Rijeka – Pula) je bila jedna od zona Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1969./70.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Rovinj".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Druga savezna liga Jugoslavije u nogometu 1969./70.
 Dalmatinska nogometna zona 1969./70.
 Slavonska nogometna zona 1969./70.
 Zagrebačka nogometna zona 1969./70.
 Podsavezna nogometna liga Rijeka – Prvi razred 1969./70.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Sportske novosti", 1970. godina
 Obrad Maleš i dr.: Nogometni klub "Opatija", Opatija : 1911-1981., Opatija, 1981., UDK: 796.332::061.2](497.5 Opatija)"1911/1981"(082), str. 78-79
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 88-90
 Marijan Milevoj: Četrdeset zelenih proljeća : NK Rudar - Labin, Labin, 1986., UDK: 796.332(497.13 Labin)"1945/1985"(067.5), str. 93-94
 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 85-87, 217-218

1969-70
Riječko-pulska
1969-70 Riječko-pulska

Riječko-pulska nogometna zona 1969./70.


was a town located in Ika District, Shiga Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 10,411 and a population density of 368.27 persons per km2. The total area was 28.27 km2.

On January 1, 2010, Takatsuki, along with the towns of Kohoku and Torahime (both from Higashiazai District), and the towns of Kinomoto, Nishiazai, and Yogo (all from Ika District), was merged into the expanded city of Nagahama.
Higashiazai District and Ika District were both dissolved as a result of this merger.

References

Dissolved municipalities of Shiga Prefecture
Nagahama, Shiga

Takatsuki, Shiga


Sri Lanka-gråtoko () er en næsehornsfugl, der lever på Sri Lanka.

Kilder
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Gråtoko
Næsehornsfugle

Sri Lanka-gråtoko


ලුතිනන් ජෙනරාල් අති උතුම් ශ්‍රීමත් තෝමස් මේට්ලන්ඩ්  (10 මාර්තු 1760 – 17 ජනවාරි 1824) යනු බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවෙක් සහ යටත්විජිත ආණ්ඩුකාරවරයෙක් විය.

ලංකාවේ ආණ්ඩුකාරවරයා
1805 සිට 1811 දක්වා ලංකාවෙහි (ශ්‍රී ලංකාවෙහි) ආණ්ඩුකාරවරයා ලෙසින් මේට්ලන්ඩ් සේවය කලේය.

ලංකාවේදී ආදර කථාව

ලංකාවෙහිදී, "ගල්කිස්සෙහි" ස්ථානයක් වෙත මේට්ලන්ඩ්ගේ සිත ඇදී ගොස් ඔහුගේ මන්දිරය එහි තැනීමට තීරණය කලේය.

ශ්‍රීමත් තෝමස් මේට්ලන්ඩ් (බ්‍රිතාන්‍ය යුධහමුදා නිලධාරියා)


All Together Now est un film américain réalisé par Brett Haley, sorti en 2020.

Synopsis
Amber Appleton espère entrer à l'université Carnegie-Mellon mais doit composer avec son travail lui permettant d'aider financièrement sa mère qui est dans une mauvaise passe.

Fiche technique
 Titre : All Together Now
 Réalisation : Brett Haley
 Scénario : Brett Haley, Marc Basch et Matthew Quick d'après son roman Sorta Like a Rock Star
 Musique : Keegan DeWitt
 Photographie : Rob Givens
 Montage : Mollie Goldstein
 Production : Marty Bowen, Ellen Goldsmith-Vein, Isaac Klausner et Lee Stollman
 Société de production : Gotham Group, Temple Hill Entertainment et Thunderhead Pictures
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 92 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Auli'i Cravalho : Amber Appleton
 Rhenzy Feliz : Ty
 Justina Machado : Becky
 Judy Reyes : Donna
 Anthony Jacques : Ricky
 Gerald Isaac Waters : Chad
 Taylor Richardson : Jordan
 Fred Armisen : M. Franks
 Carol Burnett : Joan
 C. S. Lee : Chee
 Maria Park : Jong Soo
 Eun-Chung Martha Han : Yumi
 Jerzy Gwiazdowski : Lloyd
 Max Gail : M. Linder
 Tierra Valentine : Dr. Maddox
 Roxanne Stathos : Leah

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 64 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2020
Film dramatique américain
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Film distribué par Netflix

All Together Now (film, 2020)


Hans Schmidt (eigentlich Paul Hans Karl Constantin Schmidt, * 31. August 1882 in Düsseldorf; † 1. März 1975 in Wabern bei Bern) war ein deutscher Bakteriologe und Immunologe.

Leben
Schmidts Eltern waren der Importkaufmann Ernst Schmidt (1831–1891) und Paula Schmidt, geborene Schlieper (* 1853). Hans Schmidt hatte fünf Geschwister. Nach dem Abitur in Düsseldorf 1903 studierte er Mathematik, Naturwissenschaften und Medizin in Genf, Bonn und Freiburg im Breisgau. Er legte das medizinische Staatsexamen 1909 ab und wurde 1910 bei Walther Straub mit einer Arbeit über die Physiologie der Phosphoröle zum Dr. med. promoviert. Als Medizinalassistent arbeitete Schmidt in der Pathologie des städtischen Krankenhauses in Karlsruhe und anschließend ein Jahr lang als Schiffsarzt. Ab 1912 beschäftigte er sich mit Bakteriologie und Serologie am Lister Institute of Preventive Medicine in London, wo er auch die britische Approbation erwarb. Ab 1914 arbeitete er am German Hospital in London. Nach kurzzeitiger Internierung verließ Schmidt 1917 England und kam an das bakteriologische Institut der Städtischen Krankenanstalten Düsseldorf (heute Universitätsklinikum Düsseldorf). 1919 wurde er Assistenzarzt bei Hans Much am bakteriologisch-serologischen Institut der Klinik Hamburg-Eppendorf (heute Universitätsklinikum Hamburg-Eppendorf). 1922 habilitierte sich Schmidt für das Fach Hygiene. 1923 ging er als wissenschaftlicher Leiter für die Herstellung von Seren und Impfstoffe an die Behringwerke in Marburg, wo er zwischen 1928 und 1952 das dortige Forschungsinstitut für Experimentelle Therapie leitete. Der spätere Leiter des Behring-Instituts für Fleckfieberforschung im deutsch besetzten Lemberg Richard Haas arbeitete 1937/38 für Schmidt. Von 1952 bis 1967 war Schmidt Mitglied des Aufsichtsrats der Behringwerke. 1928 wurde Schmidt an die Universität Marburg umhabilitiert. Ab 1929 war er außerplanmäßiger Professor in Marburg und hielt Vorlesungen über die Grundlagen der Hygiene und der Serumtherapie. 1941 wurde er Honorarprofessor.

Zur Zeit des Nationalsozialismus war er Förderndes Mitglied der SS und gehörte dem NS-Lehrerbund und dem NSKK an. Im Zweiten Weltkrieg war Schmidt beratender Hygieniker des Heeres-Sanitätsinspekteur.

Nach dem Krieg konnte Schmidt als Dozent weiterbeschäftigt werden, da ihm bescheinigt wurde, das NS-Regime abgelehnt zu haben. Er übernahm zunächst vertretungsweise die Leitung des Hygienischen Instituts, bevor er 1949 zum ordentlichen Professor ernannt wurde. 1950  emeritiert, führte er das Institut kommissarisch noch ein Jahr weiter.

1912 heiratete Schmidt Ilse Schleicher (* 1887). Das Paar hatte zwei Töchter.

Wirken
Schmidts Arbeiten über die theoretischen Grundlagen der Immunologie und die praktischen Fragen der Präventivmedizin waren seinerzeit wegweisend für die immunologische Forschung. Seine experimentellen Arbeiten verbesserten die aktive Immunisierung (Schutzimpfung) und die Therapie von Infektionskrankheiten mit Heilseren. Schmidt entwickelte den von Emil von Behring 1913 eingeführten Impfstoff gegen Diphtherie weiter, verbesserte Therapie und Prophylaxe des Tetanus und die Schutzimpfung mit kombinierten Impfstoffen.

Schmidt beschäftigte sich über Jahrzehnte mit der Pathogenese und der Immunität bei Infektionskrankheiten und dem Verhältnis von Immunität und Allergie, mit Anaphylaxie und Serumkrankheit. Seine Bücher zur Serologie, spezifischen Therapie und Prophylaxe galten seinerzeit als Standardwerke. Schmidt war Herausgeber von Fortschritte der Immunitätsforschung und von 1957 bis 1975 Mitherausgeber der Zeitschrift für Immunitätsforschung.

Schriften
 Immunität, Serumtherapie u. Schutzimpfung bei Diphtherie. In: W. Kolle, R. Krauss u. Paul Uhlenhuth (Hg.): Handbuch der pathogenen Mikroorganismen. 1928 (mit Erich Wernicke)
 Die Praxis der Auswertung von Toxinen und Antitoxinen. 1931
 Grundsätzliches über die Pathogenese und Immunität bei Infektionskrankheiten. In: M. Gundel (Hg.): Die ansteckenden Krankheiten. 1935, 2. Auflage 1942
 Die Grundlagen der spezifischen Therapie und Prophylaxe bakterieller Infektionskrankheiten. 1940
 Fortschritte der Serologie. 1933, 2. Auflage 1955
 Pathogenese, Therapie und Prophylaxe des Tetanus. 1952

Auszeichnungen
 1941: Mitglied der  Königlichen Physiographischen Gesellschaft in Lund
 1942: Mitglied der  Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina
 1943: Mitglied der Königlichen Medizinischen Gesellschaft, Barcelona
 1948: Emil-von-Behring-Preis
 1953: Ehrenmitglied der Deutschen Gesellschaft für Hygiene und Mikrobiologie
 1957: Ehrenmitglied der Medizinischen Gesellschaft Marburg/Lahn
 1960: Aronson-Preis des Robert Koch-Instituts, Berlin
 1962: Ehrendoktor der Philipps-Universität Marburg
 1963: Ehrenmitglied der Schweizerischen Gesellschaft für Mikrobiologie
 1965: Ehrenmitglied der Deutschen Gesellschaft für Allergie- und Immunitätsforschung
 1967: Goethe-Plakette des Landes Hessen
 1973: Ehrenmitglied der  Deutschen Gesellschaft für Immunologie

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Bakteriologe
Immunologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Philipps-Universität Marburg)
Förderndes Mitglied der SS
NSKK-Mitglied
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
Mitglied der Königlichen Physiographischen Gesellschaft in Lund
Ehrendoktor der Philipps-Universität Marburg
Ehrenmitglied einer wissenschaftlichen Organisation
Geboren 1882
Gestorben 1975
Deutscher
Mann

Hans Schmidt (Mediziner)


Célyne Fortin, née le 30 août 1943 à La Sarre en Abitibi, est une poète et artiste visuelle québécoise, cofondatrice des Éditions du Noroît à Montréal.

Biographie
Née le 30 août 1943 à La Sarre en Abitibi, Célyne Fortin est une poète et artiste visuelle québécoise. De 1971 à 1991, elle codirige les Éditions du Noroît aux côtés de René Bonenfant. En 2003, elle devient directrice de la collection « Le dire » aux Éditions Les Heures bleues.

En plus de publier de nombreux livres d'artistes, elle fait paraître plusieurs titres en poésie dont Femme fragmentée (Éditions du Noroît, 1982), D'elle en elles (Éditions du Noroît, 1989), Commandements, litanies et autres imprécations (Les Heures bleues, 2003) Un ciel laiteux (Éditions du Noroît, 2008), Femme infrangible : poèmes, 1982-2008 (Éditions du Noroît, 2012), Une autre fois le soleil (Éditions du Noroît, 2015) ainsi que Ici et au-delà (Les Heures bleues, 2016).

Célyne Fortin est aussi l'auteure d'un recueil de nouvelles qui s'intitule Jours d'été (Éditions de la Pleine lune, 1998). En littérature jeunesse, Fortin fait notamment paraître Le printemps de Filou et Filaine raconté par Tachenoire et Pattenlaire (Les Heures bleues, 2011) ainsi que Alex et Mauve : le lièvre (Les Heures bleues, 2013).

Elle signe plusieurs textes et dessins dans des revues littéraire au Québec, en France et en Allemagne (Estuaire, Possible, ZYZ, Le Sabord, Arcade, Osiris, RegArt, Poésie Europe) en plus de participer à plusieurs événements artistiques tant au Québec qu'à l'international.

Fortin est Récipiendaire du Prix littéraire des professeurs de français dans la catégorie Poésie (pour Wabakin ou Quatre fenêtres sur la neige).

Elle est membre de l'Union des écrivaines et des écrivains québécois.

Œuvres

Poésie

 Femme fragmentée, avec vingt-quatre dessins de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1982, 117 p.
L'Ombre des cibles (histoire des mots), avec quatre dessins de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1984, 77 p.
Au cœur de l'instant, avec douze dessins de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1986, 165 p.
D'elle en elles, avec trois dessins de Dominique Blain, Montréal, Éditions du Noroît, 1989, 115 p.
Les intrusions de l'oeil, suivi d'un Petit traité de beauté, Montréal, Éditions du Noroît, 1993, 85 p.
Chanterelles, Outremont, Lanctôt, 2000, 87 p.
Commandements, litanies et autres imprécations, Montréal, Les Heures bleues, 2003, 119 p.
Un ciel laiteux, avec deux encres de Yechel Gagnon, Montréal, Éditions du Noroît, 2008, 71 p.
Femme infrangible : poèmes, 1982-2008, choix et présentation de Jean Chapdelaine Gagnon, Montréal, Éditions du Noroît, 2012, 166 p.
Wabakin ou Quatre fenêtres sur la neige, Montréal, Les Heures bleues, 2013, 85 p.
Une autre fois le soleil, avec six collages de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 2015, 80 p.
Ici et au-delà, Montréal, Les Heures bleues, 2016, 89 p.

Nouvelles

 Jours d'été, Lachine, Éditions de la Pleine lune, 1998, 132 p.

Livres d'artiste

 La Mine noire, Montréal, Célyne Fortin, 1980, 1 portfolio.
L'Envers de la marche, avec sept dessins au pastel de l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1982, 11 p.
Le livre des momies, Montréal, Célyne Fortin, 1983, 1 emboîtage.
Secrète adhésion, Montréal, Éditions du Noroît, 1987, 10 p.
Une tête, linogravures, dessins et collages, conçus, réalisés et complétés par l'auteure, Montréal, Éditions du Noroît, 1989, 1 portefeuille.
Mémoires océanes, avec une suite poétique d'Annie Molin Vasseur et des photographies de Maude Bonenfant, Saint-Lambert, Bonfort, 1998, 1 portfolio.
Île est un mot magique, avec des dessins de Jacqueline Thiaudière, Montréal, Silence, 2000, 19 p.
La Salade, Longeuil, Bonfort, 2002, 31 p.

Littérature jeunesse

Le Printemps de Filou et Filaine raconté par Tachenoire et Pattenlaire, textes de Célyne Fortin avec les illustrations de Marie-Claude Demers, Montréal, Les Heures bleues, 2011, n.p.
Alex et Mauve : le lièvre, textes de Célyne Fortin avec les illustrations de Marion Arbona, Montréal, Les Heures bleues, 2013, n.p.
La Tortue : Alex et Mauve, avec des illustrations, Marion Arbona, Montréal, Les Heures bleues, 2019, n.p.

Prix et honneurs

 2014 - Récipiendaire : Prix littéraire des professeurs de français dans la catégorie Poésie (pour Wabakin ou Quatre fenêtres sur la neige)

Notes et références

Femme de lettres québécoise
Poétesse québécoise
Artiste québécois
Naissance en août 1943
Naissance en Abitibi-Témiscamingue
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois
Éditrice québécoise

Célyne Fortin


IAR 330 je dvomotorni višenamjenski helikopter odnosno rumunjska licencna kopija francuskog izvornika Aérospatiale Puma. Dosad je proizvedeno oko 160 helikoptera od čega je njih 24 nadograđeno na standard IAR 330L SOCAT u suradnji s izraelskom tvrtkom Elbit Systems.

Dizajn i razvoj
Rumunjska je unatoč članstvu u Varšavskom paktu i Savjetu za uzajamnu ekonomsku pomoć nastojala u određenoj mjeri biti neovisna od Sovjetskog Saveza. Tako se zemlja umjesto kupnje sovjetskih letjelica odlučila na kupnju licence francuskog helikoptera Aérospatiale Puma i to 30. srpnja 1974. Prvi proizvedeni helikopter (pod oznakom IAR 330H) poletio je 22. listopada 1975. IAR 330 je višenamjenski helikopter te osim kao transportni može poslužiti i kao jurišni ili mornarički helikopter te gunship (naoružan teškim topovima). Sama gunship inačica (330L SOCAT) ima montirani 20 mm top, dvije strojnice kalibra 7,62 na bokovima, po dva protutenkovska X-5 projektila te četiri 57/70 mm nenavođene rakete (prema Nato standardu). Kao opcija, helikopter može biti naoružan zrak-zrak raketama.

Helikopter pokreću dva Turboméca Turmo IV-CA motora od čega je svaki snage 1.160 kW (također se licencno proizvode u Rumunjskoj). Ako zakaže jedan ili oba motora, golemi rotor s četiri lopatice može se pokretati preostalom snagom koja je ostala u turbini ili autorotacijom. Gorivo je pohranjeno u četiri glavna spremnika te jedan pomoćni spremnik smješten ispod teretnog odjela. Kočioni sustav uključuje hidraulične diferencijalne disk kočnice te parkirnu kočnicu s ručicom.
Osim za potrebe domaće vojske koja je bila primarni korisnik, helikopteri su izvoženi i u Pakistan, Obalu Bjelokosti, UAE te druge zemlje.

Inačice

IAR 330H: prvotna inačica koja je poletjela krajem listopada 1975.
IAR 330L: modernizirana inačica prethodnog modela.
IAR 330L SOCAT: nadograđena inačica opremljena novim modelom avionike i sustavom naoružanja. Taj program su tijekom 1990-ih pokrenule rumunjske zračne snage s ciljem modernizacije IAR 330L. Kao kooperant odabrana je izraelska tvrtka Elbit Systems koja je svojim vojnim elektroničkim sustavima modernizirala 24 helikoptera. Prvi takav modernizirani helikopter poletio je u svibnju 1998.
IAR 330M Nato: nadograđena transportna inačica koja se osim vojnog transporta može koristiti i za potrebe potrage i spašavanja te medicinskog transporta. Helikopteri su opremeljeni SOCAT avionikom te komunikacijskim sustavom koji je NATO kompatibilan.
IAR 330 NAVAL: modernizirana inačica modela IAR 330L odnosno mornarička inačica čiji je razvoj započeo 2005. a predstavljen je u siječnju 2007.
IAR 330SM: izvozni model namijenjen UAE-u.
IAR 330VIP: VIP konfiguracija s luksuznim sjedalima, LED rasvjetom i sustavom za zabavu.

Korisnici
: preko stotinu helikoptera je proizvedeno za potrebe rumunjskih zračnih snaga i ratne mornarice. Kopnena jurišna inačica je naoružana protutenkovskim Spike-ER projektilima dok su mornarički modeli stacionirani na fregatama.

: u službi libanonskih zračnih snaga su helikopteri iz serije IAR 330SM koji su nekad bili u službi ratnog zrakoplovstva UAE-a.
: četiri 330L je isporučeno 2003.
: pakistanska vojska. Prva četiri modela 330L su dostavljeni u svibnju 1983.

: u službi je 35 helikoptera 330SM.

Galerija

{{Infookvir teh. karakteristike zrakoplova
 |izvori             =

 |inačica            =IAR 330L
 |posada             =3
 |kapacitet          =
 |dužina             =15 m
 |raspon krila       =3,38 m
 |promjer rotora     =16,2 m
 |površina krila     =
 |strijela krila     =
 |visina             =4,6 m
 |širina trupa       =
 |aeroprofil         =
 |težina zrakoplova  =
 |maksimalna dozvoljena težina zrakoplova  =
 |maksimalna težina uzlijetanja  =7.400 kg
 |korisni teret      =
 |najveća brzina     =276 km/h
 |ekonomska brzina   =
 |dolet              =592 km
 |borbeni dolet      =
 |brzina penjanja    =oko 11,2 m/sek.
 |maksimalna visina leta =6.000 m
 |omjer potisak/težina=
 |specifično opterećenje krila =
 |motor              =2× Turboméca Turmo IV-CA turbomlazni motori
 |snaga motora       =1.160 kW
 |propeler           =
 |naoružanje         =Top: 1× 20 mm top
Strojnica:
2× 7,62 mm strojnice
Projektili:
2× X-5 (protutenkovski projektili)
4× 57/70 mm rakete (nenavođeni projektilI)
 }}

Vidjeti također
Aérospatiale Puma: francuski izvornik
IAR 316: također rumunjska licencna kopija

Izvori

Vojni transportni helikopteri
Helikopteri
Rumunjska vojna vozila
Zrakoplovstvo u Rumunjskoj

IAR 330


A Igreja Nacional Presbiteriana Conservadora do México (INPCM) - em espanhol Iglesia Nacional Presbiteriana Conservadora de Mexico - é uma denominação reformada presbiteriana no México. Foi formada em 1954, por um grupo de igrejas dissidentes da Igreja Nacional Presbiteriana do México.

História

As igrejas presbiterianas são oriundas da Reforma Protestante do século XVI. São as igrejas cristãs protestantes que aderem à teologia reformada e cuja governo eclesiástico se caracteriza pelo governo de assembleia de presbíteros. O governo presbiteriano é comum nas igrejas protestantes que foram modeladas segundo a Reforma protestante suíça, notavelmente na Suíça, Escócia, Países Baixos, França e porções da Prússia, da Irlanda e, mais tarde, nos Estados Unidos.

Em 1954, um conflito dentro da Igreja Nacional Presbiteriana do México levou a separação do Presbitério da Cidade do México. Este, sob liderança do Rev. Eleazar Z. Perez, tornou-se a Igreja Nacional Presbiteriana Conservadora do México (INPCM) desde então.

A principal causa da separação foi a oposição dos dissidentes ao ecumenismo.

A INPCM consistia em um único presbitério até 16 de outubro de 1996, quando 2 presbitérios foram organizados e a primeira Assembleia Geral foi realizada. Em 2004, a denominação tinha 1.600 membros. Em 2013, já era formada por 63 igrejas e 3 presbitérios.

Doutrina

A denominação subscreve o Credo dos Apóstolos, Credo de Atanásio, Credo Niceno-Constantinopolitano, Cânones de Dort, Catecismo de Heidelberg, Segunda Confissão Helvética e Confissão de Westminster.

Denominações presbiterianas no México


A landmass, or land mass, is a large region or area of land that is in one piece and not broken up by oceans. The term is often used to refer to lands surrounded by an ocean or sea, such as a continent or a large island. In the field of geology, a landmass is a defined section of continental crust extending above sea level.

Continents are often thought of as distinct landmasses and may include any islands that are part of the associated continental shelf. When multiple continents form a single contiguous land connection, the connected continents may be viewed as a single landmass. Earth's largest landmasses are (starting with largest):

 Afro-Eurasia (main landmass of the geoscheme region of the same name and its continental parts Africa and Eurasia - or Europe and Asia; the center of Earth's land hemisphere, comprising more than half of Earth's landmass)
 Americas (main landmass of the geo-region of the same name and its continental parts North and South America; comprising most of the landmass of the Western Hemisphere)
 Antarctica (main landmass of the geo-region and continent of the same name)
 Mainland Australia (main landmass of the geo-region Oceania, its sub-region Australasia, the continent Australia and the country Australia)

See also
 Coastline paradox
 Continent
 Boundaries between the continents of Earth
 Island
 List of islands by area
 Landform
 Glossary of landforms
 Mainland
 Supercontinent

References

Landforms
Geography terminology
Geology terminology

Landmass


El III Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Milán (Italia) entre el 4 y el 5 de abril de 1899 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Italiana de Halterofilia.

En el evento participaron 5 halterófilos de 3 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Base de datos sport24.ee .

1899
Deporte en 1899

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1899


Niels Peter Jørgen Petersen (kendt som Jørgen Lund) (født 6. juli 1873 i København, død 9. maj 1941) var en dansk skuespiller og filminstruktør. Han var oprindeligt uddannet maler, men kom til Nørrebros Teater i 1893, indtil han syv år senere fortsatte på først Sønderbros Teater og efter ca. otte år på Frederiksberg Teater, samtidig med, at han formentlig debuterede på film hos først Nordisk Film i 1908 og derefter med sikkerhed kom til Biorama året efter. Han vendte senere tilbage til Nørrebros Teater og var desuden med i adskillige Fy og Bi-film i 1920'erne. Han virkede desuden også som kunst- og dekorationsmaler. Han er begravet på Bispebjerg Kirkegård.

Han deltog i seks revyer på Betty Nansen Teatret (1910-1915), én revy på Fønix Teatret (1916), 13 revyer på Nørrebros Teater (1911-1915, 1917-1920, 1922-1925), to på Sønderbros Teater (1905 og 1907) og tre i Tivoli (1908, 1917 og 1918). I perioden 1908 til 1932 medvirkede han i 48 stumfilm og tre spillefilm. Han instruerede desuden to stumfilm.

Fílmografi
Han har deltaget i følgende spillefilm og stumfilm som enten skuespiller eller instruktør.

Spillefilm
 Han, hun og Hamlet (1932)
 Med fuld musik (1933)
 Ud i den kolde sne (1934)

Stumfilm
Som skuespiller
 Den romerske Model (1908)
 Othello (1908)
 Stormen paa København den 11. februar 1659 og Gøngehøvdingen (1909)
 Capriciosa (1909)
 Faldgruben (1909)
 Apachepigens Hævn (1909)
 Elverhøj (1910)
 Fra det mørke København (1910)
 Københavnerliv (1911)
 Brudekjolen (1911)
 Lersøens Konge (1911)
 Det store Fald (1911)
 Hovmod staar for Fald (1911)
 Den svundne Lykke (1912)
 En slem dreng (1912)
 Mysteriet i Louvre (1912)
 Paa Livets Skyggeside (1912)
 Forstærkningsmanden (1912)
 Lumacivagabundus (1912)
 Nana (1912)
 Et pokkers Pigebarn (1912)
 Pigernes Jenser (1912)
 Dr. Thürmers Motionskur (1913)
 Den trætte Frederik (1915)
 Digterens Drøm (1916)
 Fejl Etage (1916)
 Hævnens Nat (1916)
 Visitkortet (1917)
 Den forelskede Gullaschbaron (1917)
 Da Svigermoder kom (1918)
 Paa Bryllupsrejse  (1920)
 Ungkarleliv (1921)
 Kærlighed og Konditorkager (1921)
 Harems-Mystik (1921)
 Film, Flirt og Forlovelse (1921)
 Han, hun og Hamlet (1922)
 Kan Kærlighed kureres? (1923)
 Vore Venners Vinter (1923)
 Livets Karneval (1923)
 Ole Opfinders Offer (1924)
 Grønkøbings glade Gavtyve (1925)
 Dødsbokseren (1926)
 Lykkehjulet (1926)
 Vester-Vov-Vov (1927)
 Kraft og Skønhed (1928)
 Hallo! Afrika forude! (1929)
 Krudt med knald (1931)
 I kantonnement (1932)

Som instruktør
 Elverhøj (1910)
 Kærlighed ved Hoffet (1912)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark
Filminstruktører fra Danmark
Personer fra København

Jørgen Lund (skuespiller)


Shors algoritme, opkaldt efter matematikeren Peter Shor, er en kvantealgoritme (en algoritme der kører på en kvantecomputer) for heltallig faktorisering, formuleret i 1994. Groft sagt løser den det følgende problem: Givet et heltal N, find dets primtals faktorer.

Referencer

Kvantedatabehandling
Kvanteinformatik
Algoritmer

Shors algoritme


Eufrosina de Poloțk (sau Polatsk, Połack) (în ; n. 1101-1104 - d. 1173) a fost nepoata prințului Vseslav de Poloțk și fiica prințului Sviatoslav de Poloțk. Ea este unul dintre cei 15 sfinți patroni ai Belarusului, care sunt sărbătoriți în Biserica Ortodoxă din Belarus, în prima duminică după Rusalii, o sărbătoare care a fost instituită în 1984, anul canonizării sale.

Viața
Predslava s-a născut între 1101 și 1104, în familia nobilă a lui Rurik, ai cărei membri au fost ducii principatului de Poloțk, care se afla pe teritoriul statului modern Belarus. Tatăl ei era prințul Sviatoslav-Gheorghi Vseslavici, al doilea fiu al lui Vseslav Vrăjitorul.

Ea a refuzat toate cererile în căsătorie și, fără știrea părinților ei, a fugit la mănăstire, unde mătușa ei era stareță. A devenit călugăriță și a luat numele de Eufrosina. Cu binecuvântarea episcopului de Poloțk, ea a început să trăiască în apropiere de catedrala Sf. Sofia, unde și-a petrecut timpul copieind cărți. Banii astfel câștigați i-a distribuit celor săraci.

În jurul anului 1128 episcopul Ilie de Polotsk i-a încredințat Eufrosinei sarcina de a organiza o mănăstire de călugărițe. La nou-construita mănăstire Schimbarea la Față a Mântuitorului din Selțe, ea le-a învățat pe tinerele femei să copieze cărți, să cânte, să brodeze și să realizeze alte obiecte de artizanat. Prin eforturile sale, a fost construită în 1161 o catedrală care a supraviețuit până în prezent.
Ea a fondat, de asemenea, o mănăstire de călugări închinată Maicii Domnului, precum și două biserici. Biserica Sfântului Mântuitor există și astăzi și este considerat a fi cel mai prețios monument de arhitectură veche din Belarus.

Spre sfârșitul vieții ei, ea a întreprins un pelerinaj la Constantinopol și în Țara Sfântă. Patriarhul Mihail al II-lea al Constantinopolului i-a dat o icoană a Maicii Domnului, care este numită acum Fecioara din Korsun. Regele cruciat Amalric I al Ierusalimului a primit-o, de asemenea, în Țara Sfântă. Ea a murit în jurul anului 1173. Trupul ei a fost transportat, după cucerirea Ierusalimului în 1187 de către Saladin, de călugări la Kiev și depus în Lavra Pecerska. Abia în anul 1910 moaștele sfintei au fost aduse înapoi în orașul ei natal Polatsk.

Venerarea
Ziua ei de prăznuire este celebrată la 23 mai. Eufrosina este singura sfântă fecioară de origine slavă de est.

Eufrosina (sau Efrosinia) de Poloțk este una dintre sfintele patroane ale Belarusului.

Crucea Sfintei Eufrosina

Crucea Sfintei Eufrosina a fost o splendidă cruce creată la porunca ei de către un maestru local, Lazar Bohșa (în ). Crucea de aur a fost decorată cu emailuri și pietre prețioase și oferită de ea Bisericii Sfântului Mântuitor în 1161. De o frumusețe deosebita, relicva a supraviețuit mai multor secole de tulburări politico-militare până la cel de-al Doilea Război Mondial, când a dispărut în mod misterios în timpul evacuării muzeului în 1941. Crucea a fost văzută pentru ultima dată la Moghilău. În pofida eforturilor depuse de guvernul Belarusului pentru a da de urma ei la începutul anilor 1990, ceea ce a inclus căutarea chiar și în colecțiile particulare din Statele Unite ale Americii, nu s-a mai aflat nimic despre ea.

Referințe

Nașteri în 1110
Decese în 1173

Eufrosina de Poloțk


Časnik mirotvorac je hrvatski dokumentarni film iz 2009. godine autora Dražena Bušića. Nastao je u produkciji Zaklade "Dr. Ivan Šreter". Svečana premijera bila je 9. lipnja 2009. godine. Film je 2017. godine objavljen u remasteriranoj inačici. Film je o dru Ivanu Šreteru, ravnatelju bolnice u Lipiku, najviše rangiranom dužnosniku Republike Hrvatske koji je poginuo u Domovinskom ratu. Prije Domovinskog rata bio je zatvoren zbog uporabe hrvatskog jezika u komunikaciji s osobljem JNA. Šreter je početkom velikosrpske oružane pobune obnašao dužnost predsjednika Kriznog štaba za Zapadnu Slavoniju. Dužnost je prihvatio dragovoljno. Uoči demokratskih promjena postao je članom HDZ-a. Dr. Šreter je bio po nekima "hrvatski Gandhi", jer je vjerovao u mir i zajednički život svih naroda živućih na prostoru Republike Hrvatske. Iskreni ljubitelj ljudskog života, kao pravi liječnik, nastojao je izbjeći rat, krvoproliće, zalagao se za mirna rješenja, liječio je svakoga bez obzira na vjeru i naciju. Radio je da sa Srbima mirnim putem dođe do mira. Srbe je nazivao braćom, no nije urodilo plodom. Četnici su mirotvorca Šretera dan nakon izbijanja balvan-revolucije 18. kolovoza 1991. godine kukavički zarobili na barikadama u selu Kukunjevcu, potom prebacili u kuću blizu zloglasnog logora Bučje gdje je nakon velikih mučenja ubijen. Ne zna se gdje su mu posmrtni ostatci.
U dokumentarcu govore i svećenici, Šreterov duhovnik na studiju Tomislav Ivančić i Živko Kustić. Oboje su ocijenili da je dr. Šreter obilježja kršćanskog mučenika i da za njega treba biti pokrenut postupak za proglašenje blaženim.

Izvori

Vanjske poveznice
 YouTube, najava filma
 YouTube, Časnik mirotvorac, cijeli film

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Časnik mirotvorac


Kulu, (Kürtçe :Qulake)        Konya ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Tarihi Cilali Taş Devri'ne dayanan, Kalkolitik, Eski Tunç, Hitit, Frig, Galat, Hellenistik, Roma ve Bizans dönemlerini yaşamış bir ilçedir. İlçe adını kurucusu olan Kuluboğlu Mustafa Bey'den (Kulu Bey) alır. Kuluboğlu, Afyonkarahisar-Karabağ dolaylarından gelen bir Yörük beyidir.

1923 yılında belediye ve 1954 yılında ilçe statüsü kazanmıştır. İlk Kulu belediye başkanı İsmail Efendi Özbaran'dır. (1926-1932). İsmail Hakkı efendinin torunu olan Mehmet Yıldız 1968-1977 yılları arasında iki dönem Kulu Belediye Başkanı seçilmiştir.

İsveç'te kalabalık bir Kululu toplumu yaşamaktadır. 1965 yılında İsveç'e giden ilk Kululu göçmen işçilerin ülkesine yerleşmesine izin veren ve 1986'da bir suikastta hayatını kaybeden İsveç Başbakanı Olof Palme'nin adı, Kulu eski belediye başkanı Mehmet Yıldız tarafından 1972 yılında yaptırılan ilçenin tek "yeşil parkına" verilmiştir.

Coğrafya
Kulu, Ankara'ya 1 saat, il merkezine 1,5 saat uzaklıktadır. İlçeye bağlı Kozanlı ve Karacadağ kasabasında, Altılar ve Yaraşlı mahallesinde tarihi mağaralar bulunmaktadır. Ayrıca ilçenin 3 km doğusundaki Düden Gölü 183 çeşit kuşu barındıran bir doğa harikasıdır. Kozanlı yakınlarındaki Gökgöl de hem çok sayıdaki kuş türünün gözlenebildiği doğal bir güzellik, hem de her yıl yapılan şenlikleriyle halkın uğrak ve mesire yeri durumundadır. Samsam Gölü Haymana sınırı yakınındaki sulak alandır.

Nüfus
İlçenin yerli halkının büyük bir kısmı Yörük'tür. İlçeye daha sonraları Doğu Anadolu Bölgesi ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nin muhtelif yerlerinden gelen Kürt aşiretler (Rişvan,, Şeyhbizinli vs.) yerleşmiştir. 1853-1856 Osmanlı-Rus Kırım savasından sonra Anadolu'ya göç eden Nogay Türklerinin büyük bir kısmı ilçeye ve çevresine yerleştirilmiştir. Bu nedenlerle ilçe kozmopolit bir yapıya sahiptir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Kulu


Nechita Zugravu a fost un pictor de icoane și de tablouri murale în biserici, foarte renumit în zonele de la poalele Munților Apuseni și dealurilor Dejului și Clujului. Prestigiul său de iconar a făcut ca creațiile sale să ajungă și în zone mai îndepărtate, cum ar fi Câmpia Transilvaniei sau cursul Someșului mijlociu.

Opera
A fost deosebit de prolific timp de trei decenii de la jumătatea secolului al XVIII-lea, cam între 1740 și 1770. Una dintre primele sale realizări este o icoană Deisis, aparținând bisericii de lemn "Învierea Domnului" din Cubleșu, județul Sălaj, datată 1740. Doi ani mai târziu, a realizat pictura iconostasului bisericii de lemn din Dretea; pictura i-a fost atribuită prin comparații și analogii stilistice cu alte opere ale artistului. Se remarcă, prin compoziție și personajele numeroase, îndeosebi scena Răstignirii lui Iisus, realizată pe pânză maruflată. La Dretea s-a păstrat, scrisă de mâna lui, o importantă inscripție de donator: "Acestu frontaru svuntu lau răscumpearat Nistor Gheorghie cu feciori lui, cu Gherman și cu Nistor și cu Gevrilă și cu gasda alu Maria Petrui, pomănirea aloru, pomane în viaci, pomane loru, anul de la H[ri]stosu 1742".

Tot din deceniul 5 al secolului XVIII poate fi datată și pictura iconostasului bisericii de lemn din satul Beznea (fost Delureni). În 1745 picta două icoane împărătești pentru biserica de lemn din Sânmihaiu Almașului: Iisus Pantocrator și Sfinții Arhangheli (icoana de hram). Cercetătorul Marius Porumb, care a studiat îndeaproape opera  acestui pictor, îi atribuie și alte icoane pictate pentru biserici din aceeași zonă: Cutiș (1749), Dragu (1750), Tămașa (1751), toate în județul Sălaj, iar în 1753 picta la biserica de lemn din Sânpaul, județul Cluj, unde a realizat ușile împărătești, dar și trei icoane, aflate acum în colecția Arhiepiscopiei Vadului, Feleacului și Clujului. În anul 1755, picta la biserica de lemn din Berind de asemenea ușile împărătești, care păstrează și o inscripție de donator. Realizează icoane pentru numeroase alte biserici cum sunt cele din Văleni (mutată la Aghireșu), Finișel, Arghișu, Mănășturu Românesc, Buza, toate în județul Cluj.

Cele mai numeroase icoane s-au păstrat însă în parohia Dâncu, numai puțin de șase icoane ce au aparținut bisericii de lemn dispărute, înlocuită de cea adusă în anul 1862 din satul Sebeș (în prezent  Valea Drăganului): Înălțarea lui Iisus (1752), Învierea Domnului (1753), Nașterea Domnului (1754), Arhanghelul Mihail, Sfânta Marina și Maria cu Pruncul (1767). A lucrat o perioadă și la Feleacu, lângă Cluj, unde a avut și un ucenic, Nistor Zugravu din Feleac, ajuns și el un pictor de icoane renumit.

Istoricul de artă Marius Porumb remarcă următoarele particularități ale creațiilor lui Nechita Zugravu: "remarcabil este desenul mâinilor, cu degete lungi și fragile. Drapajul este tratat cu larghețe, trădând un oarecare simț pentru redarea volumelor. Textele de pe cărți și de pe volumenele desfășurate, ori inscripțiile de donație, sunt caligrafiate cu grijă".

Note

Bibliografie
Studii regionale

Muraliști români
Pictori de icoane români
Pictori de biserici români
Români din Transilvania
Români din secolul al XVIII-lea

Nechita Zugravu


Las Cortes generales catalanas de Tortosa de 1429 fueron convocadas por la Alfonso el Magnánimo y se celebraron entre el 1429 y 1430.

En 1429, el rey Alfonso entró en guerra con la Corona de Castilla para la defensa de los derechos de sus hermanos los Infantes de Aragón: el rey Juan II de Navarra y el duque Enrique de Alburquerque. Las Cortes, reacios a atender la petición de apoyo económico del rey, propusieron atender las propuestas del rey Juan II de Castilla que quería una solución negociada. El interés por continuar con la campaña italiana y esta falta de apoyo de las Cortes forzarían, más tarde, a Alfonso a aceptar una paz, el tratado de Majano, firmada el 16 de julio en 1430.

Tal como hicieron con su antecesor, el rey Fernando, en las Cortes de Barcelona de 1413, los señores presionaron sobre los remensas y sus reivindicaciones declarando que "los campesinos tenían que seguir viviendo como lo habían hecho siempre y que no tenían derecho a proclamar su libertad" y la Iglesia creía que los campesinos tenían que seguir pagando los mismos derechos que pagaban antes de la "injusta demanda de libertad".

Bibliografía
Historia de la Generalidad de Cataluña y sus Presidentes. Barcelona: Enciclopèdia Catalana, 2003. ISBN 84-412-0884-0

Cortes de Tortosa
España en 1429
Historia de Cataluña: siglo XIV
Política en 1429

Cortes de Tortosa (1429)


Overseas Shipholding Group, Inc. (OSG - Overseas Shipping Group) () is the operator of a fleet of twenty-four oil tankers and oil tug-barges. It is based in Tampa, Florida, United States, and was founded in 1948.

In 1969, under the leadership of Raphael Recanati, OSG began acquiring tanker ships to transport oil from Alaska to the lower 48 US states.

In the 1990s, OSG began to acquire luxury cruise liners. In 1995, the cruise ships resulted in losses of over $12 million to OSG. As a result of the losses, Michael Recanati, the son of Raphael Recanati, was reported to have been forced to leave OSG.

OSG has offices in Tampa, Florida and Newark, Delaware with nearly 900 sea and shore-based employees.

The company filed for Chapter 11 bankruptcy in 2012 after the SEC accused CEO Morten Arntzen and CFO Miles Itkin of falsifying financial statements. In 2017, the company paid a $75,000 fine to the SEC to settle the securities fraud allegations. Former CFO Miles Itkin also paid a separate $75,000 fine. The executives were sued by OSG and agreed to pay a $16.25 million settlement in 2015.

Spin-off of international business and fleet

In 2016, as part of its restructuring, OSG spun-off its large international fleet and business, concentrating solely on its US flag business, run from Tampa, Fl.

The international activities and fleet were re-incorporated into a new company, International Seaways, Inc., based in New York City, NY, and listed on the New York Stock Exchange (NYSE) under ticker INSW.

See also
Alaska Tanker Company subsidiary of Overseas Shipholding Group, Inc.

References

External links

Companies based in Tampa, Florida
Transport companies established in 1948
Tanker shipping companies
Recanati family
Companies that filed for Chapter 11 bankruptcy in 2012
1948 establishments in Florida

Overseas Shipholding Group


Isidor Wilhelm Seiss, né à Dresde le  et mort à Cologne le  , est un compositeur, chef d'orchestre, pianiste, professeur de musique et philanthrope allemand. Son nom de famille apparaît également comme Seiß, et son prénom apparaît également comme Isidore.

Biographie
Isidor Wilhelm Seiss naît à Dresde en 1840. Il effectue ses premières études musicales avec Friedrich Wieck (piano) et Julius Otto (théorie), puis avec Moritz Hauptmann à Leipzig de 1858 à 1860. Il se produit en Allemagne et en Belgique, puis devient professeur de piano au Conservatoire de Cologne en 1871, où il mène une longue carrière. Il dirige la Société musicale de Cologne.

Ses étudiants notables comprennent Engelbert Humperdinck, Elly Ney, Willem Mengelberg, Carl Lachmund, Frederick Corder, Volkmar Andreae, Maurits Leefson, Henri Weil, Karl Krill et d'autres.

Les dédicaces à Isidor Seiss incluent :

 Edvard Grieg : Livre III (Op. 43) des Pièces lyriques
 Josef Rheinberger : Toccata en ut mineur, op. 115
 August Winding : Préludes dans toutes les tonalités, op. 26.

Il écrit quelques pièces éducatives pour piano et d'autres œuvres mineures. Il arrange certaines contredanses et danses allemandes de Beethoven pour piano. Il révise également le Concerto pour piano no 2 en mi bémol pour piano de Weber, ainsi que les éditions publiées du Capriccio brillante en si mineur de Mendelssohn, et d'autres œuvres.

Isidor Seiss se suicide à Cologne en 1905, après avoir souffert d'une cécité croissante qui l'a forcé à se retirer de son poste d'enseignant. Bien qu'âgé de seulement , il a survécu à toute sa famille et, dans son testament, il dote le Conservatoire d'une pension et de subventions en espèces pour les quatre professeurs les plus âgés. Il lègue également plus d'un demi-million de marks à la ville de Cologne.

Références

Liens externes

Suicide en Allemagne
Philanthrope allemand
Chef d'orchestre allemand
Pianiste classique allemand
Naissance en décembre 1840
Naissance à Dresde
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès en septembre 1905
Décès à Cologne
Décès dans la province de Rhénanie
Décès à 64 ans

Isidor Seiss


විලියම් සැලිස්බරි (1520-1584) පුනර්ජීවන යුගයේ වේල්ස්හි විසූ ප්‍රමුඛ පෙළෙ උගතෙකි. එමෙන්ම 1567 වේල්ස්හි නව තෙස්තමේන්තුවේ ප්‍රධාන පරිවර්තකයෙකි.

ක්‍රි.ව. 1520 වර්ෂයේදි පැරිසියේ කොන්වි (Conwy) ල්ලන්සන්නන් පත්තුවේ (Parish) සැලිස්බරිහිදී ඔහු උපත ලද්දේය. ඔහු අධ්‍යාපනය ලද්දේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයෙනි. එහිදි හීබ්‍රෑ, ග්‍රීක් සහ ලතින් භාෂා හැදෑරුවේය. එමෙන්ම එවකට තහනම් ව තිබු මාටින් ලුතර් ගේ සහ විලියම් වින්ඩේල්ගේ ලේඛනද මුද්‍රණ ශිල්පයද හැදෑරුවේය.

1547 දි ඔහු ඉංග්‍රිසි-වේල්ස් ශබ්ද කෝෂය නිර්මාණය කළේය. එය හඳුන්වන ලද්දේ "අ ඩික්ෂනරි ඉන් ඉංග්ලිෂෙ ඇන්ඩ් වෙල්ෂෙ" යනුවෙනි. 1550 දි ඔහු ගේ A brief an a playne introduction to pronounce the letters in the British tong නැමැති කෘතිය රොබට් ක්‍රොව්ලි විසින් මුද්‍රණය කරනු ලැබීය. මෙහි සංස්කරණය කරන ලද මුද්‍රණයක් හෙන්රි ඩෙන්හැම් විසින් මුද්‍රණය කරන ලදී. මෙම ග්‍රන්ථ දෙක දහසය වෙනි සියවසේ කථා කරන ඉංග්‍රිසි ගැන තොරතුරු ලබා ගැනීම සඳහා වැදගත් මූලාශ්‍රයන් විය.

මෙම කාල සීමාවේදි සැල්ස්බරි වේල්ස් බසින්ද පොත් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. 1547 දී වේල්සයේ ආප්තෝපදේශ අඩංගු කෘතියක්ද ප්‍රකාශයට පත් කළේය. මෙය සකස් කර තිබුණේ Gruff udd hiraethog විසිනි.

1550 දී ඔහු ප්‍රකාශයට පත් කළ පොතක් මුද්‍රණය කරන ලද්දේ රොබට් ක්‍රොව්ල් විසිනි. එය වේල්ස් සහ ඉංග්‍රිසි භාෂා දෙකෙන්ම විය. මෙම ග්‍රන්ථය ප්‍රකාශ කිරීමේ පරමාර්ථය වූයේ දේවගැති විවාහයන්ට පක්ෂපාති ප්‍රොතෙස්තන්ත ප්‍රතිපත්ති සාධාරණීකරනය කිරීමයි. නැවත 1550 දී ද විවාදාත්මක ලේඛනයක් ක්‍රොව්ලි ලාංඡනය යටතේ එළි දැක්විණි. සැලිස්බරි විසින් එය සකස් කරන ලද බව එහි දැක්වුණි. එය "The baterie of the popes Botereax, commonly called the high altare" නම් විය. ක්‍රොව්ලිගේ ලාංඡනය සහිතව 1551 දි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පොදු යාඤා 1549 පොතෙන් ගත් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ධර්මය සහ සංදේශයන්හි පරිවර්තන එහි අඩංගු විය. ප්‍රොතෙස්තන්ත වාදියෙකු වීම නිසා පළමුවැනි මේරි රජ සමයේ බොහෝ කාලයක් (1553-1558) සැඟවි සිටීමට ඔහුට සිදුවිය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඔහුගේ ලිවීමේ කටයුතු සහ ප්‍රකාශන කිරීම්වලට නැවතීමේ තිත තැබුණි. සැමටම ඔවුන්ගේ දේශීය භාෂාවෙන් බයිබලය තිබිය යුත්තේය යන ඉරැස්මුස් සහ ලූතර්ගේ ශ්වාසයන් සැලිස්බරි විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලද්දේය. පළමුවැනි එළිසබෙත්ගේ අනුප්‍රාප්තියත් සමග සැලිස්බරි මෙම ව්‍යපෘතියේ වැඩ කිරීමට ගියේය. 1563 දී ඔහු පාර්ලිමේන්තුවේ පනතක් සම්මත කරවා ගැනීමට උනන්දුවෙන් කටයුතු කළේ එම පනත මගින් වේල්ස්ගේ සහ හියර්ෆොර්ඩ් හි බිෂෝප් වරුන් සඳහා බයිබලය පරිවර්තනය කිරීම ප්‍රමුඛ කාර්යයක් වු බැවිනි.

සැල්ස්බරි, රිචඩ් ඩේවිඩ් සහ තෝමස් හුයෙට් සමග නව තෙස්තමේන්තුව ග්‍රීක් භාෂාවෙන් වේල්ස් බසට පරිවර්තනය කිරීමට ක්‍රියා කළේය. මෙය 1567 ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලදි. ඔහු පොදු යාච්ඤා  ඉංග්‍රිසි පොතද වේල්ස් බසට පරිවර්තනය කළේය. එය 1567 දී ප්‍රකාශයට පත් විය.

සාහිත්‍යය

විලියම් සැලිස්බරි


Bretton Hall est une maison de campagne à West Bretton près de Wakefield, Yorkshire de l'Ouest, Angleterre. Elle abrite le Bretton Hall College de 1949 à 2001 et est un campus de l'Université de Leeds (2001–2007). Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II*.

Histoire
Au , le domaine de Bretton appartient aux Dronsfield et passe par mariage aux Wentworth en 1407. Le roi Henri VIII passe trois nuits dans l'ancien manoir et le mobilier, les tentures et les boiseries de sa chambre sont déplacés vers le nouveau manoir. Un manoir est indiqué sur la carte du Yorkshire de 1577 de Christopher Saxton .

Le bâtiment actuel est conçu et construit vers 1720 par son propriétaire, Sir William Wentworth assisté de James Moyser pour remplacer l'ancien manoir. En 1792, il passe dans la famille Beaumont (plus tard barons et vicomtes Allendale), et la bibliothèque et la salle à manger sont remodelées par  en 1793. Des écuries monumentales conçues par George Basevi sont construites entre 1842 et 1852. La maison est vendue au West Riding County Council en 1947. Avant la vente, le lambris du "salon Henry VIII" (préservé de l'ancien manoir) est donné au conseil municipal de Leeds et transféré à la maison Temple Newsam.

La maison abritait le Bretton Hall College de 1949 à 2001 et est un campus de l'Université de Leeds de 2001 à 2007. Les plans de transformation de la maison en hôtel et en bureaux sont approuvés en 2013.

Architecture

La partie la plus ancienne de la maison, la façade sud date d'environ 1720 et est conçue par le propriétaire, Sir William Wentworth et le colonel James Moyser. Il est agrandi lorsque la façade nord est ajoutée dans les années 1780 par William Lindley de Doncaster. Un bow-window et un portique sont ajoutés au bloc sud et le bâtiment reliant les deux blocs est remodelé entre 1811 et 14 par Jeffrey Wyatt pour le colonel Thomas et Diana Beaumont. Vers 1852, Thomas Richardson ajoute la salle à manger en saillie sur la façade est de la maison pour Thomas Blackett Beaumont.

Extérieur
La maison a une rangée principale de trois étages de neuf baies sur cinq baies tandis que le reste a deux étages. Elle est construite en moellons de grès et son toit est dissimulé derrière un parapet à balustres. Elle a de hautes cheminées ornementales et le bouclier Wentworth décore deux têtes d'eau de pluie ornementales. Le bâtiment sud a une façade symétrique avec un portique dorique central. Les fenêtres du rez-de-chaussée et du premier étage ont des châssis à 12 carreaux avec des frontons triangulaires au rez-de-chaussée et des corniches au premier. Les fenêtres plus courtes du deuxième étage ont des battants ajoutés plus tard. La façade sud est percée d'un bow-window à trois baies avec de hautes fenêtres en rez-de-chaussée. La fenêtre centrale est à l'origine une porte accessible par une volée de quatre marches.

Le bâtiment nord à sept travées a une façade symétrique où les trois travées centrales ont des pilastres géants soutenant un fronton. De chaque côté de la double porte centrale à huit panneaux se trouvent des fenêtres à guillotine à 12 panneaux tandis que le premier étage a des fenêtres à guillotine à neuf panneaux. Un bloc de liaison à trois travées rejoint les rangs et aboutit à l'orangerie. Elle est construite sur un podium à deux marches. Ses sept travées sont divisées par des piles toscanes carrées qui soutiennent la frise, la corniche et l'assise de blocage.

Intérieur
Le hall d'entrée du bâtiment sud a un passage voûté d'arêtes avec trois arcs et piliers et ses murs sont décorés de peintures en grisaille. Son escalier principal possède une rampe en fer forgé. De chaque côté, l'ancienne salle de billard et l'ancienne salle de petit-déjeuner ont des plafonds de style Adam datant d'environ 1770. L'autre bâtiment possède un vestibule d'entrée à quatre piles supportant une coupole vitrée sur pendentifs. Au premier étage, le vestibule s'ouvre sur le demi-palier de l'escalier principal du bâtiment sud. L'ancien salon a un plafond baroque avec des bossages pendants. L'ancienne bibliothèque et la salle de musique sont dans le style Regency, des extensions de 1811–14. La bibliothèque possède une abside où se trouvaient un orgue, un plafond à gorges à décor de rinceau et une cheminée en marbre. La salle à manger est décorée dans le style rococo vers 1852. Elle a une cheminée et une frise en marbre élaborées et son plafond est décoré d'instruments de musique.

Parc et jardins

Les terrains d'agrément et le parc autour de la maison sont l'œuvre des paysagistes Richard Woods au XVIIIe siècle et de Robert Marnock, jardinier en chef du domaine, dans les années 1820 et 1830 . La maison surplombe la rivière Dearne qui coule vers l'est à travers le parc. Il est barré pour former deux lacs. Oxley Bank, un terrassement linéaire forme la limite est du parc.

À l'intérieur et autour du parc et des terrains de plaisance classés Grade II se trouvent plusieurs structures historiques. Quatre pavillons se dressent aux entrées principales du domaine. North Lodge et le Haigh Lodge, classé grade II, ont probablement été conçus par Jeffrey Wyattville en même temps que ses extensions 1811–14 dans le manoir. Archway Lodge, un bâtiment classé grade II * par William Atkinson en 1805 prend la forme d'une arche géante avec des colonnes cannelées. Le Hoyland Lodge, largement modifié, se trouve sur Litherop Lane au sud. La chapelle St Bartholomew classée redondante Grade II *, West Bretton, construite par William Wentworth en 1744  est restaurée en tant qu'espace de galerie.

Le parc abrite le Yorkshire Sculpture Park de 224 acres (90 ha) et le Bretton Country Park de 100 acres (40 ha) qui est une réserve naturelle locale depuis 1994 . Le développement de logements et de parkings pour le collège et son utilisation multiple en tant que parc de campagne et de sculptures et la négligence générale dans la seconde moitié du XXe siècle ont conduit à la fragmentation du paysage historique et il est désigné «à risque» par English Heritage en 2009. Le Yorkshire Sculpture Park est désormais responsable de la majeure partie du parc et, en partenariat avec Natural England, qui fournit le financement, et English Heritage lance un plan de gestion de la conservation pour le parc. Les arbres et les broussailles sont défrichés pour permettre l'accès à une promenade périphérique au bord du lac.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Yorkshire de l'Ouest
Style Regency au Royaume-Uni

Bretton Hall


نترو الميثان هو مركب عضوي له الصيغة CH3NO2 ، وهو أبسط مركبات النترو العضوية.

الخواص
 مركب نترو الميثان سائل عديم اللون ذو قوام لزج، سهل الاشتعال.
 انحلالية نترو الميثان في الماء قليلة نوعاً ما، فقط 10 غ لكل 100 مل ماء.
 لمركب نترو الميثان خصائص انفجارية. على الرغم من أن الحساسية الميكانيكية للطرق أو الصدمات ضعيفة لمركب نترو الميثان النقي، إلا أنه في حال وجود شوائب، أو تشكيل مزائج مع المركبات الأخرى مثل الأمينات يمكن أن يرفع من تلك الحساسية.

التحضير
يحضر نترو الميثان مخبرياً من تفاعل ملح الصوديوم لكلورو حمض الخل مع نتريت الصوديوم.

ClCH2COONa + NaNO2 + H2O → CH3NO2 + NaCl + NaHCO3

صناعياً يحضر نترو الميثان من مفاعلة البروبان مع حمض النتريك (تفاعل نترجة) عند درجات حرارة بين 350 و450 °س. ينتج عن هذا التفاعل الناشر للحرارة مركبات نترو الألكان التالية بالإضافة إلى نترو الميثان وهي: نترو الإيثان، 1-نترو البروبان، 2-نترو البروبان.

الاستعمالات

كوقود للمحركات
يستعمل مركب نترو الميثان في بعض الأحيان كوقود للصواريخ وبعض الطائرات وفي بعض سيارات السباق.

إن المحتوى الأكسجيني لمركب نترو الميثان يمكنه من الاحتراق بأقل كمية من أكسجين الهواء الجوي مقارنة مع الهيدروكربونات الأخرى حسب معادلة الاحتراق:

4CH3NO2 + 3O2 → 4CO2 + 6H2O + 2N2

حيث يلزم 1.7 كغ من الهواء لكل كيلوغرام من نترو الميثان، مقابل 14.6 كغ بالنسبة للغازولين. على الرغم من ذلك فإن الكثافة الطاقية التي يصدرها الغازولين عند احتراقه تعادل أربع أضعاف التي تنتج عن احتراق نترو الميثان.

يمكن أن يستخدم نترو الميثان كوقود دافع دون الحاجة لوجود الأكسجين حيث يتفكك حرارياً بمعزل عن الهواء حسب المعادلة:

4 CH3NO2 → 4 CO + 4 H2O + 2 H2 + 2 N2

لمركب نترو الميثان سرعة اشتعال منتظمة laminar combustion velocity مقدارها 0.5 م/ثا وهي أعلى من التي للغازولين، لذلك يستخدم نترو الميثان لمحركات السرعات العالية.

يمكن أن يمزج نترو الميثان مع الهيدرازين أو الميثانول في بعض خلطات الوقود الخاصة.

مراجع

إضافات الوقود
كيماويات متفجرة
متفجرات سائلة
مذيبات نترو
مسرطنات المجموعة 2B حسب تصنيف الوكالة الدولية لأبحاث السرطان
وقود
وقود الصواريخ

نترو الميثان


Feriados
Segue-se uma lista dos feriados da Região Administrativa Especial de Macau:

Datas em

Listas de feriados
Feriados da China
Cultura de Macau

Lista de feriados de Macau (China)


La statue-menhir de Foumendouïre est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Cambon-et-Salvergues, dans le département de l'Hérault en France.

Description

Elle a été découverte par M. Vernette en 1963 sur un plateau d'altitude près des sources de l'Agout. Elle a été gravée sur une dalle de granite d'origine locale mesurant  de hauteur pour une largeur maximale de   et une épaisseur de  . C'est une statue-menhir masculine. Elle n'a pas de visage mais les bras, les mains, les jambes et les pieds sont représentés. Le personnage porte un vêtement, une ceinture avec boucle en forme de « nœud de papillon », un baudrier et « l'objet ». Sur la face postérieure, les crochets-omoplates sont bien visibles.

La statue est conservée dans les collections archéologiques du musée du Biterrois.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Hérault
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir de Foumendouïre (construit par stéréophotogrammétrie)

Foumendouïre
Site mégalithique dans l'Hérault

Statue-menhir de Foumendouïre


An Arundo formosana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Arundo formosana in nahilalakip ha genus nga Arundo, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arundo

Arundo formosana


2. ŽNL Istarska u sezoni 2016./17. predstavlja 2. rang županijske lige u Istarskoj županiji, te ligu šestog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je "Smoljanci Sloboda" iz Svetvinčenata.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Povezani članci
 2. ŽNL Istarska
 1. ŽNL Istarska 2016./17.
 3. ŽNL Istarska 2016./17.
 Kup Nogometnog saveza Županije Istarske 2016./17.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Županije Istarske
 nszi.hr, 2. ŽNL Istarska
 nszi.hr, Bilteni

Izvori

 nszi.hr, 2. ŽNL Istarska , pristupljeno 4. lipnja 2017.
 nszi.hr, Bilten NS Istarske županije, Natjecateljska godina 2016./2017., br. 44 (367/2017), objavljeno 24. svibnja 2017.,  preuzeto 4. lipnja 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 6. rang - 2. ŽNL

2016-17
Istarska-2

2. ŽNL Istarska 2016./17.


Santiago do Sul es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 1651 habitantes. Pertenece a la Región metropolitana del Extremo Oeste.

Historia
En 1951 se instalaron las primeras familias en la localidad, 14 personas en total, el lugar entonces era llamado Barra Grande. La población se expandió en 1953, con la llegada de descendientes italianos cristianos, estos al construir la primera capilla cambiaron el nombre de la localidad a São Tiago.

El 3 de octubre de 1988 se creó el distrito de Santiago do Sul, del municipio de Quilombo. Se emancipó el 16 de abril de 1994.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1994
Brasil en 1994

Santiago do Sul


සතර සතිපට්ඨානය ට අයත් කායානුපස්සනාවේ කොටසක් වන  ඉරියාපථ පබ්බ යනු සතර ඉරියව්වෙන් යම් ඉරියව්වක හිඳිමින් එම ඉරියව්වෙන් සිහියෙන් යුක්ත ව ඉඳීම යි. සතර ඉරියව් නම් සිටීම, ඉඳීම, නිදීම හා සක්මන් කිරීමයි.

බුදු දහම

ඉරියාපථ පබ්බ