Regimentul 4 Vânători a fost o unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace aparținând de Batalionul 4 Vânători din armata permanentă, dislocat la pace în garnizoana Iași.
Regimentul a făcut parte din organica Diviziei 7 Infanterie. La intrarea în război, regimentul a fost comandat de colonelul Ioan Mihăescu. Regimentul 4 Vânători a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.
Drapelul de luptă al regimentului fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III:
"Pentru vitejia și avântul ce au arătat ofițerii cât și trupa acestui brav regiment, în luptele extrem de înverșunate ce au dat la Parajd în Transilvania, la Uz, Călugăreni și Odobești."
Înalt Decret no. 17 din 10 ianuarie 1917

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Regimentul 4 Vânători a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 7 Infanterie, participând la Operația ofensivă în Transilvania , Prima bătălie de la Oituz,  Operația de apărare a Bucureștiului , precum și al acțiunile militare care au condus la stabilizarea frontului pe Siret.

Campania anului 1917

În campania anului 1917 Regimentul 4 Vânători a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 7 Infanterie, participând la Bătălia de la Mărășești . În această campanie, regimentul a fost comandat de locotenent-colonelul Stroe Beloiu.

Campania anului 1918

În anul 1918 Regimentul 4 Vânători a făcut parte din Brigada 4 Vânători, din organica Diviziei 2 Vânători.

Comandanți
 Locotenent-colonel Ioan Mihăescu
 Locotenent-colonel Stroe Beloiu

Decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, 30 februarie 1917

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
 Lupta de pe valea Uzului (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)
 Divizia 7 Infanterie

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 4 Vânători (1916-1918)


Boğazkaya, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1485 yılı kayıtlarında Tosköy olarak geçmektedir.

Coğrafya
Samsun il merkezine 70 km, Bafra ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Boğazkaya, Bafra


Cahide Sonku ya da doğumdaki adıyla Cahide Serap  (27 Aralık 1919, Yemen - 18 Mart 1981, İstanbul), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu. Türk sinemasının ilk kadın film yönetmeni ve sinema oyuncusu.

Yaşamı

Çocukluk
O dönem Osmanlı Devleti toprağı olan San'a'da doğdu. Babası bir Osmanlı subayı Yüzbaşı Necati Bey, dedesi Çorapsız İbrahim Paşa ise Osmanlı Ordusunda 7. Ordu Komutanı'ydı. Aynı yıllarda babası dedesinin emrindeydi. I. Dünya Savaşı'nın başlaması ve Yemen'in Osmanlı Devleti'nin elinden çıkmasının ardından aile San'adan ayrılarak İstanbul'a geldi. Babası Necati Bey bir süre sonra ailesini terk etti ve annesi Necati Bey'den boşandı. Aile paşa dedelerinin Fatih'teki konağına yerleşti. Çocukluğu zorluklarla geçen Cahide'nin, dedesi İbrahim Paşa'nın vefatının ardından çıkan bir yangında evleri yandı. Durumdan haberdar olan Necati Bey Cahide ve ablasını yanına almak istedi. Abla kabul etti ama Cahide annesinin yanında kalmayı tercih etti. İlk ve ortaokulu Fatih'te tamamladı. Sultan Selim'deki Cumhuriyet Kız Ortaokulundan mezun oldu.

Kariyer
Ortaokul sıralarında sanatla tanıştı. Henüz 16 yaşındayken Darülbedayi'ye girdi, zamanla İstanbul Şehir Tiyatroları'nın gözde oyuncuları arasında yerini aldı. Önce Halkevleri Tiyatrosu akabinde ise İstanbul Belediye Konservatuvarı, ardından da Muhsin Ertuğrul'un keşfiyle Darülbedayi'de (1932-Şehir Tiyatroları) "Yedi Köyün Zeynebi" ile oyunculuğa başladı. Muhsin Ertuğrul, döneminin önemli isimlerindendir. 1933'te Söz Bir Allah Bir filmiyle sinemaya adım attı. Daha sonra, 1950 yılında kendi adına Sonku Film şirketini kurdu. Fedâkar Ana filmiyle ilk kez yönetmenliği denedi. Oyuncu Talat Artemel ile evlenip ayrıldı. Daha sonra, 1943 yılında «Tütün Kralı» lakabıyla bilinen iş insanı İhsan Doruk ile evlendi ve bir süre sonra bu eşinden de ayrıldı. Daha sonra İhsan Doruk ile yeniden evlenen Cahide'nin bu evlilikten Ender adında bir kız çocuğu oldu. Sonra yeniden boşandı. Bataklı Damın Kızı Aysel adlı filmle ünlenen sanatçı, filmlerinde genel olarak erkeklerin kalbini kırıp kaçan güzel kadın rolüyle izleyicinin karşısına çıktı. Yıldız dergisinin 1951 yılında açtığı yarışmada Vatan ve Namık Kemal "En İyi Film", başrol oyuncularından Cahide Sonku da "En İyi Kadın Oyuncu" seçildi.

Kariyerinin tescillediği o yıllarda Parseh Gevrekyan adında gayrimüslim genç bir iş insanı ile tanıştı ve aşk yaşamaya başladılar. Gevrekyan, sinema ile özdeşleşen Cahide Sonku'nun hayranlarından biriydi. Ancak Müslüman bir kadının gayrimüslim biriyle beraberliği hoş karşılanmadığından aşklarını gizli yaşadılar. Artan dedikodulara aldırmadan birlikte yaşama kararı alan çiftin bu kararının ardından Cahide'nin Şehir Tiyatroları'ndan atılmasına karar verildi. Ancak buna Muhsin Ertuğrul'un karşı çıkması sonrası Cahide kariyerine devam etti. Fakat Beyoğlu Emniyet Müdürlüğü Cahide'yi aralıklarla ifade vermeye çağırıyordu. Akabinde başlayan II. Dünya Savaşı sonrası Türkiye'de "Varlık Vergisi" Kanunu çıktı. Hükûmet vergilerin yüzde 87'sini gayrimüslimlerden tahsil etmeye karar verdi. Parseh Gevrekyan'ın taşınmaz mallarına el konuldu ve Aşkale'deki çalışma kampına gönderildi. Cahide, çevresi ve adli kurumlardaki kişilerin baskısı sonucu Gevrekyan'dan ayrılmak zorunda kaldı.

Son yılları
1963 yılında bir yangın sonucu kurmuş olduğu Sonku Film şirketinin binasının yanması üzerine iflas etmiş, yaşamının geri kalan kısmında Muhsin Ertuğrul sayesinde kısa bir süre Şehir Tiyatrosu'nda çalışmış, daha sonra buradan ayrılmış ve ömrünün son yıllarında alkol bağımlılığı ile mücadele etmiştir.

1979 yılında Sinema Yazarları Derneği hizmet ödülünü aldı. 18 Mart 1981 yılında Alkazar Sineması'nda fenalaşarak 61 yaşında öldü. Cenazesi Muhsin Ertuğrul Şehir Tiyatrosu'nun sahnesinde yapılan törenin ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Her yıl anısına verilen Altın Portakal Cahide Sonku Ödülü vardır.

Filmografisi

Ayrıca bakınız
Altın Portakal Cahide Sonku Ödülü

Kaynakça

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 IMDb'de Cahide Sonku
 Cahide Sonku, biyografisi

1919 doğumlular
Yemen doğumlular
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Türk kadın film yönetmenleri
İstanbul'da ölenler
1981 yılında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Cahide Sonku


El mosquerito amarillo (Capsiempis flaveola), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, la única del género monotípico Capsiempis, su taxonomía ha sido inestable y en el pasado se ubicó al menos en otros tres géneros. Es nativo de Centro y Sudamérica.

Nombres populares
Se le denomina mosquerito amarillo (en Costa Rica), tiranuelo amarillo (en Colombia), tiranolete amarillo (en Ecuador), mosqueta ceja amarilla (en Argentina y Paraguay), atrapamoscas amarillo (en Venezuela), mosquitero amarillo (en Nicaragua) o moscareta amarilla (en Perú).

Distribución y hábitat
Se distribuye de forma disjunta en América Central, desde el sureste de Nicaragua, por ambas pendientes de Costa Rica y Panamá; en el norte de América del Sur, en Colombia, Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, norte de Brasil, noreste de Ecuador y noreste de Perú (está ausente de la mayor parte de la cuenca del Amazonas; en el oeste de Ecuador; en áreas localizadas de Perú, Bolivia y oeste de Brasil; en el centro norte de Brasil, y en el este y sur de Brasil, este de Paraguay y extremo noreste de Argentina.

Esta especie es considerada localmente bastante común en una variedad de hábitats naturales de tierras bajas húmedas, ausente de selvas altas, que incluyen enmarañados del sotobosque, enmarañados de enredaderas, aglomerados de bambuzales, inclusive los asociados con grandes claros en los bosques y bordes de lagos y cursos de agua; también en crecimientos secundarios densos, y arbustales bajos y densos en pastajes abandonados y plantaciones de café; también en manglares. Puede ser encontrada en enmarañados de bosques en galería en Colombia y norte de Brasil, en vegetación arbustiva de suelos arenosos en Surinam; en el sureste de Perú, aparentemente se restringe a aglomerados de bambú Guadua; en la Mata Atlántica, en los bordes del bosque densos y en restingas. Hasta los 1500 m de altitud, generalmente más abajo.

Descripción

El mosquerito amarillo mide entre 10,5 y 11,4 cm de longitud, y pesa alrededor de 8 g. Tiene un pico fino que en su forma se parece al de los pequeños vireos o las reinitas. Su partes superiores son de color verde oliva y sus partes inferiores son de color amarillo intenso. Tiene listas superciliares blanquecinas o de color amarillo pálido. Las alas y la cola son de color pardo negruzco con plumas con finos extremos amarillos y presentan dos listas amarillentas en las alas. Ambos sexos tienen una apariencia similar, aunque los juveniles son más parduzcos en las partes superiores y su partes amarillas son más pálidas.

Comportamiento
Forrajean principalmente en parejas o en pequeños grupos familiares, hurgando activamente entre las hojas de los árboles, para después encaramarse de forma horizontal con la cola parcialmente levantada, pero se encarama más verticalmente cuando está descansando.

Alimentación
Su dieta consiste de insectos, arañas y pequeñas bayas.

Reproducción
Construyen nidos en forma de cuenco con fibras vegetales y briznas de hierba, forrados por fuera con musgo. Los sitúan a alturas entre los dos a siete m en los árboles, arbustos y maizales. La puesta suele constar de dos huevos blancos, normalmente sin marcas o con motas pardo rojizas claras.

Vocalización

Su llamada consiste en un ligero «piwik» y su canto, que suelen realizar por parejas, es un rítmico «pii-tic-kiik». Existen ciertas variaciones geográficas tanto en los trinos como en la apariencia.

Sistemática

Descripción original
La especie C. flaveola fue descrita por primera vez por el zoólogo alemán Martin Heinrich Carl Lichtenstein en 1823 bajo el nombre científico Muscicapa flaveola; su localidad tipo es «Bahía, Brasil».

El género monotípico Capsiempis fue descrito por los ornitólogos alemanes Jean Cabanis y Ferdinand Heine, Sr. en 1859.

Etimología
El nombre genérico femenino «Capsiempis» se compone de las palabras del griego «kaptō, kapsō» que significa 'tragar', 'engullir' y «empis, empidos» que significa 'mosquito', 'jején'; y el nombre de la especie «flaveola», proviene del latín «flaveolus» que significa 'amarillento'.

Taxonomía
Anteriormente estuvo incluida en Phylloscartes, pero las evidencias de cráneo y siringe sugieren otras relaciones dentro de Tyrannidae.

Los amplios estudios genético-moleculares realizados por Tello et al. (2009) descubrieron una cantidad de relaciones novedosas dentro de la familia Tyrannidae que todavía no están reflejadas en la mayoría de las clasificaciones. Siguiendo estos estudios, Ohlson et al. (2013) propusieron dividir Tyrannidae en cinco familias. Según el ordenamiento propuesto, Capsiempis permanece en Tyrannidae, en una subfamilia Elaeniinae , 1859-60, en una tribu Elaeniini , 1859-60, junto a Elaenia, Tyrannulus, Myiopagis, Suiriri, Serpophaga, parte de Phyllomyias, Phaeomyias, Nesotriccus, Pseudelaenia, Mecocerculus leucophrys, Anairetes, Polystictus, Culicivora y Pseudocolopteryx.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, se reconocen cinco subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Capsiempis flaveola semiflava (, 1865) - sur de Nicaragua hacia el sur hasta el este de Panamá, incluyendo la isla Coiba.
 Capsiempis flaveola leucophrys , 1907 - centro norte de Colombia (Sucre al este hasta el valle del Magdalena) y noroeste de Venezuela (base de la Serranía del Perijá al sur hasta Táchira y oeste de Mérida, y suroeste de Lara).
 Capsiempis flaveola magnirostris , 1898 - suroeste de Ecuador (Pichincha al sur hasta Guayas y El Oro).
 Capsiempis flaveola cerula , 1939 - localmente al este de los Andes en  Colombia, Venezuela, las Guayanas, norte de Brasil (este de Amazonas y río Branco al este hasta Amapá), este de Ecuador, sureste de Perú y norte de Bolivia.
 Capsiempis flaveola flaveola (, 1823) - este de Bolivia (norte de Santa Cruz) al este hasta el este y sureste de Brasil (Pernambuco a Rio Grande do Sul), este de Paraguay y noreste de Argentina (Misiones).

La subespecie propuesta C. f. amazonus , 1955, de las Guayanas y norte de Brasil, descrita con base en unos pocos especímenes, parece no ser claramente distinguible de cerula, en una serie mayor de especímenes, y se la incluye en ésta.

Referencias

Bibliografía
 ,  Birds of Venezuela, ISBN 0-7136-6418-5
 ,  A guide to the birds of Costa Rica  ISBN 0-8014-9600-4

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Capsiempis flaveola en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Capsiempis flaveola en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de marianinha-amarela Capsiempis flaveola en Wikiaves.

Tyrannidae
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1823
Taxones descritos por Martin Lichtenstein

Capsiempis flaveola


Moulin Rouge (Türkçe: Kırmızı Değirmen), 6 Ekim 1889 yılında Joseph Oller ve Charles Zidler tarafından inşa edilen bir kabaredir. Paris'in 18. bölümünde bulunan Moulin Rouge, French cancan adlı gösteriyle ünlü olmuştur.

Moulin Rouge üzerindeki kırmızı yel değirmeni ile dünyaca ünlüdür ve aslında bir özel teşebbüs olmasına rağmen Fransız kültüründe sembolleşmiş bir yere sahiptir. Kırmızı değirmeni, elit erotik şovları, yetişkinlere yönelik orijinal eğlence programlarını ve ünlü kan-kan dansını görmek için yıl boyunca gelen pek çok turisti ağırlar.

Orijinal sahne şovları ve binanın dizaynı tarihi boyunca dünyadaki benzerlerini etkilemiş ve pek çok tarzın öncülüğünü yapmıştır. Bu tarihsel süreç girişte sıralanmış panolarda resimler ve çeşitli dillerde yazılmış açıklamalarla özetlenmiştir ve Moulin Rouge'un yaşayan bir müze olduğunu hatırlatır.

Dış bağlantılar
 www.moulinrouge.fr (resmi web sitesi)

Paris'teki yapılar
Kabareler
18. arrondissement (Paris)
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Moulin Rouge


Ettrick and Lauderdale (Eadaraig agus Srath Labhdair in Scottish Gaelic) was one of four local government districts in the Borders region of Scotland as well as a lieutenancy area from 1975 to 1996.

History
The district was created on 16 May 1975 under the Local Government (Scotland) Act 1973, which established a two-tier structure of local government across Scotland comprising upper-tier regions and lower-tier districts. Ettrick and Lauderdale was one of four districts created within the Borders region. The district covered the whole of the historic county of Selkirkshire and parts of the neighbouring counties of Berwickshire, Midlothian, and Roxburghshire. The new district covered all of six former districts and parts of another three districts, which were all abolished at the same time:

From Selkirkshire:
Galashiels Burgh
Selkirk Royal Burgh
North District
South District
From Berwickshire:
Lauder Royal Burgh
West District (part, being the parishes of Channelkirk, Lauder (landward), Legerwood, Earlston, and Mertoun)
From Midlothian:
Gala Water District (part, being the parishes of Heriot and Stow)
From Roxburghshire:
Melrose Burgh
Melrose District (part, being the parishes of Bowden, Lilliesleaf, Maxton, Melrose (landward), and St Boswells)

The new district was named after Ettrick Forest (which was also an old alternative name for Selkirkshire), and Lauderdale, being the valley of the Leader Water (roughly corresponding to the area gained from Berwickshire). For lieutenancy purposes, the last lord-lieutenant of the county of Selkirkshire was made lord-lieutenant for the new district when the reforms came into effect in 1975.

In 1989 the district was enlarged by the addition of a small area around the hamlet of Brothershiels from the neighbouring district of Midlothian. The district had an estimated population of 35,490 in 1994.

The Borders region and its four districts were abolished in 1996, merging to form the present Scottish Borders council area. A new lieutenancy area was created at the same time, called Roxburgh, Ettrick and Lauderdale, covering the combined area of the abolished districts of Ettrick and Lauderdale and neighbouring Roxburgh.

The former district's name is still used in a variety of contexts:
It forms part of the name of the Tweeddale, Ettrick and Lauderdale Scottish Parliament constituency.
Ettrick and Lauderdale Divisional Court, whose area corresponds to the former district, sits at Selkirk.
Ettrick and Lauderdale Sports Council promotes interest and participation in sport in the area covered by the former Ettrick and Lauderdale District Council.
Roxburgh, Ettrick and Lauderdale is one of the lieutenancy areas of Scotland.

Political control
The first election to the district council was held in 1974, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until it came into its powers on 16 May 1975. Throughout the council's existence a majority of the seats were held by independents:

The last leader of the council, Drew Tulley, went on to be first leader of Scottish Borders Council after the 1996 reforms.

Premises
The district council was based at the Council Chambers on Albert Place in Galashiels. The building had originally been built in 1867 as the Burgh Chambers for the old Galashiels Town Council, with a large clock tower added in 1924–1927 which incorporates the town's war memorial. A modern extension was added to the rear of the building along Paton Street for the district council in 1976.  Since the district council's abolition in 1996 the building has been an area office for Scottish Borders Council.

See also
Subdivisions of Scotland

References

Politics of the Scottish Borders
Districts of Scotland

Ettrick and Lauderdale


Morten Kabell (født 28. april 1970) er en tidligere dansk politiker.

I 1998 blev han valgt til Københavns Borgerrepræsentation for partiet Enhedslisten, og i 2014 efterfulgte han Ayfer Baykal fra Socialistisk Folkeparti som teknik- og miljøborgmester i København. Denne stilling forlod han i december 2017.

I forbindelse med fratrædelsen modtog Morten Kabell et eftervederlag på kr. 501.896 kr, som blev genstand for en del presseomtale.

Den 1. januar 2018 tiltrådte han som driftschef for virksomheden Copenhagenize Design Co.

Referencer

Eksterne links
 Morten Kabells hjemmeside hos Københavns Kommune. Besøgt 2. febr. 2014

Medlemmer af Københavns Borgerrepræsentation fra Enhedslisten
Personer fra København
Medlemmer af Københavns Borgerrepræsentation i 2000-tallet
Borgmestre i København
Politikere der er LGBT-personer

Morten Kabell


Les Aventuriales est un salon du livre consacré aux mondes de l'imaginaire.
Il se déroule le dernier weekend complet de septembre dans la ville de Ménétrol, près de Clermont-Ferrand, depuis 2015.

Depuis 2020, le salon attribue un prix littéraire dans les genres de l'imaginaire afin de mettre en lumière des œuvres parues dans les maisons d'édition ne bénéficiant pas d'une bonne visibilité en librairie.

Historique
Le salon des Aventuriales est créé en 2015 par l'association Gandahar, alors présidée par Jean-Pierre Fontana, écrivain de science-fiction, fondateur de la première Convention nationale française de science-fiction et du Grand Prix de l'imaginaire. Lilian Ronchaud, créateur des éditions L'Ivre Book est l'un des fondateurs du salon.

Depuis sa première édition, qui accueillait 50 auteurs et une trentaine d'éditeurs, le salon n'a fait que croître, avec la présence d'une centaines d'auteurs en 2016, 130 auteurs et illustrateurs et une trentaine d'éditeurs dans les éditions les plus récentes.

En 2017, le  hors-série de la revue Gandahar est sur le thème du salon, avec l'illustration de l'affiche du salon, réalisée par Michael Thomazo en couverture et plusieurs nouvelles rédigées par des invités du salon, dont une par le parrain Graham Masterton.

En 2018, c'est l'association Aventuriales, présidée par Jean-Pierre Bouiller, qui prend le relais. Les Editions Gandahar sont créées en parallèle.

En 2020, malgré les restrictions dues à la pandémie de Covid-19 et notamment une jauge réduite, les Aventuriales se maintiennent avec la présence de 130 auteurs, de nombreux éditeurs mais aussi d'animations comme des démonstrations de combat de sabre laser jedi, des stands culinaires ou du cosplay.

En 2021, Les Aventuriales reçoivent le Prix Sofia de l'engagement, décerné par la Sofia (Société Française des Intérêts des Auteurs de l'écrit), qui récompense six ans de travail et de volonté pour organiser ce salon.

Editions

Prix Aventuriales
Depuis 2020, le salon des Aventuriales attribue un prix littéraire dans les genres de la science-fiction, du fantastique et de la fantasy, afin de mettre en lumière des œuvres parues dans les petites maisons d'édition du domaine de l'imaginaire, qui ne bénéficient pas d'une bonne visibilité en librairie. Le prix est organisé par les écrivaines Luce Basseterre, Anna Combelles et Dominique Lémuri.

Lauréats du prix
 2020 : Dans l'ombre des miroirs, par Marge Nantel - Éditions 1115
 2021 :
 Ceux qui vivent du sang versé, par Crazy - Éditions du 38
 Les Chaînes du silence, par Céline Chevet - Éditions du Chat Noir
2022 : Rocaille, par Pauline Sidre - Éditions Projet Sillex
2023 : Lauréat à venir (parmi une sélection de 6 livres)
2024 : Sélection annoncée en octobre 2023

Engagement
En 2021, l'auteur britannique Peter F. Hamilton, invité d'honneur des éditions 2020 et 2021, a fait don de sa rémunération perçue à l'occasion de sa participation au festival. Les organisateurs ont ainsi remis un chèque de 450 euros à l'Unicef.

Références

Annexes

Autres festivals similaires
 Les Hypermondes (Mérignac)
 Les Utopiales (Nantes)
 Les Imaginales (Épinal)
 Les Intergalactiques (Lyon)
 Rencontres de l'Imaginaire (Sèvres)
 Grésimaginaire (Crolles)
 Convention nationale française de science-fiction

Liens externes
 Site officiel

Festival littéraire en France
Convention française de science-fiction
2015 en science-fiction
Puy-de-Dôme

Les Aventuriales


Pareceres fue un grupo de música popular uruguaya surgido en 1976, cuya actividad se extendió hasta mediados de la década de 1980.

Historia
El grupo surgió en 1976 y estuvo integrado originalmente por Jorge Do Prado, Carlos Rodríguez y Gabriel Do Prado. El nombre "Pareceres" surgió en el transcurso de un viaje a un Festival de Cosquín por parte de Jorge Do Prado y Carlos Rodríguez.

En 1979 aparecen en escena, con el baterista Yamandú Pérez sustituyendo a Gabriel Do Prado, quien había perdido dos dedos en un accidente laboral. A principios de 1983 Carlos Rodríguez es sustituido por Eduardo "Rulo" Nieves. Estas dos integraciones en formato trío fueron las más populares del grupo.

La última integración con la que el grupo grabó un fonograma fue la compuesta por Jorge Do Prado, Daniel Jacques, Gabriel Do Prado, Roberto Galletti, Renato Pavez y Gabriel Landini.

Jorge Do Prado es el único que estuvo presente en todas las formaciones del grupo y fue su principal intérprete y compositor. El conjunto se disolvió al radicarse este último en Australia donde continuó su carrera musical.

Discografía
Intimando (Orfeo SULP 90642. 1981)
Pareceres (Orfeo SULP 90665. 1981)
Interpretaciones (Orfeo SULP 90685. 1982)
Yo sé un camino hacia el sol (EMI 16547. 1983)
Sin un vintén (Orfeo SULP 90724. 1984)
De todas formas (Orfeo SULP 90809. 1986)
Antología (Bizarro Records 3854-2. disco recopilatorio con canciones de Pareceres y de Jorge Do Prado. 2009)

Referencias

Grupos de música de Uruguay
Grupos de música de los años 1970
Grupos de música de los años 1980

Pareceres


O Google Question Hub (GQH) é uma plataforma de mercado de conhecimento desenvolvida e oferecida pelo Google. Como parte da redução do backlog de mídia digital inexistente, ele usa vários algoritmos de pesquisa, mas não conhecidos, para coletar consultas de pesquisa na Web não respondidas para criadores de conteúdo, incluindo jornalistas. O GQH pode ser acessado por meio de uma conta registrada do console de pesquisa do Google com uma propriedade da Web verificada, o que contradiz as Perguntas e respostas do Google. No entanto, os pesquisadores não precisam estar registrados no console de pesquisa, exceto uma conta do Google.

Em setembro de 2021, é um produto beta e está limitado aos Estados Unidos, Índia, Indonésia e Nigéria. Os usuários de pesquisa do Google fazem uma pergunta em idiomas específicos, como inglês, hindi e indonésio, e depois de coletar as perguntas não respondidas, o Google as lista no GQH, onde os editores podem usá-las como base para novos artigos de publicação.

História
Em 2019, o Google Question Hub foi lançado inicialmente na versão beta, foi relatado pela primeira vez pela mídia no final de 2019. A data de lançamento real não é conhecida. Desde o dia 5 de janeiro de 2023, o Question Hub beta foi encerrado, de acordo com o seu site oficial. Estará disponível até 6 de março de 2023 para quem quiser uma cópia de seus dados, por meio do Google Takeout. Após essa data, os dados do usuário do Question Hub serão excluídos e suas atividades oficialmente descontinuada.

Serviços da Google

Google Question Hub


Yönlendirici (İngilizce: router), aynı ağ iletişim kurallarını kullanan iki bilgisayar ağı arasında veri çerçevelerinin iletimini sağlayan ağ donanımıdır. Yönlendirme için OSI yedi katman modelinin üçüncüsü olan ağ katmanı kullanılır. Genellikle bu iş için özel üretilmiş donanımlar varsa da birden çok arayüzü olan bilgisayarlar da yazılım desteğiyle yöneltici olarak çalışabilirler.

Çalışma Şekli

Bir yöneltici iki veya daha fazla ağ arasındaki kesişme noktasıdır ve parçası olduğu her ağ için bir arayüz taşır. Her iki ağın da parçası olduğu için veri paketlerinin ağlar arasında yollarını bulmaları görevini üstlenir. Yöneltme işlemi bir veri paketinin bir istasyondan diğerine yolunun belirlenmesidir. Yolun seçimi için yöneltici yöneltme iletişim kurallarını (İngilizce: routing protocol) kullanarak diğer yönelticilerle bağlantı kurar ve gelen bilgileri yöneltme tablosuna ekler. Gerektiğinde elle de oluşturulabilen yöneltme tablosu bilinen hedeflere giden yolları içerir. Eğer gelen bir veri paketinin hedefi yöneltme tablosu ile belirlenemiyorsa ve bu durum için standart bir ağ geçidi tanımlanmamışsa, yöneltme işlemi başarısızlıkla sonuçlanmış olur. Aksi takdirde paket hedefe ya da hedefin bağlı olduğu varsayılan yönelticiye gönderilir.

Her ne kadar IP iletişim kuralı günümüzde en çok bilinen yöneltilebilir iletişim kuralıysa da AppleTalk, IPX SNA, XNS ve DECnet gibi başka iletişim kurallarının da yöneltilebilir özelliği olduğunu unutmamak gerekir. Yöneltilebilir iletişim kuralı (İngilizce: routable protocol) ve yöneltme iletişim kuralı (İngilizce: routing protocol) birbirleriyle karıştırılmaması gereken farklı kavramlardır.

Farklılıkları

Köprü ya da dağıtıcıdan
Yönelticiler ortamdan bağımsız ama ağ iletişim kurallarına bağımlı çalışırlar. Köprü ya da dağıtıcıda durum tam tersidir. Mesela üzerinde bir modem, bir WLAN arayüzü ve bir ethernet kartı olan bir yöneltici bu farklı ortamlarda çalışan ağların bir parçası olabilir. Ama işlevini gerçekleştirebilmesi için ortamların aynı ağ iletişim kurallarını (Ör.: IP) kullanıyor olmaları gerekir. Bu durum yönelticinin birden fazla iletişim kuralını tanımasına engel değildir.

Ağ Geçidinden
Her ne kadar günlük yaşamda ve bazı işletim sistemlerinde ağ geçidi ve yöneltici aynı anlamda kullanılıyorsa da, ağ geçidi OSI yedi katman modelinin dördüncü ve yukarısındaki katmanlarında uygulama bulur. Ağ geçidi farklı ağ iletişim kuralı (TCP/IP ve SNA gibi) kullanan iki ağı birbirine bağlamakta kullanılabilir. İnternet üzerinden normal telefon numaralarının aranabildiği VoIP uygulamalarında da telekomunikasyon ağını internete bağlayan ağ geçitleri kullanılmaktadır.

Yönlendirici Tipleri
Yönlendiriciler işletimler içinde, işletimle internet arasında ve internet servis sağlayıcıları arasında bağlantı sağlar. Cisco CRS_1 veya JuniperT1600 gibi büyük yöneticiler internet servis sağlayıcılarında veya geniş işletim ağlarında kullanılır. Küçük yöneticiler ev ofislerde bağlantı sağlar.

Tarihçe
Günümüzdeki yönlendiriciler ile belli başlı benzer özelliklere sahip ilk aygıtlara örnek olarak paket servisler verilebilir. Arayüz mesaj işlemci aletleri ARPANET tarafından üretilir. Yönlendirici fikri ilk olarak (o zamanlar geçit olarak adlandırılıyordu)'INWG' Internatıonal Network Working Group olarak adlandırılan uluslararası bilgisayar ağı araştırmacıları sayesinde ortaya çıkarıldı.

Güvenlik
Harici ağlar, genel güvenlik stratejisinin önemli bir parçası olarak düşünülmelidir. Yönlendirici'den farklı olarak güvenlik duvarı veya VPN işleme cihazı bu ya da diğer güvenlik fonksiyonlarını içerebilir. Birçok şirket güvenlik odaklı yönlendirici'ler üretmiştir. Buna Cisco system'in PIX'i ve ASA5500 serisi, Juniper'in Netscreen'i, Watchguard'ın Firebox'ı, Barracuda'nın posta odaklı cihazları ve daha birçokları dahildir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Kablosuz yönlendirici
Ethernet
USB modem
Modem

Ağ donanımları
Ağ katmanı protokolleri
Donanım yönlendiricileri
Bilgisayar ağı oluşturma
Sunucu cihazı
İnternet mimarisi
Yönlendiriciler (bilgi işlem)

Yönlendirici


Theodor Schultze-Jasmer (født 7. juli 1888 i Oschatz, Sachsen; død 30. oktober 1975 i Prerow) var en tysk maler, grafiker og fotograf.

Liv og gerning

Hans far var en tekstilhandler, moderen (født Jasmer) gav ham efter den tidlige død af hendes mand og flytning til Leipzig lektioner i maleri og tegning. Han gik i gymnasiet i Leipzig. Fra 1904 til 1913 foretog han hele sommeren studieture til Zingst.

I 1907 blev han optaget til Det Kongelige Akademi for Grafisk Kunst og Boghandel i Leipzig. Efter vellykket gennemførelse af studier i 1911 efterfulgt af freelance arbejde som grafisk designer i Leipzig. Han producerede blandt andet coverdesignet til Theodor Storms værker i individuelle udgaver. I 1914 foretog han en studietur til Estland, men ved udbruddet af 1. Verdenskrig kom han i civilfangenskab i Vologda.

I 1915 giftede han sig med Elli Lehbert i Vologda. Den 19. juli 1918 blev hans søn Jens født. I 1918, efter afslutningen af 1. verdenskrig, vendte han tilbage fra efter en kort deltagelse på vestfronten i Verdun. Han genoptog sin freelance grafikvirksomhed i Leipzig. I 1920 flyttede han til Heidebrink-Wollin i Pommern. Et år senere flyttede han til Prerow på Darß og købte der det senere Eschenhaus i Grünen Straße. Han åbner "Darßer Kunsthütte" sammen med E.Th. Holtz. I 1921 giftede han sig med Käthe Baake.

I 1929 flyttede "Darßer Kunsthütte" til det tidligere Warmbad i Prerow-samfundet overfor Dünenhaus. I 1945 fulgte den sene indkaldelse til Landschütze mod slutningen af 2. verdenskrig. Ved krigens slutning vendte han tilbage til fods fra Holland via Hamborg til sin landsby.

Efter 2. verdenskrig fortsatte han sit freelancearbejde som maler og grafiker i Prerow, han fortsatte også "Darßer Kunsthütte". Kunstnerisk koncentrerede han sig om fotografering og holdt mere end 50 lysbilledforedrag årligt, hvor han fortalte turister og besøgende om skønheden i Darßlandschaft levende og med stor begejstring. Men han dokumenterede også synken af den legendariske Buchen på Darßer Weststrand, Windflüchter. Han var medlem af DDR's sammenslutning af billedkunstnere og i Kulturbund der DDR, var involveret som repræsentant for lokalsamfundet og distriktsråd for distriktet Ribnitz-Damgarten. Hans kunstneriske aktivitet forblev ubrudt indtil alderdom. Han var atter og atter åben for nye former og teknikker, såsom litografi og arbejde i emalje.

Theodor Schultze-Jasmer døde den 30. oktober 1975 i Prerow og blev begravet på den lokale kirkegård.

Litteratur
 Gerhard M. Schneidereit: Theodor Schultze-Jasmer – von Leipzig nach Prerow auf dem Darß. – Bremen, 2006. ()
 Uwe Rieger (Hrsg.): Theodor Schultze-Jasmer – der Maler des Darß : die Grafiken . – Mesekenhagen, 2003. ()
 Uwe Rieger: Schwarze Windflüchter – ein Krimi vom Darß. – Mesekenhagen, 2002. ()
 Irmgard Thiel: Gedanken und Bilder des Malers und Grafikers Theodor Schultze-Jasmer aus Prerow auf dem Darss. – Fischerhude, 1995. ()

Eksterne henvisninger

Malere fra Tyskland

Theodor Schultze-Jasmer


Jennifer Gutiérrez (født 20. februar 1995 i Horgen) er en spansk håndboldspiller, som spiller for CB Atlético Guardés og Spaniens håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Spanien
Deltagere for Spanien ved sommer-OL 2020
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Jennifer Gutiérrez Bermejo


The hanky panky is a cocktail made from gin, sweet vermouth, and Fernet-Branca. It is a variation on the sweet martini, or Martinez, made distinctive by the Fernet-Branca, a bitter Italian digestivo. It was created by Ada "Coley" Coleman, head bartender at the Savoy Hotel, London.

Recipe

A recipe for the cocktail was included in Harry Craddock's The Savoy Cocktail Book.
In a cocktail shaker over ice pour:
 ( oz) Italian vermouth
 ( oz) dry gin
2 dashes Fernet-Branca
Stir
Strain into a (4 oz.) cocktail glass.
Garnish by squeezing an orange peel over the top.

History
The hanky panky was the brainchild of Ada Coleman (known as "Coley") who began as a bartender at the Savoy Hotel in 1903. Her benefactor was Rupert D'Oyly Carte, a member of the family that first produced Gilbert and Sullivan operas in London and that built the Savoy Hotel. When Rupert became chairman of the Savoy, Ada was given a position at the hotel's American Bar, where she eventually became the head bartender and made cocktails for the likes of Mark Twain, the Prince of Wales, Prince Wilhelm of Sweden, and Sir Charles Hawtrey.

Coleman created the hanky panky for Hawtrey. He was a Victorian and Edwardian actor who mentored Noël Coward. Coleman told the story behind the creation of the hanky panky to England's The People newspaper in 1925:

The late Charles Hawtrey ... was one of the best judges of cocktails that I knew. Some years ago, when he was overworking, he used to come into the bar and say, "Coley, I am tired. Give me something with a bit of punch in it." It was for him that I spent hours experimenting until I had invented a new cocktail. The next time he came in, I told him I had a new drink for him. He sipped it, and, draining the glass, he said, "By Jove! That is the real hanky-panky!", And Hanky-Panky it has been called ever since.

The hanky panky is a variation on the sweet martini, inasmuch as it calls for gin and sweet vermouth, but Coley's secret ingredient that made the drink distinctive was Fernet-Branca, a bitter Italian digestivo.

See also

 List of cocktails

References

External links

Cocktails with gin
Cocktails with vermouth
Three-ingredient cocktails

Hanky panky (cocktail)


L'United States Army Forces in the Philippines – Northern Luzon (USAFIP-NL) (Tagalog : Sandahang Lakas ng Estados Unidos sa Pilipinas - Hilagang Luzon (SLEUP-HL) / Hukbong Sandatahan ng Estados Unidos sa Pilipinas - Hilagang Luzon (HSEUP-HL) ; Ilocano : Fuerza Armada ti Estados Unidos iti Filipinas - Amianan ti Luzon (FAEUF-AL)) était une organisation militaire et de guérilla active aux Philippines durant l'occupation japonaise. Il était composé de soldats de l'armée américaine et de l'armée philippine, de réservistes et de volontaires civils.

Il fut actif du  janvier 1942 au 30 juin 1946 et commandé par le colonel Moïse, suivi de Russell W. Volckmann.

À la suite de l'occupation japonaise des Philippines à travers la campagne de libération du pays, les opérations militaires et de guérilla des unités de l'USAFIP-NL ont opéré dans le nord de Luçon, y compris certaines provinces d'Ilocos Norte, Ilocos Sur, La Union, Abra, Mountain Province, Cagayan, Isabela et Nueva Vizcaya.

Notes et références

Liens externes
 Our Igorot Fathers, The Heroes: The Untold Story of the 66th Infantry Regiment, USAFIP-NL (blog entry about video documentary)

Forces armées des États-Unis aux Philippines
Théâtre sud-ouest de la guerre du Pacifique
Histoire des Philippines pendant la Seconde Guerre mondiale
Résistance au cours de la Seconde Guerre mondiale
Mouvement guérillero


رئيس جمهورية فنلندا  هو رأس الدولة في فنلندا. بموجب دستور فنلندا، السلطة التنفيذية مناطة برئيس الجمهورية والحكومة الفنلندية، ولا يمتلك الأول سوى الصلاحيات المتبقية. ينتخب الرئيس مباشرة عبر الاقتراع العام لولاية مدتها ست سنوات. منذ عام 1994، لا يمكن انتخاب الرئيس لأكثر من ولايتين متتاليتين. يجب أن يكون الرئيس مواطنًا فنلنديًا بالولادة. أُسس منصب الرئاسة في قانون دستور عام 1919. الرئيس الحالي هو ساولي نينيستو. انتُخب للمرة الأولى في عام 2012 وأعيد انتخابه في عام 2018.

امتلكت فنلندا، لمعظم عهد استقلالها، نظامًا نصف رئاسي امتلك من خلاله الرئيس سلطة وصلاحيات كبرى على كل من السياسة الداخلية والخارجية، غير أنه في أواخر القرن العشرين ومطلع القرن الحادي والعشرين، شهدت صلاحيات الرئيس تخفيضًا. خُفضت صلاحيات الرئيس في التعديلات الدستورية التي باتت سارية المفعول في أعوام 1991 و2000 و2012. ما يزال الرئيس يقود السياسة الخارجية للبلاد بالاشتراك مع الحكومة، وهو قائد أركان قوات الدفاع الفنلندية.

اللقب
رسميًا، رأس دولة فنلندا الحالي هو رئيس جمهورية فنلندا، أو في أغلب الأحيان، رئيس الجمهورية. وهذا على عكس الرؤساء السابقين الذين يحتفظون بلقب «الرئيس».

الانتخابات
يمكن تسمية المرشحين لمنصب الرئيس من قبل الأحزاب المسجلة التي حصلت على مقعد واحد على الأقل في الانتخابات البرلمانية السابقة. يمكن أيضًا ترشيح مرشح من قبل 20 ألف مواطن حاصل على حق التصويت. بين عامي 1919 و1988، انتخب الرئيس بشكل غير مباشر من قبل مجمع انتخابي يتألف من ناخبين اختارهم من أدلوا بأصواتهم في الانتخابات الرئاسية. في الانتخابات الرئاسية لعام 1988، أجريت انتخابات مباشرة وغير مباشرة بالتوازي: إذا لم يحصل أي مرشح على الأغلبية، يُنتخب الرئيس من قبل مجمع انتخابي شُكل في نفس الانتخابات. منذ عام 1994، بات الرئيس ينتخب عبر تصويت شعبي مباشر.

في حال رُشح مرشح واحد فقط، يصبح هذا المرشح رئيسًا بدون انتخابات. خلافًا لذلك، تجرى الجولة الأولى من الاقتراع في الأحد الرابع من شهر يناير في عام الانتخابات. تجرى الانتخابات في اقتراع على دورتين. في حال حصول أحد المرشحين على أكثر من نصف الأصوات المدلى بها، ينتخَب ذلك المرشح رئيسًا. في حال لم يفز أي مرشح بالأغلبية في المرحلة الأولى، يعيد المترشحان المتصدران ترشحهما في المرحلة الثانية بعد أسبوعين. ينتَخب المرشح الذي يحصل عندها على عدد أكبر من الأصوات. في حالة التعادل، تحسم الانتخابات بالقرعة. تؤكد الحكومة نتيجة الانتخابات وتجري سحب القرعة إذا اقتضت الضرورة. يتولى الرئيس منصبه في اليوم الأول من الشهر الذي يلي الانتخابات (إما 1 فبراير 1 مارس حسب إذا ما كانت هناك جولة أو جولتان).

كانت هناك عدة انتخابات رئاسية استثنائية. اختير الرئيس الأول، كارلو جوهو ستاهلبيرغ، من قبل البرلمان الفنلندي استنادًا إلى قانون الانتقال في الدستور وأيضًا استنادًا إلى القانون العرفي. في عامي 1940 و1943، اختار المجمع الانتخابي لعام 1937 الرئيس، إذ كان هناك شعور بعدم إمكانية ترتيب انتخابات شعبية بالنظر إلى القانون العرفي (1940) وحرب الاستمرار (1943). في عام 1944 نص تشريع خاص بشكل مباشر على انتخاب مارشال مانيرهايم رئيسًا لست سنوات بعد أن قدم لريستو ريتي استقالته بعد مضي نصف ولايته. في عام 1946، سمح تشريع خاص للبرلمان باختيار خلف لما تبقى من ولاية مانيرهايم (حتى عام 1950)، وقدم الأخير استقالته. اختار البرلمان بعد ذلك رئيس الوزراء جوهو كوستي باسيكيفي رئيسًا. في عام 1973، مدد تشريع خاص ولاية الرئيس أورهو كيكونين لمدة أربعة أعوام حتى عام 1978، حين أعيد انتخابه بانتظام.

انظر أيضًا
 قائمة رؤساء فنلندا

مصادر

أصحاب مناصب سياسية في فنلندا
تأسيسات سنة 1919 في فنلندا
رئيس فنلندا

رئيس فنلندا


En sikkerhedsrepræsentant er en arbejdsgivers samarbejdsparter. Formålet med en sikkerhedsrepræsentant er at rådgive arbejdsgiveren i udarbejdelsen af virksomhedens arbejdsmiljøhandlingsplan. Alle virksomheder med over 10 medarbejdere skal have valgt en sikkerhedsrepræsentant. Det er medarbejdernes opgave at vælge en person som skal være sikkerhedsrepræsentant, dog skal personen have arbejdet for virksomheden i mere end et år samt gennemgå en lovpligtig uddannelse betalt af virksomheden.

Opgaver:

"... sammen med arbejdsgiver/arbejdsleder har en kontrolfunktion, hvor man kontrollerer, om arbejdsforholdene er sikkerheds- og sundhedsmæssigt fuldt forsvarlige."

Kilder og henvisninger

  Sikkerhedsgrupper og sikkerhedsrepræsentanter  At-vejledning GL.6.2 september 2006 på arbejdstilsynet.dk
Arbejdsmiljø

Sikkerhedsrepræsentant


Doungou ist eine Landgemeinde im Departement Kantché in Niger.

Geographie
Doungou liegt am Übergang der Großlandschaft Sudan zur Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Ichirnawa im Norden, Droum im Osten und Matamèye im Süden und Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 26 Dörfer und 45 Weiler. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Doungou. Es hat den Charakter einer Oase.

Geschichte
Die Landgemeinde Doungou ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Kantché hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 39.031 Einwohner, die in 6061 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 22.879 in 3551 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 4669 Einwohner in 761 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3078 in 478 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2386 in 437 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Daurawa und Iklan.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 14 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 5 PNDS-Tarayya, 5 RPP-Farilla, 2 RDR-Tchanji, 1 MDEN-Falala und 1 RSD-Gaskiya.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 25 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt in einer Zone, in der Regenfeldbau betrieben wird. Es wird regenabhängiger Reisanbau praktiziert. Wochenmärkte werden im Hauptort und im Dorf Maïwando Haoussa abgehalten. Der Markttag im Hauptort ist Dienstag. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Dort ist auch ist ein Gesundheitszentrum des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) vorhanden. Es verfügt über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Doungou ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Doungou (CFM Doungou) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch den Hauptort und die Dörfer Taramni Haoussa und Maïwando Haoussa führt die 90,6 Kilometer lange Landstraße RR7-004 zwischen Matamèye und der Nationalstraße 11. Im Hauptort beginnt die 25,76 Kilometer lange Route 740, die über Angoual Bako nach Magéma verläuft. Die Dörfer Maïwando Haoussa und Angoual Bako sind direkt durch die 4,86 Kilometer lange Route 755 verbunden. Von Taramni Haoussa verläuft die 3,4 Kilometer lange Route 762 nach Sabar Peulh. Die drei letztgenannten Routen sind wenig ausgebaute Landstraßen.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Doungou (Niger)


ෂෙහාන් කරුණාතිලක (උපත 1975) ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෙක්. ඔහුගේ 2010 කුළුඳුල් නවකතාව චයිනමන්: ද ලේජින්ඩ් ඔෆ් ප්‍රදීප් මැතිව් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ත්‍යාගය, ඩීඑස්සී ත්‍යාගය, ග්‍රේටියාන් ත්‍යාගය දිනාගත් අතර විස්ඩන් විසින් සර්වකාලීනව දෙවන විශිෂ්ටතම ක්‍රිකට් පොත ලෙස තේරී පත් විය. ඔහුගේ දෙවන නවකතාව වන ද සෙවන් මූන්ස් ඔෆ් මාලි අල්මේදා (සෝට් ඔෆ් බුක්ස් , 2022) 2022 බුකර් ත්‍යාගය ජයග්‍රාහකයා ලෙස 2022 ඔක්තෝබර් 17 දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී

ෂෙහාන් කරුණාතිලක උපත ලැබුවේ 1975 වසරේ ශ්‍රී ලංකාවේ ගාල්ලේය.  ඔහු හැදී වැඩී ඇත්තේ කොළඹ, කොළඹ කොල්ලුපිටිය ශාන්ත තෝමස්  ප්‍රාථමික විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ ඔහු පසුව නවසීලන්තයට ගොස් වංගනි පාසලේ අධ්‍යාපනය ලැබීය. ලන්ඩන්, ඇම්ස්ටර්ඩෑම් සහ සිංගප්පූරුවේ ජීවත් වී වැඩ කර ඇත.

ඔහුගේ දෙවන නවකතාව වන චයිනමන්: ද ලේජින්ඩ් ඔෆ් ප්‍රදීප් මැතිව්, ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ප්‍රබන්ධ කර ශ්‍රී ලංකා සමාජය විස්තර කරයි.

ඉදිරි නවකතා
කරුණාතිලක මේ වන විට තවත් ළමා පොත් දෙකක්, කෙටිකතා එකතුවක් සඳහා වැඩ කරමින් සිටින අතර "වසර 10 ක් ගත නොවනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වන" නවකතාවක් ආරම්භ කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ.

සම්මාන සහ ගෞරව

 2008: ග්‍රේටියාන් ත්‍යාගය, ජයග්‍රාහකයා, චයිනමන්
 2012: පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය පොත් ත්‍යාගය, සමස්ත ජයග්‍රාහකයා, චයිනමන්
 2012: දකුණු ආසියානු සාහිත්‍යය සඳහා DSC ත්‍යාගය, සමස්ත ජයග්‍රාහකයා, චයිනමන්
 2022: බුකර් ත්‍යාගය, ජයග්‍රාහකයා, ද සෙවන් මූන්ස් ඔෆ් මාලි අල්මේදා

අනුශූරයා

 2008: ශක්ති භාත් සම්මානය, චයිනමන්: ද ලෙජන්ඩ් ඔෆ් ප්‍රදීප් මැතිව්
 2015: ග්‍රේටියාන් ත්‍යාග කෙටි ලැයිස්තුව, යක්ෂ නර්තනය (ප්‍රකාශනය නොකළ නවකතාව)
 2017: ග්‍රේටියාන් ත්‍යාග කෙටි ලැයිස්තුව, කෙටි කෑම (ප්‍රකාශනය නොකළ කෙටි ප්‍රබන්ධ)
 2019: විස්ඩන්, මෙතෙක් හොඳම ක්‍රිකට් පොත, 2 වන, චයිනමන්

මූලාශ්‍ර

ජීවමාන ජනයා
සිංහලයෝ

ෂෙහාන් කරුණාතිලක


Revell steht für:
 Revell, ein deutsches Modellbauunternehmen

Revell ist der Familienname folgender Personen:
 Graeme Revell (* 1955), neuseeländischer Filmkomponist;
 Guy Revell (1941–1981), kanadischer Eiskunstläufer
 Viljo Revell (1910–1964), finnischer Architekt

Siehe auch:
 Revel

Revell (Begriffsklärung)


Cotidiene este un film românesc din 1964 regizat de Olimp Vărășteanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964
Filme de animație

Cotidiene


Belvoir Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Belvoir Township (Pitt County, North Carolina)
 Belvoir Township (Sampson County, North Carolina)

Belvoir Township


Tahar Ben Jelloun (în ) este un scriitor, poet și pictor marocan născut la 1 decembrie 1944 sau 1947. Autorul explică faptul că tatăl său, pentru a-l putea înscrie la grădinița bilingvă franco-marocană din Fez, Maroc, l-a trecut în acte cu trei ani mai mare. . El este titularul Premiului Goncourt pentru romanul său La Nuit Sacrée (Noaptea sacră).

Biografie
După ce a urmat o școală elementară bilingvă arabo-francofonă, a studiat la liceul francez din Tanger până la vârsta de 18 ani, apoi a studiat filosofie la Universitatea Mohammed V din Rabat, unde a scris primele sale poezii adunate în Oameni sub un văl al tăcerii (1971).
A predat apoi filozofia în Maroc. Dar, în 1971, după arabizarea predării filosofiei, el a trebuit să plece în Franța. S-a mutat la Paris pentru a-și continua studiile de psihologie.

Începând cu 1972, scrie numeroase articole pentru cotidianul Le Monde. În 1975 obține un doctorat în psihiatrie socială. Scrierile sale vor beneficia de pe urma experienței sale de psihoterapeut (La Réclusion solitaire, (Izolarea)1976). În 1985 a publicat romanul L'Enfant de sable (Copilul de nisip) care îl face celebru.

A câștigat Premiul Goncourt în 1987 pentru La Nuit sacrée (Noaptea sacră), o continuare a Copilului de nisip. În 2003 și-a anunțat candidatura la Academia Franceză, dar și-a retras-o luna următoare. În 2008 a fost ales membru al Academiei Goncourt, înlocuindu-l pe François Nourissier, care a demisionat.

Participă în octombrie 2013, la un colocviu internațional la Senatul din Paris pe tema Islamul Luminilor de  cu Malek Chebel, Reza, Olivier Weber, Abdelkader Djemaï, Gilles Kepel și  Barmak Akram.

El a scris mai multe lucrări pedagogice (cum ar fi Rasismul, explicat fiicei mele, 1998, sau Islamul explicat copiilor 2002), și este solicitat în mod regulat pentru intervenții în școli și universități marocane, franceze și europene.

În noiembrie 2015, părăsește Editura Bompiani care i-a publicat lucrările în limba italiană și fondează la Milano Editura La nave di Teseo, o editură nouă, împreună cu Umberto Eco.

Opere
 Les Cicatrices du soleil, 1972
 Hommes sous linceul de silence, 1971
 Harrouda, 1973 - rééd. Gallimard, 2010
 La Réclusion solitaire, 1976
 Les amandiers sont morts de leurs blessures, poèmes, 1976,  1976
 La Mémoire future, Anthologie de la nouvelle poésie du Maroc, 1976
 La Plus Haute des solitudes, 1977
 Moha le fou, Moha le sage, 1978, prix des Bibliothécaires de France, prix Radio-Monte-Carlo 1979
 À l'insu du souvenir, poèmes, 1980
 La Prière de l'absent, 1981
 L'Écrivain public, récit, 1983
 Hospitalité française, 1984
 La Fiancée de 12, suivie d'Entretiens avec M. Saïd Hammadi ouvrier algérien, théâtre, 1984
 , 1985
 , 1987, prix Goncourt
 Jour de silence à Tanger, récit, 1990
 Les Yeux baissés, roman, 1991
 Alberto Giacometti, 1991
 La Remontée des cendres, poème (édition bilingue, version arabe de Kadhim Jihad), 1991
 L'Ange aveugle, nouvelles, 1992
 Éloge de l'amitié1994
 L'Homme rompu, 1994
 La Soudure fraternelle, 1994
 Poésie complète, 1995
 Le premier amour est toujours le dernier, nouvelles, 1995
 Les Raisins de la galère, 1996
 , roman, 1997
 , 1997
 L'Auberge des pauvres, 1997
 Le Labyrinthe des sentiments, 1999
 , 2001
 L'Islam expliqué aux enfants, 2002
 Amours sorcières, 2003
 Le Dernier Ami, 2004
 La Belle au bois dormant, 2004
 Partir, 2006
 Yemma, 2007
 L'École perdue, 2007,
 Sur ma mère, 2008
 Au pays, 2009
 Amine dans Au nom de la fragilité - Des mots d'écrivains de Charles Gardou (collectif), 2009,
 Le texte d'un album-photo : Marabouts, Maroc, 2009, Éditions Gallimard
 Beckett et Genet, un thé à Tanger, 2010, Éditions Gallimard
 Jean Genet, menteur sublime, 2010, Éditions Gallimard
 Par le feu, 2011, Éditions Gallimard
 L'Étincelle — Révolte dans les pays arabes, 2011, Éditions Gallimard
 Que la blessure se ferme, 2011, Éditions Gallimard
 Le Bonheur conjugal, 2012, Éditions Gallimard
 Au seuil du paradis, 2012,
 , 2014, Gallimard, coll. « La Blanche », 144 p.
 , 2014,
 Qui est Daech?, avec , , Michel Onfray, Olivier Weber, Jean-Christophe Rufin et  (Philippe Rey, 2015)
 Contes Coraniques, 2015
 De l'Islam qui fait peur, 2015
 Le Mariage de plaisir, Gallimard, coll. « La Blanche », 2016
 Le Terrorisme expliqué à nos enfants, , coll. « Explique A », 2016
 Un pays sur les nerfs, , coll. « Le 1 en livre », 2017

Premii și distincții

Premii
 1976: premiul franco-arab pentru colecția sa de poezii, Migdalii au murit din cauza rănilor
 2005: Premiul Ulysse pentru totalitatea operei sale.
 iunie 2004: Premiul IMPAC, înmânat la Dublin
 1987: Premiul Goncourt pentru Noaptea sfântă
 Premiul Internațional de poezie Argana,  Casa poeziei din Maroc.
 21 iunie 2011: Premiul păcii Erich-Maria-Remarque pentru eseul său Scânteia — Revoltă în țările arabe.

Omagii
Asteroidul (29449) Taharbenjelloun a fost numit în onoarea lui.

Luare de poziție în societatea franceză
În Le Monde de luni, 6 septembrie 2010, Tahar Ben Jelloun a adresat o "Scrisoare Președintelui Republicii", invitându-l la mai mult discernământ în comentariile sale (Nicolas Sarkozy s-a exprimat la Grenoble cu privire la posibilitatea de a revoca cetățenia franceză unei persoane care a comis o infracțiune gravă). El a ținut să-i reamintească poziția sa de Șef de Stat și de utilizarea pe care el ar trebui să o dea acestei poziții, având în vedere valorile Republicii Franceze și ale constituției franceze.

Note

Nașteri în 1944
Nașteri pe 1 decembrie
Laureații Premiului Goncourt
Comandori ai Ordinului Național de Merit (Franța)
Ofițeri ai Legiunii de onoare
Poeți de limbă franceză
Poeți marocani
Romancieri marocani
Scriitori ai realismului magic
Scriitori de limbă franceză
Scriitori exofoni

Tahar Ben Jelloun


Matteo Trentin (født 2. august 1989 i Borgo Valsugana) er en italiensk cykelrytter, der kører for det professionelle cykelhold .

Trentin blev professionel i 2011. Blandt hans flotteste resultater er sejren på 7. etape af Tour de France 2014, hvor han vinder over Peter Sagan med få centimeter, afgjort på målfoto. Han har desuden vundet ydereligere en etape i Tour de France (2013), samt en etape i både Giro d'Italia (2016) og én i Vuelta a España (2017). Med denne sejr blev han nr. 100 til at vinde etaper i alle tre Grand Tours. Han har efterfølgende vundet yderligere to Vuelta etaper i 2017.

I oktober 2015 blev han den 12. rytter til at sætte hastigheds-rekord i cykelløb/etaper på mere end 200 km og tildelt Ruban Jaune-trofæet (dk: Det gule bånd).

Kilder

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Italien

Matteo Trentin


David Sanes Rodríguez (1954 – 19 April 1999) was a native of Vieques, Puerto Rico whose death became a rallying point for those opposed to the U.S. military presence on and use of his home island for live-fire bombing practice. Sanes Rodríguez's death sparked the organization of the Cause for Vieques and a series of protests by residents and activists that culminated in the US Navy abandoning Vieques.

Biography

Sanes Rodríguez was a civilian employee of the United States Navy, working as a security guard at the Navy's Atlantic Fleet Weapons Training Facility on Vieques. Sanes Rodríguez was killed when two errant 500 lb Mk 82 bombs from a Marine F/A-18C Hornet fighter landed 100 yards from a clearly identified hilltop observation post in which Sanes Rodríguez was working. Known amongst his friends for his happy-go-lucky, partying lifestyle, in death, Sanes Rodríguez became a household name in Puerto Rico. His funeral received widespread media coverage, including U.S. newspapers and international television networks. Sanes Rodríguez had two children that he raised as his own named Jessica Cruz and Manuel Cruz.

See also
List of notable Puerto Ricans

External links
Press Release by Rep. José Serrano on the 1st Anniversary of David Sanes Rodríguez's death
Lincoln Park Camp of Young Lords in Solidarity with Vieques protesters

1954 births
1999 deaths
People from Vieques, Puerto Rico
Security guards killed in the line of duty

David Sanes


În conformitate cu Articolul 168 din Constituția Republicii Costa Rica, diviziunile politice sunt oficial clasificate în 3 niveluri de sub-entități naționale.

Privire de ansamblu
În Constituția Costa Ricăi se prevede, "Pentru scopuri de administrație publică, teritoriul național este împărțit în provincii, acestea în cantoane și cantoanele în districte." Țara este formată din 7 provincii (provincias), 81 de cantoane (cantones), și 473 de districte (districtos).

Lista de provincii

A se vedea și
 ISO 3166-2:CR
 Cantoanele Costa Ricăi
 Districtele Costa Ricăi

Referințe

Subdiviziuni teritoriale ale țărilor din America
Subdiviziuni administrative naționale de prim ordin
Liste de subdiviziuni ale țărilor
Diviziuni teritoriale ale Costa Ricăi

Subdiviziunile Costa Ricăi


بلدية غافيلانس (بالإسبانية: Gavilanes) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية غافيلانس 649 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية غافيلانس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

غافيلانس (آبلة)


Erwin Bucher (* 9. Januar 1920 in St. Gallen; † 2. September 2001 in Bertschikon), reformiert, heimatberechtigt in Malters, war ein Schweizer Historiker.

Leben
Erwin Bucher, Sohn des Kaufmanns Alfred Erwin Bucher, legte 1940 die Handelsmatura an der Kantonsschule St. Gallen ab. Er nahm danach das Studium der Nationalökonomie an der Handelshochschule St. Gallen und an der Universität Genf auf; seinen Abschluss als lic. oec.erlangte er 1946. Bucher war anschliessend im Handel tätig, von 1951 bis 1958 amtierte er als FDP-Gemeinderat der Stadt St. Gallen.

Bucher wandte sich 1958 dem Studium der Geschichte an der Universität Zürich zu, 1962 wurde er zum Dr. phil. promoviert. Nachdem er sich 1969 an der Universität Zürich habilitiert hatte, erfolgte dort 1970 seine Wahl als Assistenzprofessor für neuere Geschichte, besonders Schweizergeschichte des 19. und 20. Jahrhunderts, 1985 trat er in den Ruhestand. Erwin Bucher, der 1965 die aus Wädenswil gebürtige Altphilologin und Gymnasiallehrerin Barbara, die Tochter des Webereibesitzers Max Isler, heiratete, verstarb 2001 81-jährig in Bertschikon.

Buchers Forschungsschwerpunkte betrafen die Vorgeschichte und Gründung des Bundesstaates sowie die Schweiz im Zweiten Weltkrieg. In einer 1991 veröffentlichten Monografie hinterfrug er das negative Bild von Bundesrat Marcel Pilet-Golaz als Vorsteher des Politischen Departements in den Jahren 1940 bis 1944. 1970 wurde seine politologische Arbeit über den Gemeinderat der Stadt St. Gallen herausgebracht.

Weitere Veröffentlichungen
 Das Eidgenössische Schuldbuch, Bern, 1959
 Die Geschichte des Sonderbundskrieges, Verlag Berichthaus, Zürich, 1966
 Feldprediger Johann Heinrich Schochs Tagebuch aus dem Sonderbundskrieg, 1967
 Zwischen Bundesrat und General : Schweizer Politik und Armee im Zweiten Weltkrieg, VGS, Verlags-Gemeinschaft, St. Gallen, 1991

Literatur
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. Band 1, 13. Ausgabe, De Gruyter, Berlin/New York 1980, ISBN 3110074346, Seite 471, 472.

Weblinks

 Universität Zürich Jahresbericht 2001; Wir gedenken, Seite 119 (PDF; 1,6 MB) abgerufen am 17. März 2012

Historiker
Neuzeithistoriker
Hochschullehrer (Universität Zürich)
Kommunalpolitiker (Kanton St. Gallen)
FDP-Mitglied (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1920
Gestorben 2001
Mann

Erwin Bucher


The hamate bone (from Latin hamatus, "hooked"), or unciform bone (from Latin uncus, "hook"), Latin os hamatum and occasionally abbreviated as just hamatum, is a bone in the human wrist readily distinguishable by its wedge shape and a hook-like process ("hamulus") projecting from its palmar surface.

Structure
The hamate is an irregularly shaped carpal bone found within the hand. The hamate is found within the distal row of carpal bones, and abuts the metacarpals of the little finger and ring finger.

Adjacent to the hamate on the ulnar side, and slightly above it, is the pisiform bone. Adjacent on the radial side is the capitate, and proximal is the lunate bone.

Surfaces
The hamate bone has six surfaces:
 The superior, the apex of the wedge, is narrow, convex, smooth, and articulates with the lunate.
 The inferior articulates with the fourth and fifth metacarpal bones, by concave facets which are separated by a ridge.
 The dorsal is triangular and rough for ligamentous attachment.
 The palmar presents, at its lower and ulnar side, a curved, hook-like process, the hamulus, directed forward and laterally.
 The medial articulates with the triangular bone by an oblong facet, cut obliquely from above, downward and medialward.
 The lateral articulates with the capitate by its upper and posterior part, the remaining portion being rough, for the attachment of ligaments.

Hook

The hook of hamate () is found at the proximal, ulnar side of the hamate bone. The hook is a curved, hook-like process that projects 1–2 mm distally and radially. The ulnar nerve hooks around the hook of hamate as it crosses towards the medial side of hand.

The hook forms the ulnar border of the carpal tunnel, and the radial border for Guyon's canal. Numerous structures attach to it, including ligaments from the pisiform, the transverse carpal ligament, and the tendon of Flexor carpi ulnaris.

Its medial surface to the flexor digiti minimi brevis and opponens digiti minimi; its lateral side is grooved for the passage of the flexor tendons into the palm of the hand.

Development
The ossification of the hamate starts between 1 and 12 months. The hamate does not fully ossify until about the 15th year of life.

In animals
The bone is also found in many other mammals, and is homologous with the "fourth distal carpal" of reptiles and amphibians.

Function

The carpal bones function as a unit to provide a bony superstructure for the hand.

Clinical significance
The hamate bone is the bone most commonly fractured when a golfer hits the ground hard with a golf club on the downswing or a hockey player hits the ice with a slap shot. The fracture is usually a hairline fracture, commonly missed on normal X-rays. Symptoms are pain aggravated by gripping, tenderness over the hamate and symptoms of irritation of the ulnar nerve. This is characterized by numbness and weakness of the fifth digit with partial involvement of the fourth digit as well, the "ulnar 1½ fingers".

The hook of hamate is particularly prone to fracture-related complications such as non-union due to its tenuous blood supply.

It is also a common injury in baseball players. Several professional baseball players have had the bone removed during the course of their careers. This condition has been called "Wilson's Wrist".

The calcification of the hamate bone is seen on X-rays during puberty and is sometimes used in orthodontics to determine if an adolescent patient is suitable for orthognathic intervention (i.e. before or at their growth spurt).

Etymology
The etymology derives from the Latin hamatus "hooked," from hamus which means "hook".

Additional images

See also

 Carpal bone
 Hypothenar hammer syndrome

References

Wrist
Bones of the hand
Carpal bones

Hamate bone


An Homalomena pyrospatha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner. An Homalomena pyrospatha in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena pyrospatha


Loza o cerámica de Fajalauza es la cacharrería popular en barro vidriado y decorado, originalmente elaborada en el Albaicín granadino, con una tradición alfarera que se remonta al año 1517, aunque no se conocería con ese nombre hasta la primera mitad del . Permaneció invariable en un estilo y señas de identidad caracterizados por el vidriado estannífero y la decoración en azul-gris o verde con motivos vegetales –con el protagonismo de la granada–, pájaros, lacerías y motivos heráldicos con águilas bifrontes. Al inicio del último cuarto del  entró en el proceso de industrialización cerámico, perdiendo personalidad y ganando variedad, como es el caso de la recuperación del reflejo dorado, una de las mejores técnicas de la loza morisca.

Historia y características
La puerta de Fajalauza, es uno de los seis accesos que tuvo la muralla del Albaicín o "cerca de Don Gonzalo" y fue levantada a mediados del  por el hayib Ridwan, ministro de Yusuf I de Granada, para la defensa del primitivo arrabal de los Halconeros o del Albaicín (Rabad al-Bayyazin o nombrado por Gómez Moreno Rabut-alfajjarim). Constituye el acceso a la parte más elevada del Albaicín, comunicando en época cristiana dicho arrabal con el de los Alfareros, situado a extramuros entre esta puerta y el convento de San Antonio y San Diego, actualmente desaparecido. En este lugar, desde 1517, existieron talleres de olleros, alguno de los cuales aún permanece activo, pasando así a llamarse loza de Fajalauza la cerámica popular granadina en general. Natacha Seseña recoge las claves del paralelismo entre la producción granadina de Fajalauza y la de Teruel, los dos centros de la península ibérica donde mejor se ha conservado la tradición alfarera de origen morisco.

Hasta 1975, aproximadamente, la loza basta y popular de Fajalauza mantuvo sus características primitivas: vidriado con poco estaño, decoración en verde o azul grisáceo, motivos vegetales -el fruto de la granada especialmente-, pájaros, motivos heráldicos de supuestas águilas bicéfalas... Señas que sin variación perceptible decoraban sencillas fuentes de solero plano o abombado, tazones, cantarillos, jarras de cuerpo globular y las famosas jarras alcarrazas (que engendraron el dicho popular "Verde y con asas: alcarraza") tupidas de 'caracolillos' y curvas entrelazadas.

Aunque las características de la loza de Fajalauza se mantienen, no se ha podido evitar la adulteración de los tonos azules y verdes, producida por el uso de colorantes industriales de los óxidos de cobalto y cobre. Otra amenaza a su 'pureza ancestral' es la masificación comercial (con un mercado que llega hasta Japón).

Notas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Alfarería y cerámica de Andalucía
Cultura de Granada
Loza
Cerámica andalusí

Cerámica de Fajalauza


Et drikkehorn er horn fra et skedehornet dyr, der bruges til at drikke af. Drikkehorn kendes fra antikken, særligt på Balkanhalvøen, og var i brug til ceremonielle formål op igennem, vikingetiden, middelalderen og tidlig moderne tid, særligt i den germaniske del af Europa og i Kaukasusområdet. Drikkehorn er fortsat en vigtig attribut i kulturer med rituelle skål, særligt i Georgien, hvor de er kendt som kantsi.

Drikkebeholdere fremstillet af glas, træ, keramik eller metal, der er udformet til at ligne drikkehorn kendes også fra antikken. Det oldgræske ord for drikkehorn er keras (flertal kerata, "horn"). Drikkehorn skal ikke forveksles med rhyton (flertal rhyta), der er en drikkebeholder fremstillet i samme form som et horn, men med en lille åbning i den spidse ende.

Referencer

Eksterne henvisninger

Viking Answer Lady: Alcoholic Beverages and Drinking Customs of the Viking Age

Væskebeholdere

Drikkehorn


Denemarken is a hamlet in the municipality of Midden-Groningen, in the Dutch province of Groningen. It consists of some ten dwellings, mostly farms. The name does not reference the Scandinavian country but means wild lands in the local dialect. It is notable for laying on top of the Groningen gas field, the largest natural gas field in Europe. In 2015 the nature reserve 't Roegwold (wild swamp forest) was opened, overlapping partly with Denemarken. The award-winning semi-autobiographical novel Kinderen van het Ruige Land (Children of the Savage Land, 2012) by Auke Hulst is situated in the hamlet.

References

External links

Populated places in Groningen (province)
Midden-Groningen

Denemarken


Özgür Çevik (d. 27 Mayıs 1981, Ankara), Türk oyuncu ve şarkıcıdır.

Hayatı ve kariyeri
Beş yaşına kadar İstanbul'da büyüyen Çevik; ilkokulu Amasya, ortaokulu Lüleburgaz, liseyi ise Bingöl ve İzmit'te Kocaeli Anadolu Lisesi'nde okudu.

1999 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe bölümünü kazanarak tekrar döndüğü İstanbul'da, eğitimle birlikte müzik çalışmalarına da devam etti. 2007'de mezun oldu.

Çevik 2004 yılında atv'de yayımlanan Akademi Türkiye yarışması ile tanındı. Daha sonra 2004-2007 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan Yabancı Damat adlı dizide Niko karakterini canlandırdı. Avrupa Yakası adlı dizide  ise 150. bölüm'de konuk oyuncu olarak katıldı ve Manav Özgür karakterini canlandırdı. Kavak Yelleri dizisinde konuk oyuncu olarak kendi ismi ile oynadı. Show TV'de yayımlanan "Gece Sesleri" adlı dizide başrol canlandırdı ve ardından aynı kanalda yayımlanan "Balkan Düğünü" dizisinde de oynadı. 2015-2018 yılları arasında atv'de yayımlanan Kırgın Çiçekler adlı dizide 'Toprak' rolüyle başrolde oynadı. Son olarak ise, FOX'ta yayımlanan İyilik adlı dizide Koray karakterini canlandırdı.

Filmografisi
 Yabancı Damat - Niko Angelopoulos (2004-2007)
 Küçük Kıyamet - Konuk oyuncu (2006)
 Kavak Yelleri - Kendisi - Konuk oyuncu (2008)
 Avrupa Yakası - Manav Özgür - Konuk oyuncu (2008)
 Gece Sesleri - Seyhan Akalın (2008)
 Vali - Levent (2009)
 Balkan Düğünü - Ömer (2009-2010)
 Sensiz Yaşayamam - Serdar (2010)
 Mazi Kalbimde Yaradır - Ferit (2011)
 Leyla ile Mecnun - Konuk oyuncu (2012)
 Evlerden Biri - İskender (2012)
 Şubat - Ali Poyraz (2013)
 Ben de Özledim - (2013)
 Saklı Kalan - Onur Cevher (2013-2014)
 İtirazım Var - Doktor Tolga (2014)
 Kiraz Mevsimi - Derin (Konuk oyuncu) (2014)
 Kırgın Çiçekler - Toprak (2015-2018)
 Kaygı (Inflame) - Mehmet (2017)
 Can Kırıkları - Kerem - (2018)
 Canevim - Taylan Tanbay - (2019)
 Yeşilçam - İzzet Orkan - (2021)
 Sen Ben Lenin - Deniz - (2021)
 İyilik - Koray - (2022)
 Kaçış - Robert - (2022)
 Alparslan: Büyük Selçuklu - Leon (2023)

Müzikal & Tiyatro
 Romantika Müzikali
 Damdaki Kemancı

Reklam Filmleri
 Lays

Müzik kariyeri

Albümleri
 Düş-ün-ce (2008)

Kaynakça

 yapsana.net

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1981 doğumlular
Ankara doğumlu erkek oyuncular
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk rock şarkıcıları
Akademi Türkiye yarışmacıları
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Stardium sanatçıları
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar

Özgür Çevik


Kitiara Uth Matar. Raistlin ve Caramon Majere'in üvey ablası.

Babası bir şövalye olan Kitiara kardeşleri kendi ayakları üzerinde duruncaya kadar onlara bakmış sonra evi terk edip babasını bulmak ve güçlü bir kılıç ustası olmak için yola düşmüştür.

Sturm Brightblade'den, Steel adında bir oğlu vardır.

Majere ailesi
Ejderha Mızrağı karakterleri
Edebiyat karakterleri

Kitiara Uth Matar


كفر ملكي هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى السهل في عكار.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء صيدا
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة لبنان الجنوبي
سهل عكار
قرى لبنان
قضاء صيدا

كفر ملكي


La tirosina cinasa de Bruton (BTK) es un tipo de enzima cinasa implicada en la agammaglobulinemia ligada al cromosoma X (XLA) o agammaglobulinemia de Bruton que es un tipo de inmunodeficiencia primaria. El mecanismo de acción exacto de la cinasa permanece desconocido, pero juega un papel crucial en la maduración de los linfocitos B así como en la activación de los mastocitos a través del receptor de alta afinidad IgE. Los pacientes con XLA tienen poblaciones normales de linfocitos pre-B en la médula ósea pero estas células fallan al madurar y entrar en la circulación. El gen de la BTK está situado en el cromosoma X. Se han identificado al menos 400 mutaciones del gen BTK.

La BTK contiene un dominio PH que se une al fosfatidilinositol-3,4,5-trisfosfato (PIP3). La unión al PIP3 induce a la BTK a fosforilar la fosfolipasa C, que a su vez hidroliza fosfatidilinositol bifosfato (PIP2) en dos mensajeros secundarios: inositol trifosfato (IP3) y diacilglicerol (DAG). Estos dos mensajeros modulan la actividad de ciertas proteínas durante la señalización mediante linfocitos B. Los pacientes con XLA frecuentemente tienen infecciones sinopulmonares que comienzan 6 meses después del nacimiento (los anticuerpos heredados de la madre ofrecen algo de protección hasta entonces).

La BTK fue descubierta en 1993 y su nombre proviene del Dr. Ogden Bruton que fue el primero en describir la XLA en 1952.

Funciones
La tirosina cinasa de Bruton (BTK) es una tirosina cinasa no-receptora indispensable para el desarrollo, diferenciación y señalización de los linfocitos B. La unión de un antígeno al receptor de antígeno del linfocito B (BCR) inicia una ruta de señalización que provoca la activación de los linfocitos B. Después de la unión del antígeno al BCR y la activación de la membrana plasmática, la BCK fosforila a PLCG2 en diversos sitios, iniciando la ruta de señalización a través de la movilización de calcio seguido de la activación de los miembros de la familia de la proteína cinasa C.

La fosforilación de PLCG2 se realiza en estrecha cooperación con la BLNK. La BTK actúa como una plataforma para unir a una diversidad de proteínas señalizadoras y está implicada en las rutas de señalización de los receptores de citoquina. Juega un papel importante en la función de las células del sistema inmune, innato y adaptativo, como un componente de la ruta de los receptores tipo toll (TLR). La ruta TLR actúa como un sistema de vigilancia primario para la detección de patógenos y es crucial para la activación de las medidas defensivas. La BTK es una molécula especialmente crítica en la regulación de la activación de TLR9 en los linfocitos B del bazo. En la ruta TLR, induce la fosforilación de la tirosina de TIRAP que produce la degradación de TIRAP.

La BTK juega también un papel crítico en la regulación de la transcripción. Induce la actividad de NFKB1 que participa en la regulación de la expresión de cientos de genes. La BTK participa en la ruta de señalización que une TLR8 y TLR9 a NFKB1. Fosforila transitoriamente el factor de transcripción GTF2I sobre residuos de tirosina en respuesta a BCR. El GTF2I, entonces, se translocaliza al núcleo para unirse a elementos que potencian la regulación para modular la expresión de genes.

ARID3A y NFAT son otros objetivos transcripcionales de la BTK. Se requiere BTK para la formación de complejos ADN-ARID3A. No hay evidencia de que la BTK se una por sí misma al ADN. La BTK tiene un papel doble en la regulación de la apoptosis.

Regulación
La tirosina cinasa de Bruton (BTK) necesita como cofactor un ion de zinc por subunidad. La BTK es activada por fosforilación. En los linfocitos B primarios está casi siempre en la forma no fosforilada y por tanto es catalíticamente inactiva. La estimulación de TLR8 y TLR9 causa la activación de BTK. Como un mecanismo negativo de regulación, la proteína cinasa C tipo beta regula negativamente la función de la BTK fosforilándola directamente en el residuo Ser-180, resultando en la translocalización de la BTK al citoplasma. Las proteínas PIN1, SH3BP5 y IBTK se han identificado también como inhibidores de la actividad de la BTK. La interacción con CAV1 produce una dramática regulación negativa de la actividad cinasa de BTK. LFM-13A es un inhibidor específico de BTK. El Dasatinib, un medicamento contra el cáncer, actúa como un inhibidor tirosina cinasa que también bloquea la actividad de la BTK.

Localización
La tirosina cinasa de Bruton (BTK) se expresa predominantemente en los linfocitos B. En estado estacionario es predominantemente citosólica. Después de la unión de un antígeno a BCR, se translocaliza a la membrana plasmática a través de su dominio PH. La localización en la membrana plasmática es una etapa crucial en la activación de la BTK. Una fracción de BTK se translocaliza entre el núcleo y el citoplasma, y la exportación al núcleo es mediada por el receptor CRM1.

Relevancia clínica

BTK en la agammaglobulinemia ligada al cromosoma X
Los defectos en la tirosina cinasa de Bruton (BTK) son causa de agammaglobulinemia ligada al cromosoma X (XLA). Es una inmunodeficiencia humoral que resulta en defectos en el desarrollo y maduración de los linfocitos B. Los niños afectados tienen niveles normales de linfocitos pre-B en su médula ósea pero no tienen linfocitos B en circulación. Esto resulta en una falta de inmunoglobulinas de todas las clases y produce infecciones bacterianas recurrentes en los primeros años de vida como la otitis, conjuntivitis, dermatitis, sinusitis, o incluso en algunos pacientes sepsis incontenible o meningitis que producen la muerte en pocas horas. El tratamiento consiste en la aplicación intravenosa de inmunoglobulina.

BTK en leucemia linfática crónica
En la leucemia linfática crónica (CLL) aparecen expresados los receptores de las células B o receptores de linfocitos B (BCRs) con marcada dependencia de señales microambientales que causan la proliferación de las células malignas y tienen consecuencias negativas en la supervivencia. Diversos medicamentos pueden alterar estas señales y pueden ser potenciales agentes terapéuticos en la LLC. Varios medicamentos están siendo evaluadas en diversos ensayos clínicos.

Tienen respuestas clínicas favorables los fármacos Ibrutinib así como el inhibidor de segunda generación Acalabrutinib así como PI3Kδ (Idelalisib o CAL-101 o GS-1101) y los inhibidores SYK (Fostamatinib o R788 y R406), que funcionan mediante el bloqueo de la transducción de señal de los BCR. Además, diversos estudios centrados en la PTPN22 fosfatasa (Benzofuran, Sotrastaurin, Enzastaurin, Ruboxistaurin), implicada en la patogénesis de múltiples enfermedades autoinmunes y sobreexpresado en células de la LLC, sugieren que pueden desarrollarse estrategias para reprogramar selectivamente los receptores de las células B (BCR) para que puedan inducir la muerte de células leucémicas.

Otros inhibidores de la tirosina cinasa en ensayos clínicos son: ONO/GS-4059, BGB-3111 y spebrutinib (CC-292 / AVL-292).

Referencias

Véase también
 Inhibidores de la tirosina cinasa
 Ibrutinib

Tirosina proteína cinasas
EC 2.7.10

Tirosina cinasa de Bruton


Burg Halstenbeck ist eine abgegangene Niederungsburg und diente als Fliehburg in der Grafschaft Tecklenburg in Ostbevern im Kreis Warendorf in Nordrhein-Westfalen. Heute ist eine im Jahr 2003 angelegte künstliche Flussaue am Ort.

Beschreibung
Die Burg entstand im 12. Jahrhundert und war eine Flieh- und Ritterburg der Grafen von Tecklenburg. Eingefriedet war sie mit Pfählen. In der Vorburg waren Wirtschaftsgebäude und Verteidigungseinrichtungen untergebracht. Darin die Hauptburg. Sie stand unmittelbar nördlich an der Bever auf einem runden künstlichen Hügel. Auf Pfahlrosten gegründet, war sie ein mehrstöckiger Turm, vielleicht aus Backstein mit einem Obergeschoss aus Fachwerk. Hier lebten die Burgherrn, geschützt durch Palisaden und Gräben. Der Zugang scheint im Westen gelegen zu haben.

Geschichte
Die Burg war ein Vorposten in dem Konflikt zwischen Otto VI. (Tecklenburg) und dem Bischof Florenz von Wevelinghoven. Dieser ließ die Burg 1377 völlig zerstören. Wälle und Erderhebungen sind noch heute sichtbar. Obwohl die Burg zerstört war, blieb das Lehen immer noch bei Tecklenburg, das 1707 zu Preußen kam. Am 18. April 1714 belehnt der preussische König Friedrich Wilhelm I. nach Maximilian Heidenreich Freiherr Droste zu Vischering als Ehemann Marie Antonette Gaudentie von Schenkings, Tochter Bernhard Johanns Frei- und Edler Herr zu Büren und Ringelstein von Schenking zu Bevern, dessen Rentmeister, Hermann Sinderen, mit dem tecklenburgischen Lehngut Halstenbeck im Kirchspiel Ostbevern.

Sage
Der tragische Untergang der Burg wird in der Sage vom Jüfferken von Halstenbeck wieder lebendig. Der Sage nach wandelt die Jungfrau immer noch in Gegend und sucht vergeblich ihren Geliebten, einem Ritter, der bei der Eroberung und Zerstörung der Burg den Tod fand. Wer sie mitnimmt und ihr hilft, wird reich belohnt, wer ihr die Hilfe verweigert, wird bestraft. So wurde eine Kranke, die von Ostbevern nach Westbevern fuhr, und die Jungfrau mitnahm, danach unverhofft gesund. Ein Bauer aber, der von Westbevern nach Ostbevern ihr die Mitfahrt verweigerte, erlitt alsbald einen Achsbruch.

Landschaftsplan Ostbevern
Im Jahr 2003 wurden dort die Beverauen renaturiert. Die Umrisse der Burg werden durch angepflanzte Baumreihen sichtbar gemacht. Am 28. März 2012 eröffnete Olaf Gericke den Auftakt zum Landschaftsplan Ostbevern. Das Ziel ist: Schutz, die Pflege und die Entwicklung von Natur und Landschaft, sowie die Erhaltung und die Entwicklung Fauna und Flora im Biotopverbundsystem. Unter anderem ist hierfür auch das Areal Halstenbeck/Beveraue vorgesehen.

Einzelnachweise

Weblinks

WN
Westline

Literatur
 Geschichte der Gemeinde Ostbevern - Band 1. Herausgeber: Gemeinde Ostbevern in Verbindung mit dem Heimatverein Ostbevern e.V., Ostbevern, 2000.

Halstenbeck
Erbaut im 12. Jahrhundert
Bauwerk in Ostbevern
Abgegangenes Bauwerk im Kreis Warendorf
Halstenbeck
Halstenbeck

Burg Halstenbeck


[[ملف:WOA05 sea-surf SAL AYool.png|تصغير|متوسط ملوحة السنوية في المحيطات. هذه المعلومات من المصور الجغرافي للمحيطات العالمية 2005

الملوحة هي محتوى الملح الذائب في الماء. وهو مصطلح عام يستخدم لوصف مستويات الأملاح المختلفة مثل كلوريد الصوديوم، وسلفات المغنزيوم، وكبريتات الكالسيوم، وأملاح البيكربونات المختلفة. درجة الملوحة هي وزن الملح الذائب في ألف جزء من ماء البحر (جرام لكل كيلو جرام) وذلك عندما تتحول كل الكربونات إلى أكاسيد ويحل الكلور محل اليود والبروم، وتتأكسد جميع المواد العضوية الموجودة فيه ودرجة الملوحة عادة لا تقدر بالنسبة المئوية وانما تقدر بالنسبة الألفية ويبلغ متوسط درجة الملوحة في البحار والمحيطات 35 جزء في الألف، ويمكننا القول انه يتمثل في كل 1000 جرام من مياه البحر 35 جرام من الأملاح الذائبة. وقد تشير كلمة ملوحة أيضا إلى محتوى التربة من الأملاح. (اقرأ ملوحة التربة).

انظر أيضا
 مخطط تصنيفي للماء
 ديناميكية المحيط

مراجع

أملاح
جغرافيا ساحلية
علم البيئة المائي
علم المحيطات
علم المحيطات الكيميائي
مؤشرات جودة المياه

ملوحة


Isaac D'Israeli (født 11. maj 1766 i Enfield, Middlesex, død 19. januar 1848 i Bradenham, Wycombe, Buckinghamshire) var en engelsk litterærhistoriker.

D'Israeli var søn af en jøde, der 1748 indvandrede til London fra Italien. Økonomisk uafhængig, som han var, syslede han hele sit Liv ivrigt med litteratur og
skrev en mængde bøger, hvis titler tilstrækkeligt røber indholdet: Curiosities of Litterature, hvoraf 1. bind kom 1791, Calamities of Authors (1812), Quarrels of Authors (1814). I en udgave af "Curiosities of Litterature" (1849) har sønnen, Lord Beaconsfield, givet en biografisk skitse af faderen.

Kilder

Litteraturhistorikere fra England
Faglitterære forfattere fra England
Engelsksprogede forfattere
Jøder fra Storbritannien
Briter i 1700-tallet
Briter i 1800-tallet

Isaac D'Israeli


Botleys Mansion est un manoir palladien situé au sud de Chertsey, dans le Surrey, en Angleterre, juste au sud de l'hôpital St Peter. La maison est construite dans les années 1760 par Joseph Mawbey et selon les plans de Kenton Couse. Le site surélevé est celui d'un manoir du  appartenant à l'Abbaye de Chertsey, une abbaye très riche, saisis lors la dissolution des monastères d'Henri VIII et aujourd'hui une grande partie de ses terres appartient à deux hôpitaux, un public, un privé et la collectivité locale. Le manoir restant et le parc voisin sont utilisés pendant quelques décennies comme hôpital de la colonie et comme maison de retraite privée. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II*.

Histoire
L'histoire du site n'est pas claire. Le bâtiment actuel est construit dans les années 1760 en remplacement d'un ancien manoir. La propriété du manoir a souvent été transférée tout au long de son histoire.

En 1319, le manoir Botleys original appartient soit à John de Butteley, soit à John Manory de Chertsey. En 1505, le fils de de Butteley, Thomas, donne le manoir à Richard Merland, Thomas Pervoche et Henry Wykes ; peu de temps après, Wykes devient l'unique propriétaire du manoir, alors appelé Botlese Mansion. La propriété du manoir change de mains plusieurs fois et appartient au roi Henri VIII en 1541, qui l'a acheté à Sir Roger Cholmeley. En 1763, le manoir est transféré à Joseph Mawbey, l'homme responsable de la reconstruction de la maison. Il est acheté par Robert Gosling en 1822 . La famille Gosling vit dans le manoir jusqu'en 1931, lorsque le London County Council achète le bâtiment pour 30 000 £.

Le Metropolitan Asylums Board est dissous en 1930 et la responsabilité de la prise en charge des déficients mentaux est transférée aux conseils (du gouvernement local). Le conseil du comté de Surrey décide de créer de nouveaux bâtiments pour héberger les patients tandis que le manoir abrite le personnel de l'hôpital désigné à partir de 1932 comme l'hôpital Botley's Park, spécialisé dans les patients souffrant de troubles psychiatriques. La première section du nouvel hôpital est ouverte le 24 juin 1939 par Lady Henriques, épouse du président du Conseil de l'époque, Sir Philip Henriques. En septembre de la même année, de nombreux patients de l'hôpital sont transférés à Murray House, dans la ville voisine d'Ottershaw, afin que Botleys puisse recevoir des soldats blessés de la guerre. Pendant ce temps, le manoir est adapté en maison d'infirmières.

En 1995, un incendie endommage le bâtiment et, en l'espace de deux ans, la plupart des maisons d'infirmières ferment. Le manoir est acheté et restauré par une entreprise, Bijou Wedding Venues, en 2010 et est utilisé pour accueillir des mariages et des événements.

Architecture

C'est une maison en pierre de Couse à l'architecture palladienne simple sans ailes, entourée d'un parc et de portails en fer. La pierre provient des carrières de Headington, Oxfordshire et Barrington, Cambridgeshire.

La maison est de forme presque cubique, et le domaine avait environ deux milles de circonférence, aujourd'hui environ un mille. Un double escalier mène au hall d'entrée pavé de marbre de la maison. Le plafond du hall d'entrée est soutenu par des colonnes Scagliola et des pilastres ioniques.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Surrey

Botleys Mansion


In der Liste der Kulturdenkmale in Flöha sind die Kulturdenkmale der sächsischen Stadt Flöha verzeichnet, die bis Oktober 2022 vom Landesamt für Denkmalpflege Sachsen erfasst wurden (ohne archäologische Kulturdenkmale). Die Anmerkungen sind zu beachten.

Diese Aufzählung ist eine Teilmenge der Liste der Kulturdenkmale im Landkreis Mittelsachsen.

Aufteilung
Straßenname in Flöha Adlerstraße, Am Park, August-Bebel-Straße, Augustusburger Straße – Bahnhofstraße, Bergstraße – Claußstraße – Dammstraße, Dresdner Straße – Erdmannsdorfer Straße – Fabrikweg, Friedhofstraße, Friedrich-Ludwig-Jahn-Straße – Hausdorfer Straße, Heinrich-Heine-Straße – Lessingstraße – Pufendorfstraße – Rudolf-Breitscheid-Straße – Schillerstraße, Schweddey, Seeberstraße, Straße des Friedens – Waldsiedlung, Waldstraße, Wehrstraße – Zur Baumwolle, Zur Finkenmühle

Straßenname in Falkenau Am Fabrikweg, Am Haltepunkt, An der Aue – Dorfstraße – Ernst-Thälmann-Straße – Lindenstraße – Straße der Einheit

Flöha

|}

Ehemalige Denkmäler (Flöha)

|}

Falkenau

|}

Tabellenlegende

Anmerkungen

Ausführliche Denkmaltexte

Quellen

Weblinks

Einzelnachweise

Floha

Liste der Kulturdenkmale in Flöha


John from Cincinnati ist eine US-amerikanische Fernsehserie, die auf dem Fernsehsender HBO ausgestrahlt wurde. Die Serie startete im Juni 2007 auf HBO, wurde aber nach einer Staffel bereits wieder eingestellt.

Thema sind die Verhältnisse in der Familie Yost, deren Leben in mittlerweile drei Generationen vom Surfen geprägt ist und deren Beziehungen untereinander zerbrochen sind, sich aber wiederherstellen.

Die Serie war das erste Projekt von David Milch nach Deadwood, er schrieb die Serie gemeinsam mit Kem Nunn, der bereits in einigen Romanen das kalifornische Surfermilieu als Thema gewählt hatte.

Handlung
Mitch Yost ist ein alternder Surfer, dessen Karriere durch eine Knieverletzung unterbrochen wurde und der seither in Imperial Beach, nahe der mexikanischen Grenze, ein Geschäft für Surfer führt. Das Geschäft leitet er gemeinsam mit seiner Frau Cissy. Ihr Sohn Butchie war früher ein erfolgreicher Surfer, lebt inzwischen aber, gezeichnet durch seine Heroinsucht, in einem billigen Motel. Bei Mitch und Cissy lebt auch ihr Enkel Shaun, aus einer Beziehung von Butchie mit der Pornodarstellerin Tina, die im Lauf der Staffel wieder zueinander finden. Shaun zeigt ebenfalls großes Talent für das Surfen und unternimmt gerade seine ersten Schritte hinsichtlich einer Karriere. In das Leben der Yosts tritt John Monad, ein geheimnisvoller Fremder, dessen Anwesenheit zur allmählichen Veränderung der Beziehungen innerhalb der Familie führt.

Ausstrahlung
Die zehn Episoden der Serie wurden in den USA vom 10. Juni bis zum 12. August 2007 unmittelbar nach dem Ende der Sopranos ausgestrahlt. Sie startete mit etwas über 3 Millionen Zuschauern, die weiteren Quoten erreichten aber im Durchschnitt nicht mehr als 1,2 Millionen Zuschauer. Auch die Rezeption der Kritik war zurückhaltend.

DVD-Veröffentlichung
Die vollständige Staffel "John from Cincinnati" erschien durch "HBO Home Video" in den Vereinigten Staaten am 1. April 2008 als DVD-Box mit drei DVDs mit Region 1-Code im Widescreen-Format. Neben der original englischen Tonspur bot sie zugleich Französisch und Spanisch (auch als Untertitel) an.

Nachweise

Weblinks

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Fernsehserie der 2000er Jahre
Home Box Office

John from Cincinnati


مصطفى شاهين (1 يناير 1935 - 23 مارس 2011) كان عالمًا في الغلاف الجوي ورائدًا دوليًا في الاستشعار عن بعد في الغلاف الجوي باستخدام الملاحظات الساتلية.  كان قائد فريق العلوم في مؤثر الأشعة تحت الحمراء الجوية على القمر الصناعي أكوا لنظام رصد الأرض التابع لناسا، ورئيس مجموعة تبادل الطاقة والمياه العالمية (GEWEX) التابعة للبرنامج العالمي لأبحاث المناخ (WCRP).

وقد سمي الكويكب 4103 Chahine نسبة إليه  (الدكتور شاهين اسمه بالإنجليزية Moustafa Chahine).

تعليم
ولد شاهين في بيروت، لبنان. انتقل إلى الولايات المتحدة عام 1954، والتحق بجامعة واشنطن، وحصل على درجتي البكالوريوس والماجستير في هندسة الطيران في عامي 1956 و 1957 على التوالي. حصل على الدكتوراه. حصل على درجة الدكتوراه في الهندسة الميكانيكية من جامعة كاليفورنيا في بيركلي عام 1960، قبل أن ينتقل لبدء حياته المهنية في مختبر الدفع النفاث (JPL)، معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا.

حياة مهنية
وقد ترأس شاهين في الفترة ما بين 1975 و1978 الدائرة الخاصة بدراسة الأحوال الجوية للكواكب، تلا ذلك تأسيسه «قسم علوم الأرض والفضاء» في مختبر الدفع النفاث، والذي لعب دورًا مهمًا في أحداث فضائية كبرى. وقد تولى في الفترة من عام 1978 وحتى عام 1986 رئاسة هذا القسم، حيث كان المسئول عن تأسيسه وإدارة الأنشطة المختلفة لباحثيه الذين قدر عددهم بـ 400 باحث. ولمدة 17 عاما تقريبًا تولي شاهين منصب رئيس العلماء بمختبر الدفع النفاث والذي يعد أحد أهم مؤسسات الأبحاث الفضائية في العالم، كما ترأس أعلى هيئة علمية لدراسة دورة الماء والطاقة في الطبيعة «جيوكس GEWEX»، فضلاً عن مساهمته في مشروع «أكوا» وهو قمر صناعي لدراسة المياه والمناخ على الأرض. يجدر بالذكر أن مصطفى شاهين هو من المؤمنين بوجود حياة عاقلة خارج الأرض

في مختبر الدفع النفاث، درس شاهين في البداية موجات الصدمة الناتجة عن عودة الكبسولات الفضائية إلى الغلاف الجوي للأرض. ثم عمل على طرق لاستخلاص معلومات درجة حرارة الغلاف الجوي وتكوينه من الإشعاع الذي يتم تلقيه عن بُعد من أجهزة في الفضاء. طور طريقة استرخاء للحل العكسي الدقيق لمعادلة النقل الإشعاعي، وطبقها بنجاح لاشتقاق درجة حرارة الغلاف الجوي للأرض وملامح بخار الماء. كما استخدم طريقة لاشتقاق درجات حرارة الغلاف الجوي وملامح التكوين لأغلفة كوكب الزهرة والمريخ والمشتري. قام شاهين وزملاؤه بتوسيع طريقته لتشمل معلومات تكميلية من أجهزة استشعار الأشعة تحت الحمراء والميكروويف التي تدور حول الأرض، مع مراعاة وجود السحب، لإنتاج الخرائط الأولى لدرجة حرارة سطح الأرض من الفضاء.

كان شاهين قائد فريق العلوم في مسبار الغلاف الجوي بالأشعة تحت الحمراء (AIRS)، وهو جهاز مصمم لقياس درجة حرارة الغلاف الجوي والسطحي وبخار الماء وخصائص السحب، بالإضافة إلى تتبع غازات الدفيئة مثل الأوزون وأول أكسيد الكربون وثاني أكسيد الكربون والميثان، الذي اقترحه بنجاح للتطوير ابتداءً من عام 1978. أصبح عضوًا في لجنة علوم نظام الأرض (ESSC) التابعة للأكاديمية الوطنية للعلوم، برئاسة فرانسيس بريثرتون، والتي صاغت الأساس المنطقي العلمي لنظام مراقبة الأرض متعدد العقود التابع لوكالة ناسا (EOS).  تم اختيار أداة AIRS رسميًا كجزء من نظام مراقبة الأرض (EOS) في عام 1988، وتم إطلاقها على منصة EOS الثانية، القمر الصناعي أكوا، في عام 2002.

كان التقدم الكبير باستخدام بيانات AIRS هو اشتقاق شاهين لثاني أكسيد الكربون في الغلاف الجوي (CO2) في منتصف طبقة التروبوسفير. أنتج شاهين أول خريطة عالمية مشتقة من الأقمار الصناعية  في الغلاف الجوي، بينما عرضت الرسوم المتحركة لعدة سنوات من البيانات التوزيعات العالمية لكل من الدورة الموسمية والاتجاه التصاعدي طويل الأجل في  في الغلاف الجوي.

حظيت منتجات البيانات العلمية من AIRS بالثناء على نطاق واسع.  في عام 2006، أظهرت دراسة أجراها علماء في الإدارة الوطنية للمحيطات والغلاف الجوي أن استخدام بيانات AIRS في نماذج التنبؤ بالطقس أدى إلى تحسن كبير في "مهارة" التنبؤ.  يستضيف الجيل الحالي من سواتل الأرصاد الجوية الأوروبية مسبارًا شبيهًا بـ AIRS، مقياس التداخل السبر للغلاف الجوي بالأشعة تحت الحمراء. بينما تم إطلاق أداة مماثلة، مسبار الأشعة تحت الحمراء عبر المسار، في عام 2011 على متن القمر الصناعي سومي NPP الجديد التابع لناسا، وهو رائد الجيل التالي من الأقمار الصناعية الخاصة بالطقس في الولايات المتحدة.

في عام 1989، أصبح شاهين أول رئيس لمجموعة التوجيه العلمي لتجربة دورة الطاقة والمياه العالمية (GEWEX) التابعة لبرنامج أبحاث المناخ العالمي. خدم في هذا المنصب حتى عام 1999، وخلال هذه الفترة أقامت مجموعة التوجيه اتصالات مهمة بين مجتمع GEWEX الدولي، وجمع البيانات المستندة إلى الأقمار الصناعية ونمذجة المناخ.

مرتبة الشرف

 عضو الأكاديمية الوطنية الأمريكية للهندسة
 وسام ناسا للإنجاز العلمي الاستثنائي، 1969
 وسام القيادة المتميز لوكالة ناسا، 1984
 جائزة وليام تي بيكورا، 1989
 جائزة AMS جولي جي تشارني، 1991
 جائزة AIAA علوم الغلاف الجوي الفاسدة، 1993
 ميدالية كوسبار وليام نوردبرج، 2002
 إنجاز ناسا العلمي الاستثنائي، 2007
 جائزة SPIE جورج دبليو جودارد، 2010.

منشورات مختارة

 شاهين م. (1992): الدورة الهيدرولوجية وتأثيرها على المناخ. "الدورة الهيدرولوجية وتأثيرها على المناخ". الطبيعة . 359 (6394): 373-380. بيب كود : 1992 Natur.359..373C . دوى : 10.1038 / 359373a0 . S2CID 4243240 .

محاضرات

 1991 - محاضرة علوم التصوير في الاستشعار عن بعد برعاية قسم الهندسة الكهربائية وهندسة الحاسبات، جامعة كاليفورنيا، سان دييغو. سلسلة المحاضرات المتميزة في الهندسة الكهربائية وهندسة الحاسبات. كائن رقمي تم توفيره بواسطة مجموعات وأرشيفات خاصة، جامعة كاليفورنيا في سان دييغو.

انظر أيضاً
 منير نايفة
 عصام حجي
 أحمد زويل
 شادية حبال
 ماجد إغبارية

مراجع

زملاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
ثنائي أكسيد الكربون
شخصيات وكالة ناسا
الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس مختبر الدفع النفاث
علماء الغلاف الجوي
خريجو جامعة كاليفورنيا
خريجو جامعة واشنطن
أشخاص من بيروت
وفيات 2011
مواليد 1935

مصطفى شاهين


Leibelbach ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Michelsieser Bach (früher auch Laiblbach genannt), einem rechten Zufluss der Altmühl, ferner am Lindleinsgraben und am Heuberger Mühlbach, die dort rechts in den Michelswieser Bach münden. Es liegt inmitten einer flachhügeligen Ebene, die aus Grünland mit einzelnem Baumbestand und Grünland besteht. Im Nordwesten wird die Flur Unterbichl genannt, im Südosten Lachenfeld und 1 km im Süden Hartfeld.

Die Staatsstraße 2248 führt nach Herrieden (1,5 km nördlich) bzw. nach Limbach (2,8 km südlich). Die Kreisstraße AN 54 führt nach Lammelbach (1,2 km südlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Sauerbach (1,6 km südöstlich).

Geschichte
Der Ortsname leitet sich von einem gleichlautenden Gewässernamen ab. Sollte sich das Bestimmungswort des Gewässernamens tatsächlich vom alemannischen Wort "lobel" (= guter Herr) ableiten, wäre die Gründung des Ortes in karolingischer Zeit (8./9. Jahrhundert) zu datieren.

Im Jahre 1801 gab es in dem Ort sechs Haushalte, die alle dem Hochstift Eichstätt untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) gehörte Leibelbach zur Ruralgemeinde Lammelbach. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde diese am 1. Juli 1971 nach Herrieden eingemeindet.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 3: Bildstock, an der Giebelseite des Gebäudes, mit Holzfiguren, Heilige Dreifaltigkeit, Maria Immaculata, von Johann Mutschelle dem Jüngeren, bezeichnet 1731
 In Leibelbach: Kriegerdenkmal, Gusseisenkreuz auf Sandsteinsockel, bezeichnet 1914/18, verändert nach 1945; am Ortsausgang Richtung Lammelbach
 Sandfeld: Wegkreuz, gusseisernes Kruzifix auf Sandsteinsockel, Mitte 19. Jahrhundert; 100 Meter außerhalb an der Straße nach Limbach

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Vitus und Deocar (Herrieden) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Leibelbach