Zeekoevlei est un lac d'eau douce situé dans les Cape Flats au Cap en Afrique du Sud.

Étymologie
Son nom signifie "marais à hippopotames", "vlei" étant le mot afrikaans pour "marais", et "zeekoe" (littéralement "vache de mer") étant le mot néerlandais pour hippopotame. Ce terme est toutefois inexact car un marais et un vlei sont deux types de plans d'eau très différents, et Zeekoevlei n'est pas un marécage mais un lac. Le mot afrikaans pour hippopotame est "seekoei".

Géographie
La superficie du lac est de 258 hectares.

La réserve naturelle de Zeekoevlei (établie en juin 2000) est basée autour du lac. La superficie totale de la réserve est de 344 hectares. Elle est séparée par une péninsule de la réserve naturelle de Rondevlei et préserve les écosystèmes d'eau douce en voie de disparition des basses terres du Cap.

Zeekoevlei est souvent utilisé pour faire de l'aviron et de la voile.

Références

Lac d'Afrique du Sud

Zeekoevlei


ديسنا (Десна) هي بلدة من النمط المدني في منطقة فينيتسا في محافظة فينيتسا في أوكرانيا. تقع على نهر ديسنا الرافد لنهر بوغ الجنوبي.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1166 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

ديسنا (محافظة فينيتسا)


Le Clan des gangsters (La banda de los tres crisantemos) d'Ignacio F. Iquino sorti en 1970.
 Le Clan des gangsters (Educazione siberiana) de Gabriele Salvatores sorti en 2013.

Le Clan des gangsters


Das John Wooden Center ist ein Sporterholungszentrum der Universität von Kalifornien, Los Angeles (UCLA). John Wooden war der bekannteste Basketballtrainer, der an der UCLA gearbeitet hat. Als ein Zeichen der Anerkennung hat die Universität deshalb dem Zentrum seinen Namen verliehen.

Geschichte

Das John Wooden Center dient Studenten, Professoren und Mitarbeitern als Sport- und Erholungszentrum. Ebenso trainieren die UCLA Turn- und Volleyballmannschaften in dem Gebäude. Das Wooden Center wurde 1983 eröffnet und war 1984 der Trainingsort für die Athleten der Olympischen Spiele 1984 in Los Angeles. In der Lobby ist noch heute eine Olympische Plakette als Erinnerung an die Spiele zu sehen. Das John Wooden Center erhielt vier Erweiterungen. Heute hat es 159,000 Quadratfuß, ungefähr 25000 mehr als 1983. Heute benutzen mehr als 60,000 Leute täglich das Center. Tanzmannschaften, Sportmannschaften, Kampfkünstler, Tanzklassen und Sportklassen treffen sich im John Wooden Center. Besondere Klassen können ebenso besucht werden, zum Beispiel in Bauchtanzen und Kendo. Die große Mehrheit der Angestellten des Centers sind Studenten der UCLA.

Lage
Das Wooden Center liegt im Campuszentrum, an einer Ecke der "Bruin Plaza." Es steht in der Nähe vom Arthur Ashe Center, dem Gesundheitszentrum, das nach dem Tennisspieler Arthur Ashe benannt wurde. Ein zugehöriger Fußballplatz befindet sich hinter dem Wooden Center. Vor dem Wooden Center steht außerdem die Bärenskulptur, ein Wahrzeichen der UCLA. Während der Umbauarbeiten am Pauley Pavillon, spielten die UCLA-Mannschaften im Collins Court des Wooden Centers.

Zur Benutzung muss man ein Uni-Student sein oder eine Centermitgliedschaft per "Bruincard" besitzen.

Anlagen
 3 Hallen für Basketball, Volleyball und Federballspiel, sowie Gymnastik
 eine Basketball-Sporthalle mit Sitzplätzen für 2.000 Personen
 Krafttrainingsgeräte, Laufbänder, ein Outdoor-Sport Konditionierungbereich
 4 Ateliers für Kampfkünste und Tanzen, drei mit Spiegeln und Holzböden und eines mit gepolsterten Matten
 Racquetball, Handball und Squash Plätze
 Ein Spielraum mit Tischen und Stühlen für Kartenspiele und Brettspiele
 Eine Felswand mit  Aufstiegen und fünfzehn Seilen
 Eine Fahrrad-Coop, wo man Werkzeuge benutzen kann und Fahrradteile kaufen kann

University of California, Los Angeles
Sportstätte in Los Angeles
Bauwerk in Los Angeles

John Wooden Center


El Zoológico de Róterdam, o en neerlandés: Diergaarde Blijdorp, es un zoo situado en la parte noroeste Róterdam. Es uno de los más antiguos de los Países Bajos, en 2007 celebró su 150 aniversario, y en 2018 se celebra su 160 aniversario.
Diergaarde Blijdorp es un miembro de la Federación Holandesa de Zoológicos (NVD) y de la Asociación Europea de Zoos y Acuarios (EAZA).

Referencias

Enlaces externos

Dutch Zoo Federation
Zoo Magazine:

Zoológicos de los Países Bajos
Arquitectura de los Países Bajos del siglo XIX
Arquitectura de 1857
Rijksmonument
Parques de la provincia de Holanda Meridional
Edificios y estructuras de Róterdam
Geografía de Róterdam

Diergaarde Blijdorp


Das Kastell Banatska Palanka war ein römisches Hilfstruppenlager und Bestandteil der Festungskette des dakischen Limes (limes Daciae/Provinz Dacia Superior) auf dem Gebiet der Stadt Palanka (, ) im Süden der autonomen serbischen Provinz Vojvodina, Landschaft Banat, Bela Crkva im Okrug Južni Banat.

Es sicherte zusammen mit der Besatzung des am Südufer der Donau gelegenen Kastells Lederata einen wichtigen Donauübergang von Mösien nach Dakien. Die Fundstelle ist zur Gänze unerforscht. Lesefunde und Ziegelstempel befinden sich heute im Nationalmuseum Belgrad.

Lage
Palanka liegt am Nordufer der Donau gegenüber der Ortschaft Ram. Das Kastell lag direkt am Donauufer an der wichtigen Straßenverbindung Lederata – Tibiscum, südlich des heutigen Stadtgebietes. Im Gelände ist die Befestigung heute noch als deutliche Erhebung erkennbar.

Entwicklung und Funktion
Bedingt durch seine geographische Lage, war das Banat für die Römer eines der Haupteingangstore zu den dakischen Provinzen. Eine dieser Verbindungen zum Donaulimes war die Straße nach Tibiscum, die vom Kastell Lederata aus ihren Ausgang nahm. Beim Straßenbau hielten sich die Römer exakt an die topographischen Gegebenheiten und legten die Trasse an den äußeren Rand des Hügellandes und einer Ebene an.

Im ersten Dakerkrieg, 101 n. Chr., setzte sich die Hauptstreitmacht Trajans vom Legionslager Viminatium aus in Marsch und überschritt bei Lederata die Donau. Die dafür benutzte Schiffspontonbrücke und der Brückenkopf am Nordufer wurden dabei durch die Befestigung beim heutigen Palanka gesichert. Von hier aus zogen die Truppen über Arcidava (Värädia), Berzogis und Tibiscum weiter zum Eisernen-Tor-Pass und besiegten die Daker in der Schlacht von Tapae. Das Gegenkastell zum mösischen Lager Lederata war, nach Ausweis der Ziegelstempel, wohl anfänglich von Legionsvexillationen der Legio IV Flavia Felix und Legio VII Claudia besetzt.

Wahrscheinlich wurde das Kastell auch von Angehörigen dieser beiden Legionen erbaut. Der antike Name des Stützpunktes lautete möglicherweise – in Anlehnung an das Kastell am Südufer der Donau – Translederata.

Nach dem Fund einiger Terra-Sigillata-Scherben (Typ Drag. 37) vermutet man, dass hier im 2. bis 3. Jahrhundert n. Chr. auch ein vicus existiert hat. Die Bewohner der Zivilsiedlungen entlang der Hauptverkehrsstraße stellten wahrscheinlich auch Späher (exploratores), die ebenfalls zur Verteidigung, Überwachung und Sicherung eingesetzt wurden.

Der vermutlich danach in diesem Kastell stationierten Reitereinheit Ala II Pannoniorum
und den Auxiliarkohorten der Cohors II Hispanorum Scutata Cyrenaica equitata und Cohors I Cretum oblag die Kontrolle des Schiffsverkehrs auf dem Strom und die Überwachung und Sicherung der Straßenverbindung von Kastell Lederata nach Kastell Tibiscum, die von der Donau weiter in das Innere Dakiens verlief. Beide Einheiten zählten zu Beginn des Krieges noch zum mösischen Heer. Die Hispanier waren vermutlich nur während des ersten Dakerkrieges hier stationiert und wurden später nach Virset verlegt.

Denkmalschutz
In Serbien hat der Schutz archäologischer Objekte und Zonen oberste Priorität und wird durch das 1994 definierte Denkmalschutzgesetz (Amtsblatt SG RS, 71/94) mit seinen nachfolgenden Änderungen und Zusätzen sowie durch spezielle Erlasse geregelt. Zuständig ist das zum Ministerium für Kultur gehörende serbische Denkmalamt in Belgrad. Nachforschungen und gezieltes Sammeln von Funden sind erlaubnispflichtig. Die Beschädigung und Zerstörung von archäologischen Fundobjekten und Fundplätzen ist innerhalb von 24 Stunden den Behörden zu melden. Ohne Rücksprache mit dem serbischen Denkmalamt dürfen keine Antiken außer Landes gebracht werden. Vergehen werden als kriminelle Handlungen im Sinne der serbischen Gesetzgebung bestraft. Bei der Einreise in die Europäische Union ist mit Überprüfungen zu rechnen.

Siehe auch
 Liste der Limeskastelle in Dakien

Literatur
 Nicolae Gudea:  Der Dakische Limes. Materialien zu seiner Geschichte. In: Jahrbuch des Römisch-Germanischen Zentralmuseums Mainz, 44, 2 (1997), S. 25 (PDF).
 Doina Benea: Die wirtschaftliche Tätigkeit in den dörflichen Niederlassungen zwischen Theiss, Marosch und Donau. In: Studia Antiqua et Archaeologica 9 (2003), S. 299–318.

Weiterführende Literatur
 Nicolae Gudea: Limesul Daciei romanc de la Traianus la Aurelianus. In: Acta Musei Porolissensis 1, 1977. S. 109 (in rumänischer Sprache).
 Nicolae Gudea: Der Limes Dakiens und die Verteidigung der obermoesischen Donaulinie von Trajan bis Aurelian. In: Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Teil II, Band 6. Walter de Gruyter, Berlin-New York 1977, ISBN 3-11-006735-8, S. 871 (darin S. 871: 12. Liste der Militärlager).
 Felix Milleker: Délmagyarország régiségleletei a honfoglalás előtti idökböl. (Die archäologischen Funde Südungarns vor der Landnahmezeit.) Temeschburg 1899, S. 245 (in ungarischer Sprache).
 Draga Garasanin: Katalog metala, Katalog der vorgeschichtlichen Metalle, Nationalmuseum Belgrad, Katalozi Prajstoria 1954, S. 217.
 Jan Benes: Auxilia Romana in Moesia atque in Dacia: zu den Fragen des römischen Verteidigungssystems im Unteren Donauraum und in den angrenzenden Gebieten. Academia Verlag, Prag 1978, S. 39–40.
 Karl Strobel: Untersuchungen zu den Dakerkriegen Trajans. Studien zur Geschichte des mittleren und unteren Donauraumes in der Hohen Kaiserzeit. Habelt, Bonn 1984, ISBN 3-7749-2021-4 (= Antiquitas 1, 33).
 Karl Strobel: Die Donaukriege Domitians. Habelt, Bonn 1989 (= Antiquitas 1, 38), ISBN 3-7749-2368-X.
 A. Jovanovic: The problem of the location of Lederata. In: Petar Petrović, Slobodan Dušanić (Hrsg.): Roman Limes on the Middle and Lower Danube. Archaeological Institute, Belgrad 1996, S. 69–72.
 Milanka Bordevic: Limes Danube. 1996.

Weblinks
 Lage der Kastelle in Rumänien auf Google Earth

Anmerkungen

Einzelnachweise

Banatska Palanka
Banatska Palanka
Banatska Palanka
Befestigungsanlage in Serbien
Archäologischer Fundplatz in Europa

Kastell Banatska Palanka


Martin Luther King, Jr. (15 Ocak 1929, Atlanta, Georgia - 4 Nisan 1968, Memphis, Tennessee), Afrikalı-Amerikalı Baptist papaz ve Amerikan yurttaş hakları hareketi önderi.

Dünya genelinde şiddet karşıtı ve ırksal eşitlik görüşleriyle tanınmaktadır ve 1964 yılında Nobel Barış Ödülü'nü kazanmıştır. Ayrıca, 1977 yılında, ölümünden 9 yıl sonra, eski ABD başkanı Jimmy Carter tarafından Başkanlık Özgürlük Ödülü'ne layık görülmüş ve onuruna Martin Luther King Günü kutlanmaya başlanmıştır. King'in en bilinen ve etkili konuşması "Bir Hayalim Var"'dır.

Ailesi ve geçmişi
Martin, Atlanta, Georgia'da Marthin Luther King ve Alberta Williams King'in çocuğu olarak dünyaya geldi. Martin Luther King Jr.'ın doğum kayıtlarına göre doğduğunda ismi Michael idi. Liseden sonra Marehouse Koleji'ne devam etti. Burada rektör olan ve aynı zamanda bir yurttaş hakları lideri olan Benjamin Mays'den etkilendi. 1948 yılında Sosyoloji bölümünden mezun oldu. Daha sonra 1951 yılında Chester, Pensilvanya'daki Crozer Teoloji Fakültesinden 1. olarak mezun oldu. 1955 yılında Boston Üniversitesi'nde Sistematik Teoloji konusunda yüksek lisans yaptı.

King 1953 yılında Coretta Scott ile evlendi. King'in babası düğünü gelinin babasının evinde gerçekleştirdi. King ve Scott'ın 4 çocuğu oldu: Yolanda Denise, Martin Luther III, Dexter Scott ve Bernice Albertine. King'in 4 çocuğu da babalarının yolunda gidip birer yurttaş hakları savunucusu oldular Coretta Scott 30 Ocak 2006'da öldü.

Yurttaş hakları eylemciliği
King, 1953 yılında daha 24 yaşındayken en önemli siyah kilisesi olan Montgomery, Alabama'daki Dexter Avenue Baptist Kilisesinin pastörü oldu. 1 Aralık 1955 günü Rosa Parks, Jim Crow yasaları gereği yerini bir beyaza vermesi gerektiği halde buna karşı geldiği için tutuklandı. Bunun üzerine King, Montgomery Otobüs Boykotunu düzenledi. Boykot 382 gün sürdü ve durum o kadar gerginleşti ki King'in evi bombalandı. Bu boykot sırasında King tutuklandı. Boykot, Amerikan Yüksek Mahkemesi'nin eyaletler arası otobüslerde ve diğer ulaşım araçlarında ırk ayrımcılığını kanun dışı ilan etmesine kadar devam etti.

Bu boykottan sonra King, siyahi kiliselerin güç birliği yapmasını ve yurttaş hakları reformu için barışçıl gösteriler yapmayı amaç edinen Güney Hristiyan Liderlik Konferansı (SCLC)'nin 1957 yılında kurulmasında önemli rol oynadı. King ölümüne kadar bu kuruluşta önemli rol oynadı. King, Mahatma Gandhi tarafından uygulanan, şiddete dayanmayan sivil itaatsizlik felsefesinin takipçisiydi ve bu felsefeyi SCLC tarafından gösterilerde uyguladı.

FBI, 1961 yılından itibaren, Yurttaş Hakları hareketine komünistlerin sızdığı korkusuyla King'i dinlemeye başladı. Fakat, böyle bir kanıta ulaşılamadı. FBI 6 sene boyunca elde ettiği kayıtları, daha sonra King'i liderlik pozisyonunu bırakması için zorlamak amacıyla kullandı.

Bir pasifist olan A.J. Muste, siyasi eylemlerinde Marthin Luther King'e danışmanlık yaptı. King, Jim Crow yasaları olarak da bilinen güneydeki ırk ayrımcısı sisteme karşı şiddete dayanmayan, iyi organize edilmiş gösteriler medyada büyük ilgi görecekti. Gerçekten de, gazetecilerin yazdıkları ve televizyonlarda yayımlanan programlar Yurttaş Hakları Hareketi'ne karşı büyük bir ilgi uyandırdı ve bu hareketi 1960'lı yıllarda Amerika'nın en önemli gündem maddesi haline getirdi.

King, siyahların oy hakkı, ayrımcılığın sona ermesi, çalışan hakları ve diğer temel haklar için gösterileri düzenledi ve organize etti. Bütün bu haklar 1964 yılında çıkan Yurttaş Hakları Kanunu (Civil Rights Act of 1964) ile 1965 yılında çıkan Oy Hakkı Kanunu (Voting Rights Act of 1965) ile Amerikan hukukunun birer parçası oldu.

Washington'a yürüyüş

King, belki de en çok 1963 yılında "İş ve Özgürlük İçin Washington'a Yürüyüş" sırasında Lincoln Anıtı önünde yaptığı "Bir Hayalim Var" konuşmasıyla ünlüdür.

SCLC'yi temsil eden King, "Büyük Altılı" denilen İş ve Özgürlük İçin Washington'a Yürüyüş isimli etkinliğin düzenlenmesinde etkili olan yurttaş hakları örgütlerinin liderleri arasındaydı. Büyük Altılıyı oluşturan diğer örgütler ve kişiler şunlardı: Ray Wilkins, NAACP; Whitney Young Jr., Urban League; Philip Randalph, Brotherhood of Sleeping Car Porters; John Lewis, SCNC; James Farmer, Congress of Racial Equality(CORE). King için bu tartışmaya neden olacak bir roldü, zira King, yürüyüşün odak noktasının değiştirilmesi konusunda John F. Kennedy'nin isteklerine razı olan kişilerden birisiydi. Kennedy başlangıçta yürüyüşe kesin olarak karşı çıktı; çünkü bu yürüyüşün yurttaş hakları hakkındaki kanunun yasalaşmasını olumsuz etkileyeceğini düşünüyordu. Fakat yürüyüşü düzenleyenler yürüyüşün devamı konusunda kararlıydılar.

Yürüyüş başlangıçta Güney'deki siyahların içler acısı halini ve yürüyüşü düzenleyenlerin istek ve şikayetlerini ülkenin başkentinde açıkça ifade etmeleri için bir fırsat olarak düşünülmüştü. Yürüyüşü düzenleyenler, federal hükûmetin Güney'de yaşayan siyahların ve yurttaş hakları çalışanlarının haklarını ve güvenliğini sağlamaktaki yetersizliğini eleştirmeyi düşünüyorlardı. Fakat, grup ABD başkanının baskısına ve etkisine boyun eğdi gösteri çok daha yumuşak bir ton kullandı.

Bunun sonucu olarak, bazı yurttaş hakları eylemcileri gösterinin ırksal uyum hakkında doğru olmayan, istenmeyen kısımlardan arındırılmış bir resim sunduğunu düşündüler. Malcolm X, gösteriyi "Washington'a Saçmalık" (Farce on Washington) olarak isimlendirdi.

Fakat, yürüyüş açıkça bazı isteklerde bulunmuştu: devlet okullarında ırksal ayrıma son verilmesi, bir yurttaş hakları yasasının çıkarılması, işyerinde ırksal ayrımın yasaklanması, yurttaş hakları eylemcilerinin polis şiddetinden korunması, asgari ücretin saatlik 2 dolara çıkarılması.

Gerilimlere rağmen, yürüyüş oldukça başarılı olmuştu. Yürüyüşe farklı etnik gruplardan 250.000 kişi katılmıştı. Bu etkinlik, o zamana kadar Washington tarihindeki en kalabalık gösteri olmuştu. King'in yaptığı "Benim bir hayalim var" (I have a dream) konuşması kalabalığı daha da coşturdu. Bu konuşma, Amerikan tarihinin en iyi konuşmalarından birisi olarak sayılmaktadır.

King görevi süresince birçok defa yazı ve konuşmalar yaptı. 1963 yılında yazdığı, "Birmingham Hapishanesinden Mektup" adalet arayışının tutkulu bir göstergesidir. 1964 yılında, ABD'de ırksal önyargıyı yıkmak için şiddet içermeyen bir direniş sergilediği için, en genç yaşta Nobel Ödülü almış oldu.

Tazminat konusundaki tutumu
Çeşitli defalar Martin Luther King, siyah Amerikalıların tarihi haksızlıklar nedeniyle tazminat alması gerektiğini ifade etmiştir. 1965 yılında Alex Haley ile konuşurken, beyazlarla siyahlar arasındaki ekonomik farkı kapatmak için sadece siyahlara eşitlik sağlanmasının yeterli olmadığını söylemiştir. King, kölelik nedeniyle mahrum olunan maaşların geri alınmasını amaçlamıyordu, zaten bunun imkânsız olduğunu düşünüyordu. King, 50 milyar dolar değerindeki paranın bir devlet tazminat programı çerçevesinde 10 yıl içinde siyahlara dağıtılmasını öneriyordu. King, bu harcanacak paranın, düşük suç oranları, düşük okul bırakma oranları, aile parçalanmalarının azalması gibi sağlayacağı faydaların topluma harcanan paradan çok daha fazla maddi getirisi olacağını fark ediyordu. King, 1964 yılında yazdığı "Neden Bekleyemeyiz" (Why We Can't Wait) adlı kitabında bu fikrini daha da detaylandırdı.

"Kanlı Pazar"
King ve SCLC, SCNC'nin de kısmi katılımıyla 25 Mart 1965 tarihinde Selma şehrinden eyalet başkenti Montgomery'e bir yürüyüş düzenlemeyi denediler. 7 Mart tarihindeki ilk deneme karşıt görüşlü kalabalığın ve polisin şiddet uygulaması nedeniyle iptal edildi. Bu gün, söz konusu tarihten itibaren "Kanlı Pazar" olarak adlandırıldı. Kanlı Pazar, Yurttaş Hakları Hareketine halk desteği sağlanması konusunda bir dönüm noktasıydı. Fakat, King gösteri sırasında mevcut değildi. Başkan Lyndon B. Johnson ile görüştükten sonra King gösteriyi 8 Marta ertelemek istedi. Fakat yürüyüş King'in iradesine aykırı olarak yerel yurttaş hakları çalışanları tarafından devam ettirildi. Göstericilere karşı polisin uyguladığı şiddet, geniş bir şekilde yayınlandı ve görüntüler toplumda büyük bir infial uyandırdı.

İkinci teşebbüs 9 Mart tarihinde yapıldı. King, bu denemede göstericileri Selma şehrinin dışındaki Edmund Petrus Köprüsünde durdurdu. King, bu hareketini önceden şehrin ileri gelenleriyle müzakere etmişti. King'in bu beklenmedik hareketi, yerel hareket arasında sürpriz bir kızgınlığa neden oldu. Yürüyüş tam olarak 25 Mart'ta devam etti ve sonuçlandı.

Chicago
1966 yılında, Güney'de elde edilen başarılardan sonra, King ve diğer Yurttaş Hakları Eylemcileri bu hareketi Kuzey'e yaymaya çalıştılar. İlk hedefleri Chicago şehri oldu. King ve Ralph Abernaty, ikisi de orta sınıf kişiler oldukları halde, fakirlere olan desteklerini göstermek ve eğitici bir deney olması amacıyla Chicago'nun varoş mahallelerine taşındılar.

Örgütleri olan The Southern Christian Leadership Conference (SCLC), Albert Raby, Jr. tarafından kurulmuş bir örgüt olan Coordinating Council of Community Organizations (CCCO) ile The Chicago Freedom Movement (CFM)adı altında bir işbirliğine gitti. O bahar, gayrimenkul ofisleri üzerinde yapılan siyah çift/beyaz çift testleri, şu an Gayrimenkul Endüstrisi tarafından yasaklanmış olan "steering" uygulamasını açığa çıkardı. Bu testler, ev taleplerinin ırka dayalı değerlendirmeye tabi tutulduğunu, aynı gelire, eğitime, çocuk sayısına ve diğer ortak özelliklere sahip çiftlerin sadece ırklarından dolayı farklı bir muameleye tabi tutulduğu gerçeğini ortaya çıkardı.

Hareketin radikal değişiklik için isteği büyüdü ve bazı büyük yürüyüşler planlandı ve gerçekleştirildi. Bu yürüyüşlerden bazıları şu mahallerde gerçekleşti: Bogan, Belmont-Cragin, Jefferson Park, Evergreen Park (Şikago'nun bir banliyösü), Gage Park ve Marquette Park, ve diğerleri.

Abernaty'nin daha sonra yazdıklarına göre Şikago'da Güneydekinden daha kötü bir şekilde karşılandılar. Yürüyüşleri şişe fırlatan ve bağıran kalabalıklarla yüz yüze geldi ve bir isyana neden olmaktan korktular. King görüşleri itibarıyla şiddete dayalı bir olaya neden olmak istemiyordu, bu nedenle eğer King gösterinin şiddetle bastırılacağı konusunda bir şüpheye düşerse, diğerlerinin güvenliği için gösteriyi iptal ediyordu. Fakat ne olursa olsun, King ölüm tehditlerine karşın gösterilere başarıyla liderlik yaptı. Şikago'da karşılaştıkları şiddet o kadar aşılması zordu ki, bu iki arkadaşı çok etkilemişti.

Diğer bir problem şehir yöneticilerinin iki yüzlü davranışlarıydı. King ve Abernaty yapılacak eylemler konusunda anlaşma sağlamışlardı, fakat yapılan anlaşmalar belediye başkanı Richerd J. Delay'in kurduğu yolsuz politik düzen nedeniyle ortadan kalktı. Abernaty varoşlara uzun süre dayanamadı ve bir süre sonra varoşlardan ayrıldı. King bir süre daha kaldı ve Coretta ve çocuklarının berbat yaşam koşulları hakkında duygusal yazılar yazdı.

King ve müttefikleri tekrar güneye geri döndüklerinde, bir dini okul öğrencisi olan Jesse Jackson isimli ve daha önce örgütlerine katılmış olan bir kişiyi örgütlerinin başına getirdiler. Jackson üstün konuşma becerileri sergiledi ve mağaza zincirlerine karşı başarılı olan ilk boykotu düzenledi. Bu boykotlardan biri siyahları tezgahtar olarak işe almayı kabul etmesi için A&P Stores şirketine karşı düzenlendi. Bu kampanya o kadar başarılı oldu ki, 1970'lerde başlayan eşit fırsat programlarının temellerini attı. Jackson ayrıca SCLC'nin himayesinde Operation Breadbasket adında ilk "siyah EXPO"nun kurulmasına önayak oldu. Operation Breadbasket daha sonra SCLC'den ayrıldıktan sonra Operation PUSH olarak devam etti. Siyah EXPO, P.U.S.H Expo'ya dönüştü ve uzun süredir varlığını devam ettiren ve yeni kurulan Siyah İşyerlerinin kendilerini göstermeleri için yardımcı olmaya devam etti. Bu işyerlerinin bazıları şunlardır: Johnson Publishing, Parker House Sausage, Seaway National Bank, ve bugün hâlâ iş hayatına devam edip varlığını örgütün şu anki hali olan P.U.S.H. EXCEL'e borçlu olan diğer şirketler.

Diğer zorluklar

1965 yılından başlayarak King ABD'nin Vietnam Savaşındaki rolü hakkındaki şüphelerini dile getirmeye başladı. 4 Nisan 1967 yılında, Newyork City Riverside Kilisesinde - öldürülmesinden tam olarak 1 yıl önce- King, Vietnamın Ötesi: Sessizliği Kırmanın Zamanı (Beyond Vietnam: A Time to Break Silence) başlıklı konuşmasını yaptı. Konuşmasında King kuvvetli bir şekilde Amerika'nın savaşdaki rolü aleyhine konuştu, Amerika'nın Vietnam'da "orayı bir Amerikan kolonisi haline getirmek" amacıyla bulunduğunu ifade etti ve ABD'yi "bugün Dünya'nın en büyük şiddet sağlayıcısı" olarak adlandırdı. Fakat, aynı zamanda ülkenin daha genel ve geniş bir ahlaki değişikliğe ihtiyacı olduğunu iddia etti:

King uzun süredir güneyli ırkının ayrımcıları (segregationists) tarafından nefret ediliyordu, fakat bu konuşması ana-akım medyayı da onun aleyhine çevirdi. Time dergisi konuşmayı "Radyo Hanoi için yazılmışa benzeyen demagojik bir saldırı" olarak niteledi. The Washington Post gazetesi de King'in "davası, ülkesi ve halkı için işe yararlığını azalttığını" ifade etti.

Vietnam'la ilgili olarak King Kuzey Vietnam'ın "onbinlerce Amerikan askeri gelene kadar büyük miktarda asker ve tedarik malzemesi göndermediğini" (Michael Lind, Vietnam: The Necessary War, 1999 sayfa 182) ifade etmiştir. King ayrıca Kuzey Vietnam'ın toprak reformunu övmüştür. (Lind, 1999) King ayrıca ABD'yı çoğunluğu "çocuk" 1 milyon Vietnamlıyı öldürmekle itham etmiştir. (Guenter Lewey, America in Vietnam, 1978 pp. 444–5)

Bu konuşma King'in evrim geçiren siyasi duruşunun bir yansımasıydı. Bu evrime bir bakıma King'in Highlander Research and Education Center isimli ilerici kuruluşla bağı ve bu kuruluşta aldığı eğitim neden olmuştu. King ülkenin politik ve ekonomik yaşamında gereksinim duyulan köklü değişikliklerden bahsetmeye başladı. Hayatının sonuna doğru King savaş karşıtı görüşlerini ve ekonomik ve ırksal adaletsizliği düzeltmek için kaynakların yeniden dağıtılması gerekliliğinden daha sık dillendirmeye başladı. Kamuya açık alanda, siyasi düşmanları tarafından komünizmle ilişkilendirilmemek için dikkatli olmakla beraber özel konuşmalarında demokratik sosyalizme olan desteğinden bahsediyordu:

King, Morehouse'da iken Marx'ı okudu. Fakat, "geleneksel kapitalizmi" reddetmekle beraber, Komünizmi "tarihi maddiyatçı yorumlaması", dini reddetmesi, "göreceli etik anlayışı" ve "siyasi baskıcılığı" nedeniyle benimsemedi.

3 Nisan 1968 günü, King, Mason Temple'da (Church of God in Christ Center) kendisini dinleyen heyecanlı bir kalabalığa sanki başına gelecekleri bilircesine şöyle seslendi (Mountaintop'a Gittim konuşması):

King ertesi gün, uğradığı suikast sonucu öldü.

Suikast

1968 yılı Mart ayında King, siyah sağlık çalışanlarını desteklemek için Memphis'e gitti. Siyah sağlık çalışanlarını temsil eden AFSCME Local 1733, 12 Mart'tan beri grevdeydi ve daha yüksek ücretler ve daha iyi muamele talep ediyordu. Örneğin, beyaz işçilerden farklı olarak siyah işçiler kötü hava nedeniyle evlerine gönderildiğinde ücret alamıyor ve beyazlara göre daha az ücret alıyorlardı.

3 Nisan günü King, Memphis'te bir topluluğa hitaben konuştu ve "I've been to the Mountaintop" (Mountaintop'a gittim) isimli konuşmasını yaptı.

King, 4 Nisan günü öğleden sonra saat 6'da Memphis'teki Lorraine Motel'in balkonunda uğradığı silahlı saldırı sonucu öldürüldü. Motel odasındaki arkadaşları silah seslerini duyunca balkona koştu ve King'i boğazından vurulmuş şekilde buldular. Saat 7.04'te St. Joseph's Hastanesinde öldü. Suikast, 60'tan fazla şehirde isyanların çıkmasına neden oldu. 5 gün sonra, ABD Başkanı Lyndon B. Johnson, yas ilan etti. Aynı gün 300.000 kişilik bir kalabalık cenazesine katıldı. Başkan yardımcısı Hubert Humphrey, Başkanı temsilen cenazeye katıldı.

King'in öldürülmesinden 2 ay sonra, kaçak mahkûm James Earl Ray İngiltere Heathrow Havalimanında sahte pasaportla İngiltere'yi terk etmek isterken yakalandı. Ray kısa süre içinde ABD'ye iade edildi. Ray, King'in öldürülmesiyle suçlandı ve suikastı 10 Mart 1969 tarihinde itiraf etti. (Ray 3 gün sonra bu itiraftan geri döndü.) Ray, 99 yıl hapis cezasına çarptırıldı.

Avukatı Parcy Foreman'in önerisi üzerine Ray suçu itiraf edip böylece mahkeme tarafından verilecek bir mahkûmiyeti dolayısıyla da idam cezası alma riskinden kurtulmak istedi. Fakat bu 99 yıl hapis cezası almasına engel olmadı.

Biyografi yazarı Taylor Branch'e göre, King'in otopsisinden çıkan sonuca göre, King öldüğünde 39 yaşında olmasına rağmen 60 yaşında bir insanın kalbine sahipti. Bunun nedeni 13 yıllık yurttaş hakları eylemciliği sırasında yaşadığı stres dolu yaşamdı. Buna göre, King yaşamının son 13 yılında 34 yıl yani normal bir hayat yaşayan bir insana göre 2,5 kat daha hızlı yaşlanmıştı.

Biyografi

Morehouse Koleji Sanatlar Fakültesi, 1948 sosyoloji mezunudur. Crozer Theoloji Seminerlerinden ilahiyat lisansını 1951'de almıştır. 1955 te Boston Üniversitesi'nde felsefe doktorası yapmıştır. 1954'te, Martin Luther King, Montgomery, Alabama'daki Dexter Baptist Kilisesi'nin papazı olmuştur. Montgomery otobüs boykotlarında liderlik etmiştir. Otobüs boykotları ülkedeki ayrımcılık yüzünden çıkmıştır. Bayan Rosa Parks'ın bir beyaza kendi oturduğu yeri vermemesi üzerine çıkan gerilim sonrası boykotlar görülmüştür. Siyahların ayaklanmaları başlamıştır. Martin Luther King eylemine, ABD yönetiminin otobüslerde gerçekleşen ayrımcılığı durdurmasıyla beraber son vermiştir.

Irkların eşitliği inancı için çabalamış, haksızlıklara karşı şiddeti öngörmeyen direnişi savunmuştur. Alabama eyaletinin Montgomery kentinde ilk protesto gösterilerini düzenleyen King, Georgia eyaletinin Atlanta şehrinde barışçı eylemleriyle tanınmıştır. "Karanlık karanlığı yok edemez, bunu ancak ışık yapabilir. Nefret nefreti yok edemez, bunu ancak sevgi yapabilir." biçimindeki açıklamalarıyla daima barışçıl tutum ve eylemleri savunmuştur.

King, daha sonra Washington'da Ağustos 1963'te Lincoln Anıtı'nın önünde ünlü "Bir Hayalim Var" konuşmasını yapmıştır. Martin Luther King'in başlattığı barış yanlısı protesto eylemleri, 1964 Yurttaş Hakları Yasası'nın çıkmasını sağlamıştır. Yasayla Amerika Birleşik Devletleri'nde ırk ayrımcılığı yasaklanmıştır.

İnsan hakları için ve siyahların ikinci sınıf vatandaş olmaktan çıkarılması için yaptığı çalışmalarla King, 1964 Nobel Barış Ödülüne layık görülmüştür.

Martin Luther King, Tennessee eyaletinin Memphis kentinde 4 Nisan 1968'de bir suikast sonucu ölmüştür.

1986'dan beri her yıl Ocak ayının üçüncü Pazartesi günü ABD'de King'in doğum gününde medeni haklar lideri ve yaşamı boyunca savunduğu idealler anılıyor, konuşuluyor, King'in barış sevgisi dile getiriliyor.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Afroamerikan sivil haklar hareketi

1929 doğumlular
Atlanta doğumlular
1968 yılında ölenler
Amerikalı ilahiyatçılar
Amerikalı insan hakları aktivistleri
Afrikalı Amerikanlar
Amerikalı Baptistler
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Anti emperyalizm
Suikast sonucu ölen Amerikalı siyasetçiler
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Ateşli silahtan ölenler
Georgia doğumlu yazarlar
Time Yılın Kişisi

Martin Luther King Jr.


Rasmus Marius Clausen (født 15. juni 1882 i Vester Aaby; død 11. september 1954 i København) var en dansk fotograf, der fra 1913 var ansat ved Nordisk Film. Han blev filminstruktøren Holger-Madsens foretrukne fotograf og forlod stort set filmbranchen, da Holger-Madsen i 1919 flyttede til Tyskland.

Han var gift med Mai Valerie (født i London, den 14. november 1895), dog fraskilt, da han døde.

Filmografi

1913
 Ballettens Datter
 De dumme Mandfolk
 Den hvide Dame
 Fra Fyrste til Knejpevært
 Giftslangen
 Mens Pesten raser
 Prinsesse Elena
 Staalkongens Villie
 Under Mindernes Træ
 Under Savklingens Tænder

1914
 Den mystiske Fremmede
 Elskovsleg
 Endelig alene
 Et vanskeligt Valg
 Husassistenten
 I Kammerherrens Klæder
 Millionærdrengen
 Min Ven Levy
 Opiumsdrømmen
 Søvngængersken
 Uden Fædreland
 Under Skæbnens Hjul

1915
 500 Kroner inden Lørdag
 Barnets Magt
 Cigaretpigen
 Danserindens kærlighedsdrøm
 En Opstandelse
 Et Haremsæventyr
 Et Huskors
 Evangeliemandens Liv
 Hvem er Gentlemantyven?
 Ned med Vaabnene!
 Tempeldanserindens Elskov
 Trold kan tæmmes (stumfilm)

1916
 Børnevennerne
 Danserindens Hævn
 Den forrykte Komponist
 Den frelsende Film
 Den hvide Djævel
 Den omstridte Jord
 Det stjaalne Ansigt
 En Æresoprejsning
 Grevinde Hjerteløs
 For sin Faders Skyld
 Guldets Gift
 Hvo, som elsker sin Fader
 I Livets Brænding
 Maaneprinsessen
 Manden uden Fremtid
 Sjæletyven
 Spiritisten

1917
 Børnenes Synd
 Fange Nr. 113
 Hans rigtige Kone
 Hendes Moders Løfte
 Hittebarnet
 Hvor Sorgerne glemmes
 Krigens Fjende
 Livets Gøglespil
 Manden uden Smil
 Nattens Mysterium
 Nattevandreren
 Pax æterna

1918
 Krig og Kærlighed
 Lydia
 Lykken
 Pigen fra Klubben
 Præstens Datter
 Retten sejrer
 Testamentets Hemmelighed

1919
 Den Æreløse
 En Kunstners Gennembrud
 Krigsmillionæren
 Lykkelandet
 Lykkens Blændværk

1920
 Blind Passager
 Gudernes Yndling
 Har jeg Ret til at tage mit eget Liv?

1921
 Det Største i Verden

1922
 Hans gode Genius

Kilder
 Rasmus Marius Clausen i Politiets registerblade

Filmfotografer fra Danmark

Marius Clausen


Bastille Baskını veya Bastille Hapishanesi Baskını (Fransızca: Prise de la Bastille), 14 Temmuz 1789'da Paris, Fransa'da, devrimciler tarafından Paris'teki Orta Çağ'dan kalma kale ve hapishane Bastille'in basılması. Hapishane basıldığı sırada içeride 7 mahpus bulunuyordu, ancak hapishane monarşinin zulmünü temsil ediyordu. Baskın, Fransız İhtilali'nin başlangıcı olarak kabul edilir.

XVI. Louis döneminde, Fransa büyük bir ekonomik buhran geçirdi. Amerikan Devrimi ile de alakalı olan bu dönemde, ağır vergilendirme nedeniyle yoksulluk oluşmuştu.

Bastille Baskını ve ardından gerçekleşen İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi bu devrimin üçüncü ayağıydı. İlki, soyluların XVI. Louis'ye vergi ödemelerini reddetmesiyle başladı, ikinci de meclisin kurulmasını sağlayan Tenis Kortu Yemini idi.

Halk, yurt güvenliğini mavi, beyaz ve kırmızı renklerini kullanarak sağlarken, bu önce devrimin simgesini ardından Fransa Bayrağı'nı temsil etti.

Fransa'da 14 Temmuz ulusal bayramdır.

Ayrıca bakınız
Bernard-René de Launay
Bastille Hapishanesi
Fransız Devrimi

Fransız Devrimi'nde olaylar
Paris tarihi
1789'da Fransa
1789'da çatışmalar

Bastille Baskını


قصر البخاري هي بلدية تقع في ولاية المدية في الجزائر. ويقطنها حوالي 70 ألف نسمة. تبعد عن عاصمة الولاية بحوالي (146 كم). يمر عبرها الطريق الوطني رقم 01 العابر للصحراء الكبرى.

أعلام
 ميساء باي
 حسن الحسني
 عبد القادر زيبق

المراجع

أماكن مأهولة في ولاية المدية
قصر البخاري

قصر البخاري


Konferans (Fransızca: conférence), ilim, sanat, hukuk, edebiyat gibi çeşitli konularda bilgi vermek amacıyla yapılan uzun konuşmalardır.

Bir hitap çeşidi olan konferans, bilgi verme esasına dayanmaktadır. Konferans, bir tezi veya görüşü, bir konuyu açıklamak için daha çok akademik yerlerde verilir. Konferans veren kimsenin derin ve geniş bilgi sahibi, orijinal ve sağlam bir görüş sahibi olması beklenir. Konferans heyecanlı konuşmalar yapmak ve dinleyicileri galeyana getirmek yerine, onların merak ve araştırma, öğrenme arzusuna seslenen bir hitaptır. Konferansı nutuktan ayırt edemeyen konuşmacılar, genellikle gülünç bir etki bırakabilirler.

Milletlerarası konferans
Devletlerarası diplomatik ilişkilerde, sorunların görüşüldüğü bir toplantıdır. İlk defa 1592'de Conbrai Kongresi adı altında böyle bir toplantı yapıldı ve 19. yüzyıldan sonra daha da yaygınlaştı. Konferanslarla devletlerarası direkt anlaşmalar yapılabildiği için, resmi protokollerden ayrılmakta ve daha önemli bir yer tutmaktadır. İlk zamanlarda bu maksatla kongre terimi kullanılmış olup 20. yüzyıldan itibaren yerini konferansa bırakmıştır.

Konferansın yapılmasıyla ilgili yer, zaman, görüşülecek hususlar bir kurala bağlı olmayıp, tarafların anlaşmalarıyla belirlenir. Konferanslar bazen politik olanlar ve olmayanlar diye gruplandırılır. Politik olmayanlar da ayrıca yönetim, ekonomik, sosyal, komünikasyon, bilim, eğitim ve kültürel konferanslar olarak alt gruplara ayrılır. Konferansla ilgili evraklar önceden delegelerce imzalanır.

Konferans


Teorema căsătoriilor este rezultatul fundamental al combinatoricii. Această teoremă a fost demonstrată de matematicianul englez Philip Hall în anul 1935 și mai e cunoscută și ca teorema reprezentanților distinși sau teorema lui Hall.

Teoria grafurilor
Combinatorică

Teorema căsătoriilor


Aceasta este o listă de filme egiptene din 1907-1919:

Note

Legături externe
 The Early Years of Documentaries and Short Films in Egypt at Bibliotheca Alexandria's Alex Cinema

Zyaret Al Khidiwi 'Abbas Helmi
Bedouin's honor
Madame Loretta
egiptene
egiptene
Liste de filme egiptene

Listă de filme egiptene înainte de anii 1920


Istoria teilor în Iași se leagă de o serie de fapte și evenimente notabile care au consolidat valoarea culturală simbolică a acestui tip de arbore în Iași. Între mijlocul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XXI-lea,  teiul a devenit unul dintre simbolurile culturale informale ale capitalei Moldovei, proces consolidat de existența  Teiului lui Eminescu în Parcul Copou, precum și de tăierea controversată, în februarie 2013, respectiv de replantarea, în urma unei consultări populare în noiembrie 2015, a unui întreg aliniament de tei în centrul orașului.

Istorie

Secolele al XIX-lea si al XX-lea

Mai multe documente de arhivă atestă continuitatea plantațiilor de tei în Iași. În anul 1855, de exemplu, se consemnase deja faptul că teii din Grădina Copou erau mari. În același an, șeful statului major al armatei solicita Departamentului Lucrărilor Publice recoltarea florilor de tei din oraș pentru nevoile spitalelor militare.  În 1864, grădinarul Grădinii Copou solicita într-un raport oficial în jur de 5.500 de copaci, inclusiv 400 de tei, la o înălțime de minim doi stânjeni (circa 4,5 m).  În 1856, arhitectul peisagist al capitalei Moldovei solicita alți 600 de tei, dintre care 200 exemplare mari și 400 exemplare mici, pentru nevoile de dezvoltare ale orașului. . În anul 1875, se consemnează transplantarea a circa 700 de tei din Pădurea Bârnova și plantarea lor pe Bulevardul Copou din Iași. . În 1907,  grădinarul-șef al orașului înregistrează faptul că pe arterele Carol, Ștefan cel Mare, în fața palatului primăriei, pe strada Golia și în fața Bisericii Catolice sunt plantați exclusiv tei.

În perioada comunistă, plantațiile de tei sunt înnoite și întreținute, atât în aliniamentele stradale, cât și în parcuri. Dezvoltarea sectorului dendrologic al Grădinii Botanice din Iași a presupus, de asemenea, înființarea a noi plantații de tei (precum Tilia tomentosa, Tilia platyphyllos și hibrizi), proiect gestionat de botanistul ieșean Ionel Lupu. De asemenea, Mandache Leocov a reușit să atenueze efectele ecologice distructive ale procesului de sistematizare urbană comunistă, care în anii '80 presupunea tăierea a sute de tei pentru modernizarea căii de rulare a tramvaielor pe bulevardul Copou; arborii au fost salvați prin deplasarea bordurilor be ambele părți ale străzii cu jumătate de metru.

Prezent
Majoritatea zonelor din Iași includ aliniamente sau plantații masive de tei. Sute de astfel de arbori articulează axa culturală a orașului, pornind dinspre Aleea Sadoveanu și bulevardul Carol I, coborând spre bulevardul și pietonalul central Ștefan cel Mare și Sfânt, apoi continuând pe strada Palat. Plantații notabile de tei se găsesc și pe strada Păcurari, bulevardul Independenței, în zona Tudor Vladimirescu, dar și pe străzi periferice precum șoseaua Arcu, sau în spații verzi mai mari precum Parcul Copou (care adăpostește circa 1.000 de tei argintii) sau Parcul Expoziției.

Controverse

Incidentul tăierii teilor (februarie 2013)
În februarie 2013, primarul Iașiului Gheorghe Nichita a devenit notoriu pe plan național și a pierdut capital politic atunci când, alături de vice-primarul Mihai Chirica, a dispus tăierea alinimentului de tei din centrul orașului (Bd. Ștefan cel Mare și Sfânt) și înlocuirea acestora cu arbuști japonezi pitici (Sophora japonica "Pendula"). Acțiunile primăriei au determinat ample mișcări civice de protest, atât locale, cât și naționale, numeroși intelectuali și persoane publice din România acuzând administrația locală de incompetență și solicitând replantarea teilor în centrul orașului.     Primăria ieșeană a justificat tăierile invocând în principal lipsa de vizibilitate a monumentelor istorice din zonă și a apărat noile planuri peisagistice: "Statuia Fecioarei Maria cu pruncul în brațe stă pe fațada clădirii (Catedralei Metropolitane din Iași) de zeci de ani și nu a fost văzută de nimeni. [...] Pentru viitor nu merită teiul, pentru că oricât de mult l-ai controla în coroană, teiul tot un băț aruncat în cer va ajunge" , afirma Mihai Chirica in februarie 2013.

Replantarea teilor (noiembrie 2015)
În urma suspendării lui Gheorghe Nichita din funcția de primar, campaniile civice pentru replantarea teilor au continuat până în august 2015, când reprezentanți ai societății civile au predat primarului interimar, Mihai Chirica, un proiect complet pentru replantarea teilor pe tronsonul pietonal și în zonele conexe ale Bd. Ștefan cel Mare și Sfânt. Proiectul, editat de Grupul Academic din Iași   în colaborare cu Asociatia Dendro-Ornamentală "Anastasie Fătu" din Iași, Grupul de inițiativă civică "Iasul Iubeste Teii" și "Centrul de resurse pentru participare publică" (CeRe) București,   a primit sprijinul unor importante personalități naționale din domeniul arhitecturii și urbanismului , fiind supus de primărie unei consultări populare extraordinare (25 august - 25 septembrie 2015). În urma acesteia, 13.347 de ieșeni (93.7% din totalul voturilor) și-au exprimat sprijinul pentru inițiativă. În noiembrie 2015, primăria a dat curs proiectului, plantând 110 tei argintii (Tilia tomentosa) în locul salcâmilor japonezi pitici, aceștia din urmă fiind transplantați în alte zone ale orașului. Replantarea teilor a fost descrisă ca un simbol și o victorie istorică pentru societatea civilă din Iași.

Starea generală a plantațiilor actuale

Valoarea ecologică
Valoarea ecologică a teilor din Iași este notabilă: "la 50 de ani, teiul (argintiu) încă manifestă o creștere activă, realizează anual un număr de peste 300.000 de frunze, însumând o suprafață verde de aproximativ 600 mp. Într-o zi de vară, acest tei mediu poate filtra 4.000-5.000 mc de aer, din care consumă aproximativ 9 kg dioxid de carbon și produce 6-7 kg oxigen. Sub coroana teiului temperatura aerului este mai mică cu 3-4 grade C, datorită albedoului de 20% al frunzișul (acesta reflectă o parte din radiația solară), iar aerul este mai umed, datorită transpirației arborelui. Cele 300.000 de frunze tomentoase, cu peri stelați, inclusiv pe pețiol, pot reține cantități importante de praf, care apoi este spălat de ploi și ajunge pe sol. În privința acestei însușiri, teiul este pe locul 3, după stejar și ulm."  De asemenea, teii amit fitocide, substanțe organice complexe de autoapărare împotriva microorganismelor și a insectelor, care distrug inclusiv bacilul tuberculozei, agentul dizenteriei și al unor afecțiuni pulmonare.

Plantațiile masive de tei ale orașului, precum cele din Parcul Copou sau Parcul Expozoției, pe lângă creșterea umidității relative a aerului înconjurător, influențează favorabil și microclimatul urban în general poluat  al orașului Iași, stimulând schimburilor de aer și dispersând particulele în suspensie.  Totodată, vegetația are un rol pedogenetic important, regenerând și fertilizând solul. Pe lângă aportul de materie organică, rădăcinile arborilor contribuie la creșterea porozității acestuia, la măririrea capacității de sedimentare și filtrare a solului, precum și la creșterea biodiversității și a retenției hidrice a terenului.

Agresiuni antropice

Activiști și experți în domeniu au atras atenția că, în perioada 2009-2013, întregul fond arboricol ieșean, inclusiv aliniamentele de tei (Bd. Carol I, Str. Păcurari ș.a.), au fost afectate de ceea ce aceștia au descris ca "toaletări abuzive"  : "retezarea anuală a coronamentului arborilor urbani, cu păstrarea trunchiului și a părților bazale ale ramurilor inferioare, este o practică populară, însă nejustificată și extrem de dăunătoare". Reducerea drastică a duratei de viață a arborilor, unii dintre ei seculari, s-a reflectat în numeroase acțiuni ulterioare de tăiere a copacilor care, în urma "toaletărilor", s-au uscat.    Această problemă, recurentă la nivel național, a determinat societatea civilă din Iași să elaboreze, în colaborare cu experți locali și cu Academia Română, un regulament științific pentru îngrijirea arborilor urbani din România.

Exemplare notabile
Teiul lui Eminescu este un exemplar semimilenar de Tilia tomentosa, situat în Parcul Copou din Iași.

În același parc, în apropierea muzeului "Mihai Eminescu", se găsește Teiul Haiducilor, un alt arbore multisecular, cu o vârstă de circa 460 de ani.

Teiul hibrid din Bârnova este un tei hibrid natural, Tilia x haynaldiana Simk. (T. platyphyllos x T. tomentosa), cu o vârstă de aproximativ 660 de ani, aflat la 10 km sud-est de Iași, în apropiere de mănăstirea Bârnova ("Arborele Anului" în 2011).

Note

Arbori celebri

Istoria teilor în Iași


Carn Brea Castle er en middelalderborg fra 1300-tallet  i Carn Brea  ved  Redruth i Cornwall i England. Den blev kraftigt ombygget i 1700-tallet til et jagtslot for Basset-familien. Bygningen er nu restaurant. Den er fredet af 2. grad.

Historie

Carn Brea Castle blev opført som kapel i 1379: det var sandsynligvis viet til Sankt Mikael.

Siden er bygningen ombygget i flere omgange, hovedsageligt i 1700-tallet, hvor Basset-familien ombyggede den til jagtslot. Det bliver betragtet som et folly-slot pga. de store utilpassede sten, der udgør fundamentet, og giver indtryk af, at det er bygget ind i undergrunden.

Det blev brugt som fyrtårn til 1898, hvor beboeren gik med til at installere lys i et af nordvinduerne. Fra 1950'erne til 1970'erne forfaldt slottet, til det blev renoveret af private i 1975-1980. Bygningen blev klassificeret af English Heritage som fredet af grad 2 i 1975.

I 1980'erne blev bygningerne omdannet til en mellemøstlig restaurant.

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Referencer

Eksterne henvisninger
 Time-lapse video of Carn Brea Castle.

Slotte i Cornwall

Carn Brea Castle


Orta Asya Oyunları, 1995 yılından beri Orta Asya'da bulunan Türk Cumhuriyetleri tarafından düzenlenen spor organizasyonudur.

Düzenleyen ülkeler
  Kazakistan
  Kırgızistan
  Tacikistan
  Türkmenistan
  Özbekistan

Kaynakça

Orta Asya Oyunları


Romano Fogli (født 21. januar 1938, død 21. september 2021) var en italiensk fodboldspiller (midtbane).

Fogli spillede 13 kampe for det italienske landshold, mens han på klubplan var tilknyttet blandt andet Bologna og AC Milan. Han var med landsholdet med i truppen til VM 1966 i England, og fik spilletid i én af italienernes kamp i turneringen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966

Romano Fogli


François de Witt-Guizot est un militaire et auteur français.

Biographie

Œuvres
Inauguration d'un monument sur la tombe de Coligny, Chatillon-Coligny, 20 juin 1937 (1937)
L'Alsace dans le roman français (1930)
Les grandes étapes de la victoire (1914-1918), éditions Berger-Levrault (1923) Pour la foi et pour la patrie, études et discours (1912)L'Idée de patrie (1910)Le Paysan français dans le roman contemporain (1909)Les Réflexions de Monsieur Houlette, notes sur l'éducation (1909)Mon (1908)En regardant couler le Rhin, impressions d'Alsace (1906)Bulletin de l'Œuvre de la presse pour tous'' (1904)

Distinctions

 Commandeur de la Légion d'honneur.

Références

Liens externes

Militaire français du XXe siècle
Colonel français
Élève de l'École spéciale militaire de Saint-Cyr
Maire du Bas-Rhin
Lauréat du prix Montyon
Commandeur de la Légion d'honneur promu en 1934
Enseignant à l'École spéciale militaire de Saint-Cyr
Personnalité française du protestantisme
Naissance en mai 1870
Naissance dans le 8e arrondissement de Paris
Décès en mai 1939
Décès dans le 7e arrondissement de Paris

François de Witt-Guizot


Frank John Lubin (en lituano: Pranas Jonas Lubinas; Los Ángeles, California, 7 de enero de 1910-Glendale, California, 8 de julio de 1999) fue un baloncestista lituano-estadounidense. Medía 2,01 m y su posición en la cancha era la de pívot.

De familia lituana instalada en California, Lubin nació en 1910 en Los Ángeles, con el anglosajonizado nombre de Frank John Lubin. Tras jugar en la prestigiosa universidad de UCLA formó parte del equipo que patrocinaba la factoría de cine Twentieth Century Fox en la liga amateur de baloncesto. En 1936 juega para Estados Unidos en los Juegos Olímpicos de Berlín, con la que logró el oro olímpico. En Berlín se le plantea la posibilidad de representar a Lituania a petición de la federación del país báltico. Lubin acepta y juega el Eurobasket de Lituania para su país de origen, que por aquel entonces era un país independiente, ganando la medalla de oro.

Antes de la anexión soviética de Lituania, Lubin decidió regresar a Estados Unidos, al equipo de la Twentieth Century Fox. Con los estudios de Hollywood jugaría hasta los 54 años, y viviría el resto de su vida junto a su familia en California, donde moriría en 1999. Sus restos reposan en el Cementerio Nacional de Riverside.

Clubes
1927-1931: UCLA
1931-1932: Pasadena Majors
1932-1933: Olympic Club
1933-1936: Universal Studios
1939-1955: 20th Century Fox
 Hollywood YMCA

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en sports reference

Baloncestistas de Lituania
Baloncestistas de la selección de Lituania
Baloncestistas de la selección de Estados Unidos
Baloncestistas de California
Baloncestistas de los UCLA Bruins
Deportistas de Los Ángeles
Baloncestistas de Estados Unidos en los Juegos Olímpicos de Berlín 1936
Medallistas olímpicos de oro de Berlín 1936

Frank Lubin


Paul Cunningham (født 1969 i Orsett) er en engelsk kok. Han har siden 2012 været køkkenchef på den tostjernede restaurant Henne Kirkeby Kro i Henne Kirkeby. Fra 2003 til 2011 drev han The Paul i Tivoli. På begge restauranter er han blevet belønnet med Michelinstjerner. Han har også arbejdet på Formel B.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Paul Cunninghams officielle websted

Personer fra Essex
Kokke fra England
Kokke fra Danmark
Kogebogsforfattere fra Danmark
Restauratører fra Danmark

Paul Cunningham


Hoek van Holland er en havneby ud for Rotterdam i det sydlige Holland. Byen ligger på kysten ud til Nordsøen og den har et areal på 16,7 km², hvoraf 13,9 km² er på land. Byen har 10.146 indbyggere (1. juli 2016) og den er en del af Rotterdams kommune.

Der er dagligt flere færgeafgange til England i (Storbritannien).

Stormflodssikringen Maeslantkering ligger i nærheden. Det samme gør nabobyerne Monster, 's-Gravenzande, Naaldwijk og Delft mod nordøst og Maassluis mod sydøst. På den anden side af kanalen ligger Europoort og Maasvlakte. Der er mange klitter ved den brede sandstrand, som på en ca. 18 km lang strækning, ligger langs kysten til Scheveningen. Langs stranden er der vandrestier og cykelstier og en sektion er forbeholdt naturister.

Transport

Havne
Berghaven er en lille havn ved Nieuwe Waterweg som er hjemsted for lodserne ved Rotterdam Havn og Europoort. Havnen er forbeholdt lodserne, myndighedernes både samt søredningstjenesten.

Færger

Der har været færgeforbindelse til det østlige England i Storbritannien siden 1893, undtagen under verdenskrigene. Der er for tiden to ruter, som begge er sejles af Stena Line.
Den væsentligste rute transporterer passagerer, personbiler, lastbiler og gods til Harwich, Essex , mens den anden kun transporterer lastbiler og gods og kun om natten til North Killingholme Haven, Lincolnshire. Siden 1. januar 2016 afsejler skibet til Harwich kl. 14:15 (lørdag og søndag dog kl. 13:45) samt alle dage kl. 22:00 mens færgen til North Killingholme sejler kl. 20:00 (lørdag og søndag dog kl. 20:45) .

Endelig sejler hurtigfærgen "De Nieuwe Prins" (Den nye prins) til Maasvlakte i Rotterdam Havn. Sejladsen udføres af RET.

Tog og bus
Jernbanen åbnede 1893. Der er to jernbanestationer:
 Hook van Holland Strand station, som ligger for enden af jernbanen og nærmest stranden
 Hook van Holland Haven station, som ligger nærmest bymidten og ved siden af færgeterminalen og den lille havn Berghaven.
Jernbanen har forbindelse til Rotterdam via Maassluis, Vlaardingen og Schiedam, og togene kører hver halve time i dagtimerne.

"Veolia Transport Nederland" har busrute 35 mellem Hoek van Holland Haven Station og "OV-knooppunt Leyenburg".

Motorveje
Der er 10 km til "Motorvej A20", som giver forbindelse mod øst til Rotterdam og Utrecht, mens der er 17 km til "Motorvej A4", som giver forbindelse mod nord til Haag og Amsterdam.

Historie
Området omkring Hook van Holland blev skabt som en sandplade ved udmundingen af Rhinen (Maas), som efter St. Elizabeths oversvømmelsen 1421 sandede til i stigende grad. Man overvejede flere planer for hvordan vandvejen til Rotterdam kunne forbedres. I 1863 besluttede man endeligt at opføre Nieuwe Waterweg (Den nye vandvej) der skulle skabe en forbindelse for oceangående skibe fra Nordsøen til Rotterdam Havn. Anlægget blev gravet i årene 1866-1868.

Efter 2. verdenskrig udviklede Hook van Holland sig til en badeby.

2. Verdenskrig
Anden verdenskrig har sat sine spor. Bydelen "de Oude Hoek" (det gamle hjørne), som var byens strandpromenade, blev næsten helt ødelagt i krigen, da tyskerne opførte det enorme tyske bunker kompleks Atlantic. Den bestod af i hundredvis af beskyttelsesbunkere, som skulle forsvare vandvejen til Rotterdam. Bunkerne er stadig stort set intakte, og en del af dem er åbne for offentligheden, såvel som den hollandske pansrede fæstning "Nederlandse pantserfort".

Museer

Hoek van Holland har flere museer:
 Atlantikwall-museum (Atlantic Museum)
 Udstillingspavillionen om vandvejene "Waterwegcentrum"
 Kassenmuseum Jan Knijnenburg
 Keringhuis van de Maeslantkering
 Søfartsmuseet "Museum Verenigde Nederlandsche Scheepvaartmaatschappij"
 Fortet fra 1881, Pantserfort aan den Hoek van Holland
 Reddingsmuseum Jan Lels
 Færgen Museet "Het Veerdienstmuseum"
 Rock Art Museum, dedikeret til pop musik
 Kystbelysningsmuseet, "Het Kustverlichtingsmuseum", har til huse i det gamle fyrtårn

Søredningsstation
Hoek van Holland har siden 1824 haft en søredningsstation. I dag er redningsbåden og søredningsstationen drevet af stiftelsen "Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM)".

Stormflodssikringen af Nieuwe Waterweg
Mellem Maassluis og Hook van Holland ligger den sidste del af stormflodssikringen Maeslantkering. Maeslantkering beskytter flodudløbene i det sydlige Holland mod højvande fra Nordsøen. Maeslantkering har to enorme hvide porte som kan lukkes for at beskytte flodområdet og havnene.

Fjernvandrerute
Den europæiske fjernvandrerute E9 går gennem Hoek van Holland, men lokalt kaldes vandreruterne North Sea Trail, Deltapad og Visserspad.

Eksterne links

 Byens officielle hjemmeside
 Hook of Holland VVV (turistinformation)
 Færgelinien Hoek van Holland - Harwich

Referencer

Byer i Syd-Holland

Hoek van Holland


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 2006 war die 14. Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei. Sie fand vom 6. bis zum 7. Mai 2006 in Prešov statt.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

2006
Badminton 2006
Badmintonwettbewerb in Prešov

Slowakische Badmintonmeisterschaft 2006


El LXII Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en dos sedes: las competiciones masculinas en Atenas (Grecia) entre el 16 y el 23 de septiembre de 1989 y las femeninas en Mánchester (Reino Unido) entre el 24 y el 26 de noviembre del mismo año. Fue organizado por la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y las respectivas federaciones nacionales de los dos países sedes.

En los eventos participaron 353 halterófilos (220 hombres y 133 mujeres) de 37 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Base de datos iat.uni-leipzig.de .

1989
Halterofilia en 1989

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1989


En oplevelsesrejse eller oplevelsesturisme er en type niche-turisme, der involverer opdagelser eller rejser med en hvis grad af risiko (reel eller fiktiv), og som kan kræve særlige egenskaber eller fysisk udfoldelse. i USA er oplevelsesrejser vokset i de seneste årtier, da turister i højere grad har efterspurgt særlige eller "mindre turistede" ferier, men mangel på organisering har dog gjort det vanskeligt at fastslå markedets størrelse og vækst. Ifølge den amerikanske Adventure Travel Trade Association kan oplevelsesrejser være enhvert turistaktivitet, der inkluderer fysisk aktivitet, en kulturel udveksling og forbindelse med naturen.

Oplevelsesturister kan være motiveret af at opnå et rush eller flow, ved at komme uden for deres komfortzone. Dette kan sket ved at få kulturchok eller ved at udføre handlinger med en grad af risiko eller fysisk fare. Dette kan inkluderer aktiviteter som bjergbestigning, elastikspring, mountain biking, cykling, kanoroning, dykning, vandring, rafting, kajakroning, paragliding, ziplining, sandboarding eller forskellige former for klatring som huleklatring eller friklatring. Visse mere obskure former for oplevelsesturisme inkluderer katastrofe- og ghettoturisme. Andre former for oplevelsesrejser inkluderer social og jungleturisme.

Tilgængeligheden til billig forbrugerteknologi i form af bl.a GPS'er og kameraer har øget den overordnede interesse for oplevelsesrejser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Rejser

Oplevelsesrejse


Belcar war eine Schweizer Automarke.

Unternehmensgeschichte

Die Fahrzeugfabrik Wollerau (ehemals A. Grünhut & Co.) aus Wollerau begann 1955 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Belcar. 1957 endete die Produktion. Insgesamt entstanden nur wenige Exemplare.

Fahrzeuge
Das einzige Modell entstand nach einer Lizenz von Brütsch. Es war ein Dreirad mit zwei Rädern vorn und einem Rad hinten. Das Fahrzeug hatte einen Gitterrahmen. Zunächst kam ein Zweitaktmotor der Victoria-Werke mit 193 cm³ Hubraum zum Einsatz. Später wurde ein Motor mit 250 cm³ Hubraum und 11,3 PS Leistung verwendet. Die offene Kunststoffkarosserie bot Platz für zwei bis drei Personen.

Ein Fahrzeug ist erhalten geblieben.

Literatur

 Ernest Schmid: Schweizer Autos. Die schweizerischen Automobilkonstruktionen von 1868 bis heute. Auto-Jahr, Lausanne 1978, ISBN 2-88001-058-6.

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Unternehmen (Kanton Schwyz)
Wollerau
Gegründet 1955
Aufgelöst 1957

Belcar


New Paris may refer to a place in the United States:

New Paris, Indiana
New Paris, Ohio
New Paris, Pennsylvania
New Paris, Wisconsin

See also
Paris
New France

New Paris


152217 Akosipov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
152217 Akosipov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Andrușivka. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 152001-153000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

152217 Akosipov


Pirkkala (; ) is a municipality of Finland. It is located some  south-west from Tampere in the Pirkanmaa region. The municipality has a population of  () and covers an area of  of which  is water. The population density is , which makes it the most densely populated municipality in Finland that does not use the title of town or city.  Pirkkala is also currently the fastest-growing municipality in the Pirkanmaa region. The municipality is unilingually Finnish.

Tampere-Pirkkala Airport is located in southwest Pirkkala. The most significant main road in Pirkkala is Tampere Ring Road.

History

Great Pirkkala
The former parish of Suur-Pirkkala (Great Pirkkala) is mentioned in historical writings from the 14th century. It occupied over half of Pirkanmaa, a region nowadays populated by about 526,000 inhabitants. Suur-Pirkkala began to split when new parishes and municipalities were founded and wanted independence.

South and North Pirkkala
In 1922 the Pirkkala was split into Pohjois- (Northern) and Etelä-Pirkkala (Southern Pirkkala) due to a movement in Southern Pirkkala led by agronomist Hannes Palmroth of the Partola Estate to gain independence from the more industrial North.

Pirkkala
In 1938 the name of Northern Pirkkala was changed to Nokia and after an appeal to the President of Finland Kyösti Kallio in 1939, Southern Pirkkala reverted to its original name Pirkkala. The present-day province of Pirkanmaa that was founded in the 1950s is named after Pirkkala as it was in the center of the region that was more or less the same area as the historic Great Pirkkala

Sights
Pirkkala has been inhabited by the Stone Age and Iron Age, and many ancient finds have been made in the area.

The red-brick old church was designed by Ilmari Launis in 1921, and it is known that it was built on the site of the old Pirkkala parish church. The white new church from 1994, designed by Simo Paavilainen and Käpy Paavilainen, is located near the current town center, Naistenmatka. In its year of completion, the church, which has a modern appearance, was chosen as the most beautiful new building in Finland.

The Sculpture Park has been formed near the municipal center from the works of art of the international cast iron symposia of 2001 and 2003. It consists of sculptures of contemporary art, which are mostly placed around Lake Vähäjärvi. The idea of the cast iron symposiums is Villu Jaaniso, an artist from Pirkkala who moved from Estonia to Finland. Other materials were used in the 2003 event. Perhaps the most prominent of the sights is the Jaaniso's Peruspirkkalalainen statue on the edge of the Suupantori market square in the town center, or the Valte statue according to its model.

Notable people

International relations

Twin towns — Sister cities
Pirkkala is twinned with:
 Solna, Sweden

Gallery

See also
 Birkarls

References

External links

Municipality of Pirkkala – official site

Populated places established in 1922

Pirkkala


Serafin Bunić (Dubrovnik, 1440. – Dubrovnik, 1485.), hrvatski diplomat, teološki pisac, profesor i doktor teologije iz dubrovačke plemićke obitelji Bunića. Doktor teologije na Sveučilištu u Padovi (1468.) kasnije i u Budimu gdje po kraljevoj zamisli stvarao nukleus tamošnjega sveučilišta. Bio je na ugarskome dvoru tajni savjetnik kralja Matijaša Korvina. Sačuvan je podatak da je Serafin, latinski Serafinus de Bona, 1463. godine spasio integritet Dubrovnika, kad je turski sultan poslao ultimatum Dubrovniku da Turskoj preda sav svoj teritorij do zidina Grada. Dubrovnik je bio u vojnom pogledu u inferiornom stanju i u panici nije uspio naći najbolje rješenje, sve dok mladi Serafin nije iznio prijedlog odgovora sultanu ... « ako Sultan insistira na svom zahtjevu, Grad Dubrovnik će otvoriti svoje kapije i stacionirati ugarsku vojsku». Sultanu to nije bilo u interesu i odustao je od svog zahtjeva. No Dubrovačka Republika Turskoj je prodala područje oko Neuma, koje je i 1945. pripalo BiH. Postavlja se pitanje kako bi danas izgledala južna hrvatska granica da nije bilo genijalnog Serafina. Serafin je istovremeno bio istaknuti diplomat, teolog, profesor u Perugi, Sieni i Rimu, ali i savjetnik kardinala Caraffea.

Vanjske poveznice

Bunićev životopis na mrežnim stranicama Hrvatskog biografskog leksikona
Serafin Bunić među pripadnicima Dominikanskog reda u Hrvatskoj

Bunići
Hrvatski diplomati
Hrvatski rimokatolički teolozi
Životopisi, Dubrovnik
Dubrovačka Republika

Serafin Bunić


Ahmet Vefik Pashá (Constantinopla, 3 de julio de 1823 - Estambul, 2 de abril de 1891) fue un notorio estadista, diplomático, dramaturgo y traductor otomano del periodo Tanzimat Fue comisionado de altos cargos incluyendo el de primer presidente del parlamento otomano. Fue también gran visir por dos periodos breves. Vefik asimismo fundó el primer teatro otomano e inició uno de los primeros acercamientos turcos al teatro occidental en Bursa, tradujo además varias obras de Molière.

Biografía
Nacido de padres griegos, sus ancestros se habían convertido al islam. Comenzó su educación en Constantinopla y más tarde se mudó a París con su familia donde se graduó en el Lycée Saint-Louis. Trabajó como embajador en Teherán donde aprendió la lengua persa. En Teherán, fue el primero en usar la bandera turca en la embajada y declaró que el suelo de la embajada era tierra turca y estableció esta costumbre. Fue además pionero del panturquismo, ministro de educación y dos veces gran visir y escribió un diccionario turco.

Obras
 Salnâme (1847)
 Lehƈe-i Osmanî (1876)

Referencias

Escritores de Turquía del siglo XIX
Escritores del Imperio otomano
Escritores del siglo XIX
Escritores en turco
Personas de Estambul
Gobernantes del Imperio otomano
Políticos del Imperio otomano
Traductores de Turquía
Visires
Otomanos del siglo XIX
Dramaturgos de Turquía
Turcos del Imperio otomano
Musulmanes de Turquía

Ahmed Vefik Pashá


أليافُ الكربون هي مواد تتألف من ألياف دقيقة للغاية ذات قطر يتراوح بين 0.005 و 0.010 ميليمتر وتتكون في معظمها من ذرات الكربون. ترتبط ذرات الكربون ببعضها في بلورات مجهرية موازية بشكل أو بآخر لمحور الألياف. هذا التوازي أو التوجه يجعل الألياف قوية جدا مقارنة بحجمها.

تغزل عدة آلاف من ألياف الكربون معا لتشكيل الخيط ليستخدم بذاته أو ينسج ليكون النسيج. ولألياف الكربون عدة حياكات (طرق النسج) مختلفة يمكن جمعها مع راتنج من اللدائن وتقولب لتشكيل المواد المؤلفة التي تتصف بنسبة عالية من القوة إلى الوزن.

وكثافة ألياف الكربون أيضا هي أقل بكثير من كثافة الفولاذ، مما يجعلها مثالية للتطبيقات التي تتطلب وزنا منخفضا. خصائص ألياف الكربون مثل قوة الشد المرتفعة، والوزن والتمدد الحراري المنخفضان جعلها تحظى بشعبية كبيرة في تطبيقات الفضاء والهندسة المدنية والعسكرية ورياضة السيارات، إلى جانب غيرها من المنافسات الرياضية.

البنية والخصائص
إن كل خيط من ألياف الكربون هو عبارة عن حزمة من آلاف الألياف الكربونية. أما الليف الواحد منها فهو عبارة عن أنبوب رفيع يتراوح قطره من 5-8 ميكرومتر ويتكون غالبا من كربون فقط. الجيل الأول من ألياف الكربون (مثل T300 و AS4) فقد كانت بقطر 7-8 ميكرومتر. أما الأجيال اللاحقة (مثل IM6) فكانت بقطر 5 ميكرومتر تقريبا.

البنية الذرية لليف الكربون مشابهة للبنية الذرية للغرافيت، المتكونة من صفائح من ذرات الكربون (صفائح الغرافين) مرتبة في نموذج بنية سداسية منتظمة. والفرق يكمن بطريقة ترابط هذه الصفائح. أما الغرافيت فهو مادة بلورية تتكدس فيها الصفائح موازية لبعضها البعض بطريقة منتظمة. أما القوى بين الجزيئية التي تربط الصفائح ببعضها فهي ضعيفة نسبيا، قوى فان دير فالس، مما يعطي الغرافيت مميزات القصافة.

وتبعا للطريقة المتبعة لصناعة هذه الالياف، فإن ألياف الكربون يمكن أن تكون ذات بنية غرافينية أو بنية تربوستراتيك Turbostratic (وهي بنية بلورية خرجت فيها المستويات العامودية على المحاور الأساسية عن التراصف أو التحاذي) أو أن تكون بنية هجينة من البنيتين السابقتين. فالألياف الكربونية ذات بنية تربوستراتيك تتكون من صفائح من ذرات الكربون مطوية ومثنية معا بطريقة عشوائية. فألياف الكربون المصنعة انطلاقا من بولي أكريل نتريل فهي ذات بنية تربوستراتيك Turbostratic بينما الألياف الكربونية المشتقة منmesophase pitch فتكون ذات بنية غرافيتية بعد القيام بعملية معالجة حرارية على درحة حرارة تصل إلى 2200 °C. تميل الألياف الكربونية ذات بنية تربوستراتيك Turbostratic لامتلاك مقاومة للشد عالية في حين يميل النوع الآخر من الألياف الكربونية لامتلاك معامل شد (معامل يونغ) مرتفع وناقلية حرارية عالية.

التطبيقات
تستخدم ألياف الكربون بشكل شائع لتقوية المواد المؤلفة وبالأخص تلك المواد المؤلفة المعروفة باسم البوليمير المقوى بألياف الكربون أو الجرافيت. ومن الممكن أيضا استخدام مواد غير بوليميرية كمادة أساس مع ألياف الكربون. ومن ناحية أخرى فقد لاقى استخدام ألياف الكربون نجاحا محدودا في تطبيقات المواد المؤلفة التي تدخل فيها المعادن كمواد أساس نتيجة لتشكل كربيدات معدنية ولاعتبارت ظاهرة التآكل. الكربون - الكربون المقوى يتكون من الجرافيت المقوى بألياف الكربون ويستخدم في التطبيقات الهيكلية في ظروف درجات الحرارة العالية. كما تستخدم الألياف أيضا في ترشيح الغازات ذات درجات الحرارة العالية وأقطاب ذات مساحة كبيرة ومقاومة كاملة للتآكل وأيضا كمكوّن يقاوم تراكم الكهرباء الساكنة. القولبة أو الإكساء بطبقة رقيقة من ألياف الكربون ترفع بشكل ملحوظ مقاومة البوليميرات أو المواد المؤلفة من لدائن حرارية تتحمل الحريق لأن الطبقة الكثيفة والمكتنزة من ألياف الكربون تشكل عاكسا فعّالا للحرارة.

أعلنت شركة «بي إم دبليو» الألمانية للسيارات عزمها على إنتاج أول سيارة بألياف الكربون عام 2012. ففي مصنعها الموجود بمدينة «واكارزدورف» تقوم آلات بغزل ألياف الكربون إلى نسيج رقيق عريضة وذلك انطلاقاً من ألياف البولي أكريل نتريل. وبعد لفها في لفائف كبيرة تنقل إلى مصنعها «لانديزهوت» حيث يقطع النسيج إلى قطع مناسبة ومتتطابقة ثم تسخن في فرن فينتج منها ألواحا صلبية تصلح لتصنيع الغلاف الخارجي للسيارة.

وتتميز المواد المؤلفة المدعمة بألياف الكربون بالخفة، وإمكانية تصنيعها بصلابة مختلفة حيث يستخدم الألواح المتوسطة لصلابة لصناعة مقدمة السيارة، حيث يقلل ذلك من اضرار اصطدام السيارة بالمارة، في حين تستخدم الألواح الأشد صلابة لتصنيع مؤخرة السيارة. ومع ذلك فألواح الياف الكربون أقل ثقلا من الفولاذ بنسبة النصف وأخف من الألمونيوم بنسبة الثلث، إلا أن تكلفته أكثر 15 مرة من تكلفة الفولاذ.

انظر أيضًا
 كربون
 كربون زجاجي

المصادر

اختراعات أمريكية
اختراعات بريطانية
أشكال الكربون
أقمشة شبكية
أقمشة غير منسوجة
أقمشة منسوجة
ألياف اصطناعية
ألياف النسيج
مزائج كيميائية

ألياف الكربون


1992 PR1 (asteroide n.º 20033) es un asteroide del cinturón principal. Posee una excentricidad de 0,17431190 y una inclinación de 11.17793º.

Este asteroide fue descubierto el 8 de agosto de 1992 por Eric Walter Elst en Caussols.

Véase también
 Lista de asteroides
 Asteroide del cinturón principal

Enlaces externos
 Datos del (20033) 1992 PR1 (en inglés).
 La órbita del asteroide (20033) 1992 PR1 (en inglés).
 Datos del (20033) 1992 PR1 .

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Eric Walter Elst
Objetos astronómicos descubiertos desde el Sitio de Observación de Calern
Objetos astronómicos descubiertos en 1992
Objetos astronómicos por denominación provisional
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(20033) 1992 PR1


Es-Sabah, (Arapça: الصباح), Kuveyt'in kraliyet ailesidir. 1752'de Birinci Sabah'in Şeyhliğinden beri hükümleri sürmektedirler ve kökleri Kuveyt'e on yedinci yüzyılda göç eden Beni Utub kabilesine dayanır. Bölgeye Beni Halid kabilesi onlardan önce gelmişti, ama kabile bölgeyi terk edince topraklar Es-Sabah'lara kalmıştı. Daha sonra gelen Şeyhler Birinci Sabah'ın torunlarıdır.

Kuveyt Emiri hükûmet'in başındadır ve aile konsey reisi tarafından seçilir. Bu konsey Es-Sabah ailesinin en üst ve kıdemli üyelerinden oluşmaktadır. Es-Sabah ailesi kalıtsal değildir ve Emirlik her zaman babadan oğla geçmez.

Ailenin tüm üyelerine Emiri Divan tarafından aylık verilir. Ülkenin savunma bakanı, dış işleri bakanı, iç işleri bakanı ve enerji bakanı bu ailedendir.

Aile'nin İki Ana Dalları
1896–1915 yılları arası Şeyh olan Mübarek ölünce, oğlu Cabir yerine geçmiş ve 1915 – 1917 yılları arası Şeyhlik yapmıştı. Cabir, ölünce yerine kardeşi Salim geçmiş ve 1917–1921 arası Şeyh olmuştu. Onlardan sonra gelen Şeyh ve Emirler bu iki kardeşin torunlarıdır ve bu olay es-Cabir ve es-Salim dallarının oluşmasına sebep olmuştur. Çoğu kez bu iki dalın arasında gerginlik oluşmuştur ve bu nedenden dolayı bir dahaki gelen Emir'in aydı daldan olmaması bir gelenek haline gelmiştir.

2006 yılında Emir olan Şeyh Sabah'ın üvey kardeşi Şeyh Nevaf'ı Veliaht Prensi ilan etmesi bu nedenlerden dolayı gerilim yaratmıştı, çünkü iki kardeşte ailenin el-Cabir dalındandı. Bu olayı daha da çekiştiren Sabah'tan önce kısa bir sure için Emir olan ve es-Salim dalından gelen Şeyh Saad'ın yerine iki es-Cabir üyesinin gelmesiydi.

Ocak 2006 Olayları
1977 – 2006 arası Emir olan Şeyh Cabir el-Ahmed es-Sabah hayatını kaybedince yerine Veliaht Prensi olan Şeyh Saad el-Abdullah es-Salim es-Sabah geçmişti. Bu durumda Şeyh Sabah el-Ahmed el-Cabir es-Sabah Başbakanlık görevini sürdürerek Veliaht Prensi olacaktı. Ama sağlık durumu nedenleriyle Şeyh Saad el-Abdullah es-Salim es-Sabah bu görevi sürdüremedi ve çekilmek zorunda kaldı.

Başbakan olan Şeyh Sabah, bu durumda Emir adayı olarak gösterilmişti. Bu pozisyonu kabullenen Sabah 29 Ocak 2006 tarihinde yemin ederek yeni Emir olmuştu.

Emir olan Şeyh Sabah üvey kardeşi Nevaf'ı Veliaht Prensi ve yeğeni Nâsır'ı Başbakan ilan etmişti.

Diğer
Lokal olarak es-Sabah ailesinin her ferdine eğer erkekse "Şeyh", kadın ise "Şeyha" diye hitap edilir. Bu başlık saygı ifadesidir.

Es-Sabah Sülalesi
 Şeyh Sabah bin Cabir (1752–1762)
 Şeyh I. Abdullah es-Sabah (1762–1814)
 Şeyh I. Cabir es-Sabah (1814–1859)
 Şeyh II. Sabah es-Sabah (1859 - Kasım 1866)
 Şeyh II. Abdullah es-Sabah (Kasım 1866 – Mayıs 1892)
 Şeyh Muhammed es-Sabah (Mayıs 1892 – Mayıs 1896) [öldürülmüştür]
 Şeyh Mübarek es-Sabah (18 Mayıs 1896 – 28 Kasım 1915)
 Şeyh II. Cabir es-Sabah (28 Kasım 1915 – 5 Şubat 1917)
 Şeyh Salim el-Mübarek es-Sabah (5 Şubat 1917 – 22 Şubat 1921)
 Şeyh Ahmed el-Cabir es-Sabah (22 Şubat 1921 – 29 Ocak 1950)
 Şeyh Abdullah es-Salim es-Sabah (29 Ocak 1950 – 24 Kasım 1965) [19 Haziran 1961 tarihinde Emir olmuştur]
 Emir Sabah es-Salim es-Sabah (24 Kasım 1965 – 31 Aralık 1977)
 Emir Cabir el-Ahmed es-Sabah (31 Aralık 1977 – 15 Ocak 2006)
 Emir Saad el-Abdullah es-Salim es-Sabah (15 Ocak 2006 – 24 Ocak 2006) [hastalık nedeniyle çekilmiştir]
 Emir Sabah el-Ahmed el-Cabir es-Sabah (29 Ocak 2006 - 29 Eylül 2020)
 Emir Nevaf el-Ahmed el-Cabir es-Sabah (29 Eylül 2020 - )

Diğer aile üyeleri
 Şeyh Nevaf el-Ahmed el-Cabir es-Sabah; Veliaht Prensi
 Şeyh Nâsır el-Muhammed el-Ahmed es-Sabah; Başbakan
 Şeyh Salim el-Ali es-Sabah; Ulusal Muhafızlar Birliği Komutanı
 Şeyh Sabah es-Salim es-Sabah; Başbakan Yardımcısı ve Dış İşleri Bakanı
 Şeyh Cabir el-Mübarek el-Hamid es-Sabah; Başbakan Yardımcısı, Savunma Bakanı ve İç İşleri Bakanı
 Şeyh Ahmed el-Fehed el-Ahmed es-Sabah; Enerji Bakanı
 Şeyh Ahmed Abdullah el-Ahmed es-Sabah; Sağlık Bakanı
 Şeyha Hussa es-Sabah es-Salim es-Sabah; Kuveyt İslami Sanat Müzesi Direktörü (Dar El-Ethar El-İslamiye)
 Şeyh Ahmed Abdullah el-Ahmed es-Sabah; Adalet ve Din Bakanı
 Şeyh Hamid Sabah el-Ahmed es-Sabah; İş adamı ve Kuveyt'teki bir sürü büyük şirket ve kurumların sahibi: KIPCO, Wataniya Telecom, Burgan Bank, Kuwaiti Danish Diary (KDD) ve Showtime gibi.

Kaynakça
 Bazı Es-Sabah aile üyelerinin görevlerini detaylayan makale
 Es-Sabah ailesinin detaylı soyağacı

Bağlantılı metinler
 Kuveyt tarihi
 Bani Utub Kabilesi

Es-Sabah Hanedanı


En retrospektiv undersøgelse, retrospektiv kohortestudie eller historisk kohorte studie er et longitudinalt kohortestudie der studerer en kohorte af individer der deler en fælles risikofaktor, for at fastslå den indflydelse på udvikling af en sygdom, og sammenlignes med en andre gruppe af lignende individer der ikke var udsat for den faktor. Retrospektive kohortestudier har eksisteret i cirka lige lang tid som prospektive kohortestudier.

Referencer

Epidemiologi
Videnskab

Retrospektiv kohortestudie


Itapura es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º38'46" sur y a una longitud 51º30'32" oeste, estando a una altitud de 318 metros. Su población estimada en 2004 era de 3.881 habitantes.
Posee un área de 307,2 km².

Clima
El clima de Itapura puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Demografía

Datos del Censo - 2000

Población total: 3.838
 Urbana: 3.332
 Rural: 506
 Hombres: 2.005
 Mujeres: 1.833

Densidad demográfica (hab./km²): 12,49

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 16,72

Expectativa de vida (años): 70,77

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,30

Tasa de alfabetización: 83,00%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,739
 IDH-M Salario: 0,627
 IDH-M Longevidad: 0,763
 IDH-M Educación: 0,827
(Fuente: IPEADATA)

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Itapura: 1930 a 2006

Localidades de São Paulo

Itapura


An Eurystyles alticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Dungan Dod. An Eurystyles alticola in nahilalakip ha genus nga Eurystyles, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eurystyles

Eurystyles alticola


Türkiye İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (Türkiye İBBS) (Fransızca: nomenclature d'unités territoriales statistiques, NUTS), Avrupa Birliği ülkelerinin kullandığı İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması içinde Türkiye için kullanılan sınıflandırmadır.

Tarihçe
Türkiye idari olarak 81 ile ayrılmıştır ve Türkiye'de daha önceki demografik araştırmalarda örneklem seçimi yapılması amacıyla beş bölge tanımlanmıştır. Bu bölgesel ayrım, ülkenin değişik yöreleri arasındaki demografik, toplumsal, kültürel ve ekonomik farklılıkların incelenmesinde sıklıkla kullanılan bir değişken haline gelmiştir. Söz konusu Batı, Güney, Orta, Kuzey ve Doğu bölgeleri, birbirine komşu olan değişik sayılardaki illerden oluşmaktadır.

Geleneksel olarak kullanılan yedi coğrafi bölgeye ek olarak, 22 Eylül 2002 günü yeni bir bölge sınıflandırılması oluşmuştur. Türkiye'nin Avrupa Birliğine uyum süreci doğrultusunda, 2002/4720 no'lu kanun gereğince, Devlet Planlama Teşkilatı ve Türkiye İstatistik Enstitüsü üç ayrı düzeyde İBBS bölgesi oluşturmuşlardır.

İstatistiki faktörler
İstatistiki bölgelerin tanımlanmasında kullanılan temel faktörler:
 Nüfus
 Coğrafya
 Bölgesel Kalkınma Planları
 Temel İstatistiki Göstergeler
 İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması

Birinci ve ikinci derece

İkinci ve üçüncü derece

Nüfus
TÜİK verilerine göre 2020 yılında bölgelerin kırsal ve kentsel nüfusları şu şekildedir:

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye İstatistik Kurumu Bölgesel İstatistikler
 Devlet Planlama Teşkilatı
 TÜİK Sınıflamalar

Türkiye'nin İBBS'si


Pico El Yunque or El Yunque Peak (Taíno: Yukiyu) is a mountain that is located fully within the boundaries of the El Yunque National Forest, part of the U.S. Forest Service, which is the only tropical rainforest under the U.S. Forest Service jurisdiction. It is located in the municipality of Río Grande.

Background
The peak itself, standing at  above sea level is not the highest in Puerto Rico or even the Sierra de Luquillo range where it is located. It is however the most famous peak due to its curious shape, its natural environment and history, and for its cultural importance to the Taino people. The peak is nearly always covered in thin mist and, due to its high humidity, a quick shower develops during some afternoons. The hike to the top from the Mina Falls is not challenging yet it takes almost  hours.

This peak is located on the El Yunque massif which also contains other smaller peaks such as Mount Britton, Juan Diego Peak and the Roca del Yunque which is a rocky peak close to the summit of El Yunque. El Yunque massif itself is part of the Sierra de Luquillo. The highest point in the Sierra de Luquillo is El Toro (Spanish for the bull) located in the municipal boundary between Río Grande and Las Piedras, which lends its name to the El Toro Wilderness.

Climate
El Yunque is classified as having a tropical rainforest climate, Köppen climate type 'Af', along with surrounding areas, approximating a subtropical highland climate at the peak. The average temperature of the park is 70 °F, and seasonal variation virtually nonexistent. The rugged area can receive over 200 inches (5080 millimeters) of annual rainfall and is the rainiest of all US national forests.

Gallery

See also
 El Yunque National Forest

References

External links

Mountains of Puerto Rico
Río Grande, Puerto Rico

Sacred mountains
Protected areas of Puerto Rico
American folklore

El Yunque (Puerto Rico)


Featherbedding is the practice of hiring more workers than are needed to perform a given job, or to adopt work procedures which appear pointless, complex and time-consuming merely to employ additional workers. The term "make-work" is sometimes used as a synonym for featherbedding.

The term "featherbedding" is usually used by management to describe behaviors and rules sought by workers. The term may equally apply to mid- and upper-level management, particularly in regard to top-heavy and "bloated" levels of middle- and upper-level management. Featherbedding has also been occasionally used to describe rent-seeking behavior by corporations in response to economic regulation.

Etymology
The term "featherbedding" originally referred to any person who is pampered, coddled, or excessively rewarded. The term originated in the use of feathers to fill mattresses in beds, providing for more comfort.  The modern use of the term in the labor relations setting began in the United States railroad industry, which used feathered mattresses in sleeping cars. Railway labor unions, confronted with changing technology which led to widespread unemployment, sought to preserve jobs by negotiating contracts which required employers to compensate workers to do little or no work or which required complex and time-consuming work rules so as to generate a full day's work for an employee who otherwise would not remain employed.

In a 1965 bulletin the United States Department of Labor referred to "featherbedding" as:

Since the mid-19th century, "featherbedding" has been most commonly used in the labor relations field. Increasingly, the term has come to refer only to work rules or collective bargaining agreements demanded by labor unions.

In nations where trade union activities are legally defined, legal definitions of featherbedding exist.  These definitions are few in number, and tend to be narrowly drawn. For example, the Taft–Hartley Act in the United States defines featherbedding in Section 8(b)(6) as any agreement or union demand for payment of wages for services which are not performed or not to be performed. However, in 1953, the Supreme Court of the United States ruled that the Act's definition only applies to payments for workers not to work. Therefore, work rules requiring minimum crew sizes, the assignment of duties to craft workers, and other "make-work" agreements do not constitute featherbedding.

Economics
Featherbedding is commonly seen by economists as a solution to "who should bear the burden of technological change?"

Labor economists often argue that featherbedding can be construed as the most economically optimal position from both an employer's and employee's perspective, since it can be seen as distributing the costs of technological change. Featherbedding only emerges under certain circumstances. Chief among these is that the employer has an exploitable surplus (e.g., profit) to support the practice. Featherbedding also arises where market forces fail and organizations are permitted to be noncompetitive. Under this analysis, corporations (for example) are already inefficient and featherbedding does not make them more or less so. Featherbedding can, in some circumstances, take excess resources (profits) away from the employer and give them to workers in the form of more income per worker or higher numbers of employees at the same income level. Featherbedding is considered economically efficient because it occurs in the give-and-take of collective bargaining.  If employers were relatively strong vis-a-vis unions, unions would be unable to impose featherbedding on them. As the politico-socio-economic strength of each party changes over time, collective bargaining outcomes will as well, enlarging or reducing the number and impact of featherbedding rules on the employer.

More recent political analyses of featherbedding have concluded that featherbedding is not necessarily economically optimal, but is better than other forms of bargaining. Under this analysis, the best form of collective bargaining would be one in which the union and employer bargain not only over wages but the level of employment. Most unions in the United States, for example, bargain solely over wages. Bargaining over work rules (featherbedding) as well as wages achieves outcomes close to those reached by bargaining solely over wages, but is better than bargaining over wages alone.

Non-economic perspectives
Legal scholars and certain social theorists argue that featherbedding may be an expression of the concept of a job as a property right. These analysts argue that while the owner or employer has the "right" to extract profit because of his or her investment of capital, so the worker has the "right" to extract profit because of his or her investment of labor. Featherbedding, it is argued, arises and becomes a significant problem in places where the job property right is not part of the legal regime and remains unprotected (such as the United States).

Seizing on economists' emphasis on power in the workplace, other social theorists conclude that featherbedding is a result of weak labor unions and unenforced and unprotected worker rights.  Under this analysis, featherbedding is a response by unions to their weakness, not strength.

Improved workplace employment rights, improved economic policies and less antagonistic labor-management relations, it is argued, would reduce featherbedding.

Others see certain kinds of featherbedding as a corrective for market failures.  For example, the delivery of social services is often not quantifiable except in the extreme. When the market is unable to quantify a good or service, the market will fail to accurately price it. Market failure results. In complex organizations, or in those whose inputs and outputs are difficult to quantify, it becomes increasingly difficult to determine what constitutes featherbedding. For example, defining "quality health care" is problematic, as is defining a "quality education". In such situations, frontline professional workers place heavy emphasis on work rules and minimums.  Many white-collar professionals (in particular those such as nurses and teachers) and highly skilled craft workers place heavy emphasis on staffing minimums, for example, as a means of ensuring a "high quality" outcome. While some argue that this is an exercise in the professional judgment of such workers, others call this featherbedding and point to the low level of evidence that such rules improve outcomes.

International perspectives

Brazil
In Brazil, featherbedding is considered endemic in government-owned and private-sector industries. Some analysts argue that featherbedding is a reaction to economic insecurity, and helps stabilize the national economy by spreading wealth.

France
In France, featherbedding was encouraged by the nationalized rail transportation system after World War Two with a view to keeping down the unemployment rate. This was in addition to railway express rates being kept very low. The railroad ran at a huge deficit as a result.

Japan
In post-war Japan, featherbedding is uncommon. A post-war consensus emerged among labor unions that featherbedding was not in the best interest of workers, and unions in Japan have tended to avoid the practice. A heavy government emphasis on full employment and a strong social safety net helped reinforce this consensus.

Sweden
There are no national, regional, or local statutes or regulations governing labor unions in Sweden. Sweden has no national bureau or agency overseeing or regulating labor relations, and no agency monitors or regulates internal trade union matters. Nevertheless, despite relatively close relationships between employers and unions, featherbedding is almost unknown in Sweden.

United Kingdom
In the United Kingdom, featherbedding is also referred to as "overmanning".

United States
In the U.S., the Taft–Hartley Act defines and outlaws featherbedding. However, as previously noted, the U.S. Supreme Court has narrowly defined featherbedding, leaving most practices undisturbed.

References

Business terms
Labor relations
Corruption

Featherbedding


A hidrocodona é um opioide usado como analgésico no tratamento de dor e como supressor da tosse. É tomado por via oral. Geralmente, é apresentado em formas de associações medicamentosas, como paracetamol/hidrocodona ou ibuprofeno/hidrocodona, em casos de dores moderadas a intensas, e em combinação com homatropina para casos de alívio de tosse. Também está disponível em forma de liberação prolongada sem associação a outros fármacos, usada para tratar dores intensas de duração prolongada.

Os efeitos colaterais comuns incluem tontura, sonolência, náusea e obstipação. Efeitos colaterais graves podem incluir pressão arterial baixa, convulsões, prolongamento do intervalo QT, depressão respiratória e síndrome serotoninérgica. A redução rápida ou abrupta da dose, principakmente após uso prolongado, pode resultar no quadro conhecido como síndrome de abstinência de opioides. O uso durante a gravidez ou amamentação não é recomendado, e se deve avaliar cuidadosamente se os benefícios superam o risco em caso de necessidade de administração do fármaco.

Acredita-se que a hidrocodona exerça seus efeitos farmacológicos ativando os receptores opiodes, principalmente no cérebro e na medula espinhal. Por administração oral, uma dose de 10 mg de hidocodona é equivalente a cerca de 10 mg de morfina.

A hidrocodona foi patenteada em 1923, enquanto a formulação de ação prolongada foi aprovada para uso médico nos Estados Unidos em 2013. É mais utilizada nos Estados Unidos, que consumiram 99% da oferta mundial em 2010. Em 2017, foi o 118º medicamento mais prescrito nos Estados Unidos, com mais de seis milhões de prescrições. A hidrocodona é um opiode semi-sintético, derivado da codeína ou, menos frequentemente, da tebaína. A produção usando leveduras geneticamente modificadas foi desenvolvida, mas não é usada comercialmente.

Opioides
Euforizantes
Invenções e descobertas alemãs
Agonistas mu-opioides
Cetonas
Éteres fenólicos

Hidrocodona


El jilguero cordillerano o cabecitanegra andino (Spinus uropygialis) es una especie de ave paseriforme de la familia Fringillidae propia de las montañas del oeste de América del Sur.

Distribución y hábitat

Se encuentra en los Andes de Argentina, Bolivia, Chile y Perú.

Sus hábitat natural son los bosques húmedos de montañas tropicales y subtropicales y los matorrales de gran altitud.

Referencias

Enlaces externos

uropygialis
Aves de América del Sur
Aves de los Andes
Animales descritos en 1862
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Spinus uropygialis


Kadir Savun (15 Ağustos 1926, Erzincan - 10 Ekim 1995, İstanbul), Türk oyuncudur.

Yaşam öyküsü
Erzincan ilinin İliç ilçesi Doruksaray (Kamhu) köyünde doğdu. Nişantaşı Ortaokulu'nu bitirdi. Babası emniyet görevlisiydi. Kabataş Erkek Lisesi'ne girdi. Ancak okulu yarıda bıraktı.1936'da "Bir Millet Uyanıyor" adlı filmde çocuk oyuncu olarak yer aldı. Sinemaya 1940'lı yıllarda bir film şirketinde kamera asistanı olarak başladı.Sinemayı kendine 1950'de meslek olarak seçti.  İlerleyen dönemde Faruk Kenç'in yanında cast amirliği yaptı. Setlerde tanıştığı Suphi Kaner ile beraber Azim Film'i kurup yapımcılık da yapmaya başladı. 400'ün üzerinde yapımda rol aldığı Yeşilçam'ın önde gelen karakter oyuncularından birisiydi.

Kanser teşhisi konduktan sonra tedavi parasını toplamak için İbrahim Tatlıses ve Osman Yağmurdereli bir yadım gecesi düzenlemiştir.

Mezarı Feriköy Mezarlığı'ndadır.

Filmografisi

1940 - 1960'lar
 1949: Üvey Baba
 1950: Akdeniz Korsanları
 1950: Çakırcalı Mehmet Efe
 1951: Ankara Casusu Çiçero
 1951: Barbaros Hayrettin Paşa
 1951: Hürriyet Şarkısı
 1951: Lale Devri
 1951: Şafak Sökecek
 1952: Bu Kız Böyle Düştü
 1952: Çakırcalı Mehmet Efe'nin Definesi
 1952: Cennet Yolcuları
 1952: Destan Destan İçinde
 1952: İki Kafadar Deliler Pansiyonunda
 1952: Kanlı Çiftlik
 1952: Memiş ile İbiş Anaforcular Kralı
 1952: Yavuz Sultan Selim Ağlıyor
 1953: Affet Beni Allahım
 1953: İstanbul Canavarı
 1953: Köroğlu -Türkan Sultan
 1953: Mahallenin Namusu
 1953: Öldüren Şehir
 1953: Soygun
 1953: Vahşi İntikam
 1954: Beyaz Cehennem / Cingöz Recai
 1954: Çılgınlar Cehennemi
 1954: Şimal Yıldızı
 1954: Vahşi Bir Kız Sevdim
 1955: Battal Gazi Geliyor
 1955: Beyaz Mendil
 1955: Düşman Aşıklar
 1955: Kanlarıyla Ödediler
 1955: Kanlı Nigar
 1955: Şeyh Ahmed'ın Gözdesi
 1957: Berduş
 1957: Çölde Bir İstanbul Kızı
 1957: Kara Günlerim / Yaşayan Ölüler
 1957: Kin
 1957: Mahşere Kadar
 1958: Allı Yemeni
 1958: Ateş Rıza
 1958: Bir Şoförün Gizli Defteri
 1958: Cilalı İbo Yıldızlar Arasında
 1958: Dokuz Dağın Efesi
 1958: Katiller Kralı
 1958: Meyhanecinin Kızı / Mapushane Çeşmesi
 1958: Şahinler Diyarı
 1959: Ala Geyik
 1959: Binnaz
 1959: Düşman Yolları Kesti
 1959: Eceline Susamışlar
 1959: Hicran Yarası
 1959: Merhametsiz Gençlik
 1960: Aliii
 1960: Dolandırıcılar Şahı
 1960: Dostluklar Yaşadıkça
 1960: Fedakar Onbaşı
 1960: Gecelerin Ötesi
 1960: Kaderime Ağlarım
 1960: Liman Yosması
 1960: Şoför Nebahat
 1960: Telli Kurşun
 1960: Yeşil Köşkün Lambası

1961 - 2000' ler

 1961: Altın Hırsı
 1961: Altın Kalpler
 1961: Bitmeyen Mücadele
 1961: Kahraman Üçler
 1961: Mahalle Arkadaşları
 1961: Şeytanın Kılıcı
 1961: Silahlar Konuşuyor
 1961: Şoför Ahmet
 1961: Yedi Günlük Aşk
 1962: Aramıza Kan Girdi
 1962: Belki Bir Sabah Geleceksin
 1962: Bir Haydut Sevdim
 1962: Cafer Çocuk Hırsızı
 1962: Çöpçatan
 1962: Harmandalı Efem Geliyor
 1962: Hayat Bazen Tatlıdır
 1962: İkimize Bir Dünya
 1962: Meteliksiz Aşıklar
 1962: Şeyh Ahmed'in Torunu
 1962: Yılanların Öcü
 1962: Zorlu Damat
 1963: Bana Annemi Anlat
 1963: Barut Fıçısı
 1963: Hancının Kızı
 1963: Harmandalı Efe'nin İntikamı
 1963: Kardeş Gibiydiler
 1963: Kırık Anahtar
 1963: Rüzgar Zehra
 1963: Süleymaniyeli Ali
 1963: Yaralı Aslan
 1963: Yolcu
 1963: Zoraki Milyoner
 1964: Adanalı Tayfur Kardeşler
 1964: Anadolu Çocuğu
 1964: Halime'den Mektup Var
 1964: Hızır Dede
 1964: Hızlı Yaşayanlar
 1964: İsimsiz Kahramanlar
 1964: İstanbul Kaldırımları
 1964: Katilin Kızı
 1964: Kral Arkadaşım
 1964: Nem Alacak Felek Benim
 1964: Satılık Kızlar
 1964: Sıkı Dur Geliyorum
 1964: Sokakların Kanunu
 1964: Yiğitler Yatağı
 1965: Ah Bu Dünya
 1965: Ekmekçi Kadın
 1965: Elveda Sevgilim
 1965: Hırsız
 1965: Komşunun Tavuğu
 1965: Konyakçı
 1965: Şaka ile Karışık
 1965: Şeker Hafiye
 1965: Severek Ölenler / Kartalların Öcü
 1965: Soytarı
 1966: Babam Katil Değildi
 1966: Ben Bir Kanun Kaçağıyım
 1966: Çalıkuşu
 1966: Dört Kurşun
 1966: Düğün Gecesi
 1966: Eşrefpaşalı
 1966: Meleklerin İntikamı
 1966: Namus Kanla Yazılır
 1966: Yedi Dağın Aslanı
 1967: Ağlayan Kadın
 1967: Ana
 1967: Anjelik Osmanlı Saraylarında
 1967: Hayat Acıları
 1967: Kızılırmak Karakoyun
 1967: Sefiller
 1967: Sinekli Bakkal
 1968: Beşikteki Miras
 1968: Bozkırlar Şahini Tark-Han
 1968: Çatallı Köy
 1968: Çingene Güzeli
 1968: Gönüllü Kahramanlar
 1968: Gültekin Asya Kartalı
 1968: Hakanlar Savaşı
 1968: İncili Çavuş
 1968: Kanun Namına
 1968: Menderes Köprüsü
 1968: Yedi Köyün Zeynebi
 1969: Yumurcak
 1969: Bataklı Damın Kızı Aysel
 1969: Beyaz Mendilim
 1969: Hayırsız Evlat
 1969: Osmanlı Kartalı
 1969: Sarı Kurdelam Sarı
 1969: Sazlı Damın Kahpesi
 1969: Şirvan
 1969: Yanık Kaval
 1970: Aslan Yürekli Mahkum
 1970: Cilalı İbo Almanya'da
 1970: Çileli Bülbüller
 1970: Duyduk Duymadık Demeyin
 1970: Her Günaha Bir Kurşun
 1970: Kin
 1970: Yemen'de Bir Avuç Türk
 1970: Yiğitlerin Türküsü
 1970: Yılan Kadın
 1970: Yumurcak Köprüaltı Çocuğu
 1970: Zalim
 1971: Bir Teselli Ver
 1971: Cehenneme Bir Yolcu
 1971: Kadırgalı Ali
 1971: Keloğlan Aramızda
 1971: Senede Bir Gün
 1971: Asya'nın Tek Atlısı Baybars
 1971: Dişi Hedef
 1971: Elvan
 1971: Hasret
 1971: Herşey Oğlum İçin
 1971: Kadifeden Kesesi
 1971: Öldüren Şehir
 1971: Rüya Gibi
 1971: Tanrı Şahidimdir
 1971: Yumurcağın Tatlı Rüyaları
 1971: Zagor Kara Korsanın Hazineleri
 1972: Adanalı Kardeşler
 1972: Irmak
 1972: İstanbul Kabadayısı Kara Murat
 1972: Kara Doğan
 1972: Korkusuz Aşıklar
 1974: Beyto
 1974: Bir Ana Bir Kız
 1974: Boşver Arkadaş
 1974: Dertler Benim Olsun
 1974: Dertli Gelin Şirvan
 1974: Dövüşe Dövüşe Öldüler
 1974: Evet Mi Hayır Mı
 1974: Gün Akşam Oldu
 1974: Şirvan
 1975: Deli Yusuf
 1975: Diyet
 1975: Güler Misin Ağlar Mısın
 1975: Ah Nerede Vah Nerede
 1975: Batsın Bu Dünya
 1975: Duyun Beni
 1975: Evde Kalmış Kızlar
 1975: Turhanoğlu
 1975: Üç Gelin Altı Damat
 1975: Yarınlar Bizim
 1976: Bodrum Hakimi
 1976: Kader Bağlayınca
 1976: Adana Urfa Bankası
 1976: Alev
 1976: Hora Geliyor Hora
 1976: Kara Murat Şeyh Gaffar'a Karşı
 1976: Merhaba
 1976: Namus Belası
 1977: Dila Hanım
 1977: Baskın
 1977: Bizim Kız
 1977: Güneş Ne Zaman Doğacak
 1977: Hatasız Kul Olmaz
 1977: Şeref Sözü
 1977: Silah Arkadaşları
 1977: Yuvanın Bekçileri
 1978: Görünmeyen Düşman
 1978: Denizin Kanı
 1978: Kara Murat Devler Savaşıyor
 1978: Kılıç Bey
 1979: Vatandaş Rıza
 1979: Gazeteci
 1979: Madrabaz
 1979: Nemrud
 1980: Zübük
 1980: Beddua
 1980: Ben Topraktan Bir Canım
 1980: Beş Parasız Adam
 1980: Çile Tarlası
 1980: Durdurun Dünyayı
 1980: Duy Kalbimin Feryadını
 1980: Vurun Beni Öldürün
 1980: Yaktın Beni Dünya
 1980: Yarabbim
 1981: Bir Damla Ateş
 1981: Bizim Sokak
 1981: Günah Defteri
 1981: Kan Bağı
 1981: Olmaz Olsun
 1981: Takip
 1981: Yaşamak Bu Değil
 1982: Arkadaşım
 1982: Bizim Mahalle
 1982: Çayda Çıra
 1982: Gülsüm Ana
 1982: Hasret Sancısı
 1982: Kördüğüm
 1982: Obalar ve Atlar
 1983: Anlatamadım
 1983: Çelik Mezar
 1983: Esir
 1983: Fatih Sultan Mehmet
 1983: Küçük Ağa
 1983: Yusuf İle Züleyha
 1983: Zulüm
 1984: Dertlerin Sahibi
 1984: Fahriye Abla
 1984: İmparator
 1984: Acı
 1984: Aliş ile Zeynep
 1984: Asılacak Kadın
 1984: Bir Sevgi İstiyorum
 1984: Garibanlar
 1984: Gecelerin Adamı
 1984: Geçim Otobüsü
 1984: Güneş Doğarken
 1984: Gurbet
 1984: Kader
 1984: Kartal Bey
 1984: O'na Çirkin Kral Derlerdi
 1984: Sev Ölesiye
 1985: Katiller de Ağlar
 1985: Paranın Esiri
 1985: Hodja fra Pjort
 1985: Kaderin Tuzakları
 1985: Kanun Adamı
 1985: Kara Para
 1985: Karanlığa Doğru
 1985: Mahkum
 1985: Parmak Damgası
 1985: Sarı Öküz Parası
 1985: Sevmek
 1985: Yeter Be
 1986: 39. Basamak
 1986: Alın Yazım
 1986: Ana
 1986: Ayşe İle Ali (ayşem)
 1986: Çıkmaz Sokak
 1986: Duvardaki Kan
 1986: Güvercinim
 1986: Hasretim
 1986: İhanet
 1986: Yaşlı Gözler
 1986: Zalim Dünya
 1987: Azap
 1987: Baskı
 1987: Hacer Ana ve Oğulları
 1987: Kuruluş / Osmancık
 1987: Mayın
 1987: Mesela Muzaffer
 1987: Şanssızım
 1987: Toprak Parası
 1987: Yoksullar
 1988: Arabesk
 1988: 077 Hızır - Acil Servis
 1988: Bir Kadın Yüzünden
 1988: Emanet
 1988: Izdırap Çocukları
 1988: Kırmızı Fistan Mor Kadife
 1988: Kurtdereli Mehmet Pehlivan
 1988: Melekler Şahidimdir
 1988: Ölümünün 400. Yılında Mimar Sinan
 1988: Talihsiz Yavrum
 1988: Tanrı Seni Korusun
 1989: Çingene
 1989: Güneşin Solduğu Gün
 1989: İnsanlar Yaşadıkça
 1989: Kan Çiçeği
 1989: Minyeli Abdullah
 1989: Namusun Bedeli
 1989: Takip
 1990: Beni Mi Buldun
 1990: Bir Avuç Sevgi
 1990: Herşeyi Bitirdik
 1990: Pamuk Hemşire
 1990: Vurguna İnmek
 1990: Yuva
 1991: Varyemez
 1991: Can Mı Dayanır
 1991: Ecelin Gölgesinde
 1991: Krallığın Bedeli
 1991: Menekşe Koyu
 1991: Tanrı Şahidimdir
 1991: Zavallı Kız
 1992: Affet Allahım
 1992: Bir Başka Yerde Bir Başka Hayat
 1992: Bişr-i Hafi / Bir Zamanlar Sarhoştu
 1992: Bizim Eller
 1992: Gündüzün Karanlığı
 1993: Göç
 1993: Güneşi Uyandırmadan
 1993: Hayat Çemberi
 1993: İskilipli Atıf Hoca / Kelebekler Sonsuza Uçar
 1993: Kederli Yıllar
 1993: Oğlum Ve Ben
 1993: Şoför
 1993: Tetikçi Kemal
 1994: Adı Osman
 1994: Ateş Sönüyor
 1994: Büyük Bedel
 1994: Hangimiz Eşek
 1994: Haram Geceler
 1994: İnsanlar Yaşadıkça
 1994: Ölüm Peşimizde
 1994: Sensiz Olmaz
 1994: Sevmek Seninle Güzel
 1995: Deniz Kızı
 1995: Yahya Kaptan
 1995: Zülfiye İle Zülfü
 2000: Gurbet Sancısı

Ödüller
 1994: 8. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Kadir Savun
 IMDb'de Kadir Savun
 Sinemalar.com'da Kadir Savun
 SinemaTürk'da Kadir Savun
 TSA'de Kadir Savun

Türk erkek sinema oyuncuları
1926 doğumlular
1995 yılında ölenler
İliç doğumlular
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler

Kadir Savun