Čepljezovke (lat. Asphodelaceae), velika biljna porodica jednosupnica iz reda šparogolike, Danas se dijeli na tri potporodice koje su nekada činile samostalne porodice, to su Asphodeloideae s glavnim rodom čepljez ili brđen (Asphodelus); Hemerocallidoideae nekada porodica Hemerocallidaceae koja nosi ime po rodu graničica (Hemerocallis) i Xanthorrhoeoideae, nekada porodica Xanthorrhoeaceae nom. cons., s rodom ksantorheja (Xanthorrhoea)

Drugi značajni predstavnici su aloj (Aloe), zlatoglavica (Asphodeline), astroloba (Astroloba), bulbine (Bulbine), bulbinela (Bulbinella), dijanela (Dianella), Eremurus, gasterija (Gasteria), geitonoplesijum (Geitonoplesium) i druge

Potporodice i rodovi

 Asphodelaceae Juss.
 Aloe L.
 Aloiampelos Klopper & Gideon F.Sm.
 Aloidendron (A.Berger) Klopper & Gideon F.Sm.
 Aristaloe Boatwr. & J.C.Manning
 Asphodeline Rchb., Fl. Germ.,  zlatoglavica
 Asphodelus  L.
 Astroloba Uitewaal
 Bulbine Wolf
 Bulbinella  Kunth
 Eremurus M.Bieb.
 Gasteria Duval
 Gonialoe (Baker) Boatwr. & J.C.Manning
 Haworthia Duval
 Haworthiopsis G.D.Rowley
 Kniphofia Moench
 Kumara Medik.
 Trachyandra  Kunth
 Tulista Raf.
 × Astrolista Molteno & Figueiredo
 × Astroworthia G.D.Rowley
 × Gasterhaworthia Guillaumin
 Hemerocallidoideae Lindl.
 Agrostocrinum F.Muell.
 Arnocrinum, Endl. & Lehm. in J.G.C.Lehmann
 Caesia R.Br.
 Chamaescilla F.Muell. ex Benth.
 Corynotheca  F.Muell. ex Benth.
 Dianella  Lam. ex Juss.
 Excremis  Willd. in J.J.Roemer & J.A.Schultes (pogrešno Eccremis)
 Geitonoplesium A.Cunn. ex R.Br.
 Hemerocallis L.
 Hensmania  W.Fitzg.
 Herpolirion Hook.f.
 Hodgsoniola F.Muell.
 Johnsonia R.Br.
 Pasithea D.Don
 Phormium J.R.Forst. & G.Forst.
 Rhuacophila Blume
 Simethis  Kunth
 Stawellia  F.Muell.
 Stypandra R.Br.
 Thelionema  R.J.F.Hend.
 Tricoryne R.Br.
 Xanthorrhoeoideae Reveal
 Xanthorrhoea Sm.
 Aloestrela Molteno & Gideon F.Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Šparogolike

Čepljezovke


Dagobert Oppenheim (ursprüngl. David Oppenheim) (* 25. Juli 1809 in Köln; † 25. Juli 1889 in Rigi-Kaltbad) war ein deutscher Unternehmer, Zeitungsherausgeber und Kunstmäzen.

Leben
Er war einer der Söhne und das neunte Kind des Salomon Oppenheim und der Mutter Deigen Levi (später Therese Stern genannt). Er war ein Onkel von Albert und Eduard von Oppenheim.

Im Jahr 1828 begann er ein Studium der Philosophie in Bonn. Später wechselte er zur Rechtswissenschaft. Das Studium schloss er mit der Promotion ab. Er gehörte der Gruppe der Junghegelianer an. Nach dem Studium war er Assessor im preußischen Justiz beziehungsweise Staatsdienst.

Im Jahr 1839 konvertierte er vom Judentum zum Christentum. Seinen Vornamen ändert er von David zu Dagobert. Gleichwohl setzte er sich 1840 auf dem Rheinischen Provinziallandtag und 1847 während des Vereinigten Landtages zusammen mit seinem Bruder Abraham Oppenheim für die Rechte der Juden ein.

Er war Mitglied der renommierten Kölner Casinogesellschaft. Im Jahr 1839 gehörten er und weitere Angehörige der Familie zu den Mitbegründern des Kölnischen Kunstvereins. Seit 1862 gehörte er dem leitenden Ausschuss des Vereins an, ehe er 1874 Vorsitzender des Vereins wurde. Er gehörte 1843 auch zu den Mitbegründern des Turnvereins in Köln.

Er trat nicht in das familieneigene Bankhaus ein, betätigte sich aber in vielfacher Weise in der Wirtschaft und als Zeitungsherausgeber. Im Jahr 1841 gehörte er noch als Assessor zu den Mitinitiatoren und zusammen mit Georg Jung zu den Herausgebern der Rheinischen Zeitung. Karl Marx war bei dieser seit 1842 Redakteur. Die Zeitung wurde kurze Zeit später verboten. Dagobert Oppenheim versuchte vergeblich persönlich dagegen beim preußischen König zu intervenieren.

Er war seit 1844 einer der Direktoren der Köln-Mindener Eisenbahn-Gesellschaft. Er war auch Mitglied im Verwaltungsrat der Preußisch-Rheinischen Dampfschifffahrtsgesellschaft. Nachdem unter Beteiligung des Bankhauses Sal. Oppenheim der Bochumer Vereins für Bergbau und Gußstahlfabrikation in eine Aktiengesellschaft umgewandelt worden war, gehörte Dagobert Oppenheim dem Aufsichtsrat an. Seit 1860 war er Präsident der Rhein-Dampfschifffahrt, Kölnische und Düsseldorfer Gesellschaft.

Oppenheim wurde 1866 als Liberaler zum Kölner Stadtverordneten gewählt. Dieses Mandat behielt er bis zu seinem Tod bei. Im Jahr 1867 wurde er Präsident der Köln-Mindener Eisenbahn. Er war Gegner der Verstaatlichung der großen Eisenbahnen durch Otto von Bismarck und warf dem Kanzler die Enteignung der Eigentümer vor.  Mit der Verstaatlichung der Bahnen 1880 endete diese Aufgabe. Oppenheim erhielt den Ehrentitel eines Geheimen Regierungsrates.

Oppenheim starb 1889 an seinem 80. Geburtstag. Die Familiengrabstätte befindet sich auf dem Kölner Melaten-Friedhof (HWG, zwischen Lit. K+L).

Einzelnachweise

Literatur
 Wilhelm Treue: Dagobert Oppenheim. Zeitungsherausgeber, Bankier und Unternehmer in der Zeit des Liberalismus und Neumerkantilismus. In: Tradition 9, 1964, H. 4, S. 145–175
 Dagobert Oppenheim. In: Volks- und Betriebswirtschaftlichen Vereinigung im Rheinisch-Westfälischen Industriegebiet (Hrsg.): Kölner Unternehmer im 19. und 20. Jahrhundert. Aschendorff, Münster i.W. 1986 ISBN 3-4020-5588-0

Weblinks
Eintrag zur Familie auf rheinische-geschichte
Geschichte des Bankhauses Oppenheim

Dagobert
Junghegelianer
Unternehmer (Köln)
Stadtrat (Köln)
Unternehmer (Schienenverkehr)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1809
Gestorben 1889
Mann

Dagobert Oppenheim


Hermione Jean Granger, (d. 19 Eylül 1979), J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinin kurgusal karakterlerindendir. Serideki ilk görünüşü Harry Potter ve Felsefe Taşı kitabında büyü okuluna gelen yeni bir öğrenci olarak olmuştur.

Kumral saçlı, kahverengi gözlü zeki bir kızdır. Bu özelliği onda çok dikkat çeker çünkü yaşıtlarına göre çok daha zekidir. Belli etmek istemese de Ronald Weasley' den hoşlanır. Son görünüşü Harry Potter ve Ölüm Yadigarları kitabında olmuştur. Harry Potter filmlerinde Hermione' yi Emma Watson canlandırmıştır.

Hakkında
Hermione Jean Granger, 19 Eylül 1979 yılında doğmuştur. "Hermione" ismi, Yunanca'da "dünyevi" manasına gelir. Bir muggle doğumludur. Harry ve Ron'un en yakın arkadaşıdır. Kabul etmese de, Ron'dan  hoşlanmaktadır.

Ev cinlerine takıntısı vardır. Onların da büyücülerle eşit haklara sahip olmaları için E.R.İ.T. (Evcini Refahını İlerletme Topluluğu) adında bir grup kurmuş, onlar farkına varmadan onları özgür bırakmak için Gryffindor Ortak Salonu'nun her tarafına kıyafetler saklamıştır. Ne var ki evcinleri özgür kalmak istemedikleri için Gryffindor Ortak Salonu'na gitmemektedirler, salonu temizlemeye ve düzenlemeye gelen tek kişi, özgür bir evcini olan Dobby'dir.

Hermione çok zeki ve akademik başarısı yüksek bir öğrencidir. Sınıf birincisidir. Zekasıyla ve olaylardaki bütün ayrıntıları yakalamasıyla Harry'ye çok yardımcı olmuştur.

Anne ve babası dişçidir. Crookshanks adında sarmal, çarpık bacaklı bir kedisi vardır. Patronusu su samurudur (J.K. Rowling'in favori hayvanı). Seçmen Şapka başlangıçta onun Gryffindor'a mı, yoksa Ravenclaw'a mı göndereceğine karar veremez ancak en sonunda onu Gryffindor'a gönderir.

Hortkuluklardan Hufflepuff'ın Kupası'nı yok etmiştir.

J. K. Rowling bir röportajında seriyi ilk yazdığında Hermione ile Harry'yi kapı komşusu olarak düşündüğünü, hatta Voldemort'un annesini ve babasını öldürdüğü gece evin yıkılmasından sonra Hermione'nin babası Harry'yi enkazdan çıkarmış, Harry ve Hermione de ilk tanıştıkları zaman bunu hatırlamışlardır. Ayrıca J.K. Rowling, ilk önce Hermione'nin küçük bir kız kardeşi olduğunu düşünmüş, ama sonra bundan vazgeçmiştir.

Rowling'e göre Hermione Kelid Aynası'na baktığında Voldemort'un yenildiğini ve Ron ile Harry ile birlikte sağ kurtulduklarını görmektedir.

Hermione'nin asası asma ağacından, çekirdeği ejderha yüreği telindendir.

Görünümleri

Harry Potter ve Felsefe Taşı

Hermione kitapta ilk olarak Hogwarts Ekspresi'nde görülür. İlk başta çokbilmişliği Ron ve Harry'yi oldukça rahatsız eder ve Hermione'yi oldukça kibirli bulurlar. Özellikle Hermione Cadılar Bayramı'nda Ron'un havaya yükseltme büyüsünü eleştirince Ron ondan iyice soğur ve Harry'e hiç arkadaşı olmamasının şaşırtıcı olmadığını söyler. Yakınlarda olan Hermione bunu duyar ve ağlayarak uzaklaşır, günün geri kalanını tuvalette ağlayarak geçirir. Akşam yemeğinde Profesör Quirrel dikkat dağıtıp Felsefe Taşı'nı ele geçirmek için okula bir ifrit sokar, ancak Snape sayesinde planı başarısız olur. Bu esnada Hermione'nin ifritten haberi olmadığını hatırlayan Harry ile Ron Hermione'yi bulmak için koridorlarda dolaşırlar. İfrit'in bir odaya girdiğini gören Harry ile Ron odanın kapısını kilitler ve ifriti yakaladıklarını düşünerek mutlu olurlar. Fakat odadan yükselen çığlıkla ifritin girdiği odanın kızlar tuvaleti olduğunu fark ederler ve içeri girerler. İkili Hermione'yi kurtarıp ifriti bayıltmayı başarır. Olayın ardından, Harry ve Ron ile araları düzelir.

Harry'nin ilk Quidditch maçında süpürgesi Nimbus 2000'in kontrolden çıkması üzerine Hagrid süpürgeleri sadece kara büyülerin etkileyebileceğini söyler. Bunu duyan Hermione, Harry ile arası iyi olmayan Profesör Snape'in uğursuzluk büyüsü yaptığını düşünür ve dürbünüyle baktığında Snape'in Harry'den gözlerini ayırmayarak mırıldandığını fark eder. Aslında uğursuzluk lanetini yapan Quirrel'dir, Snape ise Harry'nin düşmesini engellemektedir. Bunu bilmeyen Hermione gizlice Snape'in bulunduğu izleme kulesine gider ve Snape'in cüppesini ateşe verip onun dikkatini dağıtmaya çalışır, bu esnada Quirrel'ı düşürür ve göz teması kaybolduğu için süpürgedeki uğursuzluk laneti kalkar. Hermione ise Snape'in dikkati dağıldığı için lanetin kalktığını zanneder ve memnun bir şekilde Ron ile Hagrid'in yanına geri döner.

Hermione Felsefe Taşı'nın gizemlerini çözmenin yanı sıra, Felsefe Taşı'na ulaşmak için gereken tuzakları aşarken özellikle Şeytan Kapanı ve Snape'in iksir bulmacasını çözmede Harry ile Ron'a yardımcı olur.

Harry Potter ve Sırlar Odası
Gryffindor Quidditch takımı antrenmanı sırasında Slytherin takımı da antrenman yapmak isteyince iki takım arasında bir tartışma çıkar. Slytherin takımının yeni Arayıcısı olan Draco Malfoy, tartışma sırasında Hermione'ye "bulanık" der. Bulanık, safkan büyücüler tarafından kullanılan ve hiç de kibar olmayan bir Muggle doğumlu lakabıdır. Bu kelimenin anlamını bilen Ron, çok sinirlenir ve Malfoy'a bir büyü yapmaya çalışır, ancak asası kırık olduğu için büyüsü geri teper.

Üçlü, duvarda gördükleri "Sırlar Odası açıldı. Varisin düşmanları kendinizi kollayın." yazısına bir anlam bulmaya çalışırken, Slytherin'in varisi olarak akıllarına ilk Malfoy gelir. Ancak Filch'in kedisi taşlaştığında sadece Harry'nin orada olması ve aksi bir şekilde ne zaman bir saldırı olsa Harry'nin orada bulunması, okulda söylentilere sebep olmuştur. Üç arkadaş varisin kim olduğunu öğrenmek için Çok Özlü İksir hazırlar. Böylece Malfoy'dan bilgi alabileceklerdir. Ancak Hermione'nin iksire Millicent Bulstrode'un saçı zannederek attığı şey, aslında Millicent'ın kedisinin tüyüdür. Her tarafı tüyle kaplı olan Hermione, haftalarca hastanede kalır.

Hermione Sırlar Odası'nın içindeki canavarın ne olduğunu tahmin edebiliyordur, bu yüzden araştırma yapmak için kütüphaneye gittiğinde yanında Basilisk'i görebileceği bir ayna taşır. Aynadan Basilisk'in yansımasını gördüğü için bu onu öldürmez, sadece taşlaştırır. Ron ve Harry ancak hastane kanadında onu ziyaret ettiklerinde Hermione'nin elindeki kâğıt sayesinde yaratığın ne olduğunu ve okulun içinde nasıl dolaştığını öğrenirler.

Harry Potter ve Azkaban Tutsağı
Hermione 3. senesinin başında Profesör McGonagall'dan Zaman Döndürücü alır,bu şekilde oldukça yoğun olan ders programının altından kalkabilmektedir.

Bu sene Hermione ile en iyi dostları arasında küçük kavgalar yaşanır. Harry Hermione'ye, ona bir Ateşoku geldiğini Profesör McGonagall'a söyleyip McGonagall'ın süpürgesini almasından dolayı kızmıştır. Ron ise Hermione'nin kedisi Crookshanks'in faresi Scabbers'ı yediğini sanmaktadır.

Hermione Snape'in kurtadamlarla ilgili bir ödev vermesiyle Remus Lupin'in kurtadam olduğunu anlar. Ama o zamanlarda Harry ve Ron ile kavgalı olduklarından bunu onlra söyleyemez. Scabbers'ın aslında Peter Pettigrew olduğunu öğrendikleri gece, Harry ve Hermione Zaman Döndürücü'yü kullanarak geçmişe gider ve Şahgaga ile Sirius Black'in kaçmasını sağlarlar.

Harry Potter ve Ateş Kadehi
Hermione 4. senesinde ev cinleri için Ev Cini Refahını İlerletme Topluluğu (E.R.İ.T)'i kurar. Noel Balosu'na Ron ona hiç kimse ile gidemediği için baloya birlikte gitme teklifi ettiği için sinirlenmiş bu yüzden baloya Ünlü Bulgar Arayıcı Viktor Krum'la  gitmiştir Ancak balodan sonra Ron ile tartışmış ve ağlamıştır.

Harry'ye Üç Büyücü Turnuvası boyunca her konuda yardımcı olmuştur ve onu sonuna kadar desteklemiştir. 2. görevde Viktor Krum tarafından kurtarılması için Denizhalkı Hermione'yi esir alır.

Hermione kitabın sonunda başbelası gazeteci Rita Skeeter'ın sırrını ortaya çıkarır. Rita Bakanlık'tan izin almamış bir Animagus'tur, böceğe dönüşebilmektedir. Hermione, bu kozla Rita Skeeter'ın onlara çektirdiklerinin öcünü almıştır.

Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı
Hermione 5. senesinde Ron ile birlikte Gryffindor sınıf başkanı olmaya hak kazanır.

Editörü Luna Lovegood'un babası olan Dırdırcı dergisini bir "saçmalık" olarak nitelendiren Hermione, Luna'yla oldukça zıt fikirlidir. Luna'nın varolduğunu iddia ettiği yaratıkların hiç birine de inanmamaktadır.
Hermione, Lavender Brown ile de senenin başında Harry'ye inanmaması konusunda tartışır. Okulun çoğu Harry'ye inanmamaktadır gerçi, bu yüzden Hermione Harry'ye destek olmaya çalışır.

Ron ve Hermione sene boyunca evli çiftler gibi sürekli didişmeye devam ederler, ancak Harry onların sürekli tartışmasından bıktığını söyleyince buna biraz ara verirler.

Hermione, Dolores Umbridge'in ders yöntemlerini hiç uygun bulmamaktadır. Bu yüzden Karanlık Sanatlara Karşı Savunma'yı doğru düzgün öğrenecekleri bir grup kurma fikrini ortaya atar. Uzun uğraşlardan sonra Harry'yi ikna eder ve Dumbledore'un Ordusu'nu kurarlar.

Hermione, Esrar Dairesi'ndeki savaşta da Harry ile birlikte savaşmıştır.Bu savaşta Antonin Dolohov'un yolladığı bir lanete hedef olur. Söz konusu lanet iç organlara zarar vermektedir. Fakat Antonin Dolohov laneti sözsüz yaptığı için etkisi daha az olmuştur.

Harry Potter ve Melez Prens
Yeni iksir öğretmeni Horace Slughorn, Hermione'yi Slug kulübüne davet eder.

Hermione Quidditch seçmelerinde Cormac Mclaggen'a Şaşırtma Büyüsü yollar ve Ron'un kazanmasını sağlar. Hermione Ron'a karşı olan hisleri gittikçe büyümektedir. Ancak Ron, Ginny'den, Hermione'nin Viktor Krum'ı öptüğünü duyunca Hermione'ye sinirlenir ve onu kıskandırmak için Lavender Brown'la çıkmaya başlar. Bu Hermione'yi çok kızdırır, Ron'a bir kuş sürüsü gönderir, ikisi kavga eder ve 3 ay konuşmazlar. Ron ile Lavender'i birlikte görmek Hermione'yi çok üzer. O da Ron'u kıskandırmak için Slug Kulübü'nün Noel Balosu'na Cormac Mclaggen ile gider.

Hermione Melez Prens'in iksir kitabı sayesinde bir anda iksir dersinde sınıf birincisi olan Harry'yi biraz kıskanmaya da başlamıştır.

Üçlünün içinden Cisimlenme sınavını geçen tek kişidir (Ron az bir farkla kalmıştır, Harry ise 17 yaşına girmemiştir).

Dumbledore'un ölümü herkesi sarstığı kadar onu da sarsar. Dumbledore'un cenazesinde Ron ile yakınlaşır.

Hermione, Ron ile birlikte Harry'ye hortkulukları arama konusunda yardım etmeye söz verir.

Harry Potter ve Ölüm Yadigârları
Hermione, Harry'ye Voldemort'un hortkuluklarını arama konusunda yardım edecektir. Günler öncesinden hazırlıklara başlar. Annesinin ve babasının güvenliğini sağlamak için onların hafızalarını değiştirir ve onları Avustralya'ya gönderir.

Dumbledore vasiyetinde ona Ozan Beedle'ın Hikayeleri kitabını bırakır.

Saptanamaz Genişletme Büyüsü ile çantasının içine onlara hortkuluk avında yardımcı olacak her şeyi koyar.

Hermione Harry'ye çok yardımcı olur, Gryffindor'un kılıcının hortkulukları yok edebileceğini keşfeder. Ancak Ron'un onları terk etmesi Hermione'yi çok üzer. Sürekli Ron'un geri geleceğini umar ve her gün ağlar. Harry'le çok az konuşur.

Harry ile birlikte Godric's Hollow'a gittiklerinde, Harry'yi Nagini'den kurtarır.Fakat bu sırada Harry'nin asasını kırar.

Ron geri geldiğinde Hermione çok sinirlenir ancak geri döndüğü için mutludur da.

Kapkaçırcılar tarafından yakalandıklarında Harry'ye tanınmaması için Sokma Büyüsü yapar. Kapkaçırcılar onları Malfoy Malikanesi'ne götürür. Bellatrix Gryffindor'un kılıcını görünce onların Gringotts'taki kasasına girdiklerini düşünür. Bu yüzden Hermione'ye işkence eder, Cruciatus Laneti uygular. Hermione lanet altında bile hemen bir çözüm bulur ve kılıcın sahte olduğunu söyler.
Harry ve Ron daha sonra onu kurtarmaya gelince Bellatrix Hermione'nin boğazına bıçak dayar, biraz batırır, Hermione'nin boğazında kan damlaları görülür. Daha sonra Dobby gelir ve hepsini kurtarır.

Hermione son savaşta Ron ile birlikte Sırlar Odası'na gider. Orada hortkuluklardan Helga Hufflepuff'ın kupasını yok eder. Filme göre, hortkuluk yok olduktan sonra sırlar odası su içinde kalır ve Ron ile öpüşürler. Kitaba göre ise, Basilisk'in dişlerini alıp Harry'nin yanına giderler. Ron ev cinlerini kurtarmaları gerektiğini söyler, Hermione Ron'a sarılır ve öpüşürler.

Hermione savaşta Ginny ve Luna'ya Bellatrix'le düello ederlerken yardım eder. Harry Voldemort'u öldürdükten sonra, üçlü Dumbledore'un odasına gider ve Harry Mürver Asa'yı Dumbledore'un portresinin arkasına bırakır.

19 yıl sonra
19 yıl sonra Ron Weasley ile evlenir. İki çocukları olur, Rose Weasley ve Hugo Weasley. Savaştan sonra Hermione Avustralya'ya gider ve ailesini bulup hafızalarını geri getirir. Hermione daha sonra 7. senesini okumak ve F.Y.B.S.'lerini almak için tekrar Hogwarts'a döner. Sihir Bakanlığı'nda Sihirbaz Bürosu'nda çalışmaya başlar.

Film tasviri
Bu karakteri Harry Potter filminin serilerinde Emma Watson canlandırmıştır

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 http://www.hp-lexicon.org/wizards/granger.html

Harry Potter karakterleri
Kurgusal çocuklar
Kurgusal İngilizler
Kurgusal cadılar
Kurgusal işkence kurbanları
Edebiyat karakterleri
J. K. Rowling karakterleri
Kadın film karakterleri
Kurgusal büyücüler
Kadın roman karakterleri

Hermione Granger


Louis Jung (* 18. Februar 1917; † 22. Oktober 2015) war ein französischer Politiker der Centre des démocrates sociaux.

Leben
Von 1953 bis 1959 war Jung Bürgermeister von Altwiller. Von 1959 bis 1995 war Jung Bürgermeister von Harskirchen.
Von 1959 bis 1995 war Jung als Senator für das Département Bas-Rhin im Senat tätig. Von 1986 bis 1989 war Jung Präsident der Parlamentarischen Versammlung des Europarates.

Einzelnachweise

Weblinks

 Europarat:Louis Jung

Mitglied der Parlamentarischen Versammlung des Europarats
Senator (Frankreich)
PS-Mitglied (Frankreich)
Träger des Verdienstordens des Landes Baden-Württemberg
Franzose
Geboren 1917
Gestorben 2015
Mann

Louis Jung


Joseph Schröter (n. 14 martie 1837, Patschkau – d. 12 decembrie 1894, Breslau) a fost un medic, medic militar în rang de colonel, bacteriolog, botanist, ficolog, foarte renumit micolog precum profesor universitar german. El a fost primul care a descris Salmonella typhi, bacteria care provoacă febra tifoidă. Abrevierea numelui său în cărți științifice este J.Schröt..

Biografie

Joseph, fiul unui farmacist din Patschkau, a fost interesat deja ca elev de vegetația înconjurătoare și a obținut o bună cunoaștere a plantelor cu flori native. A absolvit liceele din Breslau și Glatz. După bacalaureatul luat în 1855, a început să studieze medicina la Universitatea din Breslau, dar deja în primăvara anului următor s-a înscris la "Academia Friedrich Wilhelm" din Berlin care a fost proiectată pentru pregătirea medicilor militari. La academie a urmărit și cu mult interes cursurile științific-descriptive, predate de Johannes Müller în fiziologie, Anton August Heinrich Lichtenstein în anatomia comparativă, dar în special cel al lui Alexandru Braun despre botanică. În acest timp a devenit membru al frăției studențești Berliner Burschenschaft Normannia. În ziua de 5 decembrie 1859 a obținut titlul de doctor med. cu teza De paralysi cerebri progressiva.

Cariera militară
Imediat după promovare, Schröter a intrat în serviciul armatei prusace ca medic de asistență la al 8-lea Regiment Renan Infanterie nr. 70 din Saarlouis. Ulterior, Schröter a fost  transferat la Brigada de Artilerie Renană din Jülich, și în sfârșit la al 2-lea Regiment Renan Infanterie nr. 28 din Aachen.

În 1865, Schröter a fost numit Stabsarzt (medic de stat major) și de batalion cu rangul de căpitan în Regimentul 3 Grenadieri de Gardă "Regina Elisabeta" din Breslau. În această funcție a luat parte la Războiul austro-prusac din 1866, apoi la  Războiul franco-german din 1870. După război, în 1871, unitatea sa a fost staționată la Spandau, și Schröter a fost avansat la gradul de maior ca  Oberstabsarzt (medic de stat major superior) de clasa a 2-a. Un an mai târziu a căpătat funcția de medic de regiment în Regimentul 1 Oberschlesische Infanterie nr. 22 din Rastatt, iar, în 1880, în Regimentul 6 Artilerie de Câmp din Silezia la Breslau. În anul 1883 a fost numit Oberstabsarzt de clasa primă (medic militar de stat major superior) și avansat la gradul de colonel. Dar, pentru a avea mai mult timp pentru studiile sale științifice, a părăsit armata în 1892.

Omul de știință

Schröter a combinat serviciul său mereu cu studiul florei din regiune. Astfel s-a găsit un manuscris în succesiunea sa din 1863, care se ocupă cu flora din districtul Jülich.

După ce a fost transferat la Breslau în 1865, sa alăturat imediat renumitului savant Ferdinand Cohn care a fondat (și condus) "Institutul de Fiziologie a Plantelor" al Universității din Breslau în 1866. De atunci, Schröter și-a desfășurat acolo cercetările sale micologice: În același timp a studiat pe numeroase excursii bureții în natură referitor la dezvoltarea și comportamentul lor biologic, dând astfel un puternic stimulent pentru cercetarea intensivă a florei fungide din Silezia. Astfel, ca urmare a cercetărilor sale, a publicat mai întâi ancheta privind genul Synchytrium, în care a explicat dezvoltarea exactă a multor specii cunoscute dar și noi ale lui, cu toate agenți patogeni ai plantelor. Pe baza acestei descrieri a creat subgenul Chrysochytrium (1869). În același an a publicat, împreună cu W. G. Schneider un nomenclator a familiilor fungide Chytridiaceae, Mucoraceae, Peronosporaceae și Saprolegniaceae, urmat, în 1870, de directorul privind familiile Uredineae și Ustilagineae. În același timp și-a publicat cercetările despre putregaiul de rădăcini al Pandaneae-lor în grădina botanică din Breslau. În plus față de aceste investigații, a participat în laboratorul lui Cohn la studiile efectuate asupra bacteriilor.

Deși a determinat un număr de familii precum multe genuri și specii de ciuperci, preponderent foarte mici, ruginoase, de putregai, a descris de asemenea soiuri bine cunoscute de culegători, ca de exemplu Auricularia auricula-judae, Clavulina cinerea, Clavulina coralloides, Hypholoma marginatum sau Verpa bohemica precum cu descrierea familiei fungide Cantharellaceae. Mai departe  a observat trufele din Baden, a descris speciile otravitoare ale genului Russula (1881, vezi mai jos) și s-a ocupat intensiv cu posibilitățile de cultivare ale speciei Pleurotus ostreatus.

Dar această simbioză între medic militar și savant în laboratorul lui Cohn a fost sfârșită brusc din cauza izbucniri Războiului franco-german, iar după terminarea acestuia, nu s-a înapoiat la Breslau, fiind transferat mai întâi la Spandau (1871), apoi la Rastatt, unde a servit până în 1880.

La Rastatt, Schröter și-a continuat studiile micologice cu zel. A început acolo rapoartele despre  ciuperci și forma de bacterii Schizomycetes. Tot acolo a urmărit apariția noului imigrant Puccinia malvacearum, fiind primul care a observat aparența soiului în Germania, mai departe dezvoltarea Uredineae-lor în culturi precum observarea formele lor de apariției după infectare. Datorită acestor descoperiri, au apărut, până în 1880, o serie de lucrări importante în care se ocupă cu heteroecia (=când un parazit necesită cel puțin două gazde: gazda primară este gazda în care parazitul își petrece viața adultă, cealaltă este gazda secundară. Atât gazda primară cât și o gazdă alternativă independentă sunt necesare pentru completarea ciclului de viață.) mai multor specii, de exemplu: Uromyces dactylidis cu Aecidium (pe specii de Ranunculus, Puccinia sylvatica cu Aecidium tarazaci sau Uromyces pisi cu Aecidium euphorbiae. În plus a descris dezvoltarea exactă a multor specii, de exemplu, dezvoltarea și distincția genului Melampsorella și distincția exactă a speciilor din familia Uredineae care apar pe plante gazdă înrudite (de exemplu Leguminosae, Ranunculaceae, Umbellifereae, Carices sau Gramineae). A publicat și studii importante asupra Peronosporaceae-lor găsite în Rastatt, printre care sunt de menționat descoperirea soiului Peronospora obducens care apare pe răsadurile lui Impatiens Noli tangere și amplasarea speciilor de genul Sclerospora care trăiește în Setaria. Printre Gasteromycetes a studiat în special genul Tulostoma, a cărui construcție și dezvoltare a prezentat-o într-un tratat din 1876. De mare importanță au fost de asemenea observațiile sale asupra unor Ustilagineae în care a înregistrat și ilustrat în special germinarea sporilor multor specii ale acestei familii și a introdus specii noi, în special în genul Entyloma.

Savantul a fost primul care a descris Salmonella typhi, bacteria ca bacillus thyphi care provoacă febra tifoidă.

Atunci când, în 1875, publicarea florei criptogamelor din Silezia a fost aprobată de către prezidiul al Schlesische Gesellscbaft für vaterländische Cultur ("Societatea Sileziană pentru Cultura Patriotică") cu ocazia aniversării a 50 de ani de la abilitarea renumitului om de știință și profesor universitar Heinrich Göppert (1800-1884), prelucrarea marii opere Die Pilze Schlesiens (" Ciupercile Sileziei") nu a putut fi dată în mâini mai bune ca cele a lui Schröter care a preluat această sarcină, dedicându-se ei cu mare conștiință până la sfârșitul vieții sale. Din păcate, nu izbutit să o realizeze complet.

În 1880, după multe cereri, a izbuti să fie retransferat la Breslau, unde și-a reluat imediat studiile micologice în laboratorul lui Cohn și herbarul universitar. El a examinat mai întâi plantele colectate în 1856 de Max Ernst Wichura (1817-1866) în Laponia Suedeză asupra năpădirii cu ciuperci parazitare și saprofite și a făcut observații generale despre distribuția geografică a bureților. În același an a fost rugat să compileze și să prelucreze otrăvirile din Silezia cauzate prin consumul de ciuperci toxice. În 1881 a dat un scurt raport preliminar, în timp ce lucrarea detaliată a apărut în 1883 în Breslauer ärztlichen Zeitschrift ("Jurnalul medical breslauean"). De asemenea,  savantul a continuat întotdeauna cercetarea monografică a grupurilor fungide individuale și dezvoltarea lor. A continuat cercetarea despre Chytridiaceae, după care a fondat ulterior genul Urophlyctis, de verificat în Schlesische Pilzflora, deoarece a descoperit și specii noi din această înrudire. O privire de ansamblu a pomilor fructiferi, a legumelor și a plantelor de grădină dăunătoare și a lezării pe care fiecare dintre ciuperci le provoacă plantelor gazdă a urmat în 1882.

Dar Schröter nu a fost numai micolog ci și algolog (ficolog). Astfel a făcut și studii exhaustive despre algele din Silezia, iar rezultatul cu contribuții noi și importante a apărut în Algenkunde von Schlesien din 1883, în care a identificat multe specii de alge și locații noi sub aspect geografic.

În 1886 a abilitat la facultatea de medicină a Universității din Breslau și a fost angajat drept docent, iar în 1890 numit profesor universitar de medicină și botanică. În această funcție a predat cu prioritate cursuri în bacteriologie și micologie, oferind de asemenea multe exerciți practice în excursii.

În vara anului 1894, Schröter a efectuat o călătorie de cercetare în Asia Mică. El a vizitat Ciprul și a petrecut mult timp în Cilicia și Munții Taurus. Acolo a fost atacat de malarie. După ce s-a întors la Breslau, a avut convulsii recurente. El a murit, în urma unui nou atac foarte grav, brusc și în mod neașteptat pe 12 decembrie 1894. Astfel multe dintre proiectele sale au rămas neterminate.

Referințe pentru biografieGustav Lindau: "Joseph Schröter: Necrologie", în: Hedwigia, vol. XXXIV, 1895, p. 308-312Ernst Wunschmann: "Schroeter, Joseph", în: Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 54, Editura Duncker & Humblot, Leipzig 1908, p. 218-219

 Specii descrise în onoarea lui Schröter (selecție)
 Kytococcus schroeteri Karsten Becker, Peter Schumann  și alții (2002)
 Parasola schroeteri P.Karst. (1879)
 Physoderma schroeteri Krieg. (1896)
 Prototrichia schroeteri Meyl. (1921)
 Puccinia schroeteri Pass. (1898)
 Sphaerocystis schroeteri Chodat (1897)

 Onoruri militare
 Ordinul Coroanei Prusiei de clasa a 4-a (1866)
 Ordinul al Crucii de Fier de clasa a 2-a la banda alb-neagră (1870)
 Cavaler al Ordinul Leului de Zähringen de clasa I (1874)
 Ordinul imperial german Vulturul Roșu de clasa a 3-a cu bandă (1892)

 Familii, genuri și specii de ciuperci descrise de Schröter (selecție)
 Ordin și familii

 Genuri

 Specii

 Publicații (selecție)
În următor o selecție mare a publicațiilor lui Joseph Schröter după Paul Wilhelm Magnus:
 De paralysi cerebri progressiva, disertație Berlin 1859
 Ueber die Gonidienbildung bei Fadenpilzen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1868
 Ueber Synchytrien, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1869
 Uebersicht der in Schlesien gefundenen Pilze (Chyfridiacei, Saprolegniei, Peronosporei, Mucorinei) în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1869 (împreună cu W. G. Schneider) Die Brand- und Rostpilze Schlesiens, în: Abhandlung der Schlesischen, Gesellschaft, Breslau 1869/1872
 Die Pflanzenparasiten aus der Gattung Synchytrium, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 1, partea 1, Editura J. U. Kern, Breslau 1870
 Ueber die Stammfäule der Pandaneen, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 1., partea 2, Editura J. U. Kern, Breslau 1871
 Ueber einige durch Bacterien gebildete Pigmente, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 1, partea 2,Editura J. U. Kern, Breslau 1871
 Entwickelungsgeschichte einiger Rostpilze, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 1, Editura J. U. Kern, Breslau 1871
 Zusammenstellung der im Breslauer botanischen Garten beobachteten Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1872
 Mittheilungen über einige schlesische Uredineen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1872
 Bemerkungen ueber eine neue Malvenkrankheit, în jurnalul Hedwigia, 1873
 Ueber die Entwickelungsgeschichte einiger Rostpilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1873
 Ueber die badischen Trüffeln, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1873
 Melampsorella, eine neue Uredineen-Gattung, în jurnalul Hedwigia, 1874
 Ueber Peronospora violacea Berk. und einige verwandte Peronospora-Arten, în jurnalul Hedwigia, 1874
 Beobachtungen ueber die Zusammengehorigkeit von Aecidium Euphorbiae Pers. und Uromyces Pisi, în jurnalul Hedwigia, 1875
 Ueber einige amerikanische Uredineen, în jurnalul Hedwigia, 1875
 Ueber neue beobachtete Arten resp. Standorte von Pilzen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1875
 Prüfung einiger Desinfectionsmittel durch Beobachtung ihre Einwirkung auf niedere Organismen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1875
 Ueber die Entwickelung und die systematische Stellung von Tulostoma Pers., în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 2, Editura J. U. Kern, Breslau 1877
 Bemerkungen und Beobachtungen ueber einige Ustilagineen, nebst Nachtrag dazu, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 2, Editura J. U. Kern, Breslau 1877
 Peronospora obducens n. sp., în jurnalul Hedwigia, 1877
 Ueber die Linde zu Neustadt am Kocher, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1878
 Ueber Puccinia Malvacearum, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1878
 Protamines graminicola, în jurnalul Hedwigia, 1879
 Weisse Heidelbeeren, în jurnalul Hedwigia, 1879
 Entwickelungsgesehichte einiger Rostpilze, în: Ferdinand Cohn (ed.): Beiträge zur Biologie der Pflanzen, vol. 3, partea 1, Editura J. U. Kern, Breslau 1880
 Ueber die Methode der Conservirung von Hymenomyceten, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1880
 Ueber die geographische Verbreitung der Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1880
 Ein Beitrag zur Kenntniss der nordischen Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1880
 Ueber Pilzvergiftungen in Schlesien, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1881
 Deutsche Trüffelarten, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1881
 Ueber die sogenannten Giftstäublinge, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1881
 Untersuchungen der Pilzgattung Physoderma, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1882, publicat și în Botanischen Centralblatt, Berlin 1882
 Ueber die Beziebungen der Pilze zum Obst-und Gartenbau, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1882
 Ueber einige von R. Fritze auf Madeira und Teneriffa gesammelte Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1883
 Neue Beiträge zur Algenkunde Scblesiens, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1883
 Bemerkungen ueber Keller- und Grubenpilze, partea I, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1883
 Ueber Demonstration der Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1883
 Ueber einen Ausflug in die Forsten des Herrn Erich v. Thielen auf Lampersdorf, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1883
 Bericht ueber Vergiftungen durch Pilze in Schlesien bis zum Jahre 1880, în: Breslauer ärztliche Zeitschrift, Breslau 1883
 Bemerkungen ueber Keller-und Grubenpilze, partea II, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1884
 Ueber die von den Herren Professoren Engler, Cohn, und ihm selbst am 10. October 1884 unternommene Excursion zur Untersuchung der Torfmoore bei Tillowitz, Ob.-Schl., în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1884
 Ueber die Cultur essbarer Pilze, besonders des Austerpilzes, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1885
 Essbare Pilze und Pilzculturen in Japan, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1885
 Ueber die mykologischen Ergebnisse einer Reise nach Norwegen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1885, publicat și în Botanischen Centralblatt, Berlin 1886
 Ueber einen von Herrn Ledien zu Vivi am Congo gesammelten Brandpilz, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1886
 Ueber die auf Hutpilzen vorkommenden Mucorineen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1886
 Beiträge zur Kenntniss der nordischen Pilze:
 Systematisehe Zusammenstellung der im Juli und August 1885 von mir in Nordland, Tromsö und Finnmarken in Norwegen gesammelten Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1887
 Einige Pilze aus Labrador und West-Grönland, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1887
 Nachruf auf Dr. phil. W. G. Schneider und Hermann Kabath, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1889
 Pilze Serbiens vol. I, în jurnalul Hedwigia, 1890
 Ueber die trüffelartigen Pilze Schlesiens, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1891
 Pilzkrankheiten des Weinstocks in Schlesien, în jurnalul Hedwigia, 1892
 Ueber angeblich giftige Johannis- und Stachelbeeren, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1892
 Ueber die Bearbeitung mir zugegangener südamerikanischen Pilze, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1892
 Ueber einen in der Nähe von Grünberg (bei Friedriehshof, Kr. Krossen) gewachsenen Pilz, Polyporus frondosus, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1892
 Ueber eine Reise des Herrn E. Frank nach den Azoren und der Küste von Marokko, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1892
 Untersuchungen ueber Pachyma und Mylitta, în: Abhandlungen des naturwissenschaftlichen Vereins in Hamburg, vol. XL, Hamburg 1892 (împreună cu Ferdinand Cohn)
 Hermann Hoffmann, în: Berichte der Deutschen Botanischen Gesellscbaft, Berlin 1892 (împreună cu Egon Ihne)
 Zur Entwickelungsgeschichte der Uredineen, în: Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft, Breslau 1893
 Ueber einige für die Gärtnerei besonders schädliche Pilzkrankheiten, în: Mittheilungen des Schlesischen Gartenbau-Vereins, Breslau 1893

Note

Bibliografie
 Heinrich Dörfelt, Gottfried Jetschke (Ed.): "Wörterbuch der Mykologie", Editura Spektrum, Heidelberg 2001, ISBN 3-8274-0920-9

Nașteri în 1837
Nașteri pe 14 martie
Decese în 1894
Decese pe 12 decembrie
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XIX-lea
Medici germani din secolul al XIX-lea
Bacteriologi germani
Ficologi
Micologi germani
Profesori universitari germani
Decorați cu Ordinul Crucea de Fier
Beneficiari ai Ordinului Vulturul Roșu

Joseph Schröter


La Gran Raza de Yith son seres extraterrestres pertenecientes a los Mitos de Cthulhu de HP Lovecraft.

Aparecieron por primera vez en el relato corto En la noche de los tiempos (The Shadow Out of Time) (1936). Son llamados La gran raza, porque son los únicos seres en los mitos de Cthulhu que han dominado el viaje en el tiempo. A lo largo de En la noche de los tiempos se refiere a ellos simplemente como La gran raza, mientras que el nombre de su planeta natal es mencionado una sola vez.

Son habitantes de una gigantesca ciudad y si bien aparentemente parecen ser capaces de viajar en el tiempo, realmente lo hacen como un medio para mantener sus conciencias vivas en cuerpos de distintas especies tanto como un medio de conocer de otras culturas, diseñar artefactos que les permitan seguir con sus experimentos en distintas épocas, y así mismo como un medio de sobrevivir a la extinción de las civilizaciones que poseen. Se sabe que al tomar un cuerpo, la conciencia del huésped es transmitida al cuerpo Yith, siendo este capaz de habitar entre los Yith mientras que la mente del Yith puede deshacerse de las costumbres y forma de vivir de su huésped, que al momento de regresar, usualmente no tiene recuerdos de lo que pasó mientras estaba "poseído" o en el pasado a donde pertenece la raza Yith.

Basado en el párrafo anterior, los Yith pudieron simplemente haberse extinguido o emigrado a alguna otra raza para sobrevivir.

Referencias
 Lovecraft, Howard P. (1982) [1936]. "La sombra fuera del tiempo". Lo mejor de HP Lovecraft: Relatos escalofriantes de terror y lo macabro (1 ª edición ed.). Ballantine Books. ISBN  0-345-35080-4 .

Razas de los Mitos de Cthulhu

Gran Raza de Yith


Hardvapour é um microgênero baseado na internet O gênero músical surgiu no final de 2015 como uma resposta irônica ao vaporwave O Hardvapour é um som agressivo que tem visuais deliberadamente desatualizados .

Hardvapour


Gran Premio Miguel Indurain 2017 var den 69. udgave af cykelløbet Gran Premio Miguel Indurain. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 1. april 2017. Det blev vundet af britiske Simon Yates fra .

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Gran Premio Miguel Indurain 2017


Marcus Rashford ()

Jucător al lui Manchester United de la vârsta de șapte ani, el a marcat o dublă de fiecare dată în ambele sale meciuri în prima echipă (Europa League), după   accidentarea atacantului Anthony Martial și în primul joc din Premier League  în februarie 2016 (față de Arsenal F. C.). De asemenea, el a marcat în primul său derby al Manchester-ului.

Rashford a marcat în debutul la națională de fotbal a Angliei în luna mai 2016, devenind cel mai tânăr  jucător englez care înscrie în primul său joc internațional la seniori. El a fost ales pentru UEFA Euro 2016.

Cariera la club

Manchester United
Născut în Wythenshawe, Manchester, Rashford a început să joace fotbal pentru Fletcher Moss Rangers la vârsta de cinci ani și s-a alăturat academiei  de la Manchester United la vârsta de șapte ani.

Rashford a fost chemat pe banca primei echipe , pentru prima dată, pe 21 noiembrie 2015 pentru un joc de Premier League  cu Watford, pe care Manchester United l-a câștigat cu 2-1. Pe 25 februarie 2016, Rashford a fost ales în prima echipă a lui Manchester United pentru meciul din retur al șaisprezecimilor Europa League, contra lui  Midtjylland, după accidentarea la încălzire a lui Anthony Martial; Rashford debutând cu două goluri în repriza a doua a victoriei cu 5-1. Golul lui Rashford l-a făcut cel mai tânăr marcator din istorie al lui Manchester United într-o competiție europeană, bătând un record deținut anterior de George Best. Rashford  și-a făcut debutul în Premier League  împotriva lui Arsenal trei zile mai târziu, el  marcând din nou de două ori și a oferit un assist într-o victorie acasă cu 3-2, făcându-l al treilea cel mai tânăr marcator din istorie pentru United în Premier League , după Federico Macheda și Danny Welbeck. Pe 20 martie, Rashford a marcat singurul gol în derby-ul Manchester, prima victorie în deplasare a echipei lui din anul 2013 încoace. În vârstă de doar 18 ani și 141 de zile, Rashford a devenit cel mai tânăr marcator în derby-ul Manchester în era Premier League.

Pe 30 mai 2016, Rashford a semnat un nou contract cu United, ținându-l la club până în 2020, cu opțiune de prelungire pentru încă un an.

Cariera internațională
Performanțele lui Rashford în primul său sezon ca senior a condus la chemarea pentru a reprezenta Anglia la UEFA Euro 2016. Antrenorul academiei lui Manchester United,  Nicky Butt a respins aceste apeluri, numindu-le premature și, eventual, dăunătoare pentru dezvoltarea lui ca  jucător. Cu toate acestea, pe 16 mai, Rashford a fost numit în lotul lărgit al lui Roy Hodgson de 26 de jucători  pentru turneu. El a făcut parte din echipa Angliei pentru Euro 2016 la mai  puțin de patru luni după debutul lui la Manchester United.

Pe 27 mai, a început într-un  meci de pregătire cu Australia de pe Stadium of Light, și a deschis scorul  unei victorii cu 2-1 după trei minute, devenind cel mai tânăr englez care înscrie la debutul său internațional, și al treilea cel mai tânăr la general. Anterior cel mai tânăr marcator debutant a fost Tommy Lawton în 1938.

Euro 2016
Pe 16 iunie, el l-a înlocuit Adam Lallana în minutul 73 din victoria Angliei cu 2-1 contra Țării Galilor la UEFA Euro 2016, debutând la vârsta de 18 ani și 229 de zile, devenind cel mai tânăr jucător care reprezintă Anglia la Campionatul European, învingând recordul lui Wayne Rooney de la UEFA Euro 2004 cu patru zile. Unsprezece zile mai târziu,  Anglia a fost eliminată cu 2-1 de către Islanda în optimi  în Nice , Rashford venit din postura de rezervă  pentru ultimele patru minute, a trecut de trei adversari, făcându-l cel mai bun în statistică pentru toată echipa în joc.

Statistici de carieră

Club

Internaționale

Goluri internaționale

Referințe

Nașteri în 1997
Atacanți
Fotbaliști internaționali englezi
Fotbaliști englezi
Oameni în viață
Fotbaliști ai Manchester United FC
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018

Marcus Rashford


"Háskólar í heimsgæðum" og "fyrsta flokks akademísk uppbygging vísindagreina" (kínverska: 世界一流大学和一流学科建设), saman þekkt sem "hin tvíþætt forysta" (kínverska: 双一流; rómönskun: shuúāngy;  enska: "Double First-Class Initiative") er verkefni Alþýðulýðveldisins Kína sem sett var af stað árið 2015 til framþróunar fyrsta flokks háskóla í landinu fyrir árslok 2050.

Þróa skal og styrkja með fjárframlögum, einstakar deildir tiltekinna háskóla og setja kínversku háskóla- og vísindasamfélagi ný viðmið. Þeir háskólar sem eru í verkefninu eru kallaðir "tvíþættir forystuháskólar".

Bakgrunnur

Síðustu áratugi hafa kínversk stjórnvöld lagt mikið kapp á að styrkja háskóla og rannsóknarstofnanir í landinu. Opinberir fjármunir hafa aukist verulega til háskóla og til rannsókna og hvatt hefur verið til nýsköpunar og alþjóðasamvinnu á þessum sviðum. Markið hefur verið sett hátt og miðað við að byggja upp háskóla- og vísindastofnanir á heimsmælikvarða. Ýtt yrði undir tiltekna háskóla með fjármunum og starfsumhverfi þannig að þeir gætu keppt við bestu háskólastofnanir veraldar að gæðum og í árangri á sviði vísinda.

Aukin gæði æðri menntunar í Kína endurspeglar breytingar á pólitískri stefnu í menntun og vísindum.

Eftir stofnun Alþýðulýðveldisins, árið 1949, var menntaáhersla stjórnvalda að mestu á "pólitíska endurmenntun". Á tímum mikilla pólitískra umbrota, eins "Stóra stökksins fram á við" og Menningarbyltingarinnar, var þunginn á faglega eða tæknilega hæfni. Á fyrstu árum Menningarbyltingarinnar (1966-1969) voru marga háskólakennarar ofsóttir sem "gagnbyltingarmenn" og háskólum var í raun lokað. Þegar þeir loks opnuðu aftur snemma á áttunda áratugnum fækkaði verulega í nemendahópnum. Hlutlæg inntökupróf voru ekki fyrir hendi og því urðu pólitísk tengsl sífellt mikilvægari til að tryggja aðgengi að háskólanámi. Þetta varð á kostnað gæða menntunar. Deng Xiaoping ritaði Maó Zedong árið 1975 og sagði að háskólamenntaðir hafi við útskrift "ekki einu sinni getað lesið bók" á eigin sviði.

Tilraunir árið 1975 til að bæta gæði menntunar báru ekki árangur. Margir þeirra sem fengu inngöngu í háskóla voru ættmenni flokksforystunnar og embættismanna sem notuðu persónuleg tengsl til að "komast inn um bakdyrnar". Vel tengdir nemendur komust áfram án akademískra hæfileika eða góðs starfsferils.

Eftir dauða Maó Zedong árið 1976 voru gerðar ráðstafanir til að bæta gæði menntunar, koma á reglu og stöðugleika og reka háskólastofnanir á skilvirkari hátt. Nokkrir tugir stofnana og "lykilháskóla" fengu sérstaka fjármögnun og hæfustu nemendurna fengu meir framgang óháð fjölskyldubakgrunni eða pólitísks aktívisma.

Listi yfir "Lykilháskóla Kína" sem hafði verið settur saman af stjórnvöldum og fyrst birtur árið 1959, stækkaði smá saman. Árið 1978 voru lykilháskólarnir orðnir 88.

Eitt "fjögurra skrefa til nútímavæðingar"

Pólitíkin í Kína tók nú miklum breytingum með forystu Deng Xiaoping. Ári eftir lát Maó Zedong, kynnti Deng til sögunnar "fjögur skref til nútímavæðingar" sem voru markmið um framþróun á sviði landbúnaðar, iðnaðar, varnarmála og vísinda og tækni í Kína. Þær hugmyndir áttu rætur allt aftur til ársins 1963, þegar Zhou Enlai forsætisráðherra skoraði á vísindasamfélag Kína að nútímavæða fjögur svið efnahagslífs landsins.

Þessi áhersla á nútímavæðingu var leið til að efnahag Kína árið 1978, átti eftir að einkenna stjórnartíð Deng sem æðsta leiðtoga Kína og hafa gríðarleg áhrif til framfara Kína. Auk áherslu á "umbætur og opnun" hagkerfisins þar sem kastljósi var beint að vísindum og rannsóknum, lagði Deng einnig fram hugmyndir byggðar á siðakenningum Konfúsíusar, um hið "hóflega velmegandi samfélag", þjóðfélagi starfhæfrar millistéttar.

Þessi skuldbinding um nútímavæðingu krafðist framfara í vísindum og tækni í Kína. Æðri menntun yrði að vera hornsteinn þjálfunar og rannsókna. Styrkja þyrfti háskólakerfi Kína sem var langt frá því að uppfylla markmið um nútímavæðingu. Þetta var áhersla á æðri menntun, meiri akademísk gæði hærri sess vísinda, rannsókna og þjálfun. Þjálfa þyrfti vísindamenn og verkfræðinga til að umbylta efnahagnum. Stjórnsýslu var umbylt, sem og stefnu um innihald menntunar. Sjálfstæðari háskólar og framhaldsskólar gátu nú valið sér kennsluáætlanir og námskrár; og voru frjálsari til vísindasamvinnu.

Til að styrkja háskólasamfélagið hafa kínversk stjórnvöld ráðist í nokkur átaks- og stefnuverkefni á síðustu tveimur áratugum: Þekktust þeirra eru "Lykilháskólar Kína", "211 verkefnið", "C9 deildin", "985 verkefnið", og "Tvíþætt forysta".

"Lykilháskólar Kína"

Hugtakið "Lykilháskólar Kína" vísar til háskóla sem njóta virðingar og sérstakrar viðurkenningar og fjármögnunar Miðstjórnar Alþýðulýðveldisins Kína. Listi yfir 16 innlenda lykilháskóla var fyrst birtur af kínverskum stjórnvöldum árið 1959. Listinn stækkaði síðan smá saman. Árið 1978 voru þeir 88. Verkefnið er ekki lengur í framkvæmd og önnur hafa tekið hlutverk þess, en fjölmiðlar vísa þó enn til lykilháskólahugtaksins.

"211 verkefnið"

Árið 1995 ýtti menntamálaráðuneyti Kína úr vör svokölluðu "211 verkefni" til framþróunar háskóla og æðri framhaldsskóla. Það átti að taka til eitt hundrað háskóla sem skyldu njóta verulega aukinna fjárframlaga. Nafn verkefnisins (211) er dregið af markmiði þess: Til undirbúnings 21. aldarinnar verði að nást góðum árangur í stjórnun 100 háskóla.

Árið 2008 voru 116 háskólar skilgreindir sem "211 stofnanir". Þeir töldust uppfylla ákveðnar kröfur um vísinda-, tækni- og mannauðsviðmið og bjóða upp á framhaldsháskólanám með áherslu á rannsóknir. Í þessum hópi eru virtustu háskólar Kína og þeir sagðir fyrsta flokks. Þeir taka inn nemendur í gegnum mjög mikla samkeppni inntökuprófs til háskólanáms ("Gaokao"). "211 verkefninu" hefur nú verið komið fyrir í nýrri áætlun.

"C9 deildin"

"C9 deildin" var bandalag níu leiðandi opinberra rannsóknaháskóla Kína, sem stjórnvöld komu á árið 2009, til að stuðla að enn frekari framþróun háskólasamfélagsins. Þessir háskólar voru með 3% af vísindamönnum landsins, en fengu 10% af rannsóknaútgjöldum á landsvísu. Frá þeim koma 20% af fræðilegum ritrýndum vísindagreinum og þeir njóta um 30% af heildartilvitnunum. Opinbert dagblað kínverska kommúnistaflokksins, People's Daily, hefur sagt C9-deildina vera "Ivy League" eða úrvalsháskóla Kína, og vísar þar til átta gamalgróinna og mikilsvirtra háskóla á norðausturströnd Bandaríkjanna.

"C9 deildin" er í dag orðin hluti af nýrri áætlun.

"985 verkefnið"

Verkefni 985 var kynnt af Jiang Zemin aðalritara Kínverska kommúnistaflokksins, og rafmagnsverkfræðingur, á 100 ára afmæli Peking háskóla árið 1998. Það átti að stuðla að framþróun og betra orðspori æðri menntunar í Kína þannig að þeir yrðu á 21. öld taldir háskólar á heimsmælikvarða. Nafnið er dregið af dagsetningu tilkynningarinnar, í maí 1998, (98/5). Verkefnið fól í sér úthlutun mikilla opinberra fjármuna til tiltekinna háskóla í því skyni að byggja nýjar rannsóknarmiðstöðvar, bæta aðstöðu, halda alþjóðlegar ráðstefnur, laða að heimsþekkta kennara og gestafyrirlesara og hjálpa kínverskum háskóladeildum við að sækja erlendar ráðstefnur. Mikil áhersla var á verkfræði í "985 verkefninu". það er í dag orðið hluti af nýrri áætlun.

"Tvíþætt forysta"

Vegna ofangreindra verkefna, "211", "985", og fleiri, hefur æðri menntun Kína tekið miklum framförum. Nokkrir kínverskir háskólar hafa á síðustu árum komist í raðir bestu háskóla heims. En að mati kínverskra stjórnvalda vantar enn nokkuð upp á, þegar kínverskir háskólar standa andspænis þekktum evrópskum og amerískum skólum eins og Oxford, Cambridge, Harvard, Stanford, Yale og MIT. Það bil verður brúa.

Árið 2015 settu kínversk stjórnvöld fram nýja áætlun um framþróun fyrsta flokks háskóla í landinu.

Markmiðin eru tvö: Annars vegar var markið sett á "háskóla í heimsgæðum" og hins vegar að stuðla að "fyrsta flokks akademískri uppbyggingu vísindagreina" (enska: "World First Class University" og "First Class Academic Discipline Construction"). Sameiginlega hefur þetta verið kallað "hin tvíþætt forysta" (á ensku: "Double First-Class Initiative").

Í september 2017 var listi yfir 140 háskóla sem eru innan verkefnisins. Þeir telja um 4,65% af heildarfjölda æðri menntastofnana í Kína. Verkefnið er enn í þróun. Þessir úrvalsháskólar verða þróaðir sem elítuháskólar. Fyrir árið 2050 er þeim ætlað að komast á lista virtustu háskóla veraldar.

Fyrri verkefni um framþróun æðri menntunar í Kína, hafa nú verið sameinuð í þessa áætlun, þar á meðal "211", "985", og fleiri.

Staða háskóla Kína í dag

Kínverskir háskólar eru margir og ólíkir að gæðum en það segir nokkra sögu að nokkrir þeirra hafa verið að færa sig ofar á alþjóðlegum listum yfir bestu háskóla veraldar. Nokkrir þeirra eru komnir meðal hundrað bestu háskóla heims. Samkvæmt þeim alþjóðlegu listum er meta gæði og árangur háskóla, á borð við "Time Higher Education World University Rankings" (THE), "Shanghai Ranking" (ARWU), "Leiden Ranking" (CWTS) og "U.S. News & World Report" (US News).

Kínverjar er þannig farnir að véfengja ofurvald Vesturlanda á alþjóðamarkaði háskóla. Efstu kínversku háskólarnir hafa nú bætt verulega stöðu sína í alþjóðlegri uppröðun háskóla heimsins.

Tengt efni

 Menntakerfi Kína

Heimildir

Tilvísanir

Menntun í Kína

Tvíþættir forystuháskólar


Brighten je treći studijski album Jerryja Cantrella, pjevača i gitarista američkog sastava Alice in Chains. Objavljen je 29. listopada 2021. i prvi je album koji je nezavisno objavio sam Cantrell. "Atone", prvi singl s albuma, objavljen je 29. srpnja 2021. Drugi singl "Brighten" objavljen je 10. rujna 2021., a treći singl "Siren Song" pušten je u prodaju 21. listopada 2021. Brighten je prvi Cantrellov samostalni album objavljen nakon uratka Degradation Trip Volumes 1 & 2 iz 2002. Na albumu Cantrell pjeva, svira gitaru, bas-gitaru i klavijature. On, Tyler Bates i Paul Fig potpisani su kao producenti tog uratka. Na njemu gostuju i basist Duff McKagan, bubnjar Gil Sharone, prateći vokalist Greg Puciato, bubnjar Abe Laboriel Jr., Tyler Bates (kojemu su pripisane zasluge za aranžman gudaćih glazbala, udaraljke i gitaru), Vincent Jones (kojemu su pripisane zasluge za klavir, klavijature i aranžman gudaćih glazbala), pijanist Jordan Lewis i Michael Rozon (koji je svirao pedal steel-gitaru). Posljednja je pjesma obrada pjesme "Goodbye" Eltona Johna, koju je odobrio sam John. Cantrell je album nazvao "putovanjem iz tame na svjetlo".

Pozadina i snimanje
Tijekom svečanosti MusiCares Person of the Year održane 24. siječnja 2020. Cantrell je u intervjuu s People TV-jem izjavio da radi na novom samostalnom albumu. Snimanje je počelo 10. ožujka 2020. u Dave's Room Recording Studiju u losanđeleskoj četvrti North Hollywood. Dana 4. ožujka 2021. Cantrell je na službenom profilu na Instagramu objavio vijest da je album dovršen; uz priloženu je fotografiju napisao: "Večeras smo dovršili moj album, godinu dana nakon početka snimanja. Kakva li luda putovanja... Uvijek je tako. Jedva vam čekam ispuniti uši njime u skorašnje vrijeme."

Producent Tyler Bates prethodno je surađivao s Cantrellom na pjesmi "A Job to Do", koja je uvrštena u glazbu za film John Wick 2 iz 2017., i na pjesmi "Setting Sun", napisanu za crtani roman Dark Nights: Metal DC Comicsa. Bates je također pomogao uspostaviti skupinu za Cantrellove samostalne koncerte koji su se održali 6. i 7. prosinca 2019. u losanđeleskom Pico Union Projectu. neki od glazbenika koji su svirali na tim koncertima pojavili su se i na Brightenu; među njima su Greg Puciato, Gil Sharone, Jordan Lewis i Michael Rozon. Bubnjar Gil Sharone prethodno je surađivao s Cantrellom na pjesmama "A Job to Do" i "Setting Sun". Sharone je predložio da se Greg Puciato, njegov bivši kolega iz skupine The Dillinger Escape Plan, pridruži Cantrellovim koncertima održanim u prosincu 2019. kao prateći vokalist, nakon čega ga je Cantrell pozvao da se priključi radu na albumu.

Brighten je u početku trebao biti objavljen u rujnu 2020., no objava je naknadno odgođena zbog pandemije COVID-19. Cantrell je o razdoblju snimanja izjavio: "Radili smo u malim grupama, pokušali smo biti oprezni, nosili smo maske i održavali higijenu. Srećom, sve smo obavili i nitko se nije razbolio, a taj mi je proces omogućio da se usredotočim na nešto u iznimno neizvjesno vrijeme. Na kraju smo snimili zaista odličan album."

Iako je Gil Sharone svirao bubnjeve na polovini albuma, Joe Barresi, zaslužan za miksanje albuma, Cantrellu je predložio Abea Laboriela Jr., bubnjara Paula McCartneyja, kako bi preostalim pjesmama pridonio drukčijim pristupom. Cantrell je izjavio: "Nije stvar u tome da Gil nije odlično svirao, ali, kako mi je sam [Barresi] rekao: 'Ovo mi zvuči kao album iz sedamdesetih, pa bi ti koristilo imati što više glazbenika s različitim pristupima na različitim pjesmama, tako to ide.' Mislim da je album doista i postao bolji zbog toga." Zbog mjera uvedenih radi suzbijanja pandemije i lockdowna Laboriel Jr. nije mogao otputovati u Los Angeles kako bi snimio svoje dionice, pa ih je snimio u New Yorku.

Cantrell je u početku zatražio Benmonta Tencha, klavijaturista sastava Tom Petty and the Heartbreakers, da svira klavijature na pjesmi "Siren Song". Premda je bio zainteresiran za ponudu, iz nepoznatih je razloga morao odustati od nje, pa ga je u toj ulozi zamijenio Vincent Jones.

Dana 29. lipnja 2021., nakon što je na internet procurilo nekoliko fotografija niske kvalitete nastalih za vrijeme snimanje glazbenog spota, objavljeno je da je Duff McKagan, basist Guns N' Rosesa, sudjelovao na Cantrellovu albumu. Cantrell je idućeg dana potvrdio suradnju s McKaganom objavivši kvalitetnije fotografije iza kulisa tijekom rada na glazbenom spotu; na tim su fotografijama također prikazani Gil Sharone i Greg Puciato.

Glazba i tekstovi
Album se sastoji od osam autorskih pjesama i završava obradom pjesme "Goodbye" Eltona Johna; riječ je o pjesmi kojom završava Johnov album Madman Across the Water iz 1971., jedan od Cantrellovih najdražih Johnovih albuma. Cantrell je izveo tu pjesmu 6. i 7. prosinca 2019. na kraju dvaju samostalnih koncerata u losanđeleskom Pico Union Projectu. Johnu je poslao demosnimku pjesme i pitao ga smije li je uvrstiti na album. Izjavio je: "Eltonu sam poslao demo; samo sam želio provjeriti odgovara li mu to i ispitati jesam li mu slučajno iskasapio pjesmu, no on mi je rekao: 'Ne, stari, prekrasna je, obavio si odličan posao, svakako je iskoristi.' Obradovao me njegov odgovor da mu godi to kako sam obradio njegovu pjesmu. Iz poštovanja prema Eltonu ne bih je uvrstio na uradak da mi nije rekao da je u redu. Svirao je klavir na pjesmi 'Black Gives Way to Blue', koju sam napisao za Laynea, pa sam mu se javio, poslušao ju je i rekao mi je: 'Svakako je iskoristi.' Upravo mi je on dao dopuštenje. Rekao bih da sam zaključio album na najbolji mogući način!"

Cantrell je izjavio da mu je naslovna pjesma "Brighten" najdraža pjesma s albuma.

Promidžba i turneja
Dana 28. srpnja 2021. Cantrell je na društvenim mrežama objavio kraći videozapis u kojem je potvrdio da će sutradan s glazbenim spotom biti objavljena nova pjesma "Atone". Pjesma i glazbeni spot premijerno su prikazani na internetskim stranicama Rolling Stonea.

Cantrell je 23. kolovoza 2021. najavio turneju po Sjevernoj Americi; turneja je počela 24. ožujka 2022. i trajala je do 8. svibnja 2022.

Dana 10. rujna 2021. drugi singl "Brighten" objavljen je na platformama za streaming i u formatu za digitalno preuzimanje. Glazbeni spot za tu pjesmu premijerno je prikazan na internetskim stranicama  Consequence of Sounda.

Dana 21. listopada 2021. treći singl "Siren Song" objavljen je na platformama za streaming i u formatu za digitalno preuzimanje. Animirani glazbeni spot za tu pjesmu objavljen je 16. ožujka 2022.

Objava
Brighten je 29. listopada 2021. objavljen na platformama za streaming i u formatu za digitalno preuzimanje. Inačice na CD-u i gramofonskoj ploči mogle su se prednaručiti s Cantrellovih službenih internetskih stranica, no tjedan dana prije nego što su ti fizički primjerci albuma trebali biti objavljeni, datum objave pomaknut je s 29. listopada na 19. studenoga 2021., a zatim je pomaknut još jednom na 5. studenoga 2021.

Recenzije
Metacritic, sajt koji albumima daje prosječnu ocjenu od 0 do 100 na temelju recenzija glazbenih kritičara, dao je Brightenu 85 od 100 bodova na temelju pet recenzija, što označava "općenito hvaljen" uradak.

Sam Law iz časopisa Kerrang! dao mu je četiri boda od njih pet i izjavio je: "Dovršen je Brightenov živopisan i suvremen autoportret jednog od najupečatljivijih glasova hard rocka. To je dugo očekivan prikaz individualne izvrsnosti." Jednaku je ocjenu albumu dao i Neil Jeffries iz Loudera, koji je zaključio: "[T]reći samostalni album Jerryja Cantrella, gitarista Alice in Chainsa, njegov je najbolji dosad. To je djelo kantautora koji je zadovoljan svojim životom. Glazbu na Brightenu prožimaju primjeri tipični za AIC, Cantrellovi upečatljivi vokali, ali i širok luk stilova... Zbog toga je još dojmljivije to što se čini da se osjeća ugodno u svima njima." Dodao je: "Obožavatelji Alice in Chainsa svakako će zavoljeti taj uradak, ali bi trebali više očekivati odjeke Jar of Fliesa nego Dirta..."

Duane James iz Wall of Sounda uratku je dao deset od deset bodova; komentirao je: "Brighten je izvanredno oblikovan album, a izradio ga je jedan od najkvalitetnijih kantautora i glazbenika bilo kojeg žanra u posljednjih tridesetak godina. Taj je pravi idol k sebi pozvao najprofinjenije talentirane izvođače i zajedno su stvorili nešto veličanstveno."

Popis pjesama
Sve je pjesme, osim "Goodbye", koju su napisali Elton John i Bernie Taupin, napisao Jerry Cantrell.

Zasluge

Glazbenici
Jerry Cantrell – vokal, gitara; bas-gitara (na 1., 5., 7. i 8. pjesmi); klavijatura (na pjesmi "Black Hearts and Evil Done"); produkcija
Greg Puciato – prateći vokal (na svim pjesmama osim na pjesmi "Goodbye")
Duff McKagan – bas-gitara (na svim pjesmama osim na 5., 8. i 9. pjesmi)
Gil Sharone – bubnjevi, udaraljke (na 1., 4., 5. i 7. pjesmi)
Tyler Bates – udaraljke (na pjesmi "Atone"); aranžman gudaćih glazbala (na pjesmi "Black Hearts and Evil Done"); produkcija
Jordan Lewis – glasovir (na 1., 5. i 7. pjesmi)
Abe Laboriel Jr. – bubnjevi (na 2., 3., 6. i 8. pjesmi); udaraljke (na 2., 3. i 8. pjesmi)
Vincent Jones – glasovir (na 2., 7. i 9. pjesmi); električni klavir (na 2. i 7. pjesmi); bubnjevi (na pjesmi "Black Hearts and Evil Done"); udaraljke (na 4. i 6. pjesmi); klavijatura (na 4., 6. i 8. pjesmi); orgulje (na 7. i 9. pjesmi); puhaća glazbala (na pjesmi "Goodbye"); aranžman gudaćih glazbala (na pjesmi "Goodbye")
Michael Rozon – pedal steel-gitara (na 3., 4. i 5. pjesmi)
Lola Bates – prateći vokal (na pjesmi "Black Hearts and Evil Done")
Matías Ambrogi-Torres – aranžman gudaćih glazbala (na pjesmi "Black Hearts and Evil Done")
Joe Barresi – triangl (na pjesmi "Siren Song"); miksanje
Paul Fig – dodatna gitara (na pjesmi "Goodbye"); produkcija, tonska obrada

Ostalo osoblje
Ryan Clark – umjetnički direktor, dizajn, ilustracija
Steve Olmon – tonska obrada (pomoćnik)
Noah Hubbell – tonska obrada (pomoćnik)
Phil Levine – tonska obrada (pomoćnik)
Billy Joe Bowers – mastering
Scott Dachroeden – fotografija za portret

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 2021.
Američki glazbeni albumi

Brighten


Eckhart von Hochheim (1260–1328) adıyla ve daha yaygın ifadesiyle Meister Eckhart olarak bilinen Alman teolog, filozof ve mistik. Meister, Paris'te aldığı akademik unvanı göstermektedir. Hayatının sonlarına doğru Papa XXII. İoannes tarafından sapkınlıkla suçlandı. Eckhart ya hata ettiğini kabul ettiği ya da yazılarının arkasındaki mantığı açıkladığı için yakılmamış ancak mahkemesi sonuçlanmadan ölmüştür.

Hayatı
Meister Eckhart olarak bilinen Dominiken teolog yaklaşık 1260'larda Thuringia'nın Alman bölgesinde muhtemelen Tambach köyünde hakkında çok az bilgi sahibi olunan, asil ve arazi sahibi bir ailede dünyaya geldi. Vaftiz ismi Eckhart, soyadı von Hochheim idi.

Eckhart, Erfurt'ta Dominiken tarikatına katıldı. Çalışmalarına Köln'de devam etti.

Görüşleri
Eckhart kendisini hem Orta Çağ bilgin Latincesi hem de Yüksek Almanca ile ifade etmiştir. Risalelerinde latince, vaazlarında Almanca kullanmıştır.

Eckhart, Dominiken Tarikatı üyesi olan ve teknik anlamda Thomist olmasına rağmen Orta Çağın en etkili Hristiyan Neoplatonistiydi ve kendisinden sonraki büyük Alman filozoflarını eserleriyle etkilemişti.

Eckhart'ın görüşleri yaygın Hristiyan skolastisizminden farklılık arz etmekteydi. O, yaratılışın neoplatonik Bir'den südur ettiğini kabul ediyordu. Diğer bir farklılığı da Uluhiyet (God) ile Zât (Godhead) arasında yaptığı cesur ayrımdı. Hayatının sonlarına doğru Hristiyan ortodoksisine uymayan görüşleri sebebiyle suçlanmış ancak hakkında hüküm verilmeden ölmüştü. Eckhart kendisini ölünceye kadar Roma Katolik Kilisesinin itaatkâr çocuğu olarak görmüştür.

Dini yabancılaşmayı aşmak ve madde-ruh dünyasının aktüellerinden kurtulmak isteyen mistizmin en büyük kalelerinden Eckhart'a uğramalıdır. O, Tasavvufdaki Kutublardan Hasan Şazeli'nin iman aşamasına tekabül eden söze dökülemez başka bir fena makamını aynı eksen üzerinde kazanmıştır. Aynı sözler ve aynı kavrayışla. Gelenekten beslenip geleneğe eklemlenen dini normalin normal olmayan muhakemesinin yetersizliğini ve içeriden bir göz olarak içkin hesaplar adına uluhiyetin bilinçaltında asla gerçekleşemeyecek bir sentezini yapma girişiminin imkânsızlığını orta yere koymuştur.

Tercüme ve yorumlar

 Meister Eckhart: A Modern Translation, trans. Raymond B. Blakney, New York: Harper and Row, 1941, ISBN 0-06-130008-X, about one-half the works including treatises, 28 sermons, Defense against heresy
 Meister Eckhart, The Essential Sermons, Commentaries, Treatises and Defense, trans. and ed. by Bernard McGinn and Edmund Colledge, New York: Paulist Press, 1981.
 Meister Eckhart: Teacher and Preacher, trans. and ed. by Bernard McGinn and Frank Tobin, New York and London: Paulist Press / SPCK, 1987.
 Meister Eckhart, Sermons and Treatises, trans. by M. O'C. Walshe, 3 vols., Longmead, Shaftesbury, Dorset: Element Books, 1987.
 James Midgely Clark, Meister Eckhart: An Introduction to the Study of His Works with an Anthology of His Sermons, Edinburgh: Thomas Nelson, 1957.
 James M. Clark and John V. Skinner, eds. and trans., Treatises and Sermons of Meister Eckhart, New York: Octagon Books, 1983. (Reprint of Harper and Row ed., 1958.)
 Meister Eckhart: Selected Writings, ed. and trans. by Oliver Davies, London: Penguin, 1994.
 C. de B. Evans, Meister Eckhart by Franz Pfeiffer, 2 vols., London: Watkins, 1924 and 1931.
 Ursula Fleming, Meister Eckhart: The Man from whom God Hid Nothing, Leominster, Herefordshire: Gracewing, 1995.
 Matthew Fox, O.P., ed., Breakthrough: Meister Eckhart's Creation Spirituality in New Translation, Garden City, NY: Doubleday, 1980.
 Armand Maurer, ed., Master Eckhart: Parisian Questions and Prologues, Toronto, Canada: Pontifical Institute of Medieval Studies, 1974.
 Reiner Schürmann, Meister Eckhart: Mystic and Philosopher, Bloomington: Indiana University Press, 1978.
 Shizuteru Ueda, Die Gottesgeburt in der Seele und der Durchbruch zur Gottheit. Die mystische Anthropologie Meister Eckharts und ihre Konfrontation mit der Mystik des Zen-Buddhismus, Gütersloh: Mohn, 1965.

Dış bağlantılar
 (en) Meister Eckhart Stanford Encyclopedia of Philosophy
 (en) Eckhart Society
 (de) Meister Eckhart und seine Zeit
 (de) Meister-Eckhart-Gesellschaft

1260 doğumlular
1328 yılında ölenler
Alman ilahiyatçılar
Alman filozoflar
Orta Çağ filozofları
Hristiyan mistikler
Katolik mistikler
Dominikanlar
Dominikan Tarikatı üyeleri

Meister Eckhart


Necdet Yaşar, (1930 Nizip, Gaziantep- 24 Ekim 2017). Klasik Türk müziği sanatçısı, tanburi.

İstanbul Radyosu'nda 1953 - 1980 yılları arasında yirmi yedi yedi yıl çalışmış; 1991 yılında devlet sanatçısı unvanını almıştır.  İstanbul Devlet Türk Müziği Topluluğu'nun kurucusudur.

Sazı tam kapasiteyle kullanma yolunda yeni bir tambur tekniği ortaya koyan Necdet Yaşar, dünyanın birçok ülkesinde konserler verdi. Tamburi Cemil Bey ve oğlu Mesut Cemil'le günümüze kadar gelen yeni tambur üslubunun 1950'den sonraki en güçlü temsilcilerinden birisi idi. 1960'lı yıllarda neyzen Niyazi Sayın'la birlikte  oluşturduğu ikilinin ortaklaşa taksimleri başka müzisyenleri de etkilemiş ve "ortaklaşa taksim" yaygınlaşmıştır.

Yaşamı
1930 yılında Nizip'te doğdu. Adliyede katiplik, dava vekilliği yapan, geniş bir plak koleksiyonuna sahip olan babası sayesinde müziğe ilgi duydu. Çocukluğunda, Aşık Veysel'i dinleyip bağlama çalmaya başladı.

Mesut Cemil'in tambur çalışını dinledikten sonra, yirmi yaşında tambura yöneldi. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde okudu. Öğrencilik yıllarında tamburuyla Nevzat Atlığ yönetimindeki üniversite korosunun çalışmalarına ve konserlerine katıldı. 1953 yılında üniversiteyi bitirdi.  Üniversite korosunun bir radyo konserinde yayınlanan taksimini çok beğenen Mesut Cemil'in önerisiyle İstanbul Radyosu'na girdi; Mesut Cemil'in yönettiği Klasik Koro'da  tambur çaldı. 1953 - [980 yılları arasında yirmi yedi yıl İstanbul Radyosu'nda çalıştı.

1958'de Münir Nurettin Selçuk yönetimindeki İstanbul Belediye Konservatuvarı İcra Heyeti'ne tamburi olarak girdi. 1976'ya kadar bu topluluğun, o dönem için büyük önemi olan Şan Sineması konserlerinde tambur çaldı. 1976'da İstanbul Devlet Klasik Türk Müziği Korosu'na girdi. 1983'te bu topluluktan ayrıldı.

1960'lı yıllarda neyzen Niyazi Sayın'la oluşturduğu ikilinin verdiği saz musikisi konserleri büyük ilgi gördü. İkili,  sadece saz eserlerinden oluşan, zaman zaman mevlevî ayini gibi sözlü eserlerinde saza uygulandığı programlar icra ettiler. Birbirleriyle çok iyi anlaşan, "sazlarını yenebilmiş" bu iki musikicinin özellikle "beraber taksim" diye nitelendirilen ortaklaşa taksimleri başka musikicileri de etkiledi.  Ortaklaşa taksim, bu sanatçıların çalışmalarından sonra yaygınlaştı.

1972 - 1973 ve 1980 - 1981 öğretim yıllarında ABD'de Seattle'daki Washington Üniversitesi'nde tambur dersleri verdi. Bu derslerde Türk Musikisinin makam, perde ve usûl sistemini öğretti.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeyken, Amerikalı etnomüzikolog Karl Signell'le birlikte, elektronik cihazlara, Türk musikisinde kullanılan bazı önemli aralıkların grafiklerini çıkardı. Hertanini aralığında, yani hertam aralıkta diyez yahut bemol olarak kullanılan, yaklaşık 2.5 koma değerindeki perdelerin ölçümlerini gerçekleştirdi. Bu çalışmanın sonuçları Karl L. Signell'in Makam: Türk Sanat Musikisinde Makam Uygulaması (YKY, 2006) adlı kitabında yayımlandı.

1972'de Toronto Üniversitesi'nde, 1981'de Seul'de, 1982'de İngiltere'de Durham Üniversitesi'nde, 1983'te New York'taki Columbia Üniversitesi'nde, 1988'de de Hong Kong'da düzenlenen, çeşitli ülkelerden birçok müzik otoritesinin katıldığı uluslararası müzikoloji kongrelerine tamburi olarak davet edildi. Bu kongrelerde Türk müziğini tanıtıcı konserler verdi; büyük müzik otoritelerinin takdirlerini kazandı. Yaşar, bundan sonra, "Necdet Yaşar Ensemble" adlı küçük müzik toplulukları kurarak üç kıtadaki birçok sanat merkezinde ve tanınmış üniversitede konser verdi.

1987'de Kültür Bakanlığı'na bağlı İstanbul Devlet Türk Müziği Topluluğu'nu kurdu ve  sanat yönetmenliğini  üstlendi. 1995'in sonlarında emekliye ayrılana kadar gerek solo olarak, gerekse yönettiği topluluğun sazları ve hanendeleriyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, İngiltere, Fransa, Hollanda, Belçika, Finlandiya, Güney Kore, İsrail gibi ülkelerde sayısız konser ve resitale katıldı.

1991 yılında Kültür Bakanlığı tarafından Devlet Sanatçısı unvanı ile onurlandırıldı. 2009 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından Kültür ve Sanat Büyük Ödülü'ne layık görüldü.

24 Ekim 2017'de İstanbul'da öldü.

Tekniği
Necdet Yaşar, Türk musikisinin öteki sazlarına göre, ses hacmi düşük olan tamburdan yüksek bir ses verimi elde etmek amacıyla, daha kuvvetli mızrap vuruşları geliştirmiş; sol el kıvraklığını mızrap vuruş şiddetiyle bütünleştirmiştir. Bu sağ ve sol el tekniğini değişik hareketlerle beslemek amacıyla, ses kaydırma (glissando) tekniğini tambura uygulayarak çekme seslerden yararlanmıştır.

Öte yandan, bağlamaya özgü tezeneleri tambur mızrabıyla, klasik musiki zevkiyle biçimlendirerek taksimlerinde halk musikisi temalarına da sık sık yer vermiştir. Bu uygulamalar, sazın çeşitli tınılarını daha iyi ortaya çıkardığı gibi, çalınan parçalara da yeni nüanslar verilmesini sağlamıştır.

Yaşar, uzun sapı yüzünden çok kıvrak bir teknikle çalınması zor bir saz olan tamburu keman, klasik kemençe, ut, kanun gibi daha kıvrak sazlara rahatlıkla ayak uydurabilecek bir sağ ve sol el tekniği ile çalabilmek için çok çalışmış bir tamburidir. Sol el kıvraklığını hem yüksek tınılı, hem de zengin, doyurucu seslerle birleştirebilmesi tambur tekniğinin en ayırt edici yönüdür.

Yaşar, Tamburi Cemil Bey'in tekniğiyle beslenmiş olan bütün bu özellikleriyle, sazı tam kapasiteyle kullanma yolunda yeni bir tambur tekniği ortaya koymuştur.

Taksim
Yaşar,  "taksim" denilen, doğaçlamaya dayalı musiki şeklinin çok başarılı bir yorumcusu olarak tanındı. Onun taksimleri gelişmiş bir saz tekniği, makam bilgisi, geçki zenginliği, alışılmamış geçkiler, çeşniler, şedler ve bunlara bağlı değişik nağme buluşlarıyla işlenmiştir. Nağme buluşlarındaki farklılık hemen kendini belli eder. Aynı makamdan çeşitli taksimleri yan yana getirildiğinde, her taksiminin diğerlerindenden farklı nağmelerle örülü olduğu görülür.

Taksimlerinde daima makamların işlenmemiş yahut az işlenmiş yönlerini arar. Taksimi hiçbir zaman basit bir "seyir gösterme" göreviyle sınırlandırmaz. Tıpkı besteli bir eser gibi güzel, kalıplaşmamış nağmelerle bezemek, makamı bir besteci gibi yaratıcı ve disiplinli bir şekilde işlemek ister.

Taksimlerinde dikkati çeken bir nokta da, taksimden sonra okunacak yahut çalınacak eserin makam yapısıdır. Necdet Yaşar, okunacak sözlü eserin bestelendiği makamın kendine özgü seyir özelliklerini, o makamın farklı kullanılışları varsa, söz konusu eserdeki uygulamayı hiçbir zaman gözden uzak tutmamıştır. Yaşar'ın klasik bir eserden, söz gelimi bir murabba besteden önce ettiği taksim ile 20. yüzyıl'da bestelenmiş, söz gelimi bir fasıl şarkısından önceki taksimi de birbirinden farklıdır. Eserin bestelendiği dönemin musikisine özgü duyarlılığı taksimine yansıtmaya çalışması onun icradaki titizliklerindendir. Taksimleri kolaylıkla ayırt edilir. Herhangi bir taksimi, sadece tekniği ile, mızrap vuruşlarıyla değil; nağmeleriyle, nağmeyi geliştirirken kullandığı tınılarla ve baskı (intonation) titizliğiyle de hemen kendini belli eder.

Tamburi Cemil Bey ve oğlu Mesut Cemil'le günümüze kadar gelen yeni tambur üslubunun 1950'den sonraki en güçlü temsilcilerinden biri olduğu ifade edilir.  Türk musikisinin makam, perde ve aralıkları konusunda da en bilgili ve hassas icracılardandır. Perde baskıları kusursuzdur. Makamlara ayırt edici kimliğini veren önemli sesleri, makamların geçki ve şed yollarını, kimi makamlara özgü küçük aralıkları, birbirine benzeyen makamlar arasındaki ince farkları çok iyi bilir. Ama bu konuda belki de en dikkate değer yönü, az kullanılmış, "nadide" makamlar hakkındaki icra bilgileridir. Arşivlerde bu tür makamlar dan birçok örnek taksimi vardır. Bu bakımdan, Necdet Yaşar, taksimleri sadece zevkle dinlenecek bir tamburî değil, aynı zamanda, makamları işleyişinden önemli icra bilgileri de öğrenilebilecek bir makam hocasıdır.

Ödülleri
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.40ikindi.com/ikincidonem/muzik/icerik/42.htm
 http://www.turkmusikisi.com/necdet_yasar/

1930 doğumlular
Nizip doğumlular
Klasik Türk müziği şarkıcıları
Klasik Türk müziği bestecileri
Türk tamburiler
Devlet Sanatçıları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Gaziantep doğumlu sanatçılar
2017 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğrenim görenler

Necdet Yaşar


الرَّي (بالفارسية:شهر ری) هي مدينة تاريخية أضحت اليوم جزءً من الجنوب الشرقي لمدينة طهران في إيران. وهي عاصمة مقاطعة ري، وقد تم استيعابها الآن في المنطقة الحضرية لطهران الكبرى باعتبارها المنطقة العشرين من البلدية، طهران فتحت الري في عهد الخليفة الثاني عمر بن الخطاب وذلك بقيادة نعيم بن مقرن، ويقال أن زرادشت قد خرج منها. كما ينسب إليها عدد من علماء المسلمين ومنهم فخر الدين الرازي صاحب تفسير مفاتيح الغيب، والكيميائي محمد بن زكريا الرازي والفلكي عبد الرحمن الصوفي.

معنى اسمها
يعني اسمها مدينة الملك وتنطق بالعربية بالرَي بفتح الراء بينما بالفارسية يكسرون راءها فتنطق شهر رِي

تسمية مدينة الري عُرفت بالعديد من الأسماء ، يعود لتعدد الثقافات التي مرت على المدينة ، و على النحو التالي :

 في التوراة باسم راكس وراجي، وراكو أو راجو.
 في الأوستا فعرفت باسم رغه، وورد اسمها على مسلة بيستون باسم دكا.
 جاء ذكرها في العهد الساساني بعدّة أسماء، منها: ري، وري اردشير، وريشهر، إضافة إلى رام اردشير، ورام فيروز.
 في العهد الإسلامي، إبان حكم المنصور ، حينما تمّ بناء جزء المدينة الشرقيّ وبناء قلعتها ومسجدها من قِبَل ولده المهدي، فقد أطلق عليها تسمية المجموعة بالمحمدية، أمّا الناس فقد عرفوها بالمدينة أويضاً شارستان، وأُطلق على قلعتها المدينة الخارجيّة أو كهن دج.

التاريخ
تم إنشاء المستوطنات الزراعية منذ فترة طويلة كجزء من ثقافة الهضبة الوسطى على التلال المحلية مثل منطقة عين علي ؛ تشيشمي علي (بالفارسية : چشمه علی) في شمال الري ، والتي يعود تاريخها إلى حوالي 6000 قبل الميلاد. يُنسب إنشاء ري إلى الملوك الأسطوريين القدماء ، ويُعتقد أيضًا أن الري كانت مقرًا لسلالة القيادة الزرادشتية.

العصر الكلاسيكي
على نقش  بهستون للأخميني يتضح أن الري كانت جزءاً من منطقة ميديا وهي القاعدة السياسية والثقافية للميديين القدماء ، أحد الشعوب الإيرانية القديمة. وكانت الري أحد المعاقل الرئيسية للإمبراطورية السلوقية. وخلال الفترة السلوقية ، أعاد الجنرال الإسكندر الأكبر سلوقس الأول نيكاتور تسمية المدينة باسم يوروبوس (Ευρωπός) ، تكريماً لمدينته في مقدونيا. وتم استخدام الري كأحد العواصم المتغيرة للإمبراطورية البارثية. وفي ظل العصرين البارثيين والسلوقيين ، كانت الري محاطًا بمقاطعة راجيانا مع أربع مدن أخرى.

تحت الإمبراطورية الساسانية ، كانت الري تقع بالقرب من وسط الإمبراطورية. وكانت قاعدة منزل مهران القوي وبيت سباندياد ، وهما اثنان من المنازل السبع الكبرى في إيران خلال الفترة الساسانية.

العصور الوسطى
هُزم سيافاش ، ابن مهران وآخر ملوك الري في الإمبراطورية الساسانية ، اثناء الفتوحات الإسلامية عام 643م. واستخدمت الري كموقعاً لعسكر المسلمين اثناء التوسع. وبحلول زمن الخلافة العباسية ، تم ترميم الري بشكل كبير وتوسيعها إلى مدينة جديدة تسمى المُحمدية.

تم بناء ضريح الشاه عبد العظيم ، وهو ضريح يحتوي على قبر عبد العظيم الحسني ، السليل الخامس لحفيد النبي الحسن بن علي ورفيق محمد التقي ، في القرن التاسع، ولا تزال بمثابة الحرم الإسلامي الرئيسي للمدينة حتى الآن.

تم بناء برج الصمت ، حيث جاء الزرادشتيون بعد الفتح الإسلامي لوضع جثث الموتى في العراء ، من قبل أحد سكان الري الأثرياء على تل في القرن العاشر. البرج مُدمر حالياً، والمسمى بالفارسية گبر (مصطلح يشير إلى «الزرادشتية» ، تم تبنيه بعد الفتح الإسلامي) ، سرعان ما استولى عليه المسلمون.

يعود تاريخ ضريح بيبي شهربانو أيضًا إلى القرن العاشر ، وهو موقع معبد زرادشتي سابقاً مخصص لأناهيتا ( إلهة المياه الإيرانية القديمة) تم تحويل المعبد إلى ضريح إسلامي ويُزعم أنه دُفن فيه شاهربانو ؛ الأميرة الساسانية الأسطورية التي أُسِرت وتزوجت حُسين بن علي رضي الله عنه ، حفيد رسول الإسلام محمد بن عبدالله عليه الصلاة والسلام. مُن المُحتمل أن اسم شاهربانو ، الذي يعني «سيدة الأرض» ، هو في الواقع نسبة إلى أناهيتا ، التي حملت لقب بانو («سيدة»). كانت الري واحدة من عواصم سلالة الدولة البويهية. وكانت إحدى المدن المجهزة بخدمة المراسلات، والتي كانت تستخدم في الغالب لنقل الخطابات الرسمية آنذاك.

أدرك الفتح العربي الإسلامي الري عام 22هـ/642م في خلافة عمر بن الخطاب، وظلت تعدُّ ثغراً تحشد فيه الجيوش، في خلافة عثمان بن عفان. وكانت إدارتها في العصر الأموي مرتبطة بولاية الكوفة. وعلى الرغم من تجاوز الفتوح العربية في ذلك العصر الري باتجاه الشرق، فقد ظلت تُعدّ منطقة قصية عن مركز الخلافة في دمشق. ولذلك قصدها للإقامة فيها عدد كبير من أحفاد علي بن أبي طالب بعد فشل ثوراتهم على الحكم الأموي. وخرج منهم فيما بعد من الري الحسن بن زيد إلى طبرستان (جنوب بحر قزوين)، حيث أسس هناك سلالة حاكمة بين 250ـ316هـ /864 ـ 928م.

خلال الخلافة العباسية ، كان الاسم الرسمي دولة الري (المُحمدية) نسبة إلى محمد المهدي الخليفة العباسي ، أقام في ري أثناء خلافة والده المنصور وابنه هارون الرشيد هناك. كانت مدينة المحمدية أهم دار سك العملة في تلك الدولة ويظهر اسمها على العديد من عملات العصر العباسي.

بدأت سلطة الخلافة العباسية في الري بالضعف منذ مطلع القرن الثالث الهجري/مطلع القرن التاسع الميلادي. عندما تناوبت السيطرة على المدينة الدويلات التي انفصلت عن الدولة العباسية. فقد خضعت منذ ذلك التاريخ للدولة الطاهرية ،ثم مُنحت الري إلى مؤسس الدولة الصفارية من قبل الخليفة لمدة وجيزة. وحكم السامانيون المدينة، واضطر هؤلاء للتخلي عنها لعدد من الحكام الديالمة من منطقة طبرستان. ولكن السلطة السامانية عادت للمدينة عام 313هـ/925 م، بتأييد الخليفة، وحتى عام 318هـ/930م عندما تمكن مرداويج بن زيار مؤسس الدولة الزيارية، من الاستيلاء على الري. ونجح ركن الدولة الحسن بن بويه عام 329هـ/940 بانتزاع المدينة من الزياريين، وأقام فيها سلالة حاكمة أستمرت حتى عام 420هـ/1029م. وكانت سلطتهم تشمل أيضاً همذان وأصفهان ومع فارس والأهواز أحياناً. وقد حاول السامانيون استرجاع المدينة من البوبهيين، ولكنهم لم يفلحوا. وانتهى الأمر إلى الصلح بين الطرفين (361هـ/971م) ووزر في الري لثاني حكام الأسرة فخر الدولة الصاحب بن عباد شهير عصره في اللغة والأدب. وأقيمت فيها مكتبة عامة عدّها المقدسي «من مفاخر الإسلام». وكانت فهارسها تقع في عشرة مجلدات.

كانت الري أيضًا عاصمة للإمبراطورية السلجوقية في القرن الحادي عشر. وخلال هذا الوقت ، كانت مدينة الري في أقصى اتساعها. وقد طورت سوقًا حضرية كبيرة أفادت أيضًا المناطق المجاورة لها ، بما في ذلك مدينة طهران الصغيرة ، وأصبحت مركزًا رائعًا لنسج الحرير. وتم جلب البضائع التجارية التي يستوردها التجار عبر طريق الحرير إلى بازار الري. أحد الآثار التي بقيت من هذه الفترة هو القرن الثاني عشر برج طُغرل ، وهو برج من الطوب تم بناؤه عام 1140 وينسب إلى طغرل الأول ، مؤسس الإمبراطورية السلجوقية.

كانت الري موطنًا للجالية الشيعية وبعض أقدم المدارس الشيعية في إيران خلال القرن الثاني عشر ، وعلى الأقل تم أنشأ واحدة من المدارس الشيعية عن طريق العالم الشيعي عبدالجلیل القزوینی الرازی ، قبل تبني مذهب الشيعية رسمياً من الدولة الصفوية.

في أوائل القرن الثالث عشر ، وبعد الغزو المغولي لإيران ، تم تدمير الري بشدة. وتم التخلي عنها وفقدت أهميتها في نهاية المطاف في وجود مدينة طهران المتنامية المجاورة. ظلت الري مهجورة طوال فترة الإمبراطورية التيمورية.

العصور الحديثة المبكرة

يشهد أمين الرازي ، الجغرافي الفارسي من الري الذي عاش في زمن السلالة الصفوية ، على «الوفرة التي لا تُضاهى» في حدائق وقنوات مسقط رأسه. في عام 1618 ، ووصفها المؤلف الإيطالي بيترو ديلا فالي مدينة الري بأنها مدينة كبيرة بها حدائق كثيرة يديرها حاكم إقليمي ولكنها لم تكن حضرية ولا يبدو أنها مأهولة بالسكان.

أعيد بناء أضرحة شاه عبد العظيم وبيبي شهربانو ، من بين الأضرحة الدينية الأخرى في جميع أنحاء إيران ، بشكل ملحوظ خلال الفترة الحديثة المبكرة ، باستخدام تقنيات معمارية تم تطويرها منذ عصر السلالة الصفوية حتى عصر سلالة قاجار.

هناك منحوتة تقع في في ترجع إلى زمن فتح علي شاه من سلالة قاجار ، والذي غالبًا ما كان يستكشف المدينة ، ويظهر الحاكم القاجاري في مشهد الصيد ، ليحل محل الإغاثة الساسانية السابقة التي تصور الفارسية القديمة بنفس الطريقة. تم نقشها عام 1831 ، وزينت محيطها بأقراص مغطاة بالشعر.

المناخ
يُعدّ مناخ مدينة الري مناخاً معتدلاً، إذ إنّه لطيفٌ عليلٌ في فصل الربيع، ولكنّه حارّ في فصل الصيف، وأمّا في فصل الشتاء فإنّه يكثر فيها الجليد. أمّا ماؤها فقد عُرفت بعدم صلاحه للشرب؛ لأنّه ملوّث، فذكرت في الكثير من المواضع بأنّ ماءها أجاجٌ وعفنٌ حسب كتاب نزهة القلوب، وأمّا اليعقوبي فقد ذكر بأنّ أهلها يشربون من عيون الماء الغزيرة ومن أنهار المدينة الكبيرة.

جغرافيا
يقول الإصطخري في كتاب (المسالك والممالك): «وهي مدينة مساحتها فرسخ ونصف في فرسخ ونصف»، وفي مكان آخر يقول: «يبلغ طول المدينة فرسخ ونصف مضروباً في فرسخ ونصف وبيوتها من الطين يذكر ابن حوقل في كتابه «صورة الأرض» بأن مساحة المدينة هي فرسخ ونصف في مثله وفي مكان آخر يذكر بأن «أكبر مدينة في هذه الناحية ـ ديلم وطبرستان ـ هي ري ومساحتها فرسخ ونصف في مثله» ويشير في كتابه هذا قائلا: أنا أقول بأن ري عبارة عن مربع كبير... رقعة ري علي شكل مربع كبير»، يقع الجزء الأكبر من مدينة ري جنوب جبل بيبي شهربانو وتنقسم مدينة ري التاريخية من حيث القدم إلى قسمين:
 ري القديمه الأثرية.
 ري المستحدثة في العصور التالية (العهد الإسلامي).

الجبال
تقع مدينة ري في السهول وجبالها ليست عالية جدًا. هذه الجبال هي:

 جبل بيبي شهربانو: يقع هذا الجبل شرق مدينة ري وهو متصل به. يقع جبل بيبي شهربانو شرق مدينة ري ويبلغ ارتفاعه 1535 مترًا فوق سطح البحر.
 جبل عراد: يقع هذا الجبل في وسط مدينة ري بين منطقتي كهريزك وفاشابويه. يقع جبل عراد على بعد 9 كم شمال شرق حسن آباد ويبلغ ارتفاعه 1428 مترًا. هذا الجبل يسمى أيضا (الإرادة). أيضا في خريطة تعود لعام 1307 هـ في عهد ناصر الدين شاه قاجار رسمها مهندسان إيرانيان في ذلك الوقت. جبل عراد يسمى كوه (عراد). أيضا في كتاب الجغرافيا التفصيلية لإيران ، ورد ذكر جبل عراد باسم الجبل (حسن آباد وكنارجارد).
 جبل مرح: يقع هذا الجبل في جنوب غرب مدينة ري وفي جنوب مدينتي حسن آباد وروشور. وارتفاعه 1503 متر.
 المنحدرات الشمالية لجبل كورابلاغ: جبل كورابلاغ هو أحد الجبال في المنطقة الوسطى من إيران ، ويقع عند التقاء أربع مدن هي الزرندية ، وساوه ، وري ، وقم. معظم هذا الجبل وارتفاع مدرجه 1915 مترا و 1940 مترا شمال محافظة قم. جنوب غرب مقاطعة ري ينتهي عند المنحدرات الشمالية للجبل ؛ والجزء الشرقي من الجبل (الكرة الساخنة) يقع في شمال جبل كرابلاج في مدينة ري

الأنهار
تتدفق العديد من أنهار إيران الشهيرة والمهمة التي تصب في حوض البرز المركزي في إيران ، مثل أنهار كرج وشور فشابويه وججرود (في الحدود الشرقية لمدينة ري) في مدينة ري ثم تنضم إلى نهري كرج وججرود.

 نهر كرج: ينبع نهر كاراج من جبل البرز وبعد مروره بعدة مدن في محافظة طهران ، يتدفق إلى البحيرة المالحة. يتدفق هذا النهر عبر الاتجاه الشمالي الغربي-الجنوبي الشرقي لمدينة ري وبعد انضمامه إلى أحد فروع ججرود ، يتدفق إلى البحيرة المالحة.
 نهر ججرود: نهر ججرود هو أحد الأنهار الدائمة والمهمة في مدينة طهران ، حيث يتدفق على طول المسار الجنوبي العام ويتدفق أخيرًا إلى البحيرة المالحة. يعبر أحد روافد هذا النهر الحدود الشرقية لمدينة ري.
 نهر فشابويه المالح: يمتد النهر المالح الطويل من الشمال الغربي إلى الجنوب الشرقي عبر مدينة ري. يمر هذا النهر على بعد 6 كيلومترات جنوب حسن آباد فشابويه ويتدفق إلى المستنقعات المالحة شرق حوض قم سلطان.

تتدفق عدة أنهار قصيرة عبر المدينة. بعضها نهر جعفر أباد أو نهر دربند ونهر سورخة حصار ونهر كان.

الغطاء النباتي
لا يوجد في مدينة ري غابات طبيعية من حيث المناخ شبه الصحراوي وتبلغ مساحة غاباتها المزروعة 387 هكتارًا. ومع ذلك ، فهي غنية نسبيًا من حيث المراعي وتبلغ مساحتها 166200 هكتار ، وهي تحتل المرتبة الرابعة بين 12 مدينة في محافظة طهران بعد فيروزكوه وسافوجولاغ ودماوند. تنمو أشجار الكركم والنباتات الطبية مثل الحميض ولسان الثور والهندباء البرية والخروع والنعناع في أماكن كثيرة.

أعلام ولدوا في الري

خرج من الري عدد كبير من العلماء في مختلف نواحي المعرفة، أورد ياقوت أسماءهم في قائمة طويلة. وكان منهم الطبيب أبوبكر محمد بن زكريا الرازي ورئيس أطباء البيمارستان في بغداد. وصاحب التصانيف الكثيرة في الطب. كما عاش فيها الحسن بن الصباح ردحاً من الزمن. انشغل فيها بالدراسة. ثم غادرها إلى مصر.

 هارون الرشيد
 موسى الهادي
 الفلكي الشهير عبد الرحمن الصوفي
 ابو بكر الرازي
 أبو حامد الغزالي (أحد الأقوال أنه ولد في ري)
 فخر الدين الرازي
تتش بن ألب أرسلان
 عبد الرحمن بن عمر الصوفي
 زرادشت
بهرام جوبين
 خليل سلطان
 الشيخ الصدوق
محمد بن الحسن الشيباني
 شاه رخ بن تيمورلنك
 أبو حاتم الرازي
 أبو زرعة الرازي

المراجع

 الموسوعة العربية العالمية.
 أهم الاحداث المتعلقة بالمدينة حسب موقع فهرس.نت
 كتاب تاريخ الخلفاء للسيوطي

أحياء في طهران
جغرافيا طهران
عواصم إيران السابقة
مدن أخمينية
مدن إيران
مدن إيرانية قديمة
مدن ساسانية
مدن فرثية
مدن مقدسة عند الشيعة
مقاطعة الري
مناطق مأهولة تقع على طريق الحرير

الري (إيران)


Cahit Uçuk ya da asıl adıyla Cahide Üçok (d. 17 Ağustos 1909, Selanik  - ö. 7 Kasım 2004, İstanbul), Türk hikâye ve roman yazarıdır.

Hayatı
Babası son Osmanlı Meclis-i Mebûsanında Siverek Milletvekili ve Kaymakam olan İbrahim Vehbi Üçok ve annesi aslen Selanikli olan Hadiye hanımdır. Üçok, ailesinin ilk çocuğudur. Babası ve aile bireyleri kızlarına Cahide şeklinde hitap etmek yerine Cahit ismiyle hitap etmişlerdir. Nedeni ise; babasının Hüseyin Cahit Yalçın ile olan yakın dostluğu ve ona karşı olan sevgisi nedeniyleydi. Bu gelişmeden sonra Cahit Hanım, Cahide Seher ismini hiç kullanmamıştır. Hayatının ileriki dönemlerinde kendi başvurusuyla mahkeme kararı doğrultusunda soyadı Uçuk olarak değiştirilmiştir. Çocukluğunda babasının görevinden dolayı, üç buçuk yılını Hekimhan'da geçirmiş daha sonra ise Alanya'ya taşınmışlardır. Cahit, çocukluğunda caz şarkıları söylemeyi de çok seviyordu.

Edebi Kişiliği
Birçok denemeler yapan Cahit'in ilk masalı, 1935 yılında Nâzım Hikmet'in çıkardığı Yarım Ay isimli dergide yayımlandı. Uçuk, eserlerinin birçoğunu çocuklar için yazmıştır. Öncesinde şiir de yazan Cahit hanım, Abdülhak Hamit Tarhan'ın kendisini düz yazıya yöneltme çabalarının bir sonucu olarak şiire karşı olan ilgisini yitirip roman ve öykü alanlarında eser vermeye başlamıştır. Bu durum sonrasında tamamen hikâye ve roman yazımına yöneldi. Eserlerinde sıcak ve samimi bir dil kullanarak çoğunlukla kadın hakları ve kadının toplumdaki yeri konularını işleyip, zaman zaman mistik temaları da işlemiştir.

İşlediği roman konuları ve kullandığı sıcak dili sayesinde sevilen Uçuk, Babıali'de ve Anadolu'da yayımlanan günlük gazete ve dergilere; piyes, masal, hikâye ve roman tefrikaları yazmıştır. Yaptığı betimlemeler gerçekçidir. Romanlarında Hekimhan ve Alanya gibi yaşadığı yerlerden izler görülebilir.

Öykülerinin konuları ise iki genel çerçevede incelenebilir. Bunlardan ilki aşk, annelik ve anaçlık, anne baba ayrılığının çocuk üzerindeki etkileri gibi kişisel konulardan oluşurken ikincisi yoksulluk, çevreye karşı kayıtsızlık ve hırsızlık gibi sosyal konulardan oluşur. Farklı kimi yazarların etkisinde kalması sonucu Anadolu'ya yönelen öyküler de yazmıştır.Eserlerinde yaşam verdiği kadın karakterler tek düze olmayıp birbirinden farklı özelliklere sahiptirler. Bazıları ekonomik açıdan alt sınıflarda var olurken bazıları üst sınıflardadır, bazıları gençken bazıları yaşça büyüktür.

 Kaleme almış olduğu 240 öykü sonradan kendisi tarafından 9 ayrı kitapta bir araya getirilmiştir. Öyküleri haricinde Uçuk'un 16 romanı bulunmaktadır. Dikenli Çit ve Kırmızı Balıklar isimli romanları Cahit Uçuk'un psikolojisinden derin izler taşımaktadır. Eserlerinin çoğunda hayal gücünü etkili bir şekilde kullanmıştır. Siyah Dantelli Şemsiye, Değirmen Taşı, Gecenin Bu Saatinde, Hep Yarın, Özlem Şarkısı, Bir İmparatorluk Çökerken isimli romanları da Cahit Uçuk'un edebi kişiliğine dair ipuçları vermeleri dolayısıyla yazarın önemli eserleri arasında yer alır.

Aldığı Ödüller
Sayıları her yıl artan roman ve hikâye kitaplarından başka, çok sevdiği çocuklar için de romanlar, öyküler, masallar ve manzum masallar yazdı. Ona en güzel armağanı da, çocuklar için yazdıkları getirmiştir. Dünyanın ünlü çocuk klasikleri İkizler serisinin yirmi sekizinci kitabı olan Türk İkizleri ile Hans Christian Andersen armağanını kazandı ve bu kitabı, İngilizce dahil olmak üzere birkaç dünya diline çevrilmiştir. Uluslararası Çocuk Kitapları Birliği tarafından şeref madalyası kazanmıştır. 2001 senesinde Türkiye Yazarlar Birliği'nin Üstün Hizmet Ödülü'nü aldı.

Özel hayatı
Cahit Uçuk, yazar Mahmut Yesari ile kısa bir evlilik yapmıştır. Daha sonra Galatasaraylı futbolcu "Cici Necdet" ile on yıl süren ikinci bir evliliği olmuştur. Uçuk, hayatı boyunca dört defa evlilik yapmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk kadın yazarlarından Cahit Uçuk, 7 Kasım 2004'te İstanbul Bebek'teki evinde 95 yaşında öldü. Defni Zincirlikuyu Mezarlığı'nda bulunmaktadır.

Başlıca yapıtları

Roman
 Küçük Ev, İst.: İnkılâp, 1947
 Kanlı Düğün, İst.: Uçuk Yayınları, 1956
 Siyah Dantelli Şemsiye, İst.: İstanbul Matbaacılık
 Uçan Su
 Değirmentaşı, İst.: İstanbul Matbaacılık, 1966
 Hep Yarın, İst.: Uçuk, 1968
 Güneş Kokusu
 Kirazlı Pınar, İst.: Remzi, 1936
 Sürü Çıngırakları
 Dikenli Çit, İst.: İnkılâp, 1937
 Kırmızı Balıklar, İst.: İnkılâp, 1946
 Gecenin Bu Saatinde, İst.: Uçuk, 1968
 Özlem Şarkısı, İst.: Uçuk Yayınları, 1968
 Yalçın Kayalar, İst.: Uçuk Yayınları, 1971
 Bıraktığın Yerden, İst.: Uçuk Yayınları, 1973

Öykü
 Cennet Bahçesi, İst.: Uçuk, 1967
 Işıklı Pencere, İst.: Uçuk, 1969
 Kurtların Saygısı, İst.: Uçuk, 1970
 Değişen Sensin, İst.: Uçuk, 1970
 Altın Pabuçlar
 Artık Geçti
 Saman arabası, 1968

Çocuk kitapları
 Türk İkizleri, İst.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1938(Uluslararası Çocuk Kitapları Birliği şeref madalyası, 1958 Hans Christian Andersen Ödülü)
 İran İkizleri
 Gümüş Kanat, İst.: Doğan Kardeş, 1962
 Yalçın Kayalar
 Mavi Ok, İst.: Uçuk, 1968
 Kırmızı Mantarlar, Ank.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1943
 Üç Masal, Ank.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1943
 Ateş Gözlü Dev, Ank.: Akay, 1945
 Cepteki Yavrular, İst.: Milliyet, 1973
 Kurnaz Tilki, Ank.: Akay, 1946
 Herte Verte Pitte
 Eve Giren Güneş
 Açılan Pencereler
 Esrarengiz Yalı
 Mavi Derinliklerdeki Sır
 Sırrını Vermeyen Tabak
 Dünyamız Tehlikede Uzaydaki Mavi Bilye 5 (ISBN 9789758509751)
 Çiğdem'in Düşleri, İst.: Uçuk, 1995
 Ormanın Küçük Meleği, İst.: Uçuk, 1995
 Türk Çocuğuna Masallar, 1946
 Bir Köy Masalı, Ank.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1945
 Emrindeyiz, (piyes) Ank.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1943
 Sihirli Bilezik, (piyes) Ank.: Çocuk Esirgeme Kurumu, 1943

Oyun
 Yaşamak İstiyoruz
 Gök Korsan
 Bileziklerin Sesi

Anı
 Bir İmparatorluk Çökerken (Anı, 1995, YKY) (ISBN 9753634129)
 Erkekler Dünyasında Bir Kadın Yazar (ISBN 9750805305)

Kaynakça
Özel

Genel

20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
21. yüzyıl Türk hikâye yazarları
1909 doğumlular
2004 yılında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan yazarlar
Selanik doğumlular
İstanbul'da ölenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Cahit Uçuk


Queening may refer to:
 In chess, the promotion of a pawn to a queen
 The sexual practice of facesitting

Queening


Rekabet Kurumu, 7 Aralık 1994 tarihinde kabul edilen 4054 sayılı "Rekabetin Korunması Hakkında Kanun"da kurulması öngörülen ve bu kanunun uygulanmasından sorumlu kurumdur. Mal ve hizmet piyasalarındaki rekabeti engelleyici, bozucu veya kısıtlayıcı anlaşma, karar ve uygulamaları ve piyasaya hakim olan teşebbüslerin bu hâkimiyetlerini kötüye kullanmalarını önlemek, bunun için gerekli düzenleme ve denetlemeleri yaparak rekabetin korunmasını sağlamak amacıyla kurulan Kurumun ilişkili olduğu Bakanlık, Ticaret Bakanlığıdır. Kurum görevini yaparken bağımsızdır. Hiçbir organ, makam, merci ve kişi kurumun nihai kararını etkilemek amacıyla emir ve talimat veremez.

Kurum, üç yıllık bir gecikmeyle 5 Kasım 1997 yılında faaliyete başlamıştır. Görevleri arasında:
 Rekabeti sınırlayan anlaşma, uyumlu eylem ve teşebbüs birliği karar ve eylemlerinin engellenmesi ve belirli şartların varlığında bu nitelikteki anlaşma, uyumlu eylem ve kararlara yönelik muafiyet verilmesi,
 Hakim durumun kötüye kullanılmasının engellenmesi,
 Birleşme ve devralmaların kontrolü,

yer almaktadır. İdari ve mali özerkliği olan Kurumun karar organı Cumhurbaşkanınca atanan 7 üyeden oluşan Rekabet Kuruludur. Yukarıda yer verilen görevlerin yerine getirilmesi amacıyla bilgi isteme, yerinde inceleme yapma yetkileri kullanılabilir ve Kanun'un 4., 6. ve 7. maddelerini ihlal edenlere yıllık gayrı safi gelirlerinin %10'una kadar para cezası verilebilir. Kurul, bu bakımdan piyasalarda rekabete aykırı uygulamalar tespit ettiğinde bir yargı organı gibi faaliyet göstermektedir.

Rekabet Kurumu, bütçesinin 51 katı büyüklüğünde tüketici faydası sağlayarak en etkin çalışan kamu kurumlarından biri haline gelmiştir. Kurum tarafından uygulanan idari para cezası yaptırımları kamu hazinesine önemli katkılar sağlamaktadır.

Başkanlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Rekabet Kurumu resmî sitesi

Rekabet Kurumu (Türkiye)


المِنْظار أو النَّاظور  ذو العينين، هو نظارة خفيفة ثنائية العينية. تستعمل لتقريب الأشياء البعيدة، لمشاهدة الأحداث الرياضية مثلاً. وتستخدمها الجيوش للمراقبة. كما يوجد منها أنواع ذات منظار واحد.

طريقة العمل

يتكون المنظار الحديث ذو الموشور من ثلاثة أجزاء رئيسية:

 نظام العدسات الأمامية، وهو مكون من عدستين إلى خمس عدسات.
 نظام موشور يتكون من اثنين أو ثلاث موشورات.
 عدسة الرؤية، التي نرى منها الشيء، وتتكون غالباً من 3 - 6 عدسات.

يقوم نظام العدسات الأمامية بتكوين صورة وسطية معكوسة ثنائياً (رأساً على عقب، واليمين إلى اليسار). تدخل تلك الصورة في نظام الموشور فيقوم بقلبها 180°، فتنعدل، من دون أن يتغير الحجم. وتعمل عدسة الرؤية كعمل العدسة المكبرة بحيث ترى الصورة مكبرة. عند ضبط النظارة المعظمة تخرج الأشعة الضوئية متوازية من عدسات الرؤية، ويرى المشاهد صورة مقربة مكبرة.

المراجع

انظر أيضًا
 نظارة
 عدسة مكبرة
 تلسكوب العدسات
 تلسكوب صغير
 مقراب
 مجهر
 نظارة واقية
 مجهر إلكتروني

ضوء

منظار


Franjevački samostan i župna crkva Uznesenja BDM u mjestu Zaostrogu, općina Gradac.

Opis dobra
Franjevački samostan u Zaostrogu sagrađen je u 16. i 17. stoljeću. Građen je u obliku četverokuta, a sa sjeverne je strane omeđen crkvom. Samostan su u 14. stoljeću osnovali augustinci, koji ga nakon pada Bosne 1463. godine napuštaju, a naseljavaju ga franjevci izbjegli iz provincije Bosne Srebrene. Odlaskom Turske vlasti 1684. godine, samostan koji je imao oblik kvadrata s klaustrom, dobiva dva nova krila, zapadno i južno, a kasnije i istočno.
Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije izgrađena je 1747. godine na mjestu starije crkve svete Marije. Crkva je nadograđena 1874. godine kada je podignut i neoromanički zvonik na jugoistočnoj strani. Do crkve vodi popločana staza, s lijeve strane staze nalazi se groblje, a s desne drvored čempresa. Pročelje crkve građeno je u baroknom slogu, a posebno se ističe glavni ulaz nad kojim je profilirani nadvratnik s natpisom iz 1589. godine pisanim na bosančici hrvatskim jezikom koji govori o posveti samostanske crkve. U apsidi je sakristija, a iznad nje kor s orguljama koje je izradio Petar Nakić 1738. godine. Glavni mramorni oltar izradio je 1722. godine majstor Vinko Panigo. U crkvi se nalazi grob fra Andrije Kačića Miošića koji je u ovom samostanu živio i radio. U samostanu se od osnutka održala humanistička škola i prikupljala se arhivska i bibliotečna građa. Danas biblioteka smještena u samostanu broji preko 30.000 naslova koji uključuju 27 inkunabula, te arhivsku građu. U samostanu se čuva i bogata zbirka umjetničkih djela. Uz samostanski sklop se nalazi vrt omeđen zidovima, kao i stari maslinik sjeverno od samostana. Posebno ose valorizira botanički vrt u sklopu samostanskog vrta. Sve nabrojeno čini samostan i crkvu u Zaostrogu jedinstvenim, slojevitim kulturnim dobrom važnim podjednako za hrvatsku povijest, književnost i umjetnost.

Zaštita
Pod oznakom Z-5930 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralno-profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Gradac
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Franjevački samostani u Hrvatskoj
Zaostrog

Franjevački samostan i crkva Uznesenja BDM u Zaostrogu