Hüseyin Nihâl Atsız (12 Ocak 1905, Kadıköy, İstanbul - 11 Aralık 1975, İstanbul), Türk yazar, Türkolog, şair, düşünür ve öğretmendir. Türklerin tarihini konu edindiği edebî eserleri ve tarih araştırmaları olan Atsız, Türkçü-Turancı ve ırkçı dünya görüşüne sahiptir. Yaşamının son yıllarında İslam'ı "Araplar tarafından Araplar için kurulmuş bir din" olarak nitelendirerek eleştirdi.

Ailesi

Atsız'ın babası Gümüşhane'nin Midi köyünün Çiftçioğulları ailesinden Deniz Güverte Binbaşısı Mehmet Nail Bey, annesi Trabzon'un Kadıoğulları ailesinden Deniz Yarbayı Osman Fevzi Bey'in kızı Fatma Zehra Hanım'dır.

Çiftçioğulları ailesinin tespit edilen soy atası 19. asrın başlarında yaşadığı tahmin edilen Ahmed Ağa'dır. Ahmet Ağa'nın üçüncü çocuğu olan Hüseyin Ağa ise 1850-1852 sıralarında deniz eri olarak İstanbul'a gelmiş, okumayı ve yazmayı asker ocağında öğrenmiş, askerliğinin sonunda da teskere bırakarak Donanma-yı Hümayun'da kalmış ve makine önyüzbaşlığına Çarkçı Kolağalığı'na terfi etmiştir. Hüseyin Ağa'nın çocuğu Mehmet Nail Bey de Osmanlı Donanması'na girmiş ve Deniz Kuvvetlerinde Deniz Güverte Binbaşılığı'ndan emekli olmuştur.

Mehmet Nail Bey'in ilk eşi Fatma Zehra Hanım'dan üç çocuğu olmuştur. 12 Ocak 1905'te Hüseyin Nihal (Atsız), 1 Mayıs 1910'da Ahmet Nejdet (Sançar) ve Aralık 1912'de Fatma Nezihe (Çiftçioğlu) dünyaya gelmiştir.

1930 yılında ilk eşinin damar sertliğinden ölümü üzerine Mehmet Nail Bey, 1931 yılında yeniden evlenmiştir. İkinci eşinin adı da Fatma Zehra'dır. İkinci eşinden 1932 yılında Necla (Çiftçioğlu) adlı bir kızı olan Mehmet Nail Bey ikinci eşiyle geçinememiş ve iki yıl sonra ayrılmıştır.

Nejdet Sançar'ın ağabeyidir, Yağmur Atsız ve Buğra Atsız'ın babasıdır. Tarihçi, Türkolog Rıza Nur'un manevi evladıdır.

Yaşamı

Hüseyin Nihâl Atsız, 12 Ocak 1905'te İstanbul'da doğdu.

İlköğrenimini Kadıköy'deki çeşitli okullarda, orta öğrenimini Kadıköy ve İstanbul Sultanilerinde (İstanbul Lisesi) yaptı. Buradan mezun olunca Askerî Tıbbiye'ye yazıldı.

Atsız, 1922 yılında Askerî Tıbbiye'ye kaydolduğu çağlarda Türkçülük fikrinin etkisi altına girmeye başladı. Ziya Gökalp'in cenaze töreninin yapıldığı günün gecesi Türkçülük fikrine karşı olan öğrencilerle kavga ettiği okul yönetimi tarafından cezalandırıldı ve daha sonra aralarında birtakım sorunlar yaşanan Arap asıllı Bağdatlı Mesut Süreyya Efendi adlı bir mülazıma (teğmen) selam vermediği gerekçesiyle 3. sınıf talebesiyken 4 Mart 1925 tarihinde Askeri Tıbbiye'den atıldı.

Bu olaydan sonra üç ay kadar Kabataş Erkek Lisesi'nde yardımcı öğretmenlik yapan Atsız, daha sonraları Deniz Yolları'nın Mahmut Şevket Paşa adlı vapurunda kâtip muavini olarak çalıştı ve bu vapurla İstanbul-Mersin arasında birkaç sefer yaptı.

Üniversite yılları

1926 yılında İstanbul Dârülfünûnu'nun Edebiyat Fakültesi'nin Edebiyat Bölümüne ve İstanbul Dârülfünûnu'nun yatılı kısmı olan Yüksek Muallim Mektebi'ne kaydolan Atsız, bir hafta sonra askere çağrıldı ve askerliğini 28 Ekim 1926 ile 28 Temmuz 1927 tarihleri arasında İstanbul'da Taşkışla'da 5. piyade alayında er olarak yaptı.

Ahmet Naci adlı arkadaşı ile birlikte hazırladığı "Anadolu'da Türklere Ait Yer İsimleri" adlı makalenin Türkiyat Mecmuasının ikinci cildinde yayınlanması üzerine hocası Mehmet Fuad Köprülü'nün dikkatini çeken Atsız, 1930 yılında Edirneli Nazmî'nin divanı üzerinde mezuniyet çalışması yaptı ('Divân-ı Türkî-i Basit, Gramer ve Lügati', 1930, 111 s. Türkiyat Enstitüsü Mezuniyet Tezi, no 82). Aynı yıl Edebiyat Fakültesi'nden mezun oldu.

Atsız'ın sınıf arkadaşları arasında Tahsin Banguoğlu, Ziya Karamuk, Orhan Şâik Gökyay, Pertev Nâilî Boratav, Nihad Sâmi Banarlı gibi isimler yer alıyordu.

Mezuniyetinden sonra Edebiyat Fakültesi Dekanı olan hocası Prof. Dr. Mehmet Fuad Köprülü, Maarif Vekâleti'nde Atsız için girişimde bulunarak, Yüksek Muallim Mektebi'ni öğrenci olarak bitirdiği için, liselerde yapması gereken 8 yıllık mecburi hizmetini affettirmiş ve 25 Ocak 1931'de Atsız'ı kendisine asistan olarak almıştır.

Atsız, yine 1931 yılında Dârülfünûnun felsefe bölümünden mezun olan ilk eşi Mehpare Hanım ile evlenmiş, ancak 1935 yılında ayrılmıştır.

Atsız, 15 Mayıs 1931'den 25 Eylül 1932 tarihine kadar Atsız Mecmuayı çıkarmaya başladı. Mehmet Fuad Köprülü, Zeki Velidi Togan, Abdülkadir İnan gibi edebiyat ve tarih bilginlerinin de içinde bulunduğu bir kadro ile yayın hayatına atılan bu Türkçü ve Köycü dergi, devrinde ilim, fikir ve sanat alanında çok etki yaratan Türkçü bir çığır açmış, adeta Cumhuriyet çağı Türkçülüğünün öncüsü olmuştur.

Atsız, kendini tanıtmaya başlayan ilk yazılarını "H. Nihâl" imzasıyla, hikâyelerini de "Y.D." imzasıyla, bu dergide yayınlamaya başlamıştır. 1932 Temmuzunda Ankara'da toplanan Birinci Türk Tarih Kongresi esnasında, Prof. Dr. Zeki Velidi Togan'a Dr. Reşid Galib'in yaptığı eleştiriler üzerine Atsız, içerisinde ikinci eşi Bedriye Atsız ile Pertev Nâilî Boratav'ın da bulunduğu 8 arkadaşı ile, Dr. Reşid Galib'e "Zeki Velîdî'nin talebesi olmakla iftihar ederiz" diyen bir protesto telgrafı çekmiş ve bu telgraf üzerine de Reşid Galib'in tepkisini üzerine çekmiştir.

19 Eylül 1932'de Reşid Galib, Maarif Vekili olmuştu. Kısa bir süre sonra da Mehmet Fuad Köprülü'nün dekanlıktan ayrılması üzerine Edebiyat Fakültesi Dekanlığı'na vekâleten bakan Ali Muzaffer Bey asâleten tâyin edilmiştir. Reşid Galib, Atsız Mecmuanın 17. sayısındaki 'Dârülfünûn'un Kara, Daha Doğru Bir Tabirle, Yüz Kızartacak Listesi' adlı makalesi nedeniyle Edebiyat Fakültesi Dekanı'na baskı yaparak, 13 Mart 1933 tarihinde Atsız'ın üniversite asistanlığına son vermiştir.

Memurluğu

Üniversite asistanlığından çıkarılan Atsız, Malatya Ortaokulu'na Türkçe öğretmeni olarak tayin edilmiştir, Malatya'da kısa bir süre (8 Nisan 1933-31 Temmuz 1933) Türkçe öğretmenliği yapan Atsız, Edirne Lisesi edebiyat öğretmenliğine tayin edilmiştir. Atsız'ın Edirne'deki edebiyat öğretmenliği de 3-4 ay kadar kısa bir süre devam etmiştir. (11 Eylül 1933-28 Aralık 1933).

Atsız, Edirne'de iken Atsız Mecmuanın devamı mahiyetindeki aylık Türkçü dergi Orhunu (5 Kasım 1933-16 Temmuz 1934, sayı 1-9) yayımlamıştır. Orhun dergisinde, Türk Tarih Kurumu tarafından çıkarılan ve liselerde ders kitabı olarak okutulan dört ciltlik tarih kitaplarında bulunduğunu iddia ettiği yanlışları ağır bir şekilde eleştirdiği için 28 Aralık 1933'te bakanlık emrine alınmıştır ve Orhun dergisi de 9. sayısında Bakanlar Kurulu kararı ile kapatılmıştır.

Dokuz ay bakanlık emrinde kalan Atsız, 9 Eylül 1934 tarihinde Kasımpaşa'daki Deniz Gedikli Hazırlama Okulu'na Türkçe öğretmeni olarak tayin olunmuştur.

Şubat 1936 tarihinde ikinci eşi olan Bedriye Hanım ile evlenen Atsız'ın bu evlilikten 4 Kasım 1939 tarihinde Yağmur Atsız ve 14 Temmuz 1946 tarihinde de Buğra Atsız adlı iki oğlu olmuştur. Atsız, ikinci eşi Bedriye Atsız'dan da Mart 1975 tarihinde ayrılmıştır.

Atsız, Kasımpaşa'daki Deniz Gedikli Hazırlama Okulu'nda Türkçe öğretmeni olarak 4 yıl kadar çalışmış ve 1 Temmuz 1938 tarihinde bu görevinden ihraç edilmiştir.

Bunun üzerine Özel Yüce-Ülkü Lisesi'ne geçen Atsız, burada 1937 yılından 1939 yılının Haziranının sonuna kadar edebiyat öğretmenliği yapmıştır. Atsız, 19 Mayıs 1939 ile 7 Nisan 1944 tarihleri arasında yine özel bir lise olan Boğaziçi Lisesi'nde edebiyat öğretmenliğinde bulunmuştur.

Atsız, Boğaziçi Lisesi'nin Türkçe öğretmeni iken Basın ve Yayın Genel Müdürü Selim Sarper'in de teşvikiyle Orhun dergisini (1 Ekim 1943-1 Nisan 1944, sayı:10 ile 16 arası, 7 sayı) yeniden yayınlamaya başlamıştır.

1944 Irkçılık-Turancılık Davası

II. Dünya Savaşı sürerken Türkiye'de komünist faaliyetlerin arttığını düşünen Atsız, Orhunun Mart 1944'te yayınlanan 15. sayısında, daha önce 5 Ağustos 1942 tarihli meclis konuşmasında "Bizim için Türkçülük bir kan meselesi olduğu kadar ve lâakal o kadar bir vicdan ve kültür meselesidir." diyen devrin Başbakanı Şükrü Saracoğlu'na hitaben bir açık mektup yayımladı.

Atsız, Nisan 1944'te yayımlanan 16. sayıda, Şükrü Saracoğlu'na hitaben ikinci açık mektubunu yayımlayarak Ahmed Cevat Emre, Pertev Nâilî Boratav, Sabahattin Ali ve Sadrettin Celâl Antel'in Marksist faaliyetlerde bulunduklarını ve Millî Eğitim Bakanı'nın "komünistleri kolladığını" ileri sürerek devrin Millî Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'i istifaya çağırdı. Bu ikinci açık mektup, Türkçü çevreler içinde büyük bir galeyana sebep olarak başta İstanbul ve Ankara olmak üzere birçok şehirde, antikomünist gösterilere yol açtı. Bunun üzerine Hasan Âli Yücel, 7 Nisan 1944'te Atsız'ın Boğaziçi Lisesi'ndeki edebiyat öğretmenliğine son verdi.

Orhun dergisi de Bakanlar Kurulu kararı ile yeniden kapatıldı. Sabahattin Ali'nin arkadaşı ve Atsız'ın da yakın arkadaşı olan Ankara Musiki Muallim Mektebi Müdürü Orhan Şaik Gökyay'ın arabuluculuğuna rağmen dava açmak zorunda kaldı. Aleyhine dava açılan Atsız, trenle Ankara'ya gitti ve Türkçü gençler tarafından istasyonda karşılanarak bir otelde misafir edildi.

Hakaret davasının 26 Nisan 1944 günü yapılan ilk oturumu olaylı geçer. Bunun üzerine 3 Mayıs 1944 tarihinde yapılan ikinci oturuma üniversite öğrencileri alınmamış, bu yüzden de öğrenci gösterileri olmuş ve yüzlerce kişi tutuklanmıştır. Davanın 9 Mayıs 1944 günü yapılan karar oturumunda, Sabahattin Ali'ye "vatan haini" dediği için 6 aya mahkûm edilen Atsız'ın cezası hâkim tarafından "millî tahrik" gerekçesi ile 4 aya indirilmiş ve 4 aylık bu ceza da ertelenmiştir. Atsız, cezasının ertelenmesine rağmen 9 Mayıs 1944 tarihinde mahkemenin kapısından çıkarken tevkif edilmiştir.

19 Mayıs 1944 törenlerinde Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, Atsız ve arkadaşlarını ağır şekilde eleştiren nutkunu söylemiş ve bu nutuk üzerine de Atsız ve 34 arkadaşı İstanbul 1 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nde yargılanmaya başlanmışlardır. Aralarında Alparslan Türkeş gibi subay, üniversite profesörü, öğretmen, doktor ve üniversite öğrencilerinin de bulunduğu sanıklar, sorguya çekilmişler; Atsız dahil sanıklar, daha sonra tabutluk diye adlandırılan hücrelerde işkence gördüklerini belirtmişlerdir. 7 Eylül 1944 günü yargılama başlamış, 'Irkçılık-Turancılık davası' adı verilen ve haftada 3 gün olmak üzere 65 oturum devam eden mahkeme, 29 Mart 1945 tarihinde sonuçlanmış ve Atsız 6 yıl 5 ay hapse mahkûm olmuştur.

Atsız, bu kararı temyiz etmiş ve Askerî Yargıtay, 1 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nin kararı esastan bozmuştur. Böylece Atsız, bir buçuk yıl kadar tutuklu kaldıktan sonra, 23 Ekim 1945 tarihinde tahliye edilmiştir.

5 Ağustos 1946 tarihinde 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nde tutuksuz olarak başlayan Atsız ve arkadaşlarının davası (bu dava Kenan Öner-Hasan Âli Yücel davası adı ile tanınmıştır), 31 Mart 1947 tarihinde sonuçlanmış ve 29 oturum devam eden mahkemede bütün sanıkların beraatına karar verilmiştir. Bu dava ile ilgili Hayri Yıldırım tarafından 3 Mayıs 1944 Irkçılık Turancılık Davası adında bir kitap yazılmıştır.

Dava sonrası

Nisan 1947'den Temmuz 1949'a kadar kendisine iş verilmeyen Atsız, Ekim 1945-Temmuz 1949 tarihleri arasında geçinmek için kitaplarından bazılarını satmak zorunda kalmıştır. Bir süre Türkiye Yayınevi'nde çalışan Atsız, Türk-Rus savaşlarının özeti olan "Türkiye Asla Boyun Eğmeyecektir" adlı kitabını da İ. Süruri Ermete adıyla yayınlamak zorunda kalmıştır.

Atsız'ın sınıf arkadaşlarından Prof. Dr. Tahsin Banguoğlu Millî Eğitim Bakanı olunca, Atsız'ı 25 Temmuz 1949'da Süleymaniye Kütüphânesi'ne "uzman" olarak tayin etmiştir.

Bir süre bu vazifede çalışan Atsız, Demokrat Parti'nin iktidara gelmesinden sonra 21 Eylül 1950'de Haydarpaşa Lisesi Edebiyat Öğretmenliği'ne tayin olmuştur.

4 Mayıs 1952 tarihinde Ankara Atatürk Lisesi'nde vermiş olduğu "Türkiye'nin Kurtuluşu" konulu bir konferans üzerine Cumhuriyet gazetesi, Atsız'ın aleyhine haberler yayımlamıştır. Hakkında bakanlık tarafından soruşturma açılan Atsız'ın konuşmasının bilimsel olduğu tespit edilmiştir. Fakat Atsız 13 Mayıs 1952 tarihinde Haydarpaşa Lisesi'ndeki edebiyat öğretmenliği görevinden "muvakkat" kaydı ile alınarak yine Süleymaniye Kütüphânesi'ndeki görevine tayin edilmiştir.

31 Mayıs 1952 tarihinden itibaren emekliliğini istediği 1 Nisan 1969 tarihine kadar Süleymaniye Kütüphânesi'nde çalışan Atsız'ın en uzun süreli memuriyeti bu kütüphânedeki memuriyet olmuştur.

Atsız, 1950-1952 yıllarında yayımlanan haftalık Orkun dergisinin başyazarlığını yaptı. 1962'de kurulan Türkçüler Derneği'nin genel başkanlığını üstlendi. 1964'ten ölümüne kadar Ötüken dergisini yayımladı.

Devrin Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay, Gaziantep'e giderken bir işçinin kendisine "idareciler Araplara toprak veriyorlar, biz Türklere vermiyorlar" sözlerine karşılık, "Türk topraklarında yaşayan herkes Türk'tür." demiş; Atsız bunun üzerine, Ötükenin Nisan 1967'de yayınlanan 40, sayısından itibaren "Konuşmalar, I" (Sayı 40), "Konuşmalar, II" (Sayı 41), "Konuşmalar, III" (Sayı 43), "Bağımsız Kürt Devleti Propagandası" (Sayı 43), "Doğu Mitinglerinde Perde Arkası" (Sayı 47) ve "Satılmışlar-Moskof Uşakları" (Sayı 48) adlarıyla yayınladığı seri makalelerinde, Marksistlerin Doğu bölgelerinde gizli çalışmalarda bulunduklarını iddia etmişti. Bu makaleler hakkında savcılıkça soruşturma açılmış fakat Atsız'a hiçbir suçlamada bulunulmamıştır.

Ancak bu yazılar üzerine, Ankara sokaklarında Atsız aleyhine hazırlanmış, ayrılıkçılığı ilan eden bildiriler dağıtılmış ve aynı günlerde Adalet Partisi'nin Diyarbakır senatörlerinden birisi, Senato kürsüsünden Atsız aleyhine ağır bir konuşma yapmıştır.

Hasan Dinçer'in Adalet Bakanı olduğu dönemde, bakanlık tahkikat açmış ve Atsız mahkemeye verilmiştir. Davanın devam ettiği 6 yıl içerisinde 12 Mart (1971) muhtırası verilmiş ve arkasından sıkıyönetim ilân edilmiştir.

Uzun duruşmalardan sonra mahkeme, Ötükenin sahibi Atsız'ı ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Mustafa Kayabek'i on beşer ay hapse mahkûm etmiştir. Mahkeme başkanının karara katılmadığı ve 2-1'lik ekseriyetle verilen bu karar, temyiz edilince Yargıtay tarafından bozulmuştur. Fakat aynı mahkeme 2-1'lik kararda ısrar edince, Yargıtay kararı onaylamıştır. Atsız ve Mustafa Kayabek "Tashih-i karar" isteğinde bulunmuşlar ancak bu istekleri mahkemece kabul edilmemiştir. Böylece mahkûmiyet kararı kesinleşmiştir.

Kronik enfarktüs, yüksek tansiyon ve ağır romatizmadan rahatsız olduğu için Haydarpaşa Numune Hastanesi'ne yatan Atsız'a, Haydarpaşa Numune Hastanesi tarafından "cezaevine konulamayacağı" kaydı bulunan rapor verilmiştir. Ancak 4 aylık bir rapor Adlî Tıp tarafından kabul edilmemiş ve "reviri olan cezaevinde kalabilir" şeklinde değiştirilmiştir.

Bunun üzerine infaz savcılığı 14 Kasım 1973 Çarşamba günü sabahı Atsız'ı evinden aldırarak Toptaşı Cezaevi'ne sevk etmiştir. 40 kişilik adi suçlular koğuşuna konulan Atsız, bir süre sonra reviri olan Sağmalcılar Cezaevi'ne nakledilmiştir.

Atsız, kesinleşen 1.5 yıllık cezasını çekmek için hapse girince, üniversite hocaları ve öğrencilerinden oluşan bir grup Cumhurbaşkanı'na başvurup Atsız'ın affını istemiştir.

Atsız, suç işlemediğini belirterek bizzat af talep etmediği halde, dönemin cumhurbaşkanı Fahri Korutürk, kendi yetkisini kullanarak Atsız'ın cezasını affetmiştir.

22 Ocak 1974'te Sağmalcılar Cezaevi'nden tahliye edilen Atsız, 1.5 yıllık cezasının 2.5 ay kadarını cezaevinde geçirmiştir.

İbnülemin Mahmut Kemal İnal'ın tarifi ile "Atlıyı atından indirecek derecede şiddetli yazılar yazan" Atsız, ateşli ve keskin bir üslûba sahip idi.

Ölümü

Atsız, 1975 yılının Kasım ayının ortalarında hasta olduğundan şüphelenmiş, ancak yapılan muayene ve testler sonucunda bir hastalık bulunamamıştır. 10 Aralık 1975 Çarşamba akşamı kalp krizi geçirmiş, gelen doktor infarkt olduğunu anlayamamıştır. Nihal Atsız, 11 Aralık 1975 Perşembe akşamı saat 20.00'de geçirdiği kalp krizi sonucu hayatını kaybetmiştir.

Kurban Bayramı'nın ilk günü olan 13 Aralık 1975 tarihinde Kadıköy Osmanağa Camii'nde kılınan ikindi namazını müteakip Karacaahmet Mezarlığı'na gömülmüştür.

Osmanağa Camii'nde cenaze namazı kılındıktan sonra İmam'ın ''Merhumu nasıl bilirdiniz?'' sorusuna Fethi Gemuhluoğlu yüksek sesle: ''Bu musalla taşı, Atsız kadar gerçek bir er kişiyi az görmüştür, hoca efendi!'' demiştir.

Görüşleri

Siyasi
Nihal Atsız, çocukluk döneminde Osmanlı İmparatorluğu'nun son birkaç yılına, gençlik döneminde ise Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarına tanıklık etmişti. Yaşadığı dönemde yükselişe geçmiş olan Türk milliyetçiliğinin etkisi altına girmiş ve bu fikir akımının sıkı bir savunucusu olmuştur. Atsız, kendisini Türkçü, milliyetçi ve Turancı olarak tanımlamıştır. Türkiye'de 1960'lı ve 1970'li yıllarda çokça destekçi bulmuş olan sosyalizm akımına ve Gelenekçiliğe şiddetle karşı çıkmıştır ve bu akımların karşısında bulunmuştur. Yaşamı boyunca sol görüşlü kimseler tarafından kendisine pek çok kez "faşist" olduğu suçlamasında bulunulmuştur fakat Atsız kendisinin bir faşist olmadığını, yalnızca bir Türkçü-Turancı olduğunu yinelemiştir. Türk-İslam sentezini savunan Ülkücülerle ortak çalışmada bulunmamıştır. Öz Türkçülüğün savunucusu olmuştur.

Nihal Atsız Nazi hükûmetinin sempatizanı olmakla ve Türk hükûmetini devirmeyi planlamakla suçlandı.

Gençliğine ait bir fotoğrafındaki saçlarını tarayış biçiminden dolayı Adolf Hitler'e özendiği iddiasında bulunan kimselere yanıt olarak şunları yazmıştır:

Atatürk'ün "Yurtta barış, dünyada barış" ilkesini "milletin manevi enerjisini söndürmek" olarak yorumladı. "Millî ülkünün üçüncü merhalesi" ilkesini tanımlarken "Milletler kendi soylarını yeryüzüne yayıp hâkim kılmak için istilâ ve fütuhat yapmak mecburiyetindedirler" sözlerini kullandı. Ayrıca II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde Almanya'ya savaş açılmasını "Türk tarihinde görülmemiş bir kancıklık" olarak değerlendirdi.

Atsız, parti fanatizmine karşı çıkmıştır. Ona göre, bir ülkü sahibi olmayan siyasi partiler Türkçülüğe hizmet etmeyeceklerdir çünkü siyasi partilerin varlığı kalıcı değildir. Fanatiği olunabilecek şey, fikirlerdir; partiler değildir. Bunu Türkçülük ve Siyaset adlı makalesine açıklamıştır. Atsız'ın bazı görüşleri:

İsmet İnönü hükûmetine şiddetle karşı çıktı. Komünistlerle işbirliği yaptığı için eleştirdi. İsmet İnönü için Demokrat Parti'nin 1950 Türkiye genel seçimlerinden sonra iktidara gelmesinin ardından yazdığı makalede "Moskof hayranı milli şefleri çürük bir tahta gibi yıkılıp bir paçavra gibi kenara atıldı." ifadelerini kullandı.

Nihal Atsız, Kemalizm'i Türkçülük gibi yerli bir düşünce olmaktan uzakta, dış kaynaklı bir safsata olarak gördü. Kemalistleri "inkılâp yobazları" olarak tanımladı. Kemalizm'i eleştirirken görüşlerini şöyle ifade etti:

Atsız, Demokrat Parti'nin 1950 Türkiye genel seçimlerini kazanmasından öncesini, 1923-1950 arasını, gayrimeşru ve müstebit (zorba) bir diktatörlük olarak tanımlar. Bu görüşlerini yazdığı makalesinde "Türkiye Cumhuriyeti 1950 yılında kurulmuştur." ifadelerini kullandı.

Dinî
Ötüken dergisinin 1970 yılında yayımlanmış 11. sayısındaki "Yobazlık Bir Fikir Müstehasesidir" adlı makalesinde Atsız, Tanrı'nın insan algısının dışında yer aldığını ve dinlerin insan ürünü olduğunu ifade eder:

Eserleri

Türkçülüğün öncülerinden olan Nihal Atsız, Turancı çevreler tarafından aynı zamanda güçlü bir Türkolog olarak kabul edilir. Bu çevrelere göre Türk dilini, tarihini ve edebiyatını gayet iyi bilen Atsız, özellikle Türk tarihinin Göktürk kısmında uzmanlaşmıştı. Çok sevdiği bu devreyi Bozkurtların Ölümü ve Bozkurtlar Diriliyor adlı iki eser ile romanlaştırmıştır. Deli Kurt adlı romanı Osmanlı tarihinin ilk devrelerinin romanlaştırılmış şeklidir. Ruh Adam'daki Selim Pusat'ın şahsiyetinde Atsız'ı görürüz. Yayınlanmamış eserlerinin içerisinde II. Mahmut'tan Günümüze Kadar Osmanlı Hanedanı Tarihi adlı bir eseri de vardır. Atsız'ın şiirleri Yolların Sonu adı ile kitap halinde basılmıştır. Ayrıca İki Onbaşı, Dönüş, Erkek Kız, Şehitlerin Duası, Her Çağın Masalı: Bozdoğlanla Sarı Yılan ve Dostum Esra gibi öyküleri de mevcuttur.

Kaynakça

Nihal Atsız
1905 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
1975 yılında ölenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Çokkültürlülük eleştirmenleri
Din eleştirmenleri
İslamcılık eleştirmenleri
Irkçılık-Turancılık davası sanıkları
Turancılar
Türk antikomünistler
Türkçüler
Türk deistler
Türk eski Müslümanlar
Türkiye'de antisemitizm
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk milliyetçisi yazarlar
Türk monarşistler
Türk tutuklular ve hükümlüler
20. yüzyıl Türk şairleri

Nihal Atsız


An Danthonia spicata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Jakob Roemer och Schult.. An Danthonia spicata in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Danthonia

Danthonia spicata


Le  (en occitan : camin de Lanussa) est une voie publique de Toulouse, chef-lieu de la région Occitanie, dans le Midi de la France. Il traverse successivement les quartiers de Croix-Daurade, Borderouge et Trois-Cocus, tous dans le secteur 3 - Nord.

Situation et accès

Description
Le chemin de Lanusse correspond à une partie de l'ancien chemin vicinal , qui traversait le nord du terroir de Lalande et de Croix-Daurade, depuis la route de Fronton jusqu'à la route d'Agde en passant par le chemin du Séminaire, le chemin d'Audibert, le chemin de Lanusse et le chemin de Nicol.

Le chemin de Lanusse se termine au carrefour de la rue Ernest-Renan et du chemin des Izards, face à la place des Trois-Cocus. Il est prolongé à l'ouest par le chemin d'Audibert qui aboutit à la route de Launaguet, à proximité de l'ancienne gare de Route-de-Launaguet.

Voies rencontrées
Le chemin de Lanusse rencontre les voies suivantes, dans l'ordre des numéros croissants (« g » indique que la rue se situe à gauche, « d » à droite) :

 Route d'Albi
 Place de la Cabarette (g)
 Chemin de Lapujade (g)
 Rue François-Lachambre (g)
 Rue de la Maourine (g)
 Rue du Petit-Castelet (g)
 Chemin Raynal (g)
 Chemin Pujibet (d)
 Avenue Maurice-Bourgès-Maunoury
 Impasse de la Pommeraie (d)
 Rue Paul-Valéry (g)
 Rue Edmond-Rostand (d)
 Rue Ernest-Renan

Transports

Odonymie
Le chemin de Lanusse tient son nom du château (actuel ) et du vaste domaine que possédait, au , François Lanusse, bourgeois et capitoul en 1669. L'homophonie comique de ce nom explique que la plaque de rue soit régulièrement volée.

Histoire

Patrimoine et lieux d'intérêt

Château de Lanusse

En 1680, François Lanusse possède un vaste domaine agricole de plus de 66 arpents qui se compose d'une maison de campagne et d'une métairie avec four, un jardin, des champs et des vignes, des prés et un bois. Au milieu du , le domaine passe à Dominique Bernardet, avocat au parlement. C'est probablement lui qui fait construire le château actuel et aménager une orangerie, un pigeonnier et un vivier. Au milieu du , le domaine est passé au directeur de la Banque de France de Toulouse, mais il est progressivement démembré au cours du siècle suivant. En 2000, le château, qui est propriété de la mairie, est vendu à l'association diocésaine à l'initiative de l'abbé Bellème, curé de la paroisse voisine des Minimes. En 2006, la nouvelle propriétaire, Laurence Pujo reçoit la médaille du Vieux-Toulouse, remise par l'association des Toulousains de Toulouse, pour la restauration du château de Lanusse.

Le château se compose de plusieurs corps de bâtiment bâtis en brique. Le corps principal s'élève sur deux niveaux, séparés par un cordon de brique. Sur la façade sud, le rez-de-chaussée et l'étage sont percés de fenêtres rectangulaires. Sur la façade nord, les fenêtres sont plus étroites et ont conservé des meneaux et des linteaux en pierre. La façade est couronnée par une corniche moulurée. La travée de gauche résulte probablement d'une extension plus tardive au  : elle est percée de large ouvertures en plein cintre. Sur le côté ouest, en retrait par rapport au corps principal, s'élève une tour de deux étages. Elle est couronnée par une corniche moulurée et surmontée d'un toit en pavillon.

Patrimoine rural

  75 : ferme (deuxième moitié du ).
  77 : ferme (deuxième moitié du ).
  78 bis : ferme (deuxième moitié du ).
  80 : ferme (deuxième moitié du ).
  84 : ferme (deuxième moitié du ).
  87 : ferme (deuxième moitié du ).
  88 : ferme (deuxième moitié du ).
  97 : ferme (deuxième moitié du ).

  127 : ferme. Cette ferme maraîchère, construite à la limite des , est bâtie en assises de brique et galets. Elle est disposée parallèlement au chemin, mais la façade principale est orientée au sud. Elle développe sa façade sur quatre travées et s'élève sur deux niveaux séparés par un bandeau de céramique verte. Le niveau de comble est éclairé par des ouvertures en forme de losange. L'élévation est couronnée par une corniche moulurée.

  139 : ferme. Cette ferme maraîchère, construite dans la deuxième moitié du , est bâtie en brique. Elle est disposée parallèlement au chemin, sur une parcelle à l'angle de la rue Paul-Valéry d'où est visible la façade principale, orientée au sud. Le bâtiment développe sa façade sur quatre travées et s'élève sur deux niveaux séparés par un cordon de brique. Le niveau de comble est percé d'ouvertures. L'élévation est couronnée par une corniche moulurée.

  149 : ferme. Cette ferme maraîchère, construite dans la deuxième moitié du , est bâtie en assises de brique et galets. Elle est disposée perpendiculairement au chemin, la façade principale orientée à l'est. Elle développe sa longue façade sur huit travées et s'élève sur deux niveaux séparés par un cordon de brique. Le niveau de comble est aéré par des ouvertures. Le bâtiment d'habitation est prolongé au sud par un bâtiment agricole. L'élévation est couronnée par une corniche moulurée.

  150 : ferme. Cette ferme maraîchère est construite dans la deuxième moitié du . Elle est disposée en fond de parcelle, parallèlement au chemin. L'édifice est bâti en assises de brique et galets. Au centre, le bâtiment d'origine développe sa façade sur cinq travées, encadrées de pilastres superposés, et s'élève sur deux niveaux séparés par un cordon de brique. Le niveau de comble est éclairé de petites fenêtres voûtées en berceau. Il est prolongé à l'ouest par l'ancienne remise agricole, ouverte par une porte charretière, et à l'est par une extension, surélevée en 1974. Les élévations sont couronnées par une corniche moulurée.

  164 : ferme. Cette ferme maraîchère, construite à la limite des , est bâtie en brique. Elle est disposée parallèlement au chemin, en léger retrait. Le muret est percé d'un portail surmonté d'une aile en béton. Elle développe sa façade sur six travées et s'élève sur deux niveaux séparés par un cordon de brique. La porte est décentrée, surmontée d'un auvent en béton. Le niveau de comble est aéré par des ouvertures en forme de losange. L'élévation est couronnée par une corniche moulurée.

Maisons et immeubles
  6 : villa La Roseraie. La villa La Roseraie est construite dans le deuxième quart du . Elle est représentative de la fin du courant régionaliste à Toulouse. Elle s'élève au fond de la parcelle, à l'angle de la route d'Albi, où se trouve l'entrée principale (actuel ). La villa, de plan irrégulier, se développe sur quatre niveaux – un rez-de-chaussée surélevé et trois étages. Les façades sont en appareil irrégulier de moellons de pierre sur les niveaux inférieurs, tandis que le dernier étage est en brique. Il est percé de fenêtres en plein cintre qui évoquent des mirandes, caractéristiques de l'architecture classique toulousaine au . Des carreaux de céramique vernissée beige et verte couronnent les élévations.

  10 : maison (deuxième quart du ).

  18 : villa Andrée (deuxième moitié du ).

  26 : maison (deuxième quart du ).

  46 : maison de plaisance ().

  76 : maison (deuxième quart du ).

  113 : siège régional de TotalEnergies Renouvelables.

Jardins et parcs publics
 parc de la Maourine. Le parc de la Maourine est aménagé en 2001, afin d'accompagner l'urbanisation du nouveau quartier de Borderouge sur les anciens terrains maraîchers de Lalande et de Croix-Daurade. Il tient d'ailleurs son nom d'une métairie qui appartenait au  à un certain Antoine Maury (emplacement de l'actuel Centre d'accueil du Muséum). Le parc est limité au nord par le chemin de Lanusse et accessible par deux entrées différentes, face au chemin Pujibet (ancien ) et au carrefour de l'avenue Maurice-Bourgès-Maunoury (ancien ).

 complexe sportif Borderouge.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 Guillaume Lafforgue, La Grande-Lande et Croix-Daurade (partie du gardiage de Toulouse), Privat, Toulouse, 1909.

Article connexe
 Liste des voies de Toulouse

Liens externes
 Inventaire préliminaire de la ville de Toulouse, sur le site Urban-Hist, Archives municipales de Toulouse (consulté le ).
 Inventaire général du patrimoine culturel d'Occitanie, sur le site Ressources patrimoines - La médiathèque culturelle de la Région Occitanie (consulté le ).

Lanusse

Chemin de Lanusse


was a village located in Shimajiri District, Okinawa Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 7,936 and a density of 655.33 persons per km². The total area was 12.11 km².

On January 1, 2006, Gushikami, along with the town of Kochinda (also from Shimajiri District), was merged to create the town of Yaese.

Dissolved municipalities of Okinawa Prefecture

Gushikami, Okinawa


Andrei Ionuț Adrian Vaștag ()  un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș defensiv la clubul din , .

Viață personală
Andrei este fiul marelui fost boxer, Francisc Vaștag.

Legături externe

Fotbaliști români
Fotbaliști internaționali români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai AFC Săgeata Năvodari
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Andrei Vaștag


Saskatoon, Kanada'da, Saskatchewan eyâletinin orta kesminde, Güney Saskatchewan Nehri kıyılarında kurulu kent. 80'li yılların ortasından itibaren, eyâlet başkenti olan Regina'yı geride bırakarak eyâletin en büyük kenti olmuştur. Günümüzde nüfusu 220.000 civarındadır.

Kent verimli ovalarla çevrili olması nedeniyle dünyanın en önemli tarım bioteknolojisi merkezlerinden biridir. Bunun yanında, gıda üretimi kentteki önemli endüstri kolarından biridir. Dünya üzerinde bulunan yeniden elde edilebilir potas kaynaklarının üçte ikiye yakın bir bölümü Saskatoon yakınlarında bulunmaktadır.

Kentte Saskatchewan Üniversitesi bulunmaktadır.

Kardeş şehirleri
  Umeå (Västerbotten, İsveç)
  Shijiazhuang (Hebei, Çin)
  Köln (Kuzey Ren-Vestfalya, Almanya)
  Tampere (Pirkanmaa, Finlandiya)
  Çernivtsi (Ukrayna)
  Kitahiroshima (Japonya)

Ayrıca bakınız
 Saskatchewan

Dış bağlantılar
 Saskatoon Kenti Resmi Sitesi
 Turizm Saskatoon
 Saskatchewan Üniversitesi

Saskatoon


Marcusenius livingstonii es una especie de pez africano en la familia Mormyridae endémico de Malaui, Mozambique y Tanzania, que en función de su morfología, puede catalogarse como un «lucio del río Nilo» junto a otras especies pertenecientes al mismo género y a las incluidas en los Mormyrops, Brienomyrus, Hippopotamyrus, Petrocephalus y Pollimyrus. Su hábitat natural son ríos, riveras intermitentes y lagos de agua dulce del este y sur de África.

Respecto al estado de conservación, se puede indicar que de acuerdo a la IUCN, esta especie puede catalogarse en la categoría de «menos preocupante (LC o LR/lc)». Su principal amenaza es la pérdida de su hábitat.

Referencias

Enlaces externos

Marcusenius
Peces de la vertiente índica africana

Marcusenius livingstonii


A'raf suresi (Arapça: سورة الأعراف), İslam dininin kutsal kitabı Kur'an'ın yedinci suresidir. Sure 206 ayetten oluşur.

Sure, ismini 46. ve 48. âyetlerinde geçen yüksek yerler, yüksek mevkiler anlamına gelen "el-A'râf" kelimesinden almıştır. Bakara Suresi ile Şu'ara Suresi'nden sonra en fazla ayet içeren üçüncü suresidir. A'raf Suresi Mekke'de indirildiğine inanılmaktadır. İbn Abbas ve Mukatil'den yapılan bir rivayete göre 163-172 ayetleri Medine'de inmiştir. İslam dininde var olan Araf kavramından ve Araf'ta bulunanlardan, bu surenin 46-50 ayetlerinde bahsedilir. Bu nedenle sureye A'raf Suresi denmiştir.

Surede İslam dini itikadına (din esaslarına) ve diğer dini hükümlere ait birçok temel bilgi ve emir bildirilmektedir. Ayrıca bazı peygamberlerin kıssaları ve topluluklarının durumlarına dair tasvirler içerir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkçe A'raf suresi, Diyanet meali
 İngilizce A'raf suresi meali

Sureler

A'raf Suresi


Călineștii Mici este un sector reprezentativ cu vegetație silvică în raionul Fălești, Republica Moldova. Este amplasat la nord-est de satul Călinești, ocolul silvic Călinești, subparcela 21E. Are o suprafață de 7 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea silvică Glodeni.

Caracteristici geografice
Aria protejată este situată la nord-est de satul Călinești, pe un versant cu expoziție sud-vestică și altitudinea de 157 m. Din punct de vedere al delimitărilor silvice, pădurea Călineștii Mici se află în subparcela 21E a ocolului silvic Călinești.

Diversitate floristică
Zona luată sub ocrotirea statului este constituită din arboret natural fundamental valoros de stejar pufos (Quercus pubescens), de productivitate inferioară. Este atribuită la categoria "Ecosisteme forestiere de stejar pufos (Quercus pubescens)".

Din punct de vedere fitocenotic, comunitățile vegetale din aria protejată au fost atribuite la  asociațiile as. Cotino-Quercetum pubescentis Soó și as. Pruno-spinosae-Crataegetum monogynae (Soo 1927) Hueck, 1931.

Au fost documentate 125 de specii de plante vasculare, dintre care 11 specii de arbori, 10 de arbuști și 105 specii de plante ierboase.

Arbori
Cea mai răspândită specie este stejarul pufos, acesta fiind însoțit de frasin (Fraxinus excelsior), ulm (Ulmus carpinifolia) și arțar tătăresc (Acer tataricum), iar la lizieră de salcâm (Robinia pseudacacia). Copacii au vârsta de 75-110 ani (2011), consistența 0,6-0,7, înălțimea 10-14 m. Diametrul tulpinii constituie 20-36 cm, iar volumul masei lemnoase – 106 m3/ha.

Lista completă a speciilor din comunitatea forestieră Călineștii Mici este următoarea:

Acer campestre
Acer negundo
Acer tataricum
Cerasus avium
Fraxinus excelsior
Gleditsia triacanthos
Malus sylvestris
Pyrus pyraster
Quercus pubescens
Quercus robur
Robinia pseudacacia

În partea de est a ariei protejate este înregistrată o concentrație mai mare de puiet de frasin. În cantități neînsemnate, se găsește și puiet de Quercus pubescens, Acer tataricum, Cerasus avium, Fraxinus excelsior, Malus sylvestris, Pyrus pyraster.

Arbuști
Stratul de arbuști este bine dezvoltat datorită amplasării răzlețe a arborilor. Astfel, la marginea poienilor s-au format desișuri de arbuști.

Lista completă a arbuștilor identificați în pădurea Călineștii Mici este redată în cele ce urmează:

Cornus mas
Crataegus monogyna
Euonymus europaea
Euonymus verrucosa
Ligustrum vulgare
Prunus spinosa
Rhamnus cathartica
Rosa sp.
Swida sanguinea
Viburnum lantana

Ierburi
Gradul de acoperire a stratului ierbos variază între 100% în poieni și 20% în arboret.

Lista completă a speciilor ierboase este redată în cele ce urmează:

Achillea melifolium
Adonis vernalis
Aegonychon purpureo-careuleum
Agrimonia eupatoria
Ajuga reptans
Ajuga genevensis
Alliaria petiolata
Allium rotundum
Anisantha tectorum
Anthriscus sylvestris
Arctium tomentosum
Artemisia austriaca
Artemisia vulgaris
Asparagus officinalis
Astragalus glycyphyllos
Ballota nigra
Betonica officinalis
Bothriochloa ischaemum
Brachypodium sylvaticum
Bromus arvensis
Campanula sibirica
Capsela bursa-pastoris
Cardus crispus
Carex michelii
Centaurea diffusa
Cichorioum intybus
Clinopodium vulgare
Convolvulus arvensis
Cynoglossum officinale
Dactylis glomerata
Daucus carota
Echium vulgare
Elytrigia repens
Elytrigia intermedia
Eryngium campestre
Euphorbia stepposa
Falcaria vulgaris
Festuca valesiaca
Filipendula vulgaris
Fragaria vesca
Galium aparine
Geranium sanguineum
Geum urbanum
Glechoma hirsuta
Hypericum perforatum
Iris variegata
Koleria cristata
Lavatera thuringiaca
Lamium album
Lamium purpureum
Lapsana communis
Lathyrus niger
Lavatera thuringiaca
Leonurus cardiaca
Leopoldia comosa
Leopoldia tenuiflora
Marrubium peregrinum
Medicago romanica
Melilotus officinalis
Muscari neglectum
Nonea pulla
Origanum vulgare
Physalis alkekengi
Phleum phleoides
Phlomis tuberosus
Plantago altissima
Plantago lanceolata
Poa angustifolia
Polygonatum latifolium
Polygonum aviculare
Potentilla impolita
Potentilla recta
Prunella vulgaris
Pulmonaria officinalis
Ranunculus iliricus
Ranunculus polianthemos
Rumex acetosa
Salvia nemorosa
Salvia pratense
Salvia verticillata
Sambucus ebulus
Scutellaria altissima
Sedum maximum
Setaria viridis
Silene noctiflora
Sonchus arvensis
Stachys germanica
Stachys recta
Taraxacum officinale
Thalictrum minus
Theucrium chamaedrys
Teucrium polium
Thymus marschallianus
Tragopogon dubius
Trifolium arvense
Urtica dioica
Valeriana collina
Verbascum phoeniceum
Veronica austriaca
Vicia villosa
Vicia hirsuta
Vinca herbacea
Vincetoxicum hirundinaria
Viola tricolor

Statut de protecție

Călineștii Mici este o suprafață de pădure valoroasă, una din cele mai nordice suprafețe de pădure de stejar pufos. Au fost evidențiate 5 specii de plante rare: Adonis vernalis, Asparagus officinalis, Iris variegata, Leopoldia tenuiflora, Vinca herbacea.

Pădurea a fost luată sub ocrotirea statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, fiind declarată monument al naturii. Statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat, în anexele căreia pădurea este atribuită la categoria "Monumente ale naturii de tip botanic, a) sectoare reprezentative de vegetație silvică".

Din cauza nerespectării regimului de zonă de protecție în gestionarea pădurii, în partea de est frasinul se reproduce masiv, substituind stejarul pufos ca specie de bază. Impactul antropologic se manifestă prin extragerea, în unele locuri, a stratului superior de pământ, cu tot cu vegetație, cât și prin urmele lăsate de amatorii de picnicuri.

În vecinătatea ariei protejate se întinde subparcela 21C care, fiind la fel populată de stejar pufos, a fost propusă spre includere în teritoriul ocrotit de stat.

Note

Bibliografie

Legături externe

Călineștii Mici
Raionul Fălești

Pădurea Călineștii Mici (arie protejată)


Trojno nazivlje je nazivlje koje čine tri imena u nazivu za vrstu životinja. Naziv je za vrstu životinja unutar roda u kojemu postoji već više različitih vrsta. Trojno ime se daje kako bi što bliže opisala vrsta o kojoj je riječ; znači druge dvije riječi opisuju pobliže vrstu unutar nekog roda dok prva riječ označava ime roda o kojem je riječ.

Biologija

Trojno nazivlje


Le musée National de l'Automobile de Reno (National Automobile Museum) est un musée de l'automobile de 1989, de Reno dans le Nevada aux États-Unis.

Histoire
, richissime fondateur américain de l'important groupe de casino-palace Harrah's Entertainment, a acquis durant sa vie une collection personnelle d'exception de près de 1 500 voitures (la plus grande collection d'automobiles historiques du monde) entreposée dans des entrepôts de Sparks près de Reno.

À la suite de sa disparition en 1978, le groupe hôtelier Holiday Inn rachète son groupe d'hôtel-casino, ainsi que sa collection de voiture. Une association des années 1980 collecte alors des fonds pour racheter environ 200 voitures de la collection et construire ce musée au centre de Reno, inauguré le 5 novembre 1989.

Musée
Le musée expose plus de 200 voitures et de nombreux objets et documents répartis dans quatre galeries, par période chronologique, dont :

 la Mercury Eight de 1949 de James Dean, de son film La Fureur de vivre de 1955,
 la Chevrolet Corvette C1 de 1953 de John Wayne,
 la Ghia L6.4 de 1961 de Frank Sinatra,
 la Lincoln Continental de 1962 de John Fitzgerald Kennedy.
 la Cadillac Eldorado IX de 1973 d'Elvis Presley,

Notes et références

Voir aussi

 Histoire de l'automobile
 Chronologie de l'automobile
 Liste des musées automobile
 Liste de musées aux États-Unis
 Construction automobile aux États-Unis

Liens externes

Reno
Musée au Nevada

Musée national de l'automobile de Reno


ساياكا أوكي (あおきさやか أوكي ساياكا) هي مؤدية اصوات يابانية ولدت في 19 أكتوبر 1972 في مقاطعة أكيتا.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 سونيك X - الأرنبة كريم
 باكانو! - ميريا هارفنت
 دورارارا!! - ميريا هارفنت
 كآبة هاروهي سوزوميا - أخت كيون
 SHUFFLE! - ليسيانثس

أنمي الإنترنت
 كآبة سوزوميا هاروهي-تشان - أخت كيون
 نيورون تشورويا-سان - هوكوري-تشان

أفلام أنمي
 اختفاء هاروهي سوزوميا - أخت كيون

أدوارها في ألعاب الفيديو
 سلسلة القنفذ سونيك - الأرنبة كريم

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
القنفذ سونيك
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلو أداء صوتي من محافظة أكيتا
مواليد 1972
مواليد في أكيتا (محافظة)
ممثلات أداء صوتي من محافظة أكيتا

ساياكا أوكي


Chinezu este un nume de familie românesc care se poate referi la unul din următorii:

 Ion Chinezu (1894-1966), un critic literar și traducător român născut în Austro-Ungaria
 Tit Liviu Chinezu (1904-1955), un episcop al Bisericii Greco-Catolice din România
 Pál Kinizsi (1432-1494), un general maghiar numit "Paul Chinezu" în limba română

Nume de familie românești

Chinezu


West Grove may refer to:

United States
 West Grove, Indiana
 West Grove, Iowa
 West Grove, New Jersey
 West Grove, Pennsylvania

United Kingdom
 West Grove (Cardiff), a street in Wales

West Grove


Voorda ist der Familienname folgender Personen:

 Bavius Voorda (1729–1799), niederländischer Rechtswissenschaftler
 Jacobus Voorda (1698–1768), niederländischer Rechtsgelehrter
 Johannes Henricus Voorda (1732–1814), niederländischer Rechtswissenschaftler

Voorda


An estate agent is a person or business that arranges the selling, renting, or managing of properties and other buildings. An agent that specialises in renting is often called a letting or management agent. Estate agents are mainly engaged in the marketing of property available for sale, and a solicitor or licensed conveyancer is used to prepare the legal documents. In Scotland, however, many solicitors also act as estate agents, a practice that is rare in England and Wales.

"Estate agent" remains the current title for the person responsible for the management of one group of privately owned, all or mostly tenanted properties under one ownership. Alternative titles are factor, steward, or bailiff, depending on the era, region, and extent of the property concerned.

Origin
The term originally referred to a person responsible for managing a landed estate, while those engaged in the buying and selling of homes were "House Agents", and those selling land were "Land Agents". However, in the 20th century, "Estate Agent" started to be used as a generic term. An estate agent is roughly synonymous with the United States term real estate broker.

Estate agents need to be familiar with their local area, including factors that could increase or decrease property prices. e.g. if a new road or airport is to be built this can blight houses nearby. Equally, the closing of a quarry or improvement of an area can enhance prices. In advising clients on an asking price, the agent must be aware of recent sale prices (or rental values) for comparable properties.

Regulation

In the United Kingdom, residential estate agents are regulated by the Estate Agents Act 1979 as well as the Consumers, Estate Agents, and Redress Act 2007.

In September 2012 CPRs (consumer protection regulation) was introduced which now regulates the residential sales process.

For residential property, there are also a few trade associations for estate agents, INEA The Independent Network of Estate Agents and NAEA Propertymark (formerly known as the National Association of Estate Agents). NAEA Propertymark members can be disciplined for breaches of their code of conduct. Their disciplinary process includes everything from cautions and warnings right through to more severe penalties of up to £5,000 for each rule breached, and a maximum penalty of €5 million for breaches of the specific anti money-laundering rules.

Some estate agents are members of the Royal Institution of Chartered Surveyors (RICS), the principal body for UK property professionals, dealing with both residential, commercial, and agricultural property. Members, known as "Chartered Surveyors", are elected based on examination and are required to adhere to a code of conduct, which includes regulations about looking after their clients' money and professional indemnity insurance in case of error or negligence.

The Ombudsman for Estate Agents Scheme, which obtained OFT approval for the Code of Practice for Residential Sales in 2006 and as of December 2018, claims to have over 15,897 sales offices and 14,746 letting offices registered with TPO.

There is a legal requirement to belong to either organisation to trade as an estate agent. Agents can be fined if they are not a member of a redress scheme. The redress scheme was brought in alongside and to govern agents in reference to the HIP (Home Information Pack).

Industry structure in the UK
A handful of national residential estate agents chains exist, with the majority being locally or regionally specialised companies.

Several multi-national commercial agencies exist, typically Anglo-American, pan-European, or global. These firms all seek to provide the full range of property advisory services, not just agency.

Only a handful of large firms trade in both commercial and residential property.

Fees
Estate agents' fees are charged to the seller of the property. Estate agents normally charge the seller, on a 'no sale, no fee' basis, so that if the property doesn't sell, then the customer will not pay anything to the estate agent and the agent will have worked for the customer, free of charge. If the seller does sell the property and complete the sale of their property to a buyer that was introduced by the estate agent, then the estate agent will charge anything from 1% to 3.5%, with the average in 2018 being reported as 1.42% including VAT and this is calculated based on the sale price of the property.

Alternative estate agency models, most notably online estate agents, generally offer a choice of fees, most of which are either paid on an up front basis, or paid later on completion. Fees range from around £300 to £800.

Lettings
Estate agents who handle lettings of commercial property normally charge a fee of 7 to 15% of the first year's rent, plus the whole of the first month's rent. If two agents are charging 10%, they will split the fee between them. Estate agents selling commercial property (known as investment agents) typically charge 1% of the sale price.

The fees charged by residential letting agents vary, depending on whether the agent manages the property or simply procures new tenants. Charges to prospective tenants can vary from zero to £300 in non-refundable fees usually described as application, administration or processing fees (or all three). There are no guidelines for letting agents on charges, except that they are forbidden by law to charge a fee for a list of properties. All charges to tenants are illegal in Scotland. Otherwise, they are free to charge as they please in England and Wales.

The first month's rent in advance plus a refundable bond (usually equal to one month's rent) is also generally required. Most residential lettings in the UK are governed by assured shorthold tenancy contracts. Assured shorthold tenancies (generally referred to simply as "shorthold") give less statutory protection than earlier, mostly obsolete, types of residential lettings. Shorthold tenancy agreements are standard contracts; the wording is generally available from legal stationers and on the internet for around £1.00, although most lettings agents will charge £30 to provide one.

It is important that tenant referencing checks are in place prior to a tenant moving into a property. The credit check can be run using credit history data from Equifax, Experian or Call Credit (the three main UK providers) using an in-house website system or a managed referencing service. A reputable agent will also ask for an employment reference and a previous landlord reference to attempt to verify that the tenant can afford the rental on the property and that there were no serious problems with the previous agent. It is also essential that proof of identity and proof of residency are also collected and filed.

Selling
Estate agents selling residential property generally charge between 0.5% (sole agency) and 3% (multiple agency) of the achieved sale price plus VAT (Value Added Tax). Some agents may charge for additional marketing such as newspapers and websites, however, generally, the advertising is included in the fee. All fees must be clearly agreed upon and noted in the agency agreement before market so there is no confusion of additional charges.

In July 2016, Which? found the national average estate agents fees to be 1.3%, although fees vary widely.

Other than for the cheapest properties, estate agent fees are generally the second most expensive component of the cost of moving house in the United Kingdom after stamp duty.

High Street agents rarely charge upfront costs for selling, nor costs for aborting a sale and withdrawing a home from the market. So whilst other options are available to sell property with online agents they do often charge upfront fees with no guarantee of selling or perhaps the motivation a no-sale no-fee High Street agency will offer.

Other approaches
Since around 2005, online estate agents have provided an alternative to the traditional fee structure, claiming cheaper, fixed fee selling packages. These online estate agents claim to give private property sellers the ability to market their property via the major property portals (the preferred medium used by traditional high street estate agents) for a fraction of the cost of the traditional estate agency. Online estate agents claim that they can advertise a property as effectively as traditional estate agents by using digital marketing techniques and centralising their back office operation to one location, rather than having physical offices in the town in which they are based. Online estate agents normally cover the whole of the UK, therefore claiming to be able to reduce fees due to removing geographical boundaries that traditional estate agents generally have. Lastly, online estate agents often charge up front, instead of a traditional agent, who would normally charge nothing if the property is not sold

In February 2010 the Office of Fair Trading (OFT) announced that a change in the legislation for estate agents has led to a shake up in the way homes are sold, allowing cheaper online agents to become more established than they could before.

Intermediary estate agents and or property portals that are based in the United Kingdom have started to encourage UK and worldwide estate agents to collaborate by showing all their properties, thus allowing site visitors to see a vast array of UK and overseas properties all on one website.

Research undertaken in 2007 said that the most effective way of selling property is via 'For Sale' signs, 28% of customers had seen the estate agent's For Sale signs before researching more in depth into the properties. Searching for houses via the internet came in a close second (21%), with newspapers third at (17%). The fourth most effective way, and the most traditional, was customers visiting an estate agent's office (15%). In 2010 80% to 90% of properties were found via the internet and agents see fewer people walking into their offices. Boards are still very effective, but many agents are now cutting out paper advertising and moving just to digital such as eMags and just the web.

Other methods included auctions (11%), word of mouth (3%) and leaflets (2%).

Technology

Estate agents use estate agency software to manage their buying applicants, property viewings, marketing and property sales. Estate agents can use the software to prepare property particulars which are used to advertise the property either online or in print. They can also record the requirements of a buying applicant and automatically match them against their database of properties. Once a sale is agreed upon, they can manage the chain of linked property sales using the software.

Estate agency software will also help with property marketing by automatically distributing the property details to property portals.

The latest technology has influenced the growth of Online Agents, and the property sector becoming more reliant on the use of technology to appeal to the consumer market. An example of a company conducting this currently is Matterport, who have created a camera that creates digital 3D models and VR floorpans and ultra HD photography. This has led to digital marketers being able to influence online behaviour in the property market through the use of a Web Portal. By using secure websites, marketers then have the ability to monitor the level of user activity and gain invaluable information to help sellers and estate agents to utilise their marketing and better appeal to the needs of their customers.

In recent years agents have started working together again through systems similar to the USA called MLS (multi listing service). This is where a main agent will take on a property and send details via the most to other local (sub) agents. The sub agents will market and introduce applicants to the main agent. MLS can achieve more offers, sell a property quicker, and is offered by agents as a premium service.

In the US property data is passed from the agents software by the RETS data feed schema. In the UK the INEA idx (information data exchange) data feed is being adopted by many software to receive sub (mls) property listings back.

In both cases technology via MLS and idx means that sub agents collaborating can populate many more properties into their websites by working together.

Working as an estate agent
In Britain, no formal qualifications are required to become an estate agent, however, local property knowledge and customer-service skills are considered worthwhile.

Estate agent speak
A humorous guide to estate agent language was published by the BBC in 2002.

See also
Buying agent
Real estate broker
 Real estate business
 Real estate development
 Real estate bubble

References

External links

Housing in the United Kingdom
Real estate in the United Kingdom
Sales occupations

Estate agent


Viola abbreviata, biljna vrsta iz porodice Violaceae. Argentinski je endem iz provincija Mendoza i Neuquén. Raste na visinama od 2600 do 2700 metara. Kritično ugrožena trajnica.

Izvori

Ljubičevke
Flora južne Argentine
Flora sjeverozapadne Argentine

Viola abbreviata


La Línea B es un servicio de pasajeros del transporte de la ciudad de Caleta Olivia. Esta línea pertenece a la empresa MAXIA S.R.L..

Recorrido
Servicio diurno

Véase también
 Caleta Olivia

Enlaces externos

Caleta Olivia
Transporte público en la provincia de Santa Cruz (Argentina)
Líneas de colectivos de Caleta Olivia

Línea B (Caleta Olivia)


عمارة هويسالا  هي أسلوب البناء في عمارة المعابد الهندوسية التي تطورت في ظل حكم إمبراطورية هويسالا بين القرنين الحادي عشر والرابع عشر، في المنطقة المعروفة اليوم باسم كارناتاكا، وهي ولاية هندية. بلغ تأثير هويسالا ذروته في القرن الثالث عشر، عندما سيطرت الإمبراطورية على هضبة الدكن. ما تزال المعابد الكبيرة والصغيرة التي بُنيت خلال هذه الحقبة أمثلة على الطراز المعماري لهويسالا، بما في ذلك معبد تشيناكسافا في بيلور ومعبد هويساليسورا في هاليبيدو ومعبد كيسافا في سوماناثابورا. من الأمثلة الأخرى على حرفية هويسالا هي المعابد الموجودة في بيلافادي وأمروتسفارا وهوسالالو وموسالي وأراسيكيري وباسارالو وكيكيري ونوغيهالي. كشفت دراسة أسلوب هويسالا المعماري عن تأثير هندوسي آري متواضع بينما كان تأثير الأسلوب الهندي الجنوبي أكثر وضوحًا.

تعكس المعابد التي شُيدت قبل استقلال هويسالا في منتصف القرن الثاني عشر تأثيرات معمارية من تشالوكيا الغربية، بينما تحفظ المعابد اللاحقة بعض السمات البارزة لعمارة تشالوكيا الغربية مع وجود زخارف وعناصر تزيينية مبتكرة إضافية، وهي ميزات فريدة من نوعها تميز الحرفيين في هويسالا. جرى تمييز نحو 300 معبد ناجيًا في ولاية كارناتاكا الحالية وذُكر العديد منها في النقوش، على الرغم من أن نحو 70 معبدًا فقط قد جرى توثيقه. تتركز أكثر المعابد في مناطق مالناد (التل)، الموطن الأصلي لملوك هويسالا.

صنف الباحث المؤثر آدم هاردي عمارة هويسالا كجزء من تقليد كارناتا درافيدا وهو اتجاه داخل عمارة الدرفيدية في الدكن، يختلف عن أسلوب التاميل في الجنوب. تشمل المصطلحات الأخرى للتقاليد كل من عمارة فيسارا وتشالوكيا، وهي مقسمة إلى العمارة المبكرة لبادامي تشالوكيا وعمارة تشالوكيا الغربية التي سبقت هويسالا مباشرة. يغطي التقليد بأكمله فترة من نحو سبعة قرون بدأت في القرن السابع تحت رعاية سلالة تشالوكيا في بادامي، وتطورت بشكل أكبر في عهد راشتراكوتا من مانياخيتا خلال القرنين التاسع والعاشر وتشالوكيا الغربية (أو لاحقًا تشالوكيا) من باسافاكاليان في القرنين الحادي عشر والثاني عشر. كانت المرحلة الأخيرة من تطورها وتحولها إلى أسلوب مستقل خلال فترة حكم هويسالا في القرنين الثاني عشر والثالث عشر. تقدم نقوش العصور الوسطى المعروضة بشكل بارز في مواقع المعابد معلومات حول التبرعات التي قُدمت من أجل صيانة المعبد، وتفاصيل التكريس وفي بعض الأحيان التفاصيل المعمارية حتى.

آلهة المعبد
الهندوسية هي مزيج من المعتقدات العلمانية والمقدسة والطقوس والممارسات اليومية والتقاليد التي تطورت على مدار أكثر من 2000 عام وتجسد رمزية معقدة تجمع بين العالم الطبيعي والفلسفة.

بدأت المعابد الهندوسية كأضرحة بسيطة تضم إلهًا وبحلول وقت هويسالا، تطورت إلى صروح واضحة المعالم سعى فيها المصلون إلى تجاوز العالم اليومي. لم تقتصر معابد هويسالا على أي تقليد منظم بشكل خاص للهندوسية وشجعت الحجاج من مختلف الحركات الهندوسية التعبدية. كرس الهويسالا عادة معابدهم لشيفا أو فيشنو (اثنان من الآلهة الهندوسية الشهيرة)، لكنهم بنوا أحيانًا بعض المعابد المخصصة لعقيدة جاين أيضًا. يُطلق على عبدة شيفا اسم الشيفيين وعلى عبدة فيشنو اسم الفيشنويين، في حين أن الملك فيشنوفاردانا وأحفاده كانوا فيشنويين، تظهر السجلات أن الهويسالا قد حافظوا على الانسجام الديني من خلال بناء العديد من المعابد المخصصة لشيفا كما فعلوا مع فيشنو.

تتميز معظم هذه المعابد بسمات علمانية ذات موضوعات واسعة تُصور من خلال المنحوتات التي تحويها. يمكن رؤية ذلك في معبد تشناكسافا الشهير في بيلور المخصص لعبادة الإله فيشنو، وفي معبد هويساليسورا في هالبيدو المخصص لعبادة الإله شيفا. يختلف معبد كيسافا في سوماناتابورا بكون زخرفته تقتصر على الفيشنوية. خُصصت معابد فيشنو بشكل عام لكيشافا (أو لتشيناكيشافا التي تعني «الفيشنو الجميل») بينما يجري تخصيص عدد صغير منها لاكشمينارايانا ولاكشميناراسيما (كل من نارايانا وناراسيما كلاهما أفاتار أو مظاهر جسدية من فيشنو)، مع لاكشمي زوجة فينو جالسة عند قدميه. تُسمى المعابد المخصصة لفيشنو على اسم الإله.

تحتوي معابد شيفا على لينغا، رمز الخصوبة والرمز العالمي لشيفا في الضريح. يمكن أن تنتهي أسماء معابد شيفا بلاحقة إشوارا التي تعني «الرب». فعلى سبيل المثال، «هويساليسورا» يعني «إله هويسالا». يمكن أيضًا تسمية المعبد على اسم المتعبد الذي أمر ببناء المعبد، ومثال على ذلك، معبد بوسفارا في كورافانجالا، الذي سمي على اسم المتعبد بوسي. تُعد الصفوف الأفقية من الزخارف وتفاصيل النقوش البارزة والصور المنحوتة بشكل معقد للإلهة والإلهات وحضورهم على ألواح الجدارن الخارجية للمعبد، من أكثر الزخارف النحتية لفتًا للانتباه.

يُعد معبد («إلهة الثروة») المعروف باسم دوداجادافالي لاكشمي ديفين استثناء لأنه ليس مخصصًا لفيشنو أو حتى شيفا. انعكست هزيمة سلالة غانغا الغربية الجاينية (في جنوب كارناتاكا الحالية) على يد تشولا في أوائل القرن الحادي عشر، والأعداد المتزايدة لأتباع الفيشنوية الهندوسية والفيراشيفية في القرن الثاني عشر من خلال انخفاض الاهتمام بالجاينية. في جميع الأحوال، هناك موقعين بارزين لعبادة الجاينية في إقليم هويسالا هما شرافانابلاغولا وكامباداهالي. بنى الهويسالا معابد لجاين لتلبية احتياجات متبعي الجاينية، وقد نجا عدد قليل منها في هالبيدو ومنها ما يحتوي على أيقونات التيرتانكاراس الجاينية. بنوا آبار متدرجة تُسمى بوشكارني أو كالياني، ويُعد الخزان المزخرف في هوليكير مثالًا على ذلك. يحتوي الخزان على 12 مزارًا صغيرا تحتوي على آلهة هندوسية.

الإلهان اللذان عُثر عليهما في نحت معبد هويسالا هما شيفا وفيشنو بأشكالهما المختلفة والأفاتار الخاص بهما (التجسيدات). يظهر شيفا عادة بأربعة أذرع تحمل رمحًا متعدد الرؤوس وطبلًا صغيرًا من بين بعض الرموز الأخرى الي تدل على الأشياء التي تُعبد بشكل مستقل عن الصورة الإلهية التي ترتبط بها. أي رمز ذكر يُصور بهذه الطريقة هو شيفا، على الرغم من أن أيقونة الأنثى تُصور في بعض الأحيان بهذه الصفات على أنها زوجة شيفا، بارفاتي. يوجد صور مختلفة للإله شيفا منها ما تُظهره عاريًا (شكل كلي أو جزئي)، وهو يؤدي بعض الأنشطة مثل قتل شيطان (أنداكا) أو الرقص على رأس فيل مقتول (غاجاسورا) وحمل جلد الفيل على ظهره. غالبًا ما يكون برفقة زوجته بارفاتي أو يظهر مع ناندي الثور. قد يجري تمثيله على أنه بايرافا وهو أحد مظاهر شيفا العديدة.

مراجع

طراز معماري هندي
عمارة
عمارة كارناتاكا
معابد
هويسالا

عمارة هويسالا


Isuzu Fargo est une camionnette légère fabriquée entre 1980 et 2001 par le constructeur automobile japonais Isuzu au Japon. Le Fargo a duré deux générations, dont la première a été vendue entre 1980 et 1995 en tant que styles de carrosserie fourgon et camionnette, la deuxième génération, introduite en 1995, se limitant à un seul style de carrosserie fourgon. Cette deuxième génération était une version à badge de la Nissan Caravan (E24), par opposition à une conception Isuzu.

Entre 1982 et 1990, le Fargo de première génération a été commercialisé en Australie par Holden, la filiale australienne de General Motors sous le nom de Holden Shuttle. En Europe et en Nouvelle-Zélande, la première série Isuzu Fargo a été vendue sous le nom Isuzu WFR. En Colombie, il a été vendu sous le nom de Chevrolet WFR. Il a également été construit au Royaume-Uni par Vauxhall Motors et vendu sous le nom de Bedford Midi, puis de Vauxhall Midi.

Première génération (1980–1995)
L'Isuzu Fargo de première génération a été introduite en décembre 1980 avec des moteurs à essence de 1,6 et 1,8 litre et un moteur diesel de 1,8 litre. Un diesel de 2,0 litres était également disponible, mais à l'origine uniquement dans la version familiale. La version commerciale (fourgonnette) a obtenu cette option à partir d'août 1981. Conçue dans le moule des véhicules japonais contemporains de l'époque, elle comportait un moteur sous le plancher.

Les options de 1,8 litre ont été abandonnées en mars 1982, toutes deux remplacées par des moteurs de 2,0 litres. En juillet 1982, la LS Wagon 9 places de luxe a été introduite, avec un toit ouvrant standard entre autres caractéristiques. Dans le même temps, le levier de vitesses à colonne a été retiré et un levier de vitesses monté au sol est devenu la norme sur toute la ligne. En novembre 1983, les diesels sont devenus disponibles avec une transmission intégrale à temps partiel. En janvier 1984, des moteurs turbodiesel ont été introduits dans le modèle Wagon LF, suivis de l'ajout de la transmission intégrale en option sur les wagons en novembre de la même année.

En janvier 1986, la Fargo a fait l'objet d'un lifting, avec des modifications des phares (maintenant un peu plus larges et de forme plus trapézoïdale) et du tableau de bord. Un an plus tard, une transmission automatique est devenue disponible sur les variantes à propulsion arrière. En septembre 1987, les wagons diesel à aspiration naturelle ont été abandonnés, ne laissant que des turbodiesels pour ces versions non commerciales. En octobre 1988, un style de carrosserie de camionnette (camion) à cabine avant a été ajouté, bien qu'il n'ait pas duré assez longtemps, et a été remplacé par la gamme Isuzu Faster plus populaire.

En janvier 1991, le moteur diesel 4FG1 de 2,4 litres a été introduit, remplaçant les unités antérieures de 1,8 et 2,0 litres. Des modifications de conception ont également été apportées, tant à l'intérieur qu'à l'extérieur. En août 1993, le turbodiesel 4FG1-T de 2,4 litres s'est normalisé sur toute la gamme. Des ceintures de sécurité arrière à trois points sont désormais installées sur les modèles équipés de sièges arrière et l'unité de climatisation est désormais sans chlorofluorocarbone (CFC).

Bedford/Vauxhall Midi

Vauxhall Motors, propriété de General Motors, a proposé une version du Fargo sous le nom de Bedford Midi entre 1985 et 1995. À la suite de la vente des véhicules Bedford à AWD, le Bedford Midi a été rebaptisé Vauxhall Midi. Les versions vendues en Europe continentale et en Irlande ont été vendues sous divers noms, notamment Bedford Seta, General Motors Midi, GME Midi et Isuzu Midi. Entre 1983 et 1988, Industries Mécaniques Maghrébines (IMM) a produit l'Isuzu Midi dans son usine de fabrication de Kairouan, en Tunisie.

Le Bedford Midi était destiné à remplacer le Bedford CF, qui a cependant continué sa production jusqu'en 1987, en tant que variante plus chère et plus lucrative. Il a été construit à Luton. Bien que les ventes aient été relativement bonnes, elle n'a jamais fait d'impression sur le marché et a concurrencé des véhicules similaires de Toyota et de Nissan. La production du Midi a pris fin en 1995, même si des véhicules étaient encore vendus jusqu'en 1997. Après cela, GM a conclu un accord avec Renault et a commencé à produire le Renault Trafic, sous les noms d'Opel et de Vauxhall dans l'usine IBC Vehicles, que le Bedford Midi a également été produit, le remplaçant ainsi efficacement. Le Renault Master a également commencé à être produit sous ces marques.

Holden Shuttle

L'Isuzu Fargo a également été produit en Australie sous le nom de Holden Shuttle. Il était disponible à la fois en fourgonnette et en minibus, mais il n'était pas très populaire et au total, un peu plus de 200 véhicules Holden Shuttle ont été vendus, effectivement Holden a abandonné le marché des fourgonnettes.

Deux moteurs étaient initialement proposés: un moteur essence 1,8 litre 4ZB1 de 65 kW (87 ch) et un diesel 2,0 litres 4FC1 de 44 kW (59 ch). En 1986, l'essence 1.8 a été retirée et remplacée par l'essence 2.0 litres 4ZC1 produisant 69 kW (93 ch). Les trois moteurs étaient couplés à une transmission manuelle à quatre vitesses.

En juin 1985, la gamme de modèles a été restructurée, la transmission manuelle à cinq vitesses des modèles LS et LT étant désormais de série sur le modèle de base. Un modèle relooké est arrivé en juin 1986, impliquant le déplacement des badges, des phares remodelés et des roues en acier nouvellement conçues pour la navette de base.

La navette a fait l'objet de plusieurs liftings mineurs et de changements en cours d'exécution au cours de sa production. Au milieu de 1983, un siège avant central a été ajouté. Celui-ci se composait de deux sièges baquets extérieurs et d'une banquette centrale, donnant l'impression d'une seule banquette.

Ce rafraîchissement a coïncidé avec une gamme réduite; Holden a supprimé les options diesel et empattement long.

Deuxième génération (1995–2002)

En raison de mauvaises ventes de l'Isuzu Fargo sur le marché européen, même sous les badges Bedford et Vauxhall, Isuzu a décidé de ne pas développer une deuxième génération, mais a plutôt conclu une coentreprise avec Nissan pour produire une version modifiée de la Nissan Caravan, sous l'Isuzu. marque sur des marchés sélectionnés. La production a duré de 1995 à 2002. Isuzu a ensuite pensé arrêter de produire des camionnettes et vendre les droits et l'outillage à Nissan, produisant toutes les camionnettes sous le nom de Nissan, mais a finalement décidé de continuer à commercialiser des camionnettes sous la marque Isuzu.

Sur certains marchés situés en Europe, ceux-ci ont été vendus avec les badges Isuzu et Nissan, et vendus chez les concessionnaires Isuzu et Nissan.

Notes et références

Véhicule utilitaire
Automobile Bedford
Midi
Automobile des années 1980
Automobile des années 1990
Automobile des années 2000

Isuzu Fargo


The salmon-crested cockatoo (Cacatua moluccensis), also known as the Moluccan cockatoo, is a cockatoo endemic to the Seram archipelago in eastern Indonesia. At a height of up to  and weight of up to , it is among the largest of the white cockatoos. The female is slightly smaller than the male on average. It has white-pink feathers with a definite peachy glow, a slight yellow on the underwing and underside of the tail feathers and a large retractable recumbent crest which it raises when threatened, revealing hitherto concealed bright red-orange plumes to frighten potential attackers.  It may also be raised in excitement or in other 'emotional' displays. Some describe the crest as "flamingo-colored". It also has one of the louder calls in the parrot world and in captivity is a capable mimic.

In the wild the salmon-crested cockatoo inhabits lowland forests below 1000 m. The diet consists mainly of seeds, nuts and fruit, as well as coconuts. There is additional evidence that they eat insects off the ground, and pet Moluccan cockatoos have tested positive for anemia if their diet does not include enough protein.

Taxonomy
The salmon-crested cockatoo was formally described in 1788 by the German naturalist Johann Friedrich Gmelin in his revised and expanded edition of Carl Linnaeus's Systema Naturae. He placed it with parrots in the genus Psittacus and coined the binomial name Psittacus moluccensis. Gmelin based his description on those by earlier ornithologists. George Edwards had described and illustrated the cockatoo in 1751, Mathurin Jacques Brisson had described it in 1760, and the Comte de Buffon in had described and illustrated the cockatoo in 1779. The type locality is the Maluku Islands. The salmon-crested cockatoo is now one of 11 species placed in the genus Cacatua that was introduced in 1817 by Louis Jean Pierre Vieillot. The species is monotypic: no subspecies are recognised.

Distribution and habitat
The salmon-crested cockatoo is endemic to the Seram archipelago in eastern Indonesia and has been introduced to the Hawaiian island of Oahu, where a small population has become established. Although they have been observed in the wild in Puerto Rico, they are probably the result of escaped pets, and no reproduction has been recorded.

Status in the wild
The salmon-crested cockatoo is a vulnerable species, and has been listed on appendix I of CITES since 1989, which makes commercial international trade in wild-caught birds prohibited. Trade in captive bred birds is legal only with appropriate CITES certification. Numbers have declined due to illegal trapping for the cage-bird trade and habitat loss. During the height of the trapping of this species over 6,000 birds were being removed from the wild per year. It has a stronghold in Manusela National Park on Seram, although even today some illegal trapping continues.

Aviculture

The salmon-crested cockatoo can no longer be imported into the United States because it is listed on the Wild Bird Conservation Act. However, they are being bred in captivity. They are popular for their beauty and trainability (which makes them popular in trained bird shows).

The salmon-crested cockatoo is widely considered to be one of the most demanding parrots to keep as a pet due to their high intelligence, large size, potential noise level (it is one of the loudest birds in the world, with calls up to 129 decibels), and need to chew. Moluccan cockatoos require a very large and very sturdy cage or aviary. Salmon-crested cockatoos are highly social and pets can be extremely cuddly, affectionate, and gentle birds. This can lead to problems if a young cockatoo is spoiled with a great deal of attention and cuddling when young and does not get the opportunity to learn to play with toys, forage, or otherwise entertain itself.

Salmon-crested cockatoos require a great deal of attention and activity to remain healthy and well-adjusted. Attention and training from human caregivers is important in keeping them occupied, as are chewable toys and foraging toys that require them to work for their food. As with most large cockatoos, the salmon-crested cockatoo may develop health and behavioural problems such as feather-plucking and aggression if not provided with the appropriate environment, attention and enrichment opportunities.

In captivity, the salmon-crested cockatoo has been known to live for an extremely long time, with a captive individual mentioned in a 2011 paper having lived to the age of 92 years.

Breeding

Moluccan cockatoos breed once a year, usually between December and March, when vegetation growth is at its peak and food is readily available.

Gallery

References

External links

World Parrot Trust Parrot Encyclopedia – Species Profiles
 ARKive – images and movies of the salmon-crested cockatoo (Cacatua moluccensis)
BirdLife Species Factsheet
Red Data Book
Moluccan Cockatoo photo on Pc-Zoo
Project Bird Watch & eco-tourism development in Indonesiion Islands
9 Steps To Avoid "Unwanted Cockatoo Syndrome"

salmon-crested cockatoo
Birds of Seram
Talking birds
Endemic birds of Indonesia
salmon-crested cockatoo
salmon-crested cockatoo

Salmon-crested cockatoo


An Aristida brittonorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Aristida brittonorum in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida brittonorum


John Heppell (born 3 November 1948) is a former British Labour Party politician who was the Member of Parliament (MP) for Nottingham East from 1992 until he stepped down at the 2010 general election. He was Vice-Chamberlain of the Household from 2005 to 2007.

Early life
Heppell was born in Newcastle upon Tyne, Tyneside and was educated locally at the Rutherford Grammar School (now the Westgate Community School) in Fenham, then the South East Northumberland Technical College (became North Tyneside College and now called Tyne Metropolitan College) in Wallsend, and he completed his education at the Ashington Technical College (now called Northumberland College) on College Road in Ashington. He worked for the National Coal Board from 1964 as a fitter until he left in 1970 to work as a fitter in Nottingham. He joined British Rail in 1975, originally as a diesel fitter, becoming a workshop supervisor in 1978 until he left in 1989.

Parliamentary career
Heppell was elected as a councillor to Nottinghamshire County Council in 1981, serving as the deputy leader for three years from 1989, stepping down from the council in 1993. He was elected to the House of Commons at the 1992 general election for Nottingham East by defeating the sitting Conservative MP Michael Knowles by 7,680 votes and remained the MP there until 2010. He made his maiden speech on 11 May 1992, in which he recalled that it was in his constituency at Sneinton that the founder of the Salvation Army William Booth launched his crusade against poverty in the early 19th century.

In Parliament, Heppell was appointed as the Parliamentary Private Secretary (PPS) to the Leader of the House of Lords Ivor Richard in 1997 and became the PPS to the Deputy Prime Minister John Prescott in 1998. He became a member of the Tony Blair government following the 2001 general election when he was appointed as a Lord Commissioner to the Treasury and Government Whip and was promoted within the Whips Office becoming the Vice-Chamberlain of the Household following the 2005 general election. He held this office until June 2007. He was a member of the selection select committee from 2001.

Heppell has been married to Eileen Golding since 1974 and they have two sons, a daughter and two grandchildren. He used to have knuckle tattoos with the words 'love' and 'hate', but they have since been removed. He is a member of the General, Municipal, Boilermakers and Allied Trade Union having resigned from the National Union of Rail, Maritime and Transport Workers in 2002. He is a keen ornithologist.

On 26 March 2010, Heppell announced that he would stand down at the 2010 general election due to his wife suffering from breast cancer.

References

External links
Official website

TheyWorkForYou.com – John Heppell MP
Guardian Unlimited Politics – Ask Aristotle: John Heppell MP
BBC Politics Profile

1948 births
Living people
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
Councillors in Nottinghamshire
British republicans

John Heppell


Roland Barthes (Türkçe: Roland Bart) (12 Kasım 1915, Cherbourg - 25 Mart 1980, Paris), Fransız felsefeci, göstergebilimci, edebiyat eleştirmeni, edebiyat ve toplum teorisyeni.

Hakkında

Sorbonne'da öğrenim gördü. Fransız Bilimsel Araştırma Ulusal Merkezide çalıştı. Collège de France'ta göstergebilim dersleri verdi.

Göstergebilimin kurucu isimlerinden birisidir. Aynı zamanda, postmodern düşüncenin de kurucu öncülerinden sayılır.

Barthes'ın düşünce evrimini  sınıflandırmak kolay değildir. Çünkü onun yapısalcılık'tan postyapısalcılık'a uzanan düşünsel serüveni kolayca sınıflandırmaya elverişli değildir. Onu hem postmodern felsefe'nin oluşturucuları arasında saymak, hem de bizzat postmodern düşüncenin en özgün kuramsal uygulayıcılarından biri olarak anmak gerekir.
Düşünsel serüvenini anlamak için çalışmalarının seyri izlenebilir.

1950'li yıllar Barthes'ın yazın çalışmalarının başlangıç yıllarıdır. Bu yıllardan itibaren, dilbilimle, edebiyatla, müzikle, göstergebilimin bir bilim olarak kuruluşuyla uğraşacak, giderek boyut değiştiren ve derinlik gösteren bir yönde yapıtları ortaya çıkacaktır.

Barthes, dilbilim'in (Saussure'cü Dilbilim) tezlerini göstergebilimine taşımaya çalışır. Çünkü belli bir noktadan sonra onun için her şey gösterge dizgeleri olarak okunabilecek bir görünüm alır. Günlük hayattaki rastgele öğelerden yüksek sanat yapıtlarına her şey bir gösterge olarak analiz edilebilir ve edilmelidir. Onun göstergebilim anlayışı bu noktada bu gösterge dizgelerini''' anlamak, işleyiş yapılarını çözmek ve dolayısıyla anlam dünyasının yapısını açıklamak çabasından ileri gelir. Roland Barthes geçirdiği trafik kazası sonucu 64 yaşında Paris, Fransa'da öldü.

 Eserleri

 Essais critiques (1981), Editions du Seuil:Paris.
 Le Degré zéro de l'écriture suivi de Nouveaux essais critiques (1972), Editions du Seuil:Paris.
 Le plaisir du texte (1973), Editions du Seuil:Paris.
 Literature et realite (1982), Editions du Seuil:Paris.
 Michelet (1988), Editions du Seuil:Paris.
 Mythologies (1957, Seuil:Paris.
 Oeuvres completes (1993), Editions du Seuil:[Paris].
 Poetique du recit (1977), Editions du Seuil:Paris.
 Recherche de Proust (1980), Editions du Seuil:Paris.
 S /Z (1970), Seuil:[Paris].
 Sade, Fourier, Loyola (1980), .Editions du Seuil:Paris.
 Sur Racine (1979), Editions du Seuil:[Paris]
 Systeme de la mode (1967), Editions du Seuil:Paris.
 "Éléments de sémiologie" (1964), Communications 4, Seuil:Paris.
 "Préface" (1978), La Parole Intermédiaire, F. Flahault, Seuil:Paris

 İngilizce Yayınlanmış Eserleri

 A Barthes Reader (1982), Hill and Wang, New York.
 A lover's Discourse : Fragments (1990), Penguin Books:London.
 Camera Lucida : Reflections on Photography (1981), Hill and Wang :New York.
 Criticism and Truth (1987), The Athlone Pr.:London.
 Elements of Semiology (1968), Hill and Wang:New York.
 Image, Music, Text (1977), Hill and Wang:New York.
 Incidents (1992), University of California Press:Berkeley.
 Michelet (1987), B.Blackwell:Oxford.
 Mythologies (1972), Hill and Wang:New York.
 New critical essays (1990), University of California Press:Berkeley.
 On Racine (1992), University of California Press:Berkeley
 Roland Barthes (1988), Macmillan Pr.:London.
 The Eiffel Tower, and other mythologies (1997), University of California Press:Berkeley.
 The Fashion system=[Systeme de la mode] (1967), University of California Pr.:Berkeley.
 The Grain of the Voice : interviews 1962-1980 (1985), Jonathan Cape : London.
 The Pleasure of the Text (1975), Hill and Wang:New York.
 The Responsibility of Forms : Critical essays on music, art, and repre (1985), Basil Blackwell:Oxford.
 The Rustle of Language (1986), B.Blackwell:Oxford.
 The Semiotic Challenge (1994), University of California Press   Berkeley.
 Writer Sollers (1987), University of Minnesota Press:Minneapolis.
 Writing Degree Zero (1968), Hill and Wang:New York.

 Türkçeye Çevrilen Eserleri

 Anlatılanların Yapısal Çözümlemesine Giriş (1988), Gerçek:İstanbul.
 Ara Olaylar (1999), Kaf Yayıncılık.
 Bir Aşk Söyleminden Parçalar (1996), Metis Yayınları.
 Camera Lucida Fotoğraf Üzerine Düşünceler (2002), Altıkırkbeş Yayınları.
 Çağdaş Söylenler (1990), Hürriyet Vakfı:İstanbul.
 Çağdaş Söylenler (1998), Metis Yayınları.
 Eiffel Kulesi (1996), İyi Şeyler Yayıncılık.
 Göstergebilimsel Serüven (1993), Yapı Kredi Yayınları.
 Göstergeler İmparatorluğu (1996), Yapı Kredi Yayınları.
 Göstergebilimsel Serüven (1999), Kaf Yayıncılık.
 Göstergebilim İlkeleri (1979), Kültür Bakanlığı:Ankara.
 Göstergebilim İlkeleri (1986), Sözce:Ankara.
 Roland Barthes (1998), Yapı Kredi Yayınları.
 Roman ve Gerçeklik Etkisi (2002), Donkişot Yayınları. (Ian Watt ile birlikte)
 S / Z (1996), Yapı Kredi Yayınları.
 Yazı Nedir? (1987), Hil Yayınları, İstanbul.
 Yazı ve Yorum Roland Barthes'dan Seçme Yazılar (1999), Metis Yayınları.
 Yazının Sıfır Derecesi (2003), Metis Yayınları. (Le Degré zéro de l'écriture'')
 Yazı Üzerine Çeşitlemeler - Metnin Hazzı (2006), Yapı Kredi Yayınları.
 Bir Deneme Bir Ders: Eiffel Kulesi ve Açılış Dersi (2008), Yapı Kredi Yayınları.

Dış bağlantılar
 Barthes hakkında bir değerlendirme
 Roland Barthes ve Yapıtları

1915 doğumlular
1980 yılında ölenler
20. yüzyıl filozofları
Fransız filozoflar
Fransız eleştirmenler
Fransız edebiyat eleştirmenleri
Fransa'da LGBT kişiler
LGBT filozoflar
LGBT yazarlar
Postmodern felsefe
École des hautes études en sciences sociales

Roland Barthes


La  est l'une des quinze circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Aichi au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La dixième circonscription de la préfecture d'Aichi regroupe les villes de Kōnan et Iwakura avec la majeure partie d'Ichinomiya et le district de Niwa.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Dixième circonscription de la préfecture d'Aichi


Olaf Wegner (* 6. Februar 1967 in Wuppertal) ist ein deutscher Politiker der Piratenpartei und war nach der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 Mitglied des Landtages bis 2017.

Wegner ist seit dem 4. September 2009 Mitglied der Piratenpartei. Sein besonderes Interessen- und Arbeitsgebiet ist die Sozialpolitik. Er war Mitgründer des Arbeitskreises "Arbeit und Soziales" der Piratenpartei. Für die Landtagswahl trat er im Landtagswahlkreis Wuppertal II an. Auf Platz 20 der Landesliste der Piratenpartei Nordrhein-Westfalen wurde Wegner am 13. Mai 2012 in den Landtag von Nordrhein-Westfalen gewählt. Er war Sozialpolitischer und Gesundheits-/Pflegepolitischer Sprecher der Piratenfraktion und ordentliches Mitglied im Ausschuss für Arbeit, Gesundheit und Soziales sowie Mitglied im Ausschuss für Familie, Kinder und Jugend. Stellvertretendes Mitglied ist er im Ausschuss für Bauen, Wohnen, Stadtentwicklung und Verkehr und im Ausschuss für Kommunalpolitik. Zudem war er Fraktionssprecher in der Enquetekommission Wohnungswirtschaftlicher Wandel und neue Finanzinvestoren auf den Wohnungsmärkten in NRW. Mit dem Ausscheiden der Piratenpartei aus dem Landtag nach der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2017 endete sein Mandat.

Wegner ist von Beruf Systemadministrator. Er ist verheiratet und wohnt in Wuppertal-Elberfeld.

Weblinks

 Wegners Profil im Piraten-Wiki
 Kandidatenvorstellung

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Wuppertal)
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Olaf Wegner


Anthony Joshua (punog imena Anthony Oluwafemi Olaseni Joshua) (Watford, 15. listopada 1989.) britanski je profesionalni boksač. Svjetski je prvak u teškoj kategoriji i ima četiri od četiri glavna svjetska pojasa u ovome sportu: IBF naslov od 2016., WBA naslov od 2017.,  WBO naslov od ožujka 2018., a IBO od 2019 godine.

Profesionalna karijera
Anthony Joshua do sada je imao 24 profesionalne borbe. U 23 borbe ostvario je pobjedu. Od toga njih 21 nokautom, a 2 odlukom sudaca.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Britanski športaši
Boksači
Olimpijski pobjednici u boksu
Boksački prvaci svijeta u teškoj kategoriji

Anthony Joshua


Raúl Alejandro Ocasio Ruiz (San Juan, 10 de janeiro de 1993), conhecido profissionalmente pelo seu nome artístico Rauw Alejandro, é um cantor e compositor porto-riquenho. Referido como o "Pai do Reggaeton Moderno", ele pertence à "nova geração" de músicos urbanos porto-riquenhos. Seu álbum de estúdio de estreia, Afrodisíaco, foi lançado em novembro de 2020. Seu segundo álbum de estúdio, Vice Versa, lançado em junho de 2021, trazia como single principal "Todo de Ti" e tem uma música denominada "Brazileira" com a Anitta, uma forma de homenagear o Brasil. Ele venceu dois Latin Grammy Awards de doze indicações. E, em abril de 2023, é um dos artistas mais ouvidos do Spotify.

Referências

Vencedores do Grammy Latino
Rappers de Porto Rico
Cantores de língua espanhola
Cantores de língua espanhola dos Estados Unidos
Artistas da Sony Music Latin

Rauw Alejandro


Six-man football is a variant of gridiron football played with six players per team, instead of the standard eleven or twelve. It is generally played by high schools in rural areas of the United States and Canada.

History
Six-man football was developed in 1934 by Stephen Epler in Chester, Nebraska, as an alternative means for small high schools to field a football team during the Great Depression. The first game was played on Thursday, September 27, 1934, at the Hebron, Nebraska Athletic Gridiron, under the lights, with a crowd of almost 1000 watching. This game was played so that coaches all over Kansas and Nebraska could see if they wanted to try this new game of six-man. The two teams playing in the game were the combined team from Hardy-Chester ("Hard-Chests") and a combined team from Belvidere-Alexandria ("Belvalex"). The two teams had two weeks to practice prior to this game; the two teams played to a 19-19 tie. After that night, rules for the game were distributed to about 60,000 coaches in the United States.

On October 5, 1940, Windham High School from Windham, Ohio, defeated Stamford Collegiate of Niagara Falls, Ontario, 39-1 in the first international six-man football game.

Notable players
Jack Pardee (April 19, 1936 – April 1, 2013) began his football career as a teenager in Christoval, Texas, where he excelled as a member of the six-man football team.[1] He was an All-American linebacker at Texas A&M University and a two-time All-Pro with the Los Angeles Rams (1963) and the Washington Redskins (1971). He was one of the few six-man players to ever make it to the NFL, and his knowledge of that wide-open game served him well as a coach. Pardee was inducted into the College Football Hall of Fame as a player in 1986. Following his playing career, Pardee went on to coach, becoming the only head coach to helm a team in college football, the National Football League, the United States Football League, the World Football League, and the Canadian Football League.

Ed Sprinkle (September 3, 1923 – July 28, 2014) played six-man football at Tuscola High School in 1939, and became known to many as "The Meanest Man in Pro Football", nicknamed "the Claw". Prior to his NFL career, Sprinkle won three letters in football and two in basketball and earned All-Border Conference while at Hardin–Simmons University in the early 1940s. He earned all-Eastern honors in 1943 while attending the United States Naval Academy. He played for twelve seasons with the Chicago Bears of the National Football League and is credited with calling attention to the NFL's defensive players. At first, he played on both defense and offense. He caught 32 passes for 451 yards and seven touchdowns during his professional career. His ability to rush opposing quarterbacks, however, made him a defensive specialist, earning four Pro Bowls.

Game play

There are two versions of six-man football, one American and one Canadian.

Six-man American football is played on an 80-yard-long (73-m) by 40-yard-wide (37-m) field in most circumstances; the high school rulebook allows games to be held on a normal 100-yd (91-m) by 53-yd (48.8-m) field used in eleven-man football if the teams and leagues so choose. Furthermore, the game specifies a 15-yard distance (14-m) from the line of scrimmage to gain a first down, instead of the normal 10 yards (9 m).

Six-man Canadian football is similar, but the length of the field can be either 100 or 110 yards long by 40 yards wide. End zones can be either 10 yards or up to 20 yards deep. Normal twelve-man Canadian fields are 110 yards long and 65 yards wide, with 20-yard end zones and ten yards to gain a first down, with the offense provided three downs to gain sufficient yardage rather than four downs as in the American game; this remains unchanged in the six-man variant.

All six players are eligible to be receivers in the American game, while in the Canadian game, the player in the centre of the offensive line is ineligible. On offense, three linemen are required on the line of scrimmage at the start of the play. The player to whom the ball is snapped cannot advance the ball past the line of scrimmage (thus eliminating such plays as the bootleg or scramble); however, if the ball is tossed to another player, that player can run or throw the ball and the player to whom the ball was snapped is still an eligible receiver. All forward passes to the player who snapped the ball (center) must travel at least 1 yard (1 m) in flight.

Scoring
Six-man American football scoring is the same as for eleven men, except on the point after touchdown (PAT) attempt and the field goal. A point-after kick is worth two points, while a conversion made by running or passing the ball is worth one point. A field goal is worth four points instead of three. These rule changes were made because of the difficulty of successfully getting a kick off with so few blockers on the line compared to the number of defenders. Six-man Canadian football also inverts the point values of PATs and conversions, but retains the three-point field goal; additionally, the Canadian game also retains the one-point rouge that is unique to the Canadian game.

In both University Interscholastic League and Texas Association of Private and Parochial Schools competition, a 45-point "mercy rule" exists to prevent lopsided scoring deficits (no such rule exists in the standard Texan game). The game is ended under this rule if a team is losing by 45 or more points at halftime or at any point after. The mercy rule is alluded to in the title of the David Morse film about six-man football, The Slaughter Rule. In Canada, a 35-point mercy rule is used that changes the clock to be constantly running rather than ending the game immediately.

Scoring tends to be much higher in six-man games, which have exceeded 100 points several times per season.

Modernity
As of the 2017–2018 alignments from UIL, TAPPS, TAIAO, TCAF, and T-CAL, the state of Texas has 262 six-man football teams (69 in UIL Division I, 69 in UIL Division II, 52 in TAPPS 19 in TAIAO, 18 in TCAF and 17 in T-CAL).

Texas Charter School Academic and Athletic League (TCSAAL) held its inaugural Six-Man Football Varsity State Championship on November 20, 2015, at East View High School in Georgetown, Texas, in which Inspired Vision Academy defeated West Columbia Charter School for the championship.

TCSAAL held its second annual Six-Man Football State Championship on November 14, 2016, at Warrior Stadium at South Grand Prairie High School in Grand Prairie. Inspired Vision Academy lost to UME Preparatory Academy 999-0 (the scoreboard could only display three digits) for their second consecutive TCSAAL Six-Man Varsity State Championship.

The state of Florida has 32 teams playing six-man football in the Florida Christian Association of Private and Parochial Schools. FCAPPS comprises small Christian or private schools and at least one home-school cooperative. Teams in the conference are as far south as the Florida Keys to as far north as Jacksonville.

The state of Alabama has eight teams playing as part of the Christian Football Association (www.cfafootball.org) which is a sister organization to the Alabama Christian Education Athletic Association (ACEAA).

The state of Colorado has 23 teams currently playing six-man football, with the majority of teams being from small towns located in eastern Colorado.

As of 2013, Idaho has two teams that play six-man football; they play against makeshift junior varsity teams or teams in Montana.  Idaho has not sanctioned six-man football, but approved it for a pilot program.  It was made particularly for schools that were small and too far removed geographically to have a reasonable co-operative program with a neighboring school.  Idaho did play six-man football in the 1940s.

The sport is also played by high schools in Kansas, Montana, Nebraska, New Mexico, North Dakota, Oregon, and Wyoming, and in parts of Canada.

As of 2013, no leagues (professional, semiprofessional, or amateur) play the game past the high-school level. The last one, the San Antonio-based Texas Sixman Football League, converted to eight-man football after the 2012 season. The Central Florida-based Southeastern Christian Association of Sixman Football ceased operations in the late 2000s, and the Pennsylvania 6-Man Football League also converted to eight-man around the same time.

Currently, a women's league is playing six-(wo)man football – the Independent Women's Football League.

In 2024, The Arena League will launch a professional league under the six-man format. The Arena League will play on a standard indoor American football field but without goalposts (and thus no kicking).

Literature
In 2005, coach C.H. Underwood authored what is considered to be the definitive strategy and play book for the game, Six Man Football, published by Bright Sky Press.  A player during the 1960s and coach of the first Texas State Six-Man Championship team in 1972, Underwood provides a thorough dissertation on the small-town sport from both analytical and historical perspectives.

Another Bright Sky Press book, published in 2003, Grit and Glory: Six-Man Football, is a collection of photographs that capture the spirit of the game and its players. Grit and Glory exclusively showcases the work of art photographer Laura Wilson, mother of actors Owen, Luke, and Andrew Wilson.

The newest release on the topic of six-man football is titled Six: A Football Coach's Journey to a National Record.  The book was authored by Marc Rasmussen and published by the South Dakota State Historical Society Press.  It includes a detailed history of Stephen Epler, the inventor of the sport, and follows the life of Willis "Bill" Welsh, who led a team from little Claremont, South Dakota, to a national record for consecutive wins between 1947 and 1953. More information is available on the South Dakota State Historical Society Press webpage (www.sdshspress.com).

In 2009, Dee Kelly, wrote a fictional book, A Good Man's Sin, based on a boy moving from the city to the country and playing six-man football in Indian Gap, Texas, before making it to the NFL. It explains the rules of the game and small-town football. It portrays the mid-1970s six-man football teams in central Texas consistently to the teams of that time when Cherokee and Marathon were powerhouses.

Barefoot, Bloodied and Bruised: The Amazing Story of Louisiana Six-Man Football is a self-published paperback written by longtime Louisiana football coach Barrett Murphy in 2014.  This book is about six-man football adopted by small schools in rural Louisiana during the 1940s and 1950s. The backstories and the stories of the games themselves highlight the values of the times and provide poignant, funny, and inspirational lessons about how football shaped the lives of many who became part of the Greatest Generation.

Film
The Slaughter Rule, released in 2002, used six-man football as played in Montana as the backdrop for an examination of the relationship between a fatherless renegade football player and his loner coach. The film contains a brief but adequate explanation of how the game of six-man football is played, as well as footage of actual game sequences. The title refers to a rule in which a game is called in the second half if one team gains a 45-point advantage over the other.  In other states, it is referred to as the mercy rule. When invoked, one team is said to have "45ed" the other.

Six Man, Texas, released in 2008, is a documentary film that explores six-man football as identity in the public high schools of the 160 small towns in Texas that play it.

The Seventh Man, released in 2003, documents two years in the lives of the Panther Creek Panthers, one of the storied programs in Texas six-man football.  It features the narration of Val Kilmer.

A Texas-6 CBS documentary looks at the 2019 Strawn, Texas Greyhounds, who had won four titles and were trying to repeat with the coach who made it all happen.

See also
Eight-man football
Nine-man football
List of six-man football stadiums in Texas

References

External links
sixmanfootball.com
Lone Star Football Network
Southeastern Christian Association of Sixman Football
Bright Sky Press
sdshspress.com

Variations of American football
1934 introductions

Six-man football


An Calamagrostis varia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicolaus Thomas Host. An Calamagrostis varia in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calamagrostis

Calamagrostis varia