Fransa Bisiklet Turu (), her yıl Fransa'da düzenlenen yol bisikleti çok etaplı yarış turu. İtalya Bisiklet Turu ve İspanya Bisiklet Turu ile birlikte Avrupa'nın Büyük Turlar olarak adlandırılan üç büyük turundan birisi ve bisiklet sporunun en prestijli yarışıdır. UCI Dünya Turu kapsamında yer almakta olup, tüm yarışlar içerisinde en çok puan kazandıran yarıştır. İlk kez 1903 yılında düzenlenmiş olup, ilk sürümünü Fransız Maurice Garin, 2013 yılındaki tur tarihinin 100. sürümünü, Büyük Britanyalı bisikletçi Chris Froome kazanmıştır.

Yarış ilk olarak 1903 yılında L'Auto gazetesinin satışlarını artırmak için düzenlendi ve şu anda Amaury Sport Organisation tarafından yönetilmektedir. İki Dünya savaşı için durdurulduğu zamanlar hariç, 1903'teki ilk sürümünden bu yana her yıl düzenlenmektedir. Tur öne çıktıkça ve popülerlik kazandıkça, yarışın kat ettiği mesafe uzamış ve erişimi tüm dünyaya yayılmaya başlamıştır. Her yıl dünyanın her yerinden bisikletçiler yarışa katılmaya başladıkça, katılım esas olarak Fransız sahasından genişlemiştir. Tur, bir UCI Dünya Turu etkinliği olup, bu durum da yarışan takımların, organizatörlerin davet ettiği takımlar hariç, çoğunlukla UCI Dünya Takımları olduğu anlamına gelmektedir. Yarış zamanla "Dünyanın en büyük yıllık spor etkinliği" haline gelmiştir. 1984 ile 2009 yılları arasında farklı isimler altında bir Kadınlar Tour de France düzenlendi. 2014 yılından bu yana, La Course by Le Tour de France, adıyla erkekler yarışı devam ederken kadınlar için bir veya iki günlük formatta düzenlenmektedir. 2022 yılı için Tour de France Femmes adıyla, erkekler Tur'undan sonra kadınlar için UCI Kadınlar Dünya Turu kapsamında etap yarışı düzenleneceği açıklanmıştır.

Geleneksel olarak, yarış Temmuz ayında yapılmaktadır. Rota her yıl değişirken, yarışın formatı zamana karşı etaplarının ortaya çıkmasıyla, Pireneler ve Alpler dağ sıralarından geçiş ve Paris'teki Champs-Élysées'de bitiş aynı kalmaktadır. Tour de France'ın modern sürümleri, 23 günlük bir süre boyunca 21 günlük bölümlerden (etaplar) oluşur ve yaklaşık 'dir. Yarış, Fransa'nın saat yönünde ve saat yönünün tersine devreleri arasında değişir.

Genellikle her birinde sekiz bisikletçi bulunan 20 ila 22 takım vardır. Tüm etaplar bitişe kadar zamanlanmaktadır; bisikletçilerin zamanları, önceki etap zamanlarıyla birleştirilir. En düşük kümülatif bitirme süresine sahip sürücü yarışın lideridir ve sarı mayoyu giyer. Genel klasman en çok dikkat çekerken, Tur içinde sprinterler için puan klasmanı, tırmanışçılar için dağlar klasmanı, 26 yaşın altındaki bisikletçiler için genç bisikletçi klasmanı ve her etapta her takımdan ilk üç bisikletçinin zamanına göre takım klasmanı vardır. Bir etap galibiyeti elde etmek de prestij sağlamaktadır. Tur tarihinde en çok etap kazanan bisikletçiler 34'er etapla bisiklet efsanesi Eddy Merckx ve İngiliz sprinter Mark Cavendish'tir.

Tarihçe

Kökenleri
Tour de France 1903'te kuruldu. Tour de France'ın kökleri, ülkedeki iki rakip spor gazetesinin ortaya çıkmasına kadar uzanıyor. Bir yanda günde 80.000 kopya satan Fransa'nın ilk ve en büyük günlük spor gazetesi Le Vélo; diğer yanda Comte, Jules-Albert de Dion, Adolphe Clément ve Édouard Michelin'i kapsayan gazeteciler ve iş adamları tarafından 1899'da kurulan L'Auto vardı. Rakip gazete, 19. yüzyılın sonunda Fransa'yı hüküm giymiş bir Fransız ordusu subayı olan Alfred Dreyfus'un masumiyeti konusunda bölen -Almanlara askeri sırlar satmaktan -sonradan aklanmış olsa da- (Dreyfusard karşıtı de Dion'un dahil olduğu) Dreyfus Olayı konusundaki anlaşmazlıkların ardından ortaya çıktı. Yeni gazete, Henri Desgrange'ı editör olarak atadı. Desgrange, önde gelen bir bisikletçiydi ve Victor Goddet ile birlikte Parc des Princes'deki velodromun sahibiydi. De Dion onu bisiklet konusundaki itibarı, yazdığı kitaplar, bisiklet makaleleri ve Clément lastik şirketi için yazdığı basın makaleleri aracılığıyla tanıyordu.

L'Auto, destekçilerinin istediği başarı değildi. Geçmesi amaçlanan rakipten daha düşük durgun satışlar, 20 Kasım 1902'de L'Auto'nun 10 Rue du Faubourg Montmartre, Paris'teki ofisinin orta katında bir kriz toplantısına yol açtı. En son konuşan 26 yaşındaki Géo Lefèvre, oradaki en genç, baş bisiklet gazetecisiydi. Desgrange onu Giffard'ın gazetesinden çalmıştı. Lefèvre, Fransa'nın her yerinde ama pistte popüler olan türden altı günlük bir yarış önerdi. Uzun mesafeli bisiklet yarışları, daha fazla gazete satmak için popüler bir yoldu, ancak Lefèvre'nin önerdiği uzunluktaki hiçbir şey denenmemişti. Başarılı olursa, L'Auto'nun rakibiyle eşleşmesine yardımcı olacak ve belki de onu işsiz bırakacaktı. Desgrange'ın dediği gibi, "Giffard'ın gagasını kapatabilir." Desgrange ve Lefèvre bunu öğle yemeğinden sonra tartıştı. Desgrange şüpheliydi, ancak gazetenin mali direktörü Victor Goddet hevesliydi. Desgrange'a şirketin kasasının anahtarlarını verdi ve şöyle dedi: "Neye ihtiyacın varsa al." L'Auto, 19 Ocak 1903'te yarışı duyurdu.

İlk Tour de France (1903)

İlk Tour de France 1903'te sahnelendi. Plan, Paris'ten başlayıp Paris'e dönmeden önce Lyon, Marsilya, Bordeaux ve Nantes'te duran 31 Mayıs - 5 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşecek beş etaplı bir yarıştı. Toulouse, daha sonra güney Fransa boyunca Akdeniz'den Atlantik'e uzanan uzun mesafeyi kırmak için eklendi. Etaplar gece boyunca devam edecek ve bisikletçiler tekrar yola çıkmadan önce dinlenme günleri ile ertesi öğleden sonra bitecekti. Ancak bu çok ürkütücüydü. Çoğu katılımcı için maliyetler çok yüksektive yarışa sadece 15 kişi katılmıştı. Desgrange hiçbir zaman tamamen ikna olmamıştı ve fikri bırakmaya yaklaştı. Bunun yerine, uzunluğu 19 güne indirdi, tarihleri 1 ile 19 Temmuz olarak değiştirdi ve tüm etaplarda saatte en az  ortalama hız yapanlara günlük bir harcırah verdi. Ayrıca giriş ücretini 20'den 10 Frank'a düşürdü ve birincilik ödülünü 12.000 frank ve her günün birincisi için ödülü 3.000 frank olarak belirledi. Böylece kazanan, çoğu işçinin bir yılda kazandığının altı katını kazanacaktı. Bu, aralarında sadece profesyoneller değil amatörler, bazıları işsiz ve bazıları sadece maceracılar da olan 60 ila 80 katılımcının ilgisini çekti.

Desgrange, yarışını başlatan ve destekçilerinin tutkularını artıran Dreyfus Olayı'nı unutmamış gibi görünüyordu. Yeni yarışını 1 Temmuz 1903'te, yazarı Émile Zola olan bu J'Accuse...! adlı açık mektup eserinden alıntı yaparak duyurdu. Dreyfus'un beraat etmesine ve bundan sonra kullandığı süslü tarzı oluşturmasına yol açtı.

İlk Tour de France, Montgeron köyündeki Melun ve Corbeil yollarının kavşağında, Café Reveil-Matin'in hemen dışında başladı. Start bayrağı, Georges Abran tarafından 1 Temmuz 1903 3:16 pm'de sallandı. L'Auto o sabah yarışı ön sayfasında göstermemişti.

Yarışmacılar arasında nihai kazanan Maurice Garin, onun rakibi Hippolyte Aucouturier, Alman favorilerden Josef Fischer ve biri "Samson" adyla yarışan bir maceracı grup vardı.

Tur'un gerektirdiği fiziksel efor çok fazla olduğu için birçok sürücü ilk etapları tamamladıktan sonra yarıştan çekildi. Dördüncü etabın sonunda sadece 24 katılımcı kaldı. Yarış, Paris'in kenarındaki Ville d'Avray'de, Restaurant du Père Auto'nun dışında, Paris'e bir törensel bir yolculuk ve Parc des Princes etrafında birkaç turdan sonra sona erdi. Garin, ilk ve son iki etabı  hız ortalamasıyla kazandı ve yarışı domine etti. Son bisikletçi Millocheau, 64s 47dk 22sn arkasında bitirdi.

L'Auto yarışın yayınlarının tirajını ikiye katlamasıyla görevini tamamlandı ve bu durum yarışı Desgrange'ın umduğundan çok daha büyük bir şey haline getirdi.

Klasmanlar
Tour de France'daki en eski ve ana yarışma, sarı mayonun verildiği "genel klasman" olarak bilinir ve bu klasmanı kazanan bisikletçi yarışı kazanmış kabul edilir. Her takımdan birkaç bisikletçi genel olarak kazanmayı hedeflemekte ancak tüm uzmanlık alanlarından bisikletçileri çekmek için puan klasmanı, dağlar klasmanı ve genel klasman hedeflerine sahip genç bisikletçiler için genç bisikletçi klasmanı adı altında üç yarışma daha vardır. Yukarıda belirtilen klasmanların her birinin lideri kendine özgü bir mayo giymekte, birden fazla klasmana liderlik eden bisikletçi ise liderliğindeki en prestijli mayoyu giymektedir. Bu dört klasmana ek olarak, Tur sırasında yarışılan birkaç küçük ve devam etmeyen klasman vardır.

Genel klasman

Tour de France'da en eski ve en çok konuşulan yarışma genel klasmandır. Tüm etaplar bitişe kadar zamanlanmıştır. Bisikletçilerin süreleri önceki etap süreleriyle birleştirilir; bu yüzden toplam süresi en düşük olan sürücü yarışın lideridir. Lider, her etabın bitiminden sonra belirlenir: bir sonraki etap için etabın bitiş kasabasında bir podyumda sunulan sarı mayoyu giyme ayrıcalığını kazanır. Bir bisikletçi mayoyu ödüllendiren birden fazla klasmanda lider ise, genel klasman yarıştaki en önemli klasman olduğu için sarı mayoyu giyer. 1905 ve 1912 (dahil) arasında, 1904 yarışında bisikletçinin hile yapmasıyla ilgili endişelere yanıt olarak, genel klasman, her etaptaki sıralamalarına göre puan tabanlı bir sisteme geçildi ve Tur'dan sonra en düşük toplam puana sahip bisikletçi kazanan oldu.

İlk Tour de France'ın liderine yeşil bir kol bandı verildi. Sarı mayo (Tur'u yaratan L'Auto gazetesinin sarı kağıda basılması nedeniyle, sarı renk seçildi), 1919 sürümünde yarışa eklendi ve o zamandan beri Tour de France'ın bir sembolü haline geldi. Sarı mayoyu giyen ilk bisikletçi Eugène Christophe oldu. Bisikletçiler genellikle takım ve sponsorları için daha fazla tanıtım elde etmek için formayı mümkün olduğunca uzun süre tutmak adına ekstra çaba göstermeye çalışırlar. Eddy Merckx, 96 etapta sarı mayoyu giydi ve bu, Tur tarihindeki diğer tüm bisikletçilerden daha fazladır. Dört bisikletçi kariyerlerinde beş kez genel klasmanı kazandı: Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault ve Miguel Indurain.

Dağlar klasmanı

Dağlar klasmanı, Tour de France'daki ikinci en eski mayo ödül klasmanıdır. 1933'te Tour de France'a eklendi ve ilk kez Vicente Trueba tarafından kazanıldı. Klasman için ödüller ilk olarak 1934'te verildi. Tırmanışları içeren etaplarda, tırmanış kategorisine bağlı olarak, her bir kategorize edilmiş tırmanışın zirvesine ulaşan ilk bisikletçilere puan verilir ve puanlar ilk 10 bisikletçiye kadar kullanılabilir. Tırmanışlar, o tepenin dikliğine ve uzunluğuna göre kategorize edilir ve daha zorlu tırmanışlar için daha fazla puan verilir. Klasmandan önce, organizasyon gazetesi l'Auto tarafından her yarışı tamamlayan bisikletçiye verilen meilleur grimpeur (Türkçe: en iyi tırmanıcı) ödülü vardı.

Organizatörlerin, lidere ayırt edici kırmızı benekli beyaz bir mayo vermeye karar verdiği 1975'e kadar, klasman liderine hiçbir mayo verilmedi. Dağların kralımayosu, her etabın başında en fazla tırmanış puanına sahip olan bisikletçi tarafından giyilir. Bir bisikletçi iki veya daha fazla klasmanda liderse, dağların kralı mayosu o klasmanda ikinci veya üçüncü sıradaki bisikletçi tarafından giyilir. Tur'un sonunda en fazla tırmanış puanına sahip olan bisikletçi klasmanı kazanır. Bazı bisikletçiler bu özel yarışmayı kazanmak amacıyla yarışabilirken, erken puan kazanan diğerleri yarış sırasında odaklarını klasmana kaydırabilir. Tur, yarışın kapsadığı dağları sınıflandırmak için beş kategoriye sahiptir. Ölçek, en kolay kategori 4'ten en zor kategori olan Hors catégorie'ye kadar uzanır. 2004'te 7. kez kırmızı puanlı mayoyu giyerek kariyerini noktalayan Fransız bisikletçi Richard Virenque bu klasmanda rekorun sahibidir.

2019 etkinliğinde dağların puan dağılımı şu şekildeydi:

 2000 m yüksekliğin üzerinde yer alan HC tırmanışlarında puanlar ikiye katlanır.

Puan klasmanı

Puan klasmanı, şu anda verilen mayo klasmanlarının en eski üçüncüsüdür. 1953'te tanıtıldı ve ilk olarak Fritz Schär tarafından kazanıldı. Sıralama, sprinterlerin katılımının sağlanmasının yanı sıra Tur'un 50. yıldönümünü kutlamak için eklendi. Bir etabı bitiren ilk 15 bisikletçiye puan verilir ve her etabın rotası sırasında önceden belirlenmiş bir 'sprint' noktasını geçen ilk 15 bisikletçiye ek bir puan seti verilir. Her etabın başında en fazla puana sahip olan bisikletçi tarafından puan klasmanı lideri olarak yeşil mayo, giyilir.

İlk yıllarda bisikletçi üst sıralarda bitirmediği için ceza puanları aldı, bu nedenle en az puana sahip bisikletçi yeşil mayo ile ödüllendirildi. 1959'dan itibaren sistem değiştirildi, böylece bisikletçiler yüksek dereceleri için puan aldılar (ilk sıra en çok puanı alırken ve alt sıralar art arda daha az puan aldı), böylece en çok puana sahip bisikletçiye yeşil mayo verildi. Kazanılan puanların sayısı etap türüne göre değişmektedir, düz etaplar bitişte en fazla puanı verirken, zamana karşı yarışlar ve yüksek dağ etapları bitişte en az puanı verir. Bu puanlama sistemi, bir sprinterin puan klasmanını kazanma olasılığını artırır, ancak diğer bisikletçiler yeterli sayıda yüksek dereceli bitişleri varsa klasman için rekabetçi olabilir.

Klasmanın galibi, Tur sonunda en çok puanı alan bisikletçidir. Beraberlik durumunda, lider etap galibiyetlerinin sayısına, ardından ara sprint zaferlerinin sayısına ve son olarak bisikletçinin genel klasmandaki durumuna göre belirlenir. Bu kategoride 7 kez zafere ulaşan Slovak bisikletçi Peter Sagan rekorun sahibidir. 1996 ve 2001 yılları arasında kazanan Alman sprinter Erik Zabel, üst üste altı kez yeşil mayoyu kazanarak, en fazla arka arkaya kazanan bisikletçi rekorunu kırmıştır. Zabel, Sagan'dan sonra yeşil mayoyu en fazla kazanan ikinci isimdir.

Puan klasmanının kullanıldığı ilk yıl, bir çim biçme makinesi üreticisi olan La Belle Jardinière sponsorluğunda yapıldı ve bu nedenle mayo yeşil yapıldı. 1968'de sponsoru memnun etmek için mayonun rengi kırmızıya döndü. Ancak ertesi yıl rengi tekrar değişti. Neredeyse 25 yıl boyunca bir devlet bahis şirketi olan Pari Mutuel Urbain tarafından klasman desteklendi. Ancak Kasım 2014'te sponsorluklarına devam etmeyeceklerini açıkladılar ve Mart 2015'te yeşil mayonun artık Çek otomobil üreticisi Škoda tarafından destekleneceği açıklandı.

2015 itibarıyla verilen puanlar:

Genç bisikletçi klasmanı

Klasmanın lideri, genel klasman ile aynı şekilde belirlenir, her etaptan sonra bisikletçilerin süreleri toplanır ve en düşük toplam süreye sahip uygun bisikletçi lider olarak adlandırılır. Genç bisikletçi klasmanı 26 yaşın altındaki bisikletçilerle sınırlıdır. Klasman, başlangıçta 1983 yılına kadar neo-profesyonellerle, yani profesyonel yarışlarının ilk üç yılında yer alan bisikletçilerle sınırlıydı. 1983'te organizatörler sadece ilk kez yarışanların  klasman için uygun olduğunu belirttiler. 1987'de organizatörler, klasman kurallarını bugünkü haline getirdiler.

Bu klasman, 1975 sürümünde Tour de France'a eklendi ve Francesco Moser, genel sıralamada yedinci olduktan sonra klasmanı kazanan ilk bisikletçi oldu. 1989 ve 2000 yılları arasında verilmemiş olsa da, klasmanın liderine ödül olarak beyaz bir mayo verir. Altı bisikletçi aynı yıl hem genç bisikletçi klasmanını hem de genel klasmanı kazandı: Laurent Fignon (1983), Jan Ullrich (1997), Alberto Contador (2007), Andy Schleck (2010), Egan Bernal (2019) ve Tadej Pogačar (2020, 2021). İki bisikletçi genç bisikletçi klasmanını kendi kariyerlerinde üç kez kazandılar: Jan Ullrich ve Andy Schleck.

2015 itibarıyla mayo sponsoru, sponsorluğunu yeşil mayo'ya taşıyan Škoda'nın yerini alan optik şirketi Krys'dir.

Küçük klasmanlar ve ödüller
Prix de la battleivité, genellikle pelotondan kaçmaya çalışarak günü en çok hareketlendiren bisikletçiye gider. En hırslı bisikletçi, ertesi gün siyah üzerine beyaz yerine kırmızı üzerine beyaz baskılı bir numara giyer. Tur boyunca en savaşçı bisikletçiye bir ödül verilir. Daha 1908'de, Sports Populaires ve L'Education Physique Le Prix du Courage yarattığında bir nevi savaşçılık ödülü verilmekteydi. Modern yarışma 1958'de başladı. 1959'da Tur'un en savaşçı bisikletçisine Süper Savaşçı ödülü verildi. Başlangıçta her yıl verilmiyordu, ancak 1981'den beri yıllık olarak verilmektedir. Eddy Merckx, dört kez ile genel ödülün en fazla galibidir.

Takım klasmanı, her takımın en iyi üç bisikletçisinin zamanı eklenerek değerlendirilir. Yarışmanın kendi mayosu yok, ancak 2006'dan beri lider takım sarıya siyah baskılı numaralar giydi. 1990 yılına kadar lider takım sarı şapka giyiyordu. 2012 itibarıyla, lider takımın sürücüleri sarı kask takıyorlar. Milli takımlar döneminde Fransa ve Belçika 10'ar galibiyet aldı. 1973'ten 1988'e kadar, puanlara dayalı bir takım klasmanı da vardı (etap klasmanı); lider takımın üyeleri yeşil şapkalar takardı.

Tarihsel klasmanlar
Bir dönem 1984'ten itibaren kırmızı mayo ile ödüllendirilen, etaplarda ara sprint kapılarında ilk üçe girerek toplanan puanlarla oluşan sprint klasmanı yapıldı. Bu sprint kapılarında alınan puanlar ayrıca puan klasmanına eklendi ve genel klasmana yönelik bonus saniyeler de verdi. Kırmızı mayolu ara sprint klasmanı 1989'da kaldırıldı, ancak ara sprintler kaldı, puan klasmanı için puanlar verdi ve 2007'ye kadar genel klasman için zaman bonusları sundu.

1968'den itibaren, genel klasmana, puan ve dağlar klasmanına dayalı bir puan sistemine göre puanlanan bir kombinasyon klasmanı vardı. Tasarım başlangıçta beyazdı, ardından her bir forma tasarımını andıran alanlara sahip bir yama çalışmasıydı. Bu klasman da 1989'da kaldırıldı.

Lanterne rouge
En çok zamana sahip bisikletçiye lanterne rouge (karanlıkta görülebilmesi için aracın arkasındaki kırmızı ışıkta olduğu gibi kırmızı fener) denmektedir ve geçmiş yıllarda selenin altında küçük bir kırmızı ışık taşıdı. 1939 ve 1948'de organizatörler, daha rekabetçi yarışları teşvik etmek için her gün son bisikletçiyi dışladılar.

Ödüller

Para ödülü her zaman verilmiştir. İlk yıl 20.000 Frank ile başlayan para ödülü her yıl arttı, ancak 1976'dan 1987'ye kadar birincilik ödülü yarış sponsoru tarafından verilen bir apartman dairesiydi. 1988'de birincilik ödülü bir araba, bir stüdyo daire, bir sanat eseri ve nakit 500.000 franktı. 1990'da ödüller yalnızca nakit para olarak verildi.

Ödül ve bonuslar yarış sonundaki sıralamalar ve etap sonundaki sıralamalara göre verilmektedir. 2009 yılında, kazanan 450.000 € alırken, 21 etap kazananının her biri 8.000 € (takım zamana karşı etabı için 10.000 €) kazandı. Puan klasmanı ve dağlar klasmanının kazananlarının her biri 25.000 €, genç bisikletçi klasmanı ve savaşçılık ödülü 20.000 €; Takım klasmanının galibi (her takımdaki en iyi üç bisikletçinin toplam süreleri eklenerek hesaplanır) 50.000 € alır.

Tur'un kurucusunun anısına Henri Desgrange Hatırası, anıtının bulunduğu Col du Galibier veya Tur'daki en yüksek irtifa üzerindeki ilk bisikletçiye verilir. Benzer bir ödül olan Jacques Goddet Hatırası, Col du Tourmalet'nin zirvesinde anıtı yer alan, Desgrange'ın halefi Jacques Goddet'in anısına verilir.

Kazananlar

Çoklu kazananlar
2023 yılı itibarıyla 22 farklı bisikletçi Tur'u birden fazla kez kazandı.

İkincil klasman kazananları

Fransa Bisiklet Turu birincisi genel klasman ile belirlenir. Ayrıca, bazı ikincil klasmanlar da vardır. İlk olarak 1933'te başlatılan ve ilk olarak 1975'te benekli mayo ile ilişkilendirilen dağlar klasmanı; 1953'te yarışın 50. yıl dönümünü kutlamak için puan klasmanı başladı. Etaplardaki yerlerine bağlı olarak istikrarlı bitiricilere puanlar vererek ödüllendirildi. 1975 yılında, Tur organizatörleri genç bisikletçi klasmanını başlattı. Eddy Merckx, 1969'da Dağların Kralı'nı, puan klasmanını ve genel klasmanı aynı yıl içinde kazanarak bunu yapabilen tek bisikletçi olmuştur. 2020 Fransa Bisiklet Turu'nu kazanan Tadej Pogačar, aynı zamanda genç bisikletçi klasmanı ve dağlar klasmanında da zafere ulaşmıştır.

Notlar

Kaynakça

Bibliyografya

Daha fazla okuma

Dış bağlantılar

 "Tour de France" Resmi site
  Tour de France haberleri - İngilizce
 TourdeFrance.net - Fotoğraflar, parkur ve istatistikler
 Tour de France Quiz

Fransa Bisiklet Turu
Temmuz spor etkinlikleri
1903'te Fransa'da kurulan oluşumlar
UCI Dünya Turu yarışları
UCI ProTour yarışları
Fransa'daki bisiklet yarışları

Fransa Bisiklet Turu


Niels Peter Juel Larsen (født 18. maj 1942 i Frederikshavn) er en dansk forfatter og journalist samt tidligere radioproducer. Han var i en årrække ansat på DR, hvor han producerede en række prisvindende programmer.

Karriere

Niels Peter Juel Larsen er uddannet mag.art. i litteraturvidenskab fra 1968, og i perioden 1968-1985 arbejdede han som radioproducer hos Danmarks Radio med montager og dokumentarprogrammer. Flere af hans montager modtog priser: Døden i bjergene om Nicaragua under revolutionen modtog Prix Italia i 1978, Fremmed i Danmark om tyrkiske fremmedarbejdere modtog Prix Futura (Fusioneret med Prix Europa i 1997) i 1983, og samme pris fik i 1985 Rejsen til iskanten om en slæderejse til kanten af isen i Uummannaqfjorden i Grønland. I 1973 modtog han som den første Kryger-prisen.

I 1985 blev Juel Larsen afskediget fra DR, og han har siden levet i Berlin som forfatter, reporter og journalist.

Niels Peter Juel Larsen fik sit gennembrud som radiofonisk montagekunstner i 1970'erne. I perioden 1986-90 arbejdede han som freelance for Sender Freies Berlin (RBB) Feature Abt. og andre radiofonier i Europa. Han skrev en række feature-stories til Geo, Die Zeit samt til danske aviser som Politiken og Weekendavisen og gav radio-forelæsninger i bl.a. Kina, Norge og Finland. I 2007 arrangerede han en en lydudstilling i Literaturhaus for at gøre opmærksom på radiomontagen som kunstform. Han var medlem af Statens Kunstråds fagudvalg for litteratur i perioden 2007-11.

Efter 1990 koncentrerede han sig om at skrive bøger, der alle er stærkt selvbiografiske og præget af den dokumentariske arbejdsmetode, han kendte fra radiomontagen. Med Mands liv, mands ære (1998), Hos de døde (2000), Alicia (2011) og Krigens barn (2018) med undertitlen 'erindringer fra før erindringen' har han skabt sig en unik position i dansk litteratur. Forfatterskabet fokuserer konsekvent og kompromisløst på krigstraumer og fadertab, som det behandler med stor kunstnerisk styrke. I Krigens barn har han udforsket de traumatiserende virkninger af krig og tab for et barn, der endnu ikke var tre år, og han har dermed taget et sjældent tema op i dansk litteratur ved at undersøge betydningen af de tidligste erindringer, fra før et barn bliver sig selv bevidst, og de ødelæggende følger, som disse tidlige traumer får for livet.

Udover de selvbiografiske bøger omfatter forfatterskabet også historiske romaner som Bastarden (1993), Røverens time og Verdens undergang (1997).

Anmeldelser

Politiken skrev i 1987 om Verdens Undergang (tidligere titel: Vejen til Jerusalem): "Et usentimentalt tidsbillede, bredt som en gobelin og i detaljen kortfattet grumt som et nyhedstelegram fra vore dages Mellemøsten."

Information skrev om Mands liv, mands ære (1998): "En blændende bog af en forfatter med enormt potentiale og kæmpe talent (…) hvor kan han dog skrive Niels Peter Juel Larsen! Dramatisk, levende, nuanceret, varieret."

Om den selvbiografiske roman Hos de døde (2000) skrev Information: "Niels Peter Juel Larsen skriver fængslende, ligefremt og med en nøgternhed, der får krigstidens menneskelige efterdønninger til at stå skærende klare og ubarmhjertige frem på linjerne. Der er ingen pardon. Den tematiserer problemer, der er hverdagskost for tusinder af mennesker i verden brændpunkter og i tidligere krigsramte områder. Det er en vigtig bog!"

Om Krigens Barn (2018) skrev Kristelig Dagblad: "Med fortættet intensitet genopvækkes barnets virkelighed (…) så direkte og tæt på, som har man for en stund overtaget barnets sanser." (...) Krigens Barn brænder af den nødvendighed, som den er skabt med (…) Niels Peter Juel Larsen har investeret "alt" i den. Det er barsk og gribende læsning.

Familie
Niels Peter Juel Larsen er søn af Poul Larsen, cand. jur. politifuldmægtig (1912-1945) og Karen Louise Larsen, født Ørum (1914-2012).

Publikationer

Skuespil
 Mindesmærket, TV-teatret
 Luder, TV-teatret
 Min Far, Det Kgl. Teater (1986)
 Baronessen på Rungstedlund (opført i Budapest 2014-2015)

Romaner
 Historien om en henrettelse - Munksgaard, 1980
 Historien om et mord - Tiderne Skifter, 1985
 Fremmed - Tiderne Skifter, 1989 (Noveller)
 Bastarden - Gyldendal, 1993
 Røverens time - Gyldendal, 1995 (Tidligere udgivet med titlen Midnatstimens konge)
 Verdens undergang - Gyldendal 1997 (Tidligere udgivet med titlen Vejen til Jerusalem) (tysk udgave på DTV i 2002).
 Mands liv, Mands ære, 1998
 Hos de døde - Lindhard & Ringhof, 2000
 I det fremmede - Lindhardt & Ringhof, 2003 (Essays)
 Sofi og den polske rytter - Carlsen, 2005 (Ungdomsroman)
 Amelie - People's Press, 2006 (Historisk roman)
 Alicia, en kærlighedshistorie - Herreværelset, 2011
 Krigens barn - Turbine, 2018
En morders bekendelser: Ole Kollerøds historie genfortalt af Niels Peter Juel Larsen - Frydenlund, 2022
Radiomontager

 Tiden står stille på travbanen. - 1969
 En sorg så stor - 1970
 Et hotel i provinsen - 1970
 Over en whisky - 1970
 Charterrejsen. - 1973
 Bare fordi man er køn. - 1974
 Historien om en henrettelse - 1978
 Døden i bjergene - 1978 (Vandt Prix Italia i 1978)
 En ægte skotsk dram. - 1980
 Hvad hjertet begærer. - 1981
 Fremmed i Danmark - 1983 (Vandt Prix Futura Berlin, 1983) (Fusionerede med Prix Europa i 1997. se: https://www.prixeuropa.eu/partners/ )
 Rejsen til iskanten - 1985 (Vandt Prix Futura Berlin,1985)
 Kavalererne på Rungstedlund - 2012

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel webside

Journalister fra Danmark
Modtagere af Kryger-prisen
Romanforfattere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 20. århundrede

Niels Peter Juel Larsen


An Ophrys ettlingeriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Delforge. An Ophrys ettlingeriana in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Greece. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys ettlingeriana


Vettor Pisani henviser til:

 Vettor Pisani (admiral) (1324–1380), venetiansk admiral
 Vettor Pisani (kunstner) (født 1935), italiensk kunstner

Vettor Pisani


Die Naigahelp – Organisation für Afrikahilfe (gesprochen nai-dscha-help) ist eine medizinische Hilfsorganisation, die vorwiegend in Westafrika am Aufbau der Basisversorgung beteiligt ist.

Die Organisation entwickelte sich zu einer Versorgungsquelle für die South West Region um die Stadt Buea in Kamerun.

Entstehungsgeschichte

Vorgeschichte
Die Organisation ist aus einem lockeren Bund von Schülern und Studenten hervorgegangen, die sich für die Beseitigung von Missständen in Entwicklungsländern einsetzen wollten. Durch kleine Spendenkampagnen und Aufklärungsveranstaltungen für andere Hilfsorganisationen sollte für Projekte wie Kinderpatenschaften und die Behandlung von Noma geworben werden.

Gründung
Während eines Aufenthalts als Assistenten in einem kamerunischen Krankenhaus erlebten die späteren Gründer von Naigahelp das Schlüsselereignis, welches sie – laut eigener Angaben – zu der Vereinsgründung bewegt hat. Ein Mädchen aus einem Dorf nahe Buea war mit einer Verletzung in das Krankenhaus gekommen, ursprünglich nur, um einen Verband zu kaufen. Wegen der schlechten hygienischen Bedingungen infizierte sich die Wunde allerdings. Damals war es gängige Praxis in den Krankenhäusern, jeden Tag ein sogenanntes "Wound dressing" durchzuführen, in dessen Rahmen die gesamte Wunde mit dem Desinfektionsmittel Betadine ausgewaschen und mit Tüchern gereinigt wird. Allerdings können bei dieser Praxis die normalen Wundheilungsprozesse nur eingeschränkt stattfinden, da die Wunde jeden Tag aufs Neue geöffnet wird. Die junge Patientin erkrankte infolge dieser Fehlbehandlung an einer Sepsis; im Verlauf breiteten sich Abszesse u. a. am linken Fuß aus, welcher daraufhin amputiert werden sollte. Obwohl die Behandlungsmethode schon längere Zeit von den jungen Assistenten angezweifelt worden war, brachte erst ein aus Yaoundé einberufener Chefarzt die endgültige Wendung: Durch gezieltes Säubern aller Abszesse mit desinfiziertem Wasser (in Europa übliche Drainage) und die Gabe starker Antibiotika konnte das Mädchen gerade noch gerettet werden.

Vor diesem Hintergrund beschlossen die zukünftigen Gründer, ein eigenes Versorgungsnetzwerk aufzubauen, welches nicht nur Materialien nach Afrika liefern, sondern auch den einheimischen Ärzten und Pflegern die Möglichkeit zur Fortbildung bieten sollte. Intention war dabei in erster Linie, fatale Fehler – wie im beschriebenen Fall – zukünftig zu verhindern. Der Name Naigahelp entstand in Anlehnung an den in Nigeria verbreiteten Nickname Naija.

Beim Aufbau stützten sich die Gründer vor allem auf einheimische Ärzte; Mitte 2011 begann die koordinierte Partnerschaft zwischen der Organisation und verschiedenen Krankenhäusern und Gesundheitszentren. Seither wurden einige Lieferungen mit medizinischem Material wie Ultraschallgeräten, aber auch Aufklärungskampagnen über verbreitete Krankheiten wie HIV/Aids durchgeführt.

Organisation

Struktur
Als Verein ist Naigahelp dezentral organisiert. Der Vorstand, der seinen Sitz in Freiburg im Breisgau hat, koordiniert die Versendung der Hilfsgüter an die einzelnen Einsatzprojekte. In Kamerun selbst werden die Materialien von lokalen Mitarbeitern in Empfang genommen, um sie gemäß den Vorgaben zu verteilen. Ein wichtiger Grundsatz ist die ständige Abstimmung der Projekte auf aktuelle Bedürfnisse der Bevölkerung. Die finanziellen Mittel werden in erster Linie durch private Spender erbracht, welche durch Werbekampagnen (z. B. durch Ansprechen auf der Straße) auf die Projekte aufmerksam gemacht werden.

Einsatzorte
Haupteinsatzgebiet ist die South West Region in Kamerun, wo einige Krankenhäuser und Gesundheitszentren unterstützt werden. Diese Gegend zählt innerhalb Kameruns zu den weiter entwickelten, sodass bereits ein ausreichendes Straßennetz vorhanden und die Stromversorgung weitgehend sichergestellt ist. Der schlecht ausgebaute Gesundheitssektor ist somit das größte Hindernis der Bevölkerung zu einem angenehmeren Leben. Verkehrsunfälle sind häufig und meist auch schwerwiegender als in Deutschland, da keine Notfallversorgung vorhanden ist. Die Krankenhäuser, mit denen Naigahelp zusammenarbeitet, verteilen die gespendeten Medikamente kostenlos an die Patienten.

In Nigeria beteiligt sich die Organisation an landesweiten Bildungsmissionen, die Interesse für medizinische und wissenschaftliche Tätigkeiten bei Jugendlichen wecken sollen. Im Rahmen von Aufklärungs- und Choachingseminaren haben Naigahelp-Mitarbeiter Schulen u. a. in den Bundesstaaten Niger, Taraba, Adamawa und Kaduna besucht.

Freiwilligendienst

Naigahelp bietet auch die Möglichkeit, als Volontär (z. B. im Rahmen eines Freiwilligen Sozialen Jahres) an Projekten mitzuarbeiten. Dabei kooperiert die Organisation auch mit nicht primär medizinischen Einrichtungen wie Kinderheimen oder Projekten im Naturschutzbereich. Es wird u. a. damit geworben, dass durch die direkte Vermittlung die anfallenden Kosten besonders niedrig (teilweise unter 800 Euro) seien. Dies ist im Vergleich tatsächlich sehr günstig, allerdings sollte bei der Entscheidung für einen solchen Dienst (wenn er ein ganzes Jahr dauern soll) auch das weltwärts-Programm des Bundesministeriums für wirtschaftliche Zusammenarbeit und Entwicklung in Betracht gezogen werden, welches vollständig gesponsert wird.

Aktuelle Einsätze
Im Januar 2012 wurde eine größere Lieferung von Operationsmaterial und medizinischen Diagnosegeräten an das St. Joan of Arc Higher Institute of Medical Sciences in Buea gespendet. Damit verbunden hat Naigahelp eine Kampagne zur Aufklärung der Bevölkerung über Wurmerkrankungen durchgeführt.

Anfang 2013 hat die Organisation in Zusammenarbeit mit dem "Centre for the Gifted in Science" eine Bildungsmission in Nigeria organisiert, bei der in Schulen Seminare abgehalten wurden. Die Schüler wurden über Möglichkeiten aufgeklärt, sich – trotz oft schwieriger Lebensumstände – mit ihren eigenen Ideen und Interessen auseinanderzusetzen.

Weblinks
Offizielle Website

Einzelnachweise

 Abschnitte "Einsatzorte" und "Aktuelle Einsätze": German volunteers upgrading Fako health facilities, The Recorder, kamerunische Wochenzeitung über Naigahelp vom 23. Januar 2012 (Nicht online)

 Abschnitt "Struktur": Satzung des Vereins Naigahelp - Organisation für Afrikahilfe in der Fassung vom 21. Dezember 2011

Entwicklungshilfeorganisation
Organisation (Kamerun)
Gegründet 2011
Verein (Freiburg im Breisgau)
Hilfsorganisation (Deutschland)

Naigahelp


Justus Möser (født 14. december 1720 i Osnabrück, død 8. januar 1794 sammesteds) var en tysk statsmand og forfatter.

Möser studerede jura, filologi og litteratur. Han blev 1744 sagfører ved landstænderne i Osnabrück, 1755 syndikus ved ridderskabet og 1768 gehejmereferendar og rådgiver hos regenten i Osnabrück. Ved sin død var ham geheime justitsråd. Under tidernes vanskeligheder, især medens syvårskrigen rasede, fik Möser lejlighed til at vise åndsnærværelse og menneskelig forståelse. Han var en mand, der nød almindelig respekt og sympati i vide kredse, og hans statue i Osnabrück vidner for eftertiden om hans betydning. Som digter — af blandt andet tragedien Arminius — var Möser ringe, men hans prosaarbejder, som Harlekin, der er rettet mod Gottsched, Patriotische Phantasien (1775—1776, nyt oplag 1871, Reclam 683) og Osnabrückische Geschichte viser ham til gengæld som en fin og vittig skribent, der ved stil og fremstilling har øvet indflydelse på den tyske prosas udvikling. Sämtliche Werke udkom 1798, Vermischte Schriften med biografi af Friedrich Nicolai 1797—1798, ny udgave af Sämtliche Werke 1842—1847 (10 bind, med biografi af Bernhard Rudolf Abeken).

Kilder

Forfattere fra Tyskland
Tyskere i 1700-tallet
Personer fra Osnabrück

Justus Möser


Luis Beltrán ist der Name folgender Personen:

* Luis Beltrán (1526–1581), spanischer Dominikaner und Heiliger
 Luis Beltrán (Franziskaner) (1784–1827), argentinischer Ordensgeistlicher und Militär
 Luis Martín Barraza Beltrán (* 1963), mexikanischer Geistlicher, Bischof von Torreón

Luis Beltrán ist der Name folgender Orte:

 Luis Beltrán (Río Negro), Ort in Argentinien
 Fray Luis Beltrán (Mendoza), Ort in Argentinien
 Fray Luis Beltrán (Santa Fe), Ort in Argentinien

Luis Beltrán (Begriffsklärung)


Nørrejyllands Tøjhus er en fredet bygning på Udbyhøjvej i Randers opført i begyndelsen af 1800-tallet umiddelbart efter krigen med England (Slaget på Reden). General Adam Ludvig Moltke tog initiativet, og arkitekt var Anders Kruuse

Tøjhuset ligger lige over for Østre Kirkegård og består af en bygning i to stokværk med en hovedfløj og to sidefløje, desuden en kasernebygning, flere mindre bygninger, et vagthus og i nogen afstand et krudttårn.

Hovedbygningen blev opført 1801-1802, enkelte af de mindre bygninger 1805. Opførelsen kostede i datidens mønt ca.
34.000 rigsdaler, hvoraf de 20.000 var indsamlet af befokningen.
Over indgangen under frontonen står blandt andet en medaljon af kronprins Frederik og: "Den bedste Regering helliget af den reneste Patriotisme".

Fra bygningen blev der 1802 anlagt en vej gennem Dronningens Have, og fra enden af den gravet en kanal ud til Randers Fjord, for at kanoner og ammunition kunne fragtes op til Tøjhuset. Kanalen blev endnu benyttet i 1851, men er senere tilgroet og opfyldt.

Tøjhuset, der var ejet af staten, blev senere i nogle år benyttet som lejrlasaret.
Fra 1995 var Tøjhuset ikke længere i brug som depot, i år 2000 blev det solgt til en privat ejer, og dele af Tøjhusets bygninger er efterfølgende indrettet som lejligheder.

Tøjhushaven
I tilknytning til Tøjhuset blev der anlagt et anlæg i romantisk stil, "Tøjhushaven" – oprindelig Dronningens Have eller Marielund – på omtrent seks tønder land
som angives at være landets første offentlige lysthave.

Den blev for det mestes vedkommende anlagt 1802-1805 ved medvirken af general Moltke, amtmanden for Randers Amt Peter Severin Fønss til Løvenholm og justitsråd L. Holberg, senere fortsat af plantør V.F. Schaldemose.

I haven står to fredlyste granitsøjler, der siges at stamme fra Essenbæk Kloster, hvorfra de efter klosterets nedlæggelse blev ført til Stenalt af Anne Krabbe (på søjlerne står der AFK og årstallet 1589), samt en mindestøtte for Jyllands forsvar i krigen med England, med en portrætmedaljon af general Moltke, oprindlig rejst på en høj ved krudttårnet, senere flyttet og fornyet i 1852.

Galleri

Se også
 Fredede bygninger i Randers Kommune

Noter

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Tøjhushavekvarteret i Randers og arkitekten Anders Kruuse
 "Nørrejyllands Tøjhus"  hos Kulturarv.dk
 "Tøjhushavekvarterets historie" hos Remisen-randers.dk med flere billeder
 'plansch', et senere kort (1915-1930) vist i Salmonsens konversationsleksikon, bind 19, efter side 912
 "Arsenalbygning ved Tøjhuset", Randers. Juni 2015. Vedrørende restaurering af bygningen med tekst og billeder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Randers
Etableret i 1801
Fredede militæranlæg i Danmark
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Randers Kommune

Nørrejyllands Tøjhus


An Dossinia marmorata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Morren. An Dossinia marmorata in nahilalakip ha genus nga Dossinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dossinia

Dossinia marmorata


An Tillandsia zacualpanensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renate Ehlers ngan Wülfingh.. An Tillandsia zacualpanensis in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia zacualpanensis


Liesbeth und Angelique Raeven (L.A. Raeven) (* 1971 in Heerlen) sind zwei niederländische Zwillinge und Künstlerinnen, bekannt für Installationen und Performances.

Leben

Sie stellen die Frage nach der Autonomie über den eigenen Körper. Sie thematisieren in ihrer Kunst ihre genetisch bedingt skeletthaft-dünne Erscheinung und wollen auf den Schlankheitswahn aufmerksam machen. Ihr direkter Bezug auf eine Krankheit in der Kunst ist umstritten. Sie haben u. a. mit Jean Paul Gaultier, Philip-Lorca diCorcia und Nan Goldin zusammengearbeitet und leben und arbeiten in Amsterdam.

Ausstellungen in öffentlichen Sammlungen (Auswahl)

Das Künstlerduo hatte mehrere Ausstellungen in zeitgenössischen Museen, darunter:
 Bosnien und Herzegowina: ARS AEVI – Museum für zeitgenössische Kunst in Sarajevo
 Frankreich: Regionalfonds für zeitgenössische Kunst (französisch: Fonds régional d'art contemporain, FRAC), Dünkirchen
 Ungarn: Ludwig-Museum (Budapest), Budapest
 Niederlande: MMKA, Arnhem und  Fries Museum, Leeuwarden
 Österreich: museum in progress, Wien

Weblinks

 http://www.laraeven.nl/
 Ausstellungen
 TVbericht

Einzelnachweise

Künstlerduo
Zwillinge

L.A. Raeven


Gent-Wevelgem 2016 var den 78. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem. Det var det syvende arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2016 og blev arrangeret 27. marts 2016. Løbet blev vundet af Peter Sagan

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lars Bak kørte for Lotto-Soudal
Michael Mørkøv kørte for Team Katusha
Matti Breschel kørte for Cannondale Pro Cycling Team
Søren Kragh Andersen kørte for Team Giant-Alpecin
Magnus Cort kørte for Orica-GreenEDGE

Dødsfald
Den belgiske cykelrytter Antoine Demoitié fra  mistede livet efter løbet, som følge af en motorcykelpåkørsel under løbet. Det var hans blot andet World Tour-løb.

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2016
UCI World Tour 2016

Gent-Wevelgem 2016


Jazz FM este un post de radio din România lansat în decembrie 2018, care abordează formatul jazz, difuzând muzică din anii 1950, până în prezent cu artiști precum Frank Sinatra, Miles Davis, Count Basie, Norah Jones etc. Acest post de radio nu va emite decât în online, pe site-ul său și este disponibil totodată și pe dispozitive smart precum Google Home, Amazon Alexa, Sonos și altele.

Frecvențe
Jazz FM a cedat ambele frecvente, cea din Brașov pentru Dogan Media(Radio Impuls) iar cea din Sibiu i-a fost cedata unei companii din Mediaș care deține deja un post de radio local Pe frecventa Jazz FM din Sibiu, se va auzi City FM, cu tematica muzicala. Conform proprietarului, frecventele au fost cedate din lipsa de bani pentru a continua proiectul.

Jazz FM va continua sa emită în mediul online.

Sursa: Ședința CNA de pe 1 iulie 2020

Note

Legături externe
 https://jazzfm.ro

Posturi de radio românești
Fondări în 2018
Jazz în România

Jazz FM Romania


An Anthurium purdieanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anthurium purdieanum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium purdieanum


Mondim da Beira Portekiz'de Tarouca belediyesine bağlı olan, 5,26 km2 yüzölçümüne sahip, 747 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tarouca

Mondim da Beira


Nute Gunray, Yıldız Savaşları (Star Wars) serisinde geçen kurgusal karakterdir. Seride karakter, Ticaret Federasyonu'nun korkak ve açgözlü lideri olarak geçmektedir. Karakteri Silas Carson canlandırmıştır. Gunray, Neimoidia gezegeninde doğmuş bir Neimoidian'dır, sürüngen cildine benzer bir yüzü ve yılanlarınkine benzer göz yapısı vardır.

Hikayedeki Rolü
Serinin ilk filminde (Yıldız Savaşları: Bölüm I - Gizli Tehlike (film)|Bölüm I, Gizli Tehlike), Teğmen Rune Haako ile birlikte barışçıl gezegen Naboo'ya saldırıp, ele geçirmiştir. İki Jedi Şövalyesi Qui-Gon Jinn ve Obi-wan Kenobi, Kraliçe Padme Amidala ile birlikte ve 9 yaşındaki Anakin Skywalker ile Naboo gezgenine yeniden barışı getirdiğinde Nute Gunray yargılanmak için Coruscant'a götürülmüştür.

Ama Darth Sidious gizliden gizliye ona yardım etti ve suçsuz kılarak yine Ticaret Federasyonu'nun başına getirmiştir.  Senatör Padme Amidala'nın ölmesini isteyen Nute Gunray ona suikast düzenlettirmiş ama başarılı olamamıştır. Jango Fett korumasındaki Gunray, Kont Dooku önderliğindeki Bağımsız Sistemler Konfederasyonu toplantısına katılmıştır. Senatör Padme, Anakin Skywalker ve Obi-Wan Kenobi'nin idam törenleri Jedilar tarafından engellenmiş ama zafer kazanılamamıştır. Klon Ordusu ortaya çıkmış ve sağ kalanlar kurtulmuştur. Nute Gunray, yine kaçmayı başarmıştır. Savaşın sonlarına doğru General Grevious'un liderliğini Kont Dooku olmadığı için sorgulamıştır, Mustafar gezegenine kaydırılan Ayrılıkçı liderlerini Darth Sidous'un yeni çırağı Darth Vader katletmiş, geriye bir tek Nute Gunray kalmıştır. Nute Gunray, Vader'a canını bağışlaması için yalvarmış, ama Vader Gunray'i öldürmüştür.

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal erkek karakterler

Nute Gunray


Insektengifte sind Gifte, die von Insekten produziert werden. Gifte dienen den Insekten zum Schutz vor Mikroorganismen, Parasiten und Prädatoren oder zur Überwältigung von Beutetieren.

Unter dem Begriff Insektengifte werden oft auch Gifte anderer Gliedertiere subsumiert, insbesondere Skorpiongifte.

Inhaltsstoffe
Insektengifte, die aktiv abgegeben werden, sind Gemische. Die Hauptwirkstoffe dieser Giftgemische sind Peptide und Proteine. Daneben enthalten sie Alkaloide, Terpene, Polysaccharide, biogene Amine (wie Histamine), organische Säuren (wie Ameisensäure) und Aminosäuren. Viele Gifte von Hautflüglern enthalten eine komplexe Mixtur einfacher organischer Moleküle, Proteine, Peptide und anderer bioaktiver Elemente.

Beispiele für Insektengifte sind:
 Batrachotoxine sind extrem potente neurotoxische Steroid-Alkaloide (Pregnan-Derivate) eigentlich aus der Haut südamerikanischer Pfeilgiftfrösche der Gattung Blattsteiger (Phyllobates) sowie in Haut und Federn mancher Vögel Neuguineas wie Zweifarbenpitohui (Pitohui dichrous), Pitohui ferrugineus, Mohrenpitohui (Pitohui nigrescens) und Blaukappenflöter (Ifrita kowaldi). Als Giftquelle wurden Käfer der Gattung Choresine aus der Familie Melyridae wahrscheinlich gemacht, die in Neuguinea beheimatet sind. Diese enthalten Batrachotoxin, ein direkter Nachweis, dass das Gift tatsächlich von diesen Käfern stammt, steht jedoch aus.
 Bienengift, enthält Melittin.
 Cantharidin kommt als Inhaltsstoff in verschiedenen Ölkäfern vor.
 Coccinellin, giftiges Alkaloid der Hämolymphe von Marienkäfern.
 Wespengift.
 Hornissengift.
 Poneratoxin der Ameisengattung Paraponera mit der Art 24-Stunden-Ameise (Paraponera clavata) sowie der Gattung Dinoponera wie Dinoponera longipes.
 Pumiliotoxine sind zwar bekannt von Erdbeerfröschchen (Oophaga pumilio) der Familie Baumsteigerfrösche, werden aber von Schuppenameisen der Gattungen Brachymyrmex und Paratrechina produziert, von denen sich Erdbeerfröschchen ernähren. Pumiliotoxine oder ähnliche giftige Alkaloide werden außerdem von Spinnentieren wie Hornmilben und anderen Milben hergestellt.
 RhTx aus dem rötkopfigen chinesischen Hundertfüßer

Verabreichung
Einige Insekten können Gift durch einen Giftstachel direkt ins Gewebe verabreichen, andere können Giftpakete verschleudern (wie Bombardierkäfer) oder versprühen (wie Schuppenameisen, Raupen des Großen Gabelschwanzes) oder austreten lassen (wie Marienkäfer) oder im Körper Gift enthalten, um ungenießbar zu sein (wie einige Wanzen, Ölkäfer). Einige giftige Insekten (wie Wespen, Marienkäfer, Erlen-Rindeneule) tragen eine Warnfärbung, dann spricht man von Aposematismus.

Der US-Insektenforscher Justin O. Schmidt hatte auch vermutet, dass manche Arten der Zweiflügler, Netzflügler und Käfer mit Mundwerkzeugen Gifte verabreichen können, aber es ist unklar, ob es sich bei den zugrunde liegenden Beobachtungen um die Wirkung von Verdauungssäften handelte.

Wirkungen

Biologische Effekte
Aufgrund der Vielzahl an Giften besteht eine Vielzahl an Wirkmechanismen. Das Wirkspektrum ist umfangreich, kann aber für aktiv abgegebene Insektengifte grob eingeteilt werden in neurotoxische, hämolytische, verdauende, hämorrhagische und algogenische (Schmerz verursachende) Effekte. Möglicherweise dominieren Nervengifte unter den besonders potenten Giften. Andere verändern als Chaperone die Tertiärstruktur von Proteinen und damit deren Funktionen.

Giftigkeit gegenüber Säugetieren
Gifte aus Hautflüglern können entsprechend ihrer letalen Dosis (LD50) in Mäusen einander wie folgt gegenübergestellt werden:

Als ein Insektengift mit einer besonders hohen Schmerzwirkung gilt Poneratoxin. Nach dem Stich-Schmerzindex (Schmidt Sting Pain Index) von Justin O. Schmidt, der die Heftigkeit von Schmerzen auf einer Skala von 1,0 bis 4,x beschreibt, steht Poneratoxin bei 4,x.

Allergisierung

Bei gleicher Giftdosis zeigt sich manchmal eine unterschiedliche Wirkung auf verschiedene Menschen. Dies kann oft auf unterschiedlich starke Allergenisierungen zurückgeführt werden. Gerade nach Stichen durch Honigbienen (Apis mellifera), Wespen (insbesondere Vespula vulgaris, Vespula germanica), seltener auch Hornissen (Vespa crabro) und Hummeln (Bombus spp.) können Insektengiftallergien vermehrt auftreten, die Reaktionsbreite kann sich zwischen 'harmlos' bis zum anaphylaktischen Schock erstrecken.

Evolution
Insektengifte wurden, zunächst wohl zur Abwehr, vor über 100 Millionen Jahren entwickelt. So alt ist ein Fund in Bernstein aus der Kreidezeit eines frühen Canthariden, der sich ganz offensichtlich mittels chemischer Waffen gegen einen Prädator wehrte. Sechs Vesikelpaare blieben als Einschlüsse erhalten.

Nutzung durch andere Organismen

Sequestrierung durch Wirbeltiere
Einige Amphibien können giftige Insekten fressen und die Insektengifte in und unter ihrer Haut einlagern (Sequestrierung). Hierzu zählen insbesondere die Pfeilgiftfrösche. Da oft der Ursprung der Giftstoffe unbekannt war, werden diese Gifte meist Amphibiengifte genannt.

Daneben gibt es einige Giftvögel wie Zweifarbenpitohui, Pitohui ferrugineus, Mohrenpitohui und Blaukappenflöter, die ihre Giftstoffe aus dem Verzehr von Insekten beziehen und in Haut und Gefieder sequestrieren. Auch die Sporngans frisst unter anderem Ölkäfer (Meloidae), welche Cantharidin enthalten. Dieses reichert sie in ihrem Gewebe an, sodass der Verzehr der Sporngans, je nach aufgenommener Menge der Käfer, für Prädatoren und Menschen giftig ist.

Verwendung durch Menschen
Einige der ursprünglich durch Insekten synthetisierten aber durch spezielle Prädatoren akkumulierten Gifte wurden als potente Pfeilgifte seit Jahrtausenden genutzt. Einige Insektengifte wie Cantharidin wurden und werden teilweise noch medizinisch genutzt (z. B. Cantharidenpflaster). Oft sind zugrundeliegende Wirkmechanismen bei traditionell angewandten Mitteln allerdings wenig verstanden.

Zur Therapie von Insektengiftallergien werden meist die auslösenden Insektengifte niedrig dosiert verabreicht.

Literatur
 Konrad Dettner: Gifte und Pharmaka aus Insekten – ihre Herkunft, Wirkung und ökologische Bedeutung. (PDF) In: Entomol. heute. 19, 2007, S. 3–28.

Einzelnachweise

!Insektengift
Entomologie

Insektengift


Burtele-Fuß ist die Bezeichnung für acht zusammengehörige fossile Knochen vom rechten Fuß eines als hominin interpretierten Individuums, die im Zentrum der Afar-Region in Äthiopien entdeckt wurden. Burtele 1 und Burtele 2 sind zwei paläontologische Grabungsstätten im Woranso-Mille-Forschungsgebiet, knapp 50 Kilometer nördlich von Hadar und Gona. Erstmals wissenschaftlich beschrieben wurden die Fußknochen im März 2012 in Nature. Die ungefähr 3,4 Millionen Jahre alten Fossilien gelten als erster Beleg dafür, dass in dieser Epoche neben Australopithecus afarensis noch eine weitere – bislang namenlose – Art der Vormenschen in der heutigen Afar-Region gelebt hat.

Bei den Funden handelt es sich ausschließlich um Vorfußknochen, und zwar um die vollständig erhaltenen Mittelfußknochen der 1., 2. und 4. Zehe, den Kopf des Mittelfußknochens der 3. Zehe, die vollständig erhaltenen Grundglieder (Phalanges proximales) der 1., 2. und 4. Zehe sowie das vollständig erhaltene Mittelglied (Phalanx media) der 2. Zehe (Archivnummer BRT-VP-2/73a bis h aus der Grabungsstätte Burtele 2).

Den Beschreibungen der Ausgräber um Yohannes Haile-Selassie zufolge unterscheiden sich die Knochen in wesentlichen Merkmalen erheblich von den Australopithecus afarensis zugeschriebenen Fossilien; die Knochen weisen vielmehr Merkmale auf, die eine anatomische Nähe zum wesentlich älteren Ardipithecus ramidus nahelegen. Dies gelte insbesondere für die 1. Zehe (die große Zehe), die – wie beim 4,4 Millionen Jahre alten Fossil Ardi – weit abspreizbar war; der Besitzer des Fußes konnte sich demnach zu Lebzeiten auch mit Hilfe seiner großen Zehen gut auf Ästen festhalten. Eine Besonderheit ist ferner, dass der Mittelfußknochen der 4. Zehe länger ist als der Mittelfußknochen der 2. Zehe, was bislang weder bei Australopithecus noch bei Ardipithecus beobachtet wurde, wohl aber bei stammesgeschichtlich wesentlich älteren Menschenaffen des Miozäns wie zum Beispiel bei Proconsul. Alle Knochen sind zudem relativ lang und leicht gebogen, was ebenfalls auf eine zumindest zeitweise baumbewohnende Lebensweise schließen lässt.

Die vorläufige Zuordnung des "in mancherlei Beziehung affen-artigen Fußes" zu einer Art der Hominini – also zu frühen Verwandten der unmittelbaren Vorfahren des Menschen – erfolgte vor allem deshalb, weil die Fußknochen zum einen eindeutig von den Merkmalen der Meerkatzenverwandten abzugrenzen seien; zum anderen gebe es zwar erhebliche Ähnlichkeiten mit den Gorillas (nicht aber mit den Schimpansen), überwiegend seien jedoch die den frühen Hominini zugeschriebenen Merkmale. Hierzu gehören insbesondere die Kontaktstellen zwischen den Knochen, aus denen "mehrere Hinweise auf evolutionäre Anpassung an den aufrechten Gang" abgeleitet wurden.

Die Fossilien wurden bei ihrer wissenschaftlichen Beschreibung im Frühjahr 2012 weder einer bestimmten Gattung noch einer Art zugeordnet.

Weblinks
 Burtele foot indicates Lucy not alone. Discovery of partial foot skeleton could mean hominin species lived side by side. Auf: eurekalert.org vom 2. April 2012. (mit Abbildungen)
 One foot in the past. Video zu Fund und Fundort auf nature.com vom 29. März 2012.
  (mit Abbildungen)

Belege

Archäologischer Fund (Äthiopien)
Hominines Fossil aus Afrika
Untere Extremität
Archäologischer Fund (Afrika)

Burtele-Fuß


Paul Bazely est un acteur britannique né en 1968 à Londres en Angleterre.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 2003 : Une souris verte : le deuxième patron
 2004 : Vanity Fair : La Foire aux vanités : Biju
 2011 : Pirates des Caraïbes : La Fontaine de Jouvence : Salaman
 2013 : Jadoo : Kirit
 2013 : Tula: The Revolt : Louis
 2017 : Damascene : Leric
 2017 : Star Wars, épisode VIII : Les Derniers Jedi : le premier officier de Hux
 2019 : Horrible Histories: The Movie : le légat égyptien
 2019 : Waiting for the Barbarians : l'herboriste
 2020 : Quatre Enfants et moi : Sergent Gascoigne
 2021 : Cruella : le commissaire de police
 2023 : Donjons et Dragons : L'Honneur des voleurs : Porb Pirabost

Télévision
 1991 : Making Out : Tyrone (5 épisodes)
 1992 : Resnick: Lonely Hearts : Détective Colonel Dipak Patel (3 épisodes)
 1993-2006 : Casualty : Max Brennan et Gary Watson (2 épisodes)
 2002 : Meurtres en sommeil : le médecin (2 épisodes)
 2003-2020 : Doctors : Graham McKenna et Simon Desai (5 épisodes)
 2004 : Holby City : Joe Sharpe (1 épisode)
 2005 : Scotland Yard, crimes sur la Tamise :  Adam Nynagh (1 épisode)
 2005 : Planet Sketch : plusieurs personnages (13 épisodes)
 2006 : Green Wing : Anesthésiste (1 épisode)
 2007-2017 : Benidorm : Troy Ganatra (34 épisodes)
 2008 : The IT Crowd : Michael (1 épisode)
 2011 : Doctor Who : Ven-Garr (1 épisode)
 2015 : Critical : Giles Dhillon (9 épisodes)
 2016 : The Hollow Crown : Catesby (1 épisode)
 2016 : Black Mirror : l'homme dans les bois (1 épisode)
 2020 : Moving On : Peter (1 épisode)
 2020 : Quiz : Lionel (2 épisodes)
 2020 : Because the Night : Graham Fox (4 épisodes)
 2021 : Feel Good : Clocky (4 épisodes)
 2021 : Inspecteur Barnaby : Paul Matheson (1 épisode)

Notes et références

Liens externes

Acteur britannique
Naissance en 1968
Naissance à Londres

Paul Bazely


Bereg je rijeka u Bosni i Hercegovini.

Lijeva je pritoka Rakitnice, najveće pritoke Prače. Izvire u podnožju Paklenika, na obroncima Devetaka. Na ušću u Rakitnicu se nalazi Bereški vodopad, visok između 10 i 12 metara.

Rijeka je bogata potočnom pastrvom.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Porječje Prače

Bereg (rijeka)


Uma cafeteira a vácuo produz café usando duas câmaras onde a pressão de vapor e a gravidade produzem café. Este tipo de cafeteira também é conhecido como vac pot, sifão ou cafeteira de sifão, e foi inventado por Loeff de Berlim na década de 1830. Esses dispositivos têm sido usados por mais de um século em muitas partes do mundo. O design e a composição da cafeteira a vácuo variam. O material da câmara é vidro borossilicato, metal ou plástico, e o filtro pode ser uma haste de vidro ou uma tela feita de metal, tecido, papel ou nylon. A máquina de vácuo Napier, apresentada em 1840, foi um dos primeiros exemplos dessa técnica. Embora as cafeteiras a vácuo geralmente fossem excessivamente complexas para o uso diário, elas eram valorizadas por produzir uma bebida clara e eram bastante populares até meados do século XX. As cafeteiras a vácuo continuam populares em algumas partes da Ásia, incluindo Japão e Taiwan. A interpretação Bauhaus deste dispositivo pode ser vista na cafeteira Sintrax de Gerhard Marcks de 1925.

Funcionamento

Uma cafeteira a vácuo pode funcionar igual um sifão, onde o aquecimento e resfriamento do recipiente inferior altera a pressão de vapor da água no recipiente inferior, primeiro empurrando a água para o recipiente superior, permitindo que a água caia de volta no recipiente inferior.

Notadamente, uma vez que a água na câmara inferior está quente o suficiente para que sua pressão de vapor (a pressão exercida pelo componente de vapor de um líquido) exceda a pressão de uma atmosfera padrão, parte dela começa a ferver, transformando-se em vapor de água. Como a densidade do vapor d'água é cerca de 1-2000 da da água líquida, a mistura de ar e vapor d'água na câmara inferior se expande rapidamente e, quando a nova pressão excede a pressão atmosférica, empurra a água restante para cima pelo tubo de sifão para dentro. a câmara superior, onde permanece enquanto a diferença de pressão entre as câmaras superior e inferior for suficiente para sustentá-la (cerca de 1,5 kPa ou 0,015atm). Esta diferença de pressão é mantida durante a infusão através do aquecimento contínuo da câmara inferior. Os grãos de café são adicionados à água na câmara superior.

Quando o café termina de infusão (cerca de 60 segundos), o calor é removido e a pressão no recipiente inferior cai, de modo que a força da gravidade (agindo sobre a água) supera a diferença de pressão das câmaras e a pasta de café cai na parte inferior câmara através de um filtro, terminando a infusão. O café pode então ser decantado da câmara inferior; o dispositivo geralmente deve ser desmontado para despejar o café.

A icônica cafeteira Moka funciona igualmente, mas a água é forçada a subir da câmara inferior através de uma terceira câmara intermediária contendo os grãos de café para a câmara superior, que possui uma abertura de ar para evitar que o café retorne para baixo. Além disso, como a água é forçada a subir através de solos compactados, as pressões são maiores. O café preparado é então derramado por cima.

Equívoco
Os sifões funcionam empurrando (a água está sob pressão – veja pressão hidrostática), não sob tensão, e é a variação da pressão de vapor no vaso inferior, combinada com a pressão atmosférica constante no vaso superior que aciona o sifão. Quando a água esfria, a pressão no vaso inferior cai à medida que o vapor se condensa em água densa, ocupando menos volume e, portanto, diminuindo a pressão.

Sifão de equilíbrio
Uma variação inicial deste princípio é chamada de sifão de equilíbrio. Esta implementação tem as duas câmaras dispostas lado a lado em um dispositivo tipo balança, com um contrapeso fixado na câmara aquecida. Uma vez que o vapor força a água quente para fora, o contrapeso ativa um abafador acionado por mola que abafa a chama e permite que a câmara inicial esfrie, diminuindo assim a pressão (criando um vácuo) e fazendo com que o café passado vaze para dentro.

Versão automatizada
Em 2022, a japonesa Tiger Corporation estava trabalhando em uma cafeteira automatizada baseada no princípio da cafeteira a vácuo, a Siphonysta. O aquecimento do Siphonysta é elétrico. As câmaras são feitas de plástico ("resina").

Galeria de processos

Ligações externas
 Perguntas Frequentes sobre Vac Pot
 Manual de Vac Pot pdf
 Syphon Brewer em operação: Sydney Austrália

Dinâmica de fluidos
Vácuo
Cafeteiras

Cafeteira a vácuo


Bionicle (stylized as BIONICLE) is a line of Lego construction toys, marketed primarily towards 8-to-16-year-olds. The line originally launched in 2001 as a subsidiary of Lego's Technic series. Over the following decade, it became one of Lego's biggest-selling properties, turning into a franchise and being one of the many factors in saving the company from its financial crisis of the late 1990s. Despite a planned twenty-year tenure, the theme was discontinued in 2010, but was rebooted in 2015 for a further two years.

Unlike previous Lego themes, Bionicle was accompanied by an original story told across a multimedia spectrum. It depicts the exploits of the Toa, heroic biomechanical beings with innate elemental abilities whose duty is to maintain peace throughout their universe. Bionicle's success prompted subsequent Lego themes to use similar story-telling methods.

History

Concept
After suffering a decade-long downturn in the 1990s, the Lego Group went forward with the idea that a theme with a storyline behind it would appeal to consumers. Their first attempt was the space opera franchise Star Wars, which became an instant success; however, the royalty payments to Lucasfilm marginalized Lego's profits, prompting them to conceive their own story-driven themes, one of which would eventually become Bionicle.

The concept for Bionicle originated from an idea by co-creator Christian Faber named "Cybots", a line of humanoid action figures with attachable limbs and ball-and-socket joints. Faber recalled: "I was sitting with Lego Technic and thought I would love to build a character instead of a car. I thought of this biological thing: The human body is built from small parts into a functional body just like a model. What if you got a box full of spare parts and built a living thing?". He pitched the idea to Lego, but was initially implemented as the themes Slizer/Throwbots in 1999 and RoboRiders in 2000.

A new project called "BoneHeads of Voodoo Island" was later conceived by Faber and Lego employees Bob Thompson and Martin Riber Andersen from a brief by Erik Kramer that was sent to outside writers, one of whom was Alastair Swinnerton, who rewrote the concept and was later invited to pitch it to the Lego Group at their headquarters in Billund, Denmark. The revised concept was well received and Swinnerton was commissioned to expand his initial pitch into a full 'bible'. On his second visit to Billund, the project was given approval and entitled "Bionicle" at an internal Lego meeting (a portmanteau constructed from the words "biological chronicle", with reference to the word "bionics"). The names "BioKnights" and "Afterman" were also considered prior to the finalization of the brand.

To accompany theme, Lego worked with Swinnerton and the creative agency Advance to create an elaborate story featuring extensive lore centering on half-organic, half-robotic characters and telling it across a vast multimedia spectrum including comic books, novels, games, movies and online content. Māori culture became a key inspiration behind the story and the theme at large. The use of tropical environments and characters based on classical elements were also carried over from Slizer/Throwbots and RoboRiders. The toys themselves would be an expansion of the Lego Technic sub-series, featuring the same building system that was already featured in Slizer/Throwbots and RoboRiders. One particular element – the then-innovative ball-and-socket system which created free joint movement – would feature heavily in Bionicle and be expanded upon in subsequent sets.

Launch and success
The first wave of Bionicle sets were initially launched in December 2000 in Europe and Australasia as a "test market" to predict how well the series would sell in North America. The official website, explaining the premise of Bionicle, also debuted around the same time. After a positive reception, Bionicle premiered in North America in mid-2001, where it generated massive success and garnered the Lego Group £100 million in its first year. New sets were released every six months, ranging from buildable action figures to play sets and vehicles, and would gradually increase in size and flexibility with every new wave. Collectibles such as weapon ammo and the "Kanohi" masks that certain characters wore were also sold; some became rare and valuable and withheld secret codes that when entered onto the official Bionicle website, provided the user with "Kanoka Points" that enabled them to access exclusive membership material.

As Bionicle's popularity rose, it became one of Lego's most successful properties, accounting for nearly all of their financial turnover from the previous decade. It was named as the #1 Lego theme in 2003 and 2006 in terms of sales and popularity, with other Lego themes at the time failing to match the profits generated by Bionicle. Its popularity led to high web traffic via its official website, averaging more than one million page views per month, and further kinds of merchandise such as clothes, toiletries and fast-food restaurant toy collectibles.

Discontinuation
In November 2009, Lego made a decision that production on new Bionicle sets would cease after a final wave was released in 2010. The decision was made due to recent low sales and a lack of new consumer interest in the brand, possibly brought on by its decade-long backstory and extensive lore.

At his request, long-term Bionicle comic book writer and story contributor Greg Farshtey was given permission to continue the Bionicle storyline, with chapters for new serials arranged to be posted regularly on the website BionicleStory.com. However, Farshtey stopped posting new content in 2011 due to his other commitments and the website was shut down in 2013, leaving a number of serials incomplete. Farshtey continues to play an active role in the Bionicle fan community and regularly contributes new story details via online forums and message boards.

Reboot
Work on a reboot of Bionicle began in 2012. Matt Betteker, a junior designer who worked on Hero Factory, was promoted to senior designer for the project. The theme's comeback was announced in September 2014, with the first wave of sets and story details revealed at New York Comic Con on October 9. Dubbed "Generation 2" by fans and later Lego themselves, the new storyline is based on the premise of the original, albeit with simplified lore and a smaller media platform.

The reboot launched in January 2015 to a mixed reception from toy critics and fans of the original Bionicle franchise, with the playability of the new sets and the inspiration taken from the theme's first wave being praised, but the simplified story and undeveloped characters receiving less positive feedback.

Lego discontinued the reboot in late 2016, citing low sales, despite plans to release new Bionicle sets through to at least 2017. It is widely believed that a lack of marketing and reliance on fans to promote the theme, coupled with the new simplified story, were factors in Generation 2's decreased interest.

Legacy
During and after its run, Bionicle became the inspiration for several other Lego themes including Knights Kingdom, Exo-Force, Ninjago, Legends of Chima, and Nexo Knights. They all followed a similar story narrative about a group of heroes, each with varying abilities, battling the henchmen of an ally-turned-foe in a fantasy world. Bionicle writer Greg Farshtey would also go on to write material for the some of these themes, most notably Ninjago.

A direct successor theme to Bionicle, Hero Factory, was launched in 2010. It continued to use the building system introduced in Bionicle before evolving into the Character and Creature Building System (CCBS) that would later be carried over into other Lego sets and eventually Bionicle's 2015 reintroduction. Hero Factory itself ceased after 2014.

Despite its ending as a toyline, Bionicle's popularity has persisted and was acknowledged by Lego in its 90th anniversary poll, winning the first round. A promotional Lego System set celebrating Bionicle was released in 2023, featuring brick-built versions of the characters of Tahu and Takua, to which the community responded well. Additionally, fans have engaged in several community-based projects, including creating a "Bionicle Day" on August 10 (stylized as "810NICLE Day"), story and media archives, and several fan games.

Story

Generation 1 (2001–2010)

Set in a science fantasy universe featuring a diversity of cyborgs, the main story depicts the exploits of the Toa, heroic beings with elemental powers whose duty is to protect the Matoran, the prime populace of their world, and reawaken the Great Spirit Mata Nui, their god-like guardian who was forced into a coma by the actions of the evil Makuta.

The first story arc (2001–2003) takes place on the tropical island of Mata Nui, named after the Great Spirit, and deals with the arrival of the six Toa Mata and their adventures in protecting the Matoran villagers from Makuta's minions. In 2002, the story revolves around the Bohrok, an insectoid-like species that attack the villages of Mata Nui in swarms. The Toa Mata defeat the swarms and are then transformed into the Toa Nuva. In 2003, the story revives around the Bohrok-Kal, six powerful Bohrok trying to revive the Bohrok swarms. The Toa Nuva defeat the Bohrok-Kal and the villages of Mata Nui celebrate. A heavy emphasis is placed on the Kanohi masks worn by the Toa, which supplement their elemental powers with abilities such as super-strength, super-speed, levitation and water breathing. The second arc (2004–2005) acts as a prequel to the first; set on an island city called Metru Nui, it follows another group of Toa who would go on to become Turaga, the Matoran's elders, and explains how they all came to settle on the island of Mata Nui. The culminating third arc (2006–2008) sees a new team of Toa, which were the Matoran from 2001 who set out on a quest to find the Mask of Life, an artifact that can save the now-dying Mata Nui. A fourth arc (2009), originally envisioned as a soft reboot of the franchise, introduces the desert world of Bara Magna and its inhabitants. However, all planned storylines were scrapped after Lego announced that Bionicle would be discontinued and was replaced with a new one that concluded the main narrative in 2010.

Characters such as the Toa and Matoran are typically divided into tribes based on six "primary" elements: fire, water, air, earth, ice, and stone. Less common "secondary" elements, such as light, gravity and lightning, began being introduced in 2003. The 2009 storyline, which features a different society, uses a similar grouping method for its Glatorian and Agori characters.

The entire saga was developed by a team of Lego employees led by Bob Thompson for a multimedia platform spanning animations, comic books, novels, console and online games, short stories, and a series of direct-to-video films. The majority of comics and novels were written by Greg Farshtey, who also published a number of in-character blogs, serials, and podcasts that expanded the franchise lore. After the toyline was discontinued, publication of these serials continued through to 2011 before halting abruptly due to Farshtey's other commitments.

Generation 2 (2015–2016)
A reboot of the original story, the revival chronicles the adventures of six elemental Toa heroes who protect the bio-mechanical inhabitants of the mystical island of Okoto from Makuta and his minions. Characters are again divided into six elemental tribes: fire, water, jungle (changed from air for creative reasons), earth, ice, and stone. The reboot's multimedia spectrum was scaled back in comparison to the first generation's – online animations, a series of books and graphics novels authored by Ryder Windham, and the animated Netflix series Lego Bionicle: The Journey to One (2016) detail the narrative. Christian Faber and Greg Farshtey served as creative consultants.

Reception
Initially, the idea of Bionicle faced resistance from company traditionalists as the Lego Group had no experience of marketing a story-based brand of their own. The "war-like" appearance of the characters also went against the company's values of creating sets without themes of modern warfare or violence. Lego reconciled on this statement by claiming that the theme was about "Good versus evil; "good hero warriors" designed to combat "evil enemy fighters" in a mythical universe, so children are not encouraged to fight each other".

The Bionicle franchise was well received over its venture and became one of the Lego Group's biggest-selling properties. At the time of its launch, one reviewer described the sets as "A good combination of assembly and action figure". and first-year sales of £100 million. Bionicle later received a Toy of the Year Award for Most Innovative Toy in 2001 from the Toy Industry Association.

Bionicle's rapid success had a major impact on the Lego Company. Stephanie Lawrence, the global director of licensing for Lego, stated: "We've created an evergreen franchise to complement the many event-based properties on the children's market. An increasing number of category manufacturers want to tap into the power of the Bionicle universe, and the key for us now is to manage the excitement to stay true to the brand and the lifestyle of our core consumer".

Since its launch, toy critics have said that Bionicle has changed the way children think and play with Lego products by combining "The best of Lego building with the story telling and adventure of an action figure". Toy statistics have revealed that as of 2009, 85% of American boys aged 6–12 had heard of Bionicle while 45% owned the sets.

Māori language controversy
In 2002, several Māori iwi (tribes) from New Zealand were angered by Lego's lack of respect for some of their words which were used to name certain characters, locations and objects in the Bionicle storyline. A letter of complaint was written, and the company agreed to change the names of certain story elements (e.g., the villagers originally known as "Tohunga" was changed to "Matoran") and met with an agreement with the Māori people to still use a small minority of their words.

In the story, the reason for certain name changes was dubbed as a Naming Ceremony for certain Matoran after doing heroic deeds (though the pronunciations remain the same), an example being the name change of 'Huki' to 'Hewkii'. Other names such as "Toa" meaning "Warrior", "Kanohi" meaning "Face" and "Kōpaka" meaning "Ice" were not changed.

See also
 List of Bionicle media
 Lego Technic

References

External links

 BioMedia Project, an online archive of BIONICLE media
 BIONICLEsector01.com, an external wiki
 BZPower.info, a LEGO and BIONICLE news site
 Wall of History, an online compendium of BIONICLE story content

2000s toys
2010s toys
2020s toys
Action figures
Cyborgs in fiction
DC Comics titles
 Fictional cyborgs
Fiction about parasites
Fiction about robots
Bionicle
Products and services discontinued in 2010
Products and services discontinued in 2016
Products introduced in 2001
Products introduced in 2015
Toy controversies

Bionicle


Memnon, ou la sagesse humaine est un conte philosophique de Voltaire paru en 1749.

Résumé
Memnon a décidé d'être parfaitement sage. Il va donc renoncer aux passions, rester sobre, vivre sur sa fortune sans devoir faire sa cour, et cultiver ses amis.

Hélas, il se laisse séduire par une dame dont se dépêtrer lui coûte fort cher. Il s'enivre au jeu avec ses amis, ce qui dans la bagarre lui coûte un œil. Son banquier fait faillite, mais le roi avec son satrape refusent sa plainte et se moquent de lui.

Un esprit céleste lui apparaît en songe et lui conseille, pour être « assez heureux », de ne jamais faire « le sot projet d'être sage. » Quand il ajoute que Tout est bien, Memnon lui répond qu'il ne le croira que quand il ne sera plus borgne.

Histoire éditoriale
Voltaire compose Memnon fin 1748, quelques mois après Zadig. Le conte paraît fin 1749 sous le simple titre de Memnon dans un Recueil de pièces en vers et en prose. Le sous-titre, ou la sagesse humaine, est ajouté en 1756 pour l'édition des Mélanges de littérature paraissant chez Cramer.

Memnon est réimprimé en totalité dans l'article Confiance en soi-même des Questions sur l'Encyclopédie (1770), précédé de quatre vers :

La réception est louangeuse. Pierre Clément, dans Cinq Années littéraires considère Memnon comme

Analyse
Le conte met en scène la stupidité humaine, et nie en même temps une quelconque providence bienveillante. Il met en scène l'incapacité pour l'homme de trouver le bonheur par ses propres forces, et donc démontre l'impuissance de la philosophie.

Cependant, ce n'est pas Memnon lui-même qui est tourné en ridicule, mais uniquement son plan. Ainsi que son pseudo ange gardien, incapable de le protéger et de le consoler, et qui finit par trouver lui aussi que la terre est une maison de fous.

Memnon peut être considéré comme une relecture critique des Discours en vers sur l'homme de 1738, où s'exprimait un optimisme sans réserves. Si le conte débouche sur un entretien comparable à celui de l'ange Jesrad avec Zadig, la fin est moins artificiellement optimiste : Memnon ne se laisse pas convaincre, parce que, devenu borgne, il a été atteint de manière irréparable.

Bibliographie

 Zadig et autres contes, édition d'Édouard Guitton, Le Livre de poche, 2001 .
 Œuvres complètes de Voltaire, volume 30B, Oxford, Voltaire Foundation, 2004. Édition critique par Katherine Astbury. (notice en anglais)
 Raymond Trousson, Jeroom Vercruysse [Dir], Dictionnaire général de Voltaire, Honoré Champion, 2020, , notice de S. Menant.

Notes et références

Conte philosophique
Œuvre de Voltaire
Littérature du XVIIIe siècle

Memnon ou la sagesse humaine


Atılay denizaltısı, 17 Temmuz 1942 tarihinde batan Türk hücum denizaltısı. 80 metre boyunda ve 52 mürettebat kapasiteli idi. Taşkızak Tersanesi'nde inşa edilerek 1939 yılında hizmete girdi. Gövdesindeki 1,5 metre çapındaki delik nedeniyle, denizaltının, I. Dünya Savaşı'ndan kalan bir mayına çarparak battığı görüşü hakimdir.

14 Temmuz 1942 günü, Donanma Komutanlığı'ndan istenen gemi, yeni cihazların kontrolü maksadıyla saat 14:30'da Çanakkale Mortu Koyu'nda, Binbaşı Sadi Gürcan komutasında dalmış ve bir daha su yüzüne çıkamamıştır. Geminin dönmeyişi üzerine deniz komutanı ile ihbar istasyonu komutanı tarafından 3 ve 5 no'lu motorlarla arama yapılmıştır.

Dalıştayken batan ve can kaybına neden olan ilk Türk denizaltısıdır. Denizcilik tarihine Atılay faciası olarak geçen bu olayda 38 denizci hayatını kaybetmiştir. Ölenler arasında, meşhur ses sanatçısı Hamiyet Yüceses'in ilk eşi, astsubay Fethi Yüceses de bulunmaktadır. Kumanya almak üzere Nara Burnu'ndan sahile çıkan Amasra'lı Ahmet Bağdat adlı bir er, bu faciadan hayatta kalan tek kişi olmuştur.

Denizaltıya "Atılay" adının verilişi

Atılay'la birlikte, benzer üç denizaltının isim babalığını Atatürk yapmıştı. Atatürk, zamanın başbakanı Celâl Bayar'a 17 Ocak 1938 tarihli açıklama notunda şöyle diyordu:

"Yeni dört denizaltı gemimiz için bildirdiğimiz isimler şunlardır: Saldıray, Batıray, Atılay, Yıldıray. Bunların manalarını izaha bile hacet olmadığı kanaatındayım. Manaları; Türkçe olan bu kelimelerin kendisindedir."

Kazanın gerçekleşmesi ve nedenleri

Bir emniyet botu, Atılay'ı yüzeyden takip ediyordu. Bu takip, bir süre sonra, kötü hava şartları nedeniyle yarım kaldı. Saatler geçti Atılay'dan hiçbir ses çıkmadı. Aynı gece, saat 20:30'a doğru, denizaltının battı şamandırası bulundu. Şamandıradaki telefon işliyor, ancak gemi personelinden ses çıkmıyordu. İhbar istasyonu komutanı Fatih Karayel, telefonla irtibat kuramamıştı.

Atılay'ın batma sebebi, olayın gerçekleştiği günlerde tahminlerden ibaretti. Mayına çarptığı iddialarının yaygın olmasına rağmen günümüzde de tam bir açıklama getirilememiş olup, olay tartışmalıdır.

Denizaltı Filosu Komutanlığı'nın raporu

Bu soruya cevap olarak, Atılay denizaltısının batışını müteakip; Denizaltı Filosu Komutanlığı'nın, Donanma Komutanlığı'na verdiği raporda şöyle denmektedir:

 Atılay akıntılı bir mahalde uzun süren bir dönüş müddetince akıntı tesiriyle, herhangi bir suretle kirletme şeklinde antenli mayın atılmış bir sahaya girmiştir.
 Atılay bu sahada bir antenli mayının patlaması neticesi büyük bir yara veya yaralar alarak; veya personelin ani ölüm neticesi, sevk ve idareden mahrum kalarak batmıştır.
 Atılay'ın bulunduğu derinliğin 80 metre civarında oluşu, gerek personelin ve gerekse mürettebatın kurtarılmasına imkân vermemiştir.

İzinli olduğu için olaydan kurtulan erin ifadesi

Denizaltı batmadan önce karaya çıkmış olmakla faciadan kurtulmuş olan Ahmet Bağdat (2000 yılında vefat etmiştir) 9 Haziran 1995 tarihli Milliyet gazetesinde yaptığı açıklamayla patlama olmadığı kanaatini savunmuştur. Görüşünü; "Denizaltı mayına çarpmış olsaydı, denizin üzerinde yağ ve mazot olurdu." diyerek açıklamıştır. Ancak, kendi ifadesiyle de ortamın son derece akıntılı olduğu doğrulandığına göre "Akıntı, yağ ve mazotu hızla dağıtıp yok edebilir miydi?" sorusu akla gelmektedir.

Yıllarca nerede olduğu ve neden battığı anlaşılamayan bu denizaltının gizemini, 52 yıl sonra, Rahmi M. Koç Müzecilik ve Kültür Vakfı'nın desteğiyle, bu vakfın yönetim kurulu üyesi, ünlü araştırmacı Selçuk Kolay ve ekibi; 2,5 aylık bir çalışma sonunda çözmüş, konumunu ve derinliğini tam olarak tespit etmiştir. Sahilden 5-6 kilometre açıkta ve 68 metre derinlikte bulunan denizaltı üzerinde yapılan araştırmada 1.5 m.'lik bir delik görülmüş, böylece Atılay'ın, I. Dünya Savaşı'ndan kalma bir mayına çarparak battığı kanaati hakim olmuştur.

Olayda hayatını kaybeden personel

Subaylar

 Güverte Binbaşı Sadi Gürcan
 Güverte Yüzbaşı Sebati Taşöz
 Makinist Yüzbaşı Ahmet Törün
 Güverte Üsteğmen Rauf Baykal
 Makinist Yüzbaşı Adnan Erül
 Gemi Direk Subayı Ahmet Atakan
 Gemi direk astsubayı Fatih Baykuş

Astsubaylar

 Güverte Başgedikli Hakkı Tezcanlı
 Makinist Başgedikli Latif Ziya Lodos
 Makinist Başgedikli Necmi Sunal
 Telsiz Başgedikli Masum Şen
 Makinist Başgedikli Tahsin Dönmez
 Elektrik Başçavuş Fethi Yüceses
 Makinist Başçavuş Hüseyin Coşkun
 Makinist Üstçavuş Cemal Dinçer
 Makinist Gedikli Onbaşı Kemal Dağaşan
 Elektrik Gedikli Onbaşı Agah Perina
 Telsiz Gedikli Onbaşı İsmet İskil
 Makinist Gedikli Onbaşı Ali Rıza Baykuş
 Makinist Üstçavuş Selehattin Nartman
 Elektrik Gedikli Çavuş İsmail Togay
 Güverte Gedikli Çavuş Nurettin Günenç
 Elektrik Gedikli Çavuş Sabahattin Yaral
 Güverte Gedikli Çavuş Hasan Şentuna

Erler

 Güverte Er Hasan Güneş
 Güverte Er İbrahim Erbaş
 Makinist Onbaşı Mustafa Özbek
 Makinist Er Temel Küçükoğlu
 Güverte Onbaşı Temel Yenigün
 Makinist Er Mehmet Aslantürk
 Güverte Er Enver Karaer
 Güverte Er İsmail Yıldız
 Makinist Er Halil Ekinci
 Güverte Er İlyas Ünal
 Güverte Onbaşı Dilşat Çakal
 Makinist Onbaşı Cemal Bahar
 Makinist Onbaşı Mehmet Çlhoroz
 Güverte Er Eyüp Kaçmaz
 Makinist Er Hüseyin Gençer
 Güverte Er Halil Küçük

Su altı müzesi teklifi

Mimar Kaya Şener'in tasarladığı bir proje, İstanbul ve Marmara, Ege, Akdeniz, Karadeniz (İMEAK) Bölgeleri Deniz Ticaret Odası İzmir Şubesi'nin 29. Olağan Meclis Toplantısında üyelere "Donanmamızın Batık Denizaltı Gemilerinin Çıkarılması" konulu yapılan sunumda açıklandı. Bu projeye göre, 68 metre derinlikte bulunan Atılay Denizaltısı'nın kıyıya çekilerek, 30 metre derinlikte bir su altı müzesi haline getirilmesi hedefleniyor.

Kabul görmesi halinde; bu projeye göre, deniz altına inecek derin su dalgıçları Atılay Denizaltısını kemerlerle bağlayarak 20 metre genişliğinde, 25 metre yüksekliğinde bir platforma yerleştirecekler. Bu şekilde denizaltı, suyun 30 metre derinliğine kadar çekilerek İzmir sahiline taşınacak. Böylelikle, kıyıda, 30 metre derinlikte bir su altı müzesi oluşturularak turizm cazibe merkezi yaratılabilecek. Aynı zamanda, havasız ortamda bulunmaları nedeniyle bozulmamış olduğu varsayılan şehitlerin cenazelerinin de defnedilmeleri söz konusu olabilecek.

Dünyada bugüne kadar batmış bir denizaltı müze haline getirilmemiş.

Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na gönderilen bu proje için, platformu taşıyacak vinç ve derin su dalgıçları konusunda destek alınacağı umulmakta. Platformun, 2 milyon YTL'ye mal olacağı hesaplanmış olup kaynak aranmakta.

Toplantıya katılan emekli Güney Deniz Saha Komutanı Koramiral Lütfü Sancar, Dumlupınar ve Atılay denizaltılarının sığ suya çekilip turist ve kendi vatandaşlarımızın dalış ilgi noktası haline gelmesinden memnuniyet duyacağını belirtmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türk Deniz Kuvvetleri savaş gemileri listesi
 TCG Atılay (S-347)

Kaynakça
 DHO/Pusula
 Milliyet Gazetesi 26.7.2007
 Dezaltıcılar Birliği
 Rahmi Koç Kültür Vakfı

Kaynakça

Ay sınıfı denizaltı (1938)
Batıklar
Türkiye'deki denizcilik kazaları ve olayları
1940'larda deniz kazaları
1942'de Türkiye
Atılay

TCG Atılay (1939)


Huda jama – strogo čuvana tajna je dokumentarni film iz 2017. godine scenarista i redatelja Romana Leljaka, slovenskoga publicista i istražitelja jugokomunističkih zločina. Govori o jugokomunističkom zločinu nad Hrvatima, Slovencima i Austrijancima u starom rudniku Hudoj jami. Mjesto ovog velikog zločina je i simbolično jer su žrtve bile zakopane iza sedam pregrada, po svemu sudeći da bi počinitelji zločina otežali da bi itko mogao do žrtava doći. Bivši režim svoje je zločine prikrivao terorom i pola stoljeća održavao zavjeru šutnje, naivno misleći da će smrću žrtava utišati i one koji bi mogli sačuvati uspomenu na žrtve.

Blizu naselja Hude Jame u općini Laškom je istoimeni rudnik, rudnik Huda jama u čijem sklopu je rudarsko okno Barbarin rov. Ondje je jugokomunistička vojska počinila jedan od najvećih zločina u svijetu neposredno nakon Drugog svjetskog rata. Partizanski I. bataljun KNOJ-a) likvidirao je oko 3000 nedužnih ljudi među kojima je bio veliki broj civila – djece, žena i staraca. Da se za ovaj poratni zločin ne bi saznalo, pristup grobnoj jami zazidali su s deset pregrada između kojih su nasuli sipinu i zemlju. Podatcido kojih je došao Roman Leljak, publicist, istražitelj arhiva UDB-e i masovnih zločina jugo-komunističke vojske, u ovom je stratištu okončalo je život u stravičnim mukama oko 2000 Hrvata, 700 Slovenca i 300 Nijemaca koji su bili živi zazidani.

Film je napravljen s amaterskim proračunom, manje od 10.000 eura, ali uz veliki entuzijazam, jer je bilo bitno prenijeti istinu. U filmu se vide osobe počinitelji zločina u Hudoj jami. U rudniku Hudoj jami ubili su 2000 Hrvata, 700 Slovenaca i 300 Austrijanaca. Žrtve su pokopane su u Mariboru, pri čemu nije napravljena forenzička analiza.
Ovaj je rudnik jedan od 600 stratišta diljem Slovenije. Huda jama i nije najveće mjesto ubojstva u rudniku. Po broju ubijenih nadilazi ju rudnik Pečovnik kod sela Pečovnika kraj Celja, u kojem je u svibnju 1945. godine ubijeno 12 000 ljudi, svi Hrvati. Žrtve iz Pečovnika nisu ekshumirane.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o partizanskim zločinima

Huda jama – strogo čuvana tajna


Bakcell Arena, do siječnja 2013. godine Stadion 8. kilometar (azerski: 8 km stadionu) je nogometni stadion u Bakuu, Azerbajdžan. Stadio ne otvoren 14. rujna 2012. te mu kapacitet iznosi 11,000.

Povijest
Stadion je otvoren 14. rujna 2012. pod nazivom 8. kilometar s prisustvom azerbajdžanskoga predsjednika Ilhama Alijeva. Na stadionu su se igrale jedanaest utakmica Svjetskog prvenstva u nogometu za žene do 17 godina

U siječnju 2013. stadion je preimenovan u Bakcell Arena nakon pregovora između Azerbajdžanskog nogometnog saveza i Bakcella.

7. lipnja 2013. godine odigrana je prva utakmica Azerbajdžanske nogometne reprezentacije na ovome stadionu. Azerbajdžanska nogometna reprezentacija je tada igrala 1:1 protiv Luksemburške nogometne reprezentacije.

Povezani članci
 Popis nogometnih stadiona u Azerbajdžanu

Izvori

Vanjske poveznice

Nogometni stadioni u Bakuu

Bakcell Arena


My Father's Dragon (no Brasil: O Dragão do Meu Pai) é um longa-metragem irlandês-estadunidense animado de aventura e fantasia de 2022 dirigido por Nora Twomey com roteiro de Meg LeFauve, que co-escreveu a história com John Morgan. É baseado no livro infantil homônimo de 1948 de Ruth Stiles Gannett.

Co-produzido pela Netflix Animation, Mockingbird Pictures, Cartoon Saloon e Parallel Films, o filme estava originalmente planejado para estrear em 2021 na Netflix, mas foi adiado para 11 de novembro de 2022. O filme foi bem recebido pela crítica.

Enredo
Uma narradora invisível conta a história de seu pai, Elmer Elevator, quando ele era mais jovem. Ele e sua mãe Dela possuíam uma loja de doces em uma pequena cidade, mas foram forçados a fechar e se mudar quando os clientes diminuíram. Eles vão para uma cidade distante, onde planejam abrir uma nova loja, mas acabam perdendo todo o dinheiro que economizaram para sobreviver.

Elmer logo faz amizade com uma gata e, eventualmente, tem a ideia de mendigar o dinheiro necessário para a loja, apenas para sua mãe lhe dizer que é uma causa perdida. Irritado, Elmer corre para as docas para ficar sozinho. A gata vem até ele e começa a falar, para seu espanto. Ela diz que em uma ilha, conhecida como "Ilha Selvagem", além da cidade, encontra-se um dragão que provavelmente pode ajudá-lo. Elmer aceita a tarefa e é levado até a ilha por uma baleia alegre chamada Soda. Uma vez que eles chegam à Ilha Selvagem, Soda explica que um gorila chamado Saiwa está usando o dragão para impedir que a ilha afunde.

Elmer liberta o dragão, um pateta chamado Boris, e eles partem em uma jornada para encontrar uma tartaruga chamada Aratuah, a fim de descobrir como Boris pode impedir que a ilha afunde pelo próximo século, já que esse é um rito de passagem necessário para se tornar um "Grande dragão" e que já foi realizado pelo irmão mais velho de Boris, Horácio, mas ele não pode voar por ter sua asa torcida depois que Elmer o salva. Durante a caminhada, Boris revela seu medo de água e fogo e faz um acordo com Elmer, que pede que Boris o ajude a arrecadar dinheiro para a loja de sua mãe. Ao longo do caminho, eles encontram alguns dos habitantes da ilha, como Cornelius, o crocodilo, os irmãos tigres Sasha e George e uma mãe rinoceronte chamada Iris, enquanto tentam fugir de Saiwa e seu exército de macacos.

Eles logo chegam à concha de Aratuah, onde Elmer descobre que ele faleceu, mas mantém isso em segredo de Boris. Iris os leva para descansar em uma grande flor, e Boris diz que sempre pode contar com Elmer pois ele não tem medo de nada. Eles são encontrados por Saiwa e seu grupo. Saiwa revela que já sabia da morte de Aratuah, o que irrita Kwan, seu 2° em comando, que vai embora usando um cogumelo gigante como jangada, convencido de que não há mais chance de salvar a ilha. Enquanto tentam fugir, Boris consegue ajeitar sua asa e a dupla parte voando. Elmer tem uma epifania e percebe que a ilha está sendo puxada para baixo por três grandes raízes abaixo da água. Ele convence Boris a usar toda a sua força para puxar a ilha e conseguem se livrar de duas das raízes. No entanto, Boris se assusta com o fogo no topo da montanha e a ilha tomba para o lado, enquanto Elmer cai no oceano.

Elmer é salvo por Saiwa, que conta que ele e os outros animais estão evacuando a ilha e repreende Elmer por querer usar Boris para benefício próprio. Ele então revela que quando descobriu sobre a morte de Aratuah, decidiu manter segredo com medo de deixar todos em pânico e que ficou ainda mais preocupado quando Boris apareceu para salvar a ilha, por conta de sua personalidade pateta. Querendo consertar as coisas, Elmer volta para a ilha onde Boris lhe diz que encontrou uma maneira de salvá-la pulando no fogo, mas que está com medo. Elmer o conforta e garante que estará junto dele. O corpo de Boris explode e magicamente levanta a ilha do mar, finalmente se tornando um Grande dragão.

Boris leva Elmer para casa, passando por Kwan e Soda no meio do caminho. Chegando nas docas, Elmer diz que Boris não precisa mais ajudá-lo e rompe seu acordo, afirmando que, mesmo com medo, enfrentará seus problemas. O garoto se reúne com sua mãe e o filme termina com Elmer abraçando sua nova vida na cidade com sua filha narrando o final da história.

Produção
Em junho de 2016, foi relatado que a Cartoon Saloon estava desenvolvendo uma adaptação de My Father's Dragon, com Tomm Moore e Nora Twomey co-dirigindo. Em novembro de 2018, a Netflix anunciou que havia aderido ao projeto, com apenas Twomey como diretora.

Em abril de 2022, o elenco foi revelado junto com uma primeira imagem do filme, com os irmãos Mychael e Jeff Danna como os compositores da trilha sonora.

Ligações externas
 My Father's Dragon na Netflix
 My Father's Dragon no IMDb

Filmes da Irlanda de 2022
Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes de animação dos Estados Unidos
Filmes da Irlanda
Filmes infantis
Filmes originais da Netflix

My Father's Dragon (filme de 2022)


Når bare han kan tælle køerne er en børnefilm fra 1986 instrueret af Rumle Hammerich, Tim Cenius efter manuskript af Rumle Hammerich, Tim Cenius.

Handling
Novellefilm om to drenge fra Paro-dalen i Bhutan i Himalaya. Filmen giver et indtryk af de fremmede levevilkår og omgivelser

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Når bare han kan tælle køerne


An Mapania immersa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Charles Baron Clarke. An Mapania immersa in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania immersa