Zieleniec ist ein polnischer Orts- und ein tschechischer Familienname:

Polnischer Ortsname:
 Zieleniec (Duszniki-Zdrój), Stadtteil von Duszniki-Zdrój, Woiwodschaft Niederschlesien, bis 1945 Bad Reinerz, Kreis Glatz, Schlesien
 Zieleniec (Gorzów Wielkopolski), Stadtteil von Gorzów Wielkopolski, Woiwodschaft Lebus, bis 1945 Roßwiese, Kreis Landsberg (Warthe), Brandenburg

sowie:

(Woiwodschafts-ABC:)
 Zieleniec (Wielbark), Powiat Szczycieński, Woiwodschaft Ermland-Masuren, bis 1938 (Groß) Radzienen, 1938 bis 1945 Hügelwalde, Kreis Ortelsburg, Ostpreußen
 Zieleniec (Nowe Ostrowy), Powiat Kutnowski, Woiwodschaft Łódź
 Zieleniec (Milanów), Powiat Parczewski, Woiwodschaft Lublin
 Zieleniec (Gostynin),  Powiat Gostyniński, Woiwodschaft Masowien
 Zieleniec (Pokój), Powiat Namysłowski, Woiwodschaft Oppeln, bis 1936 Gründorf, 1936 bis 1945 Stobertal, Kreis Oppeln, Schlesien

Siehe auch: Zieleniec Mały

Tschechischer Familienname:
 Josef Zieleniec (* 1946), tschechischer Politiker, MdEP

Zieleniec


6629 Kurtz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6629 Kurtz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

6629 Kurtz


Rolando José Álvarez Lagos (Manágua, ) é bispo nicaraguense da Igreja Católica Romana. Está à frente da Diocese de Matagalpa desde 2011.

Biografia

Origem e formação
Rolando José Álvarez Lagos nasceu em Manágua, numa família da classe operária. Durante a década de 1980, negou-se a prestar serviço militar obrigatório exigido pela Revolução Sandinista aos jovens.

Perseguido pelo regime, refugiou-se na Guatemala, onde ingressou no seminário católico. Ali estudou filosofia e teologia. Formou-se na Pontifícia Universidade Lateranense de Roma. Formou-se em filosofia pela Pontifícia Universidade Gregoriana de Roma.

Foi ordenado sacerdote em 7 de dezembro de 1994 pela Arquidiocese de Manágua. Desde então, trabalhou como professor e prefeito no seminário da Arquidiocese de Manágua (1994-2006), como coordenador da pastoral juvenil da arquidiocese (desde 1998), como diretor da rádio católica Radio Nicaragua (desde 2001), como secretário do departamento de comunicação social da Conferência Episcopal da Nicarágua (desde 2003), como secretário de informação e porta-voz da Arquidiocese de Manágua (desde 2005), como coordenador da pastoral juvenil nacional (desde 2006), como pároco de a paróquia de São Francisco de Assis em Manágua (desde 2006) e como secretário do secretariado do Episcopado da América Central (desde 2009).

O Papa Bento XVI o nomeou bispo de Matagalpa em 8 de março de 2011. O arcebispo de Manágua, Leopoldo José Brenes Solórzano, conferiu-lhe a ordenação episcopal no dia 2 de abril do mesmo ano. Os co-consagradores foram seu predecessor e bispo de Granada, Jorge Solórzano Pérez, e o núncio apostólico na Nicarágua, arcebispo Henryk Józef Nowacki.

Tensão com o regime Ortega

Em maio de 2018, Álvarez integrou a equipe da Conferência Episcopal que serviu de testemunha e mediadora no primeiro Diálogo Nacional entre o regime de Daniel Ortega e a oposição. A Nicarágua então vivia dias duma revolta cívica que praticamente havia paralisado todo o país com mais de cem barricadas nas ruas e nas rodovias e constantes marchas de protesto que chegaram a exigir a renúncia de Ortega.

"O diálogo nacional tem apenas um objetivo: mudar. A mudança é inevitável, não há outro caminho, não há outro propósito. A mudança está chegando e com ela a democratização da República da Nicarágua", especificou o bispo pouco antes de as partes se sentarem à mesa de negociações. Ortega, no entanto, usou o diálogo para recuperar o fôlego e organizar uma repressão sangrenta com armas de guerra e forças militares e paramilitares para desmantelar os protestos. A Comissão Interamericana de Direitos Humanos (CIDH) estima que 355 mortes ocorreram nesses dias violentos.

Em março do ano seguinte, foi realizado o segundo Diálogo Nacional; desta vez, porém, o regime de Ortega vetou a posição do bispo Álvarez como testemunha e mediador, acusando-o de incitar o conflito belicoso. A Igreja Católica foi representada naquela ocasião apenas pelo cardeal Leopoldo Brenes, arcebispo de Manágua, e pelo núncio apostólico, Stanislaw Sommertag. Esse diálogo também falhou e, desde então, o regime manteve a campanha de assédio e perseguição contra os bispos e padres que considera terem apoiado a rebelião cidadã de 2018.

A crise se acentuou após as polêmicas eleições de novembro de 2021, nas quais Ortega foi reeleito para um quinto mandato, quarto consecutivo e segundo, juntamente com sua esposa, Rosario Murillo, como vice-presidente, com seus principais adversários na prisão. Com a Igreja Católica, as relações pioraram recentemente devido à prisão de sacerdotes, bem como a intimidação a outros clérigos, entre os quais, o bispo Álvarez.

Em agosto de 2022, Álvarez tornou-se alvo de investigação da polícia nicaraguense, chefiada por Francisco Díaz, cunhado do presidente Ortega. Em nota de imprensa publicada no dia 5, a Polícia da Nicarágua acusou autoridades da Igreja Católica em Matagalpa, e especificamente Dom Álvarez, de "usar a mídia e as redes sociais" para tentar "organizar grupos violentos, incitando-os a levar atos de ódio contra a população, causando um clima de ansiedade e desordem, alterando a paz e a harmonia na comunidade". A partir de então, o prelado, junto com mais seis sacerdotes e seis leigos, foi detido na Cúria Episcopal de Matagalpa.

Depois de 2 semanas detidos na Cúria, no dia 19 de agosto a polícia invadiu e prendeu o Bispo e os nove que estavam com ele, levando-os até Manágua, onde serão investigados, Vilma Núñez, presidente do Centro Nicaraguense de Direitos Humanos (Cenidh), afirmou que a intervenção policial na cúria ocorreu com violência.

Naturais de Manágua
Bispos católicos da Nicarágua
Alunos da Pontifícia Universidade Lateranense
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana

Rolando José Álvarez Lagos


40 (أربعون) هو عدد طبيعي يلي العدد 39 ويسبق العدد 41.
 هو عدد شبه مثالي لأنه يساوي مجموع بعض ققواسمه (مثلاً 1+4+5+10+20=40 أو 2+8+10+20=40)
 يساوي مجموع من الأعداد من قوى العدد ثلاثة 30 + 31 + 32 + 33=1+3+9+27=40

في الدين والعادات
 ذكر الرقم أربعين في القرآن أربع مرات بنفس اللفظ.
 أربعين الميت هي عادة الذهاب إلى قبر الميت، أو إلى أهله بعد أربعين يوماً من وفاته، وتسمى ذكرى الأربعين.
 الأربعين هي ذكرى للمسلمين الشيعة في كل يوم 20 صفر من العام الهجري، يحيون فيها ذكرى مرور أربعين يوماً على مقتل الإمام الحسين بن علي في معركة كربلاء.
 مقدار زكاة المال 2.5% من مقدار نصاب الزكاة، وهو يشكل جزءاً من بين أربعين جزءاً من المال، ويؤكد ذلك الحديث المروي عن نبي الإسلام محمد عن ابن عمر، وعائشة .
 أربعين سنة هي مدة تيه بني إسرائيل في الأرض.

أعمال فنية
ورد ذكر الرقم أربعين في عدد من الأعمال الفنية، مثل:
 حب في الأربعين
 علي بابا والأربعين حرامي عن قصة علي بابا والأربعون حرامي.

وصلات خارجية
العدد 40

ملاحظات

أعداد صحيحة
أعداد ونسب في القرآن

40 (عدد)


Calyceraceae, biljna porodica iz reda zvjezdanolike (Asterales). Sastoji se od četrdesetak vrsta jednogodišnjeg raslinja i trajnica rasprostranjenih po Južnoj Americi i Falklandima.

Vrste ove porodice dijele neke osobine i s vrstama iz porodica Asteraceae i Dipsacaceae.

Opis
Calyceraceae, porodica su malih i gospodarski nevažnih dikotiledonih cvjetnica koja sadrži osam rodova sa blizu 50 vrsta rasprostranjenih u Srednjoj i Južnoj Americi. Jedna vrsta (Acicarpha tribuloides) pojavljuje se kao korov uz ceste na Floridi.

Biljke ove skupine su male zeljaste biljke, povremeno donekle drvenaste u blizini baze, s izmjeničnim listovima i cvjetovima u gustim glavicama okruženim nizom malih, zelenih, lisnatih brakteja. Cvjetovi su dvospolni ili zasebno muški i ženski, imaju donji jajnik s jednom komorom (tj. s ostalim cvjetnim dijelovima koji se nalaze na gornjem kraju ženske strukture) i imaju četvero- do šesterodijelnu, ponekad lisnatu, čašku (srasle petale) i cjevasti ili otvoreniji vjenčić (srasle latice) od četiri do šest režnjeva. Prašnici (muške strukture koje proizvode pelud) broje od četiri do šest i izviru blizu ušća vjenčića u položajima koji se izmjenjuju s režnjevima vjenčića.

Obitelj Calyceraceae dio je reda Asterales i blisko je povezana s obitelji tratinčica, Asteraceae. Ime je dobila po rodu Calycera.

Rodovi
 Familia Calyceraceae R. Br. ex Rich. (46 spp.)
 Asynthema S. Denham & Pozner (1 sp.)
 Moschopsis Phil. (10 spp.)
 Anachoretes S. Denham & Pozner (1 sp.)
 Boopis Juss. (1 sp.)
 Acicarpha Juss. (7 spp.)
 Leucocera Turcz. (7 spp.)
 Calycera Cav. (6 spp.)
 Gamocarpha DC. (13 spp.)

Izvori

Porodice zvjezdanolikih
Biljne porodice

Calyceraceae


Velika Kolumbija (španjolski: Gran Colombia), službeno Republika Kolumbija (španjolski: República de Colombia), bila je država u Južnoj Americi, koja je obuhvaćala veći dio sjevera tog kontinenta, ali i južne dijelove Srednje Amerike. Proglašena je 1819. godine na kongresu u Angosturi, a konsolidirana je 1821. godine, dok je formalno raspuštena 1831. godine. Velika Kolumbija je obuhvaćala ozemlje današnjih država Kolumbije, Venezuele, Ekvadora, Paname, zapada Gvajane te sjevera Perua i Brazila. Ozemlje Velike Kolumbije odgovarao je, okvirno, ozemlju bivšeg Podkraljevstva Nove Granade te je, sukladno tome, ista tvrdila kako polaže pravo i na karipsku obalu Nikaragve te Obalu komaraca.

Etimologija
Službeno ime zemlje, tijekom cijeloga njenog postojanja, bio je Republika Kolumbija, međutim povjesničari su u idućim razdobljima usvojili naziv Velika Kolumbija, kako bi se razvidno razlikovala od istoimene suvremene države, koja to ime rabi od 1863. godine. Sam naziv dolazi od španjolske inačice novolatinskog imena "Columbia", a koje je temeljeno na imenu Kristofora Kolumba. Taj je naziv preferirao venezuelanski revolucionar Francisco de Miranda, koji je u njemu vidio referencu na Novi svijet, posebice na američke zemlje i kolonije pod španjolskom upravom.

Miranda je, doduše, rabio improvizirani, kvazigrčki pridjevni oblik imena, "Colombeia", a koja je označavala ono "što se odnosi na Kolumbiju"; taj je naziv iskoristio kao naslov pismohrane svojih revolucionarnih aktivnosti. Simón Bolívar i ostali borci za neovisnost rabili su naziv u konkretnom, geopolitičkom kontekstu, čime je isti dobio jasnu geografsku i političku referencu.

Povijest

Uvod i osnivanje Velike Kolumbije

Osnivanje Velike Kolumbije predstavlja vrhunac borbe protiv Španjolske na sjeveru kontinenta, gdje je ključni čimbenik te borbe bio Simón Bolívar. Nakon što je Španjolsko Carstvo tokom 1816. godine ponovno uspostavilo nadzor nad Novom Granadom, što je već ranije izvedeno s Venezuelom, revolucionari su bili u veoma složenom položaju, nadzirući isključivo rijetko naseljeni jug Venezuele. Sukob je tada ušao u višemjesečnu pat-poziciju tijekom koje su Bolívarovi revolucionari držali položaje na jugu, a španjolske postrojbe, na čijem je čelu bio Pablo Morillo, svoje na sjeveru.

Bolívar je u međuvremenu proglasio Treću Venezuelansku Republiku, čiji su delegati, zajedno s onima iz od strane Španjolaca nadzirane Nove Granade, sudjelovali u radu Kongresa u Angosturi od 1819. do 1821. godine. Delegati u Angosturi su nedugo nakon početka zasjedanja Kongresa proglasili Republiku Kolumbiju i donijeli Temeljni zakon, međutim konsolidacija neovisnosti trajala je još dvije godine. Bolívar je tijekom 1819. godine lansirao uspješnu kampanju s ciljem oslobađanja Nove Granade, nakon koje su se vojni uspjesi revolucionara nastavili nizati. Odlučujući poraz Španjolskog Carstva uslijedio je kod Caraboba tijekom 1821. godine, nakon kojega su ubrzo oslobođeni i preostali dijelovi Venezuele. Iako je Carstvo pokušalo vratiti nadzor nad ozemljem u pomorskoj bici na jezeru Maracaibo, bilo je izvjesno kako je Kruna izgubila sjever Latinske Amerike, koji je sada bio neovisna država Velika Kolumbija.

Novonastala zemlja je organizirana kao savezna republika koju čine tri velike upravne jedinice, departmani Cundinamarca, Venezuela i Quito. Na čelu države bio je predsjednik s potpredsjednikom, a prvi obnašatelj ove funkcije bio je Simón Bolívar.

Po završetku Kongresa u Angosturi, sa zasjedanjem je započeo Kongres u Cúcuti, koji je tijekom pet mjeseci zasjedanja donio prvi pravi Ustav Republike Kolumbije, znan kao Ustav iz Cúcute. Tom je ispravom formalizirano osnivanje Velike Kolumbije, odnosno ujedinjenje Nove Granade i Venezuele, a sama država je bila uređena na federalnim načelima. Međutim, državno uređenje urodilo je brojnim teškoćama i sukobima između federalista i centralista, zbog čega je nedugo nakon ovog Kongresa, kraj čijeg zasjedanja je doveo do otvaranja saziva redovnog Kongresa Republike, sazvana konvencija u Ocañi, čiji je cilj bila reforma Ustava iz 1821. godine.

Integracija Srednje Amerike i Kariba

Nastanak Velike Kolumbije bio je značajan događaj za cjelokupno područje Latinske Amerike. Bolívarova panamerikanistička ideja bila je privlačna ne samo zemljama Južne Amerike, koje su netom ostvarivale neovisnost od Španjolske, već i zemljama Srednje Amerike, koje su još uvijek bile u procesu osamostaljenja. Iskoristivši uspjeh južnoameričkih revolucionara, Panama je 1821. godine također proglasila neovisnost. U novoj zemlji ubrzo su se počele javljati struje oko mogućeg pripajanja nekoj od već postojećih latinoameričkih zemalja, tako da su u jednom trenutku postojale tri izražene struje; jedna koja je promicala ujedinjenje s novoformiranim Meksičkim Carstvom (što su učinile i druge srednjoameričke zemlje), druga koja se zalagala za ujedinjenje s Peruom i treća, koja je zagovarala pripajanje Velikoj Kolumbiji. Iako je treća struja na koncu ostvarila prevlast i Panama se, kao suverena država, pripojila Velikoj Kolumbiji, taj čin pripajanja nikada nije bio potpun i panamske težnje za autonomijom su stvarale ozbiljne nesuglasice unutar Velike Kolumbije. Cijela situacija kulminirala je nekoliko godina kasnije, kada je Panama odbila bolivarski ustav i krenula u ostvarenje neovisnosti kao protektorat Ujedinjenog Kraljevstva i Sjedinjenih Država. Taj je pokušaj, ipak, ugušen od strane kolumbijske vojske te je Panama sve do 1903. godine ostala dio Kolumbije.

Situacija na Hispanioli bila je donekle drukčija. Tamo je José Núñez de Cáceres krajem studenog 1821. godine proglasio Republiku Španjolski Haiti, koja je figurirala kao preteča suvremene Dominikanske Republike. Strahujući od haićanske invazije, Núñez de Cáceres je u konstitutivnom aktu nove republike izrazio namjeru pripajanja Velikoj Kolumbiji. Nedugo zatim, Antonio María Pineda je poslan kao delegat na kontinent kako bi se sastao s Bolívarom, međutim do susreta nikada nije došlo jer je potonji bio na jugu zemlje, gdje je dovršavao borbu za neovisnost. Unatoč snažnoj namjeri, a koja se dalje trebala protezati na lobiranje za dominikansku nezavisnost od Haitija i Španjolske, integracija Španjolskog Haitija nikada nije provedena. Dogodilo se, zapravo, da je, samo devet tjedana nakon proglašenja neovisnosti, haićanska vojska predvođena Jean-Pierreom Boyerom napala Španjolski Haiti te ga pripojila.

Posljednje dvije zemlje koje u kojima su se javili pokreti za ujedinjenje s Kolumbijom bile su Kuba i Portoriko, obje španjolske kolonije u Karibima. Na Kubi je tokom 1821. godine osnovano tajno društvo (zapravo masonska loža) naziva Soles y Rayos de Bolívar, čiji je primarni cilj bila neovisnost zemlje i njeno ujedinjenje bilo s Meksikom, bilo s Kolumbijom. Skupina je dobila na značaju tokom 1823. godine, kada je José Francisco Lemus proglasio nikada priznatu državu Cubanacán, što je bila reakcija na navodnu neuspješnu prodaju otoka Britaniji. Ipak, cijeli pokret se na Kubi raspao u kolovozu 1823. godine, nakon što je jedan član skupine izdao članove španjolskim vlastima, nakon čega su svi završili na sudu i bili protjerani. Istovremeno, na Portoriku se također formirala skupina koja se zalagala za neovisnost otoka i uniju s Kolumbijom. Antonio Valero de Bernabé je bio predvodnik te struje te je 1823. godine izradio plan ujedinjenja predložene države Borinquén s Kolumbijom. Iako je Valero ubrzo otišao u Venezuelu i čak sudjelovao u borbama, plan je propao zbog snažne američke podrške tada postojećem stanju, nepostojanju organiziranih snaga na otoku i smrti Bolívara 1830. godine.

Santanderizam protiv bolivarizma

Nedugo nakon Kongresa u Cúcuti, kolumbijska politika došla je do prekretnice oko definiranja prirode same države. S jedne strane bila je struja Simóna Bolívara, predsjednika republike koji je zagovarao centralističko uređenje s velikim ovlastima predsjednika (bolivarizam), dok je na drugoj strani bio potpredsjednik Francisco de Paula Santander, koji je zagovarao federalizam (santanderizam). I dok je Bolívarov prioritet bio nastavak borbe za oslobođenje Južne Amerike, Santander je zagovarao donošenje opsežnog zakonodavnog i ustavnopravnog okvira za funkcioniranje nove države. U inicijalnoj fazi postojanja Velike Kolumbije, dok je Bolívar još uvijek vodio kampanje na jugu, Santander je de facto upravljao državom iz Bogote.

I dok je Bolívar svakako imao snažnu podršku njemu lojalnih časnika i političara, nezadovoljstvo predsjedničkim centralizmom u drugim dijelovima Velike Kolumbije, mahom u Ekvadoru (koji nije uživao jednaku reprezentaciju kao Venezuela i nova Granada, a uz to je bio i gospodarski podređen) i Venezueli (koja se tijekom 1826. godine gotovo odvojila od Kolumbije), dovela je do jačanja podrške Santanderu i njegovoj ideji. Prvi znak postojanja ozbiljnijih podjela bila je pobuna Joséa Antonija Páeza, koji je bio generalni zapovjednik u Venezueli, u Caracasu, a koja je ubrzo dobila određenu podršku i bila je interpretirana kao podrška Satnanderovom federalizmu protiv centralističkog bolivarizma. La Cosiata je započela u travnju 1826. godine i ubrzo je prerasla inicijalnu podršku, toliko da je pritisak za uklanjanje Páeza s pozicije postajao sve snažniji; i dok je ovaj inicijalno bio voljan otići, nakon par dana se predomislio kako bi prkosio središnjoj vlasti. Podrška pobuni se širila zemljom, a ubrzo je i Quito reagirao, podržavši Páeza u njegovoj borbi protiv središnje vlasti. Iduće razdoblje bilo je obilježeno manjim trvenjima, uz prijetnju središnje vlasti da će, ako bude potrebno, i vojno intervenirati u Venezueli.

Vrhunac revolta se, pak, zbio kada je Bolívar promulgirao konzervativni ustav Bolivije, koji je davao enormne ovlasti doživotnom predsjedniku, a kojega je pokušao implementirati i u Kolumbiji. Bolivarski ustav izazvao je snažne reakcije federalista i pritisak na središnju vlast bio je sve snažniji.

Činjenica da je bio suočen sa snažnom oporbom i očitim separatističkim težnjama pojedinih regija natjerala je Bolívara na veliki politički ustupak prema federalistima, što je na koncu dovelo do privremenog smirivanja situacije; Páez je priznao Bolívarov autoritet, a separatističke pobune su se privremeno ugasile. Reforme koje je Bolívar obećao, doduše, nikada nisu u potpunosti zaživjele, niti su zadovoljile brojne frakcije koje su zahtijevale veća prava unutar sustava vlasti.

Godine 1828., kao pokušaj pomirenja dvaju frakcija i konsolidiranja mira u Velikoj Kolumbiji, sazvana je Konvencija u Ocañi, čiji je cilj bila reforma ustava iz Cúcute. Bolívar je na konvenciji ponovo pokušao progurati ustav po bolivijskom modelu, međutim prijedlog je ponovo naišao na snažno neodobravanje. Konvencija je izradila nacrt federalističkog ustava, međutim sve je krahiralo kada su bolivaristi odbili potpisati tekst tog ustava i napustili sjednicu, proglasivši pritom Bolívar apsolutnim diktatorom.

Velika Kolumbija je, tako, umjesto u razdoblje konsolidacije, ušla u razdoblje još veće krize, koja će kulminirati u rujnu 1828. godine pokušajem atentata na Bolívara. Kako bi se brzo obzračunao s oponentima, Bolívar je sazvao prijeki vojni sud i po žurnom postupku, bez konkretnih dokaza, osudio osumnjičenike, među kojima je bio i Santander. Iako je velik dio Santanderovih pristaša pogubljen, a smrtna kazna dosuđena je i njemu samome, Bolívar je istu ublažio i poslao svog suparnika u egzil, gdje je ovaj bio sve do 1832. godine. Ono što ostaje zanimljivo u ovom slučaju jest da nikada nisu pronađeni nikakvi konkretni dokazi o Santanderovoj upletenosti u Rujansku urotu.

Bolívar će u idućem razdoblju vladati zemljom kao diktator, preko dekreta, međutim to je stanje samo produbilo krizu u državi koja je, evidentno, bila na raspadu. Bolívar više nije uživao podršku kakvu je imao tijekom borbe za neovisnost, a osim unutarnjih teškoća, počeli su se pojavljivati i vanjski neprijatelji.

Rat s Peruom

Po završetku peruanske borbe za nezavisnost i nestanku španjolske prijetnje koja je ranije potaknula Peru potražiti vojnu pomoć Velike Kolumbije, odnosi između dvaju zemalja su se postupno pogoršavali, mahom zbog ozemnih sporova, ali i Bolívarovih tendencija ka uplitanju u unutarnju politiku Perua. S jedne strane, Peru je želio zaposjesti bogatu provinciju Guayaquil, dok je s druge strane imao značajne primjedbe na kolumbijske pretenzije prema Tumbesu, Jaénu i Maynasu, sve redom peruanskim provincijama. Uzroci ovog sukoba sežu upravo oko spora po pitanju suvereniteta nad Guayaquilom, kojega je Velika Kolumbija zaposjela u srpnju 1822. godine, čin koji je napravio veliku rupu u odnosima dvaju zemalja.

Tijekom 1828. godine, Peru je vojno intervenirao u Boliviji i odbio je dopustiti Kolumbiji miješanje u unutarnje poslove te zemlje, što je bilo slično situaciji u kojoj se sam Peru nalazio pod Bolívarovom diktaturom. U jeku najveće unutrašnje krize, tijekom koje se Peru svrstao na stranu njegovih takmaca, Bolívar je 3. lipnja 1828. godine objavio rat Peruu. Peruanci su ostvarili značajne napretke na jugu zemlje i približili se Cuenci, ostvarivši pritom i značajne pomorske pobjede, dok je ozemlje Nove Granade bilo zahvaćeno građanskim ratom uzrokovanim ustancima generala Joséa Maríje Obanda i Joséa Hilarija Lópeza. Nakon pacifikacije i reorganizacije postrojbi, kolumbijska vojska je pod Bolívarovim vodstvom pokrenula veliki kopneni napad koji je kulminirao bitkom kod Tarquija u veljači 1829. godine, u kojoj su kolumbijske postrojbe predvođene Antoniom Joséom de Sucreom odnijele odlučujuću pobjedu protiv peruanske vojske. Dan kasnije došlo je do potpisivanja Girónske konvencije, a rujnu i sporazuma iz Guayaquila, prema kojemu je stipuliran status quo ante bellum.

Međutim, kako se Velika Kolumbija raspala nedugo nakon rata, formalni granični sporazum nikada nije bio potpisan, što će dovesti do novih sukoba u kasnijim razdobljima.

Raspad

Početkom 1830. godine, Velika Kolumbija je bila na rubu raspada. Iako je iz rata s Peruom izašao kao pobjednik, Bolívar kao diktator nije uživao široku podršku ni među narodom, ni u političkim krugovima. Sukob između federalista i centralista se nastavio još jačim intenzitetom i bilo je sve izglednije kako država nema budućnosti, pogotovo zbog sve izraženijih zahtijeva Venezuele i Ekvadora za nezavisnošću; uz to, teškoću je predstavljala i Panama, koja se također pridružila secesionističkim strujama. Vidjevši kako je njegov projekt pred raspadom, Bolívar je 4. svibnja 1830. godine podnio ostavku na mjesto predsjednika Velike Kolumbije, a naslijedio ga je Domingo Caycedo. Samo dva dana kasnije, Venezuela se formalno odvojila od Velike Kolumbije i postala neovisna država, čiji je prvi predsjednik postao José Antonio Páez. Nekoliko dana kasnije, isto je učinio i Ekvador, čiji je prvi predsjednik postao Juan José Flores. Pokušaji Paname pokazali su se, na koncu, neuspješnima te je ta zemlja ostala dio Kolumbije sve do 1903. godine.

I dok je raspad Velike Kolumbije praktički bio gotov, general Rafael Urdaneta je silom preuzeo vlast u Bogoti, želeći iskoristiti svoj autoritet kako bi konsolidirao vlast i smirio napetosti u državi, iako se ispostavilo da je to bio pokušaj nagovoriti Bolívara na povratak na čelo države. Pokušaj se pokazao neuspješnim, a posljednje nade za eventualno održavanje države propale su u posljednjim mjesecima 1830. godine, kada se država praktično raspala, ali i zbog Bolívarove smrti u prosincu iste godine. Bolívar je bio glavno ime latinoameričke borbe za nezavisnost i Velika Kolumbija bila je posljedica njegovih vojnih uspjeha i političkih napora. U trenutku kada je El Libertador izgubio podršku i postao diktator, Velika Kolumbija krenula je prema svom raspadu.

Urdaneta je početkom svibnja 1831. godine ponovo predao vlast u Caycedove ruke, međutim potonji je upravljao krnjom državom, odnosno njezinim jednim departmanom Novom Granadom. Nadolzeći mjeseci trošeni su isključivo kako bi se dogovorili modaliteti ukidanja države, što je konačno formalizirano 19. studenog 1831. godine, kada Velika Kolumbija prestaje postojati. Na njenom mjestu nastale su tri nove države, ranije spomenute Venezuela i Ekvador te Republika Nova Granada, koja će kasnije postati Kolumbija.

Sukcesijske države

Geografija

Velika Kolumbija se prostirala na izrazito velikom području (preko 2,500.000 km²) koje je obuhvaćalo većinu sjevera Južne Amerike i sami jug Srednje Amerike, točnije Panamsku prevlaku. Na relaciji istok-zapad protezala se od rijeke Essequibo i Atlantika sve do Pacifika, dok je na relaciji sjever-jug išla od Karipskog mora do rijeke Amazone.

Reljef i vode

Zasigurno najistaknutija geografska odlika zemlje bio je planinski masiv Ande, koji se izdizao na zapadu zemlje. Ande su u Veliku Kolumbiju ulazile na jugu zemlje te su se unutar državnog teritorija granale na tri dijela. Najviše točke zemlje bile su koncentrirane oko ekvatora, na jugu zemlje, a rekorder na tom polju bio je vulkan Chimborazo sa svojih 6,263.47 metara visine. Uz to, još su četiri prelazila visinu od 5,500 metara, a to su Cotopaxi (5,897 m), Cayambe (5,790 m), Sierra Nevada de Santa Marta (5,775 m) i Antisana (5,704 m). Zanimljivo je zamijetiti kako su od pet najviših vrhova Velike Kolumbije čak četiri bili vulkani (aktivni ili ugasli), dok je samo Sierra Nevada de Santa Marta bio planinski lanac.

Otprilike trećinu zemlje zauzimale su poljane oko rijeke Orinoco, veliko savansko područje prekriveno vegetacijom pogodnom za stočarstvo i poljoprivredu, što su bile glavne gospodarske djelatnosti u zemlji. Ostatak zemlje obuhvaćale su poljane rijeke Amazone, ali radilo se o području koje nije bilo podrobno istraženo.

Rijeke su imale značajnu ulogu u geografiji Velike Kolumbije, a među brojnima su se isticale najveće - rijeka Magdalena, koja se zajedno s glavnim pritokom Caucom ulijevala u Karipsko more; rijeka Orinoco, u koju su se ulijevale rijeke Meta i Guaviare; te Amazona, koja je imala nekoliko značajnih pritoka. Rijeke Magdalena i Orinoco bile su izrazito važni pomorski putevi, preko kojih se odvijala trgovina.

Dva jezera su se posebno isticala u hidrografskom smislu. Jezero Maracaibo bila je enormna vodena površina koja je imala put prema istoimenom zaljevu, a koja je poznata zbog jedne od najvažnijih borbi u Venezuelanskom ratu za nezavisnost. Drugo značajno jezero bilo je Valencia, koje se nalazilo u venezuelanskom priobalnom masivu.

Klima

Klima Velike Kolumbije nije bila toliko pod utjecajem geografske lokacije u odnosu na ekvator, već su dominantan utjecaj imale topografija i kišne sezone. To je za posljedicu imalo izmjenu dva izražena godišnja doba, ljeta i zime. Najtoplija i najsuša područja bila su Gvajana, sjeverni dijelovi Nove Granade i pacifička obala kod Guayaquila. Područja s više padalina bila su ona bliže Andama na jugu te istok zemlje, u blizini rijeke Amazone.

Doline između planinskih lanaca uživale su umjerenu i ujednačenu klimu tokom većeg dijela godine, dok su priobalna područja uglavnom imala više temperature. Na većim nadmosrkim visinama bilo je snijega i leda, međutim to je uglavnom bilo na intertropskim područjima blizu ekvatora, poput onih na jugu zemlje. Takva klimatološka raznolikost omogućavala je uzgoj i rast raznovrsne flore te je pogodovala razvoju poljoprivrede.

Politika

Politička struktura Velike Kolumbije defnirana je Ustavom iz Cúcute iz 1821. godine, koji je, unatoč nekoliko inicijativa kako bi ga se promijenilo, ostao na snazi do raspada države. Prema tom ustavu, Velika Kolumbija bila je predsjednička savezna republika. Središte države bila je Bogotá, dok su Caracas i Quito bili sjedišta visokih sudova i sudskih područja na koja je zemlja bila podijeljena.

Ustav iz 1821. godine definirao je izrazito snažnu izvršnu vlast, koja je bila koncentrirana u funkciji predsjednika i regionalnih potpredsjednika, koji su upravljali državom u slučaju odsutnosti predsjednika. Obje funkcije izabirao je elektorski kolegij imenovan od strane provincijskih skupština. Iako je predsjednik i po prvom ustavu imao izrazito velike ovlasti, Bolívar je tokom narednih godina nastojao dodatno povećati te ovlasti, što je izazvalo brojne unutarnje sukobe oko prirode organizacije vlasti i izrodilo snažnu oporbu bolivarskom centralizmu, koji nikada nije u potpunosti zaživio kao projekt. Tijekom posljednjih godina republike, Bolívar je vladao kao diktator, donoseći odluke preko dekreta. Vlada je bila podijeljena na četiri resora: vanjski poslovi, unutarnji poslovi, financije te rat i mornarica.

Zakonodavna vlast bila je u rukama Kongresa, koji se sasojao od dva doma: Senata i Predstavničkog doma. Kongres se sastajao jednom godišnje, a u njegovom su radu zajednički sudjelovali senatori (s mandatom od 8 godina) i predstavnici (s mandatom od 4 godine), koji su izabirani od strane regionalnih skupština. Svaki departman je birao četiri senatora, dok je broj predstavnika po administrativnoj jedinici bio proporcionalan broju stanovnika te jedinice (pravilo je bilo jedan predstavnik na svakih 30 000 stanovnika). Upravu u departmanima vodili su intendanti, koje je birao predsjednik, a koji su dalje birali provincijske guvernere. Mandati ovih funkcija trajali su tri godine.

Sudska organizacija prošla je kroz dvije značajne promjene tijekom postojanja zemlje. Prvo je zakonom iz 1821. godine ozemlje države podijeljeno na tri sudska distrikta: Sjever (područje Venezuele), Centar (područje Kolumbije) i Jug (područje Ekvadora). To je bilo u cilju lakše organizacije sudstva i uspostave efikasnijeg pravosuđa. Međutim, ta je podjela ukinuta novim zakonom iz 1825. godine, kojim je naređeno osnivanje vrhovnog suda na državnoj razini te visokih sudova za svaki departman.

Stanovništvo

Stanovništvo Velike Kolumbije bilo je naglašeno multietničko; na državnom ozemlju bilo je Španjolaca, Indijanaca, mestika, mulata, crnaca i zambosa. Raspodjela populacije bila je izrazito heterogena; Španjolci i mestici su uglavnom živjeli na urbaniziranom sjeveru zemlje, dok su na slabije nastanjenom jugu uglavnom živjeli Indijanci. Ovakva preraspodjela bila je posljedica činjenice da su tijekom španjolske kolonizacije, koja je bila intenzivnija na sjeveru, brojni domaći Indijanci jednostavno istrijebljeni, dok su uglavnom vjerske i istraživačke misije na jugu bile bezopasne po domorodačko stanovništvo. Društvena sratifikacija također je bila dosta izražena; Španjolci i bijelci su bili na vrhu, nakon čega su slijedili Indijanci i crnci, a onda pripadnici ostalih rasa.

Velika Kolumbija imala je nešto više od 2,500,000 stanovnika, uz gustoću od oko 1 stanovnika po km², iako je isto bilo izrazito neravnomjerno raspoređeno; većina stanovnika živjela je na visoko urbaniziranom sjeverozapadu dok je površinom veći jug bio izrazito slabo naseljen. Većina stanovništva živjela je na teritoriju današnje Kolumbije, dok se stanovništvo Venezuele postupno obnavljalo nakon velikog potresa koji je 1812. godine pogodio Caracas. Robova je tokom 1823. godine bilo tek nešto više od 70 000, dok je Indijanaca bilo između 400 i 500 tisuća.

Religija

Katoličanstvo je bila apsolutno dominantna religija u Velikoj Kolumbiji i jedina koja je bila službeno priznata od strane države. Kler je još uvijek uživao sve ranije povlastice, međutim od 1821. godine je broj samostana drastično smanjen, a profiti vjerskih zajednica preusmjereni su na javno obrazovanje.

Gospodarstvo

Javne financije

Javne financije Velike Kolumbije su zbog ratnog stanja, ali i loše organizacije državnog proračuna, bile u rasulu. Domaći dug procijenjen je na iznos između 12 i 14 milijuna piastri, dok je vanjski dug iznosio oko 16 000 000 piastri, što je uključivalo i zajam od 10 000 000 piastri što ga je Francisco Antonio Zea dogovorio u Londonu. Ukupni prihodi loše definiranog državnog proračuna procijenjeni su na oko 3 000 000 piastri godišnje, a radilo se o prihodima stečenih preko državnih gospodarskih monopola, carina i poreza te, djelomično, preko prisilnih zajmova, zaplijenjene imovine, poreza na nekretnine i sl. S druge strane, ukupni rashodi procijenjeni su na oko 17 000 000 piastri, od čega je čak 14 000 000 piastri išlo na vojne troškove (deset za kopnenu vojsku, a četiri za mornaricu).

Gospodarstvo i trgovina

Zbog izrazito plodnog tla, pogodnog za uzgoj cijele serije poljoprivrednih kultura, glavna gospodarska djelatnost Velike Kolumbije bila je poljoprivreda; glavni proizvodi bili su kakao, kava, pamuk, kukuruz, pšenica, vanilija, voće, povrće, kinin te brojne medicinske biljke. Uz to, postojala je i razvijena drvna industrija. Stočarstvo se baziralo na proizvodnji mesa i kože, a centar te djelatnosti bile su poljane oko Orinoca. Važnu ulogu imali su i minerali te rude, poput zlata, srebra i platine.

Fokus gospodarskih djelatnosti određivao je i smjer vanjske trgovine, tako da su glavni izvozni proizvodi bili kakao, indigo, duhan, kava i stoka, a glavni partneri bili su Europa (mahom Ujedinjeno Kraljevstvo i Francuska), Sjedinjene Države i Peru. Glavni uvozni proizvodi bili su vino, tkanine i potrošna dobra, a većina te trgovine odvijala se preko susjednih zemalja i Kariba; čak je i dio tih proizvoda kasnije prodavan drugim zemljama. Kako bi potpomogao trgovini, Bolívar je dekretom luku na Margaritinom otoku proglasio "lukom slobodne trgovine".

Kultura

Velika Kolumbija bila je jedna od brojnih zemalja dekolonizirane Latinske Amerike koja je proglasila emancipaciju robova na svom teritoriju; zakon što ga je Kongres izglasao propisivao je da su sva djeca robova rođena nakon 20. srpnja 1821. bili slobodni građani. Radilo se tu, zapravo, o primjerni tzv. prava slobode utrobe (španjolski: libertad de vientres), prema kojemu su djeca robova dobivala slobodu po rođenju. Uz to, pripremljen je i put za tzv. kompenziranu emancipaciju, koja je uključivala izdavanje novčane naknade robovlasnicima po oslobođenju njihovih robova.

Nova država također je uvelike ulagala i u obrazovanje te je od srpnja do kolovoza 1821. godine donijela nekoliko zakona kojima je uređeno i osuvremenjeno osnovno i srednje školstvo. Zakoni su uređivali osnivanje škola i koledža, plaće nastavnika i profesore te osnovni kurikulum; osnovna škola bila je obvezna od šeste do dvanaeste godine života. Djeca su u osnovnoj školi učila čitanje, pisanje, aritmetiku, kršćanske dogme te prava i dužnosti građana, dok se u srednjoj školi izučavala gramatika španjolskog i latinskog jezika, filozofija, napredna matematika, pravo i teologija, a gdje je bilo moguće i osnove agrikulture, rudarstva, trgovine i vojne znanosti. Pitanje visokog obrazovanja primarno je uređeno zakonom iz 1826. godine, kojeg je promulgirao Francisco de Paula Santander, a koji je propisivao koncept javnih sveučilišta. Uz to, zakon je doveo i do osnivanja Središnjeg sveučilišta Republike sa središtem u Bogoti, Caracasu i Quitu, a iz kojeg će kasnije proizići Kolumbijsko državno sveučilište.

Izvori

Literatura

 Baralt, Rafael María y Ramón Díaz (1841). Resumen de Historia de Venezuela. Brujas - París: Desclée de Brower, 1939.
 Brito, Figueroa, Federico (1966). Historia económica y social de Venezuela. Caracas: Universidad Central de Venezuela.

 Liévano Aguirre, Indalecio (1966). Los grandes conflictos sociales y económicos de nuestra historia. Bogotá: Intermedio Editores (2002).

 Quintero, César. Evolución Constitucional de Panamá. Editorial Portobelo, 1999. Panamá
 Restrepo, José Manuel (1827). Historia de la Revolución de Colombia. París: Librería Americana. Medellín: Editorial Bedout, 1969.

Vanjske poveznice

"Gran Colombia," Flags of The World

Bivše države
Povijest Venezuele
Povijest Kolumbije
Ekvador
Povijest Brazila
Povijest Gvajane
Povijest Paname
Povijest Perua

Velika Kolumbija


An Crepidium carrii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden ngan Jeffrey James Wood, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements och David Lloyd Jones. An Crepidium carrii in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium carrii


Priamos ya da Priam, Yunan mitolojisinde Truva Savaşındaki yaşlı kraldır. Laomedon'un oğlu olup Truva şehrinin son kralıdır. Kassandra, Polyksena, Hektor, Paris Aleksandros, Troilos çocukları arasından en tanınmışlarıdır. Ülkesini çok sevmesiyle ünlenmiştir. Truva'ya duyduğu aşırı sevgi Truva'nın sonunu getirmiştir. Oğlu Aleksandros'u bağışlaması ve tanrılara karşı çıkması sebebiyle İlyada Destanında Troya'yı savunmasız bıraktığı yazılır.

Aineias karakterleri
İlyada karakterleri
Truva kralları
Truva Savaşı'ndaki kişiler

Priamos


Lohbergtunnel ist die Bezeichnung folgender Tunnel:
 Lohbergtunnel (Schnellfahrstrecke Hannover–Würzburg), ein Bahntunnel in Nordhessen
 Lohbergtunnel (Straßentunnel), ein Straßentunnel in Südhessen

Lohbergtunnel


Average යන ශ්‍රිතය මඟින් යම්කිසි කොටු ගණනාවක ඇති අගයයන්ගේ සාමාන්‍යය ලබා ගත හැකිය. මෙය උදාහරණ කිහිපයක් මඟින් තේරුම් ගනිමු. මෙම උදාහරණ සඳහා A1 සිට A10 දක්වා වු කොටුවල 12, 25, 8, 14, 33, 78, 11, 9, 41, 19 යන අගයයන් ඇතැයි ද සිතමු. අපගේ අවශ්‍යතාවය වනුයේ මෙම අගයයන් වල සාමාන්‍යය A11 නම් කොටුවේ දැක්වීමයි.

මෙම ශ්‍රිතය පැතුරුම්පත්වල බහුලවම භාවිතා වන එකක් වන අතර බොහෝ ගැටළු විසඳීමේදී අවශ්‍යම වන එකකි

පළමු ක්‍රමය

මෙම සාමාන්‍යය  ලබා ගැනීම සඳහා A11 නම් කොටුවේ =(A1 + A2 + A3 + A4 + A5 + A6 + A7 + A8 + A9 + A10)/10  හෝ =sum(A1:A10)/Count(A1:A10) ලෙස A11 කොටුවට  ඇතුළු කළ හැකිය.

දෙවන ක්‍රමය

Sum හා Count යන ශ්‍රිත භාවිතා කරමින් සංඛ්‍යාවල එකතුව සෙවීම වෙනුවට Average නම් ශ්‍රිතය තුළ කොමාව මඟින් සම්බන්ධ කරමින් A11 කොටුවේ =Average(A1 , A2 , A3 , A4 , A5 , A6 , A7 , A8 , A9 , A10) ආකාරයෙන් ලිවීමෙන් ද මෙය කළ හැකිය.

තුන්වන ක්‍රමය

කොමාව භාවිතා කරමින් ශ්‍රිතය තුළ සංඛ්‍යා සම්බන්ධ කිරීම වෙනුවට එය පරාසයක් ලෙස = Average (A1:A10) ආකාරයෙන් A11 කොටුවේ ලිවීමෙන් ද ද මෙය කළ හැකිය

සිව්වන ක්‍රමය
එම සම්පූර්ණ පරාසය පරාස කොටස් කිහිපයක එකතුවක් ලෙසින්, එම පරාස කොටස් කොමා මඟින් සම්බන්ධ කර = Average (A1:A4, A5:A7,A8:A10) ආකාරයෙන් ලිවීමෙන් ද ද මෙය කළ හැකිය. අවශ්‍ය පරාසය දෙතුන්පළක තිබෙන විට, මෙම ක්‍රමය  භාවිතා කිරීම ඉතා පහසු ක්‍රමයක් වනු ඇත.

OpenOffice.org Calc

මෙහිදී මතක තබා ගත යුතු වැදගත් කරුණක් නාම් MicroSoft Excel වලදී ශ්‍රිතයක් තුළ පරාමිතික වෙනස් කිරීම කරනු ලබන්නේ කොමාවලින් නමුදු OpenOffice.org Calc වලදී එය තිත් කොමාවලින් සිදු කරනු ලබන බවයි. OpenOffice.org Calc වලදී පළමු දෙවන තුන්වන හා සිව්වන සමීකරණ පහත දැක්වේ

පළමු ක්‍රමය - =(A1 + A2 + A3 + A4 + A5 + A6 + A7 + A8 + A9 + A10)/10  හෝ =sum(A1:A10)/Count(A1:A10)

දෙවන ක්‍රමය -  =Average(A1 ; A2 ; A3 ; A4 ; A5 ; A6 ; A7 ; A8 ; A9 ; A10)

තුන්වන ක්‍රමය - = Average (A1:A10)

සිව්වන ක්‍රමය - = Average (A1:A4 ; A5:A7 ; A8:A10)
NeedToAddCategory
ගණිතය

සාමාන්‍යය (ගණිතය)


An Eulophia sooi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Woon Young Chun, Tang ngan Sing Chi Chen. An Eulophia sooi in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia sooi


جورج كادلي برايس  ولد في 15 يناير 1919، وكان أول رئيس وزراء لبليز.

روابط خارجية

مراجع

أبطال وطنيون بليزيون
بليزيون في القرن 20
أشخاص من مدينة بليز
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
رومان كاثوليك في القرن 20
رومان كاثوليك في القرن 21
رؤساء وزراء بليز
عمدات مدينة بليز
مواليد 1919
ناشطو استقلال
وفيات 2011
وفيات مرتبطة بالمرض في بليز
وزراء خارجية بليز
وزراء مالية بليز
رومان كاثوليك بليزيون
مدفونون في بليز

جورج كادلي برايس


نبع الصفا هي قرية لبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
مدن لبنان

نبع الصفا


Rossov ledeni šelf ili Rossova ledena polica  najveća je ledena polica Antarktike. Nalazi se u Rossovom moru između Viktorijine zemlje i Zemlje Marie Byrd. Najveći dio Rossove ledene police nalazi se unutar područja Rossovog zavisnog teritorija na čije pravo polaže Novi Zeland.

Ime
Rossova ledena polica dobila je ime po kapetanu Jamesu Clarku Rossu koji ju je otkrio 28. siječnja 1841. godine. Prvobitno je nazvana "Barijera" (engleski: The Barrier) pošto je sprječavala daljnju plovidbu prema jugu.

Opis
Površina je 2013. godine iznosila oko 500.809 km2, a širina oko 800 km (približna veličina Francuske). Debljina iznosi nekoliko stotina metara (na nekim mjestima do 750 metara). Više od 600 km skoro vertikalnog prednjeg ledenog dijela proteže se u otvorenom moru na nadmorskoj visini između 15 i 50 m. 90 % plutajućeg leda nalazi se ispod razine mora. Rossova ledena polica prosječno se dnevno pomiče od 1,5 do 3 metra.

Tu su i drugi ledenjaci koji se polako ulijevaju u njega. Istovremeno zamrzavanje morske vode ispod ledene mase povećava debljinu leda 40 – 50 cm. Ponekad naprsline i pukotine mogu prouzrokovati pucanje ledene police. Najveći poznati takav komad leda imao je površinu od oko 31.000 km2 što je malo veće od površine Belgije. Santa leda B-15, najveća zabilježena santa leda na svijetu, odvojila se od Rossove ledene police u svibnju 2000.

Otkriće
Do Rossove ledene police prvi su stigli brodovi HMS Erebus i HMS Terror britanske antarktičke ekspedicije pod zapovjedništvom Jamesa Clarka Rossa 11. siječnja 1841. Cilj ekspedicije bio je pronalaženje Južnog magnetskog pola. Ross je sljedeće dvije godine proveo u potrazi za morskim putem do Južnog pola. Dva vulkana ovog područja, Mount Erebus i Mount Terror, dobili su imena po brodovima na kojima su plovili članovi ekspedicije.

Prvi istraživači Antarktike koristili su Rossovu ledenu policu kao početnu točku k Južnom polu. U prvom istraživanju ovog područja, Robert Falcon Scott izvršio je značajna istraživanja ove ledene police te njene okolice. I Roald Amundsen i Robert Falcon Scott prešli su ledenu policu kako bi stigli do Južnog pola 1911. Scottova ekspedicija pomrla je tijekom povratka s Južnog pola 1912.

Istraživanje
Znanstvenici su dugo bili zaintrigirani Rossovom ledenom policom i njenom kompozicijom. Jedan veliki istraživački pokušaj bio je niz studija izvršenih tijekom 1957. i 1958., nastavljenih tijekom 1960. i 1961.

Značajan znanstveni poduhvat nazvan "Projekt Rossova ledena polica" (engleski: Ross Ice Shelf Project) pokrenut je s ciljem bušenja ledene police kako bi se prikupili uzorci biomase i istražila sama ledena polica te njen utjecaj na morsko dno. Bušenja su trebala početi 1974., no bila su odgođena do 1976. Godine 1977. znanstvenici su uspjeli probušiti led i napraviti rupu kroz koju mogu vaditi uzorke. Skupina je također uspjela mapirati morsko dno, proučiti valove, ribe i druge oblike života koji obitavaju vodama. Također su istražili oceanografske i geološke uvjete, kao i temperaturu leda. Procijenili su da je temperatura baze ledene ploče oko –2,16 °C, a izveli su i proračune o promjeni temperature.

Tijekom 1980-ih podignut je niz meteoroloških stanica za mjerenje temperaturu na ledenoj polici, kao i na unutrašnjosti kontinenta.

Izvori

Vanjske poveznice

 Polar Discovery: Ross Sea Penguins and Lava Flows
 Some pictures of the Ross
 Massive ice shelf 'may collapse without warning'
 Photograph of Ross Ice Shelf edge

Reljefni oblici u Južnom oceanu / na Antarktici
Ledene mase

Rossova ledena polica


An Masdevallia hieroglyphica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Masdevallia hieroglyphica in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia hieroglyphica


The year 1843 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 March 25 – The Thames Tunnel in London, constructed by Isambard Kingdom Brunel and Marc Isambard Brunel, the oldest underwater tunnel in the world, opens to the public.
 Nelson's Column in London, designed by William Railton, is completed.
 McGill University's original building, later known as the Arts Building, is completed in Montreal by architect John Ostell.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Jacques-Martin Tétaz.

Births
 July 6 – Robert S. Roeschlaub, German-born architect working in Colorado (died 1923)
 November 29 – Gertrude Jekyll, English garden designer (died 1932)

Deaths
 January 13 – Peter Atkinson, English-born architect (born 1776)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1843 in architecture


Dag ist ein sehr kleiner Einschlagkrater auf der Mondvorderseite im Lacus Felicitatis nördlich des Kraters Yangel.

Die namentliche Bezeichnung geht auf eine ursprünglich inoffizielle Bezeichnung auf Blatt 41C3/S1 der Topophotomap-Kartenserie der NASA zurück, die von der IAU 1979 übernommen wurde.

Weblinks

 Dag auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Dag (Mondkrater)


In computer science, a graph is an abstract data type that is meant to implement the undirected graph and directed graph concepts from the field of graph theory within mathematics.

A graph data structure consists of a finite (and possibly mutable) set of vertices (also called nodes or points), together with a set of unordered pairs of these vertices for an undirected graph or a set of ordered pairs for a directed graph. These pairs are known as edges (also called links or lines), and for a directed graph are also known as edges but also sometimes arrows or arcs. The vertices may be part of the graph structure, or may be external entities represented by integer indices or references.

A graph data structure may also associate to each edge some edge value, such as a symbolic label or a numeric attribute (cost, capacity, length, etc.).

Operations

The basic operations provided by a graph data structure G usually include:
 : tests whether there is an edge from the vertex x to the vertex y;
 : lists all vertices y such that there is an edge from the vertex x to the vertex y;
 : adds the vertex x, if it is not there;
 : removes the vertex x, if it is there;
 : adds the edge z from the vertex x to the vertex y, if it is not there;
 : removes the edge from the vertex x to the vertex y, if it is there;
 : returns the value associated with the vertex x;
 : sets the value associated with the vertex x to v.

Structures that associate values to the edges usually also provide:
 : returns the value associated with the edge (x, y);
 : sets the value associated with the edge (x, y) to v.

Common data structures for graph representation
 Adjacency list
 Vertices are stored as records or objects, and every vertex stores a list of adjacent vertices. This data structure allows the storage of additional data on the vertices. Additional data can be stored if edges are also stored as objects, in which case each vertex stores its incident edges and each edge stores its incident vertices.
 Adjacency matrix
 A two-dimensional matrix, in which the rows represent source vertices and columns represent destination vertices. Data on edges and vertices must be stored externally. Only the cost for one edge can be stored between each pair of vertices.
 Incidence matrix
 A two-dimensional matrix, in which the rows represent the vertices and columns represent the edges. The entries indicate the incidence relation between the vertex at a row and edge at a column.

The following table gives the time complexity cost of performing various operations on graphs, for each of these representations, with |V| the number of vertices and |E| the number of edges. In the matrix representations, the entries encode the cost of following an edge. The cost of edges that are not present are assumed to be ∞.

Adjacency lists are generally preferred for the representation of sparse graphs, while an adjacency matrix is preferred if the graph is dense; that is, the number of edges |E| is close to the number of vertices squared, |V|2, or if one must be able to quickly look up if there is an edge connecting two vertices.

More efficient representation of adjacency sets

The time complexity of operations in the adjacency list representation can be improved by storing the sets of adjacent vertices in more efficient data structures, such as hash tables or balanced binary search trees (the latter representation requires that vertices are identified by elements of a linearly ordered set, such as integers or character strings). A representation of adjacent vertices via hash tables leads to an amortized average time complexity of  to test adjacency of two given vertices and to remove an edge and an amortized average time complexity of  to remove a given vertex  of degree . The time complexity of the other operations and the asymptotic space requirement do not change.

Parallel representations
The parallelization of graph problems faces significant challenges: Data-driven computations, unstructured problems, poor locality and high data access to computation ratio. The graph representation used for parallel architectures plays a significant role in facing those challenges. Poorly chosen representations may unnecessarily drive up the communication cost of the algorithm, which will decrease its scalability. In the following, shared and distributed memory architectures are considered.

Shared memory
In the case of a shared memory model, the graph representations used for parallel processing are the same as in the sequential case, since parallel read-only access to the graph representation (e.g. an adjacency list) is efficient in shared memory.

Distributed memory
In the distributed memory model, the usual approach is to partition the vertex set  of the graph into  sets . Here,  is the amount of available processing elements (PE). The vertex set partitions are then distributed to the PEs with matching index, additionally to the corresponding edges. Every PE has its own subgraph representation, where edges with an endpoint in another partition require special attention. For standard communication interfaces like MPI, the ID of the PE owning the other endpoint has to be identifiable. During computation in a distributed graph algorithms, passing information along these edges implies communication.

Partitioning the graph needs to be done carefully - there is a trade-off between low communication and even size partitioning But partitioning a graph is a NP-hard problem, so it is not feasible to calculate them. Instead, the following heuristics are used.

1D partitioning: Every processor gets  vertices and the corresponding outgoing edges. This can be understood as a row-wise or column-wise decomposition of the adjacency matrix. For algorithms operating on this representation, this requires an All-to-All communication step as well as  message buffer sizes, as each PE potentially has outgoing edges to every other PE.

2D partitioning: Every processor gets a submatrix of the adjacency matrix. Assume the processors are aligned in a rectangle , where  and  are the amount of processing elements in each row and column, respectively. Then each processor gets a submatrix of the adjacency matrix of dimension . This can be visualized as a checkerboard pattern in a matrix. Therefore, each processing unit can only have outgoing edges to PEs in the same row and column. This bounds the amount of communication partners for each PE to  out of  possible ones.

Compressed representations

Graphs with trillions of edges occur in machine learning, social network analysis, and other areas. Compressed graph representations have been developed to reduce I/O and memory requirements. General techniques such as Huffman coding are applicable, but the adjacency list or adjacency matrix can be processed in specific ways to increase efficiency.

Graph traversal

Breadth first search and depth first search
Breadth-first search (BFS) and depth-first search (DFS) are two closely-related approaches that are used for exploring all of the nodes in a given connected component. Both start with an arbitrary node, the "root".

See also
 Graph traversal for more information on graph walking strategies
 Graph database for graph (data structure) persistency
 Graph rewriting for rule based transformations of graphs (graph data structures)
 Graph drawing software for software, systems, and providers of systems for drawing graphs

References

External links

Boost Graph Library: a powerful C++ graph library s.a. Boost (C++ libraries)
Networkx: a Python graph library
GraphMatcher a java program to align directed/undirected graphs.
GraphBLAS A specification for a library interface for operations on graphs, with a particular focus on sparse graphs.

Graph theory

Abstract data types
Graphs
Hypergraphs

Graph (abstract data type)


بلدية فيلاهارتا ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 716 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات قرطبة

فيلاهارتا (قرطبة)


Badl ist ein Ort im Mittleren Murtal in Steiermark, Gemeindeteil von Peggau und Ortschaft von Frohnleiten im Bezirk Graz-Umgebung.

Geographie

Der Weiler Badl liegt auf , an der Mündung des Badlbachs in die Mur, links des Flusses, dort, wo die Mur das Frohnleitener Becken verlässt und ihr Durchbruchstal zur weiten Talung bei Peggau-Deutschfeistritz durchfließt. Nördlich, gegen Frohnleiten und schon in weitem Talgrund, liegt als Rotte die Frohnleitner Ortschaft.

Der Ort umfasst in beiden Gemeinden knapp 20 Häuser mit etwa 60 Einwohnern, die meisten in Frohnleiten. Zur Ortschaft in dieser Gemeinde gehören auch die Häuser am Hang oberhalb (Einzellage Bucher).

Der Durchbruch der Mur trennt westliche Grazer Berge und östliche Grazer Berge. Bei Badl liegt westlich der Parmaseggkogel (), ein Ausläufer des Kamms vom Sadningkogel, der Murtal und Übelbachtal trennt, direkt beim Ort liegt der Kugelstein. Östlich der Mur sind der Bloderkogel (), ein Vorberg der Tanneben südlich und Lammkogel () nördlich des Badlgrabens, wo jeweils die Höhenorte Pfannberg und Schönegg liegen.

Nachbarorte- und ortschaften

Geschichte und Sehenswürdigkeiten
Der kleine Ort hat etliche Sehenswürdigkeiten, die seine Lage als Ort des Verkehrsgeschehens seit Urzeiten dokumentieren:

Im Badlgraben liegen zwei bedeutende Höhlen, die Badlhöhle und die Repolusthöhle, beides Fundorte frühzeitlicher Besiedlung, die zweitere ist mit 300.000 Jahre alten Feuerspuren der älteste bekannte Fundort Österreichs. Taleinwärts folgt dann noch die Semriacher Lurgrotte, die aber nicht so eindrucksvoll ist wie die (Peggauer) Lurgrotte, die größte aktive Wasserhöhle Österreichs – die Semriacher Höhle ist die Eintrittshöhle des Lurbachs, der bei Peggau wieder austritt. Gegen Peggau hin liegt noch die Steinbockhöhle. Das karsthöhlenreiche Gebiet gehört nicht zu den Kalkalpen, sondern zum Schöcklkalk des viel älteren Grazer Paläozoikums, der mit den kristallinen Zentralalpen aufgeworfen wurde. Oberhalb der Badlhöhle beginnt das Landschaftsschutzgebiet Peggauer Wand–Lurgrotte (LSG 42).

Auf der rechten Murseite liegt in der Ortschaft Adriach die denkmalgeschützte Römerbrücke und ein paar hundert Meter Altweg (Römerweg, ). Brücke wie Trasse sind tatsächlich römisch, datieren in das 2. bis 3. nachchristliche Jahrhundert und waren Teil der wichtigen Handelsstraße von Flavia Solva nordwärts.
Gegen Peggau hin, schon am Mautbichl, befindet sich die mittelalterliche Wehranlage Badl (Turmhügel, ), die Wacht des Badler Engtales.

Bei der Römerbrücke liegt auch das Nördliche Stollenportal () des Mur-Überleitungsstollens zum Kraftwerk Peggau-Deutschfeistritz, ein Industriedenkmal der 1900er Jahre.

Bedeutendstes Baudenkmal ist die 360 Meter lange Badlwandgalerie der Österreichischen Südbahn Wien-Triest von 1845.
Als 1966 die Bahn auf andere Ufer verlegt wurde, diente sie als Galerie der Bundesstraße. Seit 1978 ist sie gesperrt und weitgehend eingebrochen.
Beim Ort Badl liegt die Ferdinands-Gedächtniskapelle, anlässlich des Bahnbaus errichtet – 41 Arbeiter waren beim Galeriebau verunglückt.

Bevölkerung
Die Tabelle zeigt die Bevölkerungsveränderung der Ortschaft Badl in Frohnleiten.

Verkehr und Tourismus
Badl liegt direkt an der Bundesstraße Graz – Bruck an der Mur, der B 335 Brucker Ersatzstraße, die über Jahrzehnte Teil der berüchtigten Gastarbeiterroute war. Seit der Fertigstellung der Brucker Schnellstraße S 35 ist hier weitgehend Ruhe eingekehrt. Der Ort hat eine eigene Anschlussstelle an die Schnellstraße, die auch als Zufahrt Peggau-Nord verwendet wird.

Wichtigste touristische Attraktion ist der Golfplatz Murhof am rechten Murufer.

Vom Ort führt ein Wanderweg durch den Badlgraben an den Höhlen vorbei nach Pöllau und Schönegg, wo das ganze leichte Wandergebiet der Grazer Berge bis zum Hochtrötsch () erreichbar ist. Dieser Weg ist Teil des Grazer Umland-Wegs (GUW), der bei Badl die Mur quert und als Höhenweg über dem Übelbachtal nordwärts führt. Eine Nebenroute führt die Mur abwärts nach Deutschfeistritz, das am Feistritzer Kirchberg erreicht wird.

Söhne und Töchter
 Anton Repolust (* 1877, † im Ersten Weltkrieg), Bergknappe, Entdecker der Repolusthöhle

Literatur
 Othmar Pickl: 700 Jahre Marktgemeinde Frohnleiten. Marktgemeinde Frohnleiten, 1996

Einzelnachweise

Ort im Bezirk Graz-Umgebung
Geographie (Frohnleiten)
Geographie (Peggau)
Grazer Bergland
Ort an der Mur

Badl


شافتير  هي إحدى مدن مقاطعة كيرن، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 20 يناير، 1938.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لشافتير في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان شافتير 12,736 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 3,293 أسرة وعدد العائلات 2,760 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,624 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 44.52% من البيض و1.60% من الأمريكيين الأفارقة و1.25% من الأمريكيين الأصليين و0.31% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.14% من سكان جزر المحيط الهادئ و48.36% من الأعراق الأخرى و3.82% من عرقين مختلطين أو أكثر و68.05% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,293 أسرة كانت نسبة 58.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 61.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 13.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.67، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.98.

بلغ العمر الوسطي للسكان 26.1 عاماً. وكانت نسبة 36.4% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 14.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 97.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 95.3 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 29,515 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 31,457 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 31,605 دولارًا مقابل 21,603 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 10,961 دولارًا. وكانت نسبة 22.5% من العائلات ونسبة 29.2% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 37.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 11% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان شافتير 16,988 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 4,230 أسرة وعدد العائلات 3,647 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,521 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 47.98% من البيض و1.29% من الأمريكيين الأفارقة و1.17% من الأمريكيين الأصليين و0.65% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.11% من سكان جزر المحيط الهادئ و45% من الأعراق الأخرى و3.80% من عرقين مختلطين أو أكثر و80.26% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 4,230 أسرة كانت نسبة 61.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 60.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 8.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 13.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 10.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 4.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.86، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.11.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.9 عاماً. وكانت نسبة 36% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 12.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 51.4% ذكور و48.6% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لشافتير:

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1938
تأسيسات سنة 1938 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة كيرن (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

شافتير (كاليفورنيا)


ميمون بكوش المعروف باسمه الفني الشاب ميمون الوجدي (1953 - 2018، وجدة) مغني راي المغرب، له 18 ألبوم، ووصل صداه إلى عدة دول عربية. آخر أعماله ألبوم رقة البسمة سنة 2010.

تُوفي في 3 نوفمبر 2018 في مدينة وجدة.

مسيرته
من مدينة وجدة، انتقل من حي واد الناشف إلى منطقة بالقرب من الملعب الشرفي. أول ألبوم صدر له كان بعنوان «النار كدات» سنة 1982، لكن سطع نجمه بأغنية «تشطن خاطري» التي صدرت سنة 1984، وجاءت في ألبوم ضم أيضا رائعته أنا ما نوليش. ومباشرة بعد ذلك الألبوم، أصدر ألبوم «الشدة ما تدوم».

أسس سنة 1992 شركة فلورانس للإنتاج الفني وتوزيع الكاسيط بالمملكة المغربية، وفي نفس السنة أصدر أغنيته «فاطمة ما قديت لكش».

فارق السنوات بين الألبوم والألبوم يتراوح بين 3 و4 سنوات، وغالبا ما تكون ألبوماته الجديدة بحلة وشكل جديد ولون مختلف ومغاير تماما لكل ما غناه في السابق. فقبل ألبوم مرجانة، كان الشاب ميمون قد غاب عن الساحة 3 سنوات، وكان آخر ألبوم له قبل مرجانة هو تنهد قلبي كي تفكرت (1997)، وهو ألبوم أسطوري يغرق المستمع في بحر من الخيال بروائعه الخالدة خصوصا (حكاية حبي) و (أنا اللي ما عندي زهر جيت نشكي) و (هولوك أ قلبي) و (كان لازم) و (تو دو تو دو)..

لكن قام بحل شركة فلورانس للإنتاج الفني سنة 2001 بسبب تنامي ظاهرة القرصنة.

ومن أشهر أغاني الشاب ميمون «مرجانة» و«داتني الغربة جلاتني» و«مهما كان أنا جربت»، وكلها من سنة 2000. سنة 2008 خرج له سولوه، والذي لاقى نجاحا مهما، وأغنية سولوه أعاد غناءها مجموعة من المغنيين مثل الداودية والعسري، ويضم الألبوم أغنيتين بارزتين: «كلشي أجل» و«صدمة كبيرة»، بالإضافة إلى مفاجأة صيف 2008 «آش بكاك يا نوارة».

في 27 مارس 2010 صدر له ألبوم رقة البسمة، الذي يحتوي على 7 أغان، من بينها «رقة البسمة» و«معاك أنتي».
وبعد غياب طويل جدا عن الجمهور ظهر الشاب ميمون من جديد في مهرجان الراي بوجدة في صيف 2013 وكانت المفاجأة الكبرى للجمهور المغربي الذي استمتع بمشاهدة الشاب ميمون حيث غنى 8 أغان منها القديم والجديد وهي: صدمة كبيرة ـ آش بكاك يا نوارة ـ سولوه ـ يا بلادي يا كنزي ـ دير يقينك فالله ـ تشطن خاطري ـ أنا ما نوليش ـ حبيبي أسمر اللون.
آخر إصدارات الشاب ميمون كانت أغنية سينغل منفردة بعنوان «غي معاك» في غشت 2015.

أخوه هو كمال الوجدي، وهو مغني راي كذلك. الذي كان يقوم بعملية المونتاج داخل الأستوديو لأخي ميمون، لكن البومة الصادر 2010 ساعده على إخراجه الفنان محسن جمال، لأن الشاب ميمون في خصام مع كمال، وصل الأمر إلى الغناء عليه أغنية «صدمة كبيرة» ضمن ألبوم سولوه. وقد كان هناك خصام آخر بين ميمون وكمال في فترة الثمانينات. وللإشارة فإن ميمون أصدر برفقة أخيه الشاب كمال ألبوما يضم 4 أغنيات غنى فيها ميمون أغنيتين راهي جايا محنتي و وقولو لها تجي، أما كمال فغنى فيها ديري مزية يالوجدي وطير لرسام.

كان متزوجا من سيدة ريفية اسمها "فاطمة"، غنى عنها 3 أغان هي: فاطمة ما قديت لكش، تنهد قلبي كي تفكرت، معاك انتي. وله بنتان: آمال وهناء.

ألبومات
 رقة البسمة، 27 مارس 2010
 سولوه، 2008
 غربة بلا ونيس، 2004
 مرجانة، 2000
 تنهد قلبي كي تفكرت، 1997
 ألمان، 1995
 الزين وما درت فيا 1992
 عاديت الزين، 1991 (يضم 11 أغنية في شريطين)
 الكي فالتيليفون، 1990
 سالوا المكتاب، 1988
 أنا بغيت حبيبي، 1987
 يا مول الطاكسي، 1986
 بارمان، 1985
 الشدة ما تدوم، 1984
 أنا ما نوليش، 1984
 راها جاية محنتي، 1984
 النار كدات، 1982
 حبيبي سمر اللون، 1980.

انظر أيضًا
 حميد بوشناق
 يونس ميكري

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من وجدة
مغنو راي
مغنون باللغة العربية
مغنون ذكور مغاربة في القرن 20
مغنون ذكور مغاربة في القرن 21
مواليد 1369 هـ
مواليد 1372 هـ
مواليد 1950
مواليد في وجدة
وفيات 1440 هـ
وفيات السرطان في المغرب

ميمون الوجدي


Bearskin steht für
Ausgespielt – Bearskin, ein portugiesisch-britischer Film aus dem Jahr 1989
Mount Bearskin, ein antarktischer Berg

Bearskin


Antipolo (en inglés: City of Antipolo; en filipino: Lungsod ng Antipolo) es la ciudad capital de la Provincia de Rizal, en el centro de la isla de Luzón, ubicada a 150m sobre el nivel del mar a unos 25 kilómetros al este de Manila. Es la ciudad más grande en la región Región IV-A en términos de población. También es la séptima ciudad más poblada del país con 633.971 (2007).

Administración
La ciudad de Antipolo se divide en 16 baragays.

Geografía
Antipolo está en la mitad norte de la provincia de Rizal, cerca de su centro meridional. Se extiende en todo el ancho de la provincia.
Se encuentra en las laderas de la cordillera de la Sierra Madre. Gran parte de la ciudad se asienta sobre una meseta de un promedio de 150 metros. Tiene la segunda mayor área de la provincia con una superficie de 306,10 km². Las secciones norte y sur de la ciudad están en áreas de denso bosque de la Sierra Madre.

Historia
La ciudad recibe su nombre del tipolo frutipan un árbol, el cual se encontraba en abundancia en la zona.

Misioneros franciscanos llegaron a Antipolo en 1578, y construyeron una iglesia en Boso-Boso. Que pronto fueron sustituidos en 1591 por jesuitas, que organizaron un pueblo alrededor de una parroquia. Por 1601, la población cristiana de Antipolo había crecido a alrededor de 3.000.

Pasó de ser un municipio a una ciudad de Rizal el 4 de abril de 1998 bajo el acta No 8508. La nueva ciudad capital provincial se inauguró en marzo de 2009 en reemplazo de la antigua ciudad capital de Pásig la cual había estado mucho tiempo fuera de la jurisdicción de la provincia de Rizal.  Se convirtió de municipio a una ciudad en una ciudad componente de la provincia de Rizal; después Pásing fue incluida en la Gran Manila en 1975.

El 14 de mayo de 2011 Antipolo fue declarada una ciudad altamente urbanizada por el presidente Benigno Aquino III sin embargo necesita ser aprobada por la ley.

La ciudad es famosa por ser un lugar de peregrinación. Que se orgullece de ser la "Capital de peregrinación de las Filipinas." La imagen mariana de Nuestra Señora de la Paz y Buen Viaje y la Virgen de Antipolo, las cuales fueron traídas desde  de México en 1626, y consagrado en la Catedral de Antipolo desde la época española.

Referencias

Enlaces externos
Antipolo City página de la ciudad
 UnOfficial Site
Antipolo Philippines
Antipolo City - Brgy Dalig Official Site
Philippine Standard Geographic Code
1995 Philippine Census Information
2000 Philippine Census Information
2007 Philippine Census Information
2007 Philippine Census Information

Provincia de Rizal
Localidades de Rizal
Ciudades de Filipinas

Antipolo


Heidrun Mollenkopf (* 26. August 1940) ist eine deutsche Soziologin und Gerontologin. Als eine der ersten Soziologen rückte sie den Einsatz von Technik zur Steigerung der Lebensqualität im Alter in den Fokus der wissenschaftlichen Forschung.

Leben
Mollenkopf studierte Soziologie, Psychologie und Pädagogik in Erlangen, Mannheim und Berlin und promovierte zur Integration alter Menschen durch Nutzung moderner Technik. Sie war Wissenschaftliche Mitarbeiterin an der Universität Mannheim, dann am Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung und schließlich bis 2004 am Deutschen Zentrum für Alternsforschung in Heidelberg.

Sie ist Mitglied des Vorstands der Bundesarbeitsgemeinschaft der Seniorenorganisationen und in zahlreichen Gremien auf nationaler und europäischer Ebene aktiv.

Ehrungen
 2012: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Weblinks

 Heidrun Mollenkopf beim Hitachi Forum (englisch)

Einzelnachweise

Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Gerontologe
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1940
Frau

Heidrun Mollenkopf


2. ŽNL Karlovačka je predstavljala 5. stupanj nogometnih natjecanja u Hrvatskoj. Prvoplasirani klub bi prešao u viši rang - 1. ŽNL Karlovačku, dok bi posljednjeplasirani ispali u novoformiranu 3. ŽNL.

Tabela

Bilješke
NK Oštarije je kažnjen oduzimanjem 3 boda

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 305

1998-99
karlovačka-2

2. ŽNL Karlovačka 1998./99.


ජීවයේ ගස යනු, දැනට වසන සහ නෂ්ටවූ යන දෙවර්ගයෙහිම ජීවින් අතර බන්ධුතාවය විස්තර කිරීමට භාවිතා කරන රූපකයකි. එහි භාවිතය, 1800 ගණන් වල මුල් අවදිය දක්වා දිව යයි. චාල්ස් ඩාවින් විසින් එය භාවිතා කෙරුණේ,  පොදු වංශ ක්‍රියාවලියක් ඔස්සේ, පූර්වජයන් වෙතින්,  ප්‍රභේදයන් සහ ඉන් අනතුරුව විශේෂයන්, ශාඛන අපසාරීතා වීමේ සංකල්පය ප්‍රකාශ කිරීමටය.කාලය ඔස්සේ ජීවී විශේෂ සඳහා පරිණාමීය බන්ධුතාවය ඇති වීම සඳහා අර්න්ස්ට් හෙක්ල් විසින් වංශ ප්‍රවේණිය යන පදය ගැලපූ අතර, ඩාවින් හට වඩා ඉදිරියට යමින් ජීවයේ වංශ ප්‍රවේණිමය ඉතිහාසයන් යෝජනා කලේය. මෙම සංකල්පයෙහි නූතන ප්‍රවර්ධනය හැඳින්වෙන්නේ වංශ ප්‍රවේණික ගස යනුවෙනි.

ජීවයේ ගසෙහි මුල් ආකෘති

විශේෂයෙන්ගේ විකෘතිපරභාවය යම් චිත්‍රයන්හී පෙන්නුම් වුවත් හා  අනෙකුත් කටයුතු සඳහා රූපකයක් ලෙසින් වසර 1800 ට පෙර ශාක රූපය භාවිතා වුවත් (පෝෆරියානු ගස), ශාඛන පරිණාමයෙහි සංකල්පය සහ ශාක රූපයෙහි සංයෝජනය වසර 1800 ට පෙර දක්නට නොලැබුණි. වසර 1801 දී, ආදිතම ජීවයේ ගස ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණේ, ප්‍රංශ උද්භිද විද්‍යාඥ ඔගිස්තාන් ඕජියර් විසිනි. එය පෙන්නුම් කරන්නේ ශාක රාජධානියෙහි සාමාජිකයන් අතර බන්ධුතාවයන් වෙති.

අධෝසටහන්

ජීව විද්‍යාව

ජීවයේ ගස (ජීව විද්‍යාව)


Storm er en sang, der er udført af den svenske sanger Victor Crone. Sangen vil repræsentere Estland i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv. Sammen med Victor vises en estisk skuespillerinde og sanger Saara Kadak kortvarigt på scenen, for at støtte Victor under sangen.

Sangen er skrevet af Stig Rästa, som også skrev de estiske bud til Eurovision Song Contest 2015 og Eurovision Song Contest 2016, og som synger bagvokal under liveoptrædener af "Storm".

Sange fra 2019
Singler fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Estland

Storm (Victor Crone-sang)


Ancestry.com LLC este o companie privată on-line cu sediul în Lehi, Utah. Cea mai mare companie genealogică organizată cu scopul obținerii de profit, ea operează o rețea de site-uri de înregistrări istorice și genealogice și degenealogie genetică.

În noiembrie 2018 compania pretindea că oferă acces la aproximativ 10 miliarde de înregistrări istorice, că are 3 milioane de abonați plătitori și că a vândut 14 milioane de kituri ADN pentru clienți.

Istoric

Ancestry.com
În 1990 Paul B. Allen și Dan Taggart, doi absolvenți ai Brigham Young University, au fondat Infobases și au început să ofere publicații ale Bisericii lui Isus Hristos a Sfinților din Zilele din Urmă (LDS) pe dischete. În 1988 Allen lucrase la compania de software Folio Corporation, fondată de fratele său, Curt, și de cumnatul său, Brad Pelo.

Primele produse ale Infobases au fost dischete și CD-uri vândute de pe bancheta din spate a mașinei fondatorilor. În 1994 Infobases a fost inclusă în topul primelor 500 de companii cu cea mai rapidă creștere alcătuir de revista Inc. . Primul lor produs oferit pe CD a fost LDS Collectors Edition, lansat în aprilie 1995 la prețul de vânzare de 299,95 $, care a fost oferit într-o versiune on-line în august 1995. Activitatea Ancestry s-a mutat pe Internet odată cu lansarea site-ului Ancestry.com în 1996.

La 1 ianuarie 1997 compania mamă a Infobases, Western Standard Publishing, a achiziționat Ancestry, Inc., editorul revistei Ancestry și a unor cărți de genealogie. Directorul general al Western Standard Publishing era Joe Cannon, unul dintre principalii proprietari ai uzinei siderurgice Geneva Steel.

Allen și Taggart au organizat compania Ancestry, Inc. independent de Infobases în iulie 1997 și au pus bazele unuia dintre cele mai mari servicii de baze de date genealogice pe bază de abonament.

Site-ul MyFamily.com a fost lansat în decembrie 1998, cu site-uri suplimentare gratuite începând din martie 1999. Site-ul a avut un milion de utilizatori înregistrați în primele 140 de zile. Capitalul companiei a crescut la mai mult de 90 de milioane de euro prin aportul investitorilor și compania și-a schimbat numele pe 17 noiembrie 1999, din Ancestry.com, Inc. în MyFamily.com, Inc. Cele trei site-uri Internet de genealogie au fost numite apoi Ancestry.com, FamilyHistory.com și MyFamily.com. Vânzările au fost de aproximativ 62 milioane $ în anul 2002 și de 99 milioane $ în anul 2003.

În martie 2004, compania, al cărei call center din Orem, Utah, necesita mai multe persoane, a deschis un nou call center, care găzduia aproximativ 700 de agenți la acel moment în Provo. Patrimoniul de Decizie a fost achiziționată de către MyFamily.com în septembrie 2005.

În 2010 Ancestry și-a vândut divizia de editare de cărți către Turner Publishing Company.

Ancestry.com a devenit o companie cotata pe NASDAQ (simbol: ACOM) pe data de 5 noiembrie 2009, cu o ofertă publică inițială de 7,4 milioane de acțiuni la prețul de 13,50 dolari pe acțiune, care au fost subscrise de Morgan Stanley, Bank of America, Merrill Lynch, Jefferies & Company, Piper Jaffray și BMO Capital Markets.

În noiembrie 2018 Ancestry a pretins că are peste 10 miliarde de înregistrări digitizate și peste trei milioane de clienți plătitori.

FindAGrave
Pe 30 septembrie 2013 Ancestry.com a anunțat achiziționarea site-ului Find a Grave. Editorul site-ului Jim Tipton a spus cu privire la achiziție că Ancestry.com "a conectat și dirijat traficul către site timp de mai mulți ani. Informații cu privire la înmormântări sunt o sursă minunată pentru oamenii care cercetează istoria familiei lor". Ancestry.com a lansat o aplicație mobilă în martie 2014.

Newspapers.com
În 2012 Ancestry a transformat activitatea de digitizare a ziarelor într-un serviciu independent Newspapers.com cu site-ul newspaper.com care oferea contracost citirea online a unor numere veche ale ziarelor.

Înainte de lansarea Newspapers.com, Ancestry.com a dobândit următoarele site-uri orientate pe oferirea de acces online contracost la ediții digitizate a ziarelor:

 iArchives, Inc. (și serviciul footnote.com), dobândit în anul 2010 pentru 1.022 de milioane de acțiuni Common Stock. Unul dintre procesele desfășurate de companie îl reprezintă digitizarea documentelor pe microfilm. Footnote a fost redenumit Fold3 în 2011.
 Archives.com achiziționat pentru 100 de milioane de dolari în 2012. La 23 iunie 2019 site-ul a susținut că oferă acces la ediții digitale a ziarelor din întreaga lume începând din anul  1700, având un portofoliu de peste 12.100 de ziare și mai mult de 509 milioane de pagini.

Parteneriate
În 2013 Ancestry a încheiat un parteneriat cu organizația FamilySearch. Cele două organizații genealogice au convenit să coopereze în digitizarea informațiilor și să permită membrilor Bisericii lui Isus Hristos a Sfinților din Zilele din Urmă să aibă acces gratuit la site-ul Ancestry.

În 2015 Ancestry a încheiat un parteneriat cu subsidiara companiei Google, Calico, pentru a se concentra pe cercetarea longevității și pe activitățile terapeutice, într-un efort de a investiga informațiile ereditare care influențează durata de viață.

Note

Legături externe

Companii fondate în 1983
Companii din Utah

Ancestry.com


Beint í bílinn er íslenskur hlaðvarpsþáttur með Sverri Þór Sverrissyni og Pétri Jóhann Sigfússyni. Fyrsti þátturinn kom út 17. apríl 2020 og hafa komið út 174 þættir.

Þættirnir byggjast upp á símaötum, símaspjöllum, lúgugríni, földum mæk, hefnt fyrir biðtónlist, brandarahorninu, ljóðahorninu og spjalli. Kjörorð þáttarins eru Upp, upp og áfram og Aldrei líta í baksýnisspegilinn. Í dagskráliðinum grillinu var Hjólbörukarlinn frægastur en þeir gerðu at í honum oft.

Nokkrir gestir hafa verið í þáttunum í gegnum tíðina eins og Jón Jónson, Saga Garðarsdóttir, Jörundur Ragnarsson og Emmsjé Gauti.

Upphafs og lokalag þáttana hefur orðið ansi ástkært hjá hlustendum og heitir Sonatina Op. 36 No 1 eftir Muzio Clementi

Áhugaverðir þættir
 Í lok ársins 2021 gerðu strákarnir Pylsukönnun hjá Aktu taktu, en þar fengu þeir sér pylsu á öllum fjórum Aktu taktu stöðum landsins.
 Strákarnir keyrðu um Reykjanesið í þætti 46 og 47 en þar keyrðu þeir um Voga, Njarðvík, Keflavík, Garð, Sandgerði og Grindavík.
 Í hundraðasta þættinum leigðu umsjónarmennirnir lúxusbíl og voru þar gamla 70 mínútna þríeikið þar sem Auðunn Blöndal var gestur.

Beint í húsbílinn
Í nóvember 2020 voru gerðir aukaþættir af Podify sem hétu Beint í húsbílinn þar sem Sverrir og Pétur fóru í húsbíl og fengu gesti. Sex þættir komu út af því.

Þáttur 1 er tekinn upp á Akranesi og keyra þeir um og skoða skagann, strákarnir ákveða svo að banka upp á hjá fólki og sjá hvort þeir geti fengið kvöldmat. Það vill svo skemmtilega til að Pétur bankar upp á hjá konu sem passaði Sveppa þegar hann var lítill og gaf honum pylsu þegar bróðir hans lést.

Þáttur er 2 framhald af fyrsta þætti. Strákarnir fara í Borganes og byrja að vesenast að tengja bílinn við rafmagn og koma gasinu í gang fyrir hita í bílinn.

Þáttur 3 er tekin upp á tjaldsvæðinu í Laugardal. Leiðindaveður á öllu landinu þannig að strákarnir fá leyfi til að planta sér á tjaldsvæðið í Laugardal, spjall um heima og geyma, strákarnir panta pizzu og endar þátturinn á bið eftir henni.

Þáttur 4 er framhald af þætti 3. Pizzusendilinn kemur og Sveppi er gífurlega ánægður með það, strákarnir borða pizzuna drekka rauðvín og hringja í Steinda jr.

Þáttur 5 er tekin upp á tjaldsvæðinu í Mosfellsbæ. Strákarnir mættir á Tjaldsvæðið í Mosó, eru fyrst í vandræðum með að tengjast við rafmagn þar sem að staurinn er rafmagnslaus, þeir taka pásu og finna annan staur. Sverrir sér einhver mestu og flottustu norðurljós sem hann hefur séð. Strákarnir hringja í Steinda Jr. og fara heim til hans og sækja hann. Strákarnir ásamt Steinda ákveða að fara fyrir utan Domino's og elta annað hvort sendil eða einhvern að kaupa pizzu. Þeir enda á að elta aðila sem kaupir pizzu heim til hans og ætla að hringja í nágranna þess aðila og segjast hafa keyft of mikið af pizzu og hvort hann vilji ekki skottast yfir og grípa eina. Þeim tekst þó að hringja í aðila í vitlausri götu og fá hann til að fara yfir til nágrannans sem var ekki með neina pizzu.

Þáttur 6 er framhald af þætti 5. Komnir aftur á tjaldsvæðið með Steinda Jr. Spjall umm heima og geyma, símaöt m.a geturðu geymt 6 milljónir fyrir mig bara fram á mánudag.

Strákarnir breyttu svo þeim þáttum í Beint í bílskúrinn þar sem að erfitt var að fá húsbíl leigðan utan hefðbundins leigutíma og þurftu þeir að fara til Keflavíkur til að sækja hann. Þættirnir eru teknir upp í bílskúr sem Pétur hafði leigt á yngri árum og reyndist vera "Hórubílskúrinn" þar sem ákveðin starfsemi hafði verið starfrækt þar nokkrum árum áður en hann leigði.

Íslenskir hlaðvarpsþættir
Stofnað 2020

Beint í bílinn


Erika Höyer (12. júní 1900 - 9. maí 1982) var húsfreyja í Hveradölum og við Gunnuhver á Reykjanesi. Hún var gift Anders Christian Carl Julius Höyer Høyer og vann ásamt manni sínum að garðyrkju og blómarækt í Hveradölum og síðan að því að herða hveraleir við jarðhita. Endurminningar hennar hafa komið út á íslensku og dönsku.

Erika  fæddist í Kúrlandi, á heimili þar sem töluð var þýska en í skólanum var töluð rússneska og við bændurna í kring var töluð lettneska. Hún flutti á fermingaraldri til Rússlands og að loknu fyrra stríði til Þýskalands. Síðan bjó hún mörg ár sem einyrki á heiðum Íslands. Í seinna stríði urðu Eirika og maður hennar innlyksa í Danmörku. Árni Óla þýddi endurminningar hennar á íslensku og komu þær út árið 1942 undir nafninu Anna Iwanowna.

Heimildir
 Minning Erika Höyer, Íslendingaþættir Tímans - 24. tölublað (23.06.1982)
 Legstaðaleit Erika Höyer Høyer
 Anna Iwanowna, Morgunblaðið - 89. tölublað (28.05.1942)
 Anna Iwanowna, Helgafell 3. hefti(01.05.1942)
 Um bækur, Anna Iwanowna, Útvarpstíðindi - 24. tölublað (08.06.1942)
 Hveradala Höyer  og kona hans (texti Ólafur Stefánsson, Syðri Reykjum), Litli Bergþór - 2. tölublað (01.12.2012)

Erika Höyer


Deconstruction je treći studijski album kanadskog progresivnog metal sastava Devin Townsend Project. Album su 20. lipnja 2011. godine objavile diskografske kuće HevyDevy Records i InsideOut Music, koje su istog datuma objavile i četvrti album grupe, Ghost. Na albumu bubnjeve sviraju Dirk Verbeuren i Ryan Van Poederooyen te su prisutni i mnogi gostujući pjevači. Zborske i orkestralne dionice albuma izvorno je skladao i aranžirao Devin Townsend, koristeći se pritom softverom Pro Tools. Te su dionice kasnije bile transkribirane u konvencionalne notne zapise za orkestar.

Koncept i glazbeni stil
U jednom je intervjuu Townsend izjavio kako je Deconstruction konceptualni album o čovjeku koji mahnito traga za istinskom prirodom stvarnosti. Na svojem putovanju odlazi u pakao i upoznaje Vraga. Vrag mu otkriva tajne svemira pokazujući mu cheeseburger, no kako je vegetarijanac, čovjek ga ne može pojesti, čime njegovi pokušaji za otkrivanjem istinske prirode stvarnosti postaju uzaludni. Album je po prirodi kaotičan te sadrži elemente koji su istaknuto humoristični, što je radikalan odmak od stila prisutnog na Townsendovom novijem glazbenom materijalu. Townsend je u ovom intervjuu također izjavio kako je Deconstruction glazbeni prikaz suočavanja s vlastitim strahovima i pobjeđivanja istih. Također je objasnio da je želio da album nosi pozitivnu poruku usprkos svojoj vrlo kaotičnoj prirodi.

Prema riječima Laure Wiebe, recenzentice sa stranice Exclaim!, Deconstruction "spaja cjelokupni sadržaj Townsendove glazbene karijere i utjecaje; od ekscentričnosti iskazane u doba kada je bio pjevač za grupu Stevea Vaija do teatralnosti [albuma] Infinity i usitnjavajuće moći Strapping Young Lada." Također je napomenula da su razni doprinosi gostujućih članova iz grupa kao što su Cynic i Emperor zasigurno imali bitan utjecaj na stil albuma. Thompsion Gerhart je u svojoj recenziji za stranicu Sputnikmusic napisao: "Ako ste tek čuli za Devina Townsenda ili ako ste već godinama njegov obožavatelj, na određen bi se način moglo reći da je Deconstruction savršen sažetak njegovih radova, odnosno njegovih ranijih radova." Gerhart također napominje da na Deconstructionu Townsend preuzima elemente iz svojeg ranijeg rada u grupi Strapping Young Lad, svojih ranijih albuma u serijalu Devin Townsend Project te iz vlastitih samostalnih radova. "Žešće od bilo čega što je Devin snimio nakon Cityja i složeno od više glazbenih slojeva od bilo čega što je snimio nakon svoje trenutačne rastuće fasciniranosti ProToolsom, Deconstruction sigurno donosi ono što obećava - sloj za slojem koji Devin odjeljuje, secira i analizira."

Nekoliko pjesama referencira ili su referencirane u drugim Townsendovim pjesmama: "Stand" je referenciran u skladbi "Watch You" s kompilacije Contain Us; "Planet of the Apes" djelomično preuzima melodiju pjesme "A Monday" s albuma Ki; "The Mighty Masturbator" se ponovno koristi završetkom pjesme "Processional" s EP-a Infinity/Christeen + 4 Demos te dio teksta preuzima iz pjesme "Numbered!" s albuma Addicted.

Popis pjesama

Recenzije
Deconstruction je uglavnom zadobio pozitivne kritike. Metal Hammer je opisao Deconstruction "jednostavno najluđom, najsloženijom i najviše zvukovno preplavljujućom stvari koju je [Townsend] ikada stvorio". Jonathan Barkan sa stranice Bloody Disgusting pohvalio je dubinu i složenost albuma, pišući da je "zapanjujuće i apsolutni užitak pokušati i secirati." Zaključio je da je "Deconstruction vrlo vjerojatno album koji najbliže dolazi do slušnog ludila, a da je istovremeno potpuni užitak za slušanje." Laura Wiebe, recenzentica sa stranice Exclaim!, komentirala je da su na albumu "prisutni toliki raspon i dubina da je Deconstruction gotovo vidljiv i opipljiv", iako je kritizirala drugu polovicu albuma, izjavljujući da istaknuta komična tematika šala na svoj račun prelazi granice te da tako "namjerno sabotira ono što bi inače moglo graničiti s briljantnošću".

Osoblje

Devin Townsend Project
Devin Townsend – vokali, gitara, bas-gitara, klavijature, sintesajzer, programiranje, produkcija
Dodatni glazbenici
PA'dam Chamber Choir – zbor
The City of Prague Philharmonic Orchestra – orkestar
Paul Kuhr – dodatni vokali (na pjesmi 1)
Mikael Åkerfeldt – dodatni vokali (na pjesmi 2)
Ihsahn – dodatni vokali (na pjesmi 3)
Tommy Rogers – dodatni vokali (na pjesmi 4)
Joe Duplantier – dodatni vokali (na pjesmi 5)
Paul Masvidal – dodatni vokali (na pjesmi 5)
Greg Puciato – dodatni vokali (na pjesmi 6)
Floor Jansen – dodatni vokali (na pjesmi 7)
Dave Brockie – dodatni vokali (na pjesmi 8)
Ryan Van Poederooyen – bubnjevi (na pjesmama 1, 2, 4 i 5)
Dirk Verbeuren – bubnjevi (na pjesmama 3, 5, 6, 7, 8 i 9)
Richard Hein – dirigiranje (orkestra)
Maria van Nieukerken – dirigiranje (zbora)
Fokko Oldenhuis – dirigiranje (zbora)
Fredrik Thordendal – gitara (na pjesmi 8)

Ostalo osoblje
Manuel Cooymans – inženjer zvuka (zbora)
Mike Young – inženjer zvuka
Mike St-Jean – dodatni inženjer zvuka, transkripcije, fotografija
Jens Bogren – miksanje
Adrian Mottram – dodatni inženjer zvuka
Morean – inženjer zvuka (orkestra), orkestracija, transkripcije
Sheldon Zaharko – snimanje (bubnjeva)
Troy Glessner – mastering
Adam Wills – fotografija
Anthony Clarkson – naslovnica, ilustracije
Jan Holzner – snimanje (orkestra)

Izvori

Albumi iz 2011.
Albumi Devina Townsenda

Deconstruction


جودار باشا أو جؤذر باشا قائد عسكري مغربي من أصل موريسكي، عمل تحت أمر السعديين وهو فاتح إمبراطورية سونغاي.

مسيرته
ولد جؤذر في إسبانيا لأسرة موريسكية من الذين فروا أو هُجروا إلى الأراضي القشتالية والبلنسية بعد ثورة البشرات (1568-1571). وحسب رواية فإنه ولد بالضبط بكهوف المنصورة بالمرية، وحسب رواية إسبانية فإن اسمه الأول عند التعميد هو دييغو دي جيفارا . وهو صغير كان شاهدا على هجوم وتوغل قراصنة الجهاد البحري في وادي المنصورة، فاختطفوه مع حوالي ثلاثمائة من الشباب. تم نقل السجناء إلى قصر السلطان عبد الملك في مراكش، التي كانت عاصمة مزدهرة استضافت قرى موريسكية هاجرت بأكملهما (بما في ذلك أورخيفا وتابيرناس). فالتحق بالخدمة العسكرية المغربية. وعلى غرار العديد من ضباط وخدم البلاط، كان جؤذر مخصيًا. وتقدم تدريجيا في السلم الاجتماعي والعسكري، وتفوق وابرز مهارته في معركة وادي المخازن. فعينه السلطان قائدا عسكريا على مراكش.

في 1590، في عهد سلطان أحمد المنصور الذهبي، تم تعيين جؤذر باشا على رأس قوة غزو ضد الامبراطورية السونجهاي التي تقع الآن في مالي وجزء من النيجر. في أكتوبر من ذلك العام، تحرك جؤذر الوافد من مراكش مع قوة من 1,500 سلاح الفرسان الخفيف و2،500 من حاملي قربينة والمشاة الخفيفين. كما أنه أقدم ثمانية مدافع إنجليزية، وجمع ثمانين من حراسه الشخصيين المسيحيين.

بعد رحلة شاقة من عبور الصحراء، ووصل إلى مناجم الملح في تغازة وتقدم إلى غاو عاصمة السونجهاى.

و في الوقت نفسه، جمع حاكم السونجهاى اسكيا إسحاق الثاني قوة من أكثر من 40,000 من الرجال وتحرك شمالا للقاء المغاربة؛ الجيشين اجتمعا في معركة تونديبي في مارس 1591. على الرغم من أعدادهم الأقل، بفضل أسلحة البارود المغربية انتهت المعركة لصالح جؤذر، مما أدى إلى اندحار قوات الصونغي. استولى جؤذر على غاو ثم انتقل إلى المراكز التجارية دجيني وتمبكتو.

على الرغم من مكسب جؤذر، استمرت معارك متقطعة مع الجيش السونجهاى، مما أدى إلى عدة سنوات من الحرب بعد انتصاره.
نفذ في جؤذر في وقت لاحق حكم الإعدام في ديسمبر كانون الأول 1606 تحت أوامر المولى عبد الله، نجل الشيخ المأمون، الذي كان في حرب مع عمه زيدان، في سياق الصراع على العرش المغربي.

انظر أيضا
 الحرب المغربية السونغية
 أحمد المنصور الذهبي
 الخزانة الزيدانية
 الوليد بن زيدان
 أحمد بن قاسم الحجري

مراجع

مصادر
 دافيدسون، باسيل. أفريقيا قي التاريخ. نيويورك : سايمون اند شوستر، 1995.
 Velton، روس. مالي : وBradt دليل السفر. جيلفورد، كونيتيكت : غلوب بيكوت برس، 2000.

الروابط الخارجية
 غزو المغرب في 1591 وسلالة السعديين

أشخاص أعدموا من قبل المغرب
أشخاص مغاربة في القرن 16
أشخاص مغاربة في القرن 17
إعدامات القرن 17
باشاوات
تاريخ المغرب
خصيان
صنغاي
عبيد
عبيد مغاربة
عسكريون في القرن 17
عسكريون مغاربة
قادة عسكريون مغاربة
مجندون في القرن 16
مغاربة من أصل إسباني
مواليد القرن 16
مواليد في كهوف المنصورة
وفيات 1606
وفيات في مراكش

جؤذر باشا


Brigada 5 Roșiori a fost o mare unitate de infanterie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Regimentul 6 Roșiori și Regimentul 7 Roșiori. Brigada a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 2 Cavalerie, comandată de colonelul Alexandru Constantinidi.,
 Colonel Alexandru Constantinidi

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Brigada 5 Roșiori (1918-1920)


පරිමිත ගණිතය , නැතහොත් නිශ්චය ගණිතය ලෙස ද හැඳින්වෙන විවික්ත ගණිතය සාන්තත්‍යතා මතිය අනවශ්‍ය වන , නැතහොත් එයට ආධාර නොවන හෙයින් මූලිකව විවික්ත වන ගණිතමය ව්‍යුහ පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. නිශ්චය ගණිතයේ දී අධ්‍යයනයට ලක්වන වස්තූන් බොහෝ විට ගණ්‍ය කුලක ලෙස ගත හැකි නිඛිල , පරිමිත ප්‍රස්ථාර සහ විධිමත් භාෂා ආදිය වේ.
පරිගණක විද්‍යා යෙදුම් හේතුවෙන් මෑත දශකවලදී විවික්ත ගණිතය වඩාත් බහුලව භාවිතා වීම සිදුව ඇත. විවික්ත ගණිතයේ සංකල්ප හා අංකන පරිගණක ඇල්ගොරිතම සහ ප්‍රකමණ භාෂාවල වස්තූන් සහ ගැටළු අධ්‍යයනයට සහ විස්තර කිරීමට ප්‍රයෝජනවත් වේ. සමහරක් ගණිත නිර්දේශයන්හි දී වෙළඳාම සඳහා වන විවික්ත ගණිත සංක්ලප පරිමිත ගණිත පාඨමාලාව යටතේ ඉගැන්වෙන අතර ප්‍රධාන විෂයය ලෙස පරිගණක විද්‍යාව හදාරන සිසුන්ට අවශ්‍ය සංකල්ප විවික්ත ගණිතය යටතේ ඉගැන්වේ.
වෙනස්කම් පැහැදිලි කර ගැනීම සඳහා සන්තානය ස්ථල විද්‍යාව සහ ගණිතමය විශ්ලේෂණය බලන්න.
පහත මාතෘකා විවික්ත ගණිතයට අයත් වේ.
	තර්ක ශාස්ත්‍රය - හේතු දැක්වීම් පිළිබඳ අධ්‍යයනය
	කුලක වාදය - අවයව සමූහ පිළිබඳ අධ්‍යයනය
	සංඛ්‍යාවාදය
	සමායෝජනවාදය - එයට පහත කොටස් අයත්ය.
සැලසුම් වාදය
ගණ්‍ය සමායෝජන වාදය
ප්‍රස්ථාරවාදය
	ඇල්ගොරිතම විද්‍යාව - ගණනය කිරීම් ක්‍රමවේද පිළිබඳ අධ්‍යයනය
	තොරතුරු වාදය
	සංඛ්‍යාක ජ්‍යාමිතිය
	ආගණ්‍ය භාවය හා සංකීර්ණතාව පිළිබඳ වාද - ඇල්ගොරිතමවල සෛද්ධාන්තික හා ප්‍රායෝගික සීමා සමඟ බැඳේ.
	ආංශික වශයෙන් පටිපාටිගත කුලක
	සාධක
	ගණන් කිරීම් සහ සම්බන්ධයන්

විවික්ත =තනි තනි වශයෙන් == References ==
http://en.wikipedia.org/wiki/Discrete_mathematics
ගණිතය

විවික්ත ගණිතය


Une extension de navigateur est un petit module logiciel permettant de personnaliser un navigateur web. Les navigateurs autorisent généralement une variété d'extensions, y compris les modifications de l'interface utilisateur, la gestion des cookies, le blocage des publicités et la personnalisation des scripts et du style des pages web.

Les plug-ins de navigateur sont un type de module distinct. La principale différence est que les extensions ne sont généralement que du code source, mais les plug-ins sont toujours des fichiers exécutables (c'est-à-dire du code objet). Depuis 2021, les plug-ins sont obsolètes par la plupart des navigateurs, tandis que les extensions sont largement utilisées. Le navigateur le plus populaire, Google Chrome,  a plus de 100 000 extensions disponibles, mais ne prend plus en charge les plug-ins.

Histoire
Internet Explorer a été le premier navigateur majeur à prendre en charge les extensions, avec la sortie de la version 4 en 1999. Firefox prend en charge les extensions depuis son lancement en 2004. Opera a commencé à prendre en charge les extensions en 2009, et Google Chrome et Safari l'ont fait l'année suivante. Microsoft Edge a ajouté la prise en charge des extensions en 2016.

Conformité API
En 2015, un groupe de travail communautaire s'est formé dans le cadre du W3C pour créer une interface de programmation d'application (API) standard unique pour les extensions de navigateur. Bien qu'il soit peu probable que cet objectif soit atteint, la majorité des navigateurs utilisent déjà les mêmes API ou des API très similaires en raison de la popularité de Google Chrome.

Chrome est le premier navigateur avec une API d'extension basée uniquement sur HTML, CSS et JavaScript. Les tests bêta pour cette capacité ont commencé en 2009, et l'année suivante, Google a ouvert le Chrome Web Store. En juin 2012, il y avait 750 millions  d'extensions présentes et d'autres contenus hébergés sur le magasin. La même année, Chrome dépasse Internet Explorer en tant que navigateur le plus populaire au monde, et sa part de marché continue de croître, atteignant 60 % en 2018.

En raison du succès de Chrome, Microsoft créé une API d'extension très similaire pour son navigateur Edge, dans le but de permettre aux développeurs d'extensions Chrome de porter facilement leur travail sur Edge. Mais après trois ans, Edge a toujours une part de marché décevante, alors Microsoft l'a reconstruit en tant que navigateur basé sur Chromium. (Chromium est le projet open source de Google qui sert de noyau fonctionnel à Chrome et à de nombreux autres navigateurs). Depuis qu'Edge a la même API que Chrome, les extensions peuvent être installées directement depuis le Chrome Web Store.

Avec sa propre part de marché en déclin, Mozilla a également décidé de se conformer. En 2015, l'organisation a annoncé que les capacités d'extension XUL et XPCOM de longue date de Firefox seraient remplacées par une API moins permissive très similaire à celle de Chrome. Ce changement est adopté en 2017. Les extensions Firefox sont désormais largement compatibles avec leurs homologues Chrome.

Jusqu'en 2020, Apple était la seule exception majeure à cette tendance, car son API pour Safari nécessitait l'utilisation de l'outil Xcode pour créer des extensions. Cependant, Apple annonce que Safari 14 serait conforme à l'API Chrome dans le cadre de la mise à jour macOS 11.

Comportement indésirable
Les extensions de navigateur peuvent être certes très utiles, mais ont généralement accès à des données utilisateur sensibles, telles que l'historique de navigation Elles ont la capacité de modifier certains paramètres du navigateur, d'ajouter des éléments d'interface utilisateur ou même de remplacer le contenu du site Web. En conséquence, il y a eu des cas de logiciels malveillants, les utilisateurs doivent donc faire attention aux extensions qu'ils installent.

Il y a également eu des cas d'applications installant des extensions de navigateur à l'insu de l'utilisateur, ce qui rend difficile pour l'utilisateur de désinstaller l'extension indésirable.

Certains développeurs d'extensions Google Chrome ont vendu leurs extensions à des tiers qui ont ensuite intégré des logiciels publicitaires. En 2014, Google a supprimé deux de ces extensions du Chrome Web Store après que de nombreux utilisateurs se soient plaints de publicités contextuelles indésirables. L'année suivante, Google reconnait qu'environ 5 % des visites sur ses propres sites web avaient été modifiées par des extensions contenant des logiciels publicitaires.

Notes et références

Liens externes
Documentation de l'API d'extension de Google, Apple, Mozilla, Microsoft, Opera

Boutiques d'extensions officielles pour Chrome, Safari, Firefox, Edge, Opera

Navigateur web
Extension de logiciel

Extension de navigateur


Henry Prendergast Vereker KCB fue un escritor y político británico del .

Biografía
Henry Prendergast Vereker nació en 1823, cuarto hijo de John Pendergast Vereker, 3° vizconde Vort, y de su primera esposa, Maria O'Grady, hija de Lord Guillamore.

Afincado en el Estado de Rio Grande do Sul, en 1860 publicó un libro titulado The British shipmaster's hand book to Rio Grande do Sul.

En junio de 1861 se desempeñaba como cónsul honorario del Reino Unido en ese estado cuando las noticias del naufragio y saqueo del mercante británico Prince of Wales acaecido en las costas de Albardão, Río Grande del Sur, motivó su intervención. La comprobación del saqueo, sus sospechas de que los sobrevivientes del naufragio habían sido asesinados, la incapacidad de las autoridades locales para resolver el caso (que Vereker atribuía a connivencias con los saqueadores en algunos casos y a negligencia en otros) impulsaron al cónsul a elevar el caso al secretario de Asuntos Exteriores Earl Russell.

El caso, en el que tomaría luego en sus manos el representante británico en Río de Janeiro William Dougal Christie, se convertiría en uno de los incidentes que impulsó a la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña.

Ya de regreso en Europa, el 10 de febrero de 1866 casó con la irlandesa Louisa Elizabeth Mary Gosset con quien tuvo dos hijos: Henriqua Elizabeth Vereker (26 de febrero de 1868, Charente, Francia, 6 de enero de 1954, La Seyne, Francia) y el capitán de la artillería real Charles Granville Vereker (18 de septiembre de 1869, Francia, 17 de diciembre de 1947, Forest of Dean, Gloucestershire, Inglaterra)

Falleció el 22 de marzo de 1904 en Binstead, Isla de Wight, Hampshire, Inglaterra.

Notas y referencias

Bibliografía
Edmund Lodge, The Peerage and Baronetage of the British Empire as at Present Existing, 1877, Londres, Hurst and Blackett
Henry Prendergast Vereker, The British shipmaster's hand book to Rio Grande do Sul, 1860, Londres, Effingham Wilson
Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863

Diplomáticos de Reino Unido
Escritores del Reino Unido del siglo XIX
Caballeros comendadores de la Orden del Baño

Henry Prendergast Vereker


Jonas Bareišis (* 1. Oktober 1942 in Puodžiai, Siedlung Utena) ist ein litauischer Ingenieurwissenschaftler.

Leben
1965 absolvierte er das Diplomstudium am Kauno politechnikos institutas. 1995 habilitierte er sich in Ingenieurwissenschaft.
Ab 1969 lehrt am KPI (ab 1990: Kauno technologijos universitetas, KTU). Von 1993 bis 2001 war er Leiter des Lehrstuhls für  Mechanikingenieurwesen der Filiale Panevėžys der KTU (seit 2002:  Panevėžys-Institut der KTU), ab 1996 Professor, ab 1998 außerdem Professor an der Šiaulių universitetas.

Quellen

Ingenieurwissenschaftler
Hochschullehrer (Technische Universität Kaunas)
Hochschullehrer (Panevėžys)
Hochschullehrer (Universität Šiauliai)
Person (Rajongemeinde Utena)
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1942
Mann

Jonas Bareišis


FK Metta, tidligare FS METTA/Latvijas Universitāte (også kendt som Metta/LU) er en fodboldklub fra Letland. Klubben spiller i den bedste lettiske liga Virslīga og har hjemmebane på Hanzas vidskolas stadions i byen Riga.

Historie
Klubben blev stiftet i 2006.

Historiske slutplaceringer

FS Metta/LU

FK Metta (siden 2019)

Klubfarver

Trup

Pr. 4. april 2022

Eksterne kilder/henvisninger
 msmetta.lv
 lu.lv
 lff.lv

Noter

Fodboldklubber i Letland
Etableret i 1996

FK Metta