Școlile de limbi străine Berlitz (denumirea actuală: Berlitz Corporation) își au originea la o școală de limbi străine fondată de Maximilian Delphinius Berlitz, în anul 1878, în Providence, Rhode Island, SUA. Ele s-au dezvoltat într-un grup internațional, în prezent, cu 550 de școli din peste 70 de țări. Metoda de predare a tuturor școlilor de limbi străine Berlitz este așa-numita imersiune. De la prima lecție, aceasta se predă exclusiv în limba țintă.

Istoric
Berlitz a emigrat din Germania în Statele Unite în 1872 pentru a preda limba greacă, latină și alte șase limbi europene în conformitate cu metoda tradițională. După ce a predat câțiva ani ca profesor particular, a devenit profesor de predare a limbii franceze și germane la Warner Polytechnic College.

Acolo, Berlitz era în același timp proprietar, decan, rector și singurul membru al facultății. Avea nevoie de un asistent care să poată preda limba franceză, așa că a angajat un francez pe nume Nicholas Joly. Când Joly a sosit în Providence, s-a dovedit totuși că nu vorbea engleza. Slăbit de muncă excesivă, Berlitz a anunțat că este bolnav și l-a rugat pe Joly să preia orele cât mai bine posibil. Berlitz a cerut asistentului să interpreteze obiectele, să repete cuvântul francez pentru acestea și să demonstreze verbele.

Proprietarii și Stakeholders
Școlile de limbi străine Berlitz au devenit, în 1966, o filială a Macmillan Publishers, iar în 1988, o societate cu răspundere limitată, când Maxwell Communication Corporation a preluat compania Macmillan. Un an mai târziu, Fukutake Publishing Co. (din 1995 redenumit Benesse Corporation) a preluat majoritatea acțiunilor și în 2001 a preluat compania în întregime.

Note

Legături externe
 Berlitz Germania GmbH
 Berlitz Austria GmbH
 Berlitz Elveția - Berlitz Școli de Limbi AG
 Istoricul companiei (germană)

Fondări în 1878
Pages with unreviewed translations

Școala de limbi străine Berlitz


BK channels (big potassium), are large conductance calcium-activated potassium channels, also known as Maxi-K, slo1, or Kca1.1. BK channels are voltage-gated potassium channels that conduct large amounts of potassium ions (K+) across the cell membrane, hence their name, big potassium. These channels can be activated (opened) by either electrical means, or by increasing Ca2+ concentrations in the cell. BK channels help regulate physiological processes, such as circadian behavioral rhythms and neuronal excitability. BK channels are also involved in many processes in the body, as it is a ubiquitous channel. They have a tetrameric structure that is composed of a transmembrane domain, voltage sensing domain, potassium channel domain, and a cytoplasmic C-terminal domain, with many X-ray structures for reference. Their function is to repolarize the membrane potential by allowing for potassium to flow outward, in response to a depolarization or increase in calcium levels.

Structure
Structurally, BK channels are homologous to voltage- and ligand-gated potassium channels, having a voltage sensor and pore as the membrane-spanning domain and a cytosolic domain for the binding of intracellular calcium and magnesium. Each monomer of the channel-forming alpha subunit is the product of the KCNMA1 gene (also known as Slo1). The Slo1 subunit has three main structural domains, each with a distinct function:

 the voltage sensing domain (VSD) senses membrane potential across the membrane,
 the cytosolic domain (senses calcium concentration, Ca²⁺ ions), and
 the pore-gate domain (PGD) which opens and closes to regulate potassium permeation.

The activation gate resides in the PGD, which is located at either the cytosolic side of S6 or the selectivity filter (selectivity is the preference of a channel to conduct a specific ion). The voltage sensing domain and pore-gated domain are collectively referred as the membrane-spanning domains and are formed by transmembrane segments S1-S4 and S5-S6, respectively. Within the S4 helix contains a series of positively charged residues which serve as the primary voltage sensor.

BK channels are quite similar to voltage gated K⁺ channels, however, in BK channels only one positively charged residue (Arg213) is involved in voltage sensing across the membrane. Also unique to BK channels is an additional S0 segment, this segment is required for β subunit modulation. and voltage sensitivity.

The Cytosolic domain is composed of two RCK (regulator of potassium conductance) domains, RCK1 and RCK2. These domains contain two high affinity Ca²⁺ binding sites: one in the RCK1 domain and the other in a region termed the Ca²⁺ bowl that consists of a series of Aspartic acid (Asp) residues that are located in the RCK2 domain. The Mg²⁺ binding site is located between the VSD and the cytosolic domain, which is formed by: Asp residues within the S0-S1 loop, Asparagine residues in the cytosolic end of S2, and Glutamine residues in RCK1. In forming the Mg²⁺ binding site, two residues come from the RCK1 of one Slo1 subunit and the other two residues come from the VSD of the neighboring subunit. In order for these residues to coordinate the Mg²⁺ ion, the VSD and cytosolic domain from neighboring subunits must be in close proximity. Modulatory beta subunits (encoded by KCNMB1, KCNMB2, KCNMB3, or KCNMB4) can associate with the tetrameric channel. There are four types of β subunits (β1-4), each of which have different expression patterns that modify the gating properties of the BK channel. The β1 subunit is primarily responsible for smooth muscle cell expression, both β2 and β3 subunits are neuronally expressed, while β4 is expressed within the brain.
The VSD associates with the PGD via three major interactions:
Physical connection between the VSD and PGD through the S4-S5 linker.
Interactions between the S4-S5 linker and the cytosolic side of S6.
Interactions between S4 and S5 of a neighboring subunit.

Regulation

BK channels are associated and modulated by a wide variety of intra- and extracellular factors, such as auxiliary subunits (β, γ), Slobs (slo binding protein), phosphorylation, membrane voltage, chemical ligands (Ca²⁺, Mg²⁺), PKC, The BK α-subunits assemble 1:1 with four different auxiliary types of β-subunits (β1, β2, β3 or β4).

Trafficking to and expression of BK channels in the plasma membrane has been found to be regulated by distinct splicing motifs located within the intracellular C-terminal RCK domains. In particular a splice variant that excluded these motifs prevented cell surface expression of BK channels and suggests that such a mechanism impacts physiology and pathophysiology.

BK channels in the vascular system are modulated by agents naturally produced in the body, such as angiotensin II (Ang II), high glucose or arachidonic acid (AA) which is modulated in diabetes by oxidative stress (ROS).

A weaker voltage sensitivity allows BK channels to function in a wide range of membrane potentials. This ensures that the channel can properly perform its physiological function.

Inhibition of BK channel activity by phosphorylation of S695 by protein kinase C (PKC)  is dependent on the phosphorylation of S1151 in C terminus of channel alpha-subunit. Only one of these phosphorylations in the tetrameric structure needs to occur for inhibition to be successful. Protein phosphatase 1 counteracts phosphorylation of S695. PKC decreases channel opening probability by shortening the channel open time and prolonging the closed state of the channel. PKC does not affect the single-channel conductance, voltage dependence, or the calcium sensitivity of BK channels.

Activation mechanism

BK channels are synergistically activated through the binding of calcium and magnesium ions, but can also be activated via voltage dependence. Ca²⁺ - dependent activation occurs when intracellular Ca²⁺ binds to two high affinity binding sites: one located in the C-terminus of the RCK2 domain (Ca²⁺ bowl), and the other located in the RCK1 domain. The binding site within the RCK1 domain has somewhat of a lower affinity for calcium than the Ca²⁺ bowl, but is responsible for a larger portion of the Ca²⁺ sensitivity. Voltage and calcium activate BK channels using two parallel mechanisms, with the voltage sensors and the Ca²⁺ bindings sites coupling to the activation gate independently, except for a weak interaction between the two mechanisms. The Ca²⁺ bowl accelerates activation kinetics at low Ca²⁺ concentrations while RCK1 site influences both activation and deactivation kinetics. One mechanism model was originally proposed by Monod, Wyman, and Changeux, known as the MWC model. The MWC model for BK channels explains that a conformational change of the activation gate in channel opening is accompanied by a conformational change to the Ca²⁺ binding site, which increases the affinity of Ca²⁺ binding.

Magnesium-dependent activation of BK channels activates via a low-affinity metal binding site that is independent from Ca²⁺-dependent activation. The Mg²⁺ sensor activates BK channels by shifting the activation voltage to a more negative range. Mg²⁺ activates the channel only when the voltage sensor domain stays in the activated state. The cytosolic tail domain (CTD) is a chemical sensor that has multiple binding sites for different ligands. The CTD activates the BK channel when bound with intracellular Mg²⁺ to allow for interaction with the voltage sensor domain (VSD). Magnesium is predominantly coordinated by six oxygen atoms from the side chains of oxygen-containing residues, main chain carbonyl groups in proteins, or water molecules. D99 at the C-terminus of the S0-S1 loop and N172 in the S2-S3 loop contain side chain oxygens in the voltage sensor domain that are essential for Mg²⁺ binding. Much like the Ca²⁺-dependent activation model, Mg²⁺-dependent activation can also be described by an allosteric MCW gating model. While calcium activates the channel largely independent of the voltage sensor, magnesium activates the channel by channel by an electrostatic interaction with the voltage sensor. This is also known as the Nudging model, in which Magnesium activates the channel by pushing the voltage sensor via electrostatic interactions and involves the interactions among side chains in different structural domains. Energy provided by voltage, Ca²⁺, and Mg²⁺ binding will propagate to the activation gate of BK channels to initiate ion conduction through the pore.

Effects on the neuron, organ, body as a whole

Cellular level

BK channels help regulate both the firing of neurons and neurotransmitter release. This modulation of synaptic transmission and electrical discharge at the cellular level is due to BK channel expression in conjunction with other potassium-calcium channels.  The opening of these channels causes a drive towards the potassium equilibrium potential and thus play a role in speeding up the repolarization of action potentials. This would effectively allow for more rapid stimulation. There is also a role played in shaping the general repolarization of cells, and thus after hyperpolarization (AHP) of action potentials. The role that BK channels have in the fast phase of AHP has been studied extensively in the hippocampus. It can also play a role in inhibiting the release of neurotransmitters. There are many BK channels in Purkinje cells in the cerebellum, thus highlighting their role in motor coordination and function. Furthermore, BK channels play a role in modulating the activity of dendrites as well as astrocytes and microglia. They not only play a role in the CNS (central nervous system) but also in smooth muscle contractions, the secretion of endocrine cells, and the proliferation of cells. Various γ subunits during early brain development are involved in neuronal excitability and in non-excitable cells they often are responsible as a driving force of calcium. Therefore, these subunits can be targets for therapeutic treatments as BK channel activators. There is further evidence that inhibiting BK channels would prevent the efflux of potassium and thus reduce the usage of ATP, in effect allowing for neuronal survival in low oxygen environments. BK channels can also function as a neuronal protectant in terms such as limiting calcium entry into the cells through methionine oxidation.

Organ level

BK channels also play a role in hearing. This was found when the BK ɑ-subunit was knocked out in mice and progressive loss of cochlear hair cells, and thus hearing loss, was observed. BK channels are not only involved in hearing, but also circadian rhythms. Slo binding proteins (Slobs) can modulate BK channels as a function of circadian rhythms in neurons. BK channels are expressed in the suprachiasmatic nucleus (SCN), which is characterized to influence the pathophysiology of sleep. BK channel openers can also have a protective effect on the cardiovascular system. At a low concentration of calcium BK channels have a greater impact on vascular tone. Furthermore, the signaling system of BK channels in the cardiovascular system have an influence on the functioning of coronary blood flow. One of the functions of the β subunit in the brain includes inhibition of the BK channels, allowing for the slowing of channel properties as well as the ability to aid in prevention of seizures in the temporal lobe.

Bodily function level

Mutations of BK channels, resulting in a lower amount of expression in mRNA, is more common in people who have mental disabilities (via hypofunction ), schizophrenia or autism. Moreover, increased repolarization caused by BK channel mutations may lead to dependency of alcohol initiation of dyskinesias, epilepsy or paroxysmal movement disorders. Not only are BK channels important in many cellular processes in the adult it also is crucial for proper nutrition supply to a developing fetus. Thus, estrogen can cause an increase in the density of BK channels in the uterus. However, increased expression of BK channels have been found in tumor cells, and this could influence future cancer therapy, discussed more in the pharmacology section. BK channels are ubiquitous throughout the body and thus have a large and vast impact on the body as a whole and at a more cellular level, as discussed.

Pharmacology

Potential issues

Several issues arise when there is a deficit in BK channels. Consequences of the malfunctioning BK channel can affect the functioning of a person in many ways, some more life-threatening than others. BK channels can be activated by exogenous pollutants and endogenous gasotransmitters carbon monoxide, nitric oxide, and hydrogen sulphide. Mutations in the proteins involved with BK channels or genes encoding BK channels are involved in many diseases. A malfunction of BK channels can proliferate in many disorders such as: epilepsy, cancer, diabetes, asthma, and hypertension. Specifically, β1 defect can increase blood pressure and hydrosaline retention in the kidney. Both loss of function and gain of function mutations have been found to be involved in disorders such as epilepsy and chronic pain. Furthermore, increases in BK channel activation, through gain-of-function mutants and amplification, has links to epilepsy and cancer. Moreover, BK channels play a role in tumors as well as cancers. In certain cancers gBK, a variant ion channel called glioma BK channel, can be found. It is known that BK channels do in some way influence the division of cells during replication, which when unregulated can lead to cancers and tumors. Moreover, an aspect studied includes the migration of cancer cells and the role in which BK channels can facilitate this migration, though much is still unknown. Another reason why BK channel understanding is important involves its role in organ transplant surgery. This is due to the activation of BK channels influencing repolarization of the resting membrane potential. Thus, understanding is crucial for safety in effective transplantation.

Current developments

BK channels can be used as pharmacological targets for the treatment of several medical disorders including stroke and overactive bladder. There have been attempts to develop synthetic molecules targeting BK channels, however their efforts have proven largely ineffective thus far. For instance, BMS-204352, a molecule developed by Bristol-Myers Squibb, failed to improve clinical outcome in stroke patients compared to placebo. However, there have been some success from the agonist to BKCa channels, BMS-204352, in treating deficits observed in Fmr1 knockout mice, a model of Fragile X syndrome. BK channels also function as a blocker in ischemia and are a focus in investigating its use as a therapy for stroke.

Future directions

There are many applications for therapeutic strategies involving BK channels. There has been research displaying that a blockage of BK channels results in an increase in neurotransmitter release, effectively indicating future therapeutic possibilities in cognition enhancement, improved memory, and relieving depression. A behavioral response to alcohol is also modulated by BK channels, therefore further understanding of this relationship can aid treatment in patients who are alcoholics. Oxidative stress on BK channels can lead to the negative impairments of lowering blood pressure through cardiovascular relaxation have on both aging and disease. Thus, the signaling system can be involved in treating hypertension and atherosclerosis through targeting of the ɑ subunit to prevent these detrimental effects. Furthermore, the known role that BK channels can play in cancer and tumors is limited. Thus, there is not a lot of current knowledge regarding specific aspects of BK channels that can influence tumors and cancers. Further study is crucial, as this could lead to immense development in treatments for those with cancer and tumors. It is known that epilepsies are due to over-excitability of neurons, which BK channels have a large impact on controlling hyperexcitability. Therefore, understanding could influence the treatment of epilepsy. Overall, BK channels are a target for future pharmacological agents that can be used for benevolent treatments of disease.

See also
 Calcium-activated potassium channel subunit alpha-1
 Calcium-activated potassium channel
 Voltage-gated potassium channel

References

Further reading

External links

Potassium channels
Electrophysiology

BK channel


شريطية البقر أو الدوة الشريطية البقرية أو الشريطية العزلاء  هي طفيلي يصيب كل من البقر والإنسان على حد سواء، فالبقر هي المضيف المتوسط، والإنسان هو مضيفها النهائي.

تتكون الدودة من رأس صغير دبوسي والرأس يكون به 4 ممصات للتثبيت ويخلو من الأشواك الكيتينية، ويتراوح طول الدودة من 5 إلى 20 مترا، وتكون مقسمة لقطع لسانية يبلغ عددها 2000 قطعة، والقطعة اللسانية الناضجة تحتوي من 15 إلى 35 فرعاً جانبياً وتحتوي تلك الفروح الجانبية على 80000 بيضة ناضجة.

تصيب هذه الديدان الإنسان وتزداد نسبة الإصابة في الدول النامية، يتكون جسمها من:
 رأس ويحتوي على أربعة ممصات تستخدمها لتثبيت نفسها بجدار أمعاء العائل.
 العنق يتصل بالرأس مباشرة ويمثل منطقة النمو التي تتكون منها القطع التي تشكل بقية أجزاء جسم الدودة.
 القطع والقطع القريبة من العنق غير ناضجة لا تحتوي على أعضاء تناسلية ناضجة، وتليها القطع الناضجة التي تحتوي على أعضاء تناسلية لاتمام عملية التكاثر،
ومن ثم تأتي القطع التي تعرف بالقطع الحاملة والتي توجد في الجزء الأخير من جسم الدودة وتتميز باحتوائها على أعداد كبيرة من البيوض داخل كيس الرحم.

توجد غالباً في جسم العائل دودة شريطية واحدة لذلك أطلق عليها اسم الدودة الوحيدة، وتحتوي قطعها الناضجة على أعضاء تناسلية أنثوية وذكرية على درجة عالية من التطور، وأهميتها إنتاج أعداد كبيرة من البيوض، ومن ثم المحافظة على استمرارية دورة حياتها.

غالباً ما تخصب حيوانات منوية من قطعة بويضات من قطعة أخرى في الدودة نفسها، وتخزن البويضات المخصبة في الرحم المتفرغ داخلها، تحتوي كل قطعة حاملة في الدودة على 100,000 بيضة تقريباً للمحافظة على النوع وزيادة احتمالية وصول أكبر عدد ممكن إلى البيئة ثم وصولها إلى العائل وهو من أنماط التكيف للمعيشة التطفلية.

مراجع

أمراض طفيلية مصاحبة لاستهلاك لحوم البقر والخنازير
أمراض منقولة بالغذاء
حلقيات المحاجم
حيوانات طفيلية للثدييات
حيوانات وصفت في 1782
ديدان شريطية

شريطية البقر


Crinia tinnula é uma espécie de anura da família Myobatrachidae.
É endémica da Austrália.

Morfologia
Tem o dorso castanho, cinzento, bege ou avermelhado, por vezes com listas ou manchas longitudinais. O ventre é branco com pequenas manchas pretas e uma distinta faixa clara no meio que se estende ao longo da garganta.

Os dedos das mãos e dos pés não têm membranas e são grandes em relação ao tamanho do corpo; ambos sem discos. A pupila é horizontal e a íris é dourada.

Crinia tinnula


El XXX Campeonato Europeo de Waterpolo Masculino se celebró en Eindhoven (Países Bajos) entre el 16 y el 29 de enero de 2012. El evento fue organizado por la Liga Europea de Natación (LEN) y la Real Federación Neerlandesa de Natación.

Los partidos se efectuaron en el Estadio de Natación Pieter van den Hoogenband de la ciudad holandesa. Participaron en total 12 selecciones nacionales divididas en 2 grupos.

Grupos

Fase preliminar

El primer equipo de cada grupo pasa directamente a las semifinales. Los equipos clasificados en segundo y tercer puesto tienen que disputar primero la clasificación a cuartos. Los equipos restantes juegan entre sí por los puestos 8 a 12.

Grupo A

Resultados

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Grupo B

Resultados

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Fase final

Partidos de clasificación

Puestos 9.º a 12.º

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Puestos 7.º a 10.º

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).
(pen.) – Penaltis

Noveno lugar

Séptimo lugar

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Cuartos de final

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Semifinales

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Quinto lugar

Tercer lugar

Final

(¹) –  Hora local de los Países Bajos (UTC+1).

Medallero

Estadísticas

Clasificación general

Máximos goleadores

Véase también
Campeonato Europeo de Waterpolo Femenino de 2012

Enlaces externos
Pág. web del evento (en inglés)
Resultados oficiales (en inglés)

Campeonatos europeos de waterpolo

Campeonato Europeo de Waterpolo Masculino de 2012


Esta é uma lista dos municípios de Timor-Leste pelo Índice de Desenvolvimento Humano (IDH) de 2019, incluindo a região administrativa especial de Oecusse.

Listas por Índice de Desenvolvimento Humano
Listas de Timor-Leste

Lista dos municípios de Timor-Leste por IDH


Bu listedeki yazılımlar genelde herhangi bir Unix vaya Unix-türevi işletim sisteminde bulunurlar.

Sistem yazılımı

Genel kullanıcı
 dirname – Verilen dizinin içinde bulunduğu dizini verir
 dd – Dosyayı dönüştür ve kopyala (Disk Dump)
 echo – Varsayılan çıkışa yaz
 env – Ortam değişkenlerini göster; bir yazılımı değiştirilmiş ortam değişkenleriyle çalıştır
 nohup – verilen komutu çalıştırır, ve bitir sinyallerini yoksayar.
 file (veya stat) – başlık bilgisini okuyarak dosyanın türünü verir
 uptime – Sistemin ne kadar süredir açık olduğunu yazar
 sh – Bourne kabuğu, standart Unix kabuğu

System yönetimi
 fuser –
 newgrp (or sg) –
 pathchk –
 logger –

Kernel'e özel
 ipcs –
 ipcrm –
 date –
 uname –
 dmesg –

Süreç ve görev yönetimi
 nice –
 time –
 top –
 wait –
 renice –
 chroot –
 timex –
 kill –
 killall –
 crontab –
 at –
 cron –
 daemonic –
 sleep –
 pgrep –
 pidof –
 pkill –
 ps –
 anacron –

Kullanıcı yönetimi ve destek
 su –
 logname –
 passwd –
 write –
 mesg –
 who –
 users –
 finger –
 w –
 id –
 man –
 locale –
 localedef –
 sudo –
 which –
 whatis –
 whereis –
 last –
 lastlog –

Terminal ayarları
 stty –
 tty –
 tput –

Dosyalar ve yazılar
 man –
 info –

Dosya sistemi araçları
 chgrp –
 chmod –
 chown –
 cp –
 dircmp –
 df –
 du –
 fdupes –
 find –
 fsck –
 ln –
 ls –
 mkdir –
 mkfifo –
 mount –
 mv –
 pwd –
 rm –
 rmdir –
 touch –
 tree –
 unlink –
 lsof –

Arşivler ve Sıkıştırma
 afio –
 ar –
 bzip2 –
 compress –
 cpio –
 gzip –
 pax –
 tar –
 uncompress –
 zcat –
 p7zip –

Metin İşleme
 awk –
 banner –
 cat –
 cksum –
 cmp –
 comm –
 csplit –
 cut –
 diff –
 expand –
 fc –
 fold –
 grep –
 head –
 iconv –
 join –
 less –
 merge –
 more –
 nkf –
 nl –
 od –
 paste –
 patch –
 rev –
 sed –
 sort –
 split –
 tac – cat tersi —
 tail –
 tee –
 tr –
 tsort –
 unexpand – Boşlukları taba çevirir
 uniq –
 uudecode –
 uuencode –
 wc –

Metin Düzenleyiciler

 acme –
 ed –
 GNU Emacs –
 ex –
 Joe –
 Jove –
 MicroEMACS –
 NEdit –
 nano –
 nvi –
 pico –
 sam –
 vi –
 VILE –
 vim –
 XEmacs –

İletişim, Ağ ve Uzaktan Erişim
 Apache web sunucusu
 HylaFAX – Fax sunucusu
 netcat – "TCP/IP için İsveç Çakısı"
 NFS – Network dosya sistemi
 OpenVPN –
 rsh, SSH, telnet – Uzakta giriş
 Samba –
 Sendmail –
 Talk –
 uustat –
 uux –

E-posta Yazılımları (istemci)
 elm –
 mail –
 mailx/Mail –
 Mutt –
 Pine –

Ağ Sistemi Servisleri
 xinetd –
 fingerd –
 inetd –

Ağ Araçları
 dhcpd –
 ifconfig –
 iwconfig –
 ping –
 pppd –
 tcpd –

Ağ İzleme ve Güvenlik
 wireshark –
 ethereal ve tethereal –
 ettercap –
 John the Ripper – şifre kırma yazılımı
 Nmap –
 Nessus –
 SATAN –
 Snoop –
 Snort –
 tcpdump –
 kismet -

Yazılımlama Araçları

Betik İşleyiciler

Kabuklar
 sh
 csh –
 bash –
 ksh –
 rc –
 tcsh –
 zsh –

Betikler
 awk –
 PHP –
 perl –
 Python –

Derleyiciler ve Yazılımlama araçları

 admin –
 c99 –
 cc – C derleyicisi.
 ld – Yazılım bağlayıcısı.
 ctags –
 distcc –
 f77 – Fortran 77 derleyicisi.
 gcc – GNU Compiler Collection C önyüzü (GNU C Compiler olarak da bilinir)
 dbx –
 gdb –
 lex –
 yacc –
 m4 –
 make –
 nm –
 rmdel –
 strip –
 strace –
 ltrace –
 ktrace –

Betik araçları
 expr –
 exit –
 return –
 false –
 true –
 xargs –
 basename –
 batch –
 unset –
 break –
 continue –
 strings –
 times
 test –
 hash –
 shift

Kullanıcı Arayüzleri
 X11 –

Masaüstü/Grafik Kullanıcı Arayüzü
 Blackbox ve benzerleri (Fluxbox ve Waimea)
 CDE –
 Enlightenment –
 Fvwm
 GNOME – (GNU Network Object Model Environment)
 IceWM –
 JWM –
 KDE –
 Quartz Compositor –
 WMI –
 XFce

Bilgisayar güvenliği

Antivirus yazılımı
 ClamAV – E-posta virüs tarayıcısı.

Kriptografi
 Enigmail –
 gpg –
 openssl –
 pinepgp –
 mcrypt –

Paket yönetim yazılımı
 apt –
 debconf –
 drakconf –
 dpkg –
 emerge –
 rpm –
 portage –
 urpmi –
 pacman –
 PISI –
 YaST
 yum

OS X/Darwin'e özel uygulamalar
 fink –

Uygulama Yazılımları

Ofis Yazılımı
 AbiWord
 Gnumeric
 OpenOffice.org
 KOffice

Çoklu Ortam
 Amarok –
 Ardour –
 Audacity –
 Baudline –
 GIMP –
 GStreamer –
 ImageMagick –
 Inkscape –
 mpg123 –
 MPlayer –
 Rhythmbox –
 Rosegarden –
 SoX –
 Totem –
 transcode –
 VLC media player –
 xine –
 XMMS –

Web tarayıcıları
 Dillo –
 Galeon –
 Epiphany –
 Konqueror –
 Links –
 ELinks –
 lynx –
 Mozilla Application Suite –
 Mozilla Firefox –
 Mozilla Thunderbird –
 Opera –
 w3m –

Masaüstü Yayıncılık
 Groff –
 LaTeX –
 lp –
 Passepartout –
 pr –
 printf –
 Scribus –
 TeX –
 troff –

Veritabanı
 DB2
 Firebird
 MySQL
 Oracle
 PostgreSQL
 Progress (DBMS)
 SQLite
 Sybase

Matematik ve bilim yazılımları
 maxima –
 units –
 octave –
 R –

Masaüstü araçları
 dc –
 fortune –
 bc –
 cal –

Amatör radyo araçları
 TLF
 KLog

Programlarının listesi
Yazılım listeleri

Unix programlarının listesi


In mathematics, an alternating series is an infinite series of the form
 or
with  for all . The signs of the general terms alternate between positive and negative. Like any series, an alternating series converges if and only if the associated sequence of partial sums converges.

Examples
The geometric series 1/2 − 1/4 + 1/8 − 1/16 + ⋯ sums to 1/3.

The alternating harmonic series has a finite sum but the harmonic series does not.

The Mercator series provides an analytic expression of the natural logarithm:

The functions sine and cosine used in trigonometry can be defined as alternating series in calculus even though they are introduced in elementary algebra as the ratio of sides of a right triangle. In fact,
 and

When the alternating factor  is removed from these series one obtains the hyperbolic functions sinh and cosh used in calculus.

For integer or positive index α the Bessel function of the first kind may be defined with the alternating series
 where  is the gamma function.

If  is a complex number, the Dirichlet eta function is formed as an alternating series

that is used in analytic number theory.

Alternating series test

The theorem known as "Leibniz Test" or the alternating series test tells us that an alternating series will converge if the terms  converge to 0 monotonically.

Proof: Suppose the sequence  converges to zero and is monotone decreasing. If  is odd and , we obtain the estimate  via the following calculation:

Since  is monotonically decreasing, the terms  are negative. Thus, we have the final inequality: . Similarly, it can be shown that . Since  converges to , our partial sums  form a Cauchy sequence (i.e., the series satisfies the Cauchy criterion) and therefore converge. The argument for  even is similar.

Approximating sums
The estimate above does not depend on . So, if  is approaching 0 monotonically, the estimate provides an error bound for approximating infinite sums by partial sums:
That does not mean that this estimate always finds the very first element after which error is less than the modulus of the next term in the series. Indeed if you take  and try to find the term after which error is at most 0.00005, the inequality above shows that the partial sum up through  is enough, but in fact this is twice as many terms as needed. Indeed, the error after summing first 9999 elements is 0.0000500025, and so taking the partial sum up through  is sufficient. This series happens to have the property that constructing a new series with  also gives an alternating series where the Leibniz test applies and thus makes this simple error bound not optimal. This was improved by the Calabrese bound, discovered in 1962, that says that this property allows for a result 2 times less than with the Leibniz error bound. In fact this is also not optimal for series where this property applies 2 or more times, which is described by Johnsonbaugh error bound. If one can apply the property an infinite number of times, Euler's transform applies.

Absolute convergence
A series  converges absolutely if the series  converges.

Theorem: Absolutely convergent series are convergent.

Proof: Suppose  is absolutely convergent. Then,  is convergent and it follows that  converges as well. Since , the series  converges by the comparison test. Therefore, the series  converges as the difference of two convergent series .

Conditional convergence
A series is conditionally convergent if it converges but does not converge absolutely.

For example, the harmonic series

diverges, while the alternating version

converges by the alternating series test.

Rearrangements
For any series, we can create a new series by rearranging the order of summation. A series is unconditionally convergent if any rearrangement creates a series with the same convergence as the original series. Absolutely convergent series are unconditionally convergent. But the Riemann series theorem states that conditionally convergent series can be rearranged to create arbitrary convergence. The general principle is that addition of infinite sums is only commutative for absolutely convergent series.

For example, one false proof that 1=0 exploits the failure of associativity for infinite sums.

As another example, by Mercator series

But, since the series does not converge absolutely, we can rearrange the terms to obtain a series for :

Series acceleration
In practice, the numerical summation of an alternating series may be sped up using any one of a variety of series acceleration techniques. One of the oldest techniques is that of Euler summation, and there are many modern techniques that can offer even more rapid convergence.

See also
 Grandi's series
 Nörlund–Rice integral

Notes

References
 Earl D. Rainville (1967) Infinite Series, pp 73–6, Macmillan Publishers.

Mathematical series
Real analysis

Alternating series


José Santos Salinas (Olta, Provincia de La Rioja, 1870 – Buenos Aires, 1933) fue un docente y político argentino, que ejerció como Ministro de Justicia y Educación de la Nación Argentina, durante la presidencia de Hipólito Yrigoyen.

Biografía

Originario de una familia de maestros, en su juventud también fue maestro; su hermano Reyes Magos Salinas, que llegó a ser inspector general de Escuelas de la Nación. Se recibió de profesor y ejerció como docente en la ciudad de Buenos Aires para costear sus estudios en la Universidad de Buenos Aires, donde se recibió de abogado. Durante sus estudios participó en la Revolución del Parque y en la Revolución de 1893.

Se estableció en la Provincia de Jujuy, donde ejerció la docencia, y fue uno de los primeros adherentes a la fundación de la Unión Cívica Radical en esa provincia.

Fue representante de la provincia de Jujuy en la convención nacional de la UCR, y en 1912 fue elegido diputado nacional por esa provincia, aunque no asumió el cargo. Años más tarde fue nombrado inspector general de Escuelas de su provincia de adopción.

Al asumir la presidencia el primer presidente radical, Hipólito Yrigoyen, llevó como Ministro de Justicia y Educación a José Salinas. Uno de sus principales colaboradores fue el doctor Ángel Gallardo, que ejerció como presidente del Consejo Nacional de Educación.

Durante su gestión se buscó mejorar las condiciones en que ejercían su tarea los maestros, incluyendo mejoras en sus salarios y mayor puntualidad en los pagos. También estableció la obligatoriedad del guardapolvo blanco para todos los estudiantes primarios. Fundó centenares de escuelas, y proveyó a éstas y a las ya existentes con tres mil cargos titulares. En 1918 propuso una Ley Orgánica de Educación Pública, que no fue aprobada por el Congreso.

Era ministro cuando los estudiantes de las universidades de Buenos Aires y Córdoba lanzaron la Reforma Universitaria, con el objetivo de lograr la modernización, la gratuidad, el cogobierno estudiantil y la autonomía universitaria. Salinas no simpatizó en un principio con el movimiento, pero el presidente Yrigoyen intervino la Universidad de Córdoba y nombró interventor de la misma al ministro Salinas. Este tardó varias semanas en asumir el cargo, período durante el cual los estudiantes ocuparon la casa de estudios. Cuando Salinas llegó finalmente a Córdoba, apoyó el movimiento y reformó el funcionamiento de la misma en consonancia con las exigencias de los estudiantes reformistas. Posteriormente apoyó la extensión de sus logros a otras universidades.

Fundó la Universidad Nacional del Litoral, y desde el principio ésta se rigió por las normas establecidas en la Reforma.

Tras el final de su gestión ministerial regresó a Jujuy, donde ocupó algunos cargos públicos. Falleció en Buenos Aires en 1933.

Fuentes

Olteños
Ministros de Justicia e Instrucción Pública de Argentina
Políticos de la Unión Cívica Radical
Educadores de Argentina

José Santos Salinas


දළ මරණ අනුපාතිකය යනු ජනගහන කොටසක් සැලකූ විට කාල ඒකකයක් තුළ සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව ලෙස අර්ථ දැක්විය හැක. සාමාන්‍යයෙන් ජනගහනයෙන් 1000 කට සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව මෙහි අර්ථකතනයයි. නමුත් මෙම අනුපාතය රෝග සහ අනෙකුත් ආසාධන වලදී සීඝ්‍ර ලෙසින් මියයන මරණ සංඛ්‍යාව හා සසඳන විට වෙනස් වේ.

පැහැදිලි කිරීම්:

	දල මරණ අනුපාතිකය - ජනගහනය 1000 කට  කාල ඒකකයක් තුළ සිදුවන මරණ  සංඛ්‍යාව
	මාතෘ මරණ අනුපාතිකය -   උපත් 100,000 කදී ගැබිනි සහ ප්‍රසූති මරණ සංඛ්‍යාව
	ළදරු මරණ අනුපාතිකය -   අවු.1 ට අඩු ළදරුවන් 1000 කින් සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව
	ළමා  මරණ අනුපාතිකය -   අවු.5 ට අඩු ළමුන් 1000 කින් සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව
	සම්මත  දළ මරණ අනුපාතිකය(SMR)  - (අවු16-65 සහ 65+)  ජනගහනය 1000 කට කාල ඒකකයක් තුළ සිදුවන මරණ  සංඛ්‍යාව

ඖෂධ ප්‍රතිකාරද මෙම අනුපාතිකය අඩු වැඩි වීමට බලපා ඇති බව පැහැදිලිය.
එනම්,

යන හේතූන්  දළ මරණ අනුපාතිකය වැඩි වීමට බලපා ඇත.

දළ මරණ අනුපාතිකයේ  මුලු ජනගහනය හා සැලකූවිට යම් යම් අඩුපාඩු දක්නට ලැබේ. උදාහරණ ලෙස ජනගහනය 1000 කට කාල ඒකකයකදී මියයන අනුපාතය සංවර්ධිත රටවලට වඩා සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල සාපේක්ෂ වශයෙන් වැඩිය. එමෙන්ම සංවර්ධිත රටවල මහලු ජනගහනය වැඩි අගයක් ගන්නා අතර එම අගය සංවර්ධිත රටවල අඩු අගයක් ගනී. බොහෝ විට ජීවන චක්‍රය රූපරාමුවක වෙන වෙනම වයස් වල මරණ සාරාංශ ගත කර ඇත. එමෙන්ම මෙම ජීවන චක්‍රය මගින් රටක ජනගහනයේ ආයු අපේක්ෂාවද ගණනය කල හැක.

සටහන

{|

|
Death_rate
|-

ජනගහනය
ජන විකාශ විද්‍යාව
වසංගත අධ්‍යයනය
මරණය
ආයුගණක විද්‍යාව
ජනගහන පරිසර විද්‍යාව
වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක සංඛ්‍යාන

දළ මරණ අනුපාතිකය


Element simgesi, her elemente ait bir ya da iki harften oluşan simgelerin, uluslararası geçerliliği vardır.

Çok az sayıda elementin bilindiği zamanlarda, elementler, Plato'nun Antik Yunanların kullandığı toprak-hava-su ve ateş sembollerinden yaptığı uyarlamalarla simgeleniyordu. Daha sonra yeni elementler keşfedildikçe, tüm elementlerin eninde sonunda "altın"a dönüşeceği düşüncesinden yola çıkan simyacılar tarafından, güneş (altın) merkezli sistemdeki her gezegenin adı, bir elemente verildi. O dönemde bilinen elementlerin bazılarının "simya" sembolleri kullanılıyordu.

Atom kuramıyla tanıdığı John Dalton, elementlerin simgelenmesi konusunda, çemberlerden oluşan sembollerin kullanılmasını önerdi. En sonunda, 1813 yılında, Jon Jakob Berzelius isimli araştırmacı, elementlerin adları temel alınarak simgelenmesi fikrini ortaya attı. Hâlâ kullanılmakta olan bu yönteme göre:

 Her element, 1 ya da 2 harften oluşan bir simgeyle ifade ediliyor ve bu simgenin ilk harfi her zaman büyük yazılıyor.
 Simgelerde sıklıkla, elementin İngilizce adının ilk harfi kullanılıyor. Örneğin: H (Hidrojen: Hydrogen), C (Karbon: Carbon), N (Azot: Nitrogen)
 Eğer elementin baş harfiyle simgelenen başka bir element varsa, bu elementin simgesinde baş harfin yanına, İngilizce adının ikinci harfi de ekleniyor. Örneğin: He (Helyum, Helium), Ca (Kalsiyum: Calcium), Ne (Neon: Neon)
 Eğer elementin İngilizce adının ilk 2 harfi, bir diğer elementle aynıysa, simgesinde baş harfin yanına, bu kez baş harften sonraki ilk ortak olmayan sessiz harf getiriliyor. Örneğin: Cl (Klor: Chlorine) ve Cr (Krom: Chromium)
 Bazı elementlerin simgelerinde de, bu elementlerin Latince ya da eski dillerdeki adları temel alınmış. Bu 11 elementin simgeleri ve adları şöyle:
 Na (Sodyum: Natrium)
 K (Potasyum: Kalium)
 Fe (Demir: Ferrum)
 Cu (Bakır: Cuprum)
 Ag (Gümüş: Argentum)
 Sn (Kalay: Stannum)
 Sb (Antimon: Stibium)
 W (Tungsten: Wolfram)
 Au (Altın: Aurum)
 Hg (Cıva: Hydrargyrum)
 Pb (Kurşun: Plumbum)
 Rn (Radon:
 Çoğu yapay olarak sentezlenen yeni elementlerin simgeleriyse, atom numaralarına karşılık gelen Latince rakamlar esas alınarak veriliyor.Örneğin: atom numarası 116 olan Ununheksiyum elementinin simgesi olan "Uuh", 1: uni - 1: uni - 6: hexa kelimelerinin baş harflerinden oluşuyor.
 Not: Sadece birinci harf büyük yazılır:
 Co: Kobalt'ın simgesi
 CO: (Karbon monoksit) renksiz kokusuz tatsız zehirli bir gazdır.

Kaynakça
 TÜBİTAK: Element Simgeleri

Simge
Semboller

Element simgesi


Die Churchill Falls sind Wasserfälle in der kanadischen Provinz Neufundland und Labrador. Sie befinden sich am Churchill River im Südwesten der Region Labrador und sind nach dem britischen Premierminister Winston Churchill benannt. Die Wasserfälle sind Namensgeber des benachbarten Wasserkraftwerks Churchill Falls.

Beschreibung
Die Wasserfälle liegen im Bowdoin Canyon. In dieser Schlucht führt der Fluss zunächst durch Stromschnellen und überwindet dabei einen Höhenunterschied von 66 Metern. Es folgen die eigentlichen Wasserfälle (75 m) und schließlich weitere Stromschnellen (158 m). Das Wasser wird vom Smallwood Reservoir zum unterirdischen Kraftwerk geleitet. Es fließt nur noch selten die Schlucht hinunter, wenn Hochwasser herrscht; ansonsten ist das Flussbett in diesem Bereich trocken.

Geschichte

Für die Ureinwohner der Gegend, die Innu und Naskapi, waren die als Patshishetshuanau bezeichneten Wasserfälle eine bedeutende Landmarke. Sie glaubten, dass ihr Anblick den sicheren Tod bedeute. John MacLean, ein Händler der Hudson's Bay Company, war im Jahr 1839 der erste Europäer, der die Wasserfälle entdeckte. Er nannte sie Hamilton Falls, nach dem neufundländischen Gouverneur Charles Hamilton. Sie gerieten weitgehend in Vergessenheit, bis Albert Peter Low sie 1894 im Auftrag der Geological Survey of Canada wieder aufsuchte, um die reichen Eisenerzverkommen in Labrador und im nordöstlichen Québec zu untersuchen.

Im Auftrag der Gewässerkommission von Québec nahm Wilfred Thibaudeau im Jahr 1915 umfangreiche Vermessungen vor und kam auf die Idee, das enorme Wasserkraftpotenzial könne für die Stromerzeugung genutzt werden. Bis die infrastrukturellen Voraussetzungen dafür bestanden, vergingen noch mehrere Jahrzehnte. Das Wasserkraftwerk Churchill Falls wurde ab 1967 erbaut und von 1971 bis 1974 schrittweise in Betrieb genommen. Mit einer Leistung von 5428 MW ist es das zweitgrößte Kraftwerk Kanadas.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Wasserfall in Nordamerika
Wasserfall in Kanada
WChurchill Falls
Geographie (Neufundland und Labrador)

Churchill Falls


Persephone, ( Persephónē, ya da Türkçeleştirilmiş hâliyle Persefoni), Yunan mitolojisinde Zeus ile kız kardeşi Demeter'in kızıdır. Persephone'nin asıl ismi Kore'dir ( Kórē). Hades Persephone ismini, O'nu yeraltına kaçırdıktan sonra vermiştir. Kaçırılıp Persephone orada, Hades'in sunduğu nardan biraz yedikten sonra, "ölüler ülkesinde bir şey yiyenlerin yeryüzüne çıkma hakları bulunmamaktadır" kuralı nedeniyle, ölüler ülkesinde kalmak zorunda kalmıştır. Hades'in eşi ve ölüler ülkesinin tanrıçası olmuştur fakat doğan hiçbir çocuğu Hades'ten değildir. Annesi Demeter'in ısrarları sonucunda, kış dönemi hariç kalan kısmını yeryüzünde geçirmeye hak kazanmıştır. Bu yüzden ölülerle ve yeraltıyla olduğu kadar hasatla da ilişkilendirilir. Aynı zamanda Zeus'un kızlarından biridir.

Mitleri

Persephone'nin Kaçırılışı

Hades Persephone'yi sevdiğini söyler. Zeus ona kızını kaçırmasını söyler. Bir gün Persephone arkadaşlarıyla çiçek toplamaya gider. Çiçekleri toplarken arkadaşlarından biraz uzaklaşır. Tam o sırada oldukça güzel, göz kamaştırıcı bir nergis çiçeğiyle karşılaşır. Bu çiçek oraya Zeus tarafından yerleştirilmiştir ve ışıl ışıl parlıyordur. Çiçeğin güzelliğinden, ışıltısından gözleri kamaşan Persephone çiçeği koparmaya gider. Çiçeğe doğru elini uzattığında yer yarılır ve Hades siyah atlı arabasıyla yarıktan çıkarak Persephone'u kaçırır. Demeter ise kızını çok sevmektedir. Kızının çığlığını duyar. Onu arar ama bulamaz. Bu yaşadığı acıyla Demeter dokuz gün boyunca dünyayı dolaşır ve kızını arar. Demeter büyü ve sis titanı Hekate'ye sorar ve Helios'a gitmesi gerektiğini söyler. Onuncu gün Güneş titanı Helios'a rastlar. Helios, ona Zeus'un gizli rızasıyla Hades'in Persephone'u kaçırıp ölüler ülkesinde ebedi karısı yaptığını açıklar. Demeter bu olaya isyan eder ve Olimpos'u terk ederek insanlar arasında yaşamaya başlar. Yaşlı bir kadın kılığında Eleusis'e varır. Bir kuyunun yanında zeytin ağaçlarının altında oturur. Kuyudan su almaya giden kral Keleos'un kızları yaşlı kadını alıp eve götürürler. Böylece Demeter kızların küçük kardeşi Demophon'un dadısı olur. Demeter, küçük çocuğa ölümsüzlük kazandırmak için geceleri çocuğun bedenini ambrosia ile sıvayıp yanmakta olan ateşe tutmaktadır. Bir gece çocuğun annesi olaya tanık olur ve dehşete düşer. Demeter şaşkınlıkla çocuğu elinden ateşe düşürür. Bu olay üzerine Demeter, kral Keleos ve eşinden özür dilemek için, Persephone'un kardeşi olan oğlu Tripolemos'a kanatlı ejderhaların çektiği bir araba verir ve ona buğday serpe serpe tüm dünyayı dolaşmasını emreder. Günler geçer ve Eleusis'te kaldığı süre içinde Demeter toprağı verimli kılmayı reddeder, böylece açlık hüküm sürmeye başlar. İnsanların çektiği acılara üzülen tanrılar Demeter'e yakarırlar, o da kızını görmek şartını öne sürer. Zeus'un yardımıyla kızını yeraltı dünyasından çıkarmak ister. Ancak Yeraltı Dünyası'nda bir şey yiyenler yeraltı dünyasından ayrılamazlar. Yediği dört nar tanesi yüzünden Persophone yılın üç ayını yeraltı dünyasında, dokuz ayını ise dünyada geçirmeye mahkûm edilmiştir. Kızını görmenin coşkusuyla Demeter, toprağı çiçekler ve yapraklarla kaplar. Böylece ilkbahar olur. Kızının yeraltı dünyasında geçirdiği üç ayda ise kış olur. Yunan mitolojisinde baharın başlangıcı olarak Demeter anılır. Ancak Persephone, kibirli olmayışı nedeniyle Hades'e, yavaş yavaş aşık olmaya başlamıştır.

Diğer
Baharla ilişkili bir başka efsane de Adonis üzerinedir. Afrodit'in sevgilisi Adonis ölür ve yeraltına gider. Orada Adonise âşık olan Persephone, onu Afrodit'e vermek istemez. Zeus da Adonis'i, yılın bir bölümünde Afrodit'in, bir bölümünde Persephone'nin yanında kalacak şekilde uzlaşma sağlar. Adonis, Persephone'nin yanındayken kış başlar.
Ozan Orfeus, çok sevdiği ölen eşini kurtarmak için ölüler ülkesine gider. Ozanın, hüzünlü şarkısından etkilenen Persephone, Orfeus'a eşini götürmesi için izin verir. Ama bir şartı vardır tanrıçanın, çıkışa kadar Orfeus önden gidecek, karısı arkasından gelecek ve ozan ikisi de dışarı çıkana kadar, arkasına dönüp bakmayacaktır. Kendisi çıkar çıkmaz hevesle arkasını dönen Orfeus, kuralı bozar ve eşini yeniden kaybeder.
Görevleri sırasında Heracled ile de karşılaşan tanrıça ona yardım eder.
 Hades, Minthe adlı güzeller güzeli bir peri kızı ile gizli bir aşk yaşar. Bir gün Yer altı kraliçesi Persephone bu yasak aşkın farkına varır ve genç periyi acımasızca ayakları altında ezer. Yeraltının tanrısı Hades, bu duruma üzülür ve sevgilisini hoş kokulu bir naneye çevirir.

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Ouroboros

Dış kaynaklar

 Erhat, Ezra (2004 ), Mitoloji Sözlüğü İstanbul:Remzi Kitabevi (Büyük Fikir Kitapları Dizisi) ISBN 9789751403919

Yunan tanrıçaları
Kitonik
Yeraltı tanrıçaları

Persefoni


بولي رباعي فلورو الإيثيلين (يرمز له اختصاراً PTFE) هو بوليمر صناعي حاوي على الفلور ينتج من بلمرة رباعي فلورو الإيثيلين، ويعرف باسم تيفلون، وهو العلامة التجارية من شركة دو بونت.

يمتاز التيفلون بمقاومته للمواد الكيميائية وخواصه العازلة.

الاستخدامات
يستخدم صناعيًا كدواعم الاحتكاك في تركيب ستائر الطواف التيفلونية من هوفركوليج، أو دواعم الالتصاق لاستخدامه في أواني الطهي غير القابلة للالتصاق، كذلك دواعم التراكم الترسبي للطلاء حسب الحرارة حين استخدامه في معالجات محركات السيارات من رشستار الدولية لمنع احتراق المحرك عند فقدان زيت الدوران، كذلك دواعم المط والمرونة حين يستخدم في التغليف الداخلي للكبسولات من نوع النياجرا حيث يكون التغليف المبتكر من الفضة الخالصة والمغطاة بالتيفلون للحفاظ على الكبسولات العلاجية من الشوائب والبكتريا بكفاءة تصل إلى 99,999%.

المخاطر الصحية
مادة التفلون هي مادة توجد بالأواني لتمنع من إلتصاق الطعام فيها، إلا أن الخطر يكمن عند خدش السطح بآلة حادة أو ملعقة معدنية فعندها، تذوب مع الطعام وتدخل الأمعاء كأجسام غريبة تعمل على التهاب الخلايا، ثم تنقسم وتسبب السرطان.

إن الطبخ في الأواني التالفة التي تدخل في تصنيعها مادة التفلون والاستخدام السيئ لها قد تسبب في حدوث مشاكل وآثار صحية مدمرة على صحة الإنسان، وذلك بحسب التجارب والنتائج العلمية التي أجريت للتأكد من مدى ضرر هذه المادة ، حيث بينت تلك النتائج وجود مدى خطورة وتأثيرها في صحة الإنسان، والتي لا يخلو أي مطبخ في أي بيت منها. وأن إنتشار استخدام الكثير من ربات البيوت لأواني الطهي التي لا يلصق بها الطعام والتي تدخل في تصنيعها مادة «التفلون»، يجعل من إنتشار ضررها أمرا واقعا وذلك عند حدوث أضرار واضحة في تلك الأواني من حيث خروج جزء من طبقة «التفلون» المغلفة لهذه الآنية التي تتسبب في حدوث مشاكل صحية على الإنسان وحياته.
ولكن تكون مادة آمنة في حال سلامة المادة التي تكسو تلك الأواني وسلامتها من أي خدوش أو ضرر واضح عليها ، فيجب عدم تعرض هذه الأواني إلى التنظيف القاسي لها.
و ينصح باستخدام قطعة قماش مبللة ناعمة واستخدام الملاعق الخشبية ناعمة السطح، وإضافة قليل من الزيت أو السمن عند وضع هذه الأواني فوق اللهب وذلك لتلافي ظاهرة التحلل الحراري «للتفلون» مع ضرورة عدم رفع درجة الحرارة بشكل كبير.

مزاياها
 لا يلتصق بها شيء مهما ارتفعت درجة الحرارة.
 تحتفظ بخواصها الفيزيائية ثابتة حتى في درجة حرارة 250 درجة مئوية.
 تبدأ بالتحلل عند 440 درجة مئوية.
 مادة خاملة كيميائيا لا تتفاعل مع الأحماض والقواعد ولا تتأثر بالمذيبات العضوية ولا تؤثر في مكونات الطعام ولا تتأثر بها.

عيوبها
بعد الأستعمال المتكرر للوعاء وخاصة عند استعمال ملاعق معدنية لتحريك الطعام تبدأ طبقة التفلون بالتأكل وهنا يكمن الخطر حيث يتلوث الطعام بمكونات التفلون.
وعندما اجرى العلماء تجاربهم على الفئران التي تتعرض لهذه المادة وجدوا أنها تسقط فريسة سهلة لأنواع الأمراض لأنها تحفز من ظهور الجذور الحرة التي تسبب فيض
من التفاعلات الضارة والخطرة على صحة الإنسان والحل يكون برمي هذه الأوعية عند ظهور الخدوش فيه.

اقرأ أيضاً
 روي بلنكيت

مراجع

اختراعات أمريكية
بوليميرات فلورية
دو بونت
عوازل كهربائية
فلوروكربونات
لدائن
لدائن حرارية
مزلقات
مواد حيوية
مواد صناعية

بولي رباعي فلورو الإيثيلين


No eletromagnetismo, as ondas eletromagnéticas no vácuo viajam na velocidade da luz c, de acordo com as equações de Maxwell. O tempo retardado é o tempo em que o campo começou a se propagar a partir do ponto em que foi emitido para um observador. O termo "retardado" é usado neste contexto (e na literatura) no sentido de atrasos de propagação.

Tempos retardados e avançados

O cálculo do tempo retardado tr ou t' nada mais é do que um simples cálculo "velocidade-distância-tempo" para campos eletromagnéticos.

Se o campo eletromagnético é irradiado no vetor de posição r′ (dentro da distribuição de carga da fonte) e um observador na posição r mede o campo eletromagnético no tempo t, o atraso de tempo para o campo viajar da distribuição de carga para o observador é |r − r′|/c, então subtrair este atraso do tempo t do observador dá o tempo quando o campo realmente começou a se propagar - o tempo retardado, t′.

O tempo retardado é:

que pode ser rearranjado para

mostrando como as posições e tempos correspondem à fonte e ao observador.

Outro conceito relacionado é o tempo avançado ta, que assume a mesma forma matemática acima, mas com um "+" em vez de um "−":

e é assim chamado porque este é o tempo em que o campo avançará a partir do tempo presente t. Correspondentes aos tempos retardados e avançados estão os potenciais retardados e avançados.

Posição retardada

A posição retardada pode ser obtida a partir da posição atual de uma partícula subtraindo a distância que ela percorreu no lapso do tempo retardado para o tempo atual. Para uma partícula inercial, esta posição pode ser obtida resolvendo esta equação:

,

onde rc é a posição atual da distribuição de carga da fonte e v sua velocidade.

 Aplicação

Talvez surpreendentemente - os campos eletromagnéticos e as forças que atuam sobre as cargas dependem de sua história, não de sua separação mútua. O cálculo dos campos eletromagnéticos no presente inclui integrais de densidade de carga ρ(r', tr) e densidade de corrente J(r', tr'') usando os tempos retardados e as posições da fonte. A quantidade é proeminente na eletrodinâmica, na teoria da radiação eletromagnética e na teoria do absorvedor de Wheeler – Feynman, uma vez que a história da distribuição de carga afeta os campos em momentos posteriores.

Ver também

 Correção de tempo de luz
 Equações de Jefimenko
 Medição da antena
 Potenciais de Liénard – Wiechert
 Quadripotencial eletromagnético

Referências

Radiação eletromagnética
Tempo

Tempo retardado


Björgunarsveitin Sigurvon er björgunarsveit í Sandgerði í Suðurnesjabæ. Sigurvon var stofnuð 1928 og er elsta björgunarsveitin sem enn starfar innan Slysavarnafélags Íslands. Björgunarsveitin rekur björgunarskipið Hannes Þ. Hafstein sem gerir út frá Sandgerðishöfn.

Sandgerði
Íslenskar björgunarsveitir

Björgunarsveitin Sigurvon


La monarchie kényane est le régime politique en vigueur au Kenya entre 1963 et 1964. Le dominion du Kenya partage alors son monarque avec le Royaume-Uni et d'autres États souverains appelés royaumes du Commonwealth.

Ancienne colonie britannique, le Kenya obtient son indépendance le , la reine  restant chef de l'État avec le titre spécifique de reine du Kenya. La quasi-totalité de ses pouvoirs constitutionnels sont délégués au gouverneur général qui est son représentant dans le pays. En effet, comme d'autres pays du Commonwealth, le système politique du Kenya est basé sur le système de Westminster, dans lequel le chef de l'État joue un rôle purement honorifique.

La monarchie est abolie le , date à laquelle le pays devient une république tout en continuant de reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth. Un président remplace la reine comme chef d'État.

Histoire
La loi sur l'indépendance du Kenya, votée en 1963 par le Parlement britannique, transforme la colonie et protectorat du Kenya en un État souverain et indépendant, sous le nom de « dominion du Kenya », avec la reine  comme chef d'État. Le prince Philip, duc d'Édimbourg représente la reine du Kenya lors des célébrations de l'indépendance. Le duc ouvre la première session du Parlement du Kenya, au nom de la reine, en prononçant le discours du Trône le .

Rôle constitutionnel
Le dominion du Kenya est l'un des royaumes du Commonwealth qui partagent la même personne comme monarque et chef d'État.

Après la loi de 1963 sur l'indépendance du Kenya, aucun ministre du gouvernement du Royaume-Uni ne peut conseiller la reine sur les questions relatives au Kenya. Pour toutes les affaires kényanes, la souveraine est conseillée uniquement par ses ministres kényans. La reine est représentée dans le pays par un gouverneur général, nommé par elle sur avis du Premier ministre du Kenya. Théoriquement, la reine est investie de vastes pouvoirs constitutionnels, mais dans les faits, tous ces pouvoirs sont exercés par le gouverneur général en son nom. Malcolm MacDonald est gouverneur général du Kenya pendant toute la durée de son existence en qualité de royaume du Commonwealth.

Le Parlement du Kenya est formé par le monarque d'une part, et l'Assemblée nationale d'autre part, elle-même constituée du Sénat et de la Chambre des représentants. Toutes les lois du Kenya ne sont promulguées qu'avec l'octroi de la sanction royale accordée par le gouverneur général au nom de la reine. Le gouverneur général nomme le Premier ministre parmi les membres du parti politique ayant la majorité à la Chambre des représentants ; il nomme également les ministres, sur l'avis du Premier ministre.

Titre de la reine

La reine  possède officiellement un titre différent dans tous les royaumes du Commonwealth. Jusqu'en 1963, le Kenya fait partie de l'Empire britannique et  y règne en tant que reine du Royaume-Uni. Après l'indépendance, un nouveau titre est adopté afin de préciser l'aspect distinct de la monarchie kényane. À partir du , le titre de la reine au Kenya est le suivant :

Abolition de la monarchie
À la suite d'une révision constitutionnelle qui abolit la monarchie et remplace le monarque et le gouverneur général par un président élu, le Kenya devient une république, un an jour pour jour après son indépendance, le . Le pays cesse d'être un royaume du Commonwealth mais reste membre de l'organisation dirigée par  comme république du Commonwealth. Le Premier ministre du Kenya, Jomo Kenyatta, succède à  comme chef d'État en qualité de président de la République.

Visites royales
 se trouve au Kenya, à l'hôtel Treetops, lorsque son père, , meurt le  et qu'elle devient reine. Arrivée à Nairobi le , elle avait séjourné au , près du mont Kenya. Après la nouvelle de son accession au trône, elle retourne immédiatement au Royaume-Uni via l'aéroport d'Entebbe. Les gigantesques défenses d'éléphants sur Moi Avenue à Mombasa ont été construites pour commémorer la visite de la reine.

Après la proclamation de la république, la reine  s'arrête brièvement au Kenya le  et le . Elle effectue une visite d'État dans le pays, du  au , en tant qu'invitée du président Daniel arap Moi.

Bibliographie

Articles connexes
 Histoire du Kenya
 Liste des chefs d'État du Kenya

Références

Histoire du Kenya
Kenya
Kenya

Monarchie kényane


Der Gerichtsbezirk Baden ist einer von 24 Gerichtsbezirken in Niederösterreich und ist deckungsgleich mit dem Bezirk Baden. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Wiener Neustadt.

Gemeinden
Einwohner: Stand

Städte
 Bad Vöslau ()
 Baden ()
 Berndorf ()
 Ebreichsdorf ()
 Traiskirchen ()

Marktgemeinden
 Altenmarkt an der Triesting ()
 Enzesfeld-Lindabrunn ()
 Günselsdorf ()
 Hernstein ()
 Hirtenberg ()
 Kottingbrunn ()
 Leobersdorf ()
 Oberwaltersdorf ()
 Pfaffstätten ()
 Pottendorf ()
 Pottenstein ()
 Reisenberg ()
 Seibersdorf ()
 Sooß ()
 Teesdorf ()
 Trumau ()
 Weissenbach an der Triesting ()

Gemeinden
 Alland ()
 Blumau-Neurißhof ()
 Furth an der Triesting ()
 Heiligenkreuz ()
 Klausen-Leopoldsdorf ()
 Mitterndorf an der Fischa ()
 Schönau an der Triesting ()
 Tattendorf ()

Geschichte
Am 1. Jänner 2004 wurde der Gerichtsbezirk Pottenstein aufgelassen und der Gerichtsbezirk Baden wurde um die Gemeinden Altenmarkt an der Triesting, Berndorf, Enzesfeld-Lindabrunn, Furth an der Triesting, Hernstein, Hirtenberg, Pottenstein und Weissenbach an der Triesting erweitert.

Am 1. Jänner 2013 wurde der Gerichtsbezirk Ebreichsdorf aufgelassen und die Gemeinden Blumau-Neurißhof, Ebreichsdorf, Günselsdorf, Mitterndorf an der Fischa, Oberwaltersdorf, Pottendorf, Reisenberg, Seibersdorf, Tattendorf, Teesdorf und Trumau wurden dem Gerichtsbezirk Baden zugewiesen.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Weblinks

 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz
 Bundesgesetzblätter über die Auflösung von Gerichtsbezirken zwischen 15. Mai 2001 und 1. Jänner 2008 (PDF-Datei; 65 kB)

Bezirk Baden (Niederösterreich)
Baden

Gerichtsbezirk Baden


වර්ෂ 1948 පෙබරවාරි 04 වන දින නිදහස ලැබුනි. ශ්‍රී ලංකාවට නිදහස ලැබුනේ එකසිය තිස් තුන් වසරක් (1815-1948) බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට යටත් විජිතයක්ව පැවතීමෙන් පසුවයි. 1948 පෙබරවාරි 04 වෙනිදා පෙ.ව.07:30 ට එළැඹෙන සුබ මොහොතීන් නිදහස් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම ආණ්ඩුකාරවරයා වශයෙන් සර් මොක්ස් මේසන් මුවර්තුමා ,සර් ජෝන් හොවාර්ස් අගවිනිසුරු වරයා ඉදිරියේ දිවුරුම් දුන්නේය. මේ දිවුරුම් දීම සිදු වූනේ කොළඹ රජ වාසලේදී වන අතර එදින රතිඤඤා හඩින් මුළු රටම ගිගුරුම් දී සැම පන්සලකම ඝන්ටා නාද විය. නිදහස නිමිති කරගෙන පෙබරවාරි 04 වෙනිදා සිට 14 වෙනිදා දක්වා රජයෙන් උත්සව මාලාවක් සංවිධාන කෙරිණ. නිදහස් උත්සවය නිමිති කරගෙන සිරකරුවන් 1 883 දෙනෙකුට නිදහස හිමි වූ අතර මරණිය දණ්ඩනයට නියමව සිටි සිරකරුවන් 09 දෙනෙකුද එදින නිදහස ලැබීය. මෙම 4, 5 දෙදින තුල සත්ව ඝාතන ස්ථාන වසා දැමීය. පෙබරවාරි 4, 10, 11, 12, යන දින රජයේ නිවාඩු දින ලෙස නම් කෙරිණ. වාරායේ නැව්,රජයේ ගොඩනැගිලි,ආගමික ස්ථාන,නිවෙස් ආදී ස්ථාන සියල්ලකම සිංහ කොඩි ලෙල දුන් අතර කොලඹ පැවති නිදහස් උත්සවය නැරඹීමට පැමිණෙන ජනතාව වෙනුවෙන් විශේෂ දුම්රිය සේවාවන්ද ක්‍රියාත්මක විය. එදින නිදහස් උත්සව මලාවේ ප්‍රධාන ආරාධිතයා වූයේ ග්ලොස්ටර්හි ආදිපාදවරයාය. ඔහු 06 වෙනි ජෝර්ජ් රජුගේ බාල සොහොයුරෙකු විය. එතුමා කලක් බ්‍රිතාන්‍යට අයත් රට වල ළමා සංගම් පිළිබද ජාතික සංගමයේ සභාපති වරයා ලෙසද කටයුතු කලේය.1945 සිට 1947 දක්වා ඕස්ට්‍රේලියාවේ අග්‍රාණ්ඩුකර ධූරයද හෙබවූ එතුමා අල්ටර් හි අර්ල් පදවියද දරා තිබේ. බ්‍රිතානයන්ට යටත් වීමෙන් පසුව බ්‍රිතානයට ගෙන යන ලද රාජසිංහ රජුගේ සිංහාසනය ,ඔටුන්න ඇතුළු කෞතුක භාන්ඩ 1934 දී නැවත ශ්‍රී ලංකාවට බාරදෙනු ලැබුවේද ග්ලොස්ටර්හි ආදිපාදවරයාගේ මැදිහත් වීමෙනුයි. කෙසේ වෙතත් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත යුගයෙන් මිදී වසර 75 ක් ගියද නිදහසක් තිබේද යන්න ඔබට සිතීමට බාරයි. ස්වාධීන රටක් ලෙස තවදුරටත් කටයුතු කරන්නේ ද යන්න විමසා බැලීම සියළු පුරවැසියන්ගේ යුතුකමක් සහ වගකීමකි.

නිදහස් දිනය (ශ්‍රී ලංකාව)


Ásmundur Einar Daðason (født 29. oktober 1982 i Reykjavík) er en islandsk agronom, fårebonde og politiker, der siden 30. november 2017 har været socialminister og minister for ligestilling i Katrín Jakobsdótirs regering. Han er medlem af Altinget for Fremskridtspartiet og formand for fårebondeforeningen i Dalasýsla.

Landmand og agronom
Han er født i Reykjavík, men hans far vendte tilbage til sin hjemegn i Dalasýsla på det nordvestlige Island og nedsatte sig som fårebonde, så Ásmundur Einar er opvokset på landet. Han er uddannet landmand fra Islands Landbohøjskole (Landbúnaðarháskóla Íslands) i Hvanneyri 2002, hvorfra han i 2007 også tog en bachelorgrad i almen agronomi. Ved siden af sine studier arbejdede han fra 2002 indtil han kom i Altinget i 2009 på deltid med praktisk fåreavl og drev desuden frem til 2011 et firma, der importerede og solgte produkter til landbruget. Herefter købte han egen gård og nedsatte sig som fårebonde i Lambeyra i Dalasýsla.

Politisk arbejde
Ásmundur Einar meldte sig som ung ind i Venstrepartiet – De Grønne og var formand for deres lokalafdeling i Dalasýsla 2005-2007. Han engagerede sig desuden i EU-modstanderorganisationen Heimssýn, og blev 15. november 2009 valgt til dens formand.

Ved valget i 2009 kom Ásmundur Einar i Altinget for Nordvestkredsen. Han forlod Venstrepartiet – De Grønnes altingsgruppe, efter han 13. april 2011 stemte for et mistillidsvotum til Jóhanna Sigurðardóttirs venstrefløjsregering med den begrundelse, at han ikke kunne støtte regeringens politik på mange områder, herunder særlig Europa-spørgsmålet.

Ásmundur Einar var desuden en af den gruppe af tingmænd i Venstrepartiet – De Grønne, der nærede stærk tvivl om Icesave-aftalen. Han sad på det tidspunkt i finansudvalget, og kendte derfor aftalen indgående.

Efter en tid som løsgænger gik Ásmundur Einar 1. juni 2011 over til Fremskridtspartiet.

Ásmundur Einar blev opstillet til altingsvalget 2013 som nummer to på Fremskridtspartiets liste og blev genvalgt til Altinget, hvor han 2015-16 var partiets gruppeformand. Ved valget i 2016 genopstillede han ikke, da han var engageret i ledelsen af hjemegnens andelsforetagende Kaupfélag Skagfirðinga, der er islandsk største andelsvirksomhed. Før valget i 2017 lod han sig imidlertid overtale til at gøre politisk comeback, og blev atter valgt til Altinget for Nordvestkressen. Ved dannelsen af Katrín Jakobsdóttirs koalitionsregering blev han 30. november 2017 udnævnt til socialminister og minister for ligestilling.

Internationale hverv
 Medlem af Nordisk Råd 2009–11
 Delegeret ved FNs generalforsamling 2013–16

Tillidshverv
Ásmundur Einar sad i studenterrådet ved Landbohøjskolen 2001-02 og 2004-05, i den sidste periode som dets formand. Han sad i skolens bestyrelse 2009-13. Fra 2005-10 var han formand for fårebøndernes forenining (Félags sauðfjárbænda) i Dalasýsla 2005-10. Han sidder pt. i bestyrelsen for Kaupfélag Skagfirðinga.

Familie
Han er gift med Sunna Birna Helgadóttir (født 17. oktober 1978), og de har sammen døtrene Aðalheiður Ella (født 2006), Júlía Hlín (født 2008) og Auður Helga (født 2015).

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 Biografi på Altingets netsted

Noter

Landmænd fra Island
Ministre fra Island
Altingsmedlemmer
Personer fra Reykjavik
Agronomer fra Island

Ásmundur Einar Daðason


Nora Federici (27 de abril de 1910, Roma, Italia – 9 de septiembre de 2001, Grottaferrata, Roma (Italia) fue una estadística italiana.

Biografía
Su larga y rica investigación, que comenzó poco después de obtener un título en Ciencias Políticas en la Universidad de Roma La Sapienza en 1933. Se ocupó de todos los temas demográficos, con gran atención a las profundas intersecciones con aspectos biológicos y sociales demográficos. Fundó el Journal Genus, y lo dirigió de 1966 a 1994. Apoyó firmemente los estudios demográficos en Italia, después de la crisis seguida tras las leyes raciales en los años de la segunda guerra mundial. Durante su larga carrera docente, pudo desterrar (1961) la primera cátedra de demografía de la Universidad italiana. Creció alrededor de generaciones de estudiantes a quienes les enseñó en el rigor científico y la libertad de pensamiento. El compromiso de Nora Federici fue más allá de la universidad. Su capacidad para revelar contextos no académicos ha hecho que la Demografía se convirtiera en un tema de interés público para el estudio de la evolución de las poblaciones. Muchos fueron sus cargos que sirvió en la comunidad científica internacional, recibiendo la estima continua de la Unión Internacional para el Estudio Científico de la Población.

Intereses en investigación
Estudios de población, demografía, antropología.

Educación
Poseyó el grado en Ciencias Políticas, en 1933, en la Universidad de Roma "La Sapienza", defendiendo una tesis en estadística.

Cargos académicos
Fue profesora de Demografía en la Universidad de Roma, y también enseñando en las Universidades de Perugia y de Palermo. Fue Director del Instituto (Departamento) de Demografía, entre 1957 a 1979.

Honores

Galardones
 Honoris causa de la International Union for the Scientific Study of Population
 Medalla de oro como benemérita de la Escuela de la Cultura y del Arte
Miembro de
 Accademia dei Lincei.

Conocida por
Estudios poblacionales, estudios de género.

Estudiantes
Antonio Golini, Graziella Caselli, Eugenio Sonnino, Viviana Egidi, Giuseppe Gesano.

Algunas publicaciones
 Mortalità, mortalità infantile e mortalità antenatale nelle famiglie numerose italiane, «Genus» III (1-2) 1938

 Un nuovo índice di efficienza biologico-demografica: la durata del parto. En: Società Italiana di Statistica, Atti della VII Riunione Scientifica, Roma, 1943

 La mortalità differenziale dei due sessi e le sue possibili cause, «Statistica» X (3) 1950

 Età pubere, età alla menopausa e durata del periodo fecondo, «Genus» IX (1-4) 1950–52

 Le caratteristiche e i problemi dell'occupazione e della disoccupazione femminile. En: Atti della Commissione parlamentare d'inchiesta sulla disoccupazione IV, t. 5, Roma, Camera dei deputati, 1953.

 Fattori sociali ed omogeneizzazione nel comportamento demográfico, «Statistica», XV, 3, 1955

 Caratteristiche territoriali della mortalità in Italia. En: Società Italiana di Statistica, Atti della XX Riunione Scientifica, Roma, 1961

 Le ricerche demografiche in funzione dei piani regionali di sviluppo económico, «Statistica», a. XXI (3) 1961

 La rilevazione statistica delle migrazioni: problemi, osservazioni e proposte, «Statistica», XXIV, 3, 1964

 La mortalità per malattie cardiovascolari nelle regioni italiane, Roma, Failli, 1965.

 L'evoluzione demografica dell'Umbria dal 1861 al 1961, con Luigi Bellini, Perugia, [s.n.] 1966.

 Estadística metodológica y aplicada. Colección Sinopsis: Serie universitaria. Con Tommaso Salvemini. Ediciones y Publicaciones Españolas, 190 p. 1966

 Le tendenze della Demografie e le prospettive del suo sviluppo, «Genus» XXIV (1-4) 1968

 Lezioni di statistica economica, a cura di Luigi Bellini, riveduto e aggiornato da Luigi Tittarelli, Perugia, CLEUP, 1968.

 Lezioni di demografia, cura de Gaspare Massetti, Roma, Edizioni Universitarie, 1955. 2ª ed. Roma, E. De Santis, 1960. 3ª ed. Roma, E. De Santis, 1968.

 Le condizioni di lavoro delle donne salariate nei sei Stati membri della Comunità europea: Italia, con Carla Bielle y Antonella Pinnelli, Commissione delle Comunità europee. Direzione generale degli affari sociali, 1972.

 La popolazione in Italia, Torino, Boringhieri, 1976

 Condizioni di lavoro delle lavoratrici italiane dipendenti, curada × Nora Federici, con Carla Bielli y Antonella Pinnelli, Roma, [s.n.] 1976.

 La popolazione in Italia, Nora Federici e altri, Torino, Boringhieri, 1976.

 Istituzioni di demografia, Roma, Elia, 1979.

 Procreazione, famiglia, lavoro della donna, Torino, Loescher, 1984.

 Demographic science and its teaching in Italy. Número 28 de IUSSP papers. Editor International Union for the Sci. Study of Population. 70 p. 1985

 Scritti scelti, Roma, [s.n.] 1992.

 Women's position and demographic change. International studies in demography. Con Karen Oppenheim Mason, Sølvi Sogner. Ed. ilustrada de Clarendon Press, ISBN 0-19-828792-5 368 p. 1993

Referencias

Enlaces externos
 http://www.sistan.it/giornale/archivio/giornale19_15.pdf
 http://scienzaa2voci.unibo.it/biografie/92-federici-nora
 https://sites.google.com/site/dizionariosis/dizionario-statistico/statistici-e-f-g-h/federici-nora

Científicas de Italia
Estadísticos de Italia
Profesoras de Italia
Escritores en italiano del siglo XX
Escritores en español del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Científicos de Italia del siglo XX
Alumnado de la Universidad Sapienza
Profesores de la Universidad La Sapienza
Nacidos en Roma
Fallecidos en Grottaferrata
Italianas del siglo XX

Nora Federici


Le terme de combination désigne plusieurs ligue mineures de football association en Angleterre.

The combination (1888-1890)
La première combination a été créée en 1888, l'année même de la fondation de la Football League. Elle a été créé par des clubs qui avaient été exclus de la Football League, à l'initiative du secrétaire du club de Crewe Alexandra, J. G. Hall. Cependant, alors que la Football League s'est rapidement avérée être un succès, la combination manquait d'une organisation centrale, avait une mauvaise planification et des rencontres non respectés, et n'a pas réussi à terminer sa première saison, se terminant en avril 1889, sans vainqueur.

La combination se composait de 20 équipes. A l'époque, ce nombre était trop important pour que chaque club puisse jouer contre l'autre une fois, et encore moins deux fois. Au lieu de cela, chaque club devait en affronter huit autres à domicile et à l'extérieur, soit 16 matchs au total. Les rencontres étaient laissées à l'initiative des clubs, ce qui créa une certaine confusion, car il n'était pas évident de savoir si un match entre deux clubs était un amical ou bien comptait pour le classement de la combination.

Douze des clubs de la combination mirent sur pied la saison suivante la Football Alliance.

The second combination (1890-1911)
La seconde combination a existé de 1890 à 1911, avant de se fondre dans la Cheshire County League, elle-même absorbé en 1982 par la North West Counties League. Elle était composé principalement d'équipes des régions de Manchester et de Liverpool, ainsi que d'équipes galloise

The Lancashire combination
La Lancashire Combination était une ligue de football fondée dans le nord-ouest de l'Angleterre en 1891-92. Elle a absorbé la Lancashire League en 1903. En 1968, la Combination a perdu cinq de ses clubs au profit de la Northern Premier League nouvellement créée. En 1982, elle a finalement fusionné avec la Cheshire County League pour former la North West Counties League.

The Football Combination
La football combination était une ligue fondé en 1915 par douze clubs de Londres et du sud de l'angleterre, pour continuer à faire jouer leur joueurs malgré la suspension des compétitions à cause de la première guerre mondiale. Elle évolua en 1919 en une ligue pour les équipes réserves des clubs fondateurs. La combination accueillie à partir de 1926 de nombreux clubs extra-londoniens. Elle disparut en 2012, quand l'adoption par les instances anglaises de l'Elite Player Performance Plan démantela la plupart des équipes réserves qui composait le championnat.

Notes et Références

Compétition de football en Angleterre

Football Combination (ligue sportive)


Bari jezici, malena skupina istočnonilotskih jezika kojima govore plemena Bari, Kakwa i Mandari u Ugandi i Južnom Sudanu i nekim susjednim državama.

Najvažniji jezik Bari koji je cijeloj skupini dao ime govori se u Južnom Sudanu, kao matičnoj državi u kojoj ima oko 420,000 govornika, ali i 60 000 u Ugandi, dok pripadnici ove etničke grupe u DR Kongu danas govore jezikom logo [log], a svoj vlastiti jezik su zaboravili. Što se tiče plemena Mandari, nije poznat broj ljudi koji govori ovim jezikom, a žive sedamdesetak kilometara sjeverno od Jube.

Jezici
 Bari [bfa] (Južni Sudan)
 Kakwa [keo] (Uganda)
 Mandari [mqu] (Južni Sudan)

Izvori

Istočnonilotski jezici
Jezici po abecedi:B

Bari jezici


Samuel Ball Platner (4 de dezembro de 1863 - 20 de agosto de 1921) foi um classicista e arqueólogo norte-americano.

Vida
Platner nasceu em Unionville, Connecticut, e estudou no Yale College. Ele lecionou na Western Reserve University e é mais conhecido como o autor de vários trabalhos topográficos sobre a Roma Antiga, entre eles A Topographical Dictionary of Ancient Rome, concluído após a morte de Platner por Thomas Ashby e publicado em 1929; e como colaborador da Britannica de 1911.

Bibliografia

 The topography and monuments of ancient Rome (1ª ed. 1904; 2ª rev ed. 1911; Boston, Allyn & Bacon).

Referências

Arqueólogos dos Estados Unidos

Samuel Platner


Henrik Fisker kan henvise til flere artikler

 Henrik Fisker (designer) (født 1963) - dansk bildesigner
 Henrik Fisker (søofficer) (1720-1797) - dansk søofficer
 Lorentz Henrik Fisker (1753-1819) - dansk søofficer

Henrik Fisker


Çayıryazı, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Zurun olup, Ermenice'de "dzurn" sözcüğü "eğri" anlamına gelmektedir.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 40 km, Üzümlü ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Çayıryazı, Üzümlü


Şirak FA () ya da tam adıyla Şirak Futbolayin Akumb (Ermenice: Շիրակ Ֆուտբոլային Ակումբ), 1958 yılında Ermenistan'ın Gümrü şehrinde kurulmuş bir futbol kulübüdür. 1970'li yıllarda "Olimpiya" adını taşıyan futbol takımı, evsahipliği ettiği maçları Gümrü Şehir Stadyumu'nda oynamaktadır. Kulüp, Ermenistan'ın en eski futbol kulüplerinden biri olup ülkesinin en yetenekli futbolcularını yetiştirmiştir.

Artur Petrosyan ve Harutyun Vardanyan bu kulüpten yetişmiş iki ünlü futbolcudur. Her ikisi de büyük bir şöhrete sahip olup Ermenistan millî futbol takımında oynamışlardır.

Bardzraguyn humb'da 4 şampiyonluğu bulunup 3 kez Ermenistan Süper Kupası'nı kazanmıştır.

Takım kadrosu

Ermenistan'daki futbol kulüpleri

Şirak FA


«Butters' Very Own Episode» (en España «El Episodio Propio (o intimo) de Butters» y en Hispanoamérica «El Show de Butters») es el episodio 14 y último de la quinta temporada de la serie animada South Park.

Trama
El episodio comienza cuando Butters se ilusiona por el aniversario de sus padres esperando cenar en Bennigan's. Cuando el niño piensa que regalarle a sus padres, Chris, el padre de Butters sale de la casa argumentando buscar un buen regalo para su esposa. Linda, madre de Butters, le pide que espíe a su padre, pero Butters no está seguro ya que eso es una acción deshonesta; mentir, pero Linda le da a Butters su placa policial de inspector honorario para investigar a su padre.

Butters comienza a investigar siguiendo a su padre hasta un barrio viejo y de baja clase donde ve que su padre entra a un cine llamado "el Gato Negro" y luego a un sauna llamado "El buche blanco", durante la investigación, Butters anota en una pequeña libreta los sitios visitados y toma fotos de lo ocurrido. Al llegar a su hogar, su madre se desmaya al ver las fotos de su esposo, Butters cree que su padre vio una película triste por salir del cine con varios pañuelos de papel y luego ir a un sauna a "luchar".

Posteriormente Butters continua espiando a su padre hasta llegar al susodicho sauna que resulta ser un sauna gay donde observa varios hombres ejercitándose, un baño de vapor con el Sr. Garrison y luego llega a una habitación donde ve a su padre masturbándose, escandalizado, Chris le pide a su hijo que salga y lo esperase en casa. Chris pide a su hijo que le mienta a su madre, ya que existían "mentirillas piadosas o blancas" para evitar que una persona fuese lastimada. En ese momento Linda que había enloquecido le pide a Butters que salgan, ambos en el auto llegan a un muelle y Linda le pide a su hijo que no saliese. Linda intencionalmente y bajo el miedo de que su hijo fuese criado por un hombre gay envía el auto hacia el río, esperando que su hijo muriese ahogado.

Linda posteriormente trata de suicidarse y Chris trata de detenerla disculpándose por sus acciones, Chris argumenta conversar en internet con hombres que también iban al sauna gay y Linda le replica que mató a Butters en su desesperación. Al día siguiente Chris y Linda le argumentan a los reporteros que "un hombre puertorriqueño" había secuestrado a Butters, y su descripción era "altura puertorriqueña, físico puertorriqueño". Tal mentira crece como bola de nieve atrayendo supuestas víctimas del supuesto "hombre puertorriqueño"; O.J. Simpson, el senador Gary Condit y John y Patricia Ramsey, padres de JonBenét Ramsey.

Por su parte Butters logra escapar del auto que encaya en una rocas del río y gracias a un camionero llega a una parada donde trata de llamar a sus padres sin éxito. Un hombre de una gasolinera le aconseja a Butters tomar un camino largo y tormentoso para llegar a South Park a pesar de que varios exploradores chinos habían desaparecido en ese camino. Butters trata de ir por ese camino, siendo apuntado por tres láser (parodia de Predator) y llega a su casa donde encuentra a sus padres llorando aun su muerte y con Linda que estaba a punto de cambiar la historia del supuesto secuestro. Butters harto de mentiras le pide a sus padres que dejen de mentir; mentira blanca o mentira negra no deja de ser una mentira.

Al final en una rueda de prensa, los padres de Butters admiten que mintieron todo el tiempo; Chris iba a un sauna gay y Linda había tratado de matar a Butters, algo que deja sorprendido a todo el pueblo y más a Stan, Kyle y Cartman. Los Stotch le reprochan a Condit, a Simpson y a los Ramsey su culpabilidad en los asesinatos de sus seres queridos y que el hombre puertorriqueño jamás existió. Los chicos demuestran su sorpresa a Butters lo sucedido mientras que este acepta estar marcado de por vida por dicha experiencia.

Referencias culturales
Cuando O.J. Simpson, Gary Condit y John y Patsy Ramsey deciden incluir en su club a los padres de Butters cantan "somos mas, somos mas, gooble-gobble, gooble-gobble" es un homenaje a la película Freaks. Cuando Linda deja a Butters en el auto sin el freno de mano para que terminase ahogado en un río y culpando de ello a un un hombre puertorriqueño hace alusión al caso de Susan Smith.

Producción
Escrita por el cocreador de la serie Trey Parker y dirigido por el animador Eric Stough, el episodio fue considerado TV-MA en Estados Unidos estrenado el 12 de diciembre de 2001 en Comedy Central. En el comentario del DVD, Parker y Matt Stone indicaron planear el convertir a Butters como el cuarto miembro del grupo en reemplazo de Kenny quien había sido retirado de la serie, con el fin de que el personaje de Butters tuviese un rol mayor en episodios posteriores.

Recepción
IGN dio un ranking positivo de 8.5 destacando "Es uno de los momentos clásicos de la serie pero trabajado tan bien a causa de su inicio".

Legado
En el momento del episodio, la sospecha se cernía sobre Gary Condit sobre la desaparición de Chandra Levy y los Ramseys sobre el asesinato de su hija JonBenét. Sin embargo, más tarde se condenó a otra persona por el asesinato de Chandra Levy y se pensó que Condit estaba exonerado. (Posteriormente, los fiscales retiraron todos los cargos el 28 de julio de 2016, luego de que un asociado del único testigo se presentó con grabaciones secretas en las que el testigo admitió haber falsificado el testimonio sobre el asesinato de Chandra Levy. Por lo tanto, el asesinato de Chandra Levy sigue sin resolverse). El fiscal del caso también declaró inocente a la familia Ramsey. En una entrevista de 2011, los creadores de South Park, Trey Parker y Matt Stone, declararon que lamentaban cómo se retrató a Condit y a los Ramseys en el episodio.

Referencias

Enlaces externos
 "Butters' Very Own Episode" Episode guide at South Park Studios
 "Butters' Very Own Episode" Full episode at South Park Studios

Episodios LGBT de South Park
LGBT en 2001

Butters' Very Own Episode


Landoul este un termen folosit pentru a descrie o trăsură convertibilă. Landoul era o trăsură de lux, tipică orașelor, folosită de oamenii înstăriți. Partea de jos a landoului prevedea o vizibilitate maximă ocupanților și hainelor acestora, caracteristică pentru care unii lorzi primari din Regatul Unit încă folosesc astfel de trăsuri la unele ceremonii importante.

Istoria landourilor

Un landou este ușor și suspendat pe arcuri eliptice. A fost inventat în secolul al XVIII-lea. Numele de landou (în ) este menționat pentru prima dată în 1743. A fost numit după orașul german Landau din regiunea Pfalz, unde au fost produse pentru prima dată.

Descriere și dezvoltare

Un landou, care este proiectat pentru a fi tras de patru cai, este un tip de trăsură de tip vis-à-vis, având scaune față în față, așezate pe o bază care funcționează ca o podea. Tavanul pliabil este format din două părți, unite la centru. Cele două sunt de cele mai multe ori perfect plate, însă partea din spate poate fi lăsată jos sau dată la o parte în timp ce partea din față poate fi scoasă cu totul. Când ambele părți sunt ridicate, acestea pot adăposti cu ușurință pasagerii, lăsând și spațiu adițional.

Landoul poate avea o ușă de dimensiuni normale sau, mai des, o ușă mai mică. Un landou mai are și un geam de sticlă în față și două în lateral.

Landoulet
Un landoulet este o versiunea mai mică a landoului. Landouletul prezintă partea din spate a tavanului pliabil specifică landoului normal.

Landoul în Marea Britanie

În Marea Britanie landourile încă sunt folosite pentru transportul membrilor familiei regale și de către lorzii primari.

Landourile reprezintă un mijloc de transport deosebit atâta timp cât vremea este prietenoasă, fiind folosite în evenimente cum ar fi vizite de stat, nunți regale etc. De asemenea, acestea joacă un rol important în ceremonia de primire a noilor ambasadori: la scurt timp după sosirea lor în Londra, ambasadorii străini se întâlnesc cu regina pentru a-și prezenta scrisoarea de acreditare. Ambasadorii sunt aduși la Palatul St. James cu un landou regal, fiind escortați de către Mareșalul Corpului Diplomatic. Suita ambasadorului îi urmează într-un alt landou.

Landoul în Canada
Monarhul Canadei are un landou la dispoziție în Ottawa pentru diverse ceremonii. Landoul a fost oferit Canadei în 1911 și a fost folosit anterior de guvernatorul general al Australiei.

Landoul în Japonia

În Japonia landourile (numite zagyoshiki), sunt folosite pentru a întâmpina ambasadorii noi, pentru nunți regale, pentru încoronări, etc.

Note

Lectură suplimentară
 Richardson, C., Driving : The Development and Use of Horse-Drawn Vehicles, Londra, 1985.
 Berkebile, Don H: Carriage Terminology: A Historical Dictionary, Smithsonian Institution, Washington D.C., 1978.

Trăsuri
Istoria drumurilor

Landou (trăsură)


Assassination Classroom (Japanese: 暗殺教室 Hepburn: Ansatsu Kyōshitsu) este o serie de manga sf din Japonia scrisă și ilustrată de Yūsei Matsui. Seria a fost realizată pentru Shueisha's Weekly Shōnen Jump magazine din 12 Iulie până în 16 martie 2016 și licența în Engleză de la Viz Media. Seria urmărește viața de zi cu zi a unei creaturi extrem de puternice ca o caracatiță, care lucrează ca un profesor junior într-un homeroom, iar studenții săi sunt dedicați sarcinii de asasinare a lui pentru a împiedica distrugerea Pământului. Elevii sunt considerați "necorespunzători" în școala lor și sunt învățați într-o clădire separată, clasa pe care o învață se numește 3-E. În iulie 2016, douăzeci și unu volume de  tankōbon au fost lansate în Japonia, cu o circulație de 20 de milioane de exemplare.O singură adaptare originală de animație video de către Brain's Base bazată pe serie a fost vizionată la Jump Super Anime Tour în perioada octombrie-noiembrie 2013. A urmat o adaptare de televiziune anime de către Lerche, care a început să difuzeze pe Fuji TV în ianuarie 2015. Această adaptare a fost licențiat de Funimation pentru lansare în America de Nord. Seria a fost obținută de Madman Entertainment pentru distribuția digitală în Australia și Noua Zeelandă. A fost lansată o adaptare live de film pe 21 martie 2015, iar o continuare, intitulată Classroom Assassination: Graduation, a fost lansată pe 25 martie 2016

Serii manga

Assassination Classroom


Çukurova, tarihi adıyla Cilicia Pedias; Adana, Mersin, Osmaniye ve Hatay illerini içine alan Güney Anadoludaki coğrafi, ekonomik ve kültürel bir bölgedir. 6.4 milyon nüfusuyla, Türkiye'deki en büyük nüfus yoğunluğuna sahip bölgelerinden biridir.

Çukurova batıda Anamur'dan başlamakta olup Akdeniz boyunca doğuya doğru uzanmakta, en kuzeyde Tufanbeyli'ye kadar genişlemekte, İskenderun Körfezi'ni kuşatmakta, güneyde Erzin'e dönmekte ve son olarak da Suriye sınırındaki Yayladağı'nda son bulmaktadır. Çekirdek alanı ise batıda Mersin'i, kuzeyde Kozan'ı, doğuda Osmaniye'yi ve güneyde Akdeniz'i kaplayan Çukurova (Kilikya) düzlüğüdür. Adana-Mersin Metropol Alanı Çukurova'nın iş ve kültür merkezidir.

Çukurova bölgesinin büyük bir bölümü, dünyadaki tarıma en elverişli alanlar arasında olan geniş, düz ve verimli bir alandır. Tarih boyunca Çukurova Avrupa'dan Orta Doğu'ya kaçış noktası olmuştur ve kuzey Orta Doğu ve Orta Asya'dan Akdeniz'e en kısa geçiş noktasıdır, ayrıca iki büyük limanı ve yağ terminaliyle ulaşımın göbeğidir.

Tarihçe
Adana ve Çukurova bölgesi eski devirlerden beri bir yerleşim merkezi olmuştur. Tarihi belgelerde Kilikya olarak geçen Çukurova'dan, Boğazköy'den çıkarılan Hitit yazılı levhalarında, Uru Adania (Adana ülkesi) diye söz edilmektedir.

Gezgin coğrafyacı Strabon, antik çağlarda Kilikya olarak bilinen bölgeden, "Coracesion'dan (Alanya), Kilikya-Suriye kapısına kadar uzanan Küçük Asya'nın güneydoğu kıyıları." diye sözeder. Herodot, bölgenin Hypachoea diye adlandırıldığını, Fenikeli Age-nor'un oğullarından Cilix'in buraya gelip yerleştiğini ve onun adından dolayı bölgenin Kilikya adını aldığını nakleder. Fakat Kilikya adı ilk kez, Asur yazıtlarında Chilakka olarak görülmüştür. Bu nedenle bugün Kilikya adının Asur kaynaklarında özellikle Dağlık Kilikya için kullanılan Chilakka kelimesinden kaynaklandığı kabul edilmektedir. Aynı Asur kaynaklarında Ovalık Kilikya ise Yeni Asur İmparatorluğu kralı III. Şalmaneser'in bölgeye sefer yaptığı ve seferlerinin anlatıldığı yazıtlarda "Kue" veya "Que" adıyla geçtiği görülmektedir.

Anadolu ile Suriye ve Mezopotamya arasında ulaşımı sağlayan Gülek ve Sertavul (Kilikya kapıları) ile Belen (Suriye kapısı) gibi önemli geçitler nedeniyle stratejik önem taşıyan bölgenin doğu ve batı kesimleri yeryüzü şekilleri bakımından farklı özellikler gösterir. Bu nedenledir ki Hellenler, batı kesimini Cilicia Tracheia (Dağlık Kilikya), doğu kesimini Cilicia Pedias (Ovalık Kilikya) olarak anmışlardır. Romalılar ise Dağlık Kilikya'ya Cilicia Aspera, Ovalık Kilikya'ya Cilicia Campestris adını vermişlerdir. Dağlık Kilikya kabaca, Alanya ile Mersin arasında kalan, Ovalık Kilikya ise Mersin'den İskenderun Körfezi'ne kadar uzanan kesimlerdir. İki Kilikya'yı ise Lamas (Limonlu) çayının birbirinden ayırdığı kabul edilir. Günümüzde Dağlık Kilikya Taşeli yarımadası, Ovalık Kilikya ise Çukurova olarak adlandırılır.

Nüfus ve sosyal yaşam
Nüfus sayımına göre, bölgede 7 milyon insan bulunmaktadır.

Nüfus yoğunluğu km²'ye 66 kişidir.

Zengin bir tarım alanı olan Çukurova, varlığını;

 Tarım ürünleri işleyen sanayi kuruluşlarının fazlalığına,
 Yollarla Doğu, Güneydoğu ve İç Anadolu'ya bağlanmasına borçludur.

Adana, Mersin, Tarsus, Kozan, Kadirli, Ceyhan, Osmaniye gibi büyük il ve ilçelerde sanayi, tarım ve ticaretin aktif olması da nüfusun artmasına neden olmuştur.

Coğrafi konumu

Bölgenin kuzeybatı, kuzey ve kuzeydoğu bölümleri Orta Toros adı verilen dağ sistemi ile çevrelenmiştir.

Toros Dağları, ovanın kuzey, kuzey-batı, kuzey-doğu ve doğu kısımlarda duvar gibi yükselir. İç Anadolu'dan gelen soğuk rüzgârları önler. Adana Ovası, ortasında bulunan Misis Tepeleri(Davudi dağı-Cebelnur dağı) ile ikiye ayrılır. Çukurova 16 bölgeden oluşur. Yüregir, Misis, Ceyhan ve Yumurtalık, Adana il sınırları içindedir. Düziçi ovası, yer fıstığı üretiminde Türkiye'nin en önde gelen bölgesidir.

Yeryüzü şekilleri
Çukurova Bölgesi'nin jeolojik yapısı iki ana grupta incelenebilir.

Yüksek araziler
Yaşlı kireçtaşları, konglomera, marn ve benzer materyallerden oluşmaktadır.

Ovalık Kesim
Alüvyonal materyallerden oluşmaktadır. Çukurova Bölgesinde kireçtaşı oluşumları ile dördüncü zaman alüvyonları yayılım gösterir ve bölgedeki ovaları oluşturur. Ayrıca çukurova bölgesinde Adana ve Mersin gibi önemli iller bulunur.

Akarsu ve göller

Yapay göller
Kozan Baraj gölü, Seyhan Baraj Gölü, Mehmetli Baraj gölü, Çatalan Baraj Gölü Aslantaş Baraj Gölü

Doğal göller
Akyatan Gölü, Akyayan gölü, Tuz gölü ve Aladağlar üzerinde bulunan Yedi göller, Karaisalı yakınlarındaki Karstik Dipsiz göl.

Bölgenin en önemli akarsuları
Seyhan, Ceyhan, Göksu nehirleri. çaylı nehri 280 kilometre

Ceyhan Nehri, Aksu ve Hurman çaylarının birleşmesi ile meydana gelir. Kadirli'de Adana ovasına girer, Hürmüz Boğazı'nda İskenderun körfezine dökülür. Üzerinde Aslantaş Barajı mevcuttur. Uzunluğu 509 km'dir. Deliburun'da Akdeniz'e dökülmeden önce Akyayan Gölü, Akyatan ve Kakarat göllerini meydana getirir.

Seyhan Nehri, Kayseri'den doğan Göksu ve Samantı çaylarının birleşmesi ile meydana gelir. Mersin Körfezi'ne dökülür. 560 km. uzunluktadır.

İklim, coğrafi yapıya uygun olarak dağlık ve ovalık kesimde değişiklik gösterir. Ovalık alanın iklim yapısı Akdeniz iklimidir. Yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlıdır. En soğuk ay Ocak, en sıcak ay ise Ağustostur. Ocak ayı sıcaklık ortalaması 9 °C, ağustos ayı ortalaması 28 °C'dir. Dağlık alanlarda ise kara iklimi hâkimdir ve kışın yağışlar kar şeklindedir. Yıllık yağış miktarı ortalama 647 mm'dir, ortalama yağışlı gün 76'dır. En yüksek sıcaklık ortalaması ise Mersin ve cevresinde görülür. Ocak ayı ortalaması 15 °C iken en sıcak ay olan temmuzda ortalama sıcaklık 28 °C dir. Mersin ve çevresinin yıllık yağış ortamalası ise Adana ve çevresinden daha fazladır yıllık yağış miktarı 1096 mm'dir, ortalama yağışlı gün sayısı ise 85 gündür.

Bitki örtüsü
Denize dönük yamaçların etekleri bol yağış alır. Batıda Antalya çevresi, ortada Mersin çevresi  doğuda Hatay, Dörtyol, Osmaniye, Kadirli ve Bahçe çevresi 1000 / 1500 mm civarında yağış alır. Adana çevresi ise 600–700 mm yağış almaktadır.

Çukurova bölgesinde yumrulu bitkilerden kardelen (Galanthus plicus), yabani siklamen (Cyclamen mirabille hidebr), ada soğanı, nergis (narissus), sümbül (ylacinthus) ve benzeri bitkilere bahar aylarında sıkça rastlanir.

Tarım ve hayvancılık
Bölge, soya fasulyesi, yer fıstığı ve mısır üretiminde de Türkiye'de ilk sıradadır. Ayrıca pamuk yetiştirerek ülkedeki tekstil sanayiine katkıda bulunur. Ayrıca Türkiye turp ihtiyacının yüzde yetmişi bu bölgeden yetiştirilir. Narenciye ihracatının yarısı (portakal, mandalina, limon), muz üretiminin çoğu, yaş sebze ve meyve üretiminin önemli bir kısmı bu bölgeden karşılanır. Türkiye'de sulak ve verimli Çukurova için bir deyim geliştirilmiştir; 'Adam eksen adam biter' Bu bölgede çay ve fındık hariç tüm tarım ürünleri üretilebilmektedir. Aynı zamanda Karataş,Ceyhan,Yumurtalık ve Mersin liman kentlerinde balıkçılık çok yaygındır. Çipura, barbun, lagos, kefal, levrek, kalamar gibi balıklar avlanır ve iç anadolu ve güneydoğu anadolu balık hallerinin ihtiyacının büyük kısmı bu bölgeden karşılanır. Aynı zamanda Akyatan, Akyayan ve Yumurtalık dalyanlarıyla, Seyhan gölünde kültür balıkçılığı yapılır.

Büyük ve küçükbaş hayvancılık diğer alanlar kadar yaygın olmamakla birlikte bölgede et ve süt entegre tesisleri yaygındır ve ülke çapına dağıtım yapılmaktadır.

Yeraltı zenginlikleri
 Kurşun-çinko: En önemlisi olan Kozan-Horzum yatağı büyük ölçüde tüketilmiştir. Diğer yataklar ise önemli bir ekonomik rezerv oluşturmamaktadır.
 Krom: Aladağlar çevresinde çıkarılır.
 Barit: Mersin ve Adana çevresinde çıkarılır.
 Boksit (alüminyum):
 Demir: Adana (Feke ve Saimbeyli) çevresinde çıkarılır.
 Altın: Mersin ve çevresinde işletilmeye açılmamış Türkiye'nin en büyük altın rezervi vardır.
 Asbest: Doğu Akdeniz'de Hatay çevresinde çıkarılır.
 Kireçtaşı: Rezerv olarak oldukça zengindir. Dört kireç fabrikası bulunmaktadır.
 Ponza: En zengin kaynaklardan biridir. Ülke rezervinin % 14'ünü oluşturmaktadır.

Kültür
Tarihte bu bölgeden çıkmış en önemli ozan Karacaoğlan'dır. 17. yüzyılda yörenin Türkmen aşiretleri arasında yaşamıştır.

Çukurova bayramlığın giyerken
Çıplaklığın üzerinden soyarken
Şubat ayı kış yelini kovarken
Cennet dense sana yakışır dağlar

-Karacaoğlan-

Bölgede aşıklık geleneği günümüzde de sürmektedir. 115 halk ozanına dair bilgi mevcuttur. Geçmişten günümüze en önemli isimler, Karacaoğlan, Dadaloğlu, Aşık Feymani, Aşık Ferrahi, Aşık Halil, Aşık Eyyubi, Aşık Halil, Deli Boran, Gündeşlioğlu, Aşık Deli Hazım, Aşık Buruklu Kul Mustafa, Aşık Vuslati, Aşık Mahmut Taşkaya, Aşık Abdulvahap Kocaman, Aşık İmami, Aşık Hacı Karakılçık, Şair Halil Karabulut, Aşık Ayşe Çağlayan, Aşık Duran Şıhlıoğlu olarak sayılabilir.

Yaşamış en usta aşık olarak bilinen Karacaoğlan bu yörede doğup büyümüştür. Yaşamakta olan en usta aşık olarak kabul edilen Aşık Feymani de bu yörede doğmuş ve hala Çukurova'da ikamet etmektedir.

Çukurova ve çevresinde içinde bulunduğumuz yüzyılda yaşayan 14 kadın aşık tespit edilmiştir. Bu aşıklardan Ayşe Çağlayan usta aşıklarla atışma yapabilecek kadar bu sanatta söz sahibi olmuştur.

Arzum der, yurdumu ısıtan Güneş
Koca dünya, yıldızlar, yanan ateş
Yuvasın yitirmiş feryat eden kuş
Benimle ağlayan yardan ne haber

-Âşık Arzu Bacı-
(Adana, Feke)

Garip Fatma, yücesine çıkıyor
Yarin geleceği yöne bakıyor
İçindeki derya coştu akıyor
Bazı da bürünür, güze bu dağlar

-Âşık Fatma-
(Adana, Kozan)

Kaynakça
 Ali Rıza Yalgın, Çukurova ırmakları ("Çınaraltı", İstanbul, sayı 55, s, 8.)
 Faruk Sümer, Çukurova tarihine dair araştırmalar, ("Ankara Ün. Dil ve Tarih-Coğrafya Fak. tarih araştırmaları dergisi", Ankara, 1/1, 1963, s. 1-110.)
 M. Hadi Altay, Adım adım Çukurova, Adana, Kemal basımevi, 1965. 80, 192 s., resimli, planlı (Çukurova Turizm Derneği yayınları No. 1.)
 Naci Atabeyli, Çukurova'da tarih, arkeoloji ve folklor tetkikleri("Görüşler", Adana, 6/55, Temmuz 1943 s. 9-11.)
 Kasım Ener, Çukurova'nın işgali ve Kurtuluş Savaşı, İstanbul, Berksoy basımevi, 1963. 80, 174 s., 8
 Tarihte Çukurova.-Ankara, Ayyıldız matbaası; Mersin, İçel Turizm ve Tanıtma Derneği, 1965. 80,64 s
 Günay Umay, (1993), 17. yy Saz Şairi Karacaoğlan'la ilgili Bir Değerlendirme 2, Uluslararası Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu Bildirileri, Adana.
Çiğit Dergisi, Adana

Dipnotlar

Dış bağlantılar
 Arzu Bacı - Âşık (20. Yüzyıl / Anadolu-Osmanlı-Türkiye) Yesevi Üniversitesi, Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü, Madde Yazarı: Hatice Karınlı, 2019

Çukurova