I. İsmail, bilinen adıyla Şah İsmail veya tam unvanıyla Ebu'l-Muzaffer Bahadır el-Hüseynî (  d. 17 Temmuz 1487, Erdebil - 23 Mayıs 1524, Tebriz), Safevî Tarikatı'nın lideri, Safevî Devleti'nin kurucusu ve ilk hükümdarıdır.

I. İsmail'in egemenlik dönemi, İran tarihinin en önemli dönemlerinden biridir. İran coğrafyası, Şah İsmail tarafından 1501 yılında birleşik bir ülke haline gelmeden önce, yaklaşık sekiz buçuk yüzyıl önce Müslüman Araplar tarafından fethedilmesinden bu yana, yerel İran yönetimi altında birleşik bir ülke olarak var olmamıştı. Fakat bir dizi Arap halifesi, Türk sultanları ve Moğol hanları tarafından idare ediliyordu. Tüm bu dönem içinde yalnızca Büveyhîler döneminde İran coğrafyasının bir bölümü İranî bir yönetime kavuşmuştu.

I. İsmail tarafından kurulan Safevî Hanedanı, iki asırdan fazla bir süre hüküm sürdü, tarihteki en büyük İran imparatorluklarından biri oldu ve gücünün zirvesindeyken, günümüzdeki İran, Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan'ın çoğunu, Kuzey Kafkasya, Irak, Kuveyt ve Afganistan'ın yanı sıra, günümüz Türkiye, Pakistan, Özbekistan, Türkmenistan ve Suriye topraklarının bazı kısımlarına hükmederek kendi zamanının en güçlü devletlerinden biri oldu. Ayrıca, İran kültürünün Büyük İran'ın geniş bölgelerinde yeniden gelişmesini sağladı. Safevî İmparatorluğu'nun ortaya koyduğu miras, İran'ın Doğu ile Batı arasında ekonomik bir kale olarak yeniden canlanması, verimli bir devlet ve bürokrasinin kurulması, aynı zamanda mimari yenilikler ve güzel sanatların himaye edilmesiydi.

I. İsmail'in ilk eylemlerinden biri, Şii İslam'ın İsnâaşeriyye mezhebini yeni kurulan devletinin resmî dini olduğunu ilan etmesi oldu ve bu durum, İran'ın sonraki tarihi için büyük sonuçlar doğurdu. Dahası, bu sert dönüşüm ona büyüyen Safevî Devleti'ni güçlü Sünni komşularından batıdaki Osmanlı İmparatorluğu ve doğuda Şeybanîler'den ayrılma konusunda siyasi bir fayda da sağladı.

Kızılbaşlar ile beraber Aras Nehri'ni geçip Şirvanşahlar Devleti'ni yenmiş, daha sonra ise İran'da Şiilik mezhebini egemen kılıp, bölgede yaşayanları tek bir çatı altında birleştirerek Safevî Devleti'ni kurmuştur. Kurduğu devlette saray ve ordu dili olarak Azerbaycan Türkçesi, bürokrasi dili olarak Farsça kullanmıştır. Nüfus ve iktisadi gerekçelerle dönemin Osmanlı padişahı Yavuz Sultan Selim ile hem siyasi hem askeri olmak üzere mücadele etmiş ve Çaldıran Muharebesi'nde Osmanlı'ya  karşı büyük bir yenilgi yaşamıştır.

Hayatı

İlk yılları
İsmail, 17 Temmuz 1487 tarihinde Erdebil şehrinde Kürt, Türk veya Arap kökenli olduğu iddia edilen Safevî Tarikatı'na mensup bir şeyh ailesinin çocuğu olarak dünyaya geldi. İsmail'in babası Şeyh Haydar, dedesi ise Şeyh Cüneyd'dir. Babası Haydar, Safevî Tarikatı'nın Sufî şeyhiydi ve tarikatın kurucusu Safiyüddin Erdebilî'nin (1252-1334) doğrudan soyundandı. İsmail'in annesi Alemşah Halime Begüm ise, Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'ın kızıdır.

Şeyh Haydar, öldürülmüş babası Şeyh Cüneyd'in öcünü almak için Kafkasya'ya düzenlediği sefer kapsamında 1488 yılında Şirvanşahlar Devleti'e saldırdı. Şirvan hükümdarı Ferruh Yasar yenilgiye uğrayarak Gülistan Kalesi civarına çekildi. Yedi ay muhasarada kaldıktan sonra Şirvan sultanı Ferruh Yasar, damadı olan Akkoyunlu sultanı Yakub Bey'den yardım istedi. Şeyh Haydar da, Alemşah Halime Begüm ile evlendiğinden, Yakub'un kardeşinin kocası idi; fakat Haydar'ın daha da güçlenmesini istemeyen Akkoyunlu hükümdarı, Ferruh'a bir kuvvet gönderdi. Akkoyunlu ve Şirvanşah ordularıyla Taberistan yakınlarında yapılan savaşta Şeyh Haydar öldürüldü.

Babası Şeyh Haydar öldürüldükten sonra İsmail, dayısı Sultan Yakub tarafından annesi Âlemşah Begüm, kardeşleri Sultan Ali ve İbrahim ile birlikte Şiraz valisi Mensur Pürnak Bey'in yanına gönderildi. İsmail o sırada bir yaşındaydı. Sultan Yakup'un ömrünün sonuna kadar onlar Fars'ta  İstahr kalesinde hapsedildiler. Sultan Yakup 1490'da eşi tarafından öldürüldü.

Akkoyunlu dönemi

Akkoyunlu tahtına geçen Rüstem Bey, kardeşi Baysungur ile yaşanan saltanat mücadelesinde Haydar'ın oğullarından yararlanmak için İsmail ve kardeşlerini hapisten çıkarıp serbest bıraktı. Neredeyse 4,5 sene (1489-1493) hapiste kalmış İsmail, kardeşleri ve annesi ile Tebriz'e geldiklerinde Rüstem tarafından çok saygılı bir şekilde karşılandılar. Fakat savaş sırasında İsmail'in büyük kardeşi Sultan Ali'nin ve Kızılbaşlar'ın cesurca çarpıştıklarını görünce korkuya kapılır, kendisini ve neslini ortaya çıkacak tehlikelerden korumak için Şeyh Cüneyd neslini ortadan kaldırmaya karar verir. Önce Erdebil'e gitmelerine izin verilmiş kardeşlerin orada güçlenmesinden endişe eden Rüstem Bey onları tekrar Tebriz'e getirdi. Burada müritlerinin birinden Rüstem'in onu öldüreceğini duyan Sultan Ali, kardeşleri ile birlikte Erdebil'e yola çıktı, onların gitmesini öğrenen Rüstem Bey, arkalarından ordu yolladı, Erdebil yakınlarında Şam Esbi çevresindeki çatışmada Sultan Ali öldürüldü. Ölümünden önce Şeyh Sultan Ali, İsmail'i varisi ilan eder. Kızılbaşlar, İsmail'in arandığını öğrenince onu bir süre Erdebil'de daha sonra da Reşt'te gizlenmesini sağlarlar. Daha sonra iki kardeş Şii olan Lahican Valisi Karkiya Mirza Ali'nin davetini kabul edip Lahican'a gittiler. Onların Lahican'da olduğuna emin olan Rüstem 300 kişilik askeri güç yolladı fakat Karkiya her iki kardeşi bir sepete koyarak onları ağaçtan sallayarak kardeşlerin Lahican topraklarında olmadığına yemin etmesi üzerine onlar Tebriz'e geri döndüler. Birkaç ay sonra büyük kardeş İbrahim, annesinden uzak kalmaya dayanamadı ve Erdebil'e yola düştü. Onun sonraki hayatı hakkında bilgi yoktur.

İsmail, Lahican'da Şii alimlerinden Mevlâna Şemseddin Lahicî'den Arapça, Farsça, Kur'an, tefsir ve Şiî mezhebinin prensiplerini ve Kızılbaş reislerden harp tekniklerini öğrendi. Onun Lahican'da savaş eğitimi alıp almadığı konusunda pek bilgi yoktur. Harekete geçmeye karar veren İsmail, 1499 yılının Ağustos ayında yalnızca 7 sufi ile Lahican'ı terk etti. Erdebil'e vararak annesi ile görüştü, ecdatlarının mezarlarını ziyaret etti fakat Erdebil hâkimi Câkirlü Ali Bey'in baskısı ile Erdebil'i terk etmek zorunda kaldı.

Şeyhlikten Şahlığa

1500 yazında Erzincan'da Ustaclu, Şamlu, Rumlu, Tekelü, Zülkadir, Avşar, Kaçar ve Varsak Türkmen aşiretleri'nden oluşan 7.000 Kızılbaş, İsmail'in davetine icabet etmiştir. Kızılbaş ordusu, Kasım 1500'de Kura Nehri'ni geçerek Şirvanşahlar Devleti üzerine yürümüştür. Gülistan Kalesi yakınında gerçekleşen Çabani Meydan Muharebesi'nde Şirvanşah Ferruh Yesar'ın ordusunu yenmiş ve Bakü'yü ele geçirmiştir. İsmail, Şerur Savaşı'nda Akkoyunlu Elvend Mirza'nin ordusunu yendi. Elvend, Erzincan'a doğru kaçtı. Sonralar yeni ordu toplamaya çalışan Elvend, 1504'te hastalandı ve ardından Diyarbakır'da öldü. 1501 yılının yazında Tebriz'e girerek taç giyip resmen kendini "Şah" ilan etmiş, Safevi Devleti'ni kurmuştur. Şah olduğunda ilk yaptığı iş, Şii mezhebini resmi mezhep ilan etmesi oldu.

Akkoyunlu hanedanından kalan Murat Bey, büyük bir ordu toplayarak Hemedan yakınlarındaki Hemedan Dağı eteklerine yerleşti. İki ordu arasında 21 Haziran 1503'de olan Elmakulak Savaşı'nda Kızılbaşlar'ın galip gelmesiyle Murat Bey Şiraz'a kaçtı. İsmail, 24 Eylül 1503 tarihinde Şiraz'a girmiş ve aynı yılın sonlarına kadar Azerbaycan, Fars ve Irak-ı Acem'in çoğu üzerinde hakimiyet kurmuştur. 1508'de Bağdat'a girdi. 1510'da Merv yakınında Şeybani Hanlığı'nı yendi, savaşta Şeybanî Han'ın ordusundan çoğu asker öldürüldü. Şeybanî Han'ın cesedi bulundu ve Kızılbaşlar onun başını kesip Şah İsmail'in yanına getirdiler.

Çaldıran Muharebesi

1514'te Çaldıran Muharebesi'nde Osmanlı padişahı I. Selim'e yenilmiştir. Savaş sırasında Şah İsmail kurşunla kolundan yaralanarak atından düşmüş, bir Osmanlı askerinin saldırısı üzerine Şah'ın yanındaki askerlerden Mirza Sultan Ali, "Şah benim" deyip süvariye doğru koşarak esir düşmüş, bu sırada bir Atçeken Hızır adlı muhafızı da Şah'a atını vererek kaçmasını sağlamıştır. Bu yenilgiden sonra ruhsal bir çöküntü  yaşayan Şah, savaştan uzak durmaya çalışırken ülke ile ilgili işlere pek önem vermemeye başladı, devlet işlerini daha çok emirlerine havale etti. 1514'ten vefat edene kadar Şah, şahsen hiçbir savaşa girmemiştir. Şah İsmail 23 Mayıs 1524'te Tebriz'de 36 yaşındayken iç kanamadan öldü. Erdebil'deki Safevi Türbesi'ne defnedildi. Şah İsmail'in on bir çocuğu vardı, bunların altısı erkek ve beşi kız idi.

İran'ı Şiileştirmesi

Şah İsmail, 1501 yılında Tebriz'de tahta oturduktan sonra Şiiliği resmî mezhep ilan etmek için Kızılbaş emirleri ile istişare etti. Emirler, Tebriz halkının dörtte üçünün Sünni olduğunu, başlarında bir Şii hükümdar istemeyeceklerini ve buna karşı çıkacaklarını ifade ettiler. Şah İsmail ise, "Kimseden korkmuyorum. Allah ve On İki İmam benimledir. Eğer bir söz söylenirse kılıcımı çeker ve kimseyi sağ bırakmam." dedi. Ertesi gün Tebriz Cuma Camii'nde Şii alim Mevlana Ahmed Erdebilî On İki İmam adına hutbe irad etti. Camide neredeyse her iki kişinin arasında silahlı bir Kızılbaş bulunuyordu. Şah İsmail, hutbenin okunduğu minberin yanındaydı. Cami ahalisinin yarısı bu durumdan memnuniyet duyarken diğer yarısı homurdanmaya başlayınca Kızılbaşlar kılıçları ile onları susturdular. Hutbe bittikten sonra Ebubekir, Ömer ve Osman'a lanet okundu ve artık her yerde ilk üç halifeye lanet okunması gerektiği ve okumayanların katledilmesi emredildi. Ayrıca ezana "Muhammed ve Ali hayrü'l-beşer", "Eşhedü enne Aliyye veliyullah" ve "Hayyi alâ hayrü'l-amel" ifadeleri eklendi.

Şah İsmail döneminde Safevi-Osmanlı ilişkileri
Safevî Devleti gibi güçlü bir devletin kurulması Osmanlı İmparatorluğunu rahatsız ediyordu. Anadolu Kızılbaşları'nın İsmail'in yanında yer alması, Osmanlı sınırında artan isyanlar ve dini sebepler, I. Selim ile Şah İsmail'i karşı karşıya getirdi. 1513'de  I. Selim, Safevî Devleti'ne hücuma geçti. Sultan Selim'in yazdığı mektupların birisi Türkçe, diğerleri Arapça ve Farsçadır. Şah İsmail de hem Türkçe hem Farsça mektuplar yazmıştır. Yine 1514 yılında Çaldıran Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu, Safevileri yenerek büyük bir galibiyet elde etti.

Katliamları
Tebriz'i aldıktan sonra Akkoyunlu hanedanına mensup kişiler ile babası Şeyh Haydar'a karşı savaşanların mezarları açılıp kemikleri yakıldı. Akkoyunlu Elvend Mirza'nın askerlerinden 800'den fazlası kılıçtan geçirildi. Babası Şeyh Haydar'ın başının köpeklere atılmasının intikamını bütün sokak köpeklerini öldürerek aldı. İlk üç halifeye lanet okumayanların katledilmesi, Safevilere ve Şiilere sevgi duyan kişilere zulmeden Sünnilerin intikam ateşinde yakılmaları emredildi. Tebriz ele geçirildikten sonra Azerbaycan'da pek çok kişi katledildi.

Asta Kalesi, bir ay direndikten sonra aman dileyerek kaleyi teslim ettiler ancak kale halkına ve Türkmenlere katliam yapıldı ve kimi rivayetlere göre 30.000 kimi rivayetlere göre 10.000 kişi katledildi. Türkmenlerin lideri kazığa geçirtilip yakıldı. Yezd ele geçirildikten sonra şehirde katliam yapılarak en az 7000 kişi öldürüldü. Ebruh hakimi, Osmanlı elçisinin gözü önünde kadın, erkek akrabalarıyla beraber ateşte yakıldı. Kızılbaşlar, Tabes'i ele geçirdikten sonra 7.000 veya 1.000 kişi katledildi.

Babası Şeyh Haydar'la savaşanlar soruşturuldu ve bunun neticesinde pek çok Türkmen kabilesine mensup kişi öldürüldü. Bağdat'a girince çoluk çocuk ayırt etmeden pek çok Türkmen katledildi. Ebu Hanife'nin türbesini yıkıp mezarını açıp kemiklerini yaktılar.

Sünni şehri olan Herat'ı ele geçirince en az 2.000 veya 3.000 kişiyi öldürdü. Herat'ta ilk üç halifeye lanet etmeyi reddeden Şeyhülislam Seyfeddin Ahmed yakılarak, Hafız Zeyneddin ise feci şekilde öldürüldü.

Şairliği
Şah İsmail, Hatai mahlasıyla şiirler yazdı. Sanatçı kişiliği çok zor koşullar altında geçen çocukluğu sırasında oluştu. Aruz ve heceyle yazdığı şiirler Azerbaycan edebiyatının Nesimi ve Fuzuli arasındaki döneminin en güçlü temsilcisi olduğunu kanıtlar. Özellikle heceyle yazdığı şiirler Anadolu'da gelişen tekke edebiyatını büyük ölçüde etkiler. Alevi-Bektaşi edebiyatının en güzel örneklerini sunar. "Hatai" takma adı ile Azerbaycan Türkçesinde şiirler de yazmıştır. Dehname adında mesnevi türünde yazmış olduğu eser Azerbaycan edebiyatında mesnevi türünde yazılmış ilk şiirlerden biridir.

Şiirlerinde dini ve siyasi motifler de vardır:
Allah Allah deyin gaziler,
Gaziler deyen Şah menem,
Karşu gelün secde kılun,
Gaziler deyen şah menem.

"Sayılır" redifli hece vezni ile şiiri:
Hü Diyelim Gerçeklerin Demine
Gerçeklerin Demi Nurdan Sayılır
On İki İmam Katarına Uyanlar
Muhammed Ali'ye Yardan Sayılır

Üç Gün İmiş Şu Dünyanın Safası
Safasından Artık Olur Cefası
Gerçek Erenlerin Nutku Nefesi
Biri Kırktır Kırkı Birden Sayılır

İhlas İle Gelen Bu Yoldan Dönmez
Dost Olan Dostuna İkilik Sanmaz
Eri Hak Görmeyen Hakk'ı Göremez
Gözü Bakar Amma Körden Sayılır

Gerçek Aşık Menzilinde Durursa
Çerağ Gibi Yanıp Yağı Erirse
Eksikliği Kendözünde Bulunursa
O Da Erdir Yine Erden Sayılır

Şah Hatayi'm Eydür Bağdad'dır Vatan
İkilikten Geçip Birliğe Yeten
Erenler Yanında Kıyl Ü Kal Tutan
Yolu Dikenlidir Hardan Sayılır

Çocukları
Oğulları:
 I. Tahmasb
 Elkas Mirza (15 Mart 1515 – 10 Nisan 1550) Esterabad valisi 1532/33–1538, Şirvan valisi 1538–1547 ve Derbent valisi 1546–1547. Osmanlı yardımı ile ağabeyi Tahmasb'a isyan etti. Yakalandı ve Kahkaha Kalesi'nde hapsedildi. İki oğlu vardı;
 Ahmed Mirza (ö. 1568)
 Ferruh Mirza (ö. 1568)
 Rüstem Mirza (d. 13 Eylül 1517)
 Sam Mirza (1517 – Aralık 1567) Horasan valisi 1521–1529, 1532–1534 ve Erdebil valisi 1549–1571. Kardeşi Tahmasb'a karşı isyan etti, yakalandı ve Kahkaha Kalesi'nde hapsedildi.
 Behram Mirza (7 Eylül 1518 – 16 Eylül 1550) Horasan valisi 1529–1532, Gilan valisi 1536–1537 ve Hemedan valisi 1546–1549. 4 oğlu vardı:
 Hasan Mirza genç yaşta öldü,
 Hüseyin Mirza (ö. 1567)
 Ebu'l Feth Sultan
 İbrahim Mirza (1541–1577),
 Bediüzzaman Mirza
 Sultan Hüseyin Mirza (d. 11 Aralık 1520)
Kızları:
 Perihan Hanım
 Mehin Banu Hanım
 Şah Zeynep Hanım
 Ferengis Hanım
 Haneş Hanım
 Şahnevaz Begüm
 Güneş Hanım

Ayrıca bakınız

Notlar

Kaynakça
 Canfield, Robert L. Turko-Persia in historical perspective. Cambridge University Press, 2002.
 Duğlat, Mirza Haydar. "Tarih-i Reşidî,(çev: Osman Karatay)." (2006).
 Herevi, Emir Sadreddin İbrahim Eminî-I. "Fütühat-ı Şahî." (2004).
 Hürşah, B. Kubad el-Hüysenî  "Tarih-i İlçi-yi Nizamşah." (1379/2001).
 el Hüseyn, Kadı Ahmed bin Şerafeddin. "el Hüseynî Kummî, Hulâsatü t-Tevârîh, C. I, hzl." İhsan İşrakî, İntişârât-ı Danişgâh-ı Tehran, Tahran 1383.
 Kamal, Muhammad. Mulla Sadra's transcendent philosophy. Ashgate Publishing, Ltd., 2006.
 Kazvinî, Yahyâ-yi. "Lübbü't-Tevârih." (2006): 195-218.
 Kazvini, Budak Münşi-I. "Cevahirü'l-ahbâr."
 Lewis, Bernard. "Ortadoğu, İki Bin Yıllık Ortadoğu Tarihi." Ankara: Arkadaş Yayınevi (2005).
 Minorsky, Vladimir. "The Poetry of Shāh Ismā'īl I." Bulletin of the School of Oriental and African Studies 10.04 (1942): 1006-1029.
 Münşî, İskender Bey. "Târih-i âlem-ârâ-yı Abbâsî."
 Özel, Oktay. "The Qizilbash Education and the Arts."
 Rumlu, Hasan-I. "Ahsenü't-Tevârîh, çev." Mürsel Öztürk, TTK, Ankara (2006).
 Şirazî, Abdi Bey. "Tekmiletü" l-Ahbâr (Târîh-i Sûfiye ez Âğâz tâ 978 Hicrî/Kamerî), hzl." Abdul Hüseyin Nevaî, Neşr-i Ney, Tahran 1369.
 Thackston, Wheeler McIntosh, ed. Habibü's-siyer: Moğol ve Türk hâkimiyeti. Vol. 1. Dept. of Near Eastern Languages and Civilizations, Harvard University, 1994.

Dış bağlantılar

1487 doğumlular
1524 yılında ölenler
16. yüzyıl yazarları
Safevî şahları
Azerice eser veren şairler
Farsça eser veren şairler
Alevilik
Erdebil doğumlular
Tebriz'de ölenler

I. İsmail


Hohenfelde er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütjenburg i den nordøstlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Hohenfelde er beliggende ved Østersøen, omkring 6 km øst for Schönberg. I kommunen ligger, ud over Hohenfelde, bebyggelserne Krummsiek, Monkamp, Malmsteg, Radeland, Mühlenau, Grünberg, og Hoffeld.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Hohenfelde (Kreis Plön)


Madison Leisle (nacida el 2 de junio de 1999) es una actriz estadounidense. Es famosa por su papel de Julia Miller en Ghost Whisperer y como Lisa en Grey's Anatomy. Tiene dos hermanos, también actores, Austin Leisle y Parker Contreras.

Carrera
Leisle debutó en la serie de televisión The Studio, donde interpretó a la versión de 4 años de edad de Heather Falls, interpretada en la edad adulta por Kelly Overton. En 2005, apareció en un especial de televisión, Comedy Central's Last Laugh '05. Leisle tuvo un papel en el cortometraje, Shades of Grey y la película para televisión Love's Abiding Joy en 2006. En 2007, interpretó a Lisa en dos episodios deGrey's Anatomy  y en 2009 apareció en las series de televisión The Mentalist y Ghost Whisperer en 2009. En 2010, se la vio en el cortometraje A Fire in a Dovecot y la película Kill Katie Malone. Actúa en la serie de televisión estadounidense ''Are You Smarter Than a 5th Grader? después de unirse a la clase en septiembre de 2010.

Filmografía

Televisión

Cine

Premios y nominaciones

Actrices de Estados Unidos

Madison Leisle


La route régionale 855 () est une route régionale allant de Olhava à Ii jusqu'à Pudasjärvi en Finlande.

Présentation
La seututie 855 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.

Parcours
 Ii
 Yli-Ii
 Pudasjärvi

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

855

Transport à Yli-Ii
Transport à Ii
Transport à Pudasjärvi

Seututie 855


Dilonchus pictus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Dilonchus.

Referencias

Enlaces externos
 Dilonchus en ION

Lestignathina

Dilonchus


Gülçiçek Hatun, I. Murat 'ın eşi, Yıldırım Bayezid'in annesidir. Aslen Rum olan Gülçiçek Hatun'un türbesi Bursa'da bulunmaktadır.

Bursa, Altıparmak semtinde, Çarıklı Değirmen Sokağı'nda bulunan türbe, Sultan I. Murad'ın (Hüdavendigâr) eşi, Yıldırım Beyazıd'ın annesi Gülçiçek Hatun'a aittir. Padişah anaları arasında kendi adına türbesi olan ilk kadındır.

Gülçiçek Hatun Türbesi

Mermer söveli bir revaktan içerisine girilen türbe 6.00x6.00 m. ölçüsünde kare planlıdır. Üzerini oldukça yüksek, sekizgen kasnaklı bir kubbe örtmektedir. Duvarları üç sıra tuğla, bir sıra köfeki taş dizisi ile örülmüştür. Türbenin her cephesinde ikişer tane olmak üzere toplam sekiz penceresi bulunmaktadır. Pencere aralarına da tuğladan kurs motifleri yerleştirilmiştir.

Gülçiçek Hatun'un sandukasından başka türbede kime ait olduğu bilinmeyen üç sanduka daha bulunmaktadır. Türbe en son 1958 yılında onarılmıştır.

Kaynakça

Osmanlı padişah eşleri
Osmanlı padişah anneleri

Gülçiçek Hatun


Poyralı, Kırklareli ilinin Pınarhisar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1909'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 36 km, Pınarhisar ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır. Köy Pınarhisar'ın doğusunda ve  numaralı Pınarhisar-Vize devlet yolu üzerindedir.  numaralı Demirköy devlet yolu bu köyden ayrılmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Pınarhisar belde ve köyleri

Poyralı, Pınarhisar


Olive Hill er en by langs Tygarts Creek i Carter County, Kentucky, USA. Befolkningen var på 1.599 under den amerikanske folketælling 2010.

Historie
Olive Hill begyndte som et afsidesliggende handelspost, der blev etableret af Henderson brødre i den første del af det 19. århundrede. Selv om Olive Hill efter sigende blev opkaldt af Elias P. Davis efter sin ven Thomas Oliver, er der ingen beviser for støtte for denne populære påstand. I 1881 blev byen flyttet fra en bjergskråning til den nuværende placering i Tygarts Creek - dalen, hvor Elizabethtown, Lexington og Big Sandy Jernbanen havde lagt spor. Bjergskråningen blevet kendt som Old Olive Hill og fungerer nu som byens boligområde. Den 24. marts 1884, blev Olive Hill en by, og fungerede som hovedby for det kortlivede Beckham County fra 9. februar til 29. april 1904.

Chesapeake and Ohio Railway servicerede Olive Hill og mange andre steder på jernbanens Lexington Subdivision (der kører fra Ashland til Lexington). C&O fusionerede sig til Chessie System, som CSX Transportation senere købt ud, og efter det trak CSX jernbanen op i midten af 1980'erne. Olive Hill bevarede og restaurerede et passagerdepot samt en personvogn ("John Hop Brun" Memorial Park).
Olive Hills racehistorie er ikke én, der giver en behagelig læsning. Ifølge George C. Wright i sin A History of Blacks in Kentucky, volume 2: "I det lille samfund Olive Hill i 1917, truede flere hundrede hvide arbejdere på murstenfabrikanten Generelt Refractories Company med at strejke, medmindre nyligt ansat sorte medarbejdere blev afskediget. Efter først at have nægtet at mødes med lederne af de utilfredse arbejdere, accepterede virksomhedslederne deres efterspørgsel og fyrede alle de sorte arbejdere(s.14)." Måske er  dette er en af grundene til at folketælling i 2010 kun viste 17% procent af byens befolkning er afroamerikanere.

Kendte personer
Olive Hill er fødestedet for country musik sangeren Tom T. Hall, en kendsgerning, der er noteret på "Welcome to Olive Hill"-skilte i udkanten af byen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Olive Hill Råd til Planlægning og Restaurering

Byer i Kentucky

Olive Hill, Kentucky


Inez Foxx (September 9, 1937 – August 25, 2022) and her elder brother Charlie Foxx (October 23, 1933 – September 18, 1998) were an American rhythm and blues and soul duo from Greensboro, North Carolina.  Inez sang lead vocal, while Charlie sang back-up and played guitar. Casey Kasem, and doubtless many others, mistakenly thought that the two were husband and wife.

Biography
Both children were born in Greensboro to John and Peggy Fox.  According to published information in the North Carolina Birth Index, and the U.S. census, Charlie James Fox was born in 1933 and Inez Rebecca Fox in 1937, though subsequent publicity indicated later birth years for both siblings.  They changed their professional names to Foxx with a double 'x'.

Charlie Foxx began singing with a gospel choir as a child in the early 1950s, and was later joined by his sister Inez. In 1960, Inez traveled to New York City and recorded for Brunswick Records using her then-married name Inez Johnston, but with little success. In early 1963, the pair introduced themselves to Henry 'Juggy' Murray, the owner of Sue Records, and sang him their arrangement of the traditional lullaby "Hush, Little Baby". The song, re-titled "Mockingbird," was released on Sue's subsidiary label Symbol Records in June 1963. The single reached the top 10 on both the US rhythm and blues and pop charts.  It was their most successful record, selling over one million copies, and was awarded a gold disc by the RIAA. It was later covered by artists including Aretha Franklin, James Taylor and Carly Simon, Dusty Springfield, Etta James with Taj Mahal and Toby Keith.

The record company, keen to promote Inez Foxx as a solo singer, issued later recordings under her name alone, despite the presence of two voices on the records. Perhaps because "Mockingbird" was seen as a novelty record, the pair had difficulty following it up, although "Ask Me" and "Hurt by Love" made the lower reaches of the US charts, and "Hurt by Love" also reached the UK singles chart.  In 1966, the pair joined Musicor Records and recorded for its subsidiary label, Dynamo. They returned to the pop charts in 1967 with "(1-2-3-4-5-6-7) Count the Days", and became known for their exciting live performances. They toured extensively in Europe and their music played a key role in the development of the Northern soul movement, in which scene they had the very popular "Tightrope" single.

Inez Foxx married songwriter and producer Luther Dixon in the late 1960s. Together they wrote, and he produced, the Platters' mid-1960s return to hit-making with the single "I Love You 1000 Times". Luther Dixon produced Inez and Charlie's 1967 Dynamo album Come By Here, but the couple later divorced.

Inez also had some success recording on her own, beginning in 1969, but her popularity faded in the 1970s. Charlie was already working as a songwriter and record producer when they finally disbanded their act. Inez continued to record as a solo singer for Volt Records in the 1970s.

Charlie Foxx died from leukemia in 1998, at the age of 64, and was buried in Mobile, Alabama. Inez Foxx died in Los Angeles on August 25, 2022, at the age of 84 (though some sources incorrectly stated her age as 79).

Discography

Chart singles

Albums
 Mockingbird (1964)
 Come By Here (1967)
 Greatest Hits (1968)
 Inez & Charlie Foxx's Swinging Mockin' Band (1968) (instrumental album featuring Inez & Charlie Foxx's backing band)
 Inez Foxx At Memphis (1973) (Inez Foxx solo album)
 Inez & Charlie Foxx (1983)

References

External links
 Inez & Charlie Foxx at Soulful Kinda Music

African-American musical groups
American rhythm and blues musical groups
Male–female musical duos
Sibling musical duos
Sue Records artists
RCA Records artists
United Artists Records artists
Musical groups from North Carolina
Northern soul musicians
1963 establishments in North Carolina
1971 disestablishments in North Carolina
Musical groups established in 1963
Musical groups disestablished in 1971
Rhythm and blues duos
American soul musical groups
American musical duos

Inez and Charlie Foxx


An Thrixspermum graeffei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Thrixspermum graeffei in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum graeffei


Gedikli, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Gedikli, Saimbeyli ilçesine bağlıyken 11 Şubat 1992 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararıyla Feke ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Adana il merkezine 145 km, Feke ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Gedikli, Feke


în perioada acțiunilor militare dintre Munții Apuseni și Tisa - 15 aprilie-1 mai 1919, forțele Armatei României, dislocate în Transilvania, aveau următoarea ordine de bătaie:

Comandamentul Trupelor din Transilvania
 Comandant - General de divizie Gheorghe Mărdărescu
 Șef de stat major - General de brigadă Ștefan Panaitescu
 Sub-șef de stat major - Colonel Vasile Maxim
Grupul de Nord
Comandant
- General de brigadă Traian Moșoiu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Athanasie Negulescu
 Divizia 7 Infanterie
Comandant
- General de brigadă Constantin Neculcea
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Ioan Stănescu
 Brigada 13 Infanterie - Comandant - colonel Gheorghe Iordăchescu
 Regimentul 15 Infanterie
 Regimentul 27 Infanterie
 Brigada 14 Infanterie - Comandant - colonel Constantin Ioan
 Regimentul 14 Infanterie
 Regimentul 16 Infanterie
 Brigada 7 Artilerie - Comandant - colonel Aurel Moscu
 Regimentul 4 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 8 Obuziere
 Escadronul 4/Regimentul 8 Călărași
 Batalionul 7 Pionieri
 Divizia 16 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Alexandru Hanzu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Arthur Phleps
 Batalionul 16 Vânători
 Brigada 41 Infanterie - Comandant - colonel Constantin Dragu
 Regimentul 81 Infanterie
 Regimentul 82 Infanterie
 Brigada 42 Infanterie - Comandant - colonel Savel Neagu
 Regimentul 83 Infanterie
 Regimentul 84 Infanterie
 Divizia 2 Cavalerie
Comandant
- General de brigadă Alexandru Constantinidi
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Gheorghe Argeșanu
 Brigada 2 Roșiori - Comandant - general de brigadă Cleante Davidoglu
 Regimentul 4 Roșiori
 Regimentul 9 Roșiori
 Brigada 3 Roșiori - Comandant - colonel Constantin Neagu
 Regimentul 5 Roșiori
 Regimentul 10 Roșiori
 Divizionul II Artilerie Călăreață
 Compania 2 Cicliști
 Detașamentul "General Olteanu" - Comandant - general de brigadă Marcel Olteanu
 Brigada 5 Roșiori - Comandant - general de brigadă Marcel Olteanu
 Regimentul 2 Roșiori
 Regimentul 7 Roșiori
 Batalionul III/Regimentul 14 Infanterie
 Bateria 2/Regimentul 4 Artilerie

 Grupul de Sud

Comandant
- General de brigadă Gheorghe Dabija (19-25 aprilie 1919)
- General de brigadă Ștefan Holban (25 aprilie-1 mai 1919)
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Constantin Bălăcescu (19-25 aprilie 1919)
- Colonel Cristea Vasilescu (25 aprilie-1 mai 1919)
 Divizia 6 Infanterie
Comandant
- General de brigadă Ștefan Holban (19-25 aprilie 1919)
- General de brigadă Dumitru Sachelarie (25 aprilie-1 mai 1919) - comandant provizoriu
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Nicolae Mihăilescu
 Brigada 11 Infanterie - Comandant - colonel Gheorghe Botea
 Regimentul 10 Infanterie
 Regimentul 24 Infanterie
 Brigada 12 Infanterie - Comandant - general de brigadă Dumitru Sachelarie
 Regimentul 11 Infanterie
 Regimentul 12 Infanterie
 Brigada 6 Artilerie - Comandant - colonel Nicolae Săndulescu
 Regimentul 11 Artilerie
 Divizionul II/Regimentul 16 Obuziere
 Divizionul II/Regimentul 1 Artilerie de Munte
 Escadronul 1/Regimentul 6 Călărași
 Batalionul 6 Pionieri
 Divizia 1 Vânători
Comandant
- General de brigadă Aristide Lecca
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Eber Moucha
 Brigada 1 Vânători - Comandant - general de brigadă Dumitru Niculescu
 Regimentul 1 Vânători
 Regimentul 5 Vânători
 Brigada 2 Vânători - Comandant - colonel Teodor Pirici
 Regimentul 4 Vânători
 Regimentul 6 Vânători
 Brigada 23 Artilerie - Comandant - colonel Constantin Macarovici
 Regimentul 23 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 28/3 Obuziere
 Escadronul 1/Regimentul 1 Călărași
 Divizia 2 Vânători
Comandant
- General de brigadă Gheorghe Dabija
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Constantin Bălăcescu
 Brigada 3 Vânători - Comandant - colonel Constantin Paulian
 Regimentul 2 Vânători
 Regimentul 3 Vânători
 Brigada 4 Vânători - Comandant - colonel Dumitru Dumitriu
 Regimentul 9 Vânători
 Regimentul 10 Vânători
 Brigada 14 Artilerie - Comandant - colonel Nicolae Vasilescu
 Regimentul 24 Artilerie
 Divizionul I/Regimentul 29/4 Obuziere
 Bateria 4/Regimentul 2 Artilerie de Munte
 Secția I Autotunuri
 Escadronul 4/Regimentul 2 Călărași
Rezerva generală a Comandamentului Trupelor din Transilvania
 Divizia 18 ardeleană
Comandant
- General de brigadă Dănilă Papp
Șef de stat major
- Locotenent-colonel Iosif Iacobici
 Batalionul 18 Vânători
 Brigada 41 Infanterie - Comandant - colonel Nicolae Mihăilescu
 Regimentul 89 Infanterie
 Regimentul 90 Infanterie
 Brigada 46 Infanterie - Comandant - colonel Rafael Mărculescu
 Regimentul 91 Infanterie
 Regimentul 92 Infanterie
Grupul 5 Aviație - maior Athanase Enescu

Note

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, ianuarie 1919
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Operațiile militare pentru apărarea Marii Uniri (1918-1920)

Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, 15 aprilie-1 mai 1919


Les sièges ou blocus de Besançon furent, en 1289 et 1290, le résultat d'une campagne militaire et politique du Saint-Empire romain germanique visant à maintenir le Comté de Bourgogne et la principauté épiscopale de Besançon sous son égide. En effet, la principauté épiscopale allié du comte Othon IV de Bourgogne, à l'instar d'autres territoires de la région, manifestait, dès 1277, des contacts de plus en plus étroits avec le Royaume de France. Rodolphe de Habsbourg décide d'assiéger Besançon fin . Une négociation s'engage alors à Bellevaux, car aucun des protagonistes ne pouvait soutenir la poursuite des hostilités. Othon IV de Bourgogne se soumet à l'empereur dès .

Jean Ier de Chalon-Arlay occupe à nouveau la cité de février à , afin de ratifier une charte instaurant la ville libre d'Empire de Besançon le . Il s'agit d'un des évènements les plus importants de l'histoire de Besançon, car il établit une république démocratique sur le territoire de la cité pendant quatre siècles.

Contexte
Au XIIIe siècle, la ville de Besançon, et le comté de Bourgogne, sont tous deux des fiefs du Saint-Empire Romain Germanique, mais politiquement indépendants de l'autre. En effet, depuis 1043, Besançon est une principauté épiscopale, sous l'égide de l'archevêque de Besançon. L'empereur Rodolphe Ier de Habsbourg, est donc le souverain de ces deux entités, mais cette souveraineté est menacée. En effet, le comte de Bourgogne Othon IV, regarde de plus en plus vers le Royaume de France, duquel Philippe le Bel pratique une politique économique favorable au comte de Bourgogne.

À Besançon, la situation est conflictuelle entre les laïcs et le clergé bisontin. En effet, les habitants se sont constitués en Commune depuis 1258, mais elle n'est pas officiellement reconnue, ni acceptée par l'archevêque et l'empereur. Dans leur soucis de se protéger de l'archevêque, les citoyens bisontins forment une alliance avec le comte Othon IV de Bourgogne en 1277 et la réitère en mars 1280. C'est pour cette raison que les Bisontins suivent Othon IV dans sa politique de rapprochement auprès du royaume de France et Philippe le Bel.

Prélude
Rodolphe Ier de Habsbourg, compte bien calmer les ardeurs de son vassal Othon IV de Bourgogne et profite du conflit entre Renaud de Bourgogne et l'évêque de Bâle Henri de Horbourg, pour s'immiscer dans les affaires de la province et répondre à l'appel du comte Thiébaud de Ferette. Les différentes alliances locales embrasent la région entre partisans et opposants à l'Empire. Othon IV de Bourgogne, frère de Renaud, obtient certes quelques ralliements, dont celui des Bisontins, mais l'entente escomptée avec Philippe IV le Bel n'advient pas. C'est le frère cadet d'Othon, Hugues de Bourgogne, qui a la charge de trouver des alliés. Il les trouvent en les maisons de Neuchâtel-en-Montagne, de Rougemont et de Faucogney, hostiles à la famille des Chalon. Mêmes quelques seigneurs allemands, rivaux des Habsbourg, viennent se joindre à la ligue. Robert  d'Artois, père de la comtesse de Bourgogne, accourra du fond de la Sicile pour épauler son gendre. L'archevêque de Besançon, opposé à l'entreprise de la Commune bisontine, se retrouve bien isolé, quand même les chapitres et abbayes de la ville prêtent de l'argent aux confédérés.

L'armée de Rodolphe se met en marche en juillet 1289. Dans ses rangs figures les seigneurs Jean Ier de Chalon-Arlay et les frères Jean et Gauthier de Montfaucon. Ils se présentent aux portes de Besançon le 28 août, après avoir pris Montbéliard.

Le siège de 1289

Il semblerait que le troupes impériales se soient stationnées le long du Doubs, au pied du mont Mandelier. Quant aux troupes de Othon IV de Bourgogne, elles se sont rassemblées à Bellevaux se sont positionnées de sorte à tenir les Près de Vaux. Rodolphe Ier décide donc de faire monter ses troupes à Bregille. Les troupes comtoises attendent alors des renforts de la part du roi de France, Philippe le Bel, mais en-dehors d'une ambassade envoyée pour sommer l'empereur de lever le siège, rien n'arriva. Les troupes suisses de l'empereur profite de la nuit pour descendre attaquer les soldats du comte de Ferette et surtout prendre leurs vivres. Ils y parvinrent, mais il s'agit du seul véritable affrontement militaire entre les deux camps puisque les pourparlers sont rapidement engagés.

Othon IV souhaite mettre rapidement un terme à cette opération. De son côté Rodolphe Ier est confronté à des problèmes de ravitaillement qui l'empêche de mener des opérations sérieuses. Il ne peut même pas exploiter les villages environnants, puisqu'ils n'y en avait pas et les plus proches appartenaient à son lieutenant Jean de Montfaucon. Il tente tout de même de causer des dommages aux assiégés en ordonnant l'arrachages les vignes locales. Ces difficultés font que les deux antagonistes se déplacent dans la vallée de l'Ognon dès le 29 août. C'est à Bellevaux que se clôturent les pourparlers et qu'Othon fait sa soumission le 4 septembre en devenant homme-lige de l'empereur. Rodolphe  décide alors de quitter la région. Finalement, la ville de Besançon n'a pas véritablement subie d'attaque, il paraît même que les portes de la cité n'ont même pas été fermées.

Toutefois, l'empereur n'est pas entièrement satisfait, car si le comte de Bourgogne a fait acte de soumission, il pense que cela n'engage pas la ville de Besançon qui est politiquement indépendante du comté de Bourgogne. Il charge donc Jean Ier de Chalon-Arlay de soumettre la ville rebelle.

Le siège de 1290
Le début des opérations de Jean de Chalon-Arlay est difficile à dater, mais ce qui est certain c'est que, dès février, Besançon et sa Commune préparent leur défense. Contrairement à l'été dernier, la ville n'a pas d'armée pour se défendre. Cette fois-ci elle ferme ses portes. Les points faibles des remparts sont renforcés et complétés par des machines de guerre. En plus de la milice communale, un peu plus d'une dizaine de soldats professionnels, dont des arbalétriers, sont engagés sous le commandement de de Amiet de Choye, citoyen proclamé capitaine pour une durée d'un an.

De son côté, Jean de Chalon prit quartier dans le camp précédemment employé pour les négociations du dernier été, à Bellevaux. Depuis cette position, les troupes impériales peuvent empêcher et détrousser quiconque tente de rejoindre ou quitter la principauté épiscopale. Cette attitude commence à donner forme à un début de disette pour les assiégés et la Commune s'endette sans pouvoir pallier ses manques de produits alimentaires.

Agacés par ce blocus, les Bisontins envoyèrent quelques cavaliers en reconnaissance près de Bellevaux, mais ils furent cerner en cet endroit. Cette fois encore, c'est le seul fait d'arme (bien que rien ne semble indiquer qu'il y ait eu combat) connu pour ce siège.

Conscients de ne pas pouvoir résister seuls à l'armée impériale, les Bisontins font appel à Othon IV de Bourgogne en lui rappelant son titre de gardien de la cité. Le comte, qui venait de faire sa soumission à l'empereur, ne peut rien faire d'autre que d'appeler les Bisontins à faire la paix au plus vite. Bien qu'ayant reçu la réponse d'Othon IV de Bourgogne le 2 avril 1290, le jour de Pâques, les Bisontins attendent encore quelques jours avant de passer aux négociations. Ils attendaient peut-être une aide de la part du roi de France Philippe IV le Bel.

Les négociations

Rodolphe Ier de Habsbourg souhaitait que ces négociations se passent dans les meilleures conditions et que chaque partie y trouve satisfaction. Jean de Chalon envoya alors comme émissaire, Gauthier II de Montfaucon et Simon de Montbéliard (petits-fils de Richard III de Montbéliard) afin de commencer les pourparlers le 6 avril. Le 24 avril, une trêve de 35 jours est conclue, ce qui permet aux Bisontins de s'approvisionner. Dans le même temps, les prud'hommes de la cité avaient rédigé leurs prétentions afin que leur Commune soit officiellement reconnue par l'empereur.

Les Bisontins demandent à Rodolphe  de leur garantir : </blockquote>Impatient de mettre un terme à cette affaire et surtout de contrecarrer les plans de Philippe le Bel dans la région, l'empereur accueilli à bras ouvert les émissaires Bisontins et accepta toutes leurs conditions. Il accepta même deux nouvelles prétentions: celle ne jamais exiger d'impôt de la commune, et celle de ne jamais construire malgré elle aucune forteresse sur le territoire de Besançon.

Jean de Chalon, qui était chargé d'homologuer, au nom de l'empereur, la totalité des articles proposés par les citoyens, se fut un peu plus compliqué que son supérieur. Celui-ci exigea une indemnité financière pour lever le siège. Dans un premier temps réticents, car déjà criblés de dettes, les Bisontins sont contraints d'accepter de verser la somme de . La charte de franchise est rédigée le 3 juin 1290 puis, deux jours plus tard, Jean de Chalon scelle d'autorité impériale le document. Le siège est totalement levé et Besançon est une Commune libre.

Conséquences

La Commune bisontine qui s'était déclarée en 1258 contre le pouvoir des archevêques et qui avait progressivement, mais officieusement, pris le pouvoir dans la cité, prend un caractère officiel. En juin 1290, la principauté épiscopale de Besançon se transforme en ville libre d'Empire de Besançon, qui s'autogouverne et s'admnistre grâce à ses citoyens démocratiquement élus. Si, dans un premier temps, la prise de cette indépendance a causé la ruine de la cité, cela s'est plus que rentabilisé après quatre siècles d'histoire.

Les conflits entre la Commune et l'archevéchés se ne calment pas pour autant et l'archevêque choisi d'ignorer la charte et de continuer à exercer son pouvoir comme auparavant. Pendant la décennie suivante les acteurs des sièges Bisontins se vouent une véritable lutte du pouvoir pour asseoir leur autorité sur la ville. Jean Ier de Chalon-Arlay en resort encore une fois comme l'homme fort et comme seigneur et protecteur de la cité, titre qu'il transmets à ses héritiers, aujourd'hui membres de la famille royale des Pays-Bas. Cette lutte de pouvoir est en quelque sorte pacifiée lorsque les troupes française entre en comté de Bourgogne, par ordre de Philippe le Bel en 1295. Toutefois, les Bisontins se sentirent menacés par l'avidé des Chalon-Arlay et lutteront pendant plusieurs décennies pour les éloigner du pouvoir.

Si cette indépendance fut profitable en presque tout à Besançon, c'est le comté de Bourgogne qui en souffre le plus. La ville tend de plus en plus à s'isoler et se démarquer de la province et cela surtout en cas de conflit entre la province et une puissance extérieure. L'isolationnisme bisontin prive la future Franche-Comté d'un allié important, ce qui lui est fatal lors des périodes de guerre, peste, famine…

Notes et références

Bibliographie
 Claude Fohlen, Histoire de Besançon, , Cêtre, 1994

Histoire militaire de Besançon
Besançon
Besançon
Franche-Comté médiévale
Histoire de France
Ville libre d'Empire

Sièges de Besançon (1289-1290)


NGC 7753 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de Pégase. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7753 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 7753 est II-III et elle présente une large raie HI.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 7753 de galaxie à faible brillance de surface (LSB en anglais pour ). Les galaxies LSB sont des galaxies diffuses (D) avec une brillance de surface inférieure de moins d'une magnitude à celle du ciel nocturne ambiant.

NGC 7753 a été utilisée par Gérard de Vaucouleurs dans son atlas de galaxies comme exemple de galaxie de type morphologique SAB(rs)bc.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Galaxies en interaction (Arp 86)
NGC 7753 forme avec sa voisine NGC 7752 une paire de galaxies en interaction gravitationnelle. La paire figure dans l'atlas des galaxies particulières d'Halton Arp sous la cote Arp 86, avec la note suivante : .

Leurs orbites respectives favorisent le transfert de matières, ce qui pourrait expliquer l'important taux de formation stellaire chez le compagnon (NGC 7752). On estime en effet qu'environ 5% de la masse des gaz présents dans la grande galaxie a été transférée à ce dernier.

Supernova
Quatre supernovas ont été observées dans NGC 7753 : SN 2006A, SN 2006ch, SN 2013Q et SN 2015ae.

SN 2006A
Cette supernova a été découverte le 2 janvier 2006 par l'astronome amateur britannique Tom Boles. D'une magnitude apparente de 18,1 au moment de sa découverte, son type n'a pu être identifié.

SN 2006ch
Cette supernova a été découverte le 9 mai 2006 par l'astronome japonais Koichi Itagaki. D'une magnitude apparente de 16,5 au moment de sa découverte, elle était de type Ia.

SN 2013Q
Cette supernova a été découverte le 25 janvier 2013 par les astronomes chinois Zhijian Xu et Xing Gao. D'une magnitude apparente de 17,5 au moment de sa découverte, elle était de type Ia.

SN 2015ae
Cette supernova a été découverte le 6 août 2015 par l'astronome japonais Koichi Itagaki. D'une magnitude apparente de 17,3 au moment de sa découverte, elle était de type II.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 7753 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 7753 sur le site du professeur C. Seligman

7753
Objet de l'atlas Arp
Constellation de Pégase
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie en interaction
Galaxie à faible brillance de surface
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 7753


Tobias Scharfenberger (* 1. September 1964 in München) ist ein deutscher Opernsänger (Bariton).

Leben
Aufgewachsen ist Tobias Scharfenberger in Hamburg, Köln und Trier. Seine Gesangsausbildung erhielt er bei Vera Ilieva sowie an den Musikhochschulen Hannover und Karlsruhe bei Gerhard Faulstich und Roland Hermann.

In der Saison 2011/12 war Tobias Scharfenberger an den Vereinigten Städtischen Bühnen Krefeld und Mönchengladbach zu sehen. Darüber hinaus ist er auch als spontaner Einspringer bei Premieren anderer Häuser ein "Glücksfall" und gern gesehener Gast.

Nach einem kurzen Intermezzo als stellvertretender Intendant des Theaters Trier ist Tobias Scharfenberger seit 2016 designierter Intendant des Mosel Musikfestivals, seit 2017 dessen Geschäftsführer.

Tobias Scharfenberger ist verheiratet mit der amerikanischen Sopranistin Christina Clark.

Auszeichnungen
 Stipendiat des Steans Institute for Young Artists beim Ravinia Festival, Chicago
 Preisträger des Mozartfest-Wettbewerbs der Stadt Würzburg
 Preisträger der Richard-Strauss-Gesellschaft, München
 Preisträger des Bundeswettbewerbs Gesang des Verbands Deutscher Musikerzieher und konzertierender Künstler, VDMK (heute Deutscher Tonkünstlerverband, DTKV)

Repertoire

Oper (Auswahl)
 Georges Bizet - Carmen - Moralés (französisch, Dialogfassung), Dancaïro (französisch, Dialogfassung)
 Joseph Haydn - Le pescatrici (Die Fischerinnen) - Lindoro (deutsch)
 Franz Lehár - Die lustige Witwe - Graf Danilo (deutsch, konzertant), St. Brioche (deutsch)
 Claudio Monteverdi - L'Orfeo - Orfeo (italienisch)
 Wolfgang Amadeus Mozart - Così fan tutte - Guglielmo (italienisch)
 Wolfgang Amadeus Mozart - Don Giovanni - Giovanni (italienisch), Masetto (italienisch, konzertant)
 Wolfgang Amadeus Mozart - Le nozze di Figaro - Conte Almaviva (italienisch)
 Wolfgang Amadeus Mozart - Die Zauberflöte - Papageno (deutsch)
 Jacques Offenbach - Les Brigands - Herzog von Mantua (französisch / deutsch)
 Giacomo Puccini - La Bohème - Schaunard (italienisch)
 Giacomo Puccini - Madama Butterfly - Prinz Yamadori (italienisch)
 Giacomo Puccini - Tosca - Sciarrone (italienisch)
 Henry Purcell - Dido and Aeneas - Aeneas (englisch)
 Robert Schumann - Genoveva - Graf Siegfried (deutsch)
 Johann Strauß - Die Fledermaus - Dr. Falke (deutsch), Frank (deutsch)
 Johann Strauß - Eine Nacht in Venedig - Pappacoda (deutsch)
 Richard Strauss - Salome - Zweiter Nazzarener (deutsch)
 Giuseppe Verdi - Rigoletto - Marullo (deutsch)
 Antonio Vivaldi - Motezuma - Motezuma (italienisch)
 Richard Wagner - Die Meistersinger von Nürnberg - Konrad Nachtigall (deutsch, konzertant), Fritz Kothner (deutsch)
 Richard Wagner - Tristan und Isolde - Steuermann (deutsch)
 Carl Maria von Weber - Der Freischütz - Kilian (deutsch), Ottokar (deutsch)

Konzert (Auswahl)
 Carl Philipp Emanuel Bach - Matthäus-Passion
 Johann Sebastian Bach - Johannes-Passion, Matthäus-Passion, Weihnachtsoratorium - Kantaten 1–6
 Johannes Brahms - Ein deutsches Requiem
 Marc-Antoine Charpentier - Te deum
 Antonín Dvořák - Messe D-dur
 Gabriel Fauré - Requiem
 Carl Heinrich Graun - Weihnachtsoratorium
 Joseph Haydn - Die Schöpfung - Raphael
 Reinhard Keiser - Markus-Passion - Jesusworte
 Felix Mendelssohn Bartholdy - Choralkantate "Vom Himmel hoch"
 Frederic Mompou - Los Improperios
 Wolfgang Amadeus Mozart - Große Messe c-moll KV 427, Krönungsmesse - KV 317, Requiem KV 626
 Carl Orff - Carmina Burana
 Gioachino Rossini - Petite Messe Solennelle
 Antonio Salieri - Messe Nr. 1 D-dur
 Franz Schubert - Messe G-dur, Messe Es-dur, Messe As-dur

Lied (Auswahl)
 Ludwig van Beethoven - An die ferne Geliebte
 Johannes Brahms - Die schöne Magelone
 Gustav Mahler - Lieder eines fahrenden Gesellen
 Frank Martin - Sechs Monologe aus "Jedermann"
 Franz Schubert - Die schöne Müllerin, Schwanengesang, Winterreise
 Robert Schumann - Liederkreis op. 24 (Heine), Myrten op. 25
 Hugo Wolf - Italienisches Liederbuch, Spanisches Liederbuch

Weblinks
 Homepage
 Ensembleseite des Theaters Krefeld und Mönchengladbach

Einzelnachweise

Opernsänger
Sänger klassischer Musik
Bariton
Darstellender Künstler (München)
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Tobias Scharfenberger


La Ruta de Alaska 9 es una autopista del estado de Alaska que puede referirse a secciones de la:

 Autopista Top of the World
 Autopista Seward

9

Ruta de Alaska 9


Dobrada es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º31'00" sur y a una longitud 48º23'38" oeste, estando a una altitud de 575 metros. Su población, de acuerdo con el CENSO 2010, es de 7.941 habitantes.

Geografía
Posee un área de 150,085 km².

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población Total: 7.764
 Urbana: 7.764
 Rural: 177
 Hombres: 4.116
 Mujeres: 3.825
Densidad demográfica (hab./km²): 46,68

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 15,63

Expectativa de vida (años): 71,34

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,34

Tasa de Alfabetización: 82,36%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,745
 IDH-M Salario: 0,672
 IDH-M Longevidad: 0,772
 IDH-M Educación: 0,790
(Fuente: IPEADATA)

Hidrografía
 Río de los Porcos
 Río Son Lourenço

Carreteras
 SP-326
 SP-310

Administración
 Prefecto: Emídio Bernardo del Nascimento Júnior(2009/2012)
 Viceprefecto: Valditudes de Barros Pinto
 Presidente de la cámara: Ednei Marcel Murta (2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Dobrada


Šiljkovača, naselje u općini Cetingrad, Hrvatska
 Šiljkovača (Velika Kladuša, BiH), naseljeno mjesto u općini Velika Kladuša, BiH

Šiljkovača (razdvojba)


An Sporobolus multinodis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Sporobolus multinodis in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus multinodis


Josefine Høgh Pedersen (født 21. september 1989 i Odense) er en dansk forhenværende fodboldspiller, og nuværende tv-vært hos DR Sporten. Hun har spillet fire kampe for Danmarks kvindefodboldlandshold.

Historie
Høgh er født i Odense. Hun tog fra 2005 til 2006 sin 10. klasse på Oure Idrætsefterskole og blev i 2009 student fra Sct. Knuds Gymnasium. Fra 2010 til 2015 gik hun på Aarhus Universitet, hvorfra hun har en kandidatgrad i psykologi.

I juli 2015 blev hun ansat freelance hos Discovery Networks Danmark. Her var hun reporter ved fodboldkampe på Kanal 5, 6'eren, Canal 9 og Eurosport.

Siden februar 2018 har hun været fast vært hos DR Sporten.

Fodbold
Da Josefine Høgh var færdig på efterskolen, spillede hun fra 2006 til 2009 for OB. 1. august 2009 fik hun en ét-årig fuldtidsprofessionel kontrakt hos Fortuna Hjørring. Dagen efter fik hun debut for klubben i 3F Ligaen. For Fortuna deltog hun i Champions League-kampe mod Verona og Olympique Lyon.

Fra december 2010 til december 2015 spillede hun for Idrætsklubben Skovbakken i Aarhus.

Landshold
13. januar 2009 fik Høgh debut for Danmarks kvindefodboldlandshold. Det skete ved en træningsturnering i chilienske Coquimbo. Det blev til spilletid i alle Danmarks fire kampe. I den første kamp mod , erstattede hun efter 71 minutter Cathrine Pedersen. 19. januar spillede hun 1. halvleg i kampen mod . To dage senere mod  fik hun kun de sidste fire minutter på banen, da hun i det 86. minut afløste Cathrine Paaske Sørensen. I turneringens sidste kamp mod værterne fra  var hun i startopstillingen, inden hun blev udskiftet med Kristine Pedersen i det 54. minut.

Desuden har hun fra 2005 til 2011 spillet 34 ungdomslandskampe.

Privat
Josefine Høgh er datter af Tine og Lars Høgh, hvor sidstnævnte er forhenværende fodboldspiller på landsholds-niveau. Desuden har hun en bror. Hun er bosat i Aarhus.

Hun har tidligere været i et forhold med ejendomsmægler, og tidligere fodboldspiller og assisterende træner i Aarhus Fremad, Michael Gundlev Pedersen. Parret var kærester fra foråret 2010 til sommeren 2018. Sidst i februar 2019 blev det offentligt, at Josefine Høgh var blevet kærester med den 16 år ældre tv-vært Lasse Sjørslev. På Høghs 30-års fødselsdag blev hun og Sjørslev forlovet. 28. december 2019 blev de viet i Sankt Laurentii Kirke i Kerteminde, med efterfølgende fest på det nærtliggende Lundsgaard Gods.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Josefine Høghs profil på LinkedIn

Personer fra Odense
Fodboldspillere fra Danmark
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra Fortuna Hjørring
Fodboldspillere fra IK Skovbakken
Ansatte i DR
Tv-værter fra Danmark

Josefine Høgh


Ronela Hajati (), parfois nommée par son seul prénom Ronela, est une autrice-compositrice-interprète albanaise née le  à Tirana en Albanie. À la suite de sa victoire à la 60 édition du Festivali i Këngës, elle représente l'Albanie au Concours Eurovision de la chanson 2022, avec sa chanson Sekret. Elle ne se qualifiera pas en finale.

Jeunesse
Ronela Hajati naît le  à Tirana en Albanie. Sa mère est originaire de Korçë et son père, , est originaire de Shkodër. S'intéressant à la musique dès son jeune âge, elle prend des cours de ballet et de piano durant son enfance. Elle participe à plusieurs concours de chansons dans son pays, tels que le Top Song ou Kënga Magjike.

Dès 2021: Concours Eurovision de la chanson
Il est annoncé courant novembre 2021, par le télédiffuseur albanais RTSH, que Ronela faisait partie des vingt candidats retenus pour la soixantième édition du Festivali i Këngës, avec sa chanson intitulée Sekret. À l'issue de la finale, diffusée le , Ronela sort gagnante et est donc désignée représentante albanaise pour le Concours Eurovision de la chanson 2022.

La chanson Sekret chantée au Festivali i Këngës ne sera pas la même que celle pour l'Eurovision. C'est pour cela que la chanson a du être recomposée (revamp en anglais) pour que la durée ne dépasse les 3 minutes, limite designée par l'organisateur du concours, l'UER.

L'Albanie participera à la 1ère demi-finale du concours et ouvre le show, puisque Ronela et sa chanson Sekret est la première en ordre de passage. Elle ne se qualifie pas en finale, à la surprise de certains.

2023 : Participation à la sélection nationale de Saint-Marin
En février 2023, Ronela Hajati est annoncée comme participante à Una Voce Per San Marino, le concours visant a choisir le représentant de Saint-Marin à l'Eurovision. Elle participe à la quatrième demi-finale avec sa chanson Salvaje.

Vie privée
Ronela Hajati est discrète à propos de sa vie privée. Elle est fille unique, et réside à Tirana, sa ville natale, avec sa mère. Elle a entretenu une relation avec le musicien albanais Young Zerka de 2015 à 2018.

Discographie

Albums
 2022 − RRON (sortie prévue)

Singles
 2006 – Requiem (avec Orgesa Zajmi)
 2007 – Me ty nuk shkoj
 2009 – Shume nice
 2009 – Kam frikë te të dua
 2010 – Harroje
 2011 – Neles (feat. Visari Skillz)
 2012 – Nuk ka më kthim
 2013 – Mala gata
 2013 – Mos ma lsho
 2014 – Veç na (avec Agon Amiga)
 2015 – A do si kjo
 2016 – Amini
 2016 – Marre
 2016 – Syni i jemi (avec Young Zerka)
 2017 – Mos ik
 2017 – Ladies
 2017 – Sonte (avec Lyrical Son)
 2017 – Diamanta (avec Young Zerka)
 2018 – Maje men
 2018 – Do ta luj
 2018 – Vuj
 2019 – Pa dashni
 2019 – Çohu (feat. Don Phenom)
 2019 – Lage
 2019 – MVP
 2020 – Genjeshtar je x pare
 2020 – Bardh e blu
 2021 – Shumë i mirë
 2021 – Aventura
 2021 – Alo (feat. Vig Poppa)
 2021 – Leje (feat. Klement)
 2021 – Sekret
 2022 - Caramel
 2022 - Valle
 2023 - Salvaje

En tant qu'artiste invitée
 2017 – Ka je 2x (Adrian Gaxha feat. Ronela Hajati)
 2019 – Dilema (Don Phenom feat. Ronela Hajati)
 2022 - Papi Chulo (Matolale feat. Ronela Hajati)

Notes et références

Notes

Références

Naissance en septembre 1989
Naissance à Tirana
Chanteuse albanaise
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Albanie
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022

Ronela Hajati


The Kipchaks or Qipchaks, also known as  Kipchak Turks or Polovtsians, were Turkic nomads and then confederation that existed in the Middle Ages inhabiting parts of the Eurasian Steppe.

First mentioned in the eighth century as part of the Second Turkic Khaganate, they most likely inhabited the Altai region from where they expanded over the following centuries, first as part of the Kimek–Kipchak confederation and later as part of a confederation with the Cumans. There were groups of Kipchaks in the Pontic–Caspian steppe, China, Syr Darya and Siberia. Cumania was conquered by the Mongol Empire in the early 13th century.

Terminology
The Kipchaks interpreted their name as meaning "hollow tree" (cf. Middle Turkic: kuv ağaç); according to them, inside a hollow tree, their original human ancestress gave birth to her son. Németh points to the Siberian qıpčaq "angry, quick-tempered" attested only in the Siberian Sağay dialect (a dialect of Khakas language). Klyashtorny links Kipchak to qovı, qovuq "unfortunate, unlucky"; yet Golden sees a better match in qıv "good fortune" and adjectival suffix -čāq. Regardless, Golden notes that the ethnonym's original form and etymology "remain a matter of contention and speculation".

History

In the Kipchak steppe, a complex ethnic assimilation and consolidation process took place between the 11th and 13th centuries. The western Kipchak tribes absorbed people of Oghuz, Pecheneg, ancient Bashkir, Bulgar and other origin; the eastern Kipchak merged with the Kimek, Karluk, Kara-Khitai and others. They were all identified by the ethnonym Kipchak. Groups and tribes of possible Mongolic or para-Mongolic extraction were also incorporated into the eastern Kipchak conglomerate. Peter Golden argues that the Ölberli were pushed westwards due to socio-political changes among the para-Mongolic Khitans, such as the collapse of the Liao dynasty and formation of the Qara Khitai, and attached themselves to the eastern Kipchak confederation where they eventually came to form a part of the ruling strata and elite. Golden identifies the Ölberli with the Qay whom are recorded as the Xi in Chinese sources and Tatabı in Turkic inscriptions, and were of Mongolic or para-Mongolic background - likely stemming from the Xianbei.

Chinese histories only mentioned the Kipchaks a few times: for example, Yuan general Tutuha's origin from Kipchak tribe Ölberli, or some information about the Kipchaks' homeland, horses, and the Kipchaks' physiognomy and psychology.

The Kipchaks were first unambiguously mentioned in Persian geographer ibn Khordadbeh's Book of Roads and Kingdoms as a northernly Turkic tribe, after Toquz Oghuz, Karluks, Kimeks, Oghuz, J.f.r (either corrupted from Jikil or representing Majfar for Majğar), Pechenegs, Türgesh, Aðkiš, and before Yenisei Kirghiz. Kipchaks possibly appeared in the 8th-century Moyun Chur inscription as Türk-Qïbchaq, mentioned as having been part of the Turkic Khaganate for fifty years; even so, this attestation is uncertain as damages on the inscription leave only -čq (𐰲𐰴) (*-čaq or čiq) readable. It is unclear if the Kipchaks could be identified with, according to Klyashtorny, the [Al]tï Sir in the Orkhon inscriptions (薛延陀; pinyin: Xuè-Yántuó), or with the Juéyuèshī (厥越失) in Chinese sources; however, Zuev (2002) identified 厥越失 Juéyuèshī (< MC *kiwat-jiwat-siet) with toponym Kürüshi in the Ezhim river valley (Ch. Ayan < MCh. 阿豔 *a-iam < OTrk. Ayam) in Tuva Depression. Linguist Bernard Karlgren and some Soviet scholars (e.g. Lev Gumilyov) attempted to connect the Kipchaks to the Qūshé ~ Qūshí (屈射), a people once conquered by the Xiongnu; however, Golden deems this connection unlikely, considering 屈射's Old Chinese pronunciation *khut m-lak and Eastern Han Chinese *kʰut źa ~ kʰut jak/jɑk (as reconstructed by Schuessler, 2009:314,70). The relationship between the Kipchaks and Cumans is unclear.

While part of the Turkic Khaganate, they most likely inhabited the Altai region. When the Khaganate collapsed, they became part of the Kimek confederation, with which they expanded to the Irtysh, Ishim and Tobol rivers. They then appeared in Islamic sources. In the 9th century Ibn Khordadbeh indicated that they held autonomy within the Kimek confederation. They entered the Kimek in the 8th- or beginning of 9th century, and were one of seven original tribes. In the 10th-century Hudud al-'Alam it is said that the Kimek appointed the Kipchak king. The Kimek confederation, probably spearheaded by the Kipchaks, moved into Oghuz lands, and Sighnaq in Syr Darya became the Kipchak urban centre. Kipchak remnants remained in Siberia, while others pushed westwards in the Qun migration. As a result, three Kipchak groups emerged:
Kipchaks of the Pontic–Caspian steppe.
Kipchaks of the Syr Darya, associated with the Khwarazmian dynasty.
Kipchaks of Siberia, later composing the Siberian Tatars.

The early 11th century saw a massive Turkic nomadic migration towards the Islamic world. The first waves were recorded in the Kara-Khanid Khanate in 1017–18. It is unknown whether the Cumans conquered the Kipchaks or were simply the leaders of the confederacy of the Kipchak–Turkic tribes. What is certain is that the two peoples gradually mingled politically and that, from the second half of the 12th century onwards, the names Cumans and Kipchaks became interchangeable to refer to the whole confederacy.

The Mongols defeated the Alans after convincing the Kipchaks to desert them through pointing at their likeness in language and culture. Nonetheless, the Kipchaks were defeated next. Under khan Köten, Kipchaks fled to the Principality of Kiev (the Ruthenians), where the Kipchaks had several marriage relations, one of which was Köten's son-in-law Mstislav Mstislavich of Galicia. The Ruthenians and Kipchaks forged an alliance against the Mongols, and met at the Dnieper to locate them. After an eight-day pursuit, they met at the Kalka River (1223). The Kipchaks, who were horse archers like the Mongols, served as the vanguard and scouts. The Mongols, who appeared to retreat, tricked the Ruthenian–Kipchak force into a trap after suddenly emerging behind the hills and surrounding them. The fleeing Kipchaks were closely pursued, and the Ruthenian camp was massacred.

The nomadic Kipchaks were the main targets of the Mongols when they crossed the Volga in 1236. The defeated Kipchaks mainly entered the Mongol ranks, while others fled westward. Köten led 40,000 families into Hungary, where King Bela IV granted them refuge in return for their Christianization. The refugee Kipchaks fled Hungary after Köten was murdered.

After their fall, Kipchaks and Cumans were known to have become mercenaries in Europe and taken as slave warriors. In Egypt, the Mamluks were in part drawn from Kipchaks and Cumans.

In 1239-1240, a large group of Kipchaks fleeing from the Mongols crossed the Danube. This group, which has an estimated population of over 10 thousand, wandered for a long time to find a suitable place to settle in Thrace. John III Doukas Vatatzes, who wanted to prevent Kipchaks invasion of Byzantine lands and to benefit from their military capabilities, invited Kipchaks in Byzantine service. He settled some of them in Anatolia (what is now Turkey), to protect Byzantine from foreign invasions. When the Ottomans conquered the lands they lived in, these Kipchaks intermixed with the Turkmen and were assimilated among Turks. It is thought that some of the Kipchaks who settled in Western Anatolia during the reign of Nicea Emperor III. John Doukas Vatatzes are the ancestors of a part of a community called Manav living in Northwest Anatolia today.

Another Kipchak migration in Anatolia dates back to the period of the Chobanids Beylik, which ruled around Kastamonu (a city in Anatolia). Hüsameddin Emir Çoban, one of the Seljuk emirs, crossed the Black Sea and made an expedition to the Kipchak steppes and returned with countless booty and slaves. As a result of the expedition, a few Kipchak families in Crimea were brought to Sinop by sea via Sudak and settled in the  Western Black Sea region. In addition, maritime trade intensified with the Crimea and Kipchak regions in the Isfendiyarids Beylik.

Language
The Kipchak–Cuman confederation spoke a Turkic language. Mongolian linguistic elements in the Kipchak–Kimek confederation remain "unproven." though that confederation's constituent Tatar tribe were possibly Turkified Mongolic speakers.

Kipchaks and Cumans spoke a Turkic language (Kipchak language, Cuman language) whose most important surviving record is the Codex Cumanicus, a late 13th-century dictionary of words in Kipchak, Cuman, and Latin. The presence in Egypt of Turkic-speaking Mamluks also stimulated the compilation of Kipchak/Cuman-Arabic dictionaries and grammars that are important in the study of several old Turkic languages.

When members of the Armenian diaspora moved from the Crimean peninsula to the Polish-Ukrainian borderland, at the end of the 13th century, they brought Kipchak, their adopted Turkic language, with them. During the 16th and the 17th centuries, the Turkic language among the Armenian communities of the Kipchak people was Armeno-Kipchak. They were settled in the Lviv and Kamianets-Podilskyi areas of what is now Ukraine.

The literary form of the Cuman language became extinct in the 18th century in the region of Cumania in Hungary.  Cuman in Crimea, however, became the ancestor of the central dialect of Crimean Tatar.

Religion
The Kipchaks practiced Tengrism. Muslim conversion occurred near Islamic centres.
Some Kipchaks and Cumans were known to have converted to Christianity around the 11th century, at the suggestion of the Georgians, as they allied in their conflicts against the Muslims. A great number were baptized at the request of Georgian King David IV, who also married a daughter of Kipchak Khan Otrok. From 1120, there was a Kipchak national Christian church and an important clergy. Following the Mongol conquest, Islam rose in popularity among the Kipchaks of the Golden Horde.

Culture

Kurgan stelae

Confederations

Kimek

The confederation or tribal union which Kipchaks entered in the 8th- or beginning of 9th century as one of seven original tribes is known in historiography as that of the Kimek (or Kimäk). Turkic inscriptions do not mention the state with that name. 10th-century Hudud al-'Alam mentions the "country of Kīmāk", ruled by a khagan (king) who has eleven lieutenants that hold hereditary fiefs. Furthermore, Andar Az Khifchāq is mentioned as a country (nāḥiyat) of the Kīmāk, 'of which inhabitants resemble the Ghūz in some customs'.

In the 9th century Ibn Khordadbeh indicated that they held autonomy within the Kimek confederation. They entered the Kimek in the 8th- or beginning of 9th century, and were one of the seven original tribes. In the 10th-century's Hudud al-'Alam it is said that the Kimek appointed the Kipchak king.

Physical appearance
An early description of the physical appearance of Kipchaks comes from the Great Ming Code, the supreme legal code of the Ming dynasty of China, which was finalized in the year 1397 AD. The Great Ming Code enforced consentual marriage between Chinese, Mongol and semu ren people. However, the law made an exemption stating that the Kipchaks and Han Chinese were not required to marry each other.

The Kipchaks are described as having blond or red hair, blue or green eyes<ref> ""....Qincha have yellow hair and blue eyes' (Ming Lu Ji Jue Fu Li, Vol. 6, 1969 copy)."</ref> and an overall appearance that was considered "vile" and just too foreign. Han Chinese were not attracted to those features.

Thus, Kipchaks were not obligated to marry Chinese:

The 17th century Chinese author Xu Qianxue, wrote of the Kipchaks:

 Genetics
Russian anthropologist Oshanin (1964: 24, 32) notes that the 'Mongoloid' phenotype, characteristic of modern Kipchak-speaking Kazakhs and Qirghiz, prevails among the skulls of the historical Qipchaq and Pecheneg nomads found across Central Asia and Ukraine; Lee & Kuang (2017) propose that Oshanin's discovery is explainable by assuming that the historical Kipchaks' modern descendants are Kazakhs, whose men possess a high frequency of haplogroup C2's subclade C2b1b1 (59.7 to 78%).

Lee and Kuang also suggest that the high frequency (63.9%) of the Y-DNA haplogroup R-M73 among Karakypshaks (a tribe within the Kipchaks) allows inference about the genetics of Karakypshaks' medieval ancestors, thus explaining why some medieval Kipchaks were described as possessing "blue [or green] eyes and red hair.

A genetic study published in Nature in May 2018 examined the remains of two Kipchak males buried between c. 1000 AD and 1200 AD. One male was found to be a carrier of the paternal haplogroup C and the maternal haplogroup F1b1b, and displayed "increased East Asian ancestry". The other male was found to be a carrier of the maternal haplogroup D4 and displayed "pronounced European ancestry".

Legacy
Kipchak peoples and languages

The modern Northwestern branch of the Turkic languages is often referred to as the Kipchak branch. The languages in this branch are mostly considered to be descendants of the Kipchak language, and the people who speak them may likewise be referred to as Kipchak peoples. Some of the groups traditionally included are the Manavs, Karachays, Siberian Tatars, Nogays, Bashkirs, Kazakhs, Kyrgyz, Volga Tatars, and Crimean Tatars. There is also a village named Kipchak in Crimea. Qypshaq, which is a development of "Kipchak" in the Kazakh language, is one of the constituent tribes of the Middle Horde confederation of the Kazakh people. The name Kipchak also occurs as a surname in Kazakhstan. Some of the descendants of the Kipchaks are the Bashkirian clan Qipsaq.

Notable people
Kipchak confederations
Ayyub Khan ( 1117), Kipchak leader
Bačman ( 1229–1236), Kipchak leader in the Lower Volga
Qačir-üküle ( 1236), Kipchak leader in the Lower Volga
Köten ( 1223–1239), Kipchak leader

Kipchak ancestry
Al-Mansur Qalawun, Mamluk sultan of Egypt (r. 1279–1290)
Baibars, Mamluk sultan of Egypt (r. 1260–1277)
El Temür, chancellor of the Chinese-Mongolian Yuan dynasty
Faris ad-Din Aktai, Mamluk emir
Nasir ad-Din Qabacha, Mamluk Sultan of Multan

See also

 Manav People
 Kipchaks in Georgia
 Afghan Kypchaks
 Nağaybäk
 History of the central steppe

Notes

References

Sources

Further reading
 "Kipchak" Encyclopædia Britannica, Academic Edition. 2006.
 "Polovtsi" The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001–2005.
 Boswell, A. Bruce. "The Kipchak Turks." The Slavonic Review 6.16 (1927): 68–85.

 Győrfi, Dávid. "Khwarezmian: Mapping the Kipchak component of Pre-Chagatai Turkic." Acta Orientalia 67.4 (2014): 383–406.
 Shanijazov, K. "Early Elements in the Ethnogenesis of the Uzbeks." The Nomadic Alternative: Modes and Models of Interaction in the African-Asian Deserts and Steppes (1978): 147.
 Ushntskiy, Vasiliy V. "KIPCHAK COMPONENT IN THE SAKHA ETHNOGENESIS." VESTNIK TOMSKOGO GOSUDARSTVENNOGO UNIVERSITETA-ISTORIYA 3 (2015): 97–101.
 Mukhajanova, T. N., and A. M. Asetilla. "KIPCHAK" ETHNONYM AND THE HISTORY OF ITS ORIGIN." International Scientific and Practical Conference World science. Vol. 3. No. 12. ROST, 2016.
 Baski, Imre. "On the ethnic names of the Cumans of Hungary." Kinship in the Altaic World. Proceedings of the 48th PIAC (2006): 43–54.
 Róna-Tas, András. "The reconstruction of Proto-Turkic and the genetic question." (1998).
 Biro, M. B. "The «Kipchaks» in the Georgian Martyrdom of David and Constantin." Annales. Sectio linguistics 4 (1973).
 Kadyrbaev, Aleksandr. "Turks (Uighurs, Kipchaks and Kanglis) in the history of the Mongols." Acta Orientalia 58.3 (2005): 249–253.
 Halperin, Charles J. "The Kipchak Connection: The Ilkhans, the Mamluks and Ayn Jalut." Bulletin of the School of Oriental and African Studies 63.2 (2000): 229–245.
 Eckmann, János. "The Mamluk-Kipchak Literature." Central Asiatic Journal (1963): 304–319.
 Csáki, E. (2006). Middle Mongolian loan words in Volga Kipchak languages''. Turcologica, Bd. 67. Wiesbaden: Harrassowitz.
 Galip Güner (2013), Kıpçak Türkçesi Grameri, Kesit Yayınları, İstanbul.

 Hildinger, Erik (1997), Warriors of the Steppe: Military History of Central Asia, 500 BC To 1700 AD. Da Capo Press.

 Mustafa Argunşah, Galip Güner (2015), Codex Cumanicus, Kesit Yayınları, İstanbul.

External links

 Codex Cumanicus

 Murad ADJI, The Kipchaks

Turkic nomadic tribes

Turkic peoples of Europe
Turkic peoples of Asia
Nomadic groups in Eurasia
History of Kievan Rus'
Ethnic groups in Ukraine
Extinct Turkic peoples

Kipchaks


بلدية فاينسترات , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 2.312 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

فاينسترات


Thomas Philipp ist der Name folgender Personen:

* Thomas Philipp (Historiker) (1941–2015), deutscher Historiker
 Thomas Philipp (Mediziner) (* 1942), deutscher Internist und Hochschullehrer
 Thomas Philipp (Soziologe) (* 1975), österreichischer Sozialwissenschaftler und Künstler

Thomas Philipp


1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2022./23. predstavlja prvi stupanj županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
U ligi sudjeluje dvanaest klubova, a sustav odigravanja je dvokružan.
Prvak je postao klub "Slaven" iz Grude.

Sustav natjecanja
Dvanaest klubova igra dvokružnu ligu (22 kola).

Sudionici
 Croatia ― Gabrili, Konavle
 Gusar ― Komin, Ploče
 Hajduk 1932 ― Vela Luka
 Jadran ― Smokvica
 Konavljanin ― Čilipi, Konavle
 Maestral ― Krvavac, Kula Norinska
 Metković ― Metković
 Orebić ― Orebić
 Slaven ― Gruda
 Sokol ― Dubravka, Konavle
 Žrnovo ― Žrnovo, Korčula
 Župa Dubrovačka ― Čibača, Župa dubrovačka

Ljestvica

Rezultati
''Ažurirano: 22. svibnja 2023. (kraj sezone)

Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodaka:

Povezani članci
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska
 3. NL – Jug 2022./23.
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2022./23.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2022./23.
 ŽNL Šibensko-kninska 2022./23.
 1. ŽNL Zadarska 2022./23.

Vanjske poveznice
 zns-dn.com, Županijski nogometni savez Dubrovačko-neretvanske županije
 zns-dn.com, 1. ŽNL
 dalmatinskinogomet.hr
 ŽNS Dubrovačko-neretvanski, facebook stranica
 markopolosport.net
 sportnet.hr forum, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska

Izvori
 zns-dn.com, Bilteni
 zns-dn.com, 1. ŽNL
 zns-dn.com, 1. ŽNL (2022./23.), wayback arhiva od 22. svibnja 2023.
 dalmatinskinogomet.hr, DUBROVAČKO-NERETVANSKA ŽNL
  rsssf.org, Croatia 2022/23 / Sixth Level (1st County Leagues)
  sofascore.com, ''1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska - 22/23
  tipsscore.com, 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska - 2022-2023
 zns-dn.com, PROPOZICIJE NATJECANJA PRVE ŽUPANIJSKE NOGOMETNE LIGE ZA NATJECATELJSKU GODINU 2022/23., objavljeno 12. rujna 2022., pristupljeno 5. ožujka 2023.
 zns-dn.com, "Bilten" - službeni bilten Županijskog nogometnog saveza Dubrovačko-neretvanskog, br. 14/23, god. VIII., objavljeno 17. svibnja 2023. (1. ŽNL - 22. kolo, konačna ljestvica, popis strijelaca), preuzeto 23. svibnja 2023.
 markopolosport.net, TUGA VELOLUČKIH HAJDUKA — Ni 'hat-trick' Ivana Maričića u uvjerljivoj pobjedi nije im pomogao… U Čibači žrnovski bod velik 'kao kuća', remi Orebića na Haštriću, objavljeno 14. svibnja 2023., (22. kolo i konačna ljestvica), pristupljeno 23. svibnja 2023.
 dubrovacki.slobodnadalmacija.hr, Kraj sezone, odigrano je i zadnjih 90 minuta, prvak se odavno zna, Gruda 'gori', a sad i tko je ispao!, objavljeno 14. svibnja 2023., (22. kolo i konačan poredak), pristupljeno 23. svibnja 2023.

2022-23
Dubrovačko-neretvanska-1

1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2022./23.


Bitumul este un produs solid, plastic, de culoare neagră, obținut prin oxidarea la cald a reziduurilor de petrol sau prin distilarea huilei.

Bitumul natural

Bitumul natural se găsește asociat cu diferite substanțe minerale și, în acest caz, se numește rocă asfaltică (asfalt natural sau nisip bituminos). Mesopotamienii îl foloseau în urmă cu 7.000 de ani, drept agent de legătură în construcții.

Cele mai cunoscute bitumuri naturale sunt bitumul de Trinidad (56% bitum pur), bitumul de Bermudez din Venezuela (96 % bitum pur), bitumul din Marea Moartă (98% bitum pur) etc.

În România se exploatează bitum natural impregnat cu nisip, în bazinul Derna-Tătăruș-Voivozi (județul Bihor). Acest bitum, în proporție de 10-20 % din masa nisipului bituminos, este de consistență foarte redusă și de aceea trebuie prelucrat în mod special pentru a se obține un bitum corespunzător pentru executarea diferitelor lucrări rutiere. Se mai găsește nisip bituminos la Matița (județul Prahova) cu un conținut de 8-12 % bitum.

Bitumul artificial

Deoarece cantitățile de bitum natural sunt insuficiente pentru a acoperi cererea, în prezent, bitumul se obține prin oxidarea deșeurilor rămase după distilarea petrolului din combustibilul rezultat în urma distilării primare a țițeiului înaltă calitate, fără parafină. Produsul este foarte important datorită aplicabilității în special în domeniul construcțiilor rutiere și al sistemelor de hidroizolare.

Note

Materiale de construcție
Produse petroliere
Roci sedimentare

Bitum


Mare Reinberg (* 11. Juli 1962 in Tallinn, verheiratete Mare Pedanik) ist eine estnische Badmintonspielerin.

Karriere
Mare Reinberg gewann unter 1979 ihre ersten nationalen Titel in Estland, wobei sie in allen drei möglichen Disziplinen erfolgreich war. Bis 1997 erkämpfte sie sich 18 weitere Meistertitel.

Sportliche Erfolge

Weblinks
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Mare_Reinberg

Badmintonspieler (Estland)
Badmintonspieler (Sowjetunion)
Estnischer Meister (Badminton)
Sportler (Tallinn)
Este
Sowjetbürger
Geboren 1962
Frau

Mare Reinberg


Jhennif Karonlay da Silva Machado (Pompéu, 16 de fevereiro de 1997) é uma jogadora profissional de futsal. Atualmente joga pelo Clube MSC Torreblanca FS da Espanha, na posição de ala.

Biografia
Nascida em Pompéu, interior de Minas Gerais, Jhennif começou a jogar futebol com os meninos da sua rua e logo em seguida já disputava os Jogos Escolares de Minas Gerais (JEMG). Ganhando destaque nesses jogos pelo seu desempenho, aos 14 anos ganhou uma bolsa de estudos para jogar na equipe de futsal feminino de Passos-MG.

Após uma grande atuação na Taça Brasil de Futsal Feminino, representando o time de Minas Gerais no campeonato, Jhennif chamou a atenção do Clube Barateiro com os seus destaques dentro da quadra. Assim, aos 17 anos foi contratada para integrar a equipe do clube no qual, conquistou os títulos Taça Brasil e Libertadores da América, período em que também foi convocada para integrar a Seleção Brasileira de Futsal Feminino em 2016, na qual foram Campeã do Campeonato Sul-Americano.

Em 2017, transferiu-se para o clube Leoas da Serra, em Lages. Clube no qual obteve conquistas como a Taça Brasil, Copa do Brasil, Super Copa, Libertadores da América e o Mundial.

Em junho de 2021, Jhennif acabou se desligando do time Leoas da Serra para conquistar uma carreira internacional, jogando atualmente no clube espanhol Torreblanca FS.

Títulos
 Campeã Mineira sub15 - 2011
 Campeã Taça Brasil sub17 - 2013 (São Lourenço)
 Campeã Estadual Catarinense sub17 - 2014 (Barateiro)
 Campeã do Sul Americano - 2016 (Seleção Brasileira sub 20)
 Tri Campeã dos Jogos Abertos de Santa Catarina (Jasc) - 2015, 2017 e 2018 (Barateiro e Leoas da Serra)
 Bi Campeã da Libertadores da América - 2016 e 2018 (Barateiro/Leoas da Serra)
 Bi Campeã Estadual Catarinense sub20 -2016 e 2017 (Barateiro)
 Campeã da Liga do Desporto Universitário - 2016 (Barateiro)
 Bi Campeã Taça Brasil sub20 - 2016 e 2017 (Barateiro/Leoas da Serra)
 Tri Campeã Estadual Catarinense adulto - 2016, 2018 e 2019 (Leoas da Serra)
 Campeã Copa do Brasil - 2017 (Leoas da Serra)
 Campeã Copa Sul Brasileira - 2018 (Leoas da Serra)
 Campeã Copa Santa Catarina - 2018 (Leoas da Serra)
 Campeã dos Jogos Brasileiros Universitários - 2018 (Leoas da Serra)
 Campeã Liga Catarinense - 2018 (Leoas da Serra)
 Bi Campeã dos Jogos Universitários de Santa Catarina - 2018 e 2019 (Leoas da Serra)
 Campeã Mundial de Clubes - 2019 (Leoas da Serra)
 Campeã Copa das Campeãs - 2019 (Leoas da Serra)
 Bi Campeã Super Copa - 2018 e 2020 (Leoas da Serra)

Naturais de Pompéu
Jogadoras de futsal do Brasil

Jhennif


Događaji

Rođenja
 Valens, rimski car († 378.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

328.


Josephine Wentholt (* 3. August 1992) ist eine niederländische Badmintonspielerin.

Karriere
Josephine Wentholt nahm 2010 an den Olympischen Jugend-Sommerspielen teil. Bei den Junioreneuropameisterschaften 2011 gewann sie Silber im Damendoppel mit Thamar Peters. Im gleichen Jahr wurde sie Dritte bei den niederländischen Badmintonmeisterschaften und wechselte nach Deutschland zum PTSV Rosenheim in die 1. Bundesliga. Mit ihrer Nationalmannschaft qualifizierte sie sich 2012 für die Endrunde des Uber Cups.

Referenzen

Badmintonspieler (Niederlande)
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Sommerspiele 2010
Niederländer
Geboren 1992
Frau

Josephine Wentholt


2. udgave af Setmana Ciclista Valenciana fandt sted fra den 22. februar til 25. februar 2018. Løbet var af UCI klassificeret som 2.2. Den samlede vinder af løbet blev britiske Hannah Barnes fra Canyon-SRAM Racing.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Cecilie Uttrup Ludwig kørte for
 Emma Norsgaard Jørgensen kørte for

Etaperne

Løbet

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

Resultater

Samlede stilling

Bjergkonkurrencen

Sprintkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
Cykelløb i 2018

Setmana Ciclista Valenciana 2018


Klaus Michael Indlekofer (* 1971 in Aachen) ist ein deutscher Physiker und Hochschullehrer.

Arbeit
Nach dem Abitur am Bischöflichen Pius-Gymnasium studierte Klaus Michael Indlekofer an der RWTH Aachen Physik. Seine Schwerpunkte liegen in den Fächern Nanotechnologie und Quantenmechanik sowie Halbleiterphysik und Audiotechnik. Klaus Michael Indlekofer ist seit 2007 Professor an der Hochschule RheinMain.

Schriften
(Auswahl)
 Transportuntersuchungen und quantenmechanische Beschreibung von Einelektronenstrukturen in Halbleiterheterostrukturen. (= Berichte des Forschungszentrums Jülich; 3705). Forschungszentrum, Jülich 1999 (zugleich Dissertation, RWTH Aachen 1999)
 Konzept eines Multi-Clock Synchronization Interfaces, Beitrag zur 26. Tonmeister Tagung, Leipzig 2010, ISBN 978-3-9812830-1-3

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Hochschule RheinMain)
Physiker (21. Jahrhundert)
Geboren 1971
Mann
Deutscher

Klaus Michael Indlekofer


Zehra Sayers (nascida em 25 de setembro de 1953) é uma bióloga estrutural turco-britânica. Ela já atuou como presidente interina da Universidade Sabancı (fevereiro-novembro de 2018) e co-presidiu o comitê consultivo científico para a Synchrotron-Light for Experimental Science and Applications in the Middle East (SESAME). Ela é parte de um grupo de cinco cientistas que recebeu o Prêmio AAAS de Diplomacia Científica em 2019. Ela possui cidadania turca e britânica.

Infância e educação
Zehra Sayers nasceu na Turquia. Ela estudou física na Universidade Boğaziçi, em Istambul, capital da Turquia. Para seus estudos de pós-graduação, Zehra Sayers mudou-se para o Reino Unido. Em 1978, ela obteve o doutorado pela pesquisa realizada Na Faculdade de Educação Médica, do King's College London GKT, o diploma foi concedido pela Universidade de Londres. Ela obteve a cidadania britânica em consequência de seu primeiro casamento com o geocientista britânico Colin Sayers.  Zehra Sayers trabalhou como pesquisadora de pós -doutorado na Open University, no Reino Unido, e no Wallenberg Laboratory, na Universidade de Uppsala, na Suécia. Em 1986, ela foi a primeira mulher cientista a ser nomeada para a estação externa de Hamburgo (Alemanha) do Laboratório Europeu de Biologia Molecular, onde usou radiação síncrotron para estudar proteínas do citoesqueleto e cromatina. Enquanto trabalhava na Alemanha, ela obteve sua habilitação (mais alto grau acadêmico do país), em 1996, com uma Tese da Universidade de Hamburgo, onde seu colaborador, o especialista em política externa turco-americano Ahmet Evin, atuou como professor até 1995.

Pesquisa e carreira
Em 1998, Zehra Sayers retornou à Turquia, juntando-se ao corpo docente fundador da Universidade Sabancı como colaboradora de Ahmet Evin.  Fundada pelo conglomerado industrial e financeiro turco Hacı Ömer Sabancı Holding A.Ş., a Universidade Sabancı foi a primeira e única universidade onde Zehra Sayers atuou como membro do corpo docente: ela foi diretora do Programa de Desenvolvimento da Fundação (2010) e presidente interina (fevereiro a novembro de 2018). Sua pesquisa considerou a produção de proteínas recombinantes e a estrutura de fibras de cromatina e proteínas filamentosas. Ela busca identificar a relação entre estrutura e função em macromoléculas. Na Universidade Sabanci, Zehra Sayers estava envolvida no ensino de graduação, desenvolvendo um currículo interdisciplinar de artes liberais para o ensino de ciências. Ela se tornou professora emérita em 2022.

Zehra Sayers se envolveu com o projeto Synchrotron-Light for Experimental Science and Applications in the Middle East (SESAME) desde 2000. A fonte de luz foi inaugurada em 2017, por Abdullah II da Jordânia. Ela acredita que as fontes de luz síncrotron são uma maneira eficaz de integrar cientistas de diferentes disciplinas e nacionalidades. Durante seu tempo como co-presidente do Comitê Consultivo Científico, mais de 100 jovens cientistas foram treinados para usar a radiação síncrotron. Ela ocupou o cargo de copresidente do Comitê Consultivo Científico do SESAME, de 2002 a 2018. Zehra Sayers trabalhou como consultora para o projeto Turkish Accelerator Center, apoiado pelo estado turco. Juntamente com Eliezer Rabinovici, ela falou sobre as colaborações internacionais que fazem parte do SESAME no TED x CERN, em 2013.

Ela recebeu o EuroScience Rammal Award, em 2017, que reconheceu suas contribuições para a construção do programa científico do SESAME. Em 2019, Zehra Sayers se tornou a primeira pessoa com cidadania turca e britânica a ganhar o Prêmio AAAS de Diplomacia Científica, como parte de um grupo de cinco cientistas que receberam o prêmio por suas contribuições ao SESAME. Mais tarde naquele ano, ela foi nomeada uma das 100 mulheres da BBC em 2019.

Zehra Sayers chamou a atenção em 2021 para um artigo sobre política turca, publicado pela EuroScience, no qual ela descreveu as Forças Armadas turcas como um dos "pilares fundamentais estabelecidos no estado" e criticou o Partido da Justiça e Desenvolvimento da Turquia por ter "sistematicamente afastou o país de sua constituição secular", imposta pelas Forças Armadas turcas após o golpe de Estado turco de 1980.

Publicações selecionadas
Zehra Sayers não publicou nenhuma monografia. É co-autora de três artigos científicos e autora de um artigo de opinião política:

Prêmios e honras
 Prêmio EuroScience Rammal 2017
 2019 Membro Honorário da Sociedade da Academia de Ciências da Turquia
 Prêmio AAAS de Diplomacia Científica 2019 concedido a um grupo de 5 cientistas relacionados ao SESAME, incluindo Zehra Sayers
 2019 100 Mulheres (BBC)

Veja também
 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Biólogas
Biólogos da Turquia
Professores da Open University
Alunos da Universidade de Hamburgo
Professores da Universidade de Istambul
Alunos da Universidade de Londres
Nascidos em 1953
Pessoas vivas
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2019

Zehra Sayers


Pauline i Berlin er en eksperimentalfilm instrueret af Kassandra Wellendorf efter manuskript af Kassandra Wellendorf.

Handling
Pauline lever et hektisk liv i Berlin, hvor måltidet, stævnemødet og den åndelige opdragelse ordnes i en fart på gaden. Men en gang imellem, når der ryger for meget nikotin i blodet, begynder det hele at køre rundt. Murene og dørhåndtagene får deres eget liv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Eksperimentalfilm fra Danmark

Pauline i Berlin


Speedway  je motosport koji uključuje četiri, a ponekad i do šest vozača koji se natječu u četiri kruga ovalnog oblika u smjeru kazaljke na satu.

Motocikli su specijalni sa samo jednim stupanj prijenosa i nemaju kočnice. Utrke se odvijaju na ravnoj ovalnoj stazi koja se obično sastoji od zemljane podloge, labavo nabijenog škriljevca ili zdrobljene stijene (uglavnom se koristi u Australiji i Novom Zelandu), a ponekad i na ledu. Natjecatelji koriste ovu površinu za klizanje svojih motocikala bočno ili prolaskom u zavoje. Na ravnim dijelovima staze motocikli postižu brzinu do 110 km/h.

Održavaju se nacionalna i međunarodna natjecanja u brojnim zemljama, uključujući Svjetsko prvenstvo u speedwayu, dok se pojedinačno s najvećim brojem bodova na Speedway Grand Prix događajima proglašava svjetski prvak. Speedway je popularan u Srednjoj i Sjevernoj Europi te u manjoj mjeri u Australiji i Sjevernoj Americi. Speedwayom međunarodno upravlja Svjetska motociklistička federacija (FIM). Nacionalne speedway događaje reguliraju nacionalne federacije automobilskih sportova povezane s FIM-om.

Velika nagrada Hrvatske u speedwayu, odnosno Speedway Grand Prix of Croatia ili FIM Croatian Speedway Grand Prix utrka je iz FIM Speedway Grand Prix (SGP) serije kojom se određuje FIM Svjetski prvak u speedwayu. Jedini hrvatski stadion specijaliziran za speedway nalazi se u Donjem Kraljevcu u Međimurju. Na njemu su održavaju: Velika nagrada Hrvatske u speedwayu i kvalifikacije za Speedway European Championship (SEC). Prvo prvenstvo Hrvatske vozilo se 1959. Prve dirt-track utrke u Zagrebu vozile su se na trkalištu na Črnomercu 1931. Prvo specijalizirano trkalište za speedway bilo je otvoreno 1952. u Zagrebu, a poslije su uređene staze u Crikvenici, Bjelovaru, Osijeku, Rijeci i Prelogu, koje su integrirane staze, a jedino danas specijalističko trkalište baš za speedway je u Donjem Kraljevcu.

Galerija

Izvori

Vidite i:
 Velika nagrada Hrvatske u speedwayu
 Popis speedway stadiona u Hrvatskoj

Speedway


Željan Pilavdžić, bosanskohercegovački košarkaš i košarkaški trener iz Tuzle. Suprug Enise Pilavdžić.

Dugo godina igrao za tuzlansku Slobodu, čiji je bio kapetan. S njime kao trenerom Sloboda Dita osvojila je svoje zadnje trofeje u neovisnoj BiH. Triput su osvojili tri naslove BiH i četiri Kupa BiH. Pilavdžić je također prije rata trenirao Brčko, Student, zvornički Drinu i banjolučki Borac. Trener bosanskohercegovačke reprezentacije za Mediteranske igre.
Bio u igri za izbornika bosanskohercegovačke košarkaške reprezentacije.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Bosanskohercegovački košarkaši
Bosanskohercegovački košarkaški treneri
Košarkaši KK Slobode iz Tuzle

Željan Pilavdžić


La gare de Tcherkassy () est une gare ferroviaire en Ukraine.

Situation ferroviaire
Située sur la ligne de chemin de fer vers Odessa, la gare fut un cul de sac jusqu'en 1914 avec la prolongation vers la gare de Zolotonocha I.

Histoire

Créée en 1876 sur le chemin de fer d'Odessa, elle était alors en bois. Elle fut refondue en 1913, puis de nouveau en 1952, mais le projet fut modifié en voulant y adjoindre une gare routière et l'inauguration de se fit que le 5 novembre 1963.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast de Tcherkassy
Gare mise en service en 1876

Gare de Tcherkassy


Veli Bijać je pretpovijesna gradina u Kaštelima. Nalazi se na uzvisini kod Kaštel Štafilića, i uz gradinu na Birnju iznad Kaštel Lukšića, spada po branjenoj površini u jedne od najvećih gradina na istočnoj obali Jadrana i njegovog zaleđa. Vrhunac razvitka doživio je u starijem željeznom dobu. Gradina je na brježuljku imena Veli Bijać. Podno njega i brda Trećanice prostiru se Bijaći. Na nadmorskoj je visini od 208 metara.

Spada u primorske gradine kaštelanskog područja, uz Putalj, Lažane, Ostrog, Biranj i Luko. U ranom željeznom dobu glavna su središta bila Luko i Veli Bijać. U kasnom željeznom dobu glavnim je ostao Veli Bijać. Kao i sve gradine ovog kraja, početak njegova naseljavanja je u svezi s prijelazom iz eneolitika u rano brončano doba, oko 1800. pr. Kr. Bio je u aktivnoj uporabi sve do uspostave rimske vlasti. Izvjesno je da je i dalje bio sezonski posjećivan pri ispaši stoke, no nije korišten u kasnoj antici poput Birnja. Veli Bijać bio je veliko gradinsko naselje, kojemu je Resnik bio najbliži i najpogodniji izlaz na more. Važnost je zadržao i u starom vijeku.

Čini se da su stari Iliri služili se uvalom u Resniku prije grčkog naseljavanja, čemu u prilog govore nalazi ilirske željeznodobne keramike u najnižem sloju. Kad su Grci došli, trgovali su Velim Bijaćem i inim kozjačkim gradinama. Grci koji su trgovali bili su iz Isse pa iz Traguriona. Ostaje za nagađati jesu li Grci došli s Isse i naselili uvalu, ili iz obližnjeg Traguriona. Dokaz grčke trgovine s Ilirima su nalazi ulomaka helenističke crnoglazirane i gnathiae keramike na vrhu Velog Bijaća. Vjerojatno je da je iz dio skupine gradina od trogirskog Malog polja na zapadu do Mosora na istoku koje su preteča Siculija.

U Velom Bijaću bila je villa rustica. Resnik, u kojem je Siculi, nalazi se na križanju gdje se prometnica Salona - Tragurij odvajala ka unutrašnjosti, Javorskim putem koji je vodio ka rustičnim vilama u polju i Velome Bijaću, Planome i Labinskom dragom u zaleđe. Na području okolice Bijaća, Kaštel Sućurca i Kaštel Gomilice sačuvani su segmenti starorimske centurijacije, podjele obradivog zemljišta kolonistima na četvorine dimenzija 710 x 710 m.
U starohrvatsko doba ovdje je podignuta crkvica sv. Onofrija, koju Kaštelani zovu Sv. Nofar.

Izvori

Vanjske poveznice
Pantan-Resnik-Stomorija (Edenski vrt)-Sadine-kapela sv.Nofar-Resnik-kapela sv.Eustahije-Pantan Bikemap.net
Crkva sv. Onofija, pogled s Velog Bijaća'', Splitsko-makarska nadbiskupija
Crkva sv. Onofija, pogled s Velog Bijaća'', Splitsko-makarska nadbiskupija
Crkva sv. Onofija, pogled s Velog Bijaća'', Splitsko-makarska nadbiskupija
Prapovijesna zbirka Muzej Grada Kaštela (fotografija uzvisine sa sv. Nofrom i Velim Bijaćem)
KAŠTELANSKO POLJE U KASNOJ ANTICI I RANOM SREDNJEM VIJEKU str. 8. - zračna ortofotografija gradine na Velom Bijaću (sl. 6)

Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Kaštela

Veli Bijać


Pekin Fengtai Stadyumu, Çin'in başkenti Pekin'de çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Pekin Fengtai Stadyumu'nda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Çin'in Beijing Hyundai takımının maçlarını yaptığı stadyum, 33.000 seyirci kapasitelidir.

Fengtai Stadyumu
Çin'deki stadyumlar

Pekin Fengtai Stadyumu


Koljnof (mađ. Kópháza, njem. Kohlenhof) je općina i naselje u zapadnoj Mađarskoj. Administrativno pripada  	Jursko-mošonjsko-šopronskoj županiji. U Koljnofu žive gradišćanski Hrvati.

U Koljnofu se od 2009. godine održava književna manifestacija Koljnofski književni susreti.

Poznate osobe

 Mate Šinković, hrvatski književnik
 Mihovilj Naković, hrvatski književnik

Gradovi partneri

  Bibinje
  Kiseljak

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice na hrvatskom, mađarskom, njemačkom i engleskom jeziku

Naselja u Mađarskoj
Gradišćanski Hrvati
Hrvati u Mađarskoj

Koljnof


Lagarosifon (lat. Lagarosiphon),  biljni rod iz porodice žabogrizovki. Postoji devet priznatih vrsta raširenih po Africi, a neke su uvezene u Europu i Novi Zeland.

Vrste
 Lagarosiphon cordofanus Casp.
 Lagarosiphon hydrilloides Rendle
 Lagarosiphon ilicifolius Oberm.
 Lagarosiphon madagascariensis Casp.
 Lagarosiphon major (Ridl.) Moss
 Lagarosiphon muscoides Harv.
 Lagarosiphon rubellus Ridl.
 Lagarosiphon steudneri Casp.
 Lagarosiphon verticillifolius Oberm.

Izvori

Žabogrizovke

Lagarosifon