Mormon  is believed by members of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints to be a prophet-historian and a member of a tribe of indigenous Americans known as the Nephites, one of the four groups (including the Lamanites, Jaredites, and Mulekites) described in the Book of Mormon as having settled in the ancient Americas.

According to the Book of Mormon, the prophet Mormon engraved an abridgement of his people's history on golden plates. Based on the chronology described in the book, Mormon lived during the 4th century AD. As a narrator in the text, Mormon presents himself as a redactor. He quotes and paraphrases other writers, collects and includes whole texts by other authors, contributes running commentary, and also writes his own narrative. He writes about the process of making the book, both in terms of compiling the works of other prophets and also in terms of engraving the words on metal plates. He alludes to content that is left out of the book, and refers to a larger collection of records at his disposal.

The Book of Mormon states that Mormon was instructed by the prophet Ammaron where to find the records that had been passed down from their ancestors. It also says that Mormon later abridged the near-millennium-long history of his ancestors, and added additional revelations into the Book of Mormon. Divisions of the book relating to Mormon's personal history are the Words of Mormon and the first seven chapters of the larger book. The book says that Mormon eventually passed all of the records on to his son Moroni.

Life history
According to Mormon's record in the Book of Mormon, he was born in about AD 311 to a father whose name was also Mormon, but was named "after the land of Mormon, the land in which Alma did establish the church among the people". At about the age of ten, he was visited by Ammaron and given instructions on where to find the sacred engravings of the Nephite prophets and what to engrave upon them. At the age of eleven, Mormon was taken to the land of Zarahemla by his father.

Mormon writes that at age fifteen he was visited by Jesus Christ.

In his "sixteenth year," in AD 326, being young but "large in stature", Mormon "was appointed by the people of Nephi" to be the leader of their armies, and fought against the Lamanites in many battles thereafter.

Mormon went to the hill Shim at about the age of 24, as instructed by Ammaron, to take and abridge the Nephite records.

In AD 362, Mormon writes that he "utterly refuse[d]...to be a commander and a leader" to the Nephites "because of their wickedness and abomination". However, about thirteen years later, Mormon decided to return as commander of the Nephite armies as they were being badly beaten by the Lamanites.

Upon returning, Mormon again led them in battle against the Lamanites until the entire destruction of the Nephite nation, which took place as a result of a huge battle fought between the two groups in 385. The prophet Moroni, Mormon's son to whom he delivered the golden plates, records that Mormon was killed by the Lamanites (presumably in AD 385 or shortly thereafter).  As the last prophet and keeper of the record, Moroni is said to have become the angel or messenger who revealed the location of the golden plates to Joseph Smith in 1823.

In AD 385, Mormon witnesses the destruction of the Nephite people and their armies as they battle against the Lamanites (Mormon 6:1). Mormon is 74 years old at the time (AD 385 minus 326 years after the birth of Christ when Mormon said he was 15 years old (16th year), see Mormon 2:2). 15 years later in AD 400 (Mormon 8), Moroni finishes his father's record (Mormon 8:1) and mentions that his father was killed after the battle against the Lamanites at the Hill Cumorah (Mormon 8:3), which would have been after AD 385, making Mormon at least 74 years old when he died.

Meaning of the name
Mormon scholar Hugh Nibley noted the prevalence of names in the Book of Mormon with the root "mor" and suggested that the root may be of Egyptian origin with the meaning of "beloved". However, in the 15 May 1843 issue of the Times and Seasons, Joseph Smith explained the name as being a contraction of the English word "more" and "mon", a word that Smith claimed was Egyptian for "good", making the name literally mean "more good".

See also

Book of Mormon prophets
The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints

Notes

Further reading

External links
The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
Official information about The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
Official Scriptures of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints

Book of Mormon prophets

Mormon (Book of Mormon prophet)


Jan Broeckx (* 18. April 1961 in Antwerpen) ist ein belgischer Tänzer und Tanzlehrer.

Leben
Broeckx absolvierte seine tänzerische Ausbildung an der Königlichen Ballettschule in Antwerpen, basierend auf der Waganowa-Methode. Unter seinen Lehrern: Annie Brabant, Marinella Paneda, Yen Stolk, Konstantin Chatilov, Alexander Prokofiev.

Als 17-Jähriger gewann er 1979 den Prix de Lausanne. Gleich anschließend bekam er Angebote und Verträge als Erster Solist von 1978 bis 1986 beim Ballett von Flandern und von 1981 bis 1985 an der Deutschen Oper Berlin. In diese Periode arbeitete er sehr viel mit Peter Schaufuss, Dina Björn (beide aus der Bournonville Schule) und Patricia Neary (Balanchine Expertin) zusammen.  1986 wechselte er zum Bayerischen Staatsballett München, damals unter der Leitung von Ronald Hynd. Hier bekam er einen Einblick in die Technik der Englischen Schule u. a. durch die Zusammenarbeit mit Peter Wright. Darüber hinaus trat er als Gast- und Startänzer u. a. beim London Festival Ballet, an der Mailänder Scala und  beim Het Nationale Ballet Amsterdam auf sowie bei großen Galaveranstaltungen, u. a. beim "World Ballet Festival Tokio", bei der "Gala des Étoiles" in Montreal und der "Nijinsky Gala" in Hamburg. Roland Petit sah ihn 1982 in Berlin tanzen und bat ihn, erst als Gast und später als Danseur Étoile, dem Ballet National de Marseille beizutreten. Bei dieser Gelegenheit lernte er die Technik der Französische Schule kennen. Während der langjährigen Zusammenarbeit mit Roland Petit interpretierte er zahlreiche Rollen in seine Balletttänzen und studierte später als einer seiner engsten Mitarbeiter weltweit die Werke von Roland Petit, der 1992 die Schule "l'École Nationale Supérieure de Danse de Marseille Roland Petit" gründete. Hier gab Broeckx Unterricht (Jungenklasse genau wie Repertoire und Pas de deux Unterricht). Seine Ausbildung als Tänzer, Pädagoge und Choreografischer Assistent befähigte ihn später zu Jury-Mitgliedschaften bei internationalen Ballett-Wettbewerben.

Arbeiten für Film und Fernsehen als Tänzer, aber auch als Ballettmeister (u. a. in der Mailänder Scala und im Opernhaus Zürich) sowie seine pädagogischen Tätigkeiten ergänzen die Arbeit des 1985 in München zum »Künstler des Jahres« ernannten Jan Broeckx.

Choreographisch wie tänzerisch arbeitete er neben Roland Petit u. a. mit Rudolf Nurejew, George Balanchine, John Cranko, Hans van Manen, Rudi van Dantzig, Nils Christe, Ronald Hynd, Peter Schaufuss, Jiří Kylián und tanzte mit Weltstars wie Alessandra Ferri, Dominique Khalfouni, Altinai Asylmuratova, Lucia Lacarra, Eva Evdokimova, Evelyne Desutter, Marie-Claude Pietragalla und Zizi Jeanmaire.

Seit 1. Oktober 2010 führt Jan Broeckx als Leiter die Ballett-Akademie der Hochschule für Musik und Theater München.

Weblinks
 Interview mit Jan Broeckx

Hochschullehrer (Hochschule für Musik und Theater München)
Balletttänzer (Belgien)
Tanzpädagoge
Belgier
Geboren 1961
Mann

Jan Broeckx


Kamilica (lat. Matricaria; hrvatski nazivi titrica, kamilica; narodni nazivi:  bela blažena, rmanj, rman, matornja trava, matornjak), rod jednogodišnjih biljaka i trajnica porodice glavočika među kojima je najpoznatija i najvažnija prava ili njemačka kamilica, rasprostranjena po cijeloj Europi i Aziji. Druga značajna vrsta je žuta titrica ili žuta kamilica (M. discoidea), čija je domovina Sjeverna Amerika. Ime rodu dolazi po latinskoj riječi za maternicu, matrix, ukazujući na njezinu ljekovitost za menstrualne tegobe.

Kamilica voli sunčana zapuštena mjesta i livade, a česta je i uz puteve. Snažnog je mirisa i gorkog je okusa. Može se naći i na rubu šume.

Vrste
Rod Chamomilla koji je 1821. opisao Gray više nije priznat a njezine vrste danas se vode pod rodovima Matricaria i Tripleurospermum.

U ovaj rod, prema Kew-u uključeno je 5 vrsta:
 Matricaria aurea (Loefl.) Sch.Bip.
 Matricaria chamomilla L.
 Matricaria discoidea DC.
 Matricaria occidentalis Greene
 Matricaria tzvelevii Pobed.

Vanjske poveznice

Izvori

Matricariinae
Ljekovito bilje
Sveto i magijsko bilje

Kamilica


جسر دير الزور المعلق هو أحد جسور مدينة دير الزور، بدأ العمل على إنشائه أيام الاحتلال الفرنسي عام 1925 وافتتح عام 1931 ودمر خلال الثورة السورية من قبل جيش النظام السوري في عام 2013.

تاريخه

يعتبر أهم معلم أثري في مدينة دير الزور، ويعود تاريخ بنائه إلى زمن الإنتداب الفرنسي حيث بدء بنائه عام 1925، واستخدم في بنائه الاسلوب الغربي في بناء الجسور المعلقة، قام بتعهد الجسر الشركة الفرنسية للبناء والتعهدات تحت إشراف المهندس الفرنسي مسيو فيفو، واستمر بنائه 6 سنوات مات خلالها عدد من أبناء المدينة، وهناك من كبار السن في دير الزور من يقول إن بعضا من العمال سقطوا داخل الكتل الخرسانية التي تحمل الجسر أثناء سكب الإسمنت فيها ولا تزال جثثهم داخلها حتى الآن، وقد انهت الشركة الفرنسية بناء الجسر في شهر أذار سنة 1931 ويعتبر ثاني جسر معلق في العالم بعد جسر يقع في جنوب فرنسا، وأطلق عليه الجسر الجديد وذلك للتفريق بينه وبين الجسور الأخرى عرِف بعد ذلك بالجسر المعلق أو جسر دير الزور المعلق.

ويمتاز هذا الجسر العظيم بركائزه الحجرية الأربعة الباشقة، تربطها ببعضها قضبان معدنية فولاذية قاسية ربطت بعضها ربطاً محكماً وجميلاً بأسلوب هندسي بديع، ويبلغ ارتفاع كل ركيزة 36 متراً، أما طول الجسر فيبلغ 450 متراً وعرضه 4 أمتار، وقد كلف إنشاء هذا الجسر مليون وثلث المليون ليرة سورية في ذلك الحين، وفي عام 1947 نُوِر بالكهرباء وفي عام 1955 صبغ باللون الأصفر وأنير الجسر بأنوار ملونه في غاية الجمال تنعكس ليلاً على مياه النهر، وفي عام 1980 منع من السير عليه بالسيارات والدراجات النارية وكانت عملية مرور السيارات على الجسر المعلق قبل ذلك التاريخ تنظم عبر استخدام الهاتف بين عامليْن كل منهما يتمركز في طرف من طرفي الجسر، يخبر أحدهما الآخر بمرور سيارة من جهته إلى الجهة الأخرى، فيمنع العامل الآخر مرور السيارات حتى وصولها إليها وهكذا.

مكانته لدى أهالي المدينة
وللجسر المعلق خصوصية كبيرة عند أهالي دير الزور إذ طالما ذكر في قصائد الشعراء ولطالما كان لأهالي المدينة ذكريات هناك فلا يكاد يخلو منزل في دير الزور من صور أفراده إما أثناء قفزهم منه باتجاه النهر للسباحة، وإما جلسة عائلية (لمّة) أو صورة ذكرى لمتزوجين حديثاً، وإما مجرد لقاء عابر لأصدقاء، بل إنه من عادة أهل دير الزور حين زف عروس إلى زوجها أن يأخذوها لتسير فوق الجسر أو تمر بالقرب منه أثناء الزفة.

تدميره
وفي أوائل أيار عام 2013 دُمّر الجسر المعلق عبر استهداف الدعامة الثالثة له مباشرة بقذائف مدفعية النظام، الأمر الذي تسبب في تدمير الأسلاك الحاملة لبدن الجسر وانهياره بشكل كامل، وبقاء الدعامات الحاملة شاهدة على ما حدث.

انظر أيضاً

 دير الزور
 متحف التقاليد الشعبية
 متحف دير الزور

 الحاج فاضل العبود
 عياش الحاج
 حسين الأزهري

 تكية الشيخ ويس
 تكية الشيخ عبد الله
 تكية الراوي

 الجامع الحميدي
 أسواق دير الزور القديمة
 جامع أبو عابد

المراجع

الحرب الأهلية السورية في 2013
تأسيسات سنة 1927 في الانتداب الفرنسي على سوريا ولبنان
جسور اكتملت في سنة 1927
جسور سوريا
جسور فوق الفرات
جسور مشاة
جسور معلقة
حوادث إرهابية في سوريا في 2013
مبان ومنشآت هدمت في 2013
معالم دير الزور
معالم دير الزور الأثرية

جسر دير الزور المعلق


Tsvetan Nikolaev Sokolov (Dupnica, 31 de dezembro de 1989) é um jogador de voleibol indoor profissional búlgaro que atua na posição de oposto.

Carreira

Clube
A carreira Sokolov começou aos 14 anos, com a camisa do Marek Union-Ivkoni, time da primeira divisão da Bulgária. Ele foi notado pela primeira vez pelo Trentino, graças principalmente à presença do técnico búlgaro Radostin Stojčev. Em fevereiro de 2008, foi feito um acordo entre o jogador e o clube para a estipulação de um contrato de três anos. Mas no mês seguinte, a Federação Italiana de Voleibol publicou uma legislação que proibia o registro de estrangeiros com idade inferior a 23 anos, com o objetivo de proteger e valorizar os jovens jogadores italianos. Diego Mosna entrou com uma ação legal para permitir o registro do jovem búlgaro oposto: segundo ele, a lei federal ia contra a livre circulação dos tratados trabalhistas da União Européia.

Em primeira instância o clube de voleibol venceu, pois a Corte de Trento obrigou a Federação a permitir a adesão. Juntamente com o apelo da FIPAV, uma intervenção do presidente do CONI, Gianni Petrucci, fez com que a situação se inclinasse para as ideias de Carlo Magri, presidente da FIPAV. O tribunal de Trentino declarou-se incompetente no assunto, e a palavra passou para o Tribunal Administrativo Regional do Lazio. A , com a intenção de diminuir o tom e sair do processo legal, propôs diretrizes para valorizar os jovens italianos.

O FIPAV aceitou estas propostas, e permitiu a inscrição de jogadores estrangeiros sub-23, com a cláusula da presença simultânea na equipe de um sub-23 italiano. Em 22 de julho de 2009, último dia de inscrição de jogadores para a temporada 2009-2010, foi possível formalizar a transferência de Sokolov para o Trentino.

Com a camisa do Trentino conquistou, em poucos meses, o primeiro troféu de sua carreira, o Campeonato Mundial de Clubes de 2009, seguida alguns meses depois por vitórias na Copa da Itália e na Liga dos Campeões. Nas temporadas seguintes com a camisa do Trentino, o Campeonato Italiano e a Supercopa Italiana também foram incluídos em seu histórico.

Na temporada 2012-13 foi emprestado ao Piemonte. Graças à exclusão do elenco de Luigi Mastrangelo, o técnico Roberto Piazza decidiu colocá-lo também na posição de central. Por suas atuações no ano de 2012 foi eleito o melhor jogador búlgaro.

Na temporada 2013-14 regressou novamente à equipe do Trentino. Poucos dias depois de seu retorno a Trento, conquistou sua segunda Supercopa Italiana e foi reconhecido como o Melhor Oposto do Mundial de Clubes, que terminou em terceiro lugar. Na temporada 2014-15 foi jogar pelo turco Halkbank Ankara, conquistando um título do Campeonato Turco, uma Copa da Turquia e duas edições da Supercopa da Turquia.

Na temporada 2016-17 regressou a Itália, desta vez defendendo as cores do Cucine Lube Civitanova, também na Série A1, conquistando no mesmo ano a Copa da Itália, dois títulos da Superliga e a Liga dos Campeões de 2018-19. Na temporada 2019-20 transferiu-se para o Zenit-Kazan, na Superliga da Rússia, com a qual conquistou a Copa da Rússia, enquanto no ano seguinte, permanecendo na Rússia, transferiu-se para o Dínamo Moscou, vencendo novamente a Superliga Russa e a Taça CEV.

Seleção
Sokolov estreou na seleção búlgara pelo Campeonato Mundial Sub-21 de 2007, onde terminou na 7ª colocação. Estreou na seleção adulta búlgara em 2008 pela Liga Mundial, onde novamente, terminou na 7ª colocação.

Em 2009, após derrotar a seleção russa por 3 sets a 0, subiu ao pódio pela primeira vez com sua seleção nacional ao conquistar a medalha de bronze no Campeonato Europeu, sediado na Turquia.

Em sua primeira participação olímpica, ficou em 4º lugar nos Jogos Olímpicos de 2012, ao perder a disputa da medalha de bronze para a seleção italiana.

Títulos
Trentino Volley
 Mundial de Clubes: 2009, 2010, 2011

 Liga dos Campeões: 2009-10, 2010-11

 Campeonato Italiano: 2010-11

 Copa da Itália: 2009-10, 2011-12

 Supercopa Italiana: 2011, 2013

Halkbank Ankara
 Campeonato Turco: 2015-16

 Copa da Turquia: 2014-15

 Supercopa Turca: 2014, 2015

Cucine Lube Civitanova
 Liga dos Campeões: 2018-19

 Campeonato Italiano: 2016-17, 2018-19

Zenit Kazan
 Copa da Rússia: 2019

Dínamo Moscou
 Taça CEV: 2020-21

 Campeonato Russo: 2020-21, 2021-22

 Copa da Rússia: 2020

 Supercopa Russa: 2021, 2022

Clubes

Ligações externas

 Tsvetan Sokolov na CEV

 Tsvetan Sokolov no Global Sports Archive
 Tsvetan Sokolov no FIVB
 Tsvetan Sokolov no Volleybox

Naturais de Dupnica
Voleibolistas da Bulgária
Opostos de voleibol
Voleibolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012

Tsvetan Sokolov


A Igreja da Madre de Deus é um templo católico fundado no ano de 1733, localizada na cidade de Vigia, no interior do estado do Pará.

História
De acordo com a pesquisadora em arquitetura da Universidade de Évora, Renata Malcher de Araujo, a Igreja da Madre de Deus é a segunda grande edificação realizada pelos padres jesuítas na região da Amazônia. Localizada no muncípio de Vigia, no interior do Pará, sua montagem inicial remonta ao ano de 1732, quando a companhia teve autorização do Império brasileiro para estabelecer no local um colégio.

Após um ano de funcionamento e obras, o local converteu-se em templo religioso. A igreja possui nave única, com sino e telas com a vida de Jesus. A sacristia ainda conta pinturas e mobília do século XVIII.

Tombamento
Por sua importância histórica, religiosa e arquitetônica para a cidade, a igreja passou pelo processo tombamento histórico junto ao Serviço do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (SPHAN), atual Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN), no ano de 1954.

Atualidade

Após uma inspeção do IPHAN realizada em 2021, aferiu-se que o prédio possuía riscos graças a remendos realizados na parte elétrica que colocavam o prédio em risco, além da necessidade de reparos estruturais em telhados, forro e nas fundações do prédio. Uma campanha de arrecadação de fundos foi lançada pelo Dom Carlos Verzeletti, com apoio da prefeitura de Vigia e a Secretaria de Cultura do município, com intuito de reparar o bem histórico.

Em julho de 2022, a igreja foi fechada para o início das obras de restauração, para a realização da obra de restauro custeada pelo governo do estado do Pará, na gestão de Helder Barbalho (MDB), em uma obra custeada em quatro milhões de reais. O prazo de realização da obra é dezoito meses, passando por reformas e restauros da igreja.

Fundações no Brasil em 1733
Vigia (Pará)
Templos católicos do Brasil
Patrimônio histórico do Pará
Patrimônio tombado pelo IPHAN em Vigia

Igreja da Madre de Deus (Vigia)


Ina Rothschild, geborene Wilhelmine Herzfeld (geboren am 13. Mai 1902 in Höchst im Odenwald; gestorben am 21. September 1985 in Philadelphia) war die letzte Hausmutter des israelitischen Waisenheims in Eßlingen am Neckar und überlebte die Haft im Ghetto Theresienstadt.

Leben
Ina Rothschild wurde als Wilhelmine Herzfeld geboren. Sie war die jüngste der vier Töchter des Kaufmannes Maier Herzfeld aus Höchst im Odenwald und seiner Ehefrau Berta. Nachdem sie den Beruf einer Erzieherin gelernt hatte, absolvierte sie zusätzlich noch eine Ausbildung zur Krankenschwester. Ab 1923 arbeitete sie als Erzieherin und ab 1929 als Hauswirtschafterin im israelitischen Waisenheim Wilhelmspflege in Eßlingen am Neckar.

Die Arbeit in dieser Zeit war von den wirtschaftlichen Schwierigkeiten und Umbrüchen geprägt, die auch an den Kindern, die in die Einrichtung kamen, nicht spurlos vorübergegangen waren. Ina Rothschild schrieb später über ihre Zöglinge: "Die früheren, von der Religion und der Familie ausgehenden Bindungen lösten sich vielfach auf; Halt- und Hemmungslosigkeit hatten auch in den jüdischen Ehen und Familien Wunden geschlagen; wirtschaftliche Not hatte auch hier sittliche Entartung erzeugt, und in vielen Fällen waren die Kinder die unschuldigen Opfer dieser Entwicklung geworden. […] So zogen denn Kinder […] in unser Haus ein […], die in der Entwicklung des Geistes oder des Gemütes zurückgeblieben waren, Kinder, denen sich der Druck auf die unfertige Seele legte und die dem Leben hilflos gegenüberstanden.

Dementsprechend musste auch die Einstellung zu den Zöglingen eine grundsätzlich andere werden. […] Nicht auf die Schwierigkeiten, die das Kind verursacht, ist zu achten, sondern auf diejenigen, die es hat."

Am 4. Januar 1938 heiratete Ina Herzfeld den wesentlich älteren Heimleiter Theodor Rothschild. Es war dessen dritte Eheschließung. Wenige Monate später, am 10. November 1938, kam es im Rahmen der Reichspogromnacht zu einer antijüdischen Kundgebung auf dem Esslinger Marktplatz. Um die Mittagszeit überfielen aufgehetzte  Bürger das Waisenhaus, trieben Frauen und Kinder aus dem Gebäude, misshandelten den Heimleiter Rothschild und die beiden Lehrer Samuel und Jonas, stahlen oder zerstörten einen Teil des Mobiliars und verbrannten Thorarollen und Bücher. Am Spätnachmittag erfolgte die Auflage, das Haus zu räumen, doch im Frühjahr 1939 wurde die Wilhelmspflege noch einmal wiedereröffnet. Am 26. August 1939 wurde das Haus aufgrund des Mobilmachungsbefehls beschlagnahmt; es sollte zum Seuchenlazarett umfunktioniert werden. Die Kinder, die noch im Heim gewohnt hatten, wurden auf verschiedene Familien, hauptsächlich in Stuttgart, verteilt. Ina und Theodor Rothschild lebten zunächst bei Bekannten in Eßlingen, im Oktober 1939 zogen sie zu Julie Guggenheim in die Schelztorstraße 17. Theodor Rothschild leitete nun in Stuttgart die jüdische Schule und engagierte sich im Gemeindeleben, Ina Rothschild arbeitete ebenfalls in der Schule. Da im Juli 1939 das Haus verkauft worden war, in dem das Ehepaar lebte, mussten Ina und Theodor Rothschild im März 1941 umziehen. Von März bis Oktober 1941 wohnten sie in der Stuttgarter Bismarckstraße 92 II, danach mussten sie in ein sogenanntes "Judenhaus" mit der Adresse Blumenstraße 2/1 umziehen, wo sie nur noch ein einziges Zimmer hatten und sich Küche und Bad mit vier weiteren Parteien teilen mussten.

Theodor Rothschild hatte 1938, als die Möglichkeit dazu wahrscheinlich noch bestanden hätte, die Auswanderung in die USA abgelehnt. Sein zu spät gestellter Antrag beim amerikanischen Generalkonsulat dürfte eine Nummer über 30.000 getragen haben und hätte ihn frühestens 1941 zur Auswanderung berechtigt. Nach der Kriegserklärung Deutschlands an die USA und der Schließung ihrer Konsulate in Deutschland, war eine direkte Einreise in die Vereinigten Staaten trotz des inzwischen vorhandenen Affidavits ohnehin nicht mehr möglich. Rothschild bemühte sich nun um eine Einreisemöglichkeit über Kuba, hatte damit jedoch keinen Erfolg. Bei der Wannseekonferenz am 20. Januar 1942 wurde die "Endlösung" beschlossen. Theodor Rothschild und der Heilbronner Oberlehrer Karl Kahn wurden zu den jüdischen Transportleitern eines Deportationszuges nach Theresienstadt bestimmt, der am 22. Juni 1942 abfuhr. Keines der jüdischen Schulkinder, die sich in diesem Transport befanden, überlebte.

Ina Rothschild arbeitete in Theresienstadt als Krankenschwester. Sie lebte in einem Raum mit 27 anderen Frauen, darunter auch Rosi Weglein, die später ihre Lagererlebnisse in dem Buch Als Krankenschwester im KZ Theresienstadt beschrieb und sich darin auch über Ina Rothschild äußerte. Im November 1944 trafen 49 holländische Waisenkinder im Ghetto ein, die unter schwerem Typhus litten und ein Quarantänequartier beziehen mussten. Ina Rothschild musste zur Versorgung dieser Kinder mit in die Quarantänestation gehen, erhielt dafür aber verdoppelte Essensrationen. Die Kinder, die sie betreut hatte, konnten im Januar 1945 in die Schweiz ausreisen und wurden so alle gerettet. Bald nach der Abreise dieser holländischen Kinder wurde ein weiterer Befreiungstransport in die Schweiz zusammengestellt. 1200 Menschen sollten nach einer Abmachung zwischen Heinrich Himmler und Jean-Marie Musy nach internationalen Interventionen und Anforderungen durch Verwandte von Häftlingen im Ausland ausreisen. Ein wichtiges Auswahlkriterium war, dass die zu Rettenden nicht in zu schlechtem körperlichem Zustand sein durften, um der Propaganda gegen Deutschland keinen Vorschub zu leisten. Eigentlich hatten Himmler und Musy geplant, derartige Transporte derselben Größenordnung alle zwei Wochen stattfinden zu lassen. Nach Eintreffen des ersten Schnellzugs in der Schweiz kam es jedoch zu einem Zusammenstoß zwischen Hitler und Himmler, und sämtliche weiteren geplanten Transporte wurden untersagt. Der Zug, der am 5. Februar 1945 Theresienstadt verließ, blieb der einzige seiner Art.

Ina Rothschild, deren Mann zu diesem Zeitpunkt bereits tot war, konnte mit diesem Transport mitreisen und in die Schweiz gelangen. Dort arbeitete sie einige Zeit wiederum als Krankenschwester in einem Spital, ehe sie 1946 nach Philadelphia auswanderte, wo sie als Privatschwester Arbeit fand. Sie starb kinderlos und ohne noch einmal geheiratet zu haben.

1996 wurde der Ina-Rothschild-Weg in Esslingen am Neckar nach ihr benannt. Am Theodor-Rothschild-Haus in der Mülbergerstraße 146 in Esslingen befindet sich eine Gedenktafel.

Literatur
 Andrea Gumpert-Zumpf: Wilhelmine (Ina) Rothschild – Hausmutter im israelitischen Waisenheim, in: WeiblichES. Frauengeschichten gesucht und entdeckt, Stadt Esslingen am Neckar (Hrsg.), Esslingen 1999, S. 161–170.

Weblinks
 Kurzbiografie im Staatsanzeiger
 Die Nacht als die Synagogen brannten.Texte und Materialien zum Novemberpogrom 1938, S. 56 und 78
 Englischsprachiges Interview mit Ina Rothschild und Elsa Jaeckel vom 10. November 1981

Einzelnachweise

Deutscher
Überlebender des Holocaust
Häftling im Ghetto Theresienstadt
Pflegefachkraft (20. Jahrhundert)
Geboren 1902
Gestorben 1985
Frau

Ina Rothschild


Saint Mary Parish or Saint Mary's Parish may refer to:

Administrative parishes
 Saint Mary Parish, Antigua and Barbuda
 Sainte-Marie Parish, New Brunswick, Canada, in Kent County
 Saint Marys Parish, New Brunswick, Canada, in York County
 Saint Mary Parish, Jamaica
 St. Mary Parish, Louisiana, United States

Ecclesiastic parishes
 Saint Mary's Parish (Red Bluff, California), United States
 St. Mary Parish, Torrington, Connecticut, United States
 St. Mary Parish (Bridgeport, Connecticut), United States
 St. Mary Parish (Newington, Connecticut), United States
 St. Mary Parish, Ware, Massachusetts, United States
 St. Mary's Parish (Bridgeton, Missouri), United States
 St. Mary's Parish (Wharton, New Jersey), United States
 St. Mary's Parish (Appleton, Wisconsin), United States

See also
 Saint Mary (disambiguation)

Parish name disambiguation pages

Saint Mary Parish


Jean-Sébastien Lamoureux, né le  à Anjou, arrondissement de la ville de Montréal depuis 2002, est un homme politique et avocat québécois, député d'Anjou à l'Assemblée nationale du Québec sous la bannière du Parti libéral du Québec de 1998 jusqu'à sa démission en 2001.

Biographie

Jeunesse
Jean-Sébastien Lamoureux naît à Anjou en 1974, sur l'est de l'île de Montréal. Il devient stagiaire au bureau du ministre canadien des Affaires étrangères de 1994 à 1995 et au bureau du chef de l'opposition officielle du Québec l'année suivante. Il est diplômé de la faculté de droit de l'Université de Montréal la même année et est appelé au Barreau en 1997. De 1997 à 1998, il travaille pour le cabinet d'avocat Leduc, Leblanc. En 2001, il est diplômé en administration de l'HEC Montréal.

Son père Jacques Lamoureux a été président du Parti libéral du Québec.

Carrière politique
Pour les élections générales québécoises de 1998, le Parti libéral nomme Lamoureux comme candidat. Puisque le Parti québécois avait remporté le siège à Anjou de très près durant les élections précédentes, une lutte serrée était prévue dans la circonscription. Pendant sa campagne, Lamoureux se prononce contre la souveraineté du Québec. La lutte est effectivement serrée, puisque lorsque Lamoureux remporte le siège contre le député sortant Pierre Bélanger avec seulement 143 votes de plus.

La  législature est formée, avec une fois de plus un gouvernement majoritaire du Parti québécois. En tant que membre de l'opposition officielle, Lamoureux est nommé critique de l'immigration, et émet l'intention d'adopter une politique visant à augmenter l'immigration en région. Pendant sa carrière de député, il s'est aussi prononcé contre l'islamophobie en montée suivant les attentats du 11 septembre 2001.

En février 1999, des rapports nouvellement publiés montrent qu'il y a eu fraude électorale dans la circonscription d'Anjou. Le Parti québécois porte alors plainte au directeur des élections, avec Pierre Bélanger indiquant qu'il a repéré au moins 40 irrégularités dans les décomptes. Contre ces accusations, Lamoureux nie être impliqué et dit qu'il n'en savait rien. Le chef du PLQ Jean Charest a tout de même été en faveur d'une enquête du directeur général sur ces accusations, pour résoudre le problème.

En août 1999, des employés du directeur des élections arrêtent quatre personnes en lien avec l'affaire de fraude électorale à Anjou. En mai 2001, Claude Lavigne est arrêté pour avoir payé dix dollars à des personnes pauvres pour voter pour le Parti libéral. En septembre, l'ancien travailleur pour la campagne électorale des libéraux Alberto Berardinucci est arrêté pour avoir payé des personnes pour voter plusieurs fois sous des fausses identités.

L'enquête conclut finalement que le Parti libéral n'avait pas lui-même orchestré la fraude et que Lamoureux n'était pas non plus impliqué. Cependant, le , il démissionne puisque son élection était encore considérée douteuse et que le résultat aurait pu être influencé par la fraude. Un chroniqueur du Montreal Gazette écrit plus tard qu'il n'était pas certain les votes aient influencé les résultats de l'élection.

Il ne se représente pas à l'élection partielle qui suit sa démission, gagnée par la libérale Lise Thériault.

Après la vie politique
Jean-Sébastien Lamoureux retourne dans le domaine du droit, travaillant pour le cabinet Osler, Hoskin and Harcourt de 2001 à 2003. De 2003 à 2006, il est chef d'équipe pour la secrétaire du Conseil du trésor Monique Jérôme-Forget, avant d'être nommé vice-président des filiales d'Investissement Québec et président de FIER Partenaires.

En mars 2009, il rejoint les conseils d'administration de l'École polytechnique de Montréal et de Innovatech. Il est par la suite membre de Kirchner Private Capital Group et de Réseau capital.

Résultats électoraux

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
  du Québec
 Circonscription d'Anjou (aujourd'hui Anjou–Louis-Riel)

Liens externes

Député du Parti libéral du Québec à l'Assemblée nationale
Député de la 36e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Naissance en février 1974
Naissance à Montréal
Étudiant de l'Université de Montréal

Jean-Sébastien Lamoureux


Yağ soğutucusu ; çok düşük veya çok yüksek devirlerde uzun süre çalışan motorların yağlarını soğutmak için kullanılan yağ soğutucu radyatörlerdir. Motor yağları ısındıkça sürtünme katsayıları düşmekte buna paralel olarak da yağlama özelliklerini yitirmektedirler. Yağ soğutucuları bu olumsuzluğun önüne geçmek için kullanılmaktadır.

Termodinamik
İçten yanmalı motor parçaları

Yağ soğutucusu


Nils Marius Jensen (født 1960) er arkæolog og diplomjournalist. I 2008 blev han direktør for Organisationen Danske Museer - ODM.

Nils M. Jensen er cand.phil. i forhistorisk arkæologi fra Aarhus Universitet (1987). I 1996 diplomjournalist fra Danmarks Journalisthøjskole og i 2008 lederuddannet (KIOL) fra Danmarks Forvaltningshøjskole.
1987-1989 videnskabelig assistent i Den Fynske Landsby. 1989-1991 museumsinspektør ved Odense Bys Museer, Museumscenter Hollufgaard. 1991-1999 kommunikationsansvarlig ved Odense Bys Museer. 1999-2002 lektor og souschef på Museumshøjskolen. 2002-2004 direktionssekretær på Nationalmuseet, hvor han efterfølgende til 2008 var kommunikationschef. Siden 2008 direktør for Organisationen Danske Museer. Siden 1989, efter deltagelse i kulturhistorisk rekognoscering støttet af Carlsbergfondet, udstillingsarbejde og rejseleder på talrige kulturhistoriske rejser i Grønland.

Bestyrelsesarbejde
Nils M. Jensen er eller har været bestyrelsesmedlem i: Foreningen af Danske Museumsformidlere 1991-97; ICOM - Cultural Education and Cultural Action, Danmark 1994-97; Dansk Kulturhistorisk Museumsforening 1994-99, næstformand 2003-05; Organisationen Danske Museer 2005-08; medl. af Den Danske Publicistklub fra 2002; medl. af forretningsudvalget for Museumsrådet for København og Frederiksberg 2003-08; Censor i museologi på Afdeling for Kunsthistorie og Center for Museologi, Aarhus Universitet 2002-10; medlem af Den Selvejende Institution Fregatten Jylland, Ebeltoft, fra 2007 - 2017; Danske Turistattraktioner (DTA) 2005-11; Attraktionernes Udviklingsfond fra 2011, formand 2014; Den Selvejende Institution Museumstjenesten fra 2009; executive member of the Network of European Museums Organisation (NEMO) 2012-2018; medl. af bestyrelsen for Nationalt Videncenter for Historie og Kulturarvsformidling fra 2014- 2019. Fra 2016: Ambassadør for Hands On! International Association of children's museums. Fra 2018: Formand for Andersen International Kindergarten College, Bogense (AIKC).

Arkæologer fra Danmark
Museumsfolk fra Danmark

Nils M. Jensen


Landeck es un distrito del estado de Tirol (Austria). Limita al norte con el distrito de Reutte, al este con el distrito de Imst, al sur con la provincia autónoma de Bolzano (Italia) y Grubünden (Suiza), y al oeste con el distrito de Bludenz.

El centro administrativo se encuentra en la ciudad de Landeck.

Desde el punto de vista geográfico, el distrito incluye la zona superior del valle del río Eno y sus valles tributarios  Kaunertal, Stanzer Tal y Paznaun. También incluye cadenas montañosas como parte de los Alpes Ötztal, los Alpes Samnaun, parte de los Alpes Verwall y de los Alpes Lechtal, y el área de Arlberg.

División administrativa
El distrito de Landbeck se divide en 30 municipios, uno de los cuales es una ciudad.

Localidades (población año 2018)

Enlaces externos

Landeck

Distrito de Landeck


Beate Sirota Gordon (; October 25, 1923 – December 30, 2012) was an Austrian-American performing arts presenter and women's rights advocate. She was the former Performing Arts Director of the Japan Society and the Asia Society and was one of the last surviving members of the team that worked under Douglas MacArthur to write the Constitution of Japan after World War II.

Early life and education
Born in Vienna on October 25, 1923 and educated in Tokyo, Beate Sirota was the only child of pianist Leo and Augustine Sirota (née Horenstein), Russians of Jewish descent. Leo had emigrated from Russia because of anti-Semitic violence and settled in Austria-Hungary. Her maternal uncle was conductor Jascha Horenstein. Sirota's family emigrated to Japan in 1929, when Leo Sirota accepted an invitation to become a professor at the Imperial Academy of Music – now Tokyo University of the Arts – in Tokyo. She attended the German School in Tokyo for six years, until the age of twelve, when she transferred to American School in Japan (also in Tokyo) as a result of her parents deeming the German School "too Nazi". Beate Sirota lived in Tokyo a total of ten years before she moved to Oakland, California, in 1939 to attend Mills College, where she was inducted into the Phi Beta Kappa Society, and graduated in 1943 with a bachelor's degree in modern languages. She became a naturalized U.S. citizen in January 1945.

World War II and Japan
During World War II, Sirota was completely cut off from her parents in Japan. She later said that in the U.S. in 1940, she was one of only sixty-five Caucasians who were fluent in Japanese. During the war, she worked for the Office of War Information in the Foreign Broadcast Information Service of the Federal Communications Commission. She also worked for Time magazine.

As soon as the war ended, Sirota went to Japan in search of her parents, who survived the war as internees in Karuizawa, Nagano. On Christmas Eve, 1945, she was the first civilian woman to arrive in post-war Japan. Assigned to the Political Affairs staff, she worked for Supreme Commander for the Allied Powers (SCAP) Douglas MacArthur's occupation army as a translator. In addition to Japanese, she was fluent in English, German, French, and Russian.

When the U.S. began drafting a new constitution for Japan in February 1946, Sirota was enlisted to help and was assigned to the subcommittee dedicated to writing the section of the constitution devoted to civil rights. She was one of only two women in the larger group, the other being economist Eleanor Hadley. Sirota played an integral role, drafting the language regarding legal equality between men and women in Japan, including Articles 14 and 24 on Equal Rights and Women's Civil Rights. Article 14 states, in part: "All of the people are equal under the law and there shall be no discrimination in political, economic or social relations because of race, creed, sex, social status or family origin". Article 24 includes:

Marriage shall be based only on the mutual consent of both sexes and it shall be maintained through mutual cooperation with the equal rights of husband and wife as a basis. 2) With regard to choice of spouse, property rights, inheritance, choice of domicile, divorce and other matters pertaining to marriage and the family, laws shall be enacted from the standpoint of individual dignity and the essential equality of the sexes.

These additions to the constitution were vital to women's rights in Japan. "Japanese women were historically treated like chattel; they were property to be bought and sold on a whim," Gordon said in 1999.

Sirota, as interpreter on MacArthur's staff, was the only woman present during the negotiations between the Japanese Steering Committee and the American team.

In 1947, Sirota was a target of Major General Charles A. Willoughby's year-long investigation of leftist infiltration, in which he tried to construct a case against Sirota, charging her with advancing the Communist cause within the new government of Japan.

Performing arts
After returning to the United States with her parents, in 1948, Beate Sirota married Lieutenant Joseph Gordon, who had been chief of the interpreter–translator team for the military intelligence section at the Allied Supreme Commander GHQ and was also present for the negotiations on the constitution. Settling in New York in 1947, she took a number of jobs, including one at Time magazine. Gordon eventually returned to her primary interest, the performing arts. She had studied ballet, modern, ethnic, and folk dance, as well as piano and drama in Tokyo and at Mills. While raising her two young children, she joined the reactivated Japan Society in New York City in 1954 as Director of Student Programs, providing career and job counseling to Japanese students in New York. One of the students was Yoko Ono, with whom she maintained a lifelong friendship. She also worked with visual artists, arranging exhibits and lecture-demonstrations, including the first American visit of the renowned woodblock artist, Shikō Munakata. In 1958 she was appointed the Society's Director of Performing Arts. In this capacity she introduced a number of Japanese performing artists to the New York public, helping to develop many careers. Among these artists were Toshi Ichiyanagi, now one of Japan's foremost composers and Suzushi Hanayagi, whom she introduced to the theater director Robert Wilson, with whom Hanayagi collaborated on the Knee Plays, and other works. In addition, in 1960, Gordon became a consultant to the Asia Society performing arts program, expanding her activities from Japan to the other countries of Asia.

Gordon was also a consultant and adviser to producers such as Harold Prince for his production of the Stephen Sondheim musical, Pacific Overtures. In the early 1960s, she was influential in bringing koto music to the attention of Americans by introducing composer Henry Cowell to the great Japanese koto player, Kimio Eto.  Cowell subsequently wrote a concerto for koto and orchestra for Eto which was presented by Leopold Stokowski and the Philadelphia Orchestra in New York, Philadelphia, and on tour. Gordon also produced the first Asian performances at the Lincoln Center for the Performing Arts.

Gordon's travels in search of authentic performing arts from Asia took her to such remote areas as Purulia in West Bengal, India, and Kuching in Sarawak, Malaysia, where she sought out indigenous performing artists to bring to universities, museums, and other cultural venues in New York and across the United States and Canada. Over the years, Gordon produced 39 tours by 34 companies from 16 countries. These performances, which were seen by an estimated 1.5 million Americans in some 400 cities and towns in 42 states, brought new ways of experiencing Asian performing arts to audiences throughout the country. They also intensified the post-World War II Asian influence on American art, design, music, literature, and theater.

For the media, Gordon produced and hosted a series of 12 half-hour programs on the Japanese arts broadcast on New York's Channel 13 and served as commentator for a series of four hour-long programs featuring traditional and popular music from Japan, China, India, and Thailand which were broadcast on Channel 31, New York City's municipal television station. She also produced 29 video tapes and five films televised nationally. For the Nonesuch Records Explorer Series, she produced eight albums of Asian music. Gordon served on the panel of, and was subsequently a consultant for, the Dance Program of the National Endowment for the Arts. She was also the Associate Editor in charge of the Asian Dance section of the International Encyclopedia of Dance published by Oxford University Press in February, 1998.

Honors, retirement and legacy
For her work as an arts presenter, and for associated activities such as production of video tapes, records, and scholarly monographs on various Asian art forms, Gordon received numerous awards, among them the American Dance Guild Award (1978), two Dance on Camera Festival Awards (1984, 1985), an Obie Award for the introduction of Samul Nori to the United States (1985); a Bessie Award (1990) which cited her "for beating an ever-widening path between the cultures of East and West and for understanding the essential creative dialectic between tradition and experimentation and the fundamental partnership of artists involved in both"; the 2005 Ryoko Akamatsu Award, the Avon Grand Award to Women's Award (1997), and the John D. Rockefeller Award from the Asian Cultural Council (1997) which gave "recognition of your extraordinary contributions in introducing American scholars, artists, and general audiences to the performing arts of Asia and in increasing the American understanding and appreciation of Asian dance, theater, and music traditions."

Gordon retired from the directorship at the Asia Society in 1991, continuing as Senior Consultant for Performing Arts until July 1993. She received an Honorary Doctor of Fine Arts degree from Mills College in 1991, and the President's Medal from the College of the City of New York in 1992. In November 1998 she received the Order of the Sacred Treasure, Gold Rays with Rosette, from the Japanese government. She also received an honorary Doctor of Law degree from Smith College in 2008, and was awarded an honorary Ph.D. from Mills College in 2011, where a collection of her papers now resides.

The Japanese television network, Asahi Broadcasting Corporation (ABC), produced a 90-minute documentary on Gordon's life, first broadcast in Japan on May 22, 1993. A Japanese-language biography, Christmas 1945: The Biography of the Woman Who Wrote the Equal Rights Clause of the Japanese Constitution, was published on October 20, 1995. The English version of this book was published in March 1998 under the title The Only Woman in the Room: A Memoir. A play based on Gordon's role in writing the Japanese constitution, A String of Pearls by James Miki, was performed by the Seinen Gekijo in Tokyo, in April 1998. Gordon also lectured extensively in the United States and in Japan on her role in writing the Japanese constitution.

The film The Sirota Family and the 20th Century, produced by Tomoko Fujiwara, made its debut in the West in Paris in April 2009. It is the story of Gordon's father's family and their flight from Europe into the diaspora.

Minor planet 5559 Beategordon discovered by Eleanor Helin is named in her honor. The official naming citation was published by the Minor Planet Center on 8 November 2019 ().

Jeff Gottesfeld published a 2020 book for children, celebrating Gordon's activism and documenting the historical struggle for equal rights.

Death
Gordon died of pancreatic cancer at her home in Manhattan, New York City on December 30, 2012, at the age of 89. Her last public statement was to urge that the peace and women's rights clauses of the Japanese Constitution be preserved. Her husband, Joseph Gordon, had died four months earlier, on August 29, 2012, at the age of 93.

Selected works
In a statistical overview derived from writings by and about Gordon, OCLC/WorldCat encompasses roughly 150+ works in 150+ publications in 4 languages and 1,000+ library holdings.

 Introduction to Asian Dance (1964)
 An Introduction to the Dance of India, China, Korea [and] Japan (1965)
 1945年のクリスマス: 日本国憲法に「男女平等」を書いた女性の自伝  (1995)
 The Only Woman in the Room: A Memoir (1997)

Oral histories
 The Reminiscences of Faubion Bowers by Faubion Bowers (1960), with Beate Gordon
 The reminiscences of Cyrus H. Peake by Cyrus Peake (1961), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Esther Crane by Esther Crane (1961), with Beate Gordon
 Occupation of Japan Project by Eugene Dooman (1970), with Beate Gordon
 The Japanese Reminiscences of Roger Baldwin by Roger Nash Baldwin (1974), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Burton Crane by Burton Crane (1974), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Douglas W. Overton by Douglas Overton (1974), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Joseph Gordon by Joseph Gordon (1974), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Harold G. Henderson by Harold Gould Henderson (1976), with Beate Gordon
 The Reminiscences of Dr. Lauren V. Ackerman by Lauren Ackerman (1976), with Beate Gordon
 The Reminiscences of John R. Harold by John R. Harold (1976), with Beate Gordon

References
Notes

Bibliography
 Bendersky, Joseph W. (2000). The Jewish Threat: Anti-Semitic Politics of the U.S. Army. New York: Basic Books. ; ;  OCLC 44089138
 Dower, John W. (1999). Embracing Defeat. New York: W. W. Norton & Company, 1999. ; ;  OCLC 39143090
 Gordon, Beate Sirota. (1995). 1945 Nen no Kurisumasu 1945年のクリスマス』). Tokyo: Kashiwashobo. ;  OCLC 36090237

 Azimi, Nassrine and Wasserman, Michel. (2015). Last Boat to Yokohama: The Life and Legacy of Beate Sirota Gordon. New York: Three Rooms Press. ;  OCLC 890068430

External links
 Biography by Kuniko Fujisawa, Temple University Japan
  by Lindi Geisenheimer, American School in Japan
  (Sunshine for Women)
9-minute podcast from BBC World Service Witness History "The American who put women's rights in the Japanese constitution" Broadcast on Fri 7 Aug 2020 22:50 local time BBC WORLD SERVICE; also downloadable from:  https://podcasts.apple.com/us/podcast/witness-history/id339986758?i=1000488665375

1923 births
2012 deaths
Japanese Jews
Mills College alumni
American expatriates in Japan
Austrian emigrants to Japan
Austrian Jews
Austrian people of Russian-Jewish descent
American people of Russian-Jewish descent
Austrian emigrants to the United States
People from Währing
Deaths from pancreatic cancer
Deaths from cancer in New York (state)
American School in Japan alumni
Recipients of the Order of the Sacred Treasure, 4th class
Japanese women activists
Japanese women's rights activists
Naturalized citizens of the United States
People of the United States Office of War Information

Beate Sirota Gordon


حفنة مكيال لقياس الطعام وتقدر بملء الكف أو الكفين من الطعام. تقدر الحفنة بمد أي ما يساوي 510 غرام عند الجمهور.

المراجع

مراجع للاستزادة
 كتاب حقيقة الدينار والدرهم والصاع والمد لأبي العباس أحمد العزفي السبتي.
 علي جمعة المكاييل والموازين الشرعية.

مكاييل شرعية

حفنة


Ruth Hanna McCormick, née Ruth Hanna, également connue sous le nom de Ruth Hanna McCormick Simms, le  à Cleveland et morte le  à Chicago, est une femme politique, féministe et éditrice américaine.

Biographie
Elle est une militante du droit de vote des femmes.

Elle sert un mandat à la Chambre des représentants des États-Unis, remportant un siège dans l'Illinois en 1928. Elle renonce à la possibilité de se présenter à sa réélection, préférant briguer un siège au Sénat des États-Unis, dans l'Illinois. Elle bat le sénateur sortant Charles Deneen à la primaire républicaine, devenant ainsi la première femme candidate au Sénat pour un « grand » parti (Rebecca Latimer Felton, sénatrice en 1922, avait été nommée). Mais elle perd toutefois l'élection générale. Une décennie plus tard, elle devient la première femme à gérer une campagne présidentielle, bien que son candidat, Thomas Dewey, ne remporte pas la nomination de son parti.

Son premier mari, Joseph McCormick, est sénateur dans l'Illinois de 1919 à 1925. Son père, qui l'a beaucoup inspirée, est Marcus Hanna, sénateur dans l'Ohio à plusieurs reprises. Sa fille est , une éleveuse de chevaux réputée. Elle s'est remariée avec l'élu du Nouveau-Mexique .

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1880
Naissance à Cleveland
Décès en décembre 1944
Décès à 64 ans
Décès à Chicago
Suffragette américaine
Représentant des États-Unis pour l'Illinois
Représentante des États-Unis
Personnalité du Parti républicain en Illinois
Personnalité politique américaine du XXe siècle
Conjoint de personnalité politique

Ruth Hanna McCormick


'Léonard de Vinci' est un cultivar de rosiers obtenu en 1993 par Alain Meilland et mis au commerce en 1994 par la maison Meilland. Il rend hommage à Léonard de Vinci.

Description

Cette variété possède un buisson érigé et compact pouvant atteindre 150 cm pour une largeur de 90 cm à 120 cm, au feuillage vert brillant. Ses fleurs de 7 cm de diamètre sont de couleur rose, pleines en quartier de rosette, fleurissant en bouquets. Elles ne sont presque pas parfumées. La floraison, généreuse, est remontante.

Sa zone de rusticité est de 6b à 9b; cette variété supporte donc les hivers froids et est assez résistante aux maladies du rosier. Ses roses résistent bien à la pluie.

Ascendance
D'après le site HelpMeFind.com, elle est issue de :

Récompenses
 Médaille d'or, Monza 1993
 IGA, Stuttgart 1993
 Belfast 1996
 Médaille d'or, La Haye 1997

Références

Voir aussi
Cultivars de roses portant des noms de célébrités

Liens externes
 Rosa 'Leonardo da Vinci' sur le site Kordes-rosen

Cultivar de rosier
Rosier floribunda

Léonard de Vinci (rose)


Der Mount Darwin ist ein Berg im Westen des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt am Südende der West Coast Range und wurde nach Charles Darwin benannt.

Lage
An der Ostflanke des Berges liegt die Geisterstadt Darwin. An seinen Nordhängen entspringt der Andrew River Nördlich des Mount Darwin befindet sich der Mount Jukes, während der Mount Sorell sich im Westen anschließt.

Bergbau
Am Mount Darwin finden sich schon längst aufgelassene kurze Stollen und flache Senken, in denen früher nach Gold geschürft wurde. Sie gehören zum Jukes-Darwin Field.

Zugang
Der Berg besitzt ein Plateau und alte Minenwege, die zu einigen der älteren Schürfstellen führen.

In den 1970er-Jahren konnte man mit allradgetriebenen Fahrzeugen bis zum Gipfel des Mount Darwin fahren. Die Wege führen auch hinüber ins Tal des Clark River, das zwischen dem Mount Darwin und dem Mount Sorell liegt. Und einige Wege wurden auch auf der Hügelkette zur Südflanke des Mount Jukes angelegt.

Weblinks
 West Coast Range. Google Maps
  John Russell Ashton (1925–2003): Engineer Range Camp, Mount Darwin in the background, Hydro-Electric Commission expedition to the Franklin River, Tasmania, ca. 1958. Digital Collection Pictures. National Library of Australia

Quellen

 Charles Whitham: Western Tasmania: A Land of Riches and Beauty.
Ausgabe 2003 – Queenstown: Municipality of Queenstown.
Ausgabe 1949 – Hobart: Davies Brothers.
Ausgabe 1924 – Queenstown: Mount Lyell Tourist Association.

Einzelnachweise

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Charles Darwin als Namensgeber

Mount Darwin (Tasmanien)


Artem Favorov (; født den 19. marts 1994 i Kyiv, Ukraine) en en ukrainsk fodboldspiller. Han har tidligere spillet for Vejle Boldklub på en lejeaftale, der løb til og med den 30. juni 2017.

Karriere

Dynamo Kyiv og Ukraine
Favorov er et produkt af den ukrainske storklub Dynamo Kyivs ungdomsafdeling. Han har dog aldrig repræsenteret klubben i en tællende førsteholdskamp. I stedet har han opnået spilletid i mindre ukrainske klubber i både den næstbedste og bedste nationale række.

Indtil han forlod Dynamo Kyiv i 2013, var Favorov på to lejeophold. Først i FC Chornomorets Odesa, hvor han spillede på reserveholdet og scorede to mål i 12 kampe. I sæsonen 2012-13 spillede han på reserveholdet i Dynamo Kyiv, hvor det blev til to mål i 26 kampe.

I sommeren 2013 lavede Favorov en aftale med Kyiv-klubben FC Obolon-Brovar Kyiv, der i perioden rykkede op fra den tredje bedste række i Ukraine til den næstbedste. Favorov står noteret for 81 kampe og 35 mål for den mindre Kyiv-klub. I den sidste sæson hos FC Obolon-Brovar Kyiv blev Favorov topscorer i den næstbedste række i Ukraine med 10 mål, trods status af midtbanespiller.

I sommeren 2016 kom Artem Favorov til FC Zirka Kropyvnytskyi. Klubben er mere end 100 år gammel og er i sæsonen 2016-17 for første gang i mere end 10 år er i den ukrainske Premier League. Her har Favorov spillet 11 kampe og scoret tre mål.

Vejle Boldklub
I januar 2017 skiftede Favorov til Vejle Boldklub på en lejekontrakt frem til sommeren 2017.

Favorov etablerede sig fra start som en fast mand på VB-holdet på den centrale midtbane, men spillede i enkelte kampe også spillet fløj. I sine første ti ligakampe scorede han fire mål. Han vendte retur til Zirka efter en lejeaftale på et halvt år.

International karriere
Han har repræsenteret det ukrainske landshold på flere forskellige ungdomsniveauer. Senest var han indkaldt til U21-landsholdets 23-mandstrup af landstræner Serhiy Kovalets til Commonwealth of Independent States Cup i january 2014, men blev siden hen sorteret fra truppen.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Artem Favorov på Transfermarkt

Fodboldspillere fra Ukraine
Fodboldspillere fra Dynamo Kyiv
Fodboldspillere fra FC Zirka Kirovohrad
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Artem Favorov


غلاوكوس في الميثولوجيا الإغريقية هو ابن مينوس وباسيفاي، وعندما كان صغيرا كان يلعب بالكرة أو يطارد فأرا فوقع في إناء من العسل واختنق، وبحث عنه أبوه ودون جدوى فاستشار كاهنا وأشار عليه بالشخص الذي يوحي بأنسب مقارنة إحدى أبقار مينوس التي كان لديها القدرة للتلون بثلاثة ألوان. وكان هذا الشخص بولييدوس من أرغوس الذي شبهها بالتوت (أو العليق) الذي يتغير من الأبيض إلى الأحمر وثم الأسود ثم اكتشف الولد بعدها ولكنه كان ميتا ولم يستطع بولييدوس إعادته للحياة فأغلق عليه في سرداب مع الجثة. وقتل حية أعيد إحياؤها من قبل رفيقه باستخدام عشبة وضعها عليها فاستخدم نفس العشبة ليرد غلاوكوس للحياة. ووفقا لحكايات أخرى كان يدين لنجاحه لإله الطب أسقليبيوس. وكانت القصة موضوعا ثلاث لتراجيديات وكانت في الغالب تقدم مع رقصات محاكية.

مراجع

أساطير إغريقية
أمراء في الأساطير اليونانية
شخصيات أسطورية إغريقية

غلاوكوس بن مينوس


غونيب  هي مدينة في جمهورية داغستان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 2510 نسمة.

مراجع

مدن داغستان
مراكز ريفية في داغستان

غونيب


Balzer Jacobsen var lagmand på Færøerne fra 1655 til 1661.

Balzer Jacobsen var dansker, og blev af kong Frederik 3. indsat som lagmand i stedet for færingen Jógvan Poulsen mod lagtingets vilje. Jacobsen var først og fremmest en af Christoffer Gabels mænd, som var landsfoged på Færøerne. Gabel havde Færøerne som len og monopol på al handel til og fra øerne. I 1661 overtog tidligere lagmand Jógvan Poulsen alligevel embedet på ny, og Jacobsen drog tilbage til Danmark, men den reelle magt på Færøerne lå stadig hos den af Gabel udpegede. Denne perioden af færøsk historie er kendt som Gabeltiden (færøsk: Gablatíðin), og var en vanskelig tid præget af handelsmonopol og ønske fra København om kronens absolutte kontroll over lenet.

Litteratur
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit. Tórshavn 2002, Bind 2, S. 366. (afsnit Føroya løgmenn fram til 1816) (PDF-Download )

Lagmænd fra Færøerne før 1816
Danskere i 1600-tallet

Balzer Jacobsen


Madame Tussauds, merkezi Londra'da bulunan bal mumu heykel müzesi. Aralarında Amsterdam, Berlin, Hong Kong, İstanbul, New York, Sidney ve Tokyo'nun da bulunduğu yirmi dört şehirde şubesi vardır. Balmumundan heykel ustası Marie Tussaud (1761-1850) tarafından kurulmuştur.

Tarihçe
Maria Tussaud, 1761 yılında Fransa'nın Strazburg şehrinde doğdu. Annesi, balmumu konusunda uzman olan Dr. Philippe Curtius'un İsviçre'nin Bern şehrindeki evinde hizmetçi olarak çalıştı. Curtius, Tussaud'ya bal mumu modelleme sanatını öğretti.

Tussaud ilk balmumu heykeli olan Voltaire heykelini 1777 yılında yaptı. Bu sırada modellediği ünlü insanlar arasında Jean-Jacques Rousseau ve Benjamin Franklin da mevcuttur. Fransız Akımı sırasında öne çıkan kurbanları da modelledi.

Şubeler

Kuzey Amerika
 Hollywood
 Las Vegas
 Nashville
 New York
 Orlando
 San Francisco
 Washington, DC

Avrupa
 Amsterdam
 Berlin
 Blackpool
 İstanbul
 Londra
 Prag
 Viyana

Asya
 Bangkok
 Çongçing
Delhi
Dubai
 Hong Kong
 Pekin
 Singapur
 Şanghay
 Tokyo
 Vuhan

Okyanusya
 Sidney

Balmumu Heykellerin listesi

Londra

Hollywood

Nashville

Beijing

Washington, D.C.

Bangkok

Blackpool

Las Vegas

New York

Orlando

San Francisco

Shanghai

Hong Kong

Amsterdam

Vienna

Sydney

Istanbul

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amsterdam'daki müzeler
Berlin'deki müzeler
Londra'daki müzeler
Balmumu müzeleri
Merlin Entertainments Group
1835'te kurulan müzeler

Madame Tussauds


الحبيب الغريبي صحفي ومذيع تونسي من مواليد 17 يناير 1960. عمل الحبيب في قناة أبو ظبي بين 1998 و2004 م والتحق بعدها بقناة الجزيرة حيث يعمل فيها كمذيع أخبار ومقدم برنامج الشاهد.

وصلات خارجية
 صفحته على موقع الجزيرة

أشخاص على قيد الحياة
تونسيون مغتربون في قطر
صحفيو تلفزيون أبوظبي
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيون تونسيون
مذيعون تونسيون
مراسلون حربيون تونسيون
مراسلون حربيون في حرب البوسنة والهرسك
مغتربون تونسيون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1379 هـ
مواليد 1960

الحبيب الغريبي


التلفزيون السعودي هو أحد قطاعات هيئة الإذاعة والتلفزيون السعودية. وتتولى مهام إنتاج وبث البرامج المرئية، والذي كان يتبع سابقاً لوزارة الإعلام، ويقع مقره الرئيسي في مدينة الرياض.

نبذة تاريخية
في عام 1382هـ - 1962م ألقى الأمير فيصل بن عبد العزيز (ولي العهد ورئيس مجلس الوزراء في ذلك الوقت)، بياناً وزارياً بتاريخ 1382/6/2 هـ أعلن فيه عزم حكومة المملكة على إدخال البث التلفزيوني إلى البلاد، على إثر ذلك وفي عام 1383هـ - 1963م أقر مجلس الوزراء مشروعاً بإنشاء التلفزيون في المملكة على مرحلتين:

الأولى بناء محطتين مؤقتتين في الرياض وجدة.

الثانية إنشاء نظام تلفزيوني متكامل على أسس أكثر تطوراً.

وفي التاسع من ربيع الأول من عام 1385هـ الموافق 7 يوليو 1965م، بدأ البث الرسمي من محطتي الرياض وجدّة بالأبيض والأسود عندما خرجت أول إشارة بث من محطتي الرياض وجدة، وكان الإرسال على قناة واحدة. وكانت القناة هي قناة المملكة العربية السعودية، وكانت تغلق القناة في الساعة 8 مساء. وفي سنوات لاحقة تم إيصال البث التلفزيوني إلى مكة المكرمة والطائف من محطة جدة عام 1387هـ، ثم محطة المدينة المنورة في شوال 1387هـ، ثم محطة القصيم في شعبان 1388هـ، ثم محطة الدمام في 15 رمضان 1388هـ، ثم محطة الباحة في 17 محرم من عام 1389هـ، ثم محطة حائل في 2 صفر 1389هـ، ثم محطة عسير في 20 ذو القعدة 1389هـ، ثم محطة جيزان ونجران في 28 محرم 1390هـ, ثم محطة تبوك في 24 صفر 1390هـ، ثم محطة الجوف في 5 رجب من عام 1390هـ، ثم محطة عرعر ورفحا في 23 ذو الحجة من عام 1390هـ، وأخيرًا محطة طريف والقريات في 24 ربيع الآخر من عام 1391هـ. ثم بدأ البث الرسمي الملوّن لأول مرة في جدة بتاريخ ذو الحجة من عام 1394 هـ ثم بدأ البث الرسمي الملون في مكة المكرمة بنفس التاريخ الذي حصل عليه جدة، وتلاه مدينة الرياض بتاريخ 1 شوال (1396 هجريـ - 1976م). لكن وصل عدد من المدن بذلك قبل الرياض، حيث أنه في 12 محرم عام 1395 هـ تحول تلفزيون المدينة المنورة من البث الأبيض والأسود إلى البث الملوّن ثم الطائف والباحة. وفي ذي الحجة سنة 1394هـ يناير 1975 بدأ التلفزيون السعودي في التقاط عرض الأحداث الخارجية بعد ساعات من وقوعها. وفي أواخر عام 1394هـ - 1974م جرى نقل مناسك الحج إلى العالم أجمع عبر شبكات السواتل (الأقمار الصناعية). وكان ذلك من الإنجازات العظيمة، ونال المرناة (التلفزيون) السعودي من خلالها ثناء وتقدير 700 مليون مسلم حسبما جاء في الإحصائيات التي أُجريت حول الموضوع.

في جلسة مجلس الوزراء يوم الإثنين بتاريخ 7 رجب 1433 29 مايو 2012 أقر المجلس تحويل التلفزيون السعودي والإذاعة السعودية إلى هيئة عامة تسمّى هيئة الإذاعة والتلفزيون لتصبح هيئة مستقلة ذات شخصية اعتبارية.

وزراء الثقافة والإعلام
 عبد الله بن عمر بلخير حتى عام 1384هـ.
 جميل بن إبراهيم الحجيلان من عام 1384هـ حتى عام 1390هـ.
 إبراهيم بن عبد الله العنقري من عام 1390هـ حتى عام 1395هـ.
 محمد عبده يماني من عام 1395هـ حتى عام 1403هـ.
 علي بن حسن الشاعر من عام 1403هـ حتى عام 1416هـ.
 فؤاد بن عبد السلام الفارسي من عام 1416هـ حتى عام 1426هـ.
 إياد بن أمين مدني من عام 1426هـ حتى عام 1430هـ.
 عبد العزيز خوجة من عام 1430هـ حتى عام 1434هـ.
 عبد العزيز الخضيري من عام 1435 حتى عام 1436.
 عادل الطريفي من عام 1436 حتى عام 1438هـ.
 عواد العواد من عام 1438هـ حتى عام 1440هـ.
 تركي الشبانة 1440هـ حتى عام 1441هـ.
 ماجد القصبي من عام 1441هـ حتى 13 شعبان 1444هـ.
 سلمان يوسف الدوسري (وزير الإعلام من 13 شعبان 1444هـ حتى الآن).

 أول رئيس لهيئة الإذاعة والتلفزيون:
 عبد الرحمن عبد العزيز الهزاع رئيس هيئة الإذاعة والتلفزيون السابق.

 أول رئيس للهيئة العامة للاعلام المرئي والمسموع:
 رياض بن كمال نجم، رئيس الهيئة العامة للإعلام المرئي والمسموع منذ (1433هـ) الموافق 2012 حتى 2015.

القنوات الحالية

قناة السعودية

تحرص قناة السعودية (القناة الأولى سابقًا) بالتلفزيون على الاستغلال الأمثل لبرامجها لتحقيق أهداف التنمية الوطنية في مختلف المجالات وتحقيق رغبات جميع فئات المجتمع من خلال برامجها المختلفة.

القنوات الرياضية

قنوات رياضية متخصصة تُعنى بتنمية الشباب وتحفيزه للمشاركة في المنافسات الرياضية والثقافية والعلمية والترفيهية، وتهدف القنوات الرياضية إلى بناء السواعد الفتية والعناية بالشباب جسدياً وعقلياً وفكرياً عن طريق تنمية وعيه الثقافي والرياضي والفكري. واستقطاب الشباب السعودي والاستجابة لرغبته في متابعة الجديد والمفيد في دنيا الرياضة والثقافة والعلوم. تمتلك القناة حقوق بث مسابقات كرة القدم السعودية لمدة 3 سنوات بأمر من خادم الحرمين الشريفين بدءا وبشكل حصري من دوري المحترفين السعودي 2011–12.

القناة الإخبارية

تُعد قناة الإخبارية ضمن القنوات المتخصصة الحديثة التي أنشئت للتغطيه الخبرية والبرامج الحوارية والسياسية التحليلية وغيرها من البرامج الثقافية والوثائقية، وتنقسم الأخبار في قناة الأخبارية إلى قسمين موجز – نشرة مفصلة، وتعتمد في المضمون على (الخبر المحلي ثم الخبر العالمي) وتضاف إلى النشرات نشرة اقتصادية مفصلة.

قناة القرآن الكريم

وهي قناة تبث من مكة المكرمة بث حي مباشر على مدار اليوم للحرم المكي الشريف، تنقل جميع الصلوات وفي خارج أوقات الصلاة تنقل صور مباشر للمسجد الحرام مع تلاوات قرآنية للقراء المشهورين في العالم الإسلامي.

قناة السنة النبوية

وهي قناة تبث من المدينة المنورة بث حي مباشر على مدار اليوم للمسجد النبوي الشريف، تنقل جميع الصلوات وفي خارج أوقات الصلاة تنقل صور مباشر للمسجد النبوي مع طائفة من أقوال الرسول الكريم صلى الله عليه وسلم، وهي ملتزمة وصارمة بالسياسة الإعلامية ولا تخالفها.

قناة ذكريات

قناة ترفيهية عائلية، انطلقت في 9 أبريل 2020، وتبث البرامج التلفزيونية القديمة التي كانت تبث البرامج القديمة للتلفزيون السعودي.

قناة إس بي سي

هي قناة انطلقت يوم 1 من شهر رمضان الفضيل 1439 هـ.

قناة السعودية الآن

قناة متخصصة في نقل الفعاليات والمناسبات والأحداث المهمة التي تشهدها وتستضيفها المملكة العربية السعودية، انطلق بثها تزامناً مع اليوم الوطني السعودي الثالث والتسعين، واحتفت هيئة الإذاعة والتلفزيون بإطلاق القناة في 25 سبتمبر 2023.

قنوات تم إغلاقها
في إطار خطة تطوير التلفزيون السعودي تم تقليل عدد القنوات لرفع جودة المحتوى

القناة الثانية
لقناة الثانية السعودية التي انطلقت في عام 1403 هـ هي قناة أنشأت من أجل المُقيمين في المملكة العربية السعودية الناطقين باللغة الإنجليزية أو التي تعتبر الإنجليزية لغتهم الثانية. تبث القناة عدد من البرامج المتنوعة والمسلسلات والأفلام وكذلك نشرات أخبار. تم إيقاف بثها في عام 2017

قناة أجيال
القناة السعودية الخامسة ضمن باقات التلفزيون السعودي والمختصة بتقديم كل ما هو مخصص للأطفال، وكذلك تغريس حبهم للوطن وتقدم القناة عدة برامج تنمي الذكاء من البرامج المقدمة برنامج «أصدقاء أجيال». تم إيقاف بثها في عام 2018 ودمج العاملين فيها إلى قناة SBC

القناة الثقافية

هي قناة رسمية تهتم بالثقافة والمثقفين في المملكة وتعمل على نقل وطرح الأحداث الثقافية من أدب وشعر وتراث وحوار والموروث الشعبي وأفلام وثائقية عن الثقافة. تم إيقاف بثها في عام 2017

شعارات قنوات التلفزيون السعودي
ضمن الخطة التطويرية التي أعدتها هيئة الإذاعة والتلفزيون لجميع قنوات التلفزيون السعودي تم تغيير كافة شعارات وفواصل وألوان القنوات وصاحب ذلك التغيير العديد من البرامج الجديدة لكافة القنوات.

مواقع التلفزيون السعودي عبر شبكة الإنترنت
للتلفزيون السعودي أربعة مواقع إلكترونية متطورة 3 مواقع تعرض الأخبار المتنوعة عالميًا ودوليًا، وموقع يعرض الأخبار «المتخصصة» وهو موقع القناة الرياضية يعرض الأخبار الرياضية محليًا ودوليًا. تضم المواقع أيضًا عرضًا للبرامج اليومية ومقالات لكتّاب كموقع قناة الإخبارية.

وهناك موقع موحد لجميع قنوات التلفزيون والإذاعة السعودية، وتم تدشينه أوائل عام 2010 بقرار من وزير الثقافة والاعلام السابق د. عبد العزيز خوجة.

وتم إنشاء موقع شاشتكم وهو موقع يسمح لك بمشاهدة المسلسلات والبرامج والبث المباشر المعروض على قناة السعودية وقناة إس بي سي.

التلفزيون السعودي على البث الأرضي الرقمي
أعلنت هيئة الإذاعة والتلفزيون عن إيقاف البث الأرضي للتلفزيون السعودي واستبداله بالبث الرقمي الأرضي، وبإمكان المشاهدين الحصول على الجهاز المخصص لنظام البث الرقمي عن طريق المحلات الإلكترونية، وهو عبارة عن جهاز بسيط مع هوائي صغير يستقبل الإشارة لقنوات التلفزيون السعودي.

مراجع

مصادر
 تلفزيون المملكة العربية السعودية نشأته وتطوره، عبد العزيز سراج أبوالنجا، مطابع الشرق الأوسط، الرياض.
 وسائل الإعلام في المملكة العربية السعودية دراسة تتبعية للنشأة والتطور، مبارك بن واصل الحازمي، جامعة الملك عبد العزيز، جدة، الطبعة الأولى، 1423هـ/2002م.
 تلفزيون المملكة العربية السعودية ومراحل تطوره، محمد أحمد صبيحي، شركة المدينة المنورة، جدة، 1407هـ/1987م.
 وسائل الإعلام السعودية والعالمية النشأة والتطور، محمد فريد محمود عزت، دار ومكتبة الهلال، بيروت، 1429هـ/2008م.

انظر أيضًا
 برج تلفزيون الرياض.
 برج تلفزيون جدة.

وصلات خارجية

موقع قناة الإخبارية السعودية.

اتحاد إذاعات الدول العربية
التلفزيون في السعودية
قنوات سعودية
قنوات وشبكات تلفزيونية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 1962
شركات سعودية أسست في 1962

التلفزيون السعودي


Perlehalsbaandet er en stumfilm fra 1914 instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Christian Nobel.

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

Perlehalsbaandet


මෙම ලිපිය, සංකේත මගින් සංඛ්‍යා ප්‍රකාශ කිරීමේ විවිධ ක්‍රම පිලිබඳවයි. සම්පුර්ණයෙන් වෙනස් සංඛ්‍යා කුලක (පද්ධති) සඳහා සංඛ්‍යා
පද්ධති බලන්න.

සංඛ්‍යාංක ක්‍රමය (හෝ ගණනය කිරීමේ ක්‍රමය) දී ඇති කුලකයක ඇති සංඛ්‍යා ස්ථිර පිලිවෙලකට සංකේත මගින් නිරූපණය කිරීමේ ක්‍රමයකි. "11" යන සංඛ්‍යාංකය 3 සඳහා වු ද්විමය සංඛ්‍යාව ලෙස, එකොළහ සඳහා වු දශමය සංඛ්‍යාව ලෙස හෝ වෙනත් පාදවල වෙනස් සංඛ්‍යා ලෙස අර්ථ දැක්වීමට ඉඩ දෙන සම්බන්ධයක් ලෙස එය දැකිය හැක.

පරමාදර්ශී ලෙස සංඛ්‍යාංක පද්ධතියක්,
ප්‍රයෝජනවත් සංඛ්‍යා කුලකයක් නිරූපණය කරවි. (උදා - සියළුම පුර්ණ සංඛ්‍යා, නිඛිල හෝ තාත්වික සංඛ්‍යා)
සෑම සංඛ්‍යාවටම අනන්‍ය නිරූපණයක් (හෝ අඩු තරමින් පිළිගත් නිරූපණයක්) නිරූපණය කිරී‍මට ඉඩ දේවි.
සංඛ්‍යා වල වීජීය හා ගණිත ආකෘතිය ආපසු හරවාවි.

උදාහරණයක් ලෙස, පුර්ණ සංඛ්‍යා වල සාමාන්‍ය දශමය නිරූපණය, පිළිගත් ගණිතමය ගණනය කිරීමේ  ක්‍රම, ගණිත කර්ම (එකතු කිරීම, අඩු කිරීම, ගුණ කිරීම, බෙදීම) සමග ඉදිරිපත් කරන, ඉලක්කම් වල පරිමිත අනුක්‍රමයක් මෙන් සෑම පුර්ණ සංඛ්‍යාවකටම අන්‍ය නිරූපණයක් ලබාදෙයි. කෙසේ වුවද දශම නිරූපණය පරිමේය හෝ තාත්වික සංඛ්‍යා සඳහා භාවිතා කිරීමේදී එම නිරූපණය තව දුරටත් අනන්න්‍ය නොවේ. බොහෝ පරිමේය සංඛ්‍යා වලට සංඛ්‍යාංක 2ක් පවතින අතර 2.31 වැනි අවසන් වන ප්‍රාමාණික එකක් හා 2.309999999..... වැනි සමාවර්ත වන තවෙකක් වේ. පරිමිති සංඛ්‍යාංක වලට දී ඇති ස්ථානයකට පසුව ශුන්‍ය නොවන ඉලක්කම් නොපවතී. උදාහරණයක් ලෙස, පසුව එන ශුන්‍ය මඟින් වඩාත් නිරවද්‍යතාවයක් හඟවන පරික්ෂණාත්මක විද්‍යාවන්හිදී හැරුණු විට, 2.31 සහ 2.310 වැනි සංඛ්‍යාංක එකක් ලෙස ගැනේ.

සංඛ්‍යාංක පද්ධති ඇතැම් විට සංඛ්‍යා පද්ධති ලෙස හැඳින්වුවද, තාත්වික සංඛ්‍යා පද්ධතිය සංකිර්ණ සංඛ්‍යා පද්ධති, p-adic සංඛ්‍යා පද්ධතිය හා තවත් එවැනි විවිධ සංඛ්‍යා පද්ධති සඳහා ද භාවිතා කළ හැකි නිසා, එම නම නොමග යවන සුළුය. එවැනි පද්ධති මෙම ලිපියේ ප්‍රස්තුතය නොවේ.

සංඛ්‍යා

සංඛ්‍යාත පද්ධති


Hacımirzalı, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir. Yeni yapılan Adana-Feke-Saimbeyli çevre yolunun sol tarafına düşmektedir. Merkezden mahalleye dolmuş hattı bulunmaktadır.

Coğrafya
Adana il merkezine 75 km, Kozan ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kozan'ın mahalleleri

Hacımirzalı, Kozan


Blødgrundsætsning er en grafisk teknik, der benyttes i det kunstneriske grafiske arbejde inden for dybtryk med kobber og zink. Blødgrund er en fedtholdig ætsegrund, der beskytter pladen, så kun det blotlagte metal udsættes for syre under ætsningen.

Med radering i blødgrund kan man efterligne stregen i blyants- og kridttegninger. ætsegrunden størkner ikke men vedbliver at være blød pga. indholdet af fedtstof og er derfor meget modtagelig for berøring. Teknikken bruges ofte eksperimenterende til at kunne skabe teksturtryk af forskellige materialer på pladen.

En anden type ætsegrund er den mere faste hårdgrund, som ved radering efterlader en skarp, jævn streg modsat blødgrundens mere kornede.
Ud over den traditionelle blødgrund findes der en non-toxic teknik.

Alternative betegnelser
 Gravure au Vernis mou (fransk)
 Soft ground etching/Soft varnish etching (engelsk)
 Weichgrundradierung (tysk)
 Acquaforte vernice molle (italiensk)
 Dorrdrukmanier (hollandsk)
 Mjukgrundsetsning (svensk)

Beskrivelse af teknikken

Klargøring af trykpladen

Trykpladen klargøres med affiling af kanter og hjørner, for at det skarpe metal ikke beskadiger papir og filt. Pladen poleres med ståluld og pudsemiddel så som Slipol eller Brasso for at udligne ridser og fjerne patina på metallet. Affedtning af pladen er modsat ved hårdgrund ikke nødvendig, idet blødgrunden i forvejen indeholder fedtstof.

Pladens bagside afdækkes med selvklæbende plastfolie eller anden syrefast materiale, som skal beskytte pladen under ætsningen. Venter man med afdækningen til efter, at blødgrunden er lagt, skal man være meget forsigtig med ikke at ødelægge grunden.

Påføring af blødgrund

Blødgrund fås i fast og i flydende form og kan erhverves i velassorterede butikker, der forhandler kunstnermaterialer. Man kan også lave sin egen blødgrund. Eksempler på opskrifter forefindes her.

Blødgrund i fast form -
Pladen opvarmes på en varmeplade ved ikke for høj varme, ca. 40 grader. Er pladen for varm, vil valsen ikke efterlade ætsegrunden ordentligt på pladen. Ætsegrunden valses tyndt og jævnt ud over hele pladens overflade med en læder- eller gummivalse. Alternativt bruges en dabber. Benyt helst separat dabber og valse til hhv. blød- og hårdgrund pga. deres forskellige smeltepunkt, alternativt skal den rengøres omhyggeligt efter brug.
Pladen afkøles helt efter påføring af ætsegrunden.

Blødgrund i flydende form -
Flydende blødgrund påføres jævnt med en pensel på hele pladens overflade. Pladen skal være kold.
Fælles for begge varianter gælder, at blødgrunden skal optørre helt, førend man begynder at arbejde i den.

Overføring af motiv

Der er flere måder at overføre motivet overføres på den blødgrundsdækkede plade:

Blyant/pen

I blødgrundsteknikken kan man efterligne stregen i blyants- og kridttegninger.

Et stykke tyndt kalkerpapir/madpapir/transparent papir lægges forsigtigt hen over pladen med blødgrund, så det ligger let på overfladen. Fastgør det evt. med tape på bordet eller ombuk papiret om pladen for at sikre, at det ikke forrykkes. Motivet tegnes på papiret med en hård blyant/pen, hvorved blødgrunden fastgøres til papiret og metallet blotlægges. Motivet kan på forhånd være skitseret op på papiret, eller man kan arbejde på fri hånd. Håndens tryk kan varieres og dermed stregens intensitet.

Man kan tegne direkte på den blødgrundsdækkede plade med en pen, tændstik eller andet materiale. Undgå at bruge for skarpe genstande, da man let kommer til at ridse i metallet og derved skaber en utilsigtet koldnålsradering. Vær omvendt opmærksom på, at redskabet er så spidst, at det når helt igennem vokslaget, da syren ellers ikke bider fast i metallet.

TIP - Hånden kan med fordel hvile på en håndstøtte for at undgå, at man kommer til at presse hånden ned på pladen og derved løfter blødgrunden utilsigtet af.

Eventuelle skader eller rettelser kan forsigtigt dækkes med asfaltlak.

Teksturtryk vha. hånden

Pres teksturer ned på den blødgrundsdækkede plade vha. håndens tryk. Her kan man benytte kraftige/tykke materialer modsat i kobbertrykspressen, idet man selv kan styre intensiteten af presset.

Teksturtryk vha. kobbertrykspresse

Placer den grunderede plade på trykpressen og arranger forsigtigt de materialer, der ønskes presset ned i overfladen.

VIGTIGT – Benyt kun lette, tynde, bløde materialer så som tyndt stof og planter for at undgå, at trykvalse og filt ødelægges. Dæk pladen med et stykke glittet karton, der er større end pladen samt avispapir. Til sidst lægges filt ovenpå.

Vær opmærksom på, at friske planter kan afgive saft, når de køres gennem pressen.

Trykpressen indstilles til at have mindre pres på, end hvis man skal trykke grafik.
Når pladen er kørt gennem pressen fjernes teksturemnerne forsigtigt. Disse har nu fjernet blødgrunden og derved blotlagt metallet.

Teksturtryk vha. højtrykspresse/bogpresse

Pres teksturer ned på den grunderede plade. Her kan man benytte kraftige/tykke materialer modsat i kobbertrykspressen, idet man selv kan styre intensiteten af presset.

Ætsning

Pladen lægges i et syrebad med salpetersyre eller jernklorid i et dertil indrettet område af værkstedet.

Salpetersyre

Ved ætsning i salpetersyre opstår der hurtigt luftbobler på de blotlagte områder. Hvor man ved ætsning af hårdgrund ofte benytter en fjer til at fjerne boblerne med, forhindrer blødgrundens sarte overflade dette. I stedet fjernes boblerne ved at vippe pladen op og ned vha. tape fastgjort til bagsiden.

VIGTIGT: Ventilation af rummet er nødvendig. Benyt forklæde samt handsker, der kan modstå syre. Ammoniak neutraliserer salpetersyre, hvis man er uheldig at få det på tøjet.

Jernklorid

Ved ætsning i jernklorid kan man benytte en lodretstående ætsetank for at forhindre, at sedimentet lægger sig i de blotlagte områder. Inden nedsænkning i karret fastgøres et stykke bredt pakketape til pladens bagside, som fastgøres til ætsekarrets kant, når pladen forsigtigt er nedsænket. Alternativt kan man med fordel montere pladen på en smal, lang akrylplade vha. pakketape. Idet akrylpladen hviler på bunden af karret, er det nemmere at styre nedsænkning og optagning af pladen, så blødgrunden ikke beskadiges.

Har man ikke en lodretstående ætsetank, men benytter et horisontalt ætsekar, fjernes sedimentet ved jævnligt at vippe pladen op vha. tape fastgjort til bagsiden.

VIGTIGT: Benyt forklæde samt handsker, der kan modstå syre. Jernklorid sviner meget.

Afrensning efter ætsning - Ætsegrunden fjernes først med et opløsningsmiddel som terpentin eller petroleum. Alternativt benyttes Estisol 312, raps- eller solsikkeolie. Opløsningsmidlerne efterlader en fedtet overflade, der fjernes med ethanol (husholdningssprit).

Historie
Blød ætsegrund blev opfundet omkring 1620 af den schweiziske kobberstikker og maler Dietrich Meyer (1572-1658), hvor han begyndte at tilsætte hårdgrunden fedtstof. Deciderede teknikker blev dog først udbredt i midten af 1700-tallet.

Oprindelig benyttede kunstnere teknikken blødgrund for at efterligne blyants- og kridttegninger. I nyere tid benyttes teknikken ofte eksperimenterende for at kunne skabe teksturtryk af forskellige materialer på pladen.

Kunstnere der har arbejdet med blødgrundsætsninger

En lang række kunstnere har gennem tidens løb benyttet blødgrundsteknikken i deres kunstneriske arbejde, nogle gange som et selvstændigt udtryk men ofte i sammenhæng med andre grafiske teknikker så som stregætsning, akvatinte og koldnålsradering.

Blandt kunstnere, der kontinuerligt har beskæftiget sig med blødgrundsætsninger, kan nævnes Rembrandt (1606-1669), Auguste Renoir (1841-1919), Edgar Degas (1834-1917), Lovis Corinth (1858-1925) og Käthe Kollwitz (1867-1940).

I Danmark har billedkunstneren Pernille Kløvedal Helweg (1946) arbejdet og eksperimenteret en del med blødgrundsætsninger i stort format med dyrespor. Kløvedal Helweg har ladet dyr som isbjørn, elefant, næsehorn og skildpadde bevæge sig fysisk hen over trykplader præpareret med ætsegrund, hvorefter sporene blev ætset ned i pladen. Det største tryk stammer fra en 5 meter lang grindehval, og i radioprogrammet Hvalen på kobberpladen på DR - Stedsans fortæller kunstneren om sit grafiske projekt.

Litteratur
Agerbo, Bjarne, Grafiske teknikker, 1998

Autenrieth, Wolfgang, Neue und alte Techniken der Radierung und Edeldruckverfahren - Ein alchemistisches Werkstattbuch für Radierer : Vom 'Hexenmehl und Drachenblut' zur Fotopolymerschicht. Tipps, Tricks, Anleitungen und Rezepte aus fünf Jahrhunderten, 2010,  [Findes også som internet"bog"]

Chamberlain, Walter, The Thames and Hudson Manual of etching and engraving, 1972

Hind, Arthur Mayger: A History of Engraving and Etching, 2011

Holstein, Bent, Lær grafik, 1970

Koschatzky, Walter, Die Kunst der Graphik. 11. oplag, 1993,

Schantz, Philip von, De grafiske metoder, 1969

Steinbacher, Volker, Workshop Radierung, Gravieren, Drucken, Kolorieren, 2006,

Video
Ritchie, Bill, Soft Ground Etching, 2013

Eksterne henvisninger
Autenrieth, Wolfgang, Vernis Mou - Neue und alte Techniken der Radierung und Edeldruckverfahren

Käthe Kollwitz Museum, Artistic techniques

Moma, Museum of Modern Art information on printing techniques and examples of prints

Walker, Ward, Soft Ground Technique, ACC Printmaking

Omtale af billedkunstner Pernille Kløvedal Helwegs arbejde med blødgrund på Statens Værksteder for Kunst, Kbh. http://svfk.dk/kunstner/pernille-kloevedal-helweg

DR - Stedsans på P1, 25. august 2011 © Copyright DR Hvalen på kobberpladen. Radioprogram om Pernille Kløvedal Helwegs grafiske arbejde med dyrespor på blødgrund

Pernille Kløvedal Helwegs hjemmeside med eksempler på blødgrundsætsninger

Omtale af billedkunstner Jane Maria Petersens arbejde med blødgrund på Statens Værksteder for Kunst, Kbh. Jane Maria Petersen http://svfk.dk/project/vaerker-til-separatudstilling-i-clausens-kunsthandel

Noter

Grafik
Kunstens teknikker

Blødgrundsætsning


Frederik Bay (født 6. august 1997) er en dansk fodboldspiller, der spiller for FC Helsingør. Han spiller på venstre back.

Karriere
Frederik Bay har været tilknyttet F.C. København "School of Excellence" og har spillet en række kampe klubbens ungdomshold og reservehold. I august 2016 blev han indlemmet i FCK's førsteholdstrup. Han fik sin officielle debut for FCK's førstehold i en pokalkamp den 26. oktober 2016 mod Jammerbugt FC, hvor Bay fik en halvleg.

Den 31. januar 2017 på transfervinduets sidste dag blev det offentliggjort, at Frederik Bay skiftede til FC Helsingør i 1. division på en halvårig lejeaftale, hvor hans kontrakt med FC København også udløber.

Efter udløbet af kontrakten med FC København blev Frederik Bay tilknyttet FC Helsingør på en fast kontrakt.

Landsholdskarriere
Frederik Bay har pr. 1. november 2016 spillet to kampe for  og tre kampe for .

Referencer

Eksterne henvisninger

 Spillerprofil  på fck.dk

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra FC Helsingør

Frederik Bay


Carasinol B ist ein Stilben-Tetramer, welches im chinesischen Erbsenstrauch vorkommt.

Eine durch Säure katalysierte Epimerisierung von Kobophenol A zum Epimer Carasinol B kann in vitro durchgeführt werden.

Einzelnachweise

Phenol
Oxolan
Anelliertes Benzol

Carasinol B


Jamal Khashoggi (13. listopada 1958. – 2. listopada 2018.) bio je saudijski novinar, autor i bivši generalni menadžer i urednik saudijskog televizijskog kanala Al-Arab. Također je bio urednik saudijskih novina Al Watan, a od rujna 2017. stalni kolumnist Washington Posta. Bio je i povremeni politički komentator za Al Jazeeru, BBC, Dubai TV i MBC.

U rujnu 2017. pobjegao je iz Saudijske Arabije, a kao razlog naveo je kako mu je država zabranila korištenje društvene mreže Twitter. Bio je poznat po kritiziranju saudijske državne politike i kritiziranju saudijskog princa Mohammada bin Salmana. Protivio se saudijskoj vojnoj intervenciji u Jemenu.

Ubijen je 2. listopada 2018. unutar saudijskog konzulata u Istanbulu.

Dana 11. prosinca 2018. godine američki časopis Time imenovao ga je osobom godine zbog njegovog uspješnog novinarskog rada, a posebice zbog uspješnog rada unatoč konstantnim opasnostima od političkog progona.

Obrazovanje i obitelj
Rođen je u Medini, nećak je saudijskog poslovnjaka i trgovca oružjem Adnana Khashoggija koji je bio jedan od aktera političkog skandala Iran-Contra.

Osnovnu i srednju školu završio je u Saudijskoj Arabiji, a preddiplomski studij poslovne administracije završio je u SAD-u (sveučilište u Indiani).

Politička stajališta

Saudijska Arabija
Smatrao je da se državna politika treba vratiti u klimu kakva je prevladavala prije 1979. kada se vlada ograđivala i držala podalje vehabističke ideologije i tradicije. Smatrao je kako žene trebaju imati ista prava kao i muškarci te je bio kritičar saudijske opresije nad slobodom govora i izražavanja. U jednoj od svojih kolumni izjavio je kako "Saudijci moraju pronaći način kako će zajedno uklopiti sekularizam i Islam kao što je to napravila Turska". U jednoj od svojih kolumni rekao je kako "bin Salman [princ] mora prekinuti svoju kampanju protiv političkog Islama i svoje očite netolerancije prema temeljnim demokratskim principima kao što su sloboda govora".

Jemen
Snažno se protivio vojnoj intervenciji Saudijske Arabije u Jemenu. Priznao je da je u jeku izbijanja krize intervenciju podržavao jer je bio zabrinut zbog mogućeg jačanja Iranskog utjecaja u regiji podržavanje Houthija, ali je postao kritičan zbog masovnih stradavanja civila, morske blokade i trošenja "jedne trećine saudijskih financijskih rezervi koje su se smanjile na oko 400 milijardi američkih dolara". Smatrao je kako je jedino rješenje jemenske krize zaustavljanje rata te da prekid vatre treba inicirati Saudijska Arabija.

Odnos s Osamom bin-Ladenom
Bin-Ladena je upoznao tijekom 1980-tih i 1990-tih godina u Afganistanu. Intervjuirao ga je više puta u Tora Bori (kompleks špilja u Afganistanu) te jednom (1995.) u Sudanu. Saudijska televizija Al-Arabiya u svojoj je reportaži iznijela podatak da je Khashoggi jednom pokušao uvjeriti bin-Ladena da odustane od nasilja, a bio je "vrlo iznenađen [1997.] kada je vidio Osamu kako se okreće radikalizmu". Nakon terorističkih napada 9. rujna 2001. potpuno se distancirao i ogradio od bin-Ladena.

Smrt
Khashoggi je ubijen 2. listopada 2018. godine u zgradi konzulata Saudijske Arabije u Istanbulu. Prema CNN-u čiji je izvor pročitao transkript audio snimke snimljene netom prije ubojstva posljednje riječi novinara bile su "ne mogu disati". Na početku istrage Turska je smatrala kako je ubojstvo naručeno i unaprijed smišljeno, dok su Saudijci to negirali. Khashoggi je ušao u konzulat s ciljem vađenja dokumenata potrebnih za vjenčanje, a videosnimke sigurnosnih kamera pokazale su da iz konzulata nikad nije izašao.

Nakon osam dana istrage Saudijska Arabija priznala je da se ubojstvo dogodilo unutar konzulata. Uhićeno je 18 državljana Saudijske Arabije uključujući tim od 15 operativaca. 19. listopada saudijski državni tužitelj izjavio je kako je istražni tim pronašao dokaze kako je napad izveden planski i ciljano, a 15. studenog objavljeno je kako je 11 Saudijaca dovedeno pred sud i optuženo za ubojstvo Khashoggija te da pet individualaca mogu dobiti smrtnu kaznu. Saudijska Arabija odbila je izručiti osumnjičenike za ubojstvo novinara.

16. studenog 2018. američka obavještajna agencija CIA objavljuje dokument baziran na dokazima koji upućuju da je saudijski princ bin Salman naručio ubojstvo Khashoggija. 20. studenog 2018. američki predsjednik Donald Trump opovrgnuo je medijske zaključke i natpise oko poveznice saudijskog državnog vrha i ubojstva novinara. Nikki Haley, američka političarka i veleposlanica pri UN-u u intervjuu za magazin The Atlantic izjavila je kako Sjedinjene Američke Države ne mogu progledati kroz prste Saudijskoj Arabiji zbog ubojstva Khashoggija te da se ovakvo nasilničko ponašanje ne smije tolerirati.

U veljači 2021. godine obavještajne službe SAD-a objavile su izvješće u kojem iskazuju stajalište da je princ Saudijske Arabije odobrio operaciju koja je dovela do smrti Khashoggija. U obrazloženju se navodi kako od 2017. princ ima potpunu kontrolu nad sigurnosnim sustavom Saudijske Arabije te da je malo vjerojatno kako bi službenici tamošnjih službi izveli operaciju ovakvog tipa samostalno, tj. bez odobrenja samog vrha - u ovom slučaju prinčeve autorizacije.

Izvori

Saudijski borci za ljudska prava
Novinari
Borci za slobodu medija

Jamal Khashoggi


Fridrik VIII. Danski, danski kralj od 1906. do 1912., iz dinastije Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
 Fridrik VIII., grof od Zollerna († 1333.)
 Fridrik VIII., vojvoda od Schleswig-Holsteina (1829. – 1880.)

Fridrik VIII.


Jeppe Findanus Petersen (født 17. februar 1818 på Store Munkegaard i Aaker, død 6. marts 1900 i København) var en dansk urmager og bornholmsk folketingsmand. Han var far til Julius Petersen.

Han var søn af Hans Peter Petersen og Marine Else Cathrine Munch og kom i urmagerlære i Rønne, hvor han fik borgerskab i 1847. Allerede samme år blev han formand for byens urmagerlaug, og fra 1849 til 1851 virkede Petersen også som kommunal revisor. I 1857 flyttede han til Nexø, hvor han boede de næste ti år, og her blev han borgerrepræsentant (1861) og medlem af amtsrådet (1862). Begge poster forlod han i 1867, da han flyttede til København for at leve resten af sit liv som rentier. I 1851 var han blevet valgt til Folketinget for Venstre i Rønnekredsen, og han var på tinge indtil 1858. I 1869 forsøgte han forgæves at få genvalg ved at lade sig opstille i Bælumkredsen.

Findanus Petersen var ikke medlem af Bondevennernes organisation, men han stemte sammen med dem i folketingssalen. Han havde på egen hånd tilegnet sig gode kundskaber, og han var en veltalende debattør. Men hans politiske aftryk blev få, for hvor lokalbefolkningen syntes godt om ham, var han mindre velset blandt embedsstanden på øen. Under sit besøg på Bornholm i 1851 havde Petersen dog truffet kong Frederik VII og grevinde Danner, og kongen lod siden forstå, at han havde den største respekt for folketingsmanden. Petersen så op til Viggo Hørup, som var en af flere kendte gæster i hans hjem i København, hvor også Holger Drachmann, Harald Høffding, maleren Viggo Johansen og kunsthistorikeren Karl Madsen hørte til omgangskredsen. Dog måtte Petersen reducere sin sociale omgang i sin alderdom, da han den sidste snes år af sin levetid blev påvirket af kraftig stammen.

Han blev gift første gang 9. december 1839 i Rønne med Margrethe Kristine Tranberg (1815-55), datter af skibsfører Jørgen Tranberg, Gudhjem, og anden gang 29. marts 1857 i København med Cecilie Kirstine Grønnegaard (1828-69), datter af skibsfører Lars Grønnegaard, Nexø.

Kilder
 H. Sonne Kofoed og N.C. Stangegård: Klippeøens Mænd fødte og førte: En Samling bornholmske Biografier, Rønne: Bornholms Tidendes Forlag 1948, ss. 122-123.

Urmagere fra Danmark
Personer fra Bornholm
Folketingsmedlemmer i 1850'erne
Amtsrådsmedlemmer fra Venstre
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra Venstre
Tidligere folketingsmedlemmer fra Venstre

Findanus Petersen


Nordic Regional Airlines, anteriormente conocida como Flybe Nordic y Finncomm Airlines, es una aerolínea finlandesa creada por las aerolíneas Flybe y Finnair. La aerolínea se anunció el 1 de julio de 2011, cuando Flybe y Finnair revelaron sus planes de compra de la compañía Finnish Commuter Airlines (FCA), que operaba la aerolínea Finncomm, pasándose a denominar como Flybe Nordic.

Historia

En 2011 Flybe y Finnair llegaron a un acuerdo para la compra de Finnish Commuter Airlines, a un precio de 25 millones de €, de los cuales 12 millones los aportaría Flybe y Finnair los otros 13 millones. Flybe también se convertiría en la accionista principal de Flybe Nordic, con un 60% de las acciones, disponiendo Finnair del 40% restante.

Destinos

El 24 de agosto de 2011, Flybe Nordic anunció sus primeras 24 rutas, entre las que se incluían las operadas anteriormente por Finncomm. Los destinos son los siguientes:
 :
 Dusseldorf (Aeropuerto de Dusseldorf)
 Hamburgo (Aeropuerto de Hamburgo)
 Stuttgart (Aeropuerto de Stuttgart)
 :
 Copenhague (Aeropuerto de Copenhague-Kastrup)
 :
 Tartu (Aeropuerto de Tartu)
 Tallin (Aeropuerto de Tallin)
 :
 Enontekiö (Aeropuerto de Enontekiö)
 Helsinki (Aeropuerto de Helsinki)
 Joensuu (Aeropuerto de Joensuu)
 Jyväskylä (Aeropuerto de Jyväskylä)
 Kajaani (Aeropuerto de Kajaani)
 Kemi (Aeropuerto de Kemi-Tornio)
 Kittilä (Aeropuerto de Kittilä)
 Kokkola (Aeropuerto de Kokkola-Pietarsaari)
 Kuopio (Aeropuerto de Kuopio)
 Kuusamo (Aeropuerto de Kuusamo)
 Mariehamn (Aeropuerto de Mariehamn)
 Oulu (Aeropuerto de Oulu)
 Pori (Aeropuerto de Pori)
 Savonlinna (Aeropuerto de Savonlinna)
 Tampere (Aeropuerto de Tampere-Pirkkala)
 Turku (Aeropuerto de Turku)
 Vaasa (Aeropuerto de Vaasa)
 Varkaus (Aeropuerto de Varkaus)
 :
 Riga (Aeropuerto Internacional de Riga)
 :
 Vilna (Aeropuerto de Vilna)
 :
 Trondheim (Aeropuerto de Trondheim)
 Oslo (Aeropuerto de Oslo-Gardermoen)
 :
 Gdańsk (Aeropuerto de Gdańsk-Lech Wałęsa)
 Varsovia (Aeropuerto de Varsovia)
 :
 Norrköping (Aeropuerto de Norrköping)
 Skellefteå (Aeropuerto de Skellefteå)
 Estocolmo (Aeropuerto de Estocolmo-Bromma)
 Umeå (Aeropuerto de Umeå)
 :
 Ginebra (Aeropuerto de Ginebra)

Flota
Flybe Nordic opera las siguientes aeronaves, con una edad media de 12.4 años (septiembre de 2021).

Véase también
 Anexo:Aerolíneas de Finlandia

Referencias

Enlaces externos

 Flybe Nordic (en inglés)

Aerolíneas de Finlandia
Aerolíneas fundadas en 2011

Nordic Regional Airlines


Ludhiana (en punyabí: ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.LU.

Comprende una superficie de 3744 km².

El centro administrativo es la ciudad de Ludhiana.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 3 487 882 habitantes, de los cuales 1 621 679 eran mujeres y 1 866 203 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Ludhiana

Distrito de Ludhiana


Pícara Sonhadora (en español, Pícara soñadora) es una telenovela brasileña producida y transmitida por SBT entre 27 de agosto y 18 de diciembre de 2001, en 95 capítulos. Escrito por Crayton Sarzy, fue dirigida por Henrique Martins, Antonino Seabra y Jacques Lagôa, Pícara Sonhadora es la versión brasileña de la versión mexicana La pícara soñadora de 1991, produzida por Valentín Pimstein que es una adaptación de la película del mismo nombre de 1956 escrita por el argentino Abel Santa Cruz.

Está protagonizada por Bianca Rinaldi, Petrônio Gontijo, Karina Bacchi, Vanessa Vholker, Serafim Gonzalez, Mariana du Bois y Luis Carlos de Moraes.

En Brasil, la telenovela debió tener el título "Pequeña Soñadora" porque "Pícara" tiene un significado de origen erótico, pero Sílvio Santos decidió que la adaptación tendría el mismo título que la original mexicana.

Elenco

Referencias

Telenovelas de Brasil
Telenovelas de 2001
Telenovelas de SBT
Adaptaciones de telenovelas argentinas

Pícara Sonhadora


Lazy Evaluation, bir programlama terimi olarak, kesin (strict) değerlendirme teriminin karşıtı olarak kullanılır. Tembel değerlendirmeli dillerde değerler, ihtiyaç duyulduğu anda üretilir, daha önce değil. Bu işlemin, son ana kadar ertelenmesinden dolayı tembel terimi kullanılmıştır.

Geçmişi
Lazy Evaluation, lambda calculus için Christopher Wadsworth tarafından tanıtılmış ve Plessey System 250 tarafından bir Lambda-Calculus Meta-Machine'in kritik bir parçası olarak kullanılmış, yetenekle sınırlı bir adres alanındaki nesnelere erişim için çözümleme ek yükünü azaltmıştır. Programlama dilleri için, bağımsız olarak Peter Henderson ve James H. Morris ve Daniel P. Friedman ve David S. Wise tarafından tanıtılmıştır.

Uygulama
Kesin değerlendirmeli dillerde, bunun tersine değerler, ihtiyaç duyulacak olsun ya da olmasın hemen üretilir ve saklanır.

Tembel değerlendirmeye verilen bir diğer ad da 'isimle çağrılan'dır (call by name). Bunun karşıtı ve dolayısıyla kesin değerlendirmenin eş anlamlısı olan terim ise değer ile çağrılan'dır (call by value).

Bir eşitlikte, bir değer/değişken kullanıldığında, kesin değerlendirmeli yani değer ile çağrılan dillerde, daha önceden üretilmiş ve saklanmakta olan değer konulur. Tembel değerlendirmeli yani isim ile çağrılan dillerde ise değerin elde edilmesi için gereken bilgi konulur ve ihtiyaç duyulacağı ana kadar değerin hesaplanması ertelenir.

Bu özellik, tembel değerlendirmeli dillerde farklı bir yaklaşımı kullanabilmeye imkân şağlar. Kesin değerlendirmeli dillerde, ihtiyaç duyulsun ya da duyulmasın sonucun hemen elde edilmeye çalışılacak olması, kendi kendini sonsuza kadar çağıracak bir işlevin (function) yazılmasına, hafıza taşmasına yol açacağından dolayı, imkân tanımazken böyle bir işlev, tembel değerlendirmeli dillerde yazılabilir.

Tembel dillere örnek olarak Haskell verilebilir.

Derleyici optimizasyonu
Programlama
Yazılım optimizasyonu

Lazy Evaluation


Oelixdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 10,5 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1727 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Jörgen Heuberger tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-breitenburg.de

Schleswig-Holstein'deki belediyeler
Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Oelixdorf


Raffaello Riccardi () a fost un om politic și conducător sportiv italian, fost ministru al schimburilor și valutelor (1939-1943) în guvernul condus de Mussolini.

Biografie
Născut dintr-o mama rusă, a participat la Primul Război Mondial ca ofițer de cavalerie. După război s-a alăturat mișcării fasciste, fiind unul dintre fondatorii organizației Fascio di Combattimento din Senigallia în iulie 1920 și a organizației similare din Pesaro câteva luni mai târziu (în regiunea Marche a fondat și condus săptămânalul L'Ora). A absolvit studii de drept și a devenit lider provincial al Partidului Național Fascist la începutul anilor 1920. Secretar personal al deputatului Silvio Gai, Riccardi a fost ales membru al Parlamentului la alegerile legislative din 1924 pe lista fascistă.

Confirmat ca deputat în urma alegerilor parlamentare care au avut loc cinci ani mai târziu, a fost cooptat în guvernul condus de Mussolini mai întâi ca subsecretar al Ministerului Comunicațiilor (9 iulie 1928 - 11 septembrie 1929), apoi ca subsecretar al Ministerului Aeronauticii (12 septembrie 1929 - 6 noiembrie 1933). În anul 1934 a fost reales deputat. A fost numit președinte al Institutului Național de Export la mijlocul anilor 1930.

A fost desemnat apoi ministru al schimburilor și valutelor (31 octombrie 1939 - 18 februarie 1941, 8 mai 1941 - 6 februarie 1943): în această calitate l-a informat pe Duce că Marcello Petacci a fost implicat în 1942 în mai multe scandaluri financiare. Între 1938 și 1939 a fost președinte general al clubului Polisportiva S.S. Lazio și a deținut și funcția de președinte al Federației Italiene de Box. În 1939 a devenit consilier național al Camera dei Fasci e delle Corporazioni, care a înlocuit Camera Deputaților în calitate de cameră inferioară a Parlamentului, până în august 1943, precum și consul general al organizației paramilitare fasciste a cămășilor negre Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale. A fost locotenent-colonel aviator în rezervă.

În 1942 i s-a acordat titlul de doctor în drept honoris causa al Universității din Urbino. Înlocuit din funcție de Oreste Bonomi, după remanierea guvernului Mussolini, a fost arestat prin ordin al lui Pietro Badoglio și închis în închisoarea Regina Coeli: a fost eliberat de germani în septembrie 1943 și dus la München, a susținut statul marionetă Republica Socială Italiană, fără a deține însă posturi administrative în cadrul acesteia.

În iulie 1947 a fost judecat pentru unele acțiuni violente care au avut loc în 1922 în Fossombrone, dar a fost achitat din lipsă de probe. Riccardi, căruia îi apăruse deja în 1939 volumul Pagine Squadriste, a publicat în 1946 o carte de memorii; s-a retras mai târziu din viața publică. A locuit în orașul Lugano din Elveția și a decedat la Roma. Este menționat de unele surse ca "Raffaele".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Comandor (6 noiembrie 1941) "pentru deosebita activitate în progresul Aeronauticei Italiene, care s-a afirmat în timp de pace și a înscris pagini de glorie nepieritoare în războiul sfânt contra comunismului. Ca sburător în raidurile ce a executat și recordul obținut, a fost exemplu de emulat aripilor italiene"

Note

Nașteri în 1899
Decese în 1977
Politicieni italieni
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni din Moscova
Fasciști italieni
Personal militar al Primului Război Mondial
Deputați italieni
Miniștri italieni
Memorialiști italieni
Italieni expatriați

Raffaello Riccardi


قبائل الرباب هم قبائل من بني طابخة وهي خندفية مضرية عدنانية.

نسب قبائل الرباب
 ينتسبون جميعهم إلى إد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

أهم قبائل الرباب
 بني تيم بن عبد مناة بن إد
 بني عدي بن عبد مناة بن إد
 بني ثور بن عبد مناة بن إد وهو ثور أطحل، وق تفرقت قبيلة ثور أطحل، وقد قال بعض النسابين لولا سفيان الثوري والربيع بن خثيم لما عرفت بني ثور أطحل.
 قلت: فإنه لما دخلت أقوام منهم في تميم وانتسبوا إليها لم يذكر ثور أطحل، وأنه لما تحالف بعضهم مع سبيع ودخلوا فيهم وانتسبوا فيهم وذكر الثوري السبيعي ظن السامع أنهم من بني ثور العامرية
 وليسوا من ثور أطحل، ولم يبقى من ثور أطحل سوى لحمة الثورة التي تلقب بأطحل في ديارهم في حقال بتهامة.

 بني عوف بن عبد مناة بن إد يعرفون باسم عكل

وضم آخرون إلى الرباب :

 بني ضبة بن إد
 بني عمرو بن إد وهم قبيلة مزينة الداخلة اليوم في حرب
 بني الغوث بن مر بن إد وهم اليوم رهط شرحبيل بن حسنة الغوثي
وقال ابن حزم : هم الرباب لأنهم تحالفوا مع بني عمهم ضبة على بني عمهم تميم بن مر؛ فغمسوا أديهم في رب؛ ثم خرجت عنهم ضبة، واكتفت بعددها، وبقي سائرهم.

قال السمعاني : قال أبو عبيدة: تيم الرباب ثور وعدي وعكل ومزينة بنو عبد مناة بن أد وضبة بن أد، وإنما سموا الرباب لأنهم ترببوا أي تحالفوا على بني سعد بن زيد مناة. وقال ابن الكلبي في كتاب الألقاب قال: إنما سموا الرباب من بني مناة بن أد بن طابخة بن إلياس بن مضر وهم تيم وعدي وعوف والأشيب وثور اطحل وضبة بن اد أنهم غمسوا أيديهم في رب فتحالفوا على بني تميم فسموا الرباب جميعاً، وخصت تيم بالرباب.

انظر أيضا
 بنو عدي
 بنو تيم

المراجع

قبائل عربية

الرباب (قبيلة)