Hierapolis (Yunanca: Ἱεράπολις 'kutsal şehir'), Pamukkale (Denizli) yakınlarında bulunan ve Frigler döneminde ana tanrıça Kibele kültünün merkezlerinden biri olarak faaliyet göstermiş bir antik kenttir. Antik coğrafyacı Strabon ile Ptolemaios verdikleri bilgilerde, Karia bölgesine sınır olan Laodikeia ve Tripolis kentlerine yakınlığı ile Hierapolisin bir Frigya kenti olduğunu ileri sürülmektedir.

Tarihi
2016 yılında yapılan kazılarda bölgedeki yerleşimin Demir Çağı'nda başladığına dair kanıtlar bulunmuştur. Şehrin bulunduğu bölgede Frigler döneminde Anadolu'nun ana tanrıçası Kibele'ye adanmış bir dini merkez bulunmaktaydı. Başlangıçta Lykos (Çürüksu) vadisinde yaşayan yerli topluluklar tarafından kullanılan bu tapınak daha sonra Hierapolis'in merkezini oluşturacaktı. Yunan sömürgecileri gelip şehri önceden var olan yerleşim düzeni üzerine kurduklarında, antik Kibele kültü yavaş yavaş Yunan mitolojisi içerisinde asimile oldu.

Yunan kolonizasyonu zamanından çok daha önce, bölge, burada bulunan bir mağara içerisindeki bir kaplıcadan çıkan zehirli gazlar nedeniyle yeraltı dünyasına açılan bir kapı ve aynı zamanda yeraltı tanrıları ile iletişim kurma mekanı olarak görülüyordu. Yunan kültürüne asimilasyon süreciyle birlikte tapınak Kibele yerine Hades (Pluton) ve Persephone ile ilişkilendirilmiş ve tapınağa Plutonium adı verilmiştir.

Kentin kuruluşu hakkında bilgilerin kısıtlı olmasına karşın; Pergamon Krallığı zamanında II. Eumenes tarafından MÖ 2. yüzyıl başlarında kurulduğu ve Bergama'nın efsanevi kurucusu Telephos'un karısı Amazonlar kraliçesi Hiera'dan dolayı, Hierapolis adını aldığı bilinmektedir. Hierapolis, Roma İmparatoru Neron dönemindeki MS 60 yılındaki büyük depreme kadar, Hellenistik kentleşme ilkelerine bağlı kalarak özgün dokusunu sürdürmüştür.

Deprem kuşağı üzerinde bulunan kent, Neron dönemi depreminden büyük zarar görmüş ve tamamen yenilenmiştir. Üst üste yaşadığı bu depremlerden sonra kent, tüm Hellenistik niteliğini kaybetmiş, tipik bir Roma kenti görünümünü almıştır. Hierapolis Roma döneminden sonra Bizans döneminde de çok önemli bir merkez olmuştur. Bu önem, MS 4. yüzyıldan itibaren Hıristiyanlık merkezi olması (metropolis), MS 80 yıllarında, İsa'nın havarilerinden Filipus'un burada öldürülmesinden kaynaklanmaktadır.

MS 395 yılında Bizans yönetimine geçen Hierapolis, Piskoposluk merkezi oldu. Hierapolis, 12. yüzyıl sonlarına doğru Anadolu Selçukluları'nın sınırları dahilinde kalmıştır. Hierapolis antik kentinde; Nekropol, Domitiyan yolu ve kapısı, kare alan içine oturtulmuş Oktokonus tapınağı, tiyatro, Frontinus caddesi ve kapısı, Agora, Kuzey Bizans Kapısı, Güney Bizans Kapısı, Gymnasium, Tritonlu Çeşme Binası, Apollon Kutsal Alanı, su kanalları ve nymphaeumları, Surlan, Filipus Martynonu ve köprüsü, Direkli Kilisesi, Nekropol Alanı, Katedral ve Roma Hamamı kalıntıları bulunmaktadır.

Tedavi amacıyla da kullanılan Pamukkale yeraltı suları (travertenler) sayesinde tarih boyunca turist çekmiştir.

Hamam, yolcuların yıkanarak şehre girmeleri için şehrin dışına inşa edilmiştir.

Tiyatro kapasitesinin 9.500 kişi olmasından dolayı şehir nüfusunun 95.000-100.000 arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Tiyatrosunun tasarımından burada gladyatör dövüşleri yapıldığı anlaşılır. Sahne altındaki çukurluk bölümle oturma sıraları arasında seyircileri vahşi hayvanlardan korunmak için yaklaşık bir metrelik yükseklik farkı vardır. Gladyatör dövüşlerinin olmadığı tiyatrolarda bu fark bulunmamakta, sıralar sahne düzeyinden başlamaktadır.

Şehrin giriş kapısında işlenmiş olan Medusa figürü, tanrıça Medusa'dan korunmak için yapılmıştır. Bu inancın Türk kültürüne nazar boncuğu olarak geçtiği sanılmaktadır. Şehir, 09.12.1988 tarihinde hem doğa hem de kültürel miras olarak UNESCO Dünya Miras Listesi'ne alınmıştır.

Antik tiyatro

Grek Tiyatrosu tipinde yamaca yaslanmış 300 ayak (91 m) tüm cephesiyle birlikte korunabilen büyük bir yapıdır. İnşasına; 60 yılında olan büyük bir depremin ardından Flavius'lar döneminde 62 yılında başlanmıştır. Hadrianus döneminde (117-137) inşa halindedir. Yapı Severuslar döneminde 206 yılında tamamlanmıştır.

Cavea'da 50 oturma sırası bulunur. Bu oturma sıraları 8 merdivenle 7 bölüme ayrılmıştır. Cavea'nın tam ortasından geçen Diozoma'ya her iki yandan tonozlu birer geçit ile (vomitoryum) girilir. Cavea'nın ortasında yer alan krallık locası ve orkestrayı çevreleyen 6 ayak (3.66 m) yüksekliğindeki sahne ön duvarında 5 kapı ve altı niş bulunmakta, bunların önünde 10 adet sütun yer almaktadır. Mermer sütunların üzerleri istiridye kabuğu şeklinde motiflerle dekore edilmiştir. Sahnenin gerisinde arka duvarı süsleyen üst üste sıralanmış 3 sütun dizisinden, alttakiler sekizgen kaideler üzerinde yükselir ve yivsizdir.

Kabartmalar, stillerinden de anlaşılacağı üzere değişik dönemlerde farklı ustalar tarafından yapılmıştır. Özellikle mitolojik konuların işlendiği sahnelerde Helenistik dönem heykel sanatlarının etkilerini, kalabalık, hareketli ve canlı figürlerde görmek mümkündür. Bu figürlerde Bergama sanat ekolünün (Zeus Atları Kabartmaları) biraz etkileri görülmektedir. Sahne binasının kabartmalı frizlerle süslenmesi açısından tiyatro, Perge, Side ve Nyssa tiyatrolarıyla büyük bir benzerlik gösterir.

Mezarlık alanlarını ifade eden Nekropoller, Hierapolis'in 'Kutsal Şehir' olarak adlandırılmasının ardından ayrı bir öneme bürünmüştür. Bu nekropollerde yapılan araştırmalar dönemin bütün dini inançları gün yüzüne çıkarmaktadır. Mezar yapılarının görkemine göre varlıklı ya da halk mezarı olarak kolaylıkla ayrılabilen bu nekropoller kentin ana caddesinin kuzey ve güney doğrultusunda uzanmaktadır. Sayıları ise 2 binden fazladır.

Nekropoller

Kent surlarının dışında ve ova dışındaki tüm yönlerde nekropol alanları bulunmaktadır. Bunlar yoğunlukla Tripolis-Sardes'e giden kuzey yolunun ve Laodikya-Clossae'ye giden güney yolunun iki tarafında yer alır. Mezarlarda kireçtaşı ve mermer kullanılmıştır. Mermer kullanımı daha çok lahit tiplerinde görülür.

Kuzey Nekropolis: Nekropolisteki anıtların iyi durumda koruna gelmiş olması ve yayıldığı geniş alanda, çok sayıda traverten lahit ile birlikte bulunması, etkileyici bir görüntü oluşturur. (Sayıları iki binden fazladır ve çoğunda yer alan yazıtta Yunanca Soros Süfiksi ile karşılaşılır.)

Hierapolis mezar anıtlarının mimarisi çok çeşitlidir ve değişik uygulamalar gösterir. En eski mezarlar Helenistik Dönem'e tarihlenen (MÖ II – I. yüzyıllar) Tümülüs mezarlardır. Bu mezarlar düzgün kesilmiş taşlarla örülü silindir kasnakla sınırlanan mezar odasının üstü koni biçimi verilmiş toprakla örtülüdür. Mezar odasına dramos adı verilen koridor ile ulaşılır. Tümülüsler, yol boyunca ve doğuya doğru çıkan bayırda yer almaktadır.

Bu mezarlar daha çok seçkin ailelerle aittir, fakir ailelere ise kayaya oyulmuş basit mezarlardır. Kentin kuzey kısmında yer alan, I., çoğunluğu II. ve III. yüzyıla tarihlenen diğer mezar anıtları, genellikle duvarlarla çevrili, ağaç (çoğunlukla selvi) ve çiçeklerle süslü bahçelere sahiptirler. Tamamen travertenden yapılmış olan mezar anıtları farklı tipler gösterirler: Basit bir lahitten kimi zaman ölü yataklarını içeren, üçgen alınlıklı veya kaide üzerinde yer alan, bir ya da birkaç lahit taşıyan, bazen de ev modellerini yansıtan daha gelişken formlara sahiptirler. Lahitleri taşıyan kaide üzerinde bulunan yazıtta Yunanca bomos (ayaklık, sunak) kelimesi yer alır: Ölünün yüksekte duran vücudu ile bağlantılı olarak anısını yücelten simgesel bir anlam taşır. Bu anıtlar heroon ile aynı işleve sahiptirler. (Kahramanların veya tarihte önemli kişilerin öldükten sonra tanrılaşmalarını kutlamak için yapılmış mezar anıtları.)

Güney Nekropolis: Sağ tarafta depremin etkileyici izleri görülmektedir. Geniş traverten düzlük tamamen altüst olmuştur. Basit ve belki de daha eski nekropolise ait dörtgen çukur mezarlar ve taş ocağına ait izler dikkat çekmektedir. Kazılar sırasında, Denizli Müzesi uzmanları, uzun yazıtlı bomoslu bir mezar yapısı bulmuşlardır. Yakınında Genç Helenistik Dönem'e tarihlenen bir Tümülüs mezar yer almakta, bunun yanında ise yazıtlı mermer steller bulunmuştur. Alanın kuzeyinde kazı çalışmaları devam etmektedir, yamaçta Bizans surlarının olduğu yerdeki mezar yapılarında figürlü mermer lahitler bulunmuştur. Bu lahitler taş bir kaide üzerinde durmaktadır. Kerpiç tuğlalar ile yükseltilmiş olan çatı kiremit ile örtülüdür. Bu tip, bir yenilik oluşturmaktadır. Mezar yapısının içi ise çok renkli fresklerle süslenmiştir. Güneye Frontinus'a ait olabilecek olan Kapı'ya doğru ilerledikçe, Laodikeia ve Colossea'ya giden yol üzerinde, nekropolise ait başka mezar yapıları ile de karşılaşılır.

Uzun yazıtta adı geçen Tiberius Cladius Talamos'a ait mezar dikkat çeker. Cephesi ev mimarisini yansıtmaktadır, yarım sütunlu dor düzenindeki pilasterler, taş kafesli pencereler ile Blaundos'ta olduğu gibi, arşitrav, yazıtlı friz ve diş kesimli ion düzenindeki saçaklık yer alır. Yalnızca mimari düzenleme bakımından Frontinus Caddesi'ni hatırlatmaktadır. Frontinus Caddesi üzerindeki yapılarda ise dor düzeni, doğal olarak triglif-metop frizli saçaklıkta olduğu gibi başlıklarda da kendini göstermektedir.

Antik Havuz
Antik Havuz, Pamukkale'nin en önemli simgelerinden biridir. Özellikle sağlığa faydalı olan suyu ile dünyanın sayılı havuzlarından biri olarak kabul edilir. Yılda binlerce kişinin yüzdüğü bu havuz, birçok hastalığa da iyi gelmektedir. Özellikle Roma İmparatorluğu Dönemi'nde Hierapolis ve çevresi tam bir sağlık merkezi durumundaydı. O yıllarda kent ve etrafına kurulan 15'ten fazla hamama binlerce insan gelir ve sağlıklarına kavuşurlarmış. Bugün antik havuzu meydana getiren MS VII. Yüzyılda oluşan depremdir. Sütunlu caddenin yanında yer alan sivil agoraya ait İon düzeninde yapılmış olan (MS I. yüzyıl) portik bu deprem sonucunda oluşan kırık içinde meydana gelen havuzun içine yıkılmıştır.

Antik Havuz, suyun sıcaklığı nedeni ile rahatlatıcı bir etkiye sahip olmasının yanı sıra, birçok hastalığın geçmesi konusunda da etkilidir. Bu konuda yapılan araştırmalara göre Antik Havuz'un suyu, kalp hastalığı, damar sertliği, tansiyon, romatizma, deri, göz, raşitizm, felç, sinir ve damar hastalıklarına, içildiğinde de spazmlı midelere çok iyi gelmektedir. Bu da Roma Dönemi'nden itibaren Antik Havuz'un etrafında sürekli olarak sağlık merkezlerinin kurulmasının nedenini açık bir şekilde ortaya koymaktadır.

Kleopatra Havuzu
Termal havuzdaki su sıcaklığı 36 C°- 57 C°, PH değeri 5,8, radon değeri 1480 piccocuri/ litredir. Kaplıca suları, bikarbonatlı, sülfatlı, kalsiyumlu, karbondioksitli, kısmen demirli ve radyoaktif bir bileşime sahiptir. Aynı zamanda buradaki sular banyo ve içme kürlerine de elverişli olup, 2430 MG/litre eriyik mineral değerine sahiptir.

Yüzyıllar öncesinden günümüze kadar bütün ihtişamını koruyarak ayakta kalmayı başaran Apollon tapınağı eski ve dini mağara olarak bilinen Plutonion üzerine kurulmuştur. Tapınaktan kalan kalıntılardan, mermer merdivenler ve üzerinde Apollon kehanetinin anlatıldığı yazıların bulunduğu duvarları da görülmeye değer en önemli eserlerdendir. Birçok medeniyete ev sahipliği yapan bu topraklar inanç turizminin de gelişimine katkıda bulunmuştur.

Apollon Tapınağı
Mevcut Tapınak, eski ve dini mağara olarak bilinen Plutonion üzerinde kurulmuştur. Yerli halkın en eski dini merkezi olan bu yerde, Apollon bölgenin ana Tanrıçası Kybele ile buluşmuştur. Eski kaynaklar, Ana Tanrıça Kybele rahibinin bu mağaraya indiğini ve zehirli gazdan etkilenmediğini bildirirler. Apollon Tapınağı'nda üst yapıya ait kalıntılar MS III. yüzyıldan geriye gitmemekle birlikte, temeller Geç Helenistik Döneme kadar uzanmaktadır.

Mermer giriş basamaklarından tanınan 70 metre uzunluğundaki Tapınak, temenos duvarı ile çevrili kutsal alan içinde bulunmaktadır. Temenos duvarı güney, batı ve kuzeyde bir kısmı kazılmış olan portiğe yaslanmıştır. Mermer portiğe ait dor düzenindeki yivli yarım sütunlar, astragal ve inci dizisi, ekhinusu da yumurta dizisi ile bezeli sütun başlıkları taşımaktadır.

Tapınak, daha geç bir döneme tarihlenmekte, fakat müzede bulunan iki ion bir korint düzenindeki nefis başlık ile bazı mimari parçalar MS I. yüzyıla tarihlenmekte ve daha eski çağlara dayanan bir tapınağın varlığına işaret etmektedir. Apollon Tapınağı'ndan günümüze kalan mermer merdivenden başka, mermer levhalar ile kaplı ve silmeli kornişleri olan bir podyum görülmektedir. Cephesi iki ante ve arasında yer alan iki sütun ile bezelidir. Tarihlenmesi ante ve başlıklarında, cella duvarında ve tabanında kullanılan yazıtlı bloklar sayesinde yapılabilmektedir. Bir tanesinin üzerinde Apollon kehanetine ait bir yazı okunmaktadır. Tapınak mimari bezemelere göre MS III. yüzyıla tarihlenmektedir.

Tapınağın arkasındaki merdivende, Apollon Tapınağı'ndan alınan parçalar, sütun gövdeleri, arşitrav parçaları, başlıklar, kaideler ile doldurulan bir alan görülmektedir. Bu yapıda, MÖ IV. yüzyıl heykel şemalarını yenileyen, kıvrımlı giysili olan, nitelikli bir kadın heykeli bulunmuştur. Yazıtından da anlaşıldığına göre; Zeuxis'in kızı Apphia imparatorluk tanrılarına ve Demos'a (Hierapolis halkının kişileştirilmesi) adamıştır.

Bir ucu, kuzeyindeki adını imparator Domitiandan alan Domitian kapısı ve diğer bir ucu güneyinde Güney Roma kapısına uzanan, 1 km uzunluğundaki Cadde görülmeye deger en önemli tarihi eserler arasındadır. Her iki tarafında sütunlu revarklar ve kamu yapıları bulunan cadde şehri bir uçtan diğer bir ucuna kadar ikiye ayırır. Ayrıca cadde giriş ve çıkışlarında bulunan kapılar ise tarihi hâlen omzunda taşıyan koca bir medeniyetin en güzel örnekleridir.

Cadde ve kapılar

Yaklaşık 1 km uzunluğundaki kentin en önemli ve geniş ana caddesi, kenti bir ucundan diğer ucuna ikiye böler. Kuzey – güney doğrultusunda uzanan bu caddenin iki tarafında sütunlu revaklar ve önemli kamu yapıları vardır. Her iki ucunda anıtsal kapılar bulunmaktadır. Kapılar zafer takı görünümünde, kemerli ve yanlarında kuleleri bulunmaktadır. Frontinüs Kapısı: Roma Dönemi'nde kentin anıtsal giriş kapısını oluşturur. 14 metre genişliğindeki ana caddenin başlangıcında yer alan kapı, yerleşim birimini geçerek Laodikeia ve Collosai'ya giden ana yolun ve Güney Kapısı'nın karşı ucunda yer alır. Kapı düzgün traverten bloklardan inşa edilmiş üç kemerli girişi basit bir korniş ile süslüdür. Ayrıca Helenistik Dönem'in kapı geleneğini hatırlatan yuvarlak planlı kulelere yaslanmıştır.

Kuzeyde, iyi korunmuş, üç gözlü ve iki yanında yuvarlak kuleleri olan kapının frizinde İmparator Domitian'a ithaf edilmiş Latince ve Grekçe yazılmış bir yazıt vardır. Bu yazıttan dolayı buraya Domitian Kapısı veya Roma Kapısı denir. Kapının Asya Prokonsülü Julius Sextus Frontinüs tarafından I.S. 82-83 yıllarında yaptırıldığı bilinmektedir. Bu nedenle kapıya Frontinüs Kapısı da denilmektedir. Bu kapıdan güneye inen yolun surla kesiştiği yerde MS 5. yüzyıla tarihlenen Kuzey Bizans Kapısı vardır.

Güney Roma Kapısı: Kapı, Lykos nehrine doğru alçalan tepeye açılır, büyük Honaz Dağı'nın tam karşısında yer alır, özellikle gün batımında mavinin tüm tonları ile oluşan nefis bir manzaraya sahiptir. Kapı, traverten bloklar ve içinde mermerin de bulunduğu devşirme malzeme ile yapılmıştır. İki adet dörtgen planlı kuleye yaslanmıştır.

Kuzey Bizans Kapısı: Hierapolis kentinin Theodosius döneminde (MS 4. yüzyıl sonu) yapılan sur sistemine dahil olan Kuzey Kapı, Güney Kapı'ya simetrik olarak Bizans Dönemi'nde kentin anıtsal girişini oluşturur. Agora'nın yıkıntılarından alınan devşirme malzeme ile inşa edilen kapı, kare planlı iki kule ile desteklenmiştir. Girişin iki yanında, şehri kötü etkilerden korumak üzere, apotropeik olarak duran arslan, panter, görgo başı ile bezeli dört adet konsol günümüze ulaşmıştır.

Güney Bizans Kapısı: MS 5. yüzyılda inşa edilmiştir. Traverten bloklar ve içinde mermerlerin de bulunduğu devşirme malzeme ile yapılmıştır. Kuzeydeki kapıda olduğu gibi 2 adet dörtgen planlı kuleye yaslanmış ve tek parça arşitrav üzerinde yer alan hafifletme kemeri ile şekillenmiştir.

Hamamlar
Dini bir öneme sahip olan Hierapolis antik çağlarında temizliğe de büyük önem verirdi. Yolcular şehre girdiklerinde temiz olmaları için kentin giriş ve çıkışlarına hamamlar inşa etmişlerdir. Hierapolis'te 3 hamam vardır. Bu hamamlardan Hamam Kilise günümüze kadar iyi korunabilmiştir. Bizans Hamamı VII. yüzyılda meydana gelen büyük depremde yıkılmıştır. Büyük Hamam ise bugünkü Arkeoloji Müzesi olarak karşımıza çıkar.

Hamam Kilise
Çok eski olan bu yapı İmparatorluk Çağı'nın ortalarına tarihlenir. Traverten dikdörtgen bloklardan inşa edilmiş bu yapının, yan duvarlarındaki büyük kemerler görülebilmektedir. Kentin merkezindeki tonozlu Büyük Hamam yapısı ile kıyaslanabilecek bir mimariye sahiptir. Hamam yapısı Vİ. yüzyılın I. yarısında, Hierapolis, Phrygia Paçatiana'nın başkenti olduğu zaman, kilise olarak yeniden düzenlenmiştir. Kiliseye dönüştürülmüş olan bu yapıda, girişin kuzeyinde yer alan bir mekanın duvarını, dört sütunlu bir potiği çevirmek için kullanmışlardır. İki büyük kemer ile oluşturulmuş olan kilisenin girişi, Bizans Kapısında olduğu gibi bir kemere sahip diğer bir küçük kapıya yaslanmıştır. İyi durumda korunmuş olan büyük mekanda, kemerlerle oluşturulan 6 adet nis yer alır. Bu kemerleri taşıyan duvarlar eklenmiş ve duvarlara açılan geçitlerle de tonuzlu geçişler elde edilmiştir.

Bizans Hamamı
Sür sisteminin inşasından hemen sonraki bir döneme tarihlenmektedir. Yapı Agora'nın güney stoasının yıkıntılarının üzerine inşa edilmiştir. Hamam binası, kentin girişinde hemen kapı ve nymphaeumdan sonra yer alır ve kamu yararına yapılmış olan bu yapı, sür duvarlarından dar bir yol ile ayrılır. Apsisli bir mekan sivali havuzu ve hypokaust sistemi ile calidarium olarak yorumlanır. Kazılarla ortaya çıkartılan mekanın çatı örtüsü, yıkıntı halinde elimize geçen parçalara göre tuğla bir kubbe ile örtülü olmalıydı. Bu yapının kazısının tamamlanması ile İmparatorluk Dönemi kamu hamamlarında Ortaçağdaki İslam dünyası hamam yapılarına geçişteki tipoliji ile ilgili önemli bilgiler elde edilecektir. Yapı, arkeolojik verilere göre, bütün kenti tahrip eden, VII. yüzyıldaki depremden sonra terk edilmiştir.

Büyük Hamam
Bugün Hierapolis Arkeoloji Müzesi'nin kurulu olduğu Büyük Hamam yapısı, kentin güney batısında, traverten kanallara açılan bir bölgede yer alır. MS 60 yılında Nero döneminde yaşanan büyük depremden sonra, kentteki inşaat faaliyetleri sırasında önemli bir su kaynağından yararlanmak üzere, MS II. yüzyılda yapılmıştır. Kaynaktan çıkan sular vadiye akmadan önce hala bu hamamın yıkıntıları üzerinden geçmektedir.

Hamam, bölgede bol miktarda bulunan traverteni çalışmakta usta olan, yerel işçilerin bir taş yapıtıdır. Akan suyun kalker oluşturma gücü nedeniyle, bugün orijinal tabanı 4 metre kalker altında kalmış olan yapı, iki mekanda korunmuş, diğerlerinde ise onarım yapılmıştır. Bugün müze olarak kullanılan mekanlar antik çağda hypokaust sistemi ile ısıtılmaktaydı. Türkiye Kültür Bakanlığı, Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü tarafından, mekanların orijinal tabanını bulmak üzere kazı ve onarım çalışmaları yürütülmektedir. Orta Çağ'da Roma Dönemi mekanları değiştirilmiş, duvarlarla bölünmüş ve yola kadar yayılmıştır.

MS X. yüzyıldan Xİİİ. yüzyıla kadar olan evrede, yerleşim merkezi ve etkisi antik çağdakini aşmıştır. Bizans ve Selçuklu dönemlerine ait kazılar sırasında bulunan, birçoğu ithal sırlı kapılar, Hamamı kullananların bu dönemdeki zenginliğine dikkat çeker. 18. yüzyılın sonunda, Choisy tarafından belirtilmiş olan, biri kaburgalı beşik tönöz çatı ile örtülü sütunlar izlenebilmektedir. T salonunda yapılan yeni kazılarla batı tarafta korniş ile sınırlandırılmış üç büyük pencereli, apsisli, orijinal bir mekanı gün ışığına çıkartmıştır.

Genellikle mekanların yan cephelerinde, dörtgen ya da yuvarlak planlı mekanlar ile iç mekanı hareketlendiren tipik Roma mimarlığı çözümleri kullanılmış, Roma'nın gücünü gösteren mermer heykellerin yerleştirilmesi ile bina süslenmiştir. En büyük mekan D, 20X32 metre ölçülerindedir ve uzun kenarında üç adet, biri dörtgen diğerleri yarım daire planlı eksedralar yer almaktadır. Eksedralar, bezemeli stükolar ile süslü kemerlerle örtülüdür. Bezemelerde ortada deniz kabuğu, kenarlarda volüt, yaprak ve çiçek motifleri tanınabilmektedir. Duvarlar, yüzeylerinde görülen metal kenet deliklerinden de anlaşılacağı gibi çok renkli mermer levhalar ile kaplı olmalıydı. Girişte bulunan iki ayak üzerinde bir kapı ve yapının çatısına çıkan merdivenlerin yer aldığı bir boşluk görülür. Bu bölümün doğusundaki büyük alan palestraya ayrılmıştır. Palestraya açılan dörtgen büyük mekanlar, yerel, beyaz ve pembe lekeli bresten yapılmış, sütunlü cephelere sahiptirler.

Kaynakça

be-x-old:Памукале

Denizli ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Dünya Mirasları
Frigya kentleri
Denizli'deki müzeler

Hierapolis


Winthrop ist ein Geisterkrater auf der westlichen Mondvorderseite am westlichen Rand des Oceanus Procellarum, am westlichen Wall des zerstörten Kraters Letronne.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen John Winthrop offiziell benannt.

Weblinks

 Winthrop auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Winthrop (Mondkrater)


El Estado Libre de Schaumburg-Lippe () fue creado tras la abdicación del príncipe Adolfo II de Schaumburg-Lippe, el 15 de noviembre de 1918. Fue un estado en Alemania durante la República de Weimar, encabezado por un Ministro-Presidente. El gobierno democrático fue suprimido durante el gobierno nazi. Al final de la Segunda Guerra Mundial el gobierno militar británico de ocupación decretó el 1 de noviembre de 1946 la unión de Schaumburg-Lippe, Hannover, Braunschweig, y Oldemburgo para formar el nuevo estado de Baja Sajonia.

Gobernantes del Estado Libre de Schaumburg-Lippe

Ministro de Estado
Friedrich Freiherr von Feilitzsch  (15 de noviembre de 1918-3 de diciembre de 1918)

Presidente del Consejo de Estado
Heinrich Lorenz (SPD)  (4 de diciembre de 1918 - 14 de marzo de 1919)

Véase también
 Organización territorial de la República de Weimar

Enlaces externos
Schaumburg-Lippe
Estadísticas generales del Estado Libre de Schaumburg-Lippe (alemán)
Estados de Alemania desde 1918

Antiguos estados y territorios del estado de Baja Sajonia
Estados de la República de Weimar
Schaumburg
Estados y territorios desaparecidos en 1946
Alemania en 1918
Alemania en 1946

Estado Libre de Schaumburg-Lippe


Die Route nationale 670, kurz N 670 oder RN 670, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Saint-André-de-Cubzac und La Réole verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 64 Kilometer.

N 670a

Die Route nationale 670A, kurz N 670A oder RN 670A, war eine französische Nationalstraße und zugleich von 1933 bis 1973 ein Seitenast der Nationalstraße 670, der von dieser südöstlich von Libourne abzweigte und nach Saint-Pey-d'Armens verlief. Die Gesamtlänge betrug 4 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 670 auf WikiSara (französisch)
 Route nationale française 670A auf WikiSara (französisch)

670

Route nationale 670


Murder Ballads este al nouălea album de studio al lui Nick Cave and the Bad Seeds, lansat în 1996 la Mute Records. După cum sugerează titlul său, albumul este format din balade noi și tradiționale despre crime, un gen de melodii care redă detaliile (și adesea consecințele) crimelor pasionale.

Where the Roses Wild Wild Grow, un duet Cave – Kylie Minogue, a fost un single de succes și a primit două premii ARIA în 1996. Alți muzicieni de seamă invitați să contribuie la album sunt PJ Harvey și Shane MacGowan.

Detalii
Murder Ballads a fost cel mai mare succes comercial al trupei până în prezent, cel mai probabil ajutat de difuzarea masivă a videoclipului "Where the Wild Roses Grow" de pe MTV. MTV i-a atrubuit lui Cave premiul "cel mai bun artist masculin" din acel an, deși această nominalizare a fost retrasă ulterior la cererea lui Cave. Cave a spus mai târziu: "Am fost conștient de faptul că oamenii vor merge să cumpere albumul Murder Ballads și să-l asculte și să se întrebe «Pentru ce dracu am cumpărat asta?» pentru că piesa cu Kylie nu reprezintă niciun indiciu real cu privire la înregistrare".

Prima melodie scrisă pentru album a fost "O'Malley's Bar", când trupa înregistra Henry's Dream. Potrivit lui Cave, ideea pentru albumul Murder Ballads a provenit de la această melodie: "Nu am putut folosi «O'Malley's Bar» pe niciun alt disc. Așa că a trebuit să facem o înregistrare, un mediu în care cântecele ar putea exista."

Recepție
 Murder Ballads au primit critici aproape unanim pozitive. Bill van Parys, de la Rolling Stone, a scris că "niciodată elementele maniacale nu au ridicat rahatul lui Cave la rang de artă ca în cazul Murder Ballads", descriind albumul drept "performanța vieții lui Nick Cave". Tony Scherman, de la Entertainment Weekly, a avertizat că Murder Ballads nu "era pentru scârțâit", numindu-l "rară înregistrare pop care rezonează cu greutatea veacurilor".  În The New York Times, Neil Strauss a considerat că albumul "spune mai mult decât povești", adăugând: "Cave creează meticulos o fabulă macabră și apoi o distilă la o singură imagine a morții, în modul în care un fotograf aranjează o filmare în studio". Într-un comentariu mixt, lui Chris Norris (Spin) complimentează "epopea sordidă și confesionalele întunecate" ale albumului.

În presa muzicală engleză, Clark Collis a remarcat că Murder Ballads "se țese împreună într-o meditație asupra morții, atât de frumoasă și cu adevărat deprimantă". Murder Ballads s-a clasat pe locul 16 pe lista Maker Melody din 1996 și pe locul 7 în NME.

Lista melodiilor

Contribuitori

 Nick Cave and the Bad Seeds

 Nick Cave (1–10)
 Blixa Bargeld (1–8, 10)
 Martyn P. Casey (1–5, 7, 8)
 Mick Harvey (1–10)
 Conway Savage (2–5, 7, 9, 10)
 Jim Sclavunos (2, 4–6, 8, 10)
 Thomas Wydler (2–10)

 Muzicieni invitați

 PJ Harvey  (3, 10)
 Terry Edwards (4)
 Katharine Blake (4)
 Kylie Minogue (5, 10)
 Jen Anderson (5)
 Sue Simpson (5)
 Kerran Coulter (5)
 Helen Mountfort (5)
 Hugo Race (6)
 Warren Ellis (6)
 Marielle Del Conte (7)
 Anita Lane (7, 10)
 Geraldine Johnston (8)
 Liz Corcoran (8)
 Shane MacGowan (10)
 Brian Hooper (10)

 Corul Moron Tabernacle din "The Curse of Millhaven"

 Nick Cave
 Martyn P. Casey
 Conway Savage
 Thomas Wydler
 Warren Ellis
 Brian Hooper
 Spencer P. Jones
 Dave Graney
 Katharine Blake
 Clare Moore
 Rowland S. Howard
 James Johnston
 Ian Johnston
 Geraldine Johnston
 Astrid Munday

Cântece
 "Stagger Lee" se bazează pe o melodie tradițională despre criminalul afro-american cu același nume. Versiunea lui Cave extrage cea mai mare parte a versurilor dintr-o transcriere din 1967 publicată în cartea din 1976 The Life: The Lore and Folk Poetry of the Black Hustler.
 "Henry Lee" se bazează, de asemenea, pe o melodie tradițională (sau două), adesea denumită Young Hunting. Este un duet cu PJ Harvey, o cântăreață britanică de rock care a fost într-o relație cu Cave la vremea respectivă.
 "Where the Wild Roses Grow" este un duet foarte popular alături de cântăreața pop australiană Kylie Minogue. Cave spune că cântecul tradițional "The Willow Garden" (care este pe fața B a single-ului "Where the Roses Wild Wild Grow") a fost melodia care l-a inspirat să scrie "Where the Wild Roses Grow".
 "The Curse of Millhaven" are loc în orașul fictiv Millhaven, creat de autorul Peter Straub.
 "Crow Jane" își împarte titlul cu o melodie tradițională de blues; Versiunea lui Cave pare a fi în întregime originală.
 "Death Is Not the End" este o melodie cu mai mulți vocaliști, precum Anita Lane, Kylie Minogue, PJ Harvey și Shane MacGowan, incluzându-i pe însuși Cave și tovarășii săi, bateristul Thomas Wydler și chitaristul Blixa Bargeld. Ei cântă fiecare verset în această preluare a unei melodii a lui Bob Dylan, singura melodie în care nu are loc moartea efectivă. Ulterior, Cave a descris-o ca fiind "doar un fel de semn de punctuație glumeț pentru întreg. Cântecul ăsta este o limbă pe obraz, chiar dacă cred că este o interpretare destul de frumoasă."

Note

Referințe
 The Life: The Lore and Folk Poetry of the Black Hustler, Wepman, Newman & Binderman, Holloway House, 1976,
Albume muzicale de limbă engleză
Albume din 1996

Murder Ballads


Celtic Fantasy – School of Irish dance, prva je i jedina plesna škola u Hrvatskoj, koju je specijalizirala i licenciral najstarija irska plesna organizacija (CLRG) za irske tradicionalne i moderne plesove (irski step odn. Irish dance, Sean-nos, Ceili i Set plesove).

Osnovana je i djeluje od 2009. godine u Zagrebu a vode ju plesni učitelji hrvatskog podrijetla kojima je, od samog početka, cilj da što više djece i odraslih u Hrvatskoj, BIH te ostalim državama, u kojima za sada još ne postoje plesne škole poput ove, upozna i aktivno ili rekreativno, uključi sve dobne skupine u programe u kojima će upoznati ljepote irskog plesa i glazbe, ljubitelje irske kulture, proširiti krug prijatelja, putovati s njima i zabavljati se onako kako se zabavljaju veseli Irci.

U svoje programe uključuje djecu, mlade i odrasle te nema ograničenu dob za upis, naprotiv nudi i prilagođava programe sukladno interesima. Kroz desetljeće rada, sudjelovala je na brojnim manifestacijama, festivalima, i mnogim drugim događanjima, bilo u društvene ili humanitarne svrhe. U nekoliko navrata, nastupala je na nacionalnoj televiziji iz razno raznih povoda od kojih bi posebno odvojili nastup na dodjeli nagrada ''Ponos Hrvatske'' na kojem je nastupala bez ikakve naknade.

Škola je također vrlo uspješno organizirala i izvela plesne predstave (svoje autorske projekte) diljem Hrvatske, no najponosnija je na zagrebačku izvedbu predstave Smaragdno putovanje koja je bila organizirana u humanitarne svrhe kako bi se prikupila novčana sredstva za liječenje jedne djevojčice oboljele od leukemije. Godine 2014. šalje prve plesače iz Hrvatske koji ju predstavljaju na međunarodnom specijaliziranom natjecanju u irskom stepu, tzv. Feis natjecanju, i predstavili su ju u punom sjaju vrativši se u Hrvatsku s nekoliko zlatnih odličja. Od tada svake godine ponavljaju i nižu uspjehe i odličja.

Vanjske poveznice
 Celtic Fantasy

Ples

Celtic Fantasy – School of Irish dance


Der Baikal-Graben bzw. die Baikal-Riftzone ist eine divergierende Plattengrenze unter dem Baikalsee im Süden Sibiriens in Russland. Sie entwickelte sich über Jahrmillionen von einer Schwächungszone zu einem Grabenbruch, und verbreitert und vertieft sich nach wie vor um etwa zwei Zentimeter pro Jahr. Die Zone entstand durch das Auseinanderdriften der Eurasischen Platte und der Amurplatte, hervorgerufen durch die Kollision mit der weit südlich gelegenen Indischen Platte, die wie ein Keil die genannten Platten auseinanderdrückt. Die Amurplatte bewegt sich mit vier Millimetern pro Jahr in Richtung Japan.

Der Riss ist etwa 1600 Kilometer lang, fast sechs Kilometer tief und mit Sedimenten aufgefüllt. Daher reicht der Baikalsee "nur" bis in 1642 Meter Tiefe.

Wie bei allen Grabenbrüchen ist die Kruste unter dem Baikalsee relativ dünn, wodurch Thermalquellen sowohl an Land als auch unter dem Baikalsee vorhanden sind, obwohl bisher keine Hinweise für Vulkanismus in unmittelbarer Nähe des Sees gefunden wurden. Jedoch ist in, mit geologischen Maßstäben betrachtet, jüngster Zeit vulkanische Aktivität aufgetreten, die der Baikal-Riftzone zugeordnet werden kann. Diese vulkanischen Zentren sind das Udokan-Plateau etwa 400 Kilometer nordöstlich der Nordspitze des Baikalsees, das Oka-Plateau etwa 200 Kilometer nordwestlich der südwestlichen Spitze des Baikalsees und das Witimplateau rund 200 Kilometer östlich der Riftzone.

Einzelnachweise

Geographie (Burjatien)
Oblast Irkutsk
Geographie (Sibirien)
Baikalsee

Baikal-Graben


الفيزياء

 إجهاد (إصابة)
 إجهاد (ميكانيكا)، متوسط كمية القوة المطبقة على وحدة المساحة.
 إجهاد الخضوع، هو الإجهاد الذي تبدأ عنده المادة بالتشوه اللدن.
 إجهاد الانضغاط، الإجهاد المطبق على المادة والمسبب في انضغاطها.
 قد يشار أيضا إلى تعب المادة بكلمة إجاد.

أحياء

 إجهاد (أحياء)، التوتر النفسي أو الاضطراب الوظيفي:
 إجهاد مزمن، جهد متواصل يؤدي إلى المرض والاضطراب العقلي.
 الضغط المفيد (Eustress)، أجهاد إيجابي يؤدي إلى التحسن الوظيفي على المدى الطويل.
 إجهاد العمل

كيمياء

 إجهاد (كيمياء)

إجهاد (توضيح)


Piatra Soarelui, Piatra celor Cinci Epoci, sau, uneori (în mod eronat) numită piatra calendarului aztec este o sculptură mexica postclasică târzie, adăpostită în Muzeul Național de Antropologie din Mexico City, și este, probabil, cea mai faimoasă lucrare de sculptură aztecă. Piatra are un diametru de 358 centimetri (11,75 picioare) și o grosime de 98 centimetri (3,22 picioare), și cântărește aproximativ 24 de tone. La scurt timp după cucerirea spaniolă, sculptura monolitică a fost îngropată în Zócalo, sau piața principală din Mexico City. A fost redescoperită pe 17 decembrie 1790, în timpul reparațiilor la Catedrala din Mexico City. După redescoperirea ei, piatra calendar a fost montat pe un perete exterior al Catedralei, unde a rămas până în 1885. Majoritatea cercetătorilor cred că piatra a fost sculptată într-o perioadă oarecare între 1502 și 1521, deși unii cred că aceasta este cu mai multe zeci de ani mai în vârstă decât aceasta.

Descriere fizică

Motivele sculptate care acoperă suprafața de piatră se referă la componentele centrale ale cosmogoniei mexica.

Discul central
În centrul monolitului este fața divinității solare, Tonatiuh, , care apare în interiorul glifei simbol pentru "mișcare" (în Nahuatl: ollin), numele epocii actuale. Figura centrală reprezintă ignoranța și cruzimea ritualurilor trecute, ea ținând o inimă umană în fiecare dintre mâinile sale îngherate, și limba sa fiind de forma unui cuțit sacrificial de piatră (Tecpatl).

Patru sori sau epoci precedente
Cele patru pătrate care înconjoară divinitatea centrală reprezintă cei patru sori precedenți sau epoci, care au precedat epoca actuală, Mișcarea 4 (Nahuatl: Nahui Ollin). Fiecare epocă s-a încheiat cu distrugerea lumii și a umanității, care au fost apoi recreate în epoca următoare.

Interpretare
Scopul și sensul exacte ale Pietrei Calendar sunt neclare. Arheologii și istoricii au propus numeroase teorii, și este probabil că există mai multe aspecte pentru interpretarea sa.

Interpretări cele mai primitive ale pietrei se referă la utilizarea sa ca un calendar. În 1792, la doi ani după descoperirea pietrei, antropologul mexican Antonio de León y Gama a scris un tratat despre calendarul aztec, folosind piatra aceasta ca baza a lui. Unele dintre cercurile de glife sunt glife pentru zilele lunii. Unele simboluri pot reprezenta cele cinci epoci prin care mexica credeau că trecuse pământul.

Utilizarea modernă

Imaginea pietrei calendar este afișată pe obversul monedei de aur de 20 peso mexicană, care are un conținut de aur de 15 grame (0,4823 uncii troy) și a fost bătută din 1917-1921 și rebătută cu data 1959, de la mijlocul anilor 1940 până la sfârșitul anilor 1970. Începând din octombrie 2015, valoarea acesteia era de aproximativ 600 de dolari.

Imaginea pietrei calendar a fost de asemenea adoptată de către figurile culturii mexicane moderne și americane/chicano mexicane, și este folosită în arta populară și ca un simbol al identității culturale.

A vedea de asemenea
 Discul piatră Coyolxauhqui
 Piatra de Motecuhzoma I
 Piatra de Tizoc

Note

Referințe

Surse
 León y Gama, Antonio de. Descripción histórica y cronológica de las dos piedras: que con compara prețurile unitare del empedrado que se está formando en la plaza Principal de México, se hallaron ro ella el año de 1790. Af. de F. de Zúñiga y Ontiveros, 1792. O ediție extinsă, cu descrieri suplimentare sculpturi (cum ar fi Piatra de Tizoc), editate de Carlos Maria Bustamante, publicat în 1832. Au fost un cuplu de ediții în facsimil, publicat în 1980 și 1990.
 Matos Moctezuma, Eduardo, și Felipe Solis. Calendarul Aztec și alte Solar Monumente. Grupo Hotelul, Mexic. 2004.
 Mills, K., W. B. Taylor & S. L. Graham (eds.), Colonial America latină: Un Documentar de Istorie, 'Aztec Piatră de Cinci Epoci'
 Solis, Felipe. "La Piedra del Sol." Arqueologia Mexicana 7(41):32-39. Enero - Febrero 2000.
 Melso, Khristaan D., și Mary Ellen Miller (eds.). Calendarul Aztec Piatră. Getty Publicații, Los Angeles. 2010. (Aceasta este o antologie de surse importante despre Calendarul de Piatră, de la descoperirea sa și până în prezent, multe prezentate în limba engleză pentru prima dată.)
 Umberger, Emily. "Structura de Aztec Istorie." Archaeoastronomy IV-a, nr. 4 (Oct-Dec 1981): 10-18.

Linkuri externe

 Mistere ale Celui de-al Cincilea Soare: Calendarul Aztec
 Introducere în Calendarul Aztec
 Piatra Soarelui Aztecă
 Piatra Soarelui
 Calendarul Pietrei Soarelui Aztec
 Biblioteca Congresului ediție digitală a lucrării despre Piatra Calendar a lui Leon y Gama, 1792 (72MB)

Calendare aztece
Sculptura în piatră

Piatra calendarului aztec


Daniel O'Herlihy (1 de mayo de 1919-17 de febrero de 2005) fue un actor cinematográfico y televisivo irlandés, nominado en su momento al Oscar al mejor actor.

Primeros años
Nacido en Wexford, Irlanda, su familia se mudó a Dublín siendo él niño. Estudió en el Christian Brothers College de Dun Laoghaire y en el University College Dublin, graduándose en 1944 con un título de arquitectura.

Carrera
O'Herlihy debutó en Hungry Hill y en el filme de Carol Reed Larga es la noche en 1947. Su primer papel cinematográfico en Estados Unidos fue el de Macduff en la película de Orson Welles Macbeth (1948). En 1952 protagonizó Invasion U.S.A., y en 1954 el filme de Luis Buñuel Robinson Crusoe, que le valió una nominación al Oscar al mejor actor (Marlon Brando lo ganó por On the Waterfront).

O'Herlihy trabajó posteriormente en The Young Land (1959) encarnando al juez Millard Isham. Otras películas en las que participó fueron Fail-Safe (1964, como el general Black), The Big Cube y 100 Rifles (ambas de 1969), Waterloo (1970, con el papel de Michel Ney), Halloween III: Season of the Witch (1982), The Last Starfighter (1984, como Grig), The Whoopee Boys (1986), The Dead (1987, de John Huston), y RoboCop y su secuela RoboCop 2.

También tuvo una extensa carrera televisiva, participando en shows como la serie de antología de la Columbia Broadcasting System The DuPont Show with June Allyson, o en Target: The Corruptors! (de la ABC), y El agente de CIPOL (episodio "The Yo-Ho-Ho and a Bottle of Rum Affair").

En 1963-1964 actuó en la serie western The Travels of Jaimie McPheeters, junto a Kurt Russell. En el show de la ABC The Long, Hot Summer, O'Herlihy fue el actor principal, reemplazando a Edmond O'Brien mediada la única temporada del programa. En 1966 participó en el episodio "Have You Seen the Aurora Borealis?", de la serie western de la NBC The Road West, protagonizada por Barry Sullivan. En 1974, y para la televisión británica, fue el Coronel Max Dodd en el drama de la BBC Colditz. En la segunda parte del episodio de Battlestar Galactica (1978) "Gun on Ice Planet Zero" fue el Dr. Ravishol. O'Herlihy también encarnó a Andrew Packard en la serie de culto Twin Peaks (1991), y en la entrega "Deep Freeze" de Batman: la serie animada dio voz a Grant Walker. En 1998 O'Herlihy actuó en su último film, The Rat Pack, interpretando a Joseph P. Kennedy.

Vida privada
O'Herlihy se casó con Elsie Bennett en 1945. Fue el hermano del director Michael O'Herlihy (1928–1997) y padre del actor Gavan O'Herlihy, del artista visual Olwen O'Herlihy, y del arquitecto Lorcan O'Herlihy. Además fue abuelo de Cian Dowling, Colin O'Herlihy, Micaela O'Herlihy y Eilis O'Herlihy.

O'Herlihy falleció por causas naturales en Malibú (California), en 2005. Tenía 85 años de edad. Fue enterrado en el Cementerio Prospect Grave Yard de Gorey, Irlanda. Sus documentos personales se custodian en la University College Dublin.

Premios y distinciones
Premios Óscar

Referencias

Enlaces externos

 Daniel O'Herlihy en The Long Hot Summer (1965-66)

Actores de cine de Irlanda
Actores de televisión de Irlanda
Candidatos al premio Óscar al mejor actor
Nacidos en Wexford

Dan O'Herlihy


Porto Real es un municipio brasileño del Estado del Río de Janeiro. Se localiza a una latitud 22º25'11" sur y a una longitud 44º17'25" oeste, estando a una altitud de 385 metros. La población recensada en 2010 fue de 16.574 habitantes. Se emancipó en 1995 de Resende. Ocupa un área de 50,781 km². Es reconocida como la primera colonia italiana en el Brasil. En ella se ubica una fábrica de la empresa Peugeot Citroën PSA. Detenta la mayor caída de rayos del mundo entero.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río de Janeiro

Porto Real


Stručno djelo, djelo, koje ne sadrži nove, izvorne znanstvene spoznaje, znanstvene rezultate, teorije,  nego se u njemu obrađuje već poznato i opisano. Izradom stručnog djela za osnovu zadaću ima se prikupiti, interpretirati već poznate znanstvene spoznaje, činjenice, informacije, odnose i teorije i ostvarenje rezultata koji se mogu iskoristiti. Stručna djela, odnosno stručni rad možemo se razvrstati na: stručni članak, stručni prikaz, elaborat, ekspertizu, stručni izvještaj, mišljenje, recenziju, vodiče, referentne publikacije, standardi, anotacije, apologije, diskusije, eseje, oglede, zapise, interpretacije, kritike, polemike i ostala stručna djela. Znanstvena, znanstveno-stručna i stručna djela i radovi nisu oštro razgraničena iako razlike svakako postoje.

Izvori

Znanost

Stručno djelo


Grup Düş; Ali Paşalıoğlu'nun kurduğu, Alper Gür, Can Çelebi, Cevat Öztürk üçlüsünden oluşan müzik topluluğudur.

Grup elemanları
 Alper Gür (03/12/1980 - Akordeon-Davul)
 Can Çelebi (16/03/1981 - Gitar)
 Cevat Öztürk (25/11/1980 - Gitar)
 Ali Paşalıoğlu (17/06/1981 - Söz/Beste)

Albümleri
 Düş:
 1. Son Sahne - 3:57
 2. Yeterdi Bana - 4:08
 3. Dönmeyeceksin - 4:59
 4. Gel Etme - 3:43
 5. Kör - 4:04
 6. Yaz Gelse - 3:22
 7. Bilseydim - 4:04
 8. Git - 3:39
 9. Yemin - 4:45
 10. Serçe - 3:44
 11. Toprak - 3:13
 12. Bulutlar - 3:17
 13. Denizlerin Ortasındayım - 3:27
 14. Sen Giderken - 4:44
 Güller:
 1. İçelim - 3,55
 2. Susalım - 3,11
 3. Falcı - 3,30
 4. Adı Aşk - 3,12
 5. Alamazsın - 3,05
 6. Biz Bize (Hakan Şarkısı) - 3,30
 7. Güle Güle - 4,07
 8. Güller - 3,50
 9. Sevmek Güzel - 3,21
 10. Doğum Günü (26 Eylül Marşı) - 4,37
 11. Otobüs Durağı - 4,05

Türk pop müzik grupları
DMC sanatçıları
Arabesk-rock

Grup Düş


මූන් එම්බ්‍රේසිං ද සන් (, හිරු සහ සඳු යනුවෙන්ද හඳුන්වයි ) යනු 2012දී විකාශය වූ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී මාලා නාට්‍යයකි. මෙහි චරිත නිරූපණය, කිම් සූ-හ්යුන්, හන් ගා-ඉන්, ජුං ඉල්-වූ සහ කිම් මින්-සෝ විසින් සිදුකරන ලදී. මෙය MBC නාළිකාව මගින් 2012 ජනවාරි 4වන දින සිට 2012 මාර්තු 15වන දින දක්වා බදදා සහ බ්‍රහස්පතින්දා දිනවල  21:55ට විකාශය කරනු ලැබූයේ කථාංග 20කින් යුක්ත ව ය.

ඓතිහාසික/ මනඃකල්පිත නාට්‍යයක් වන මෙය මූන් එම්බ්‍රේසිං ද සන් යනුවෙන්ම හැඳින් වූ ජුං ඉයුන්-ග්වොල් විසින් රචිත නවකථාවක් ඇසුරෙන් නිර්මාණය කර ඇත. මෙමගින් කොරියාවේ  ජොසොන් රාජවංශයේ ප්‍රබන්ධ රජකු හා යකැදුරුවරියක අතර පැවති රහසිගත ප්‍රේමය නිරූපණය වේ. මෙය කොරියානු සම්ප්‍රදායික මාලිගය සහ බල අරගල මැදින් දිවෙන්නකි.

මෙම කථාමාලාව 48වන බෙක්සං කලා සම්මාන උළෙලේදී ටෙලිනාට්‍ය අංශ‍යෙන් හොඳම නාට්‍යය සහ හොඳම නළුවා යන සම්මානත්, 2012 MBC නාට්‍ය සම්මාන උළෙලේදී වසරේ නාට්‍යය ඇතුළු සම්මාන රාශියක් දිනාගැනීමට සමත් විය.

කථාපුවත
එක් රැයක, රාජකීය තාරකා මැඳුරේ (රාජකීය නක්ෂත්‍ර ගෘහය) සේවය කළ ආරි යකැදුරුවරිය රජුගේ පුතුන්ගෙන් අයකුට සිදුව අනතුරක් සිහිනයෙන් දැක අවදි වෙයි. ඇය ඒ පිළිබඳ සොයා බලන විට ඇය එම මිනීමැරුම සියසින් දකින අතර ඇයව අපරාධරුවන් විසින් හඳුනාගැනෙයි. ඊළග දිනයෙහි ප්‍රධාන පඬිවරයාගේ ගර්භනී බිරිඳ ආරිට උපකාර කරන අතරඇය කළ උපකාරය වෙනුවෙන් ප්‍රතිඋපකාරයක් ලෙස ආරි ඇයට උපදින්නට යන  දරුවාට තමන් ආරක්ෂාව සලසන බව පවසයි.

එම දිනට පසු දින ආරිව අත්අඩංගුවට ගෙන සිරභාරයේ රඳවනු ලබයි. ඇගේ මිතුරු යකැදුරුවරියක වූ ජං නොක්-යොං ඇයව මුණගැසීමට පැමිණෙයි. අනාග‍තයේදී රාජකීය පවුලට සම්බන්ධ වන "උසස් දෛවයකට" හිමිකම් කියන තරුණියකගේ උපතක් තමන් පෙරදුටු බව ආරි නොක්-යොංට හෙළිකරයි. තමන්ට තවත් ජීවත් වීමට ඇත්තේ සුළු කාලයක් බව වටහා ගන්නා ආරි එම දරුවාව රැකගන්නා ලෙස නොක්-යොංගෙන් අයැද සිටියි. නමුත් එම දරුවා හඳුනාගැනීමට කිසිදු ඉගියක් ලබා දීමට ආරි අපොහොසත් වන්නී ය. තමන් එම දරුවා සිටින්නේ කොහිදැයි නොදත් නමුත් නොක්-යොං ඇයට එම පොරොන්දුව ලබා දෙයි. ඊළග දිනයෙහි යකැදුරු ආරි රාජද්‍රෝහි චෝදනාව මත දණ්ඩනයට ලක් කෙරෙන අතර ඇය අසත්‍ය පැවසීමට අකමැති වූ නිසා ඇයව දරුණු දඩුවමකට ලක්කර මරණයට පත් කෙරෙයි.

අවුරුදු ගණනක් ගතවෙයි.

විනීත, කාරුණික හියෝ පවුලට දරුවන් දෙනෙකු සිටියි: එනම් දාහත්-වියැති-පුතු, හියෝ යොම් සහ දහතුන්-වියැති-දියණිය හියෝ යොන්-වූ (එහි අරුත "මීදුම්බර වැස්ස" යන්නයි.) ය.මෙම දරුවන් දෙදෙනාමහොඳින් ඉගෙනගත්, දක්ෂ, බුද්ධිමත් කාරුණික දරුවන් දෙපළකි. විශේෂ දැරියක වූ යොන්-වූ ඇගේ වයසට වඩා වැඩි බුද්ධියකින් යුක්ත වූවා ය. මෙම දරුවන් දෙපළගේ පියා ජෝසුන් රජුගේ ප්‍රධාන ශාස්ත්‍රඥයා විය. එක් දෛවෝපගත දිනෙක යොන්-වූ සිය මව සමග හියෝ යොම්ගේ සිවිල් සේවා විභාගයේ තුති පිදීමේ උත්සවය සඳහා රාජ මාලිගයට පිටත්ව යයි. ඇය මාලිගයට යන ගමනේ දී, යොන්-වූ උත්සවයෙන් පිටත සක්මනෙහි යෙදෙන විට ඇයට අහම්බෙන් කිරුලහිමි ලී හ්වොන් කුමරු මුණගැසීමේ අවස්ථාව හිමි වෙයි. අද්භූත ලෙස එසල ගසකින් රොස පැහැ මල් පෙති ඔවුන් දෙසට ඇදහැලෙයි. මෙය ආරි තවමත් යොන්වූ දෙස සිය අවධානය යොමු කර සිටින බවට ඉගියකි. එම මුණගැසීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලී හ්වොන් සහ යොන්-වූ ප්‍රේමයෙන් බැදෙති.

බෝ-ක්යුං යනු ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයාගේ දියණියයි. ඇය මව් පාර්ශ්වයෙන් මව්බිසවගේ ලේ ඥාතියකු වූවා ය. ඇයව සහ යොන්-වූව කිරුලහිමි හ්වොන් කුමරියගේ මින්-හ්වා කුමරිය සිය මිතුරියන් ලෙස තෝරාගැනෙයි. මින්-හ්වා යනු කලබලකාරී තරුණියකි. ඇය විටෙක හඩමින්, කෑගසමින් කාලය ගතකරයි. සිය සොයුරාගේ කඩවසම් "හියෝ ගුරුතුමා" (යොන්-වූගේ වැඩිමහල් සොයුරා, ඔහු සතු විශේෂ දක්ෂතාවය නිසාම ඔහු ඉක්මණින්ම කිරුලහිමි කුමරුගේ ගුරුවරයා බවට පත්වෙයි) දකින මින්-හ්වා කුමරිය ඔහු පිළිබඳ සිතක් ඇතිකර ගනී. වසර ගණනකට පෙර ආරි පැවසූ තරුණිය යොන්-වූ බව නොක්-යොං වටහා ගනී.

මේ අතර හියෝ ගුරුතුමා යනු යොන්-වූගේ සොයුරා බව දැනගන්නා මින්-හ්වා කුමරියඇය සමග සිටීමට ප්‍රිය කරයි. මේ අතර කුමරිය විසින් තමන්ව නොසලකා හැරීම නිසා බෝ-ක්යුං කුමරියගේ අවධානය දිනාගත් යොන්-වූ පිළිබඳ ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළෙයි. මින්-හ්වා සිය පියරජුගෙන් හියෝ යොම් සමග විවාහ වීමට අවසර ඉල්ලයි. නමුත් රජු එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මින්-හ්වා මෙයින් දැඩි ලෙස කෝපයට පත් වෙයි.

මඳ කලකට පසුව, ලී හ්වොන් කුමරු සමග විවාහ වී ජෝසුන් රාජවංශයේ කිරුලහිමි කුමරිය වීමට යොන්-වූ තේරී පත් වෙයි. (බෝ-ක්යුං සහ වෙනත් තරුණියක පරදා) මේ අතර යොන්-වූට ප්‍රේම කරන කිරුලහිමි කුමරුගේ අයියණ්ඩිය  වූ යං-මියුං කුමරු (රජුගේ උපබිසවකට ආව උපන්) මේ නිසා කලබලයට පත් වේ. මෙම තීරණය මහත් අපේක්ෂාවෙන් බලා සිටි බෝ-ක්‍යුං සහ ඇගේ පියා වූ ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයාව නොසතුටට පත් කරයි.

කිරුලහිමි කුමරිය ලෙස පුහුණු කිරීමට යොන්-වූව රැගෙන යයි. මුලදී යොන්-වූ තරමක් අසාර්ථක වුවද පුහුණු කාලය තුළ ඇය ලී හ්වොන්ගේ ආදරය නොඅඩුව ලබයි.

කෙසේවුවත් ලී හ්වොන් සහ යොන්-වූ විවාහ වීමට ප්‍රථම, මව්බිසව රහසිගතව ප්‍රධාන යකැදුරුවරිය වූ ජං නොක්-යොං කැඳවා ඇයට යොන්-වූව රෝගී වී පීඩාවන් ඇති වී මරණය කරා ළගාවන සේ හූනියමක් සිදුකරන ලෙස පවසයි. මව්බිසවට අවශ්‍ය වූයේ ඇගේ ලේ ඥාති දියණියක වූ බෝ-ක්‍යුං කිරුලහිමි කුමරිය වනු දැකීමටයි. මව්බිසවට විරුද්ධ වීමට හැකියාවක් නොතිබූ නොක්-යොංහට ආරිට වූ පොරොන්දුව බිඳීමට සිදු වේ. මව්බිසව මින්-හ්වාව මිනිස් බිල්ලක් ලෙස යොදවා යකැදුරුවරියගේ බන්ධනයෙහි ප්‍රබලතාව වැඩිකරවයි. (මෙයට හේතුව දැඩි ආශාවකින් සහ අභිප්‍රායකින් පෙළඹෙන කන්‍යාවක යොදාගැනීමෙන් ගුරුකමට විශාල බලයක් ලබා දීමටයි.) මව්බිසව මෙම ගුරුකම සඳහා මින්-හ්වා සහභාගී කරගත්තේ මෙම පූජාවට ඇය සහභාගී වුවහොත් ඇගේ ආශාව ඉටුකරදෙන බව පවසමිනි. (හියෝ යොම් සමග විවාහ වීමට) අපරිණත මින්-හ්වා සිය ආත්මාර්ථකාමීබව සහ හියෝ යොම් කෙරෙහි තිබූ දැඩි ආශාව නිසා කැමැත්තෙන්ම මෙම පූජාව සඳහා ඉදිරිපත් වෙයි. මේ අනුව ඇයව පොළඹවනු ලැබූයේ මව්බිසව විසිනුයි. මින්-හ්වා සැබවින්ම මෙම හූනියම පිළිබඳ සත්‍ය දැනසිටියේ නැත.

යොන්-වූ රෝගාතුර වෙයි. ඇගේ රෝගය හඳුනාගැනීමට හෝ ප්‍රතිකාරයක් සිදුකිරීමට කිසිදු වෛද්‍යවරයකුට හැකියාව ලැබුණේ නැත. මේ හේතුවෙන් යොන්-වූ කිරුලහිමි කුමරිය තනතුරෙන් නෙරපනු ලැබෙයි. යොන්-වූ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මරණය කරා ළගාවන විට, නොක්-යොං රහසිගතව යොන්-වූගේ පියා හමු වී යොන්-වූට නිද‍හස් මරණයක් ලබා දිය හැකි ඖෂධයක් ලබා දෙයි. යොන්-වූගේ පියා එම ඖෂධය සිය දියණියට ලබා දෙන අතර එම බන්ධනය බිඳීමට හැකි එකම ක්‍රමය වූයේ ඇගේ මරණයයි. ඇගේ භූමදානයෙන් පසු ජං යකැදුරුවරිය සහ හියෝ පවුලේ සේවකයකු ඉක්මණින් ඇගේ සොහොන්වල හාරා ඇයව ගොඩගන්නේ එම ඖෂධය මගින් යොන්-වූ නැවත අවදිවන බව දැනසිටි නිසායි. මරණයෙන් නැගිටි යොන්-වූට ඇගේ පෙර දිවියේ මතකයන් සියල්ල අමතක වෙයි. තාඕ පූජකයකුගේ උපකාර ඇතිව ජං යකැදුරුවරිය, යොන්-වූ සහ සෝල් (හියෝ පවුලේ පැරණි විශ්වාසවන්ත සේවිකාව) දුරබැහැර ප්‍රදේශයක සැග වී ජීවත් වෙයි.

කිරුලහිමි ලී හ්වොන් කුමරු බෝ-ක්‍යුං හට විවාහ කර දෙයි. ලී හ්වොන් බෝ-ක්‍යුං සමග විවාහය පිළිගැනීමට දැඩිව ප්‍රතික්ෂේප කරයි; ඇය සමග කායිකව එක් වීම වැළැක්වීමට ඔහු නිතර නිතර අසනීප තත්ත්වයන් පෙන් ළුූ අතර ඔහු බෝ-ක්‍යුං සමග තිබූ කිසිදු සම්බන්ධයක් පවත්වා ගැනීමට උත්සාහ නොකළේ ය. හ්වොන් තමන්ට සමීප වීමට ඉඩ ලබා දුන්නේ සිය පාලකවරයාටත්, මාරාන්තික කඩවසම් අසිපත්කරු වූ "වූන්"හටත් පමණි. ලී හ්වොන්ගේ හද තවමත් මියගිය තරුණිය සතු බව නොදත් මාලිගයේ ඇතැම්හු නිතර වූන් ඇසුරු කළ ලී හ්වොන්ගේ ලිංගිකතාව පිළිබද සැකපහළ කරන්නට වූහ. කිරුලහිමි කුමරු බෝ-ක්‍යුංට දැක් වූ දැඩි අප්‍රසාදය නිසාම බෝ-ක්‍යුං නිරතුරුවම අවමානයට ලක්වෙයි. රජු මියයයි. කිරුලහිමි ලී හ්වොන් කුමරු ජෝසුන්හි රජු බවට පත් වෙයි. පැරණි රජුගේ මරණයත් සමග ලී හ්වොන්ට සිය කිරුලට උරුමකරුවකු බිහිකිරීමේ අවශ්‍යතාව දැඩිව එළඹෙයි. මේ නිසා ලී හ්වොන් වටා සිටින ජනයා ඔහුගේ "රෝගය" සුවකිරීමට උත්සාහ කරයි.

වසර අටකට පසු විශ්වයේ ගලායාම වෙනස් වී ඇති බව දැනගන්නා "පිටුවහලුන්" තිදෙනා නැවත අගනුවර වෙත පැමිණෙති. එහිදී යොන්-වූ ජං යකැදුරුවරියගේ "අධ්‍යාත්මික දියණිය" ලෙස හදාගනු ගබන අතර යොන්-වූ යකැදුරුවරියක බවට පත්ව සිටී. එසේම ජං යකැදුරුවරිය සෝල්හට යොන්-වූගේ සැබෑ අනන්‍යතාව ඇයට හෙළිනොකරන ලෙස පවසා සිටී. යොන්-වූ තමන්ට නැවත සෙමෙන් ලැබෙන අතීත මතකයන් වටහා ගත යුතු වෙයි. ඇය ඒ සඳහා බෝ-ක්‍යුං අගබිසව, අගබිසවගේ පියා (ප්‍රධාන අමාත්‍ය) සහ මව්බිසවට එරෙහිව සටන් කර නැවත ජෝසුන්හි රැජින තනතුර දිනාගත යුත වෙයි. වොල් යකැදුරුවරිය (එහි අරුත "චන්ද්‍රයා" යන්නයි) ලෙස දැන් හැඳින්වෙන යොන්-වූ මිනිස් සුරයක් ලෙස—"අවාසනාව-අවශෝෂණය-කරගන්නා යකැදුරුවරියක්"—ලෙස ජං යකැදුරුවරිය විසින් රජුව සුවපත් කිරීමට යවනු ලබයි. එක් රැයක හදිසියේම අවදි වන රජු තම සයනය අසල හිඳසිටින වොල් දැක යොන්-වූ සිහිපත් වන අතර ඇගෙන් ඇයගේ පසුගිය අවුරුදු අටක කාලය පිළිබඳ විමසයි. හ්වොන් රහසිගතව ඇය පිළිබඳ විමර්ශනය කරයි.ඇය ලී හ්වොන් රජුට සිදුකරන සේවයේදී ඇයට නොයෙකුත් අපහාසයන් වි ඳීමට සිදුවන අතර ඇය අපරාධකාරියක ("සල්ලාල ස්ත්‍රියක") ලෙස හංවඩු ගැසෙයි. අනතුරුව  යොන්-වූව බටහිර ගිලන්හල වෙත පිටුවහල් කර යැවෙයි. එහි දී යං-මියුං කුමරු ඇයව සොයාගන්නා අතර ඇයට තමන් සමග පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කරයි. සද්ශපාලන අරගල හමුවේ ලී හ්වොන් රජුහට සිය සිහසුන උදෙසා, සිය ප්‍රේමය උදෙසා සටන් කිරීමට සිදවන අයුරු තවදුරටත් මෙමගින් නිරූපණය වේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
කිම් සූ-හ්යුන්, කිරුලහිමි කුමරු/ ලී හ්වොන් රජු (李暄) ලෙස
යෝ ජින්-ගූ, 15 වියැති ලී හ්වොන් ලෙස
'සඳු වෙත ළගා වන හිරු': පළමු හිරුයි. වෙනස් දේ කිරීමට කැමති බුද්ධිමත් ජෝසුන් කුමරෙකි.. ඔහු සිය ප්‍රථම ප්‍රේමය ලෙස යොන්-වූ හමුවුවද පසුව ඇය රෝගාතුර වී මරණයට පත් වේ. ඇගේ මරණින් වසර අටකට පසු ඔහු රජ බවට පත්වන අතර ඔහු සිනහසුණේ කලාතුරකිනි. එක් දිනෙක ඔහුට යොන්-වූට සමාන යකැදුරුවරියක හමුවන අතර ඇගේ නම වොල් බව දැන යොන්-වූගේ මරණය සිදු වූ අයුරු පිළිබඳ සැකයක් ඔහුට ඇති වේ.

හන් ගා-ඉන්, හියෝ යොන්-වූ (許煙雨) / වොල් යකැදුරුවරිය (月)
කිම් යූ-ජුං, 13 වියැති හියෝ යොන්-වූ ලෙස
'හිරු සිඹින සඳු': පළමු සඳු ලෙස දෛවෝපගත වූවා ය. ඇය උපත ලැබූයේ ආරිට දඩුවම් පමුණුවන ලද කාලයේ ය. ඇය රාජමාලිගය තුළ බලය වර්ධනය වෙමින් පැවති වංශවත්, හොඳින උගත්, කාරුණික පවුලක දියණියව උපන්නා ය. කිරුලහිමි කුමරිය ලෙස තේරී පත් වුවත්, විවාහයට පෙර ඇය අද්භූත රෝගයකින් මියයයි. ඇය මියගිය බව සිතූ අවස්ථාවේ දී සිය මිතුරියට වූ පොරොන්දුව අනුව ප්‍රධාන යකැදුරුවරිය වූ ජං නොක්-යොං විසින් ඇයව බේරා ගැනෙයි. කෙසේ වුවත් යොන්-වූහට සිය සියලු මතකයන් අහිමි වී යයි. වසර අටකට පසු ඇය යකැදුරුවරියක ලෙස නැවත මාලිගයට පැමිණෙන අතර එහි දී ඇයව ලී හ්වොන් විසින් වොල් යනුවෙන්, එනම් චන්ද්‍රයා යන අරුතින් නම් කරනු ලැබෙයි.

ජුං ඉල්-වූ, යං-මියුං කුමරු (陽明) ලෙස
ලී මින්-හෝ, ළමා යං-මියුං ලෙස
'හිරුගෙන් මුවා වූ': දෙවන හිරුයි. ඔහු ලී හ්වොන්ගේ වැඩිමහල් අර්ධ සොයුරායි. ඔහුට හැමවිටම ඔහුගේ පියාණන් වූ සුංජෝ රජු විසින් අසාධාරණ ලෙස සලකන ලදී.  යං-මියුං සිය ආදරණීය පුතුවුවත් රජුට ඔහුට එසේ සලකන්නට සිදුවූයේ ලී හ්වොන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමටයි. වගකීම් විරහිත ලෙස හැසිරුණ ද ඔහු තමන් ආදරය කළ පුද්ගලයන්ට පක්ෂපාතී විය. එහි දී ඔහුට ඔහු දිගුකලක් සෙනෙහස දැක් වූ යොන්-වූ සහ සිය සොයුරා කෙරෙහි වූ සොයුරු ප්‍රේමය අතර ඔහුගේ සිත දෝලනය වෙයි.

කිම් මින්-සෝ, යූන් බෝ-ක්‍යුං (尹寶鏡) ලෙස
කිම් සෝ-හ්යුන් ළමා බෝ-ක්‍යුං ලෙස
දෙවන චන්ද්‍රයායි. ඇය මින්හ්වා කුමරිය සමග සෙල්ලම් කිරීමට මාලිගයට පැමිණෙයි. ඇයව ආයුධයක් ලෙස යොදාගත් මව්බිසව සිය බලය වැඩිකරගැනීමට බෝ-ක්‍යුංව කිරුලහිමි කුමරිය බවට පත්කිරීම සඳහා යොන්-වූව මරා දමයි. පසුව ඇය ලී හ්වොන්ගේ අගබිසව බවට පත්වෙයි. ඇය සිය මුළු හදින්ම ලී හ්වොන්හට පෙම්කළද ලී හ්වොන්ගේ හද හිමිවූයේ යොන්-වූට පමණකි.

හියෝ පෙළපත
සුන්වූ ජේ-දුක්, හියෝ යොං-ජේ ලෙස
යොම් සහ යොන්-වූගේ පියායි. සුංජෝ රජුට පක්ෂපාතී අයකු විය. යූන් දේ-හ්යුං ඔහුව සිය ප්‍රතිමල්ලවයකු ලෙස දකියි.

යැං මි-කියුං, ෂින් ජුං-ක්යුං/ හියෝ මැතිණිය ලෙස
යොම් සහ යොන්-වූගේ මවයි. මින්හ්වා කුමරියගේ නැන්දණියයි. ඇය ඉතා හිතවත් තැනැත්තියක ළුූ අතර ඇගේ සැමියාගේ සහ දියණියගේ මරණින් පසු ඇයගේ සිහිය විකල් වෙයි. මින්-හ්වා කුමරියගේ ළදරු හැසිරීම හියෝ මැතිණියට නැවත ඇගේ සිනහව රැගෙන එයි.

සොං ජේ-හී, හියෝ යොම් ලෙස
යිම් සි-වන්, 17වියැති හියෝ යොම් ලෙස
යොන්-වූගේ වැඩිමහල් සොහොයුරායි. හ්වොන්ගේ ගුරුවරයා වූ ඔහු ඉහළ නිලයක් දැරූ නිලධාරියෙකි. ඔහුගේ කඩවසම් බව නිසා කාන්තාවෝ ඔහුට ආකර්ෂණය වෙති. හ්වොන්ගේ උපදේශකයා වූ ඔහු හ්වොන් රජ බවට පත්වීමෙන් පසු ඔහුගේ විශ්වාසවන්තයා බවට පත්වෙයි. යොන්-වූගේ මරණින් පසු ඔහු මින්-හ්වා කුමරියගේ සැමියා බවට පත්වෙයි.

යූන් සියුං-ආ, සෝල් ලෙස
සියෝ ජි-හී, ළමා සෝල් ලෙස
කාරුණික හියෝ පවුල විසින් හදාගත් සේවිකාවකි. හියෝ යොම් විසින් ඇයට සෝල් යන නාමය ලබා දුන් අතර ඇය රහසින් යොම් හට ප්‍රේම කළා ය. පසුව ඇය කඩුසටන්කාරියක ලෙස යොන්-වූ යකැදුරුවරියකව සිටි කාලයේ ඇයව ආරක්ෂා කරයි.

රාජ මාලිගය
කිම් යොං-ඒ, ජුං-හුයි මව්බිසව ලෙස
සුංජෝ රජුගේ මව සහ ලී හ්වොන් කුමරුගේ මිත්තණියයි. ඇය යූන් දේ-හ්යුං සමග දේශපාලන සබඳතාවක් පැවැත්වූවා ය. කිරුලහිමි යොන්-වූ කුමරියගේ මරණයට හේතුව වූයේ ඇයයි. බල ලෝභී ස්ත්‍රියක වූ ඇය සිය පවුලේ/වංශයේ වාසිය උදෙසා ලී හ්වොන්ගේ සිහසුන රැකගැනීමට උත්සාහ දැරුවා ය.

ආන් නේ-සං, සුංජෝ රජු ලෙස
හ්වොන්, යං-මියුං සහ මින්-හ්වාගේ පියායි. බුද්ධිමත් රණකාමී පාලකයෙකි. තමන්ගේ ආදරණීය හොයුරු උයිසොං කුමරුව කුමන්ත්‍රණයකදී මරණයට පත් වීම ඔහුගේ හදට නිරතුරු වේදනා ගෙන ආවේ ය. (සිය සොයුරා කිසිවකු විසින් මරාදැමූ බව ඔහු දැනසිටියේ  නැත.) ඔහු සිය පුත් යං-මියුංහට දැඩිව සෙනෙහස දක්වයි නමුත් එය ඔහු පිටතට නොපෙන්වයි.

කිම් සුන්-ක්‍යුං, සෝ-හ්යේ අගබිසව ලෙස
ලී හ්වොන්ගේ මවයි; රදළ වංශිකයකු නොවේ.

කිම් යේ-ර්යොං, පාක් බිසව ලෙස
යං-මියුංගේ මවයි. සුංජෝ රජුගේ උපබිසවකි. මහා හන් රැජින මෙන් ඇයට කිසිදු දේශපාලන අපේක්ෂාවන් නොතිබූ අතර ඇය නිහඩ තැන්පත් තැනැත්තියක් වූවා ය. සුංජෝ රජුගේ මරණින් පසු සිය ධුරයෙන් විශ්‍රාමගන්නා ඇය බෞද්ධ ආරාමයක තාපසවරියකව කල්ගත කළා ය.

නම් බෝ-රා, මින්-හ්වා කුමරිය ලෙස
ජින් ජි-හී, ළමා මින්-හ්වා ලෙස
ලී හ්වොන්ගේ නැගණියයි. ළමා කල ඇය යොන්-වූගේ අයියණ්ඩිය වූ හියෝ-යොම් කෙරෙහි ආකර්ෂණය වන අතර ඇය හියෝ යොම් සමග කෙසේ හෝ විවාහ වීමට අදිටන් කරගනියි.

සොං ජේ-රිම්, කිම් ජේ-වූන් ලෙස
ලී වොන්-කියුන්, 15 වියැති කිම් ජේ-වූන් ලෙස
23 වියැති තරුණ සෙබලෙකි. හ්වොන්ගේ පෞද්ගලික් ආරක්ෂකයා වූ ඔහු ජෝසුන් රාජ්‍යයේ සිටි දක්ෂතම අසිපත්කරුවන් අතරින් අයෙකි. ඔහු සිය මවගෙන් රූපසෝභාවටත්, වංශාධිපතියකු වූ පියාගෙන් ලද ශක්තිමත් බවටත් උරුමකම් කීය. මෙසේ වුවත් වූන්හට හිමි වූයේ පහත් සමාජ තත්ත්වයකි. එයට හේතුව ඔහුගේ මව ගිසෙංවරියක් වීමයි. වූන්ව ඔහුගේ පියාගේ නීත්‍යානුකූල බිරිඳ විසින් සිය දරුවකු ලෙස හදාවඩා ගැනෙයි. ඔහු යොම් සහ යං-මියුංගේ දැඩි මිතුරකු විය. ඔහු ලී හ්වොන්ට දැක්වූ පක්ෂපාතීත්වය පසුකලෙක යං-මියුං සහ ඔහු අතර පැවති මිතුරුදම දුර්වල කරයි.

ජුං ඉයුන්-ප්යෝ, හ්යුං-සුන් ලෙස
පාලකවරුන්ගේ ප්‍රධානයයි. ලී හ්වොන් කුමරකුව සිටි අවදියේ පටන් ඔහු අසලින් රැඳී සිටියේ ය. ලී හ්වොන්ගේ ආරක්ෂකයා වූ ඔහු හ්වොන්ගේ මිතුරකු ද විය. වෙන කිසවකුටත් වඩා ලී හ්වොන් පිළිබඳ දැනසිටියේ ඔහුයි. ඔහුව හ්වොන් විසින් නිතරම මාලිගවේ විහිළුතහළුවලට ලක්කරන ලදී.

කිම් මින්-ක්යුං, පාලිකා මින් ලෙස
බුක්චොන්හි යොම් පවුලේ අයෙකි. මින්-හ්වා කුමරියගේ පාලිකාවයි.පසු කලෙක ඇය මියයයි..

චු ග්වයි-ජුං,පාලිකා ජෝ ලෙස
බෝ-ක්‍යුං‍ගේ පාලිකාවයි. බෝ-ක්‍යුං කිරුලහිමි කුමරිය බවට පත්වූ දිනයේ සිට ඇය අසල සිටියා ය .

තාරකා මැදුර (සුංසුචොං)
ජොන් මි-සොන්, ජං නොක්-යොං ලෙස
ඇය ජොසොන් රාජ්‍යයේ ගුංමු, ප්‍රධාන යකැදුරුවරිය වූවාය. ඇගේ හිතවත් ආත්මයන් ඇගේ මායාවන් තවත් බලවත් කරයි. එම නිසා සෑම දෙනාම ඇයට බියක් දැක්වූහ. යකැදුරුවරියන්, කෙතරම් බලවත් වුවත් ඔවුන් කාන්තාවන් වූ නිසා ඔවුනට ජෝසුන් සමාජයේ හිමි වූයේ පහත් තත්ත්වයකි. ජෝසුන් රාජ්‍යයේ යකැදුරුවරුන් කෙරෙහි පුරුෂ විද්වතුන්ගෙන් එල්ල වූයේ දැඩි ප්‍රතිරෝධයකි... විද්වතුන් විසින් සොංසුන්චොං සම්පූර්ණයෙන්ම සීමා කිරීම වැළැක්වීම සඳහා බලවත් මව්බිසවහට ආධාර කිරීමට ඇය තීරණය කරයි.

කිම් ඉක්-තේ, හ්යේ ගක් ලෙස
සොග්යොක්සෝහි ගුරු වූ මොහු තාඕ පූජකයෙකි. යොන්-වූ සමග පළායාමට ජං නොක්-යොං හට උපකාර කරයි. සොග්යොක්සෝහි තාඕවාදීන් අධ්‍යාත්මිකව සුංසුචොංහි යකැදුරුවරියන්ගේ මිත්‍රයින් වූයේ ඔවුන් දෙකොට්ඨාසයම මායාහුරු කලාවන් ප්‍රගුණ කරන නිසායි.

බේ නූ-රි, ජන්-ෂිල් ලෙස
ජෝ මින්-ආ, ළමා ජන්-ෂිල් ලෙස
ළමා වියේදී ජන්-ෂිල්ව ජං නොක්-යොං විසින් හදාවඩා ගන්නා ලදී. ළමාවියේ සිටම ජන්-ෂිල් තරමක් අමුතු දැරියක් විය. සමහර වේලාවන්හිදී ඇය තරමක් "පිස්සු" ස්වභාවයෙන් හැසිරෙයි. ඇයට අනාවැකි කීමේ හැකියාවක් ද ඇත. ජං නොක්-යොං සුංසුචොං (රාජකීය යකැදුරු අංශය) හි ප්‍රධානියා වූ පසු ඇයද යකැදුරුවරියක බවට පත්වෙයි.

ජං යොං-නම්, ආරි ලෙස (පසුබිම් රංගනය, 1වන කථාංගය)
ජං නොක්-යොංගේ මිතුරු යකැදුරුවරියකි. ඇයට අනාගතය දැකීමේ විශිෂ්ට හැකියාවක් පවතී. ඇය සතුරන්ගෙන් පලා යන විට යොන්-වූගේ මව විසින් ඇයව රැකගනු ලැබෙයි. මෙම උත්සාහය අසාර්ථක වුවත් ආරි හියෝ මැතිණියට ඇයව සහ ඇගේ සමීපතමයන්ව තමන් ආරක්ෂා කරන බවට පොරොන්දුවක් ලබා දෙයි.

යූන් වංශයේ නිලධාරින්
කිම් ඉයුං-සූ, යූන් දේ-හ්යුං ලෙස
හ්වොන්ගේ මාමණ්ඩියයි. බෝ-ක්‍යුංගේ පියායි. අගබිසවගේ වංශයේ ප්‍රධානියායි. සිය පවුල අහිමි වුවත්, ධනය සහ බලය රැස් කිරීම ඔහු නවතාලන්නේ නැත.අත්දැකීම් බහුල දේශපාලනඥයෙකි.

ජං හී-සූ, කිම් මැතිණිය ලෙස
යූන් දේ-හ්යුංගේ බිරිඳයි. බෝ-ක්‍යුංගේ මවයි. යූන් දේ-හ්යුංගේ දුෂ්ට ක්‍රියා පිළිබඳ ඇය නොදත්තා ය.

සියෝ හ්යුන්-චුල්, ෂිම් සන් ලෙස
නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය මණ්ඩලයෙන් රාජකීය ප්‍රධාන ලේකම් ලෙස පත් විය.

ලී සියුං-හ්යුං, හන් ජේ-ගිල් ලෙස
නගරාධිපති තනතුරේ සිට යුධ අමාත්‍ය තනතුරට පත් විය.

කිම් සියුං-වූක්, යූන් සූ-චන් ලෙස
බදු අමාත්‍ය තනතුරේ සිට ධාන්‍ය අමාත්‍ය තනතුරට උසස් කෙරිණි.

යූ හී-සොක්, හොං ග්යු-තේ ලෙස
උයිගුම්බු (රාජකීය ආරක්ෂක සහ රහස් පරීක්ෂණ අංශය) හි ගුරුයි. සංක්යුන්ක්වාන් ශිෂ්‍ය සමිතියේ පැරණි සභාපතිවරයායි. ඔහුට හ්වොන් රජු ප්‍රිය කළ අතර රජුගේ රහසිගත පරීක්ෂකවරයා බවට පත් වේ.

නිෂ්පාදනය
ජුං ඉයුන්-ග්වොල්ගේ නවකථාවක් ඇසුරින් මෙහි තිරරචනය ජින් සූ-වන් (කැපිටල් ස්කැන්ඩල් හි තිරරචනය සිදු කළ) විසින් සිදුකරන ලදී; මෙය අධ්‍යක්ෂණය කළේ කිම් දෝ-හූන් (රෝයල් ෆැමිලි කතාමාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළ) සහ ලී සොං-ජුන් (ග්යේබැක් කතාමාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළ) විසිනි.

මෙම නිෂ්පාදනය හන් ගා-ඉන්ගේ ප්‍රථම ඓතිහාසික නාට්‍යය වූ අතර ඇය පළමුවරට රූපවාහිනියට පැමිණියේ 2010දී Bad Guy කතාමාලාවෙනි. මෙය ජුං ඉල්-වූගේ දෙවන ඓතිහාසික කතාමාලාව විය. ඔහු විසින් මීට පෙර 2009දී ද රිටර්න් ඔෆ් ඉල්ජිමේ කතාමාලාවේ රගපා ඇත.

2011 නොවැම්බර් මස ළමා නළුවන් සමග පළමු කථාංග හය රූගත කිරීම ඇරඹුණු අතර දෙසැම්බර් 25වන දින ඉල්සන් හි MBC ඩ්‍රීම් සෙන්ටර්හිදී පිටපත් කියවීමේ වැඩමුළුව පැවැත්විණි..

2012 පෙබරවාරි මස දී කථාංග 20කින් යුත් මෙම නාට්‍යයේ කථාංග හතරක් දීර්ඝ කිරීම පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් පැවැත්විණි. මෙහි නිෂ්පාදන ආයතනය වූ Ten Entertainment සමාගම පසුව දැනුම් දුන්නේ කථාව තවත් දීර්ඝ නොකෙරෙන බවත්, කථාව එහි යෝජිත දිනය වූ 2012 මාර්තු 8වන දින අවසන් කෙරෙන බවත් ය. නමුත් එය 2012 මාර්තු 15වන දිනතෙක්ම අවසන් නොවූයේ එහි අධ්‍යක්ෂක කිම් දෝ-හූන් MBC වැඩවර්ජනයට සහභාගී වීඹ නිසායි. එම නිසා අවසන් කථාංග ද්විත්වය සතියක් ප්‍රමාද වූ අතර විශේෂ කථාංග2ක් එකතු කරන ලදී.

මෙහි රූගත කිරීම් කොරියාවේ ශීත මාසවලදී ද සිදු වූ අතර පිටත දර්ශන බො‍හෝමයක්ම පැවති නිසා නළුනිළියන්හට නොයෙකුත් දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය. ඔබට නළුනිළියන් කථා කරන විට ඔවුන්ගේ හුස්ම පවා දැකගත හැකි  ය.

රූගත කළ ස්ථාන
මෙහි එන බොහෝ රාජමාලිග දර්ශන රූගත කරන ලද්දේ එම්බීසී ඩ්‍රාමියා ටෙලිසිනමා ගම්මානයේයි. එය ග්යොංගි පළාතේ, යොංගින්-සි හි, චෝයින්-ගු ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. දොං යි, ජුමොං සහ ක්වීන් සොන්දොක්වැනි ඓතිහාසික කතාමාලා ද රූගත වූයේ එහිදී ය. යොන්-වූගේ ළමා වියේ නිවස ලෙස චෝයි චම්පන්ගේ නිවස යොදා ගැනිණි. දේශීය කඩවීදී, සාමාන්‍ය ජනයාගේ නිවෙස් සහ රාත්‍රී දර්ශන සඳහා කොරියානු ජන ගම්මානය යොදාගන්නා ලදී.

පිළිගැනීම
AGB නීල්සන් ජනමාධ්‍ය සමීක්ෂණවලට අනුව මෙමකථාව ආරම්‍භයේදීම 18%ක දීපව්‍යාප්ත ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතයක් හිමිකරගත් අතර තෙවන කථාංගය වන විට23.2%ක දිපව්‍යාප්ත ප්‍රතිශතයක් වාර්තා කරමින් ප්‍රථම ස්ථානයට පත් වූයේ එහි තරගකරුවන් වූ  SBS නාළිකාවේ Take Care of Us සහ KBS නාළිකාවේ Wild Romance කතාමාලා පරදවමිනි. මෙම කතාමාලාවේ අවසන් කථාංගය 42.2%ක දීපව්‍යාප්ත ප්‍රෙක්ෂක ප්‍රතිශතයක් වාර්තාකරමින් එහි ඉහළම ප්‍රතිශතය වාර්තා කළේ ය. එසේම එම කථාංගයසෝල් ජාතික අගනුවර පෙදෙස තුළ 45.8%ක ප්‍රතිශතයක් වාර්තා කළේ ය.

මුල් නාදපථය

 시간을 거슬러 (Back in Time) – Lyn
 달빛이 지고 (Under the Moonlight) – HeOra
 눈물길 (Trail of Tears) – Wheesung
 그림자 (Shadow) – Monday Kiz
 해를 품은 달
 숨은 달
 꽃잎처럼, 불꽃처럼
 애지애가(愛之哀歌)
 궐
 장명루
 저자거리
 위령제
 두 개의 태양과 하나의 달
 은월각
 연우 내리다
 태양의 눈물
 궁의 아침
 달빛의 노래
 흑주술
 나비의 춤
 그대 한 사람 (Only You) – කිම් සූ-හ්යුන්

සම්මාන සහ නිර්දේශ

අන්තර්ජාතික විකාශය
2012 මාර්තු මාසයේදී මෙම නාට්‍යයේ විකාශන අයිතිය ආසියානු රටවල් අටක් අතර බෙදා දෙන ලදී. ඒ අතර ජපානය, තායිලන්තය, හොං කොං, සිංගප්පූරුව, තායිවානය, මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව සහ පිලිපීනය ඇත. එම කාලයේ මෙම නාට්‍යය MBC ආයතනයට වැඩිම වාසිදායක වූ නාට්‍යය ලෙස වාර්තාගත විය. පසුව මෙම නාට්‍යය  , 2012 අගෝස්තු මස විකාශය වූ අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට් නාට්‍යය මගින් බිඳ හෙලන ලදී.

  ජපානය: NHK - 2013 ජනවාරි 13 විශේෂ වැඩසටහනකින් පසු මෙය විකාශය ඇරඹූයේ ජනවාරි 20වන දින සිට ය. අනතුරුව එය සෑම ඉරිදා දිනකම විකාශය විය. එහි නැවත විකාශය 2014 ජූලි මස සිදුවිය.

  පිලිපීනය: GMA Network - 2012 අගෝස්තු 13 සිට 2012 නොවැම්බර් 2 දක්වා සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා රාත්‍රියේ විකාශය විය.

  සිංගප්පූරුව: Starhub TV VV Drama - 2012 නොවැම්බර් 24 සිට 2013 ජනවාරි 26දින දක්වා සෑම සෙනසුරාදා දිනකම රාත්‍රී 9.30 ට විකාශය විය. MediaCorp Channel U - මෙම නාළිකාව මගින් 2014 අප්‍රේල් 23 සිට සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 10ට විකාශය කරනලදී.

  ඉරානය: IRIB TV3 - 2015 පෙබරවාරි 14 සිට 2015 මාර්තු 15 වන දින දක්වා සෑමදිනකම 20:45ට කථාංග 30කින් යුක්තව විකාශය කරන ලදී.

  තමිල් නාඩුව: පුතුයුගම් TV - 2015 සැප්තැම්බර් 16දින සිට සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 9.00ට K-series යන නාමයෙන් විකාශය කරන ලදී.

 ශ්‍රී ලංකාව: ජාතික රූපවාහිනි - 2015 මැයි 26දින සිට හිරු සඳු ආදරෙයි යන නාමයෙන් යුතව විකාශය වූයේ සිරිමැටි සිත්තරාවි ටෙලිනාට්‍යයේ විකාශයෙන් පසුවයි.

  මියන්මාරය: - Skynet International Drama.

සංගීත සංදර්ශනය
මෙය ඇසුරින් නිම වූ සංගීත ප්‍රසංගයක් 2013 ජූලි 6සිට 31වන දා දක්වා සෝල් කලා මධ්‍යස්ථානයේ දී පැවැත්විණි.
කිම් දා-හ්යුන්, ජොන් දොං-සොක් සහ චෝ ක්යුහ්යුන් යන අය ලී හ්වොන් නිරූපණය කළ අතර, යොන්-වූ සඳහා ජොන් මි-දෝ, ආන් ෂි-හා, ලිනා, ජුං ජේ-ඉයුන් සහ සෝහ්යුන් යන පිරිස දායක වූහ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳුම්
 මූන් එම්බ්‍රසිං ද සන් MBC නිල වෙබ්අඩවිය
 මූන් එම්බ්‍රසිං ද සන් at MBC Global Media
 මූන් එම්බ්‍රසිං ද සන් සඳහා හන්සිනෙමා
 මූන් එම්බ්‍රසිං ද සන් සඳහා ඉන්ටර්නෙට් මූවී ඩේටාබේස්

මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාවේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2012 වර්ෂයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කථාමාලා ඇරඹීම්
2012 වර්ෂයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනි කථාමාලා අවසන්වීම්
2010දශකයේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කථාමාලා
 2012දකුණු කොරියානු රූපවාහිනිය
ජෝසුන් රාජවංශය පසුබිමෙහි තිරගතවූ රූපවාහිනී මාලානාට්‍ය
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
රූපවාහිනී කතාමාලා

මූන් එම්බ්‍රේසිං ද සන්


Lugdunum (also spelled Lugudunum, ; modern Lyon, France) was an important Roman city in Gaul, established on the current site of Lyon. The Roman city was founded in 43 BC by Lucius Munatius Plancus, but continued an existing Gallic settlement with a likely population of several thousands. It served as the capital of the Roman province of Gallia Lugdunensis and was an important city in the western half of the Roman Empire for centuries. Two emperors, Claudius and Caracalla, were born in Lugdunum. In the period  69–192 AD, the city's population may have numbered 50,000 to 100,000, and possibly up to 200,000 inhabitants.

The original Roman city was situated west of the confluence of the Rhône and Saône, on the Fourvière heights. By the late centuries of the empire much of the population was located in the Saône River valley at the foot of Fourvière.

Name
The Roman city was founded as Colonia Copia Felix Munatia, a name invoking prosperity and the blessing of the gods. The city became increasingly referred to as Lugdunum (and occasionally Lugudunum) by the end of the 1st century AD. During the Middle Ages, Lugdunum was transformed to Lyon by natural sound change.

Lugdunum is a latinization of the Gaulish *Lugudunon, meaning "Fortress (or hill) of (the god) Lugus" or, alternately, "Fortress of the champion" (if *lugus is a common noun cognate with Old Irish lug "warrior, hero, fighter").

The Celtic god Lugus was apparently popular in Ireland and Britain as is found in medieval Irish literature as Lug(h) and in medieval Welsh literature as Lleu (also spelled Llew).

According to Pseudo-Plutarch, Lugdunum takes its name from an otherwise unattested Gaulish word lugos, that he says means "raven" (κόρακα), and the Gaulish word for an eminence or high ground (τόπον ἐξέχοντα), dunon.

An early interpretation of Gaulish Lugduno as meaning "Desired Mountain" is recorded in a gloss in the 9th-century Endlicher's Glossary, but this may in fact reflect a native Frankish speaker's folk-etymological attempt at linking the first element of the name, Lugu- (which, by the time this gloss was composed, would have been pronounced lu'u, the -g- having become silent) with the similar-sounding Germanic word for "love", *luβ.

Another early medieval folk-etymology of the name, found in gloss on the Latin poet Juvenal, connects the element Lugu- to the Latin word for "light", lux (luci- in compounds) and translates the name as "Shining Hill" (lucidus mons).

Pre-Roman settlements and the area before the founding of the city

Archeological evidence shows Lugdunum was a pre-Gallic settlement as far back as the neolithic era, and a Gallic settlement with continuous occupation from the 4th century BC, during the La Tène period. It was situated on the Fourvière heights above the Saône river. There was trade with Campania for ceramics and wine, and use of some Italic-style home furnishings before the Roman conquest.

The Romans controlled the southern portion of Gaul by the 2nd century BC, founding the province of Gallia Transalpina in 121 BC. Gaul was conquered for the Romans by Julius Caesar between 58 and 53 BC. His description of the country in his De Bello Gallico is our principal written source of knowledge for pre-Roman Gaul, but there is no specific mention of the area in or around Lugdunum.

Founding of the Roman city
Roman colonization of Lugdunum began during the War of Mutina, one of the conflicts that followed the assassination of Julius Caesar in 44 BC. According to the historian Cassius Dio, in 43 BC the Roman Senate ordered Munatius Plancus and Lepidus, governors of central and Transalpine Gaul respectively, to found a city for a group of Roman refugees who had been expelled from Vienne (a town about  to the south) by the Allobroges and were encamped at the confluence of the Saône and Rhône rivers. Dio Cassius says this was to keep them from joining Mark Antony and bringing their armies into the developing conflict. Epigraphic evidence suggests Munatius Plancus was the principal founder of Lugdunum.

Lugdunum seems to have had a population of several thousand at the time of the Roman foundation. The citizens were administratively assigned to the Galerian tribe. The aqueduct of the Monts d'Or, completed around 20 BC, was the first of at least four aqueducts supplying water to the city.

Within 50 years Lugdunum increased greatly in size and importance, becoming the administrative centre of Roman Gaul and Germany. By the end of the reign of Augustus, Strabo described Lugdunum as the junction of four major roads (the Via Agrippa): south to Narbonensis, Massilia and Italy, north to the Rhine river and Germany, northwest to the sea (the English Channel), and west to Aquitania.

The proximity to the frontier with Germany made Lugdunum strategically important for the next four centuries, as a staging ground for further Roman expansion into Germany, as well as the de facto capital city and administrative centre of the Gallic provinces. Its large and cosmopolitan population made it the commercial and financial heart of the northwestern provinces as well.

Lugdunum became an imperial mint during the reign of Augustus, in 15 BC, replacing mints in Hispania. It was probably chosen because of its convenient location between sources of silver and gold in Hispania and the legions on the Rhine and Danube. After 12 BC, it was the sole mint producing gold and silver coinage for the whole Roman Empire, a position it retained until Nero moved production back to Rome in AD 64.

Attention from the Emperors

In its 1st century, Lugdunum was many times the object of attention or visits by the emperors or the imperial family. Agrippa, Drusus, Tiberius, and Germanicus (born himself in Lugdunum) were among the gubernatorial generals who served in Lugdunum. Augustus is thought to have visited at least three times between 16 and 8 BC. Drusus lived in Lugdunum between 13 and 9 BC. In 10 BC his son Claudius (the future emperor) was born there. Tiberius stopped in Lugdunum in 5–4 BC, on his way to the Rhine, and again in 21 AD, campaigning against the Andecavi. Caligula made a longer visit in 39–40, as documented by Suetonius. Claudius and Nero also contributed to the city's importance and growth.

In 12 BC, Drusus completed an administrative census of the area and dedicated an altar to his stepfather Augustus at the junction of the two rivers. Perhaps to promote a policy of conciliation and integration, all the notable men of the three parts of Gaul were invited. Caius Julius Vercondaridubnus, a member of the Aedui tribe, was installed as the first priest of the new imperial cult sanctuary, which was subsequently known as the Junction Sanctuary or the Sanctuary of the Three Gauls. The altar, with its distinctive vertical end poles, was engraved with the names of 60 Gallic tribes, and was featured prominently on coins from the Lugdunum mint for many years. The "council of the three Gauls" continued to be held annually for nearly three centuries, even after Gaul was divided into provinces.

Southeastern Gaul became increasingly Romanized. By 19 AD at least one temple, and the first amphitheater in Gaul (now known as the Amphithéâtre des Trois-Gaules) had been built on the slopes of the Croix-Rousse hill. In 48 AD, emperor Claudius asked the Senate to grant the notable men of the three Gauls the right to accede to the Senate. His request was granted and an engraved bronze plaque of the speech (the Claudian Tables) was erected in Lugdunum. Today, the pieces of the huge plaque are the pride of the Gallo-Roman Museum in Lyon.

Caligula spent time in Lugdunum in 39–40 AD, at the beginning of his third consulate; the historian Suetonius described the visit as characteristic of this emperor's strange and extravagant reign. Spectacles were staged at the amphitheater to honor and entertain Caligula and his guest, Ptolemy, king of Mauretania (whom the emperor later had murdered). A rhetoric contest was held in which the losers were required to expunge their work with their tongues. He auctioned furniture brought from the palace in Rome, assigning prices and purchasers. When Caligula wanted to get rid of Herod Antipas, King of Judaea, he sent him to exile in Lugdunum.

Claudius was born in Lugdunum in 10 BC and lived there for at least two years. As emperor, he returned in 43 AD en route to his conquest of Britain and stopped again after its victorious conclusion in 47. A fountain honoring his victory has been uncovered. He continued to take a supportive interest in the town, making its noblemen eligible to serve in the Roman Senate, as described above.

During Claudius' reign, the city's strategic importance was enhanced by the bridging of the Rhône river. Its depth and swampy valley had been an obstacle to travel and communication to the east. The new route, termed the compendium, shortened the route south to
Vienne and made the roads from Lugdunum to Italy and Germany more direct. By the end of his reign, the city's official name had become Colonia Copia Claudia Augusta Lugudunenisium, abbreviated CCC AVG LVG.

Nero also took an interest in the city. Citizens of Lugdunum contributed four million sesterces to the recovery after the Great Fire of Rome in 64 AD. In the same year, the Lugdunum mint was closed an production shifted to Rome. A few years later, Nero contributed four million sesterces to the rebuilding of Lugdunum after a similarly devastating fire. Although the destructiveness of the fire is described in a letter from Seneca to Lucilius, archeologists have not been able to uncover a confirmatory layer of ash.

The Lyonnais admiration of Nero was not universally shared; tyranny, extravagance, and negligence fostered resentment, and coups were planned. In March 68 AD, a Romanized Aquitainian named Caius Julius Vindex, who was governor of Gallia Lugdunensis led an uprising intended to replace Nero with Galba, a Roman governor of Spain. The citizens of Vienne, however, responded more enthusiastically than the Lyonnais, most of whom remained loyal to Nero. A small force from Vienne briefly besieged Lugdunum, but withdrew when Vindex was defeated by the Rhine legions a few weeks later at Vesontio. Despite the defeat of Vindex, rebellion grew. Nero committed suicide in June and Galba was proclaimed emperor. The loyalty of Lugdunum to Nero was not appreciated by his successor, Galba, who punished some of Nero's supporters by confiscations of property.

In another turnabout for Lugdunum, Galba's policies were immediately unpopular, and in January, 69 AD, the Rhine legions quickly threw their support to Vitellius as emperor. They arrived at friendly Lugdunum, where they were persuaded by the Lyonnais to punish nearby Vienne. Vienne quickly laid down weapons and paid a "ransom" to forestall plundering. Meanwhile, Vitellius arrived in Lugdunum, where, according to Tacitus, he formally declared himself Imperator, punished unreliable soldiers, and celebrated with feasts, and with games in the amphitheater. Fortunately for Lugdunum, the would-be emperor and his army hurried into Italy, defeated Otho, and was in turn defeated by Vespasian and the army of the East, bringing the chaos of the Year of the Four Emperors to an end. Under Vespasian, the city briefly resumed production of bronze coinage, ending a shortage in the money supply that had developed in the previous years.

Despite a lack of imperial visits for most of the next century, Lugdunum prospered, until Septimius Severus and the Battle of Lugdunum (see below) brought devastation in 197 AD.

Growth and prosperity in the first centuries of the Empire

In the 2nd century, Lugdunum prospered and grew to a population of 40,000 to 200,000 persons. Four aqueducts brought water to the city's fountains, public baths, and wealthy homes. The aqueducts were well engineered and included several siphons.

It continued to be a provincial capital with additional government functions and services such as the mint and customs service. Lugdunum had at least two banks and became the principal manufacturing center for pottery, metal working, and weaving in Gaul. Lyonnais terra cotta, pottery and wine were traded throughout Gaul, and many other items were crafted for export.

The city itself was run by a "senate" of decurions (the ordo decurionum) and a hierarchy of magistrates: quaestors, aediles, and duumvirs. The social classes of the time consisted of the decurions at the top, who could aspire to Senate status, followed by the knights (equites), and the Augustales, six of whom were in charge of the municipal imperial cult. This latter status was the highest distinction to which a wealthy freedman could aspire. Many of the wealthy merchants and craftsmen were freedmen. Below them were the workmen and slaves.

The Rhône and Saône rivers were navigable, as were most of the rivers of Gaul, and river traffic was heavy. The Lyonnais company of boatmen (nautae) was the largest and "most honored" in Gaul. Archeological evidence suggests the right bank of the Saône had the largest concentration of wharves, quays and warehouses. Lyonnais boatmen dominated the wine trade from Narbonensis and Italy, as well as oil from Spain, to the rest of Gaul.

The heavy concentration of trade made Lugdunum one of the most cosmopolitan cities of Gaul, and inscriptions attest to a large foreign-born population, especially Italians, Greeks, and immigrants from the oriental provinces of Asia Minor and Syria-Palestine.

There is evidence of numerous temples and shrines in Lugdunum. Traditional Gallic gods like mallet-bearing Sucellus and the mother goddesses called the Matres (depicted with cornucopiae) continued to be worshiped somewhat syncretistically along with the Roman gods. Additional religious cults came with the oriental immigrants, who brought the eastern mystery religions to the Rhône valley. A major shrine of the Phrygian goddess Cybele was built in nearby Vienne, and she also seems to have found special favor in Lugdunum in the late 1st century and 2nd century.

Christianity and the first martyrs

The cosmopolitan hospitality to eastern religions may have allowed the first attested Christian community in Gaul to be established in Lugdunum in the 2nd century, led by a bishop Pothinus—who probably was Greek. In 177 it also became the first in Gaul to suffer persecution and martyrdom.

The event was described in a letter from the Christians in Lugdunum to counterparts in Asia, later retrieved and preserved by Eusebius. There is no record of a cause or a triggering event but mob violence against the Christians in the streets culminated in a public interrogation in the forum by the tribune and town magistrates. The Christians publicly confessed their faith and were imprisoned until the arrival of Legate of Lugdonensis, who gave his authority to the persecution. About 40 of the Christians were savagely  martyred—tortured, dying in prison, beheaded, or killed by beasts in the arena as a public spectacle. Among the latter were Bishop Pothinus, Blandina, Doctor Attalus, Ponticus, and the deacon Sanctus of Vienne. Their ashes were thrown into the Rhône.

Nevertheless, the Christian community either survived or was reconstituted, and under Bishop Irenaeus it continued to grow in size and influence.

Battle of Lugdunum

The 2nd century ended with another struggle for imperial succession. The emperor Pertinax was murdered in 193, and four generals again "contended for the purple". Two of the rivals, Clodius Albinus and Septimius Severus, initially formed a political alliance. Albinus was a former legate of Britannia and commanded legions in Britain and Gaul. Septimius Severus commanded the Pannonian legions, and led them successfully against Didius Julianus near Rome in 193, and defeated Pescennius Niger in 194. Severus consolidated his power in Rome and broke his alliance with Albinus. The Senate supported Severus and declared Albinus a public enemy.

Clodius Albinus had settled with his army near Lugdunum early in 195. There, he had himself proclaimed Augustus and made plans to counter Severus. Albinus reopened the mint at Lugdunum, for the first time in over a century, issuing coins celebrating his "clemency", as well as one dedicated to the "Genius of Lugdunum." He was joined by an army under Lucius Novius Rufus, the governor of Hispania Tarraconensis. They successfully attacked the German troops of Virius Lupus but were unable to deter them from supporting Severus.

Severus brought his army from Italy and Germany toward the end of 196. The armies fought an initial, inconclusive engagement at Tinurtium (Tournus), about  up the Saône from Lugdunum. Albinus retreated with his forces toward Lugdunum.

On the 19th of February, 197, Severus again attacked Clodius Albinus to the northwest of the city. Albinus' army was defeated in the bloody and decisive Battle of Lugdunum. Dio Cassius described 300,000 men involved in the battle: although this was one of the largest battles involving Roman armies known, this number is assumed to be an exaggeration. Albinus committed suicide in a house near the Rhône; his head was sent to Rome as a warning to his supporters. His defeated cohorts were dissolved and the victorious legions punished those in Lugdunum who had supported Albinus, by confiscation, banishment, or execution. The city was plundered or at least severely damaged by the battle. Legio I Minervia remained camped in Lugdunum from 198 to 211.

Decline of Lugdunum and the Empire

Historical and archeological evidence indicates that Lugdunum never fully recovered from the devastation of this battle.

When mints began to be set up outside Rome after AD 260, there was a Gallic mint which may have been located at Lugdunum, but more likely at Trier, which was definitely the mint of the Gallic Empire. Aurelian transferred minting from Trier to Lugdunum in AD 274; it was the sole mint for the western empire.

A major reorganization of imperial administration begun at the end of the 3rd century during the reign of Diocletian and completed a few decades later by Constantine further reduced the importance of Lugdunum. This reorganization standardized size and status of provinces, splitting many of the larger. The new provinces were grouped in larger administrative districts. Lugdunum became the capital of a much smaller region containing only two cities besides Lugdunum: Autun and Langres. The new governor bore the title of consularis. The mint was retained at Lugdunum, as was an administrative tax office and a state-run wool clothing factory.

Lugdunum was no longer the chief city and administrative capital of Gaul. Although the city continued, there seems to have been a population shift from the Fourviere heights where the original Roman city was situated to the river valley below. Other evidence suggests other cities surpassed Lugdunum as trading centers.

Though the Western Roman Empire persisted until 476 AD, the border regions extending along the Rhine River in Germany to the Danube River in Dacia became far more important from a military and strategic standpoint. Cities like Augusta Treverorum (Trier) eclipsed Lugdunum in importance. The status of the western provinces declined further when Constantine made Byzantium (later named Constantinople after his death) the capital of the Eastern part of the Empire.

As the Western Empire disintegrated in the 5th century, Lugdunum became the principal city of the Kingdom of the Burgundians in AD 443. The Lugdunum mint remained in operation under the new rulers.

See also
 History of Lyon
 Abascantus

References

Sources
Cassius Dio. Roman History. XLVI, 50.
André Pelletier. Histoire de Lyon: de la capitale les Gaules à la métropole européene. Editions Lyonnaises d'Art et d'Histoire. Lyon: 2004.
Seneca. Apocolocyntosis. VII.

External links

Multimedia Resources of Lugdunum

History of Lyon

40s BC establishments
43 BC
Roman fortifications in Gallia Lugdunensis
Roman towns and cities in France

Lugdunum


{{Ficha de álbum
|nombre = Live Acoustic EP
|carátula =
|tipo = EP
|tipo_color =EP
|grupo        = VersaEmerge.
|lanzamiento  = 23 de agosto de 2011
|grabación    = 2010-2011
|género       = Rock alternativo, rock experimental
|duración     = 16:12
|discográfica = Fueled by Ramen
|productor    =
|certificación =
|anterior     = Fixed at Zero(2010)
|actual       = Live Acoustic EP(2011)
|posterior    = Another Atmosphere(2013)
|misceláneo   =
}}Live Acoustic EP'' es el cuarto EP de la banda estadounidense de rock alternativo VersaEmerge. Fue lanzado el 23 de agosto de 2011 a través de descarga digital, e incluye covers de Britney Spears, Estelle y Katy Perry junto con dos canciones acústicas.

El EP alcanzó el puesto número cuarenta y uno en el Billboard Top Heatseekers.

Lista de canciones

Personal
 Sierra Kusterbeck - voz
 Blake Harnage - guitarra, coros

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial
 VersaEmerge en Twitter

EP de 2011
Álbumes de VersaEmerge
Álbumes de Fueled by Ramen
Álbumes en inglés

Live Acoustic (EP)


Naoki Maeda kan henvise til:

 Naoki Maeda (fodboldspiller, født 1994) - japansk fodboldspiller født i 1994
 Naoki Maeda (fodboldspiller, født 1996) - japansk fodboldspiller født i 1996

Naoki Maeda


أنقذه الجرس مسلسل تلفزيوني أمريكي يعتمد على كوميديا الموقف عرض على هيئة الإذاعة الوطنية من 20 أغسطس 1989 إلى 22 مايو 1993 حيث تم تصوير 4 أجزاء بواقع 86 حلقة.

القصة
تدور أحداث المسلسل حول 6 أصدقاء يدخلون المدرسة الثانوية والحوادث التي تقع لهم خلال سنوات الدراسة الأربعة.

الشخصيات

جوائز المسلسل

روابط خارجية

مراجع

امتيازات تلفاز
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في لوس أنجلوس
مسلسلات أمريكية انتهت في 1993
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1989
مسلسلات تلفزيونية تعليمية
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات عن المراهقة
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مسلسلات كوميديا موقف عن المراهقين
موسيقى تصويرية 1995

أنقذه الجرس (مسلسل)


جاري  مدينة إيطالية في مقاطعة كاتانيا في صقلية عدد سكانها 26.808 نسمة ومساحتها 27 كيلومتر مربع.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

أعلام
 روزاريو روميو
 سيرجيو جاروفي

مراجع

مدن وبلدات في صقلية
بلديات مقاطعة كاتانيا

جاري