කියා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තු පාරාවෝවරයකු වන අක්නාටන්ගේ බිසෝවරුන් අතුරින් අයෙකි. ඇය පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි. අක්නාටන්ගේ පළමු (සහ ප්‍රධාන) රාජකීය භාර්යාව වන නෙෆර්ටිටිට සාපේක්ෂව, ඇගේ කාර්යයන් සහ ධුරයයන් ඓතිහාසික වාර්තාවල විස්තර කොට ඇත්තේ සුළු වශයෙනි. ඇගේ අසාමාන්‍ය නාමය හේතුවෙන් ඇය මුලින් මිටැනියානු කුමරියක වන්නට ඇතැයි යෝජනා වී ඇත. පවතින සාක්ෂි අනුව පෙනීයන්නේ අක්නාටන්ගේ රාජ්‍ය සමයේ මැද කාලයේ ඇය ඔහුට දාව දියණියක බිහි කළ විට, කියා රාජ මාලිගයේ වැදගත් චරිතයක් වන්නට ඇති බවයි. ඇගේ සැමියාගේ මරණයට වසර කිහිපයකට පෙර ඇය පිළිබඳ වාර්තා ඉතිහාසයෙන් අතුරුදන් වේ. පෙර වර්ෂවල, ඇය ටූටන්ඛාමූන්ගේ මව යැයි යෝජනා වී තිබුණත්, මෑතක දී අනාවරණය වූ DNA සාක්ෂි අනුව පෙනීයන්නේ එය සිදු විය නොහැක්කක් බවයි.

නාමය සහ පදවි
කියා යන නාමය ද විවාදයට තුඩු දී ඇති මාතෘකාවකි. මෙම නාමය සම්පූර්ණ නාමයක් නොව "සුරතල්" යෙදුමක් බව ඇතැම්හු පවසති. එය ඇතැම්විට මිටැනි නාමයක් වන "ටඩුක්හිපා" වැනි වදනක කෙටි ස්වරූපයක් වන්නට ඇත. ටඩුක්හිපා යනු ටුෂ්රටා රජුගේ දියණියයි. ටඩුක්හිපා, IIIවන අමෙන්හොටෙප් සමග විවාහ වූයේ ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ අවසන් කාලයේ ය. අමර්ණ ලිපි අනුව ඇය එකල වැඩිවිය පත් තරුණ කාන්තාවක වූ බව පෙනී යයි. විශේෂයෙන්ම 27 සිට 29 දක්වා වූ අමර්ණ ලිපි අනුව පෙනීයන්නේ ටඩුක්හිලා අක්නාටන්ගේ භාර්යාවක් බවට පත්වූ බවයි. මේ නිසා ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීන් යෝජනා කරන්නේ කියා සහ ටඩුක්හිපා යන දෙදෙනාම එක් අයකු බවයි.

කෙසේනමුත්, කියා වෙනත් ජාතිකයකු බව හෝ ස්වදේශික ඊජිප්තුවරියක බව සනාථ කෙරෙන කිසිදු සාක්ෂියක් හමු නොවේ. සැබැවින්ම, සිරිල් ඇල්ඩ්‍රඩ් යෝජනා කරන්නේ ඇගේ අසාමාන්‍ය නාමය  "වඳුරා" යන්න සඳහා යෙදෙන පුරාතන ඊජිප්තු වදනේ ප්‍රභේදයක් බවයි. ඒ නිසා ඇයට විදේශික සම්භවයක් ඇතැයි පැවසීම නුසුදුසු ය.

ශිලා ලේඛනවල කියාහට "ප්‍රියාවිය" සහ "දැඩි සෙනෙහෙවන්තිය" යන පදවි ලබා දී නමුත්, "උරුමකාරිය" හෝ "මහා රාජකීය බිරිඳ" යන පදවි කිසිවිටෙක ලබා දී නැත. මේ අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ ඇය රාජකීය ඊජිප්තු රුධිරය දරන්නියක නොවූ බවයි. ඇගේ සම්පූර්ණ පදවි නාමය "ඉහළ සහ පහළ ඊජිප්තුවේ රජ, සත්‍යයෙන් දිවි ගෙවන, භූමි ද්විත්වයේ අධිපති, ජීවමාන ආටන්ගේ යහපත් දරු නෙෆර්ඛෙපෙරුරේ වේන්රේගේ අතිශය සෙනෙහෙවන්තිය; ඔහු කියා වෙනුවෙන් සැමදා ජීවත් වේවි." කියාට සම්බන්ධ සියලුම පුරාවස්තු හමුවී ඇත්තේ අක්නාටන්ගේ කෙටිකාලීන අගනුවර වූ අමර්ණවලින් හෝ රජුන්ගේ නිම්නයේ KV55 සොහොන්ගැබෙනි. ඇය පිළිබඳ සෙසු කිසිදු පාරාවෝවරයකුගේ රාජ්‍ය සමයකින් ද තොරතුරු නොලැබේ.

කියාගේ දිවිය පිළිබඳ සාක්ෂි
1959දී මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරයේ වූ කුඩා සුවඳ විලවුන් බහාලුමකින් ඇගේ නාමය සහ පදවිය සොයාගන්නා තෙක්ම කියා නැමැත්තියක ජීවත් වූයේ ද යන්න හඳුනාගෙන නොතිබිණි. මෙය වසර තිහකට පමණ ප්‍රථම, ඊජිප්තුවේදියකු වූ හොවාඩ් කාටර් විසින් රැගෙන එන ලද්දකි. නමුත් මෙය සොයාගත් ස්ථානය සටහන්ව නැත.

බ්‍රිතාන්‍ය ඊජිප්තුවේදීන් වන ඒඩන් ඩොඩ්සන් සහ ඩියෑන් හිල්ටන් මෙසේ ලියා ඇත:
"කියාගේ නාමය සහ නිරූපණ අමර්ණවලින් හමුවූ නොයෙකුත් ගඩොලු සහ ලන්ඩන් සහ නිව් යෝක්හි තබා ඇති බඳුන්වලත්, බර්ලින් සහ ලන්ඩන්හි ඇති කැඩුණු අඳුන්-නල හතරකත් සහ වයින් බුජම් සටහනක දක්නට ඇත. ඇයව ඇතැම්විට ශිලා ලේඛනය නොකළ ප්‍රතිමා ශිල්පීන්ගේ අධ්‍යයනවල ද දක්නට ලැබේ. ඇගේ මිනීපෙට්ටිය සහ කැනපික බඳන් වෙනත් රජකුගේ (බොහෝවිට ස්මෙන්ඛ්කරේ) භූමදානයක් සඳහා භාවිතා කර තිබේ. මෙය රජුන්ගේ නිම්නයේ KV55 සොහොන්ගැබෙන් හමු විය. කියාගේ ස්මාරක සියල්ලම පාහේ අක්නාටන්ගේ දියණියන් විසින් අයත් කරගන්නා ලදී. [අක්නාටන්ගේ] 11වන වර්ෂයෙන් පසුව යම් කාලයක දී ඇයව අපකීර්තියට පත්කෙරුණු බවට සාධාරණ අදහසක් ඉදිරිපත් කළ හැක."

අක්නාටන් සිහ ඔහුගේ පවුල රාජ්‍ය සමයේ මුල් අවුරුදු හතරේ තීබ්ස්හි වාසය කළ අතර, 5වන වර්ෂයේ දී නව අගනුවර අමර්ණහි ස්ථාපනය කරන ලදී. මේ කාලයේ කියා පිළිබඳ සාක්ෂි හුම නොවේ. අමර්ණ වෙත යාමෙන් පසුව පමණක් කියා අක්නාටන්ගේ භාර්යාවක් ලෙස සඳහන් ශිලා ලේඛන හමුවේ.

අභිලේඛන විද්‍යාව අනුව කියාගේ නාමය ප්‍රමුඛ වශයෙන් නගරයේ දකුණු අන්තයේ පිහිටි මාරු-ආටන් දෙවොලෙහි දක්නට ලැබෙන බව පැවසේ. මාරු-ආටන්හි ඇති ශිලා ලේඛනවල කියාගේ නාමය විස්ථාපනය කරමින් පසුව අක්නාටන්ගේ වැඩිමහල් දියණිය වූ මෙරිටාටන්ගේ නාමය යොදා ඇත.

නගරයේ ආටන් වෙනුවෙන් ඉදිකළ "හිරුමුවාව" හෙවත් පැති-දෙවොල් අතුරින් විශාලතම එක්ක වන පෙර්-ආටන්හි මුලින් කියාගේ නාමය ඇතුළත් වී ඇත. පසුකලෙක මෙම හිරුමුවාවන්හි ඇගේ නාමය තිබූ ස්ථානයේ, මෙරිටාටන්ගේ සහ අක්නාටන්ගේ තෙවන දියණිය වූ අන්ඛෙසෙන්පාටන්ගේ නම් යොදා ඇත. නැවත කැටයම් කළ ඇතැම් ශිලා ලේඛන අනුව, කියාට දියණියක වූ බව පෙනේ. නමුත් ඇගේ නාමය හඳුනාගත නොහැකි වී ඇත. මාක් ගැබෝල්ඩි යෝජනා කරන්නේ කියාගේ දියණිය, IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සහ ටියේගේ දියණිය යැයි පැවසෙන බෙකෙටාටන් බවයි.

කියාගේ ස්මාරක අතුරින් වඩාත් දර්ශනීය ලෙස සැලකෙන්නේ රජුන්ගේ නිම්නයේ KV55 සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ මිලාධික, කලාත්මක රන් ආලේපිත දැව මිනී පෙට්ටියයි. මිනීපෙට්ටියේ පාපුවරුව ආටන්වාදී යාඥාවකින් සමන්විත අතර, එය මුලින් කාන්තාවක වෙනුවෙන් නිමැවුණක බව පෙනේ. නමුත් පසුව එය ප්‍රතිශෝධනය කර මිනිසකු වෙනුවෙන් භාවිතයට ගෙන ඇත. ඒ බව මෙහි මුල් දේශකයාගේ ලිංගය වෙනස් කර දැක්වීමට සිදු කර ඇති නොගැළපෙන ව්‍යාකරණ දෝෂවලින් පෙනේ. මිනීපෙට්ටියේ ශෛලිය සහ එහි නිරුපද්‍රිත ලේඛනවල භාෂාව අනුව එය අක්නාටන්ගේ සමයට අයත් බව පෙනේ. මෙහි මුල් අයිතිකරු කියා බව වර්තමාන විද්වතුන්ගේ පිළිගැනීමයි. ටූටන්ඛාමූන්ගේ මැදි මිනීපෙට්ටිය සමග සැසඳිය හැකි තරම් අගනා මෙම මිනීපෙට්ටියේ සමෘද්ධිමත්භාවය අනුව අමර්ණහි කියා දැරූ උසස් පදවිය වටහාගත හැක.

බොහෝ ඊජිප්තුවේදීන් ඇගේ ප්‍රමුඛත්වය පැහැදිළි කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත. විසිවන සියවසේ සහ විසිඑක්වන සියවසේ මුල්කාලයේ ටූටන්ඛාමූන්ගේ දෙමාපියන් පිළිබඳ පැවැත්වූ නොයෙකුත් සාකච්ඡා අනුව, උපකල්පන ඉදිරිපත් වූයේ ටූටන්ඛාමූන්ගේ මව කියා බවයි. සැබැවින්ම ඇය අක්නාටන්ට දාව පිරිමි උරුමකරුවකු බිහිකළේ නම්, ඇයට වඩාත් අනන්‍ය උසස් නාමයන් හිමිවිය යුතු ය. කෙසේනමුත් සාහි හවාස් සහ කාර්ස්ටන් පුෂ් විසින් ඊජිප්තු රාජකීය මමී පිළිබඳ සිදු කළ ජාන පරීක්ෂාවලින් පෙනීගොස් ඇත්තේ ටූටන්ඛාමූන්ගේ ජීව විද්‍යාත්මක මව IIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ මමී කුටියක තිබී සොයාගත් KV35YL හෙවත් "ලාබාල යුවතිය" නැමැති මමියේ හිමිකාරිණිය බවයි.

නිගාව හෝ මරණය?
අක්නාටන්ගේ අවසන් තුනෙන් එකක කාල පරිච්ඡේදය තුළ කියා ඉතිහාසයෙන් අතුරුදන් වන්නී ය. ස්මාරකවල ඇගේ නාමය සහ රූප මකා දමා එතැන් අක්නාටන්ගේ දියණියන්ගේ රූ සහ නම්වලින් විස්ථාපනය කර ඇත. ඇය පිළිබඳ වාර්තා ඉතිහාසයෙන් අතුරුදන්වන නිශ්චිත දිනය නොදනී. නූතන විද්වතුන් විසින් මෙය අක්නාටන්ගේ වර්ෂය 11 සහ 12 සිට 16 දක්වා අතර කාල සීමාවට අයත් යැයි යෝජනා කර ඇත. ඇගේ නාමය සඳහන් දින නිර්ණය කළ හැකි අවසන් සාක්ෂි අතර, අක්නාටන්ගේ 11වන වර්ෂයට අයත් වයින් බුජම් සටහනක් ද වේ. එම වර්ෂයේ කියාගේ වතු යායෙන් වයින් නිපදවූ බව එහි සඳහන් වේ. ඇය මියගිය, පිටුවහල් කළ හෝ යම් අවාසනාවන්ත සිදුවීමකට මුහුණ පාන්නට ඇති බවට යෝජනා වී ඇතත්, ඊජිප්තුවේදීන් බොහෝවිට අර්ථ කථනය කරන්නේ කියාගේ නාමය මකාදැමීම ඇයව අපකීර්තියට පත් කිරීමේ සංකේතයක් බවයි.

කියාගේ අතුරුදන්වීම හැඟවෙන නොයෙකුත් නිරූපණයන් දක්නට ලැබේ. කියා යනු ටූටන්ඛාමූන්ගේ මව යැයි යෝජනා කරන නිකොලස් රීවස් ලියා ඇත්තේ, "ඊර්ෂ්‍යාකාර නෙෆර්ටිටි විසින් සිදුකළ කුමන්ත්‍රණයක් හේතුවෙන් ඇය අපකීර්තියට පත් වන්නට ඇති බවයි."  කියා යනු මිටැනියෙහි රජුගේ දියණිය වූ ටඩුක්හිපා යැයි පවසන මාක් ගැබෝල්ඩි යෝජනා කරන්නේ ඊජිප්තුව සහ මිටැනිය අතර මිත්‍රත්වය පළුදු වීම හේතුවෙන් ඇයව නැවත ඇගේ මව්බිම වෙත යැවුණු බවයි.

කියා ඇගේ මරණය වෙනුවෙන් සූදානම් කළ වටිනා අවමංගල භාණ්ඩ ඇගේ භාවිතයට යොදා ගැනුණේ ද යන්න සැකසහිත ය. ඇගේ අතුරුදන් වීම අපකීර්තියක් හෝ පිටුවහල් කිරීමක් නිසා සිදු වූයේ නම්, ඉහත පැනයට පිළිතුර නැත යන්නයි. අනෙක් අතින්, ඇය මියයන විට අක්නාටන් සමග යහපත් ස්ථාවරයක පසුවූයේ නම් ඇගේ තත්ත්වයට උචිත පරිදි ඇයට මිලාධික භූමදානයක් හිමිවනු ඇත. ඉහත දෙවන මතය සත්‍යයක් නම් ඇයට අමර්ණ රාජකීය සොහොන්ගැබේ භූමදානයක් ලබා දී තිබිය යුතු ය. එයට හේතුව අක්නාටන්ගේ පවුලේ සාමාජිකාවන් සඳහා කුටි තුනකින් යුත් කුටි පෙළක් සපයා තිබීමයි. අවම වශයෙන් මෙහි පුද්ලයනි දෙදෙනකු හෝ බොහෝ විට තිදෙනකු භූමදානය කොට තිබී ඇති බව පෙනේ. මේ අතර අක්නාටන්ගේ දියණියක වූ මෙකෙටාටන් ද වේ. එහි සටහන්ව ඇත්තේ මෙකෙටාටන්ගේ නාමය පමණි. සෙසු කුටි දෙකෙහි මුලින් අක්නාටන්, නෙෆර්ටිටි, ඇගේ දියණියන් කිහිප දෙනකු සහ සෙසු පුද්ගලයින් මියගිය තැනැත්තකු වෙනුවෙන් වැළපෙනු නිරූපිත වර්ණ කළ බදාම කැටයම් තිබී ඇත. ඇතැම් ඊජිප්තුවේදීන් යෝජනා කර ඇත්තේ මේ අතරින් වැළපෙන එක් තැනැත්තියකගේ රුව කියාගේ බවයි. නමුත් මේ බව සනාථ කිරීමට විශේෂිත සාක්ෂි හමුවී නැත.

බොහෝවිට මෙම ශෝකවන දර්ශනයෙහි නිරූපණය වන්නේ දරුඋපතක දී මියගිය තැනැත්තියක බව විශ්වාස කෙරේ. (නමුත් මෙම මතය මෑතක දී අභියෝගයට ලක්ව ඇත) සම්මුතික අර්ථ නිරූපණය අනුව අක්නාටන්ට දාව දරුවකු බිහිකොට කියා මියගිය බව යෝජනා වී ඇතත්, ඒ පිළිබඳ ඍජු-සාක්ෂි හමුවී නොමැත.

KV35 "ලාබාල යුවතිය" මමිය
ඇතැමුන් යෝජනා කර ඇත්තේ KV35 සොහොන්ගැබෙන් හමුවූ ලාබාල යුවතිය යනුවෙන් හඳන්වන මමිය කියාගේ බවයි. ජොඈන් ෆ්ලෙචර් (මෙම මමිය මතභේදාත්මක ලෙස නෙෆර්ටිටිගේ යැයි ඔහු ප්‍රකාශ කොට තිබේ) අනුව මමිය අසල තිබී නුබියානු-ආරේ හවරියක් හමුවී ඇත. මෙම ශෛලිය ද කියා සමග සම්බන්ධ ය.

2010 පෙබරවාරි මස ප්‍රකාශිත DNA පරීක්ෂාවේ ප්‍රතිඵල අනුව, නිගමනය කර ඇත්තේ ලාබාල යුවතිය මමිය ටූටන්ඛාමූන්ගේ මවගේ බවයි. විකල්ප මතයක් අනුව එය අක්නාටන්ගේ භාර්යාවකගේ බව කියැවේ. එසේම ප්‍රතිඵල අනුව පෙනීයන්නේ ඇය ඇගේ සැමියාගේ පූර්ණ සොයුරියක් බවත්, එම දෙදෙනාම IIIවන අමෙන්හොටෙප් සහ ටියේ රැජිනගේ දරුවන් බවත් ය. මෙම පවුල් සබඳතාව අනුව ලාබාල යුවතිය යනු කියා බවට වූ මතය බැහැර කිරීමට සිදුවේ. එයට හේතුව කිසිදු පුරාවස්තුවක කියාහට "දෙවියන්ගේ දියණිය" යන නාමය ලබා දී නොතිබිණි. එම හේතූන් නිසාම නෙෆර්ටිටිගේ නාමය ද ඉන් ඉවත් කළ හැක. මෙම වාර්තාව මගින් යෝජනා කර ඇත්තේ IIIවන අමෙන්හොටෙප් සමග විවාහ වූයේ යැයි නොපැවසෙන ඔහුගේ බාල දියණියන් වන නෙබෙටාහ් හෝ බෙකෙටාහ් යන දෙදෙනාගෙන් එක් අයකු ලාබාල යුවතිය මමියේ හිමිකාරිණිය විය හැකි බවයි.

පින්තූර ගැලරිය

මූලාශ්‍ර

 ඇල්ඩ්‍රඩ්, සිරිල්; Akhenaten, King of Egypt (1991) ISBN 0-500-27621-8

බාහිර සබැඳි

ඊජිප්තුව, ක්‍රි.පූ. 2000–1000. - කැනපික බුජම් පියනක්, නව රාජධානිය, රාජවංශය 18, අක්නාටන්ගේ පසුකාලීන යුගය, ක්‍රි.පූ. 1340–1336 පමණ; ඊජිප්තු; බටහිර තීබ්ස්හි රජුන්ගේ නිම්නයේ KV55 සොහොන්ගැබෙනි. ගල් සහ වීදුරු එබ්බවූ ඊජිප්තු ඇලබැස්ටර්; උස. 20½ අඟල්. (52.1 cm); තියඩෝර් එම්. ඩේවිස් එකතුව, තියඩෝර් එම්. ඩේවිස්ගේ පැවරුමෙනි, 1915 (30.8.54) | අංගය P.
කියා, ප්‍රියවන්තිය - ඇතැම්විට ඇය නිරූපිත කැටයම්වල ඡායාරූප කිහිපයක් අන්තර්ගත ය.

ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ අගබිසෝවරුන්
අමර්ණ යුගය
ක්‍රි.පූ. 14වන සියවසේ කාන්තාවන්
අක්නාටන්

කියා


31517 Mahoui este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
31517 Mahoui este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 31001-32000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

31517 Mahoui


مسند أبي يعلى الموصلي: هو أحد كتب الحديث عند أهل السنة والجماعة، صنفه الإمام أبو يعلى الموصلي. تناول الكتاب مرويات الإمام أبي يعلى مرتبة على مسانيد الصحابة.

مشتملاته
عدد الصحابة الذين أخرج لهم 210 صحابياً، وعدد أحاديثــه 7555 حديثاً أغلبها من المرفوع.

طريقة ترتيبه
رتب الإمام أبو يعلى المرويات علي مسانيد الصحابة، ورتب مرويات المكثرين منهم علي حسب الرواة عنهم في الغالب، حيث:
 بدأ الرجال بمرويات العشرة -إلا عثمان - ثم بمرويات مجموعة من الصحابة المقلين، ثم المكثرين من الصحابة، وهم: جابر بن عبد الله، ثم عبد الله بن عباس، ثم أنس بن مالك، ثم عائشة، ثم عبد الله بن مسعود، ثم ابن عمر، ثم أبو هريرة م، ثم بمجموعة من قرابة النبي صلي الله عليه وسلم وآل بيته، وهم: الفضل بن العباس، وفاطمة، والحسن والحسين، وعبد الله بن جعفر، وعبد الله بن الزبير م، ثم بمجموعة من الصحابة المقلين أيضاً. والذي يظهر أنه اعتبر أهل القبائل منهم، وذكر معهم بعض المبهمين، ثم عاد إلي النساء وبدأهن بأمهات المؤمنين -في الغالب- إلا عائشة -حيث تقدمت مع المكثرين- ثم ببقية النساء، والمبهمات، ثم عاد إلي الرجال.
 رتب مرويات المكثرين بحسب الرواة عنهم، وهذا يظهر في مسند جابر بن عبد الله، وأنس بن مالك -مثلاً- وقد ترجم بالرواة عن أنس في مسنده بعنوان ظاهر.
 بدأ مسانيد العشرة المبشرين بالجنة، بتقديم الخلفاء الأربعة -إلا أنه لم تذكر مرويات عثمان - ثم أورد مرويات بقية الرجال من الصحابة، والذي يظهر أنه اعتبر فيهم بعض الأوصاف في الغالب، مثل: كثرة المرويات، والقبائل، وأهل القرابة وآل البيت.
 وضع مسند عائشة ا في مسانيد المكثرين، وأما بقية النساء، فذكرهن مجتمعات في أواخر الكتاب تقريباً، وبدأهن بأمهات المؤمنات في الغالب.
 ترجم لمسانيد المبهمين والمبهمات، ومن ذلك قوله: (رجل غير مسمي عن النبي صلي الله عليه وسلم 12 / 216) وختم الكتاب بمرويات مجموعة من رجال الصحابة رضوان الله عليهم، بعد نهاية مرويات النساء.

أهم مميزاته
 يعتبر من المصادر الحديثية الأصيلة المسندة التي لها أثر في علوم الحديث إسناداً ومتناً.
 أثبات صحبة عدد من الصحابة، إذا ثبت الإسناد إليه.
 احتواؤه علي مجموعة من الأحاديث الصحيحة والزائدة علي مرويات الكتب الستة.

روايات المسند
لمسند أبي يعلى روايتان على المشهور:
 الأولى: الرواية المختصرة، وهي رواية أبي عمرو محمد بن أحمد بن حمدان الحيري (ت 376 هـ) عن أبي يعلى الموصلي، وهي التي اعتمد عليها الحافظ علي بن أبي بكر الهيثمي (807 هـ) في كتابه «مجمع الزوائد ومنبع الفوائد» ذكر ذلك ابن حجر في مقدمة كتابه المطالب العالية.
 الثانية: الرواية المطولة وتسمى «المسند الكبير» وهي رواية أبي بكر: محمد بن إبراهيم بن علي بن عاصم بن المقرئ الأصبهاني (ت 381 هـ) عن أبي يعلى الموصلي، واعتمد عليها الهيثمي في كتابه «المقصد العلي في زوائد أبي يعلى الموصلي» والعلامة أبو العباس: أحمد بن أبي بكر البوصيري (ت 840 هـ) في كتابه «إتحاف السادة المهرة بزوائد المسانيد العشرة» ومختصره، وذكر ذلك في آخرهما، واعتمد عليها أيضاً الحافظ ابن حجر في تتبعه لما فات الهيثمي، وقد أودعها ابن حجر كتابه «المطالب العالية بزوائد المسانيد الثمانية».

شيوخ أبي يعلى في المطبوع في المسند
وعدد المرويات في طبعة دار التأصيل هو (7573) وعدد الشيوخ (295).

جهود المحققين في العناية به
قام العلامة حسين سليم أسد الداراني بتحقيقه علي حسب الرواية المختصرة، وطبع الكتاب في دار المأمون للتراث عام 1414 هـ الطبعة الأولي، وقد اعتني المحقق بتحقيق النص، وتخريج الأحاديث، وترقيمها، واعد فهارس متنوعة، منها: فهرس للأحاديث، وفهرس للصحابة الذين روى لهم أبو يعلى في مسنده.

كيفية التخريج من الكتاب
يعتمد التخريج من الكتاب علي معرفة الراوي الأعلى للحديث ويساعد الباحث في ذلك الفهارس الموجودة في نهاية الكتاب، فغذا ما وقف علي الصحيفة التي يوجد فيها مرويات ذلك الراوي، أمكنه من خلال قراءة أحاديث ذلك الراوي أن يقف علي الحديث المراد تخريجه.

المراجع

المصادر
 سير أعلام النبلاء (14 /177) للذهبي.
 الثقات (8 / 55) لإبن حبان.
 http://www.alssunnah.com/articles.aspx?selected_article_no=2861

أحاديث نبوية
كتب أهل السنة والجماعة
كتب الحديث
كتب عربية في القرن 10
كتب عربية في القرن 9

مسند أبي يعلى الموصلي


Carnot (în ) este o stație fantomă a premetroului din Antwerpen, care face parte din rețeaua de tramvai din Antwerpen. Stația este situată în estul orașului, sub strada Carnotstraat, la intersecția cu Kerkstraat și Provinciestraat. Carnot este o stație fantomă în adevăratul sens al expresiei, deoarece prin ea circulă tramvaie, dar acestea nu opresc. Lucrările de construcție a stației au început pe 16 ianuarie 1978, dar au fost suspendate în 1982.

Caracteristici
Stația este construită după același model ca și alte stații ale tunelului Reuzenpijp. La nivelul -1 se află sala pentru bilete, la nivelul -2 este peronul spre centrul orașului, iar peronul spre ieșirea din oraș se găsește la nivelul -3, la 25 de metri adâncime față de suprafață. Peroanele au 60 de metri lungime fiecare.

Stația Carnot era prevăzută a fi deservită de liniile de tramvai care circulă la suprafață, pe Carnotstraat: , , plus o linie (fosta linie 3) care ar fi mers pe sub strada Kerkstraat până în stația de premetrou Schijnpoort. Ținând cont de distanța scurtă de la Carnot la stația Astrid, Planul Pegasus nu a prevăzut și deschiderea pentru pasageri a Carnot odată cu darea în exploatare a tunelului.

Planuri de viitor
Începând de sâmbătă, 18 aprilie 2015, tunelul Reuzenpijp a fost pus în exploatare și este deservit de tramvaiele liniei , care circulă prin stația Carnot fără să oprească, dar încetinind în timp ce o traversează. Stația este desemnată ca ieșire de urgență în cadrul proiectului LIVAN I (LIVAN I RVP 2).

De Lijn a programat darea în exploatare a stației Carnot în 2020.

Note

Vezi și
Premetroul din Antwerpen

Imagini

Stații fantomă ale premetroului din Antwerpen

Carnot (stație de premetrou din Antwerpen)


Galaxauraceae, porodica crvenih algi u redu Nemaliales. Postoji pedesetak (58) vrsta u četiri roda, od čega 25 vrsta pripada rodu Galaxaura.

Rodovi
 Actinotrichia Decaisne  5
 Dichotomaria Lamarck  20
 Galaxaura J.V.Lamouroux  25
 Tricleocarpa Huisman & Borowitzka  8

Izvori

Galaxaurineae
Biljne porodice

Galaxauraceae


est un clade éteint de dinosaures ornithopodes iguanodontes, défini en 2014 par David B. Norman pour diviser les Hadrosauroidea en taxons basaux avec des os de la main compressés et un pollex, et les taxons dérivés qui en sont dépourvus. Le clade est défini comme l'ensemble des taxons plus proches dEdmontosaurus que de Probactrosaurus. Cela se traduit par une inclusion de taxons différents selon l'analyse.

 Description Probactrosaurus a été sélectionné comme groupe extérieur à Hadrosauromorpha en raison de nombreuses différences que Norman (2014) considérait comme importantes. Les couronnes dentaires de la mandibule sont asymétriques et ont de multiples arêtes verticales ; il y a un foramen dans le surangulaire  (ou suprangulaire); et l'os carré a une dépression plus proéminente pour l'articulation du jugal. Aucune de ces caractéristiques ne se trouve dans les crânes des hadrosauromorphes les plus dérivés. Le prémaxillaire entre en contact avec le préfrontal et le contact jugal avec l'os ectoptérygoïde du palais (os dermique participant à la constitution des parties latérales du palais) est réduit.

Dans les régions appendiculaires, les omoplates des Hadrosauromorpha ne sont pas en forme de J, mais ont plutôt une projection en surplomb. Les os inférieurs des membres antérieurs sont plus minces à la fois chez les Hadrosauromorpha et Probactosaurus, contrairement à leurs ancêtres plus robustes. Probactosaurus, cependant, possède la condition basale d'avoir un petit pollex conique, comme chez les ornithopodes antérieurs tels que Iguanodon ou Hypselospinus. Cette absence de pollex est également liée à une réduction des os du carpe, et à une main moins mobile. Les os iliaques du Probactrosaurus sont plus anguleux que chez les Hadrosauromorpha, qui n'ont pas de plateau court. Il a également été identifié que la diaphyse fémorale est droite chez les Hadrosauromorpha et que les os du pieds sont tronqués.

 Dénomination
Hadrosauromorpha a été utilisé pour la première fois dans la littérature par David B. Norman en 2014 dans une discussion sur la phylogénétique d'''Hypselospinus. Dans son article de 2014, Norman fait référence à une autre de ses publications en tant qu'autorité pour Hadrosauromorpha, un chapitre du livre Hadrosaurs. Cependant, le livre a en fait été publié plus tard, en 2015. Suite à l'article 19.4 du PhyloCode, la paternité du clade est donc Norman (2015), tandis que la paternité de la définition est Norman (2014).

 Définition
Hadrosauromorpha a été défini par Norman (2014 et 2015) comme des taxons d'Hadrosauroidea plus proches d'Edmontosaurus que de Probactrosaurus. Cette définition a été contestée par Mickey Mortimer, qui a déclaré que pour suivre le PhyloCode, le taxon Hadrosaurus doit être inclus dans la définition, car il s'agit du genre type de Hadrosauromorpha. Selon cette définition, Norman (2015) considérait Hadrosauromorpha comme incluant les Hadrosauridae, ainsi que les taxons Tethyshadros et Bactrosaurus. Norman en 2014 avait inclus plus de taxons dans Hadrosauromorpha. En 2015, Norman inclus Levnesovia, Gilmoreosaurus et Telmatosaurus, dont le dernier a été estimé à l'intérieur des Hadrosauridae. Une autre analyse phylogénétique par Xing et al. en 2014 a également constaté quEolambia et Protohadros, tous deux trouvés en dehors de Hadrosauromorpha par Norman, relevaient de sa définition, ainsi qu'un grand nombre d'autres taxons.

 Phylogénie
De nombreuses versions différentes de phylogénies ont été menées sur le groupe des Hadrosauromorpha. Norman (2014) a créé sa propre analyse, qui comprend 105 caractères morphologiques différents et 27 taxons d'Ornithopoda sélectionnés. Sa phylogénie est présentée ci-dessous, en utilisant ses définitions de clade spécifiques :

Les définitions de Norman ont été fortement critiquées par Mickey Mortimer comme étant des changements inutiles qui causent plus de confusion dans la classification. D'autres analyses phylogénétiques, comme les résultats de Madzia et al.'' en 2020, ont placé Hadrosauromorpha au milieu d'un long grade d'hadrosaures souches, sans aucun grand groupe de taxons contrairement aux versions précédentes de la même analyse, à l'exception d'un grand groupe de taxons eurasiens.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2014

Hadrosauromorpha


USS Siboney (CVE-112/AKV-12) (ex-Frosty Bay) was a  of the United States Navy. She was the second ship named for Siboney, Cuba, the Cuban Village near which troops of Theodore Roosevelt's Rough Riders fought during the Spanish–American War.

Siboney was laid down as Frosty Bay on 1 April 1944 by the Todd-Pacific Shipyards at Tacoma, Washington; renamed Siboney on 26 April 1944; launched on 9 November 1944; sponsored by Mrs. Charles F. Greber; and commissioned on 14 May 1945, Captain Stanhope Cotton Ring in command.

Service history
Siboney completed fitting out on 23 May 1945 in the Seattle area, and on 31 May 1945, sailed for San Diego. She held shakedown operations in the Bay Area until 3 August. The carrier then loaded bombs, aircraft, and personnel from Air Group 36, and on 8 August departed for Pearl Harbor. Hostilities with Japan ceased the day before Siboney arrived, on 15 August, to discharge her cargo. She was in Hawaiian waters until early September when she sailed for Okinawa, via the Marshall, Caroline, and Philippine Islands.

On 5 October, she stood out of Buckner Bay for Honshū, Japan. En route, the carrier conducted air search operations in an attempt to locate Rear Admiral William Dodge Sample and his PBM Mariner, which had been missing since 2 October. Siboney called at Honshū from 8–11 October, and then continued the search for the missing Mariner, with negative results. The ship operated in the Tokyo Bay area from 24 October until 16 November 1945, when she was ordered to return to the United States. After port calls at Saipan, Manila, Hong Kong, Guam, and Pearl Harbor, she arrived at San Diego on 23 January 1946. The carrier deployed to the western Pacific again from 15 February – 7 May.

Siboney stood out of San Diego on 9 June 1947, en route to Norfolk, Virginia. The carrier arrived on 26 June and operated between there and Guantánamo Bay, Cuba until November, when she was inactivated. In March 1948, Siboney was returned to active duty, and, in May, ferried former United States Air Force planes to Yesilkoy, Turkey. She returned to Norfolk for a month and made another voyage to the Near East before entering the Boston Naval Shipyard in October 1948 for a three-month overhaul.

Siboney stood out of Boston in January 1949 for Guantanamo Bay and refresher training. The carrier operated with the Atlantic Fleet until 6 December 1949, when she was placed in the inactive fleet at Philadelphia.

The outbreak of war in Korea in June 1950 brought a need for more combat ships, and Siboney was returned to an active status on 22 November 1950. The carrier put to sea on 2 February 1951 and was assigned to Norfolk. From 27 February – 10 April, she carried out extensive training exercises in the Guantanamo Bay area.

She operated in Canadian waters in July and, from September to 14 November, in the Mediterranean with North Atlantic Treaty Organisation (NATO) units. Siboney participated in evaluation tests and carrier qualifications of A-1 Skyraiders and F4U Corsairs in January 1952. She also tested the new concept of vertical landings, using Marine helicopters. The ship was modernized at the Norfolk Naval Shipyard and rejoined the fleet on 20 January 1953. After training in the Caribbean, she operated in the Atlantic with a hunter-killer group until August. From 16 September-1 December, Siboney was again deployed with the 6th Fleet.

1954–1955 were spent in fleet operations along the east coast, from New England to the Caribbean and in midshipman cruises to Spain during the summers. Siboney was overhauled at the Philadelphia Naval Shipyard from 28 September 1954 – 22 January 1955. She operated along the east coast until 4 October, when she was ordered to load as many supplies as possible and sail for Mexican waters in the Gulf. Until 19 October, helicopters from the carrier flew relief missions and transported supplies to the inhabitants of Tampico which had been devastated by a hurricane and subsequent flooding.

1956 was Siboneys last year of active service with the fleet. She operated along the east coast from January–May, and then made a final cruise with the 6th Fleet from 26 May – 6 July. The carrier sailed to Philadelphia on 27 July and, four days later, was placed in reserve, out of commission, with the Atlantic Reserve Fleet. Siboney was struck from the Naval Vessel Register on 1 June 1970, and sold to Union Minerals and Alloys Corporation a year later for scrap.

See also
  lists other ships of the same name.
 The Ciboney people were indigenous occupants of the Antilles islands of the Caribbean.

References

External links

Commencement Bay-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Cold War aircraft carriers of the United States
Ships built in Tacoma, Washington
1944 ships

USS Siboney (CVE-112)


The Danish royal family traces its descent from the 10th century to the present monarch, Queen Margrethe II of Denmark.

House of Gorm

House of Estridsen
Note: This chart also includes the kings from the Houses of Bjelbo (Olaf II); Pomerania (Eric VII) and Palatinate-Neumarkt (Christopher III) + the son of Hakon Sunnivasson (Eric III)

House of Oldenburg

House of Glücksburg

Family trees

Family trees of royalty

Family tree of Danish monarchs


Daniel "Danny" Tenaglia (born March 7, 1961) is an American DJ and record producer. He is a Grammy nominee for the best remixed recording (44th Annual Grammy Award). He is also a three time International Dance Music Award winner, 3 time DJ Awards winner and 2 time Muzik Awards recipient.

Biography

Early life
Tenaglia left New York in 1985 and started DJing in Miami as a resident at Cheers nightclub, playing classic New York and Chicago house. He returned to New York five years later. At this time, he started to create some remixes, including Right Said Fred's "I'm Too Sexy" (1991), Jamiroquai's "Emergency on Planet Earth" (1993), and Madonna's "Human Nature" (1994).

DJ career
Tenaglia's first mainstream success was with a remix of The Daou's "Surrender Yourself" (1993).

Subsequent to this Tenaglia released three label compilations - Mix This Pussy (1994) and Can Your Pussy Do The Dog? (1995) for TRIBAL, and Gag Me with a Tune (1996) for Maxi.

As a producer
In 1996, after working for a short time at the New York nightclub Roxy, Tenaglia started a Saturday night residency at Twilo. In 1998, he moved his residency over to NY club Tunnel.

In 1998, Tenaglia released another album titled Tourism.  The album featured the track "Elements", which was #1 on the Billboard Dance Chart for two weeks in 1998. "Music Is The Answer" featuring Celeda (also on the LP Tourism) was on the top 40 charts in the UK.

In 1999 Tenaglia released his first installment in the UK-based Global Underground series of DJ mixes titled Athens.

In the two years that followed, Tenaglia released another Global Underground installment titled London, remixed Billy Nichols' "Give Your Body Up To The Music", was nominated for a Grammy (for his remix of Depeche Mode's "I Feel Loved," also nominated for Best Dance Song), and won a Dancestar Lifetime Achievement award.

In 2003 Tenaglia released Choice: A Collection Of Classics, a two-CD mixed compilation. It featured artists such as Blaze, Adeva and Imagination, along with his own liner notes explaining the significance of each track. He also won another Dancestar award, this time 'Best Party' for "Be Yourself."

Later years

Tenaglia continues to play clubs and has played in NYC locations including Avalon, Crobar, Pacha NYC, Roxy and Webster Hall. In 2007, Tenaglia participated in the Dance parade. In 2008 he released a single on Tommy Boy Records, "The Space Dance". The track reached number 1 on the Billboard Club Charts during November 2008.

Immediately following, Tenaglia released his first compilation album in five years, entitled Futurism, also on Tommy Boy Records.  The compilation featured tracks from artists including Davide Squillace, The Wighnomy Brothers and Afefe Iku.

Tenaglia still continues to tour across the world.

Awards and nominations

Grammy Awards

DJ Awards

International Dance Music Awards

Muzik Awards

See also
List of artists who reached number one on the US Dance chart

References

External links
dannytenaglia.com Danny Tenaglia Official website

1961 births
Living people
Club DJs
American dance musicians
American house musicians
Electronic dance music DJs
Remixers
DJs from New York City
Nightlife in New York City

Danny Tenaglia


Der mittelalterliche Dom von Hamar war die zentrale Kirche des 1152 errichteten Bistums Hamar in Norwegen. In Folge der Aufgabe des Bistums nach der Reformation verfiel die Kirche. Heute sind bauliche Reste als Ruine erhalten.

Geografische Lage
Der Dom erhob sich an erhöhter Stelle auf der Halbinsel Domkirkeodden im See Mjøsa und war für Schiffe von weitem sichtbar.

Heute liegt die Anlage am westlichen Rand der Innenstadt des Mitte des 19. Jahrhunderts neu und weiter östlich gegründeten Hamar in einem museal genutzten Freigelände, das auch die Reste der ehemaligen Bischofsresidenz umfasst.

Geschichte

Mittelalter und frühe Neuzeit
Das Bistum wurde 1152 eingerichtet, was seitens des Papstes 1154 bestätigt wurde. Kurz darauf wurde der Bau des Domes in romanischem Stil begonnen.

Während und nach der Reformation wurde die Kirche zunächst weiterhin für Gottesdienste genutzt, aber wohl nur noch ungenügend instand gehalten, denn es gab keinen Bischof mehr vor Ort. Letztendlich wurde die Diözese Hamar mit dem Bistum Oslo vereinigt. Die Bedeutung der Gemeinde sank innerhalb weniger Jahre drastisch, ein Bedarf für die nun viel zu große Kirche bestand nicht mehr. Als schwedisches Militär 1567 im Dreikronenkrieg den nun als königlich dänisch-norwegischen Stützpunkt genutzten ehemaligen Bischofshof in Brand schoss, griff das Feuer auf den Dachstuhl der benachbarten Kirche über. Das hatte zur Folge, dass die Kirche zunächst als Ruine liegenblieb. Auch der Königshof wurde nicht wieder aufgebaut, die Verwaltung nach Oslo verlegt. Hamar fiel anschließend wüst. In der Folge versuchten verbliebene Domherren das Geld für einen Wiederaufbau aufzutreiben, der in den Jahren 1570 bis 1584 auch angegangen wurde. Zumindest der Chor hatte wieder ein Dach und Gottesdienste konnten dort stattfinden. Dann blieb dieser Versuch stecken – es gab einfach keinen Bedarf mehr für die riesige Kirche, weit ab von jeder größeren Siedlung. Die Kirche verfiel in den folgenden Jahrhunderten: 1670 stürzte der Westgiebel ein, 1692 der Vierungsturm. Das Gebäude war in der Folge ein riesiger Trümmerhaufen. Der wurde genutzt, indem das herumliegende Baumaterial in Neubauten der Umgebung wanderte und der Kalkstein wurde an Ort und Stelle zum Kalkbrennen verwendet, eine Aktivität, die sich bis in die Mitte des 19. Jahrhunderts erstreckte.

Neuzeit
Nach der Neugründung von Hamar Mitte des 19. Jahrhunderts und der Wiedererrichtung eines Bistums Hamar wurde 1866 der neue Dom weiter östlich in der Innenstadt von Hamar geweiht.

Ab dieser Zeit begannen vor dem Hintergrund der norwegischen Nationalromantik erste Initiativen, die verbliebenen Reste zu erhalten. Der Trümmerschutt wurde beseitigt. Zwischen 1884 und 1985 gab es eine Ganze Reihe von Konservierungen und Restaurierungen an dem Gebäude. Die waren nur teilweise erfolgreich, da weiterhin Wasser in das Mauerwerk eindrang, in der kalten Jahreszeit gefror und dann Teile absprengte. Das führte zu dem Entschluss, die Ruine mit einem Schutzbau einzuhausen. 1987 fand dazu ein Architekturwettbewerb statt, der von dem Architekten Kjell Lund und dem Büro Lund & Slaatto gewonnen wurde. Die Bauarbeiten starteten im Dezember 1996 und die Einweihung fand im August 1998 statt. Die Kosten in Höhe von 76 Mio. NKR wurden zum Großteil über Spenden finanziert. Bevor die Bauarbeiten begonnen hatten, wurde im Bereich der Ruine umfangreich archäologisch ausgegraben.

Beim Übergang ins 21. Jahrhundert wurde die Domkirche zum Tusenårssted der Kommune Hamar gewählt.

Bauwerke

Kirchenrest

Als Baumaterial für den Dom diente Kalkstein aus dem Steinbruch Helgøya auf einer Insel im Mjøsa-See. Das Gebäude war ursprünglich etwa 47 m lang und etwa 35 m breit. Mit großer Wahrscheinlichkeit hatte die Kirche zwei Türme über der Westfassade und einen weiteren über der Vierung. Die gestalterische Ausführung war schlicht und es gab nur wenig Baudekoration. Vorbild war die historische Kirche St. Hallvard in Oslo. Die Kirche war eine dreischiffige Basilika, die zunächst eine flache Holzdecke hatte.

Im 14. und 15. Jahrhundert fanden Erweiterungen und Umbauten im gotischen Stil statt. Das betraf den Chorbereich. Der romanische Chor hatte eine kurze, runde Apside als Abschluss. Dieser Abschluss wurde bei der gotischen Erweiterung wurde um 10 m nach Osten verlegt, so dass die Kirche nun 57 m lang war, und er erhielt Seitenkapellen. Weiter wurde das Mittelschiff nun mit einem Kreuzrippengewölbe eingewölbt und erreichte eine Höhe von etwa 22 m. Die Rippen waren aus Ziegelsteinen aufgemauert, die Schlusssteine aus rotem Buntsandstein gefertigt. In dieser Zeit entstand auch das Kapitelhaus an der Nordseite der Kirche und der Vierungsturm wurde erhöht, so dass dieser nun etwa 50 m hoch war. Die Erweiterungen wurden in unbehauenem Bruchstein ausgeführt, weshalb davon auszugehen ist, dass die Wände verputzt waren. Der Altarblock steht bis heute in situ an der ursprünglichen Stelle. Im Westen des Mittelschiffs befand sich eine Empore, im Erdgeschoss der Westtürme gab es Kapellen.

Der Kirchenrest ist aufgrund seiner historischen Bedeutung für die norwegische (Kirchen)geschichte ein Objekt von nationalem Interesse, ebenso auch als authentische mittelalterliche Stätte und damit aufgrund der Vorgaben des norwegischen Denkmalrechts ein Kulturdenkmal.

Der Kirchenrest ist zugleich weiterhin eine Kirche und wird gelegentlich für Gottesdienste, insbesondere anlässlich von Hochzeiten genutzt.

Schutzgebäude

Das Schutzgebäude ist eine freistehende Stahl-Glas-Konstruktion auf einem Betonsockel. Die Gestaltung sorgt für eine hohe Transparenz. Die Konstruktion ohne Stützen erlaubt es der Ruine, frei im Raum zu stehen, und ermöglicht es, sie auch von außen ungestört wahrzunehmen. Das Gebäude ist zeltartig gestaltet, mit zwei parallelen, längs verlaufenden sich im Giebel vereinigenden Flächen und zwei senkrecht stehenden Giebelwänden. Die Form ist auf die unterschiedlichen Neigungen des Geländes und die verbliebenen Teile der Ruine abgestimmt. Damit sich das Gebäude besser in die Landschaft einfügt und weicher wirkt, sind die Seiten leicht gebogen. Das Schutzgebäude ist inzwischen selbst ein Kulturdenkmal.

Gegenwart
Die Anlage ist Teil des Hedmark Museums (Hedmarkmuseet). Sie wird als Kulturdenkmal von der Stiftung Domkirkeodden betreut.

Literatur

Weblinks

Anmerkungen

Einzelnachweise

Hamar
Hamar
Kirchengebäude in Innlandet
Erbaut im 12. Jahrhundert
Hamar
Denkmal in Norwegen
Bauwerk der Romanik in Norwegen
Romanischer Kirchenrest
Hamar

Domruine von Hamar


Aktiv Kreditsikring (AKS) er et begreb som man oftest støder på i inkasso. AKS er et system som går ind og overvåger bestemte personer eller virksomheder som er dårlige betalere (debitorer). AKS oppereres af Experian A/S - som også styrer RKI - og bruges derfor af de fleste inkassobureauer, så de dermed kan overvåge deres debitorer.

Systemet køres internt på inkassobureauets egne servere - typisk om natten, så informationerne er tilgængelige om dagen - og debitorer som skal være i AKS, skal tilføjes manuelt.

AKS giver således inkassobureauerne adgang til at kunne abonnere på debitorernes informationer, og derefter kunne få besked når vedkommende skifter adresse, navn, telefonnummer, m.v.

Oplysningerne findes desuden ved hjælp af det online CPR- og CVR-register.

Noter

Økonomi
Begreber

Aktiv Kreditsikring


هيرمان كان  (15 فبراير 1922 — 7 يوليو 1983) وكان من أبرز المستقبليين في الثلث الأخير من القرن العشرين. في أوائل 1970 توقع نمو اليابان لتصبح قوة عالمية عظمى. أسس مركز معهد هدسون للأبحاث، في الأصل برز كاستراتيجي عسكري عندما كان يعمل في مؤسسة راند (RAND Corporation) في الولايات المتحدة الأمريكية. كان معروف بتحاليله للآثار المحتملة في حالة نشوب حرب نووية وقدم توصيات لتحسين سبل البقاء.

200 سنة القادمة ، كتبه مع وليام براون وليون مارتل، عرض سيناريو متفائل للأوضاع الاقتصادية في عام 2176. كما كتب العديد من الأعمال على نظرية النظم، بما فيه خير ما وُرد في نظام التقنيات النظرية، وكذلك عدد من الكتب لاستقراء المستقبل الاقتصادي للولايات المتحدة واليابان وأستراليا.

روابط خارجية

مراجع

أعلام مؤسسة راند
خريجو جامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
عسكريون أمريكيون يهود
علماء من ولاية نيويورك
مستقبليون
ملحدون أمريكيون
ملحدون يهود
مواليد 1922
وفيات 1983

أشخاص من كروتون أن هادسون

خريجو معهد كاليفورنيا للتقنية
أشخاص من تشاباكوا (نيويورك)

هيرمان كان


Watsonieae, biljni tribus u porodici perunuikovki, dio potporodice Crocoideae. Predstavnici ovog tribusa (153 vrste) rašireni su uglavnom po južnim dijelovima Afrike; tipični rod je vatsonija (Watsonia) s pedesetak vrsta vazdazelenih trajnica.

Rodovi
 Watsonia Mill., vatsonija, (53 spp.)
 Pillansia L. Bolus (1 sp.)
 Thereianthus G. J. Lewis (11 spp.)
 Micranthus (Pers.) Eckl. (7 spp.)
 Codonorhiza Goldblatt & J. C. Manning (7 spp.)
 Savannosiphon Goldblatt & Marais (1 sp.)
 Cyanixia Goldblatt & J. C. Manning (1 sp.)
 Schizorhiza Goldblatt & J. C. Manning (1 sp.)
 Lapeirousia Pourr.  laperuzija, (27 spp.)
 Afrosolen Goldblatt & J. C. Manning (15 spp.)

Izvori

Crocoideae

Watsonieae


Adriano Pimenta (født 14. november 1982) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Adriano Pimenta


Isla Furzey (en inglés: Furzey Island) es una isla en el puerto de Poole en el condado inglés de Dorset en el Reino Unido. La isla se encuentra al sur de la mayor isla de Brownsea. Vista desde el agua, o terrenos colindantes, su territorio parece otra Isla salvaje más. Sin embargo, escondido en los árboles existe un pozo de petróleo y una estación de recolección para el campo petrolero Wytch Farm, que está unido por tuberías a Hamble en Southampton.

La isla de Furzey se encuentra dentro de la parroquia civil del castillo de Corfe (Corfe Castle). La parroquia forma parte del distrito de gobierno local Purbeck.

Referencias

Véase también
 Geografía de Inglaterra
 Geografía del Reino Unido

Archipiélagos e islas de Inglaterra

Isla Furzey


La rue McTavish est une rue dans l'arrondissement de Ville-Marie à Montréal, Québec (Canada).

La rue porte le nom de Simon McTavish et traverse son ancien domaine sur le versant du mont Royal, dans un secteur autrefois connu sous le nom de Mille carré doré. Il s'étend de la rue Sherbrooke à son extrémité sud jusqu'à l'avenue des Pins, où son extrémité est marquée par l'ancienne maison de Sir Hugh Allan, la Maison Ravenscrag, ainsi qu'un monument à McTavish.

Aujourd'hui, la rue McTavish jouxte le campus principal de l'Université McGill et abrite de nombreuses propriétés universitaires, y compris la bibliothèque McLennan.

Au-dessus de l'avenue du Docteur Penfield, la rue borde la bordure ouest du réservoir McTavish.

Piétonnisation

Depuis mai 2010, la moitié inférieure de la rue est une zone sans voiture. Cette zone piétonne est revalorisée en 2017 pour son intégration à la promenade Fleuve-Montagne.

Références

Liens externes

McTavish
Mont Royal
Université McGill
McTavish
Ville-Marie (arrondissement)

Rue McTavish


Olaylar

Doğumlar
 VI. Davit, Bagrationi hanedanına mensup Gürcü kralı (ö. 1293)
 Bar Hebraeus, felsefeci, tarihçi, şair, gramer uzmanı, müfessir, ilahiyatçı ve dönemin Süryani Katolikos'u (ö. 1286)
 Thomas Aquinas, Dominik keşiş ve filozof, aziz (ö. 1274)

Ölümler
 6 Ekim - Nâsır veya Nâsır Lidînillâh, Abbasi halifesi (d. 1158)
 tarihi bilinmeyen
 Afdal bin Selâhaddîn, Eyyubiler Suriye Sultanı (d. 1169)

1225


Dennstaedtia (Dennstaedtie en français) est un genre de fougères de la famille des Dennstaedtiaceae.

Systématique
Le genre Dennstaedtia a été créé en 1801 par le botaniste et physicien allemand Johann Jakob Bernhardi (1774–1850).

Liste d'espèces
Selon  :

Notes et références

Liens externes

Polypodiales

Dennstaedtia


Ljestvice i sastavi liga šestog ranga nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine u sezoni 2016./17.

Federacija BiH

3. ŽNL Tuzlanske županije

Istok
Također pod nazivom 3. liga Tuzlanskog Kantona Istok

 Izvori:
 brckosport.net
 brckosport.net, raspored
 NS Tuzlanske županije

Jug
Također pod nazivom 3. liga Tuzlanskog Kantona Jug

 Izvori:
 brckosport.net
 brckosport.net, rezultati
  NS Tuzlanske županije

Sjever
Također pod nazivom 3. liga Tuzlanskog Kantona Sjever ili Treća liga Brčko Distrikta
Uključuje i klubove s područja Brčko Distrikta

 Izvori:
 brckosport.net
 brckosport.net, rezultati
 posavinasport.com
  NS Tuzlanske županije

Zapad
Također pod nazivom 3. liga Tuzlanskog Kantona Zapad

 Izvori:
 brckosport.net
 brckosport.net, rezultati
  NS Tuzlanske županije

Republika Srpska

Poveznice

Izvori

6-2016-17
 6

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 6. ligaški rang 2016./17.


Ljómatoppur (fræðiheiti Lonicera tolmatchevii) er runni af geitblaðsætt ættaður frá Sakalín.

Heimild

Geitblaðsætt

Ljómatoppur


Uzunada, diğer adıyla Kösten Adası, Türkiye'nin İzmir iline bağlı bir adadır. İzmir Körfezi'nin orta kısmında yer alır. Türkiye'nin yüzölçümü bakımından dördüncü büyük adasıdır.

Etimoloji
Antik Yunancada adı Drymoussa (Δρυμούσσα) olan ada, ayrıca Makronisi ("uzun ada") veya Englezonisi ("İngilizlerin adası") olarak adlandırılmaktaydı. Bazı kaynaklarda Kösten Adası olarak da adı geçmektedir.

Tarihçe
Antik Yunan tarihçisi Thukididis, Peloponez Savaşı'nın yirminci yılında kuvvetli rüzgârların olduğu bir dönemde Spartalı amiral Astuochos'un bazı gemilerinin sekiz gün boyunca sığındığı üç adadan biri olarak Uzunada'dan bahseder.

MÖ 188'de Apamea Antlaşması'nın imzalanmasının ardından ada, Klazomenai şehrine verildi.

1914 yılında adada yaklaşık 2.000 Yunan'ın yaşadığı bilinmektedir.

I. Dünya Savaşı sırasında Kraliyet Donanması'nın Akdeniz Filosu, Nisan 1916'da adayı işgal etti ve daha sonra adada pul bastı.

Ada, 12 Eylül 1980 Darbesi sonrasında Necmettin Erbakan ve Alparslan Türkeş'in sürgün edildiği yerdir. Bugün onların kaldığı yerler yazları sosyal tesis olarak kullanılmaktadır. Ada günümüzde Deniz Üs Komutanlığı olarak alay seviyesinde askerî bir adadır ve personel aileleri dışında sivillerin adaya girmesi yasaktır.

Coğrafya
Kuzey-güney yönünde 9 km'yi bulan uzunluğu ve 30 km'yi bulan yüzölçümü ile Uzunada, Türkiye'nin yüzölçümü bakımından dördüncü büyük adasıdır. İzmir Körfezi'nin orta kısmında, Urla ve Karaburun kıyılarına yakındır. Dağlık şekilleriyle körfezden yükselen adanın en yüksek noktası, 189 m ile Barbaros Tepesi'dir. Ada, Toloz İskelesi ile anakarada Yolluca Sosyal Tesisler Komutanlığına deniz yoluyla bağlanmıştır. Adanın güneybatısında Nergis Adası, kuzeybatısında ise Zafer Adası olarak bilinen iki adacık vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Small Islands in the Near East

İzmir'in adaları
Urla
İzmir Körfezi
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Uzunada


Tradeskancija (lat. Tradescantia), veliki i rasprostranjeni biljni rod iz porodice komelinovki (Commelinaceae). Postoji osamdesetak priznatih vrsta koje rastu sve od Kanade na sjeveru do Argentine na jugu. Tipična je T. virginiana. U rod su uključene i vrste roda Zebrina.

Vrste

 Tradescantia ambigua Mart. ex Schult. & Schult.f.
 Tradescantia × andersoniana W.Ludw. & Rohweder
 Tradescantia andrieuxii C.B.Clarke
 Tradescantia atlantica M.Pell.
 Tradescantia boliviana (Hassk.) J.R.Grant
 Tradescantia bracteata Small ex Britton
 Tradescantia brevifolia (Torr.) Rose
 Tradescantia buckleyi (I.M.Johnst.) D.R.Hunt
 Tradescantia burchii D.R.Hunt
 Tradescantia cerinthoides Kunth
 Tradescantia chrysophylla M.Pell.
 Tradescantia cirrifera Mart.
 Tradescantia commelinoides Schult. & Schult.f.
 Tradescantia crassifolia Cav.
 Tradescantia crassula Link & Otto
 Tradescantia cymbispatha C.B.Clarke
 Tradescantia decora W.Bull
 Tradescantia deficiens Brandegee
 Tradescantia edwardsiana Tharp
 Tradescantia ernestiana E.S.Anderson & Woodson
 Tradescantia exaltata D.R.Hunt
 Tradescantia fluminensis Vell.
 Tradescantia gentryi D.R.Hunt
 Tradescantia gigantea Rose
 Tradescantia gracillima Standl.
 Tradescantia grantii Faden
 Tradescantia guiengolensis Matuda
 Tradescantia gypsophila B.L.Turner
 Tradescantia hertweckiae M.Pell.
 Tradescantia hirsuticaulis Small
 Tradescantia hirsutiflora Bush
 Tradescantia hirta D.R.Hunt
 Tradescantia huehueteca (Standl. & Steyerm.) D.R.Hunt
 Tradescantia humilis Rose
 Tradescantia leiandra Torr.
 Tradescantia llamasii Matuda
 Tradescantia longipes E.S.Anderson & Woodson
 Tradescantia masonii Matuda
 Tradescantia maysillesii Matuda
 Tradescantia mcvaughii D.R.Hunt
 Tradescantia mirandae Matuda
 Tradescantia monosperma Brandegee
 Tradescantia mundula Kunth
 Tradescantia murilloae Zamudio, Espejo, López-Ferr. & Ceja
 Tradescantia nuevoleonensis Matuda
 Tradescantia occidentalis (Britton) Smyth
 Tradescantia ohiensis Raf.
 Tradescantia orchidophylla Rose & Hemsl.
 Tradescantia ozarkana E.S.Anderson & Woodson
 Tradescantia pallida (Rose) D.R.Hunt
 Tradescantia pedicellata Celarier
 Tradescantia peninsularis Brandegee
 Tradescantia petiolaris M.E.Jones
 Tradescantia petricola J.R.Grant
 Tradescantia pinetorum Greene
 Tradescantia plusiantha Standl.
 Tradescantia poelliae D.R.Hunt
 Tradescantia praetermissa M.Pell.
 Tradescantia pygmaea D.R.Hunt
 Tradescantia reverchonii Bush
 Tradescantia roseolens Small
 Tradescantia rozynskii Matuda
 Tradescantia schippii D.R.Hunt
 Tradescantia schwirkowskiana Funez, Hassemer & J.P.R.Ferreira
 Tradescantia serrana Hassemer & Funez
 Tradescantia seubertiana M.Pell.
 Tradescantia sillamontana Matuda
 Tradescantia soconuscana Matuda
 Tradescantia spathacea Sw.
 Tradescantia standleyi Steyerm.
 Tradescantia stenophylla Brandegee
 Tradescantia subacaulis Bush
 Tradescantia subaspera Ker Gawl.
 Tradescantia tenella Kunth
 Tradescantia tepoxtlana Matuda
 Tradescantia tharpii E.S.Anderson & Woodson
 Tradescantia tucumanensis M.Pell.
 Tradescantia umbraculifera Hand.-Mazz.
 Tradescantia valida G.Brückn.
 Tradescantia velutina Kunth & C.D.Bouché
 Tradescantia virginiana L.
 Tradescantia wrightii Rose & Bush
 Tradescantia zanonia (L.) Sw.
 Tradescantia zebrina Bosse

Izvori

Vanjske poveznice

Komelinovke

Tradeskancija


Regimentul 52 Infanterie a fost o unitate de nivel tactic din rezerva armatei permanente care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților de infanterie din cercul de recrutare Bârlad, din cadrul Comandamentului III Teritorial. Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 36 Infanterie. La intrarea în război, Regimentul 52 Infanterie a fost comandat de colonelul Arghir Botez. Regimentul 52 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Ca urmare a pierderilor suferite, la începutul anului 1917 s-a decis în cadrul procesului de reorganizare a armatei de la începutul anului 1917 contopirea sa cu Regimentului 51 Infanterie. Noua unitatr a fost resubordonată Brigăzii 25 Infanterie.

Comandanți

Morminte
Un total de 227 de membrii ai regimentului sunt înhumați in două cimitire din Bârlad: marea majoritate a mormintelor se găsesc pe strada Mihai Eminescu, dar crucile nu au nume pe ele și locul este în general neîngrijit; restul (13 morminte) se găsesc în cimitirul principal al orașului, Eternitatea. La această din urmă locație putem afla numele celor înmormântați. Uneori este înregistrată și data decesului, ca în cazul doctorului Chiocălescu D., elevului medic Adican Dani și a locotenentului Jugu N. Ioan: toți decedați pe 24 Februarie 1917. Maiorul/colonelul Arcade Șeptilici Andrieș, care pare să fie comemorat atât printr-o cruce simplă cât și printr-o cruce specială partial distrusă, a decedat la 7 Octombrie (1918?). De asemenea, la Eternitatea sunt înmormântați soldații Tănase Ion, Apostol Gh., Alexandru Dumitru, Obreja Gh. Niculai, Stoica Gh., Ioan M., caporalii Răducanu I., Georgescu Gh., Dumitru Gescu.

La mausoleul de la Mărășești sunt înhumați soldații Andrei Nucuriu, Gheorghe Mazilu, Ion Dobrin, caporalul Toma Dumitrache și maiorul Grigore Ignat.

Referințe și note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 52 Infanterie (1916-1918)


Onthophagus quadriarmatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fairmaire em 1892.

Referências

Ligações externas

quadriarmatus
Coleópteros descritos em 1892

Onthophagus quadriarmatus


Tatort Berlin ist ein deutscher Kriminalfilm der DEFA von Hans-Joachim Kunert aus dem Jahr 1958.

Handlung
An der Sektorengrenze Berlins wird ein Volkspolizist erschossen. Die Morduntersuchungskommission tappt im Dunkeln, auch als sie die West-Berliner Polizei um Mithilfe bittet.

Nach über einem Jahr Haft wegen Schmuggels wird der junge Ost-Berliner Rudi Prange wegen guter Führung vorzeitig aus der Haft entlassen. Er sucht seine Mutter auf, die in einer Mietwohnung in Ost-Berlin wohnt. Rudis Bruder Walter hält sich illegal im Westsektor auf, wo er keiner geregelten Beschäftigung nachgeht, und auf Kosten und in der Wohnung seiner Freundin lebt, der Prostituierten Marianne Möllner. Rudi lehnt es ab, sich Walter anzuschließen und zieht zu seiner Mutter. Er beginnt in einem Transportunternehmen als Automechaniker zu arbeiten. Glücklich, überraschend wieder Fahrer werden zu dürfen, bemerkt er, dass sein Mitfahrer Arbeitsaufträge nutzt, um Waren nach West-Berlin zu einem Schieber namens Stachowski zu schmuggeln. Sein Bruder Walter, der Stachowski anpumpen wollte, beobachtet dies zufällig und erpresst umgehend von Rudi den Gaunerlohn. Rudi versucht sich dem kriminellen Kollegen zu entziehen, indem er sich in die Werkstatt versetzen lässt. Er kündigt seine Stelle, als sein Mitfahrer höhnisch seine kriminelle Vergangenheit vor anderen Kollegen aufdeckt.

Rudi hat die HO-Verkäuferin Ilse kennengelernt und beide werden ein Paar. Als Rudi gekündigt hat, ist er niedergeschlagen, Ilse wird in Vertretung die Leitung ihrer HO-Filiale übernehmen und zeigt Rudi freudig den Schlüssel, den sie abends hätte abgeben müssen. Rudi wiederum gesteht ihr, dass er gekündigt hat, und beichtet ihr seine Vorstrafe. Er geht davon aus, dass die Beziehung zu Ilse mit dem Geständnis vorbei ist, doch sie steht weiterhin zu ihm. Am nächsten Morgen kann Ilse den Schlüssel nicht finden und muss auf einen Ersatzschlüssel zurückgreifen. Als am Abend wie immer die Einnahmen des Tages abgeholt werden, überfällt ein bewaffneter Täter den Transporter beim Beladen und raubt das Geld. Dann erschießt er einen Polizisten, der ihn verfolgt. Nach Zeugenaussagen hat der Täter einen hellen Trenchcoat getragen und ist in Richtung West-Berlin geflohen. Möglicherweise ist er verletzt. Bei ihrer Vernehmung muss Ilse auch zum verschwundenen Schlüssel Stellung nehmen und berichtet widerwillig auch, dass Rudi an dem Abend bei ihr war. Rudi, der schon nach kurzer Zeit eine neue Arbeit gefunden hat, wird verhaftet.

Für die Tatzeit hat Rudi kein Alibi. Eine Verletzung im Gesicht erklärt er mit einer Schlägerei, für die er keine Zeugen benennen kann. Auch sein heller Trenchcoat lässt ihn verdächtig werden. Für Kriminalkommissar Stein steht Rudi als Täter fest, während Kriminalkommissar Rollberg Zweifel hat. Dann stellt sich heraus, dass die Tatwaffe mit der vom Mord an der Sektorengrenze identisch seien muss. Rudi kann mit dem ihm vorgelegten Waffentyp, einer Marine-Parabellum, nichts anfangen. Zur Tatzeit war Rudi zudem noch nicht entlassen worden. Ein früherer Freund Ilses wiederum bestätigt kurze Zeit später, Rudi bei der Schlägerei gesehen zu haben. Rudi wird aus der Untersuchungshaft entlassen, ist jedoch desillusioniert. Er begibt sich zu Walter und stimmt zu, mit ihm als Schmuggler aktiv zu werden. Beide sollen nach einem Plan Stachowski Kameras aus einem LKW in der DDR stehlen und an eine bestimmte Adresse im Berliner Ostsektor bringen. Das weitere übernähme er. Ihre Aufgabe sei der Diebstahl und das Überqueren des Rings um Berlin, also die Überwindung der Straßenkontrolle zwischen Ost-Berlin und der DDR.

Ilse hat unterdessen den Schlüssel in ihrer Wohnung wiedergefunden. Sie will zu Rudi, erfährt jedoch von seiner Mutter, dass er bei Walter sei. Sie macht Ilse dafür verantwortlich, sollte Rudi wieder kriminell werden. Ilse begibt sich zur Polizei und berichtet Kriminalkommissar Stein alles. Beide erkennen, dass sie Vorurteile hatten, zumal die Polizei unterdessen auf Walter aufmerksam geworden ist. Sie fand den weggeworfenen Mantel und darin ein Taschentuch mit dem Monogramm M. M., wie das von Walters Freundin Marianne Möllner.

Unterdessen stehlen Walter und Rudi die Ware. Kurz vor Erreichen des Kontrollpunkts zieht Walter eine Pistole. Rudi erkennt das Modell der Mordwaffe, das ihm die Polizei vorgelegt hatte. Rudi wird schlagartig klar, dass sein Bruder Walter ein Mörder ist. Entsetzt will er sofort aussteigen, doch Walter bedroht ihn. Beim Durchbruch des Kontrollpunkts im Windschatten eines abgefertigten LKWs bremst Rudi hinter dem Schlagbaum den Wagen und lässt sich von den herbeieilenden Grenzpolizisten verhaften. Auch Walter, der seine Waffe noch gezückt hält, wird überwältigt. Im Verhör durch Stein und  Rollberg gesteht er die Morde.

Rudi wird der Prozess gemacht. Er erhält eine Haftstrafe von fast zwei Jahren. Er nimmt das Urteil klaglos an. Der Richter setzt es umgehend nach dem neuen Strafrechtsergänzungsgesetz zur dreijährigen Bewährung aus und hebt den Haftbefehl auf. Rudi habe sich zwar strafbar gemacht, doch habe er von der Gesellschaft keine Hilfe bei der Resozialisierung erhalten. Auch der Staat habe so versagt. Rudis Handeln, mit dem er unter Lebensgefahr seinen Bruder der Polizei ausgeliefert habe, lasse zudem auf eine positive zukünftige Entwicklung schließen. Gemeinsam mit Inge verlässt Rudi anschließend das Gericht.

Produktion
Tatort Berlin wurde vor Ort in Berlin gedreht. Der Film erlebte am 10. Januar 1958 im Berliner Kino Babylon seine Premiere und lief am 14. März 1958 erstmals auf DFF 1 im Fernsehen der DDR. Im selben Jahr erschien zudem eine gleichnamige Kriminalerzählung nach dem Film im Berliner Verlag der Nation.

Kritik
Karl-Eduard von Schnitzler schrieb, dass der Film "interessante Einblicke in die Arbeit unserer Volkspolizei" gebe. Zudem hob er hervor, dass der Film "ohne Zwang und erhobenen Zeigefinder […] die Wirksamkeit unseres Strafvollzugs und die Nützlichkeit des neuen Gesetzes zur Ergänzung des Strafgesetzbuches" erkennen lasse. Er lobte auch die Kameraarbeit von Otto Merz.

Für den film-dienst war Tatort Berlin ein "Kriminalfilmversuch der DEFA, nüchtern dargeboten, aber reichlich konstruiert, in seiner Perspektive auf das geteilte Berlin tendenziös und inszenatorisch eher schwach. Dennoch aus heutiger Sicht ein interessantes Zeitdokument."

Der Progress Filmverleih nannte den Film einen "politische[n] Kriminalfilm, dessen besondere Qualität in seiner realistischen Darstellung des Berliner Alltags und in der Thematisierung der erschwerten Resozialisierung ehemaliger Kleinkrimineller liegt."

Literatur

Weblinks

 Tatort Berlin bei der DEFA-Stiftung

Einzelnachweise

Filmtitel 1958
DDR-Film
Kriminalfilm
Schwarzweißfilm

Tatort Berlin


Moscheea Al-Kadhimiya este o moschee din orașul Bagdad, Irak. Acesta este unul dintre cele mai importante sanctuare ale musulmanilor șiiți deoarece aici sunt îngropați al șaptelea imam, Musa al-Kadhim și al nouălea, Muhammad at-Taqi. Numele de Kadhimiya vine de la cartierul în care se află locașul.

Istorie
Imamul Musa al Kadhim, a murit în anul 799 d.Hr și a fost îngropat într-un cimitir aflat în actualul cartier Kadhimiya din Bagdad. În anul 834/835, după moartea celui de-al nouălea imam, Muhammad at-Taqi, trupul acestuia din urmă a fost adus de la Samarra la Bagdad pentru a fi îngropat alături de bunicul său. În anul 947, Mu'izz al-Dawla, conducător al  dinastiei șiite Buyde, decide construirea unui altar peste mormintele celor doi imami. După aceea, altarul a fost extins de succesorii lui Mu'izz, devenind un important loc de pelerinaj pentru credincioșii șiiți. În anul 1226, după cele două incendii din anii 1052 și 1224, califul abbasid Az-Zahir decide renovarea locașului și ridicarea unui dom.

În anul 1509, după ce orașul Bagdad a intrat în posesia Imperiului Safevid, șahul Ismail I vine la Bagdad în pelerinaj la mormintele celor doi imami. Cu această ocazie a ordonat restaurarea și extinderea vechiului sanctuar. Sala de rugăciune a fost placată cu marmură, au fost ridicate două domuri deasupra celor două morminte și au fost construite în total 4 minarete, inițial fiind doar două.

De-a lungul timpului moscheea a fost ținta a numeroase atentate teroriste îndreptate împotriva șiiților. În anul 2004, în ziua de Așura, sărbătoare ce comemorează martiriul de la Karbala, o explozie a ucis 75 de persoane. Alte 21 de persoane au căzut victime unor atentate în anul 2007. În anul 2008 a avut loc un nou atentat ce a ucis 24 de persoane, iar în 2009 au avut loc trei atentate ce s-au soldat cu 38 respectiv 7 și 66 de morți.

Fotogalerie

Moschei din Irak

Moscheea Al-Kadhimiya


may refer to:

People
Chitose Hajime (born 1979), J-Pop singer
Chitose Morinaga, Japanese voice actress
Chitose Yagami (born 1969), Japanese manga artist
Tsuyoshi Chitose (born 1898), founder of Chito-ryu karate
Chitose Maki, Japanese manga artist

Places in Japan
Chitose, Hokkaido, a city on the island of Hokkaidō
Chitose River, a river on the island of Hokkaidō
Chitose, Ōita, a small village located in Ōno District, Ōita Prefecture
New Chitose Airport, serving the Sapporo metropolitan area
Chitose Air Base, a Japan Air Self-Defense Force base located in Chitose, Hokkaidō

Ships
Japanese cruiser Chitose, a 1897 protected cruiser of the Imperial Japanese Navy
Japanese aircraft carrier Chitose, a light aircraft carrier which served in World War II, built 1934
 , a destroyer escort of the chikugo class launched in 1971

Fictional characters
Chitose Hitotose (仁歳 チトセ, Hitotose Chitose), the protagonist of the anime series Happy Lesson
Chitose Akiyama, a character in the Japanese manga and anime Softenni
Chitose Karasuma (烏丸 千歳), the main protagonist in the media franchise Girlish Number
Chitose Hibiya, a character in the manga and anime series Chobits
Chitose Ikeda, a character in the manga and anime series YuruYuri
Chitose Mihara, a character in the manga Kobato
Chitose Karasuma (烏丸 ちとせ), a character in the media franchise Galaxy Angel
Chitose Tateyama, a character in the manga Buso Renkin
Chitose, a character in the game and media franchise Kantai Collection
Chitose Karasuyama, a character in the manga series D-Frag!
Yuma Chitose, a character in the manga Puella Magi Oriko Magica
Senri Chitose, a character in the manga and anime series The Prince of Tennis

Japanese feminine given names
Feminine given names

Chitose


الشركة الوطنية للسكك الحديدية التونسية، هي الشركة الحكومية المكلفة باستغلال وتشغيل خطوط سكك الحديد في تونس . كما أنه تعرف لمختصر SNCFT.

تاريخ خطوط الشركة
ترجع جذور الشركة إلى إنشاء خط تونس - حلق الوادي عام 1872. ثم فيما بين عامي 1878 و1916 تم تشغيل عدة خطوط في الشمال من أبرزها خط حمام الأنف وخط تونس - غار الدماء. أما في الجنوب فقامت الشركة الفرنسية للفسفاط وشركة السكة الحديدية صفـاقس ـ قفصة ابتداء من عام 1885 بإنشاء خط صفاقس - قفصة ـ المتلوي ـ المظيلة ـ تابديت ـ الرديف ـ أم العرائس بغرض نقل الفوسفات. وبعد الاستقلال تأسست الشركة الوطنية للسكك الحديدية التونسية بمقتضى أمر صـدر في 27 ديسمبـر 1956 لتتسلم الخطوط الشمالية، ولم تتسلم الخطوط الجنوبية من شركة فسفاط قفصة إلا في 31 ديسمبر 1966.

الشبكة

يبلغ طول خطوط سكك الحديد التونسية حوالي ألفي كيلومتر.

تؤمن الشركة نشاطها بواسطة 5 وحدات متخصصة:
 وحدة نقل المسافرين بين المدن: من بنزرت إلى تطاوين.
 وحدة نقل المسافرين على خطوط الأحواز: بين تونس وبرج السدرية.
 وحدة نقل المسافرين على خطوط أحواز الساحل: بين سوسة- باب الجديد والمنستير والمهدية.
 وحدة نقل الفسفاط.
 وحدة نقل البضائع.
وحدة صيانة القاطرات

انظر أيضاً
 الشركة الوطنية للنقل بالسكك الحديدية

مراجع

وصلات خارجية
 الشركة الوطنية للسكك الحديدية التونسية.

تأسيسات سنة 1956 في تونس
شركات السكك الحديدية
شركات حكومية تونسية
شركات سكك حديدية
شركات سكك حديدية أسست سنة 1956
شركات سكك حديدية تونسية
شركات مقرها مدينة تونس

الشركة الوطنية للسكك الحديدية التونسية


Baron Glenconner, of The Glen in the County of Peebles, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1911 for Sir Edward Tennant, 2nd Baronet, who had earlier represented Salisbury in the House of Commons as a Liberal and also served as Lord Lieutenant of Peeblesshire. Lord Glenconner was succeeded by his second son, the second baron. The latter was succeeded in 1983 by his eldest son, the third baron, who bought the island of Mustique. , the titles are held by the third baron's grandson, the fourth baron, who became the next-to-youngest peer in the realm when he succeeded in August 2010.

The Tennant baronetcy, of The Glen and St Rollox, was created in the Baronetage of the United Kingdom in 1885 for Charles Tennant, a businessman and Liberal Member of Parliament. He was the grandson of the chemist and industrialist Charles Tennant. Tennant was succeeded by his fourth son, the aforementioned second baronet, who was elevated to the peerage in 1911.

The seat of the baronetcy is Glen House, near Peebles, under the hill named Minchmuir.

Tennant baronets, of The Glen and St Rollox (1885)
Sir Charles Clow Tennant, 1st Baronet (1823–1906)
Sir Edward Priaulx Tennant, 2nd Baronet (1859–1920) (created Baron Glenconner in 1911)

Barons Glenconner (1911)
Edward Priaulx Tennant, 1st Baron Glenconner (1859–1920)
The Hon. Edward Wyndham Tennant (1897–1916), eldest son of the 1st Baron, killed in action in World War I, without issue.
Christopher Grey Tennant, 2nd Baron Glenconner (1899–1983), second son of the 1st Baron.
Colin Christopher Paget Tennant, 3rd Baron Glenconner (1926–2010), eldest son of the 2nd Baron.
The Hon. Charles Edward Pevensey Tennant (1957–1996), eldest son of the 3rd Baron.
Cody Charles Edward Tennant, 4th Baron Glenconner (born 1994), grandson of the 3rd Baron through the Hon. Charles Tennant.

The heir presumptive is the present holder's first cousin, Euan Lovell Tennant (born 1983), the son of Hon. Henry Lovell Tennant (1960–1990), second son of the 3rd Baron, and Teresa "Tessa" Tennant (née Cormack; 1959–2018).

Male-line family tree

Other notable family members
Several other members of the Tennant family have also gained distinction:
The Liberal politician Harold Tennant was a younger son of the first Baronet.
Margot Asquith (née Tennant), wife of Prime Minister H. H. Asquith, was the daughter of the first Baronet from his first marriage.
The civil servant and politician Katharine Elliot, Baroness Elliot of Harwood (née Tennant), was the daughter of the first Baronet from his second marriage.
The war poet Edward Tennant was the eldest son of the first Baron.
The Hon. Stephen Tennant and the Hon. David Tennant were younger sons of the first Baron.
The author Emma Tennant was the daughter of the second Baron.
The model Stella Tennant was the daughter of the Hon. Tobias William Tennant, younger son of the second Baron, by Lady Emma Tennant (née Cavendish), daughter of the 11th Duke of Devonshire (not to be confused with the author Emma Tennant mentioned above).

References

Book sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1911
Noble titles created for UK MPs
Glenconner

Baron Glenconner


El Narciso Monturiol (S-82) es un submarino de la clase S-80 perteneciente a la Armada Española, que se encuentra en construcción en el astillero de Navantia en Cartagena, España. Es el cuarto buque en portar el nombre Narciso Monturiol en la Armada Española. Se espera su entrada en servicio en la Armada Española a finales de 2024.

Diseño

El Narciso Monturiol es el segundo de los cuatro submarinos de propulsión diésel-eléctrica,  perteneciente de la clase S-80 encargados a Navantia por la Armada Española. En su primera parada técnica (año 2031) se le dotará del sistema AIP desarrollado por la empresa Hynergreen Technologies S.A, empresa que forma parte de Abengoa.

Construcción
Se inició su construcción el 13 de diciembre de 2007 en el astillero de Navantia de Cartagena.

El 13 de enero de 2012, se aprobaron los nombres de los cuatro buques de su clase, publicándose estos en el Boletín Oficial de Defensa (BOD) del 30 de enero de 2012, y correspondiéndole al segundo buque de la clase el nombre de Narciso Monturiol, convirtiéndose en el cuarto submarino de la Armada Española en portar el citado nombre para honrar la memoria del ingeniero y diseñador de submarinos español Narciso Monturiol.

Pedro Argüelles, secretario de estado de defensa, indicó el 31 de julio que tras confirmarse por Electric Boat el diagnóstico de la armada con respecto al problema de sobrepeso surgido durante la construcción del , que la solución pasa por alargar el casco, y que dado el estado de avance del S-81, al ser el más complicado de arreglar, pasaría a ser el último en arreglarse y entregarse a partir de 2020, mientras que el S-82, que pasaría a ser el primero en entrar en servicio, y se entregaría a la armada partir de 2017. A finales de 2022 se produjo la primera unión del casco resistente.

Véase también

Referencias

Barcos construidos en Cartagena
Submarinos de la clase S-80

Narciso Monturiol (S-82)


Za masovnu invaziju Rusije na Ukrajinu započetu 2023., vidi članak Invazija Rusije na Ukrajinu 2022. – 2023.

Rusko-ukrajinski rat dugotrajni je rat između Rusije (zajedno s proruskim separatističkim snagama) i Ukrajine. Započeo je u veljači 2014. nakon ukrajinske Revolucije dostojanstva, a u početku se fokusirao na status Krima i Donbasa, međunarodno priznatih kao dio Ukrajine. Prvih osam godina sukoba uključivalo je rusku aneksiju Krima (2014.) i rat u Donbasu (2014. – danas) između Ukrajine i separatista koje podržava Rusija, kao i pomorske incidente, kibernetički rat i političke napetosti. Nakon gomilanja ruske vojske na granici između Rusije i Ukrajine od kraja 2021., sukob se značajno proširio kada je Rusija pokrenula invaziju na Ukrajinu 24. veljače 2022.

Nakon prosvjeda na Euromajdanu i revolucije, koja je rezultirala smjenom proruskog predsjednika Viktora Janukoviča u veljači 2014., u dijelovima Ukrajine izbili su proruski nemiri. Ruski vojnici bez oznaka preuzeli su kontrolu nad strateškim položajima i infrastrukturom na ukrajinskom teritoriju Krima i zauzeli krimski parlament. Rusija je organizirala kontroverzni referendum, čiji je ishod bio da se Krim pridruži Rusiji. To je dovelo do aneksije Krima. U travnju 2014. demonstracije proruskih skupina u regiji Donbas u Ukrajini eskalirali su u rat između ukrajinske vojske i separatista samoproglašenih republika Donjeck i Lugansk, koje podržava Rusija.

U kolovozu 2014. neoznačena ruska vojna vozila prešla su granicu u Republiku Donjeck. Počeo je neobjavljeni rat između ukrajinskih snaga s jedne strane, a separatisti su se pomiješali s ruskim postrojbama s druge, iako je Rusija pokušala sakriti svoju umiješanost. Rat je prerastao u statičan sukob, s opetovanim neuspjelim pokušajima prekida vatre. Godine 2015. sporazum Minsk II potpisale su Rusija i Ukrajina, no niz sporova spriječio je njegovu punu provedbu.

U 2021. i početkom 2022. došlo je do velikog gomilanja ruske vojske oko ukrajinskih granica. NATO je optužio Rusiju za planiranje invazije, što je ona negirala. Ruski predsjednik Vladimir Putin kritizirao je proširenje NATO-a kao prijetnju njegovoj zemlji i zatražio, da se Ukrajini zabrani pridruživanje vojnom savezu. Također je izrazio ruske iredentističke stavove, doveo u pitanje pravo Ukrajine na postojanje i pogrešno izjavio da je Ukrajinu stvorila Sovjetska Rusija. Rusija je 21. veljače 2022. službeno priznala dvije samoproglašene separatističke države u Donbasu i otvoreno poslala vojnike na te teritorije. Tri dana kasnije Rusija je napala Ukrajinu. Velik dio međunarodne zajednice osudio je Rusiju za njezine postupke u postrevolucionarnoj Ukrajini, optužujući je za kršenje međunarodnog prava i kršenje ukrajinskog suvereniteta. Mnoge su zemlje uvele ekonomske sankcije protiv Rusije, ruskih pojedinaca ili tvrtki, posebno nakon invazije 2022. godine.

Izvori

Vidite i:
Invazija Rusije na Ukrajinu 2022.

Rusko-ukrajinski rat


Leopold "Butters" Stotch ya da bilinen adıyla Butters South Park'ın en saf çocuğudur. Derslerine çalışır, ailesine saygılı davranır. Ara sıra küfür eder ancak en fazla "Son of a biscuit" yani "bisküvinin oğlu" türü cümleler kurar. Slovak kökenlidir. Öne çıkmaya başladığı sezon 3. sezondur, 5. sezon 13. bölüm olan Kenny Dies bölümünde Kenny tamamen diziden çıkarılınca ana karakter olarak Kenny'nin yerine geçmiştir. Ailesi çok kuralcıdır. Ailesinin ona yapmadığı kalmamıştır. Hatta bir bölümde onu Paris Hilton'a satmışlardır.Bir bölümünde ise Craig Tucker ın annesini Eric Cartman ile birlikte soyunurken videoya almışlardır.  Sinirlenince hayalinde Dr.Doom kostümünü giyer ve kendine Profesör Kaos der. Yardımcısı General Karmaşa ile aklı sıra korkunç planlar yapar. Cartman'ın bir işine bulaştığında daima zararlı o çıkar. Fiziksel görünüşü sarı ve tepesine doğru uzanan kıvrak saçlara sahiptir.Oldukça güzel ve şirin bir ses tonu vardır ve bu onu sevimli yapan etkenlerdendir. Zayıftır. 68 cm boyundadır. Dikkatli bakıldığında boyu yaşıtlarına göre biraz uzundur.

Ayrıca Butters söylediği şarkılarla da meşhurdur. Lu lu lu adındaki şarkısını daima söyler ve bir bölümde Kanada'ya para bağışlamak üzere Samwell adlı internet ünlüsü sanatçının What What (In the Butt) adlı şarkısına kendince klip çekerek YouTube'da paylaşmıştır.

South Park karakterleri
Kurgusal İskoç asıllı Amerikalılar
Erkek film karakterleri

Butters Stotch


غبي على الزيرو هو فيلم مصري كوميدي من تأليف مجدي الإبياري وإخراج سعيد محمد مرزوق،
بطولة يونس شلبي ، تيسير فهمي ، علاء ولي الدين ، حسن مصطفى ، ومن إنتاج أفلام مجدي الإبياري وتوزيع إبراهيم شوقي عام 1993.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1993
أفلام يونس شلبي

غبي على الزيرو (فيلم)


Beyaz Gül şu anlamlara gelebilir;

 Beyaz Gül - II. Dünya Savaşı yıllarında Almanya'da faaliyet gosteren muhalif grup
 Beyaz Gül - 1957 yapımı Turan Day filmi
 Beyaz Güller - 1970 yapımı Süreyya Duru filmi

Beyaz Gül


Tekija Hamza-dede Orlovića, derviški hram u zaseoku Orlovići u Konjević Polju pokraj Bratunca.  Pripadala je hamzevijskom, a danas je u funkciji derviša nakšibendijskog tarikata.

Povijest
Tekiju je početkom 16. stoljeća izgradio šejh Hamza-dede Orlović. Osim tekije i turbeta, postoji i mezarje. Iako su tekije kao mjesta okupljanja derviša imale značajnu ulogu u nastanku gradskih naselja u Bosni i Hercegovini, oko Orlovića nije se razvilo gradsko naselje, prije svega zbog blizine Zvornika i Srebrenice. U funkciji musafirhane i konačišta za putnike, tekija je služila do polovine 20. stoljeća.

Prema osmanskim popisima iz 1519. i 1533, Hamza-dede, spahija s timarom, imao je godišnji prihod od 7.000 akči što ga je svrstavalo u krupnije spahije na tom području. Njegov je timar najvjerojatnije obuhvatao Orloviće, Konjeviće i druga sela u nahiji Kušlat (2 km sjeveroistočno od Orlovića) u srebreničkom kadiluku. Za potrebe tekije, uvakufio je okolno zemljište s košnicama, vinogradom, baščom i njivama. Uvakufljeno zemljište je na osnovu carskog berata oslobođeno svih poreza, ali je određeno da služi kao musafirhana. Porušena je ožujka 1993., nakon pada Cerske i šireg područja Konjević Polja u ofanzivi Vojske Republike Srpske (VRS) Cerska 93. Poslije rata u Bosni i Hercegovini je obnovljena. Od 2019. brigu o tekiji vodi šejh Tekije Ahmed Nuruddin Edib ef. Kravić sa svojim dervišima.

Turbe

U turbetu se nalaze dva mezara, koja prema predaji pripadaju Hamza-dedi Orloviću i Mustafi Orloviću. Oba imaju i gornji i donji nišan. Na nišanu jednog od mezara nalazi se derviška kapa i uklesan topuz, dok se na drugom mezaru nalazi vojnički saruk i uklesani sablja i štit. Dok se gotovo sa sigurnošću može reći da mezar s derviškom kapom pripada Hamza-dedi, ne postoje pisani dokazi o tome ko je pokopan u drugom mezaru. Prema Muhamedu Hadžijahiću, navodni Mustafin mezar pripada drugoj polovici 16. stoljeća, a sam Mustafa najvjerojatnije je bio Hamzin unuk, a ne sin. Moguće je da je Mustafa Orlović identičan s Mujom Orlanovićem, junakom iz Gyule u Undžurovini (Mađarskoj) koji se pojavljuje u bošnjačkoj epskoj književnosti. Turbe je tijekom rata u Bosni i Hercegovini doživjelo manju štetu pri pokušaju paljenja.

Uzurpacija zemljišta
U beratu izdatom krajem travnja 1801., navodi se da pojedini ljudi radi zadovoljenja osobnih interesa tvrde da zemljište, vinograd i bašča ne pripadaju zadužbinskom imanju tekije. Prema narodnoj predaji, jednom prilikom se rod Orlovića sveo na samo jednog čovjeka koji je, pokušavajući izbjeći šikaniranje "Konjević kapetana" koji mu je nastojao uzeti zemljište, otišao u vojsku gdje se pobratimio s poznatim junakom Mehmedom iz Pećišta pokraj Srebrenice. Mehmedu je predložio da imanje podijele na što je ovaj pristao. Uz Orloviće, dio Hamza-dedinog vakufa posjeduju i Mehmedovići, koji su potomci Mehmedovi.

Općina Bratunac na čelu s načelnikom Miroslavom Deronjićem bespravno je tijekom rata u Bosni i Hercegovini poklonila Srpskoj crkvenoj pravoslavnoj općini Drinjača dva dunuma zemljišta koja pripadaju Fati Orlović. Na tom je zemljištu 1996. godine nelegalno izgrađena pravoslavna crkva koja do danas nije izmještena iako na području Konjević Polja nikad nije postojala pravoslavna crkva niti postoje ikakvi materijalni dokazi o postojanju pravoslavnog življa.

Vanjske povezice
 Pola vijeka Hamza-dede Orlovića u Konjević Polju

Izvori

Tekije u Bosni i Hercegovini

Tekija Hamza-dede Orlovića u Konjević Polju


La diócesis de Orange en California ( y ) es una circunscripción eclesiástica de la Iglesia católica en Estados Unidos. Se trata de una diócesis latina, sufragánea de la arquidiócesis de Los Ángeles. Desde el 21 de septiembre de 2012 su obispo es Kevin William Vann.

Territorio y organización

La diócesis tiene 2025 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en el condado de Orange en el estado de California.

La sede de la diócesis se encuentra en la ciudad de Garden Grove en el condado de Orange, en donde se halla la Catedral de Cristo. En Orange se halla la Excatedral de la Sagrada Familia, que fue la catedral hasta 2019. En San Juan Capistrano se halla la basílica menor de la Misión Basílica de San Juan Capistrano.

En 2019 en la diócesis existían 57 parroquias.

Historia
La presencia católica en el actual condado de Orange se remonta al establecimiento en 1776 de la Misión de San Juan Capistrano, una misión española fundada por el padre Junípero Serra y la orden franciscana. En ese momento, la región era parte de la provincia de Las Californias de Nueva España. En 1804 el actual condado de Orange se convirtió en parte de Alta California cuando Las Californias se dividió en dos; Alta California se convirtió en parte de México cuando este último se independizó de España en 1821. Desde la misión, los sacerdotes misioneros se propusieron convertir a la población nativa al catolicismo; Más de 4000 personas se convirtieron entre 1776 y 1847.

Después de que México cedió Alta California a los Estados Unidos en 1848 mediante el Tratado de Guadalupe Hidalgo, California se dividió entre México y los Estados Unidos. (que reunía los territorios de los actuales estados de California, Utah, Nevada y parte de Arizona y de Wyoming), como resultado de su derrota en de la guerra México-Americana, el gobierno mexicano se opuso a que un obispo estadounidense tuviera jurisdicción sobre las parroquias de la Baja California mexicana. El 20 de noviembre de 1849 la parte estadounidense de la antigua diócesis asumió el nombre de diócesis de Monterey y, después del 7 de julio de 1859, el de diócesis de Monterey-Los Ángeles. La Santa Sede dividió la diócesis en secciones estadounidense y mexicana, y la sección estadounidense pasó a llamarse diócesis de Monterrey.

En 1922 la diócesis se dividió nuevamente, y el condado de Orange se convirtió en parte de la recién erigida diócesis de Los Ángeles-San Diego, que luego se convirtió en la arquidiócesis de Los Ángeles en 1936.

La diócesis de Orange fue establecida el 24 de marzo de 1976 con la bula Supernae animarum del papa Pablo VI, obteniendo el territorio de la arquidiócesis de Los Ángeles. William Robert Johnson, exauxiliar de Los Ángeles, fue nombrado primer obispo de la nueva sede.

El 19 de julio de 1976, con la carta apostólica Cum Nobis, el papa Pablo VI confirmó a la Santísima Virgen María, con el título de Nuestra Señora de Guadalupe, patrona principal de la diócesis.

El 15 de junio de 2019 la catedral fue trasladada de la iglesia de la Sagrada Familia a la nueva catedral de Cristo, edificio que la diócesis había comprado en 2012 a una congregación protestante que se había declarado en quiebra. La renovación del edificio y su adaptación al culto católico tomó más de seis años y un gasto de alrededor de 72 millones de dólares.

Catedral
En 2001, el obispo Brown anunció por primera vez los planes para construir una nueva catedral para suceder a la Catedral de la Sagrada Familia. Sin embargo, poco después, el escándalo de abuso sexual de los católicos irrumpió en la diócesis, y Brown consideró "inapropiado" recaudar fondos para una nueva catedral a la luz del escándalo. En 2005, la diócesis compró tierras en el sur de Santa Ana y estableció la Parroquia de la Catedral de Cristo Salvador, con la intención de algún día construir una catedral en la propiedad. El costo de construir una catedral en el sitio de Santa Ana se estimó en hasta $ 200 millones, lo que provocó comparaciones con el costo de construir la Catedral de Nuestra Señora de los Ángeles en Los Ángeles.

En octubre de 2010, Crystal Cathedral Ministries, la congregación protestante que poseía y adoraba en el edificio homónimo de Crystal Cathedral en Garden Grove, solicitó protección por bancarrota. Varios meses después, la diócesis anunció que estaba "potencialmente interesada" en comprar el edificio y convertirlo en una catedral diocesana como una alternativa potencial de ahorro de tiempo y costo en lugar de construir una nueva catedral en el sitio de Santa Ana.

El 7 de julio de 2011, la diócesis de Orange anunció que estaba "potencialmente interesada" en comprar el edificio de la iglesia. El 17 de noviembre de 2011, un juez federal aprobó la venta de la Catedral de Cristal a la diócesis de Orange; El edificio se volverá a dedicar como una verdadera catedral católica para la diócesis, en sustitución de la Catedral de la Sagrada Familia.

El 17 de noviembre de 2011, un juez de la corte de bancarrota de los Estados Unidos en Santa Ana aprobó la venta del edificio Crystal Cathedral y el campus adyacente a la diócesis por $ 57.5 millones; la venta finalizó el 3 de febrero de 2012. En ese momento, la diócesis finalizó todos los esfuerzos para construir una catedral en el sitio de Santa Ana y eliminó "Catedral" del nombre de la parroquia de Cristo Nuestro Salvador, reutilizándola como una iglesia parroquial diocesana. El 9 de junio de 2012, la diócesis anunció que la Catedral de Cristal se conocería como "Catedral de Cristo" cuando se convierta en la nueva sede de la diócesis. El nuevo nombre del edificio fue designado por la Santa Sede, mientras que también se tomaron sugerencias de la diócesis y sus miembros.

En junio de 2013, la diócesis transfirió oficialmente la parroquia de San Calixto al campus de la Catedral de Cristal, y la parroquia comenzó a celebrar misa en el campus. Al mismo tiempo, Crystal Cathedral Ministries se mudó a la antigua instalación de St. Callistus, ubicada a una milla de la Catedral de Crystal, que la diócesis ofreció arrendar a Crystal Cathedral Ministries como término de la venta del campus de Crystal Cathedral. La escuela parroquial de San Calixto fue transferida a las antiguas instalaciones de la Academia de la Catedral de Cristal y pasó a llamarse Academia de la Catedral de Cristo en septiembre de 2013. San Calixto actualmente celebra Misas en el arboreto de la Catedral de Cristal, a la espera de la finalización del proyecto de renovación.

En 2014, luego de la compra del sitio, la diócesis anunció planes para renovar la Catedral de Cristal para adaptarse a la liturgia de la Iglesia católica, manteniendo las cualidades arquitectónicas del edificio. La construcción del proyecto de $ 72 millones comenzó en junio de 2017, y se ha completado el 13 de julio de 2019.

Estadísticas
Según el Anuario Pontificio 2020 la diócesis tenía a fines de 2019 un total de 1 579 000 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1976 || 312 112 || 1 646 300 || 19.0 || 165 || 108 || 57 || 1891 ||  ||  || 484 || 42
|- align="right"
| 1980 || 332 044 || 1 800 000 || 18.4 || 243 || 157 || 86 || 1366 || 13 || 109 || 509 || 46
|- align="right"
| 1990 || 501 375 || 2 257 000 || 22.2 || 254 || 180 || 74 || 1973 || 33 || 105 || 446 || 53
|- align="right"
| 1999 || 615 041 || 2 674 091 || 23.0 || 284 || 185 || 99 || 2165 || 48 || 5 || 367 || 54
|- align="right"
| 2000 || 1 029 138 || 2 721 701 || 37.8 || 265 || 170 || 95 || 3883 || 67 || 118 || 360 || 55
|- align="right"
| 2001 || 1 044 191 || 2 760 948 || 37.8 || 266 || 171 || 95 || 3925 || 58 || 114 || 360 || 55
|- align="right"
| 2002 || 1 110 508 || 2 846 289 || 39.0 || 273 || 173 || 100 || 4067 || 59 || 124 || 360 || 56
|- align="right"
| 2003 || 1 127 736 || 2 890 444 || 39.0 || 278 || 173 || 105 || 4056 || 59 || 130 || 344 || 56
|- align="right"
| 2004 || 1 170 480 || 3 000 000 || 39.0 || 277 || 169 || 108 || 4225 || 72 || 132 || 350 || 56
|- align="right"
| 2010 || 1 280 159 || 3 010 759 || 42.5 || 277 || 193 || 84 || 4621 || 97 || 106 || 309 || 57
|- align="right"
| 2013 || 1 304 582 || 3 190 000 || 40.9 || 266 || 188 || 78 || 4904 || 105 || 87 || 300 || 57
|- align="right"
| 2016 || 1 547 000 || 3 145 515 || 49.2 || 279 || 193 || 86 || 5544 || 125 || 95 || 303 || 57
|- align="right"
| 2019 || 1 579 000 || 3 190 400 || 49.5 || 293 || 204 || 89 || 5389 || 140 || 98 || 290 || 57
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Escuelas
La diócesis supervisa 44 escuelas, y tres hospitales generales, además de un centro de ministerios para discapacitados y cinco para ministerios étnicos. También patrocina una variedad de programas y actividades en conjunto con otras organizaciones locales.

Las escuelas secundarias incluye a: Mater Dei High School, Santa Ana, Rosary High School, Fullerton, Santa Margarita Catholic High School y Rancho Santa Margarita.

Entre las escuelas independientes se encuentran: Cornelia Connelly High School, Anaheim, Serra Catholic High School, San Juan Capistrano, Servite High School, Anaheim, St. Michael's Preparatory School en Silverado.

Episcopologio
 William Robert Johnson † (24 de marzo de 1976-28 de julio de 1986 falleció)
 Norman Francis McFarland † (29 de diciembre de 1986-30 de junio de 1998 renunció)
 Tod David Brown (30 de junio de 1998-21 de septiembre de 2012 retirado)
 Kevin William Vann, desde el 21 de septiembre de 2012

Notas

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la diócesis en www.gcatholic.org
 (en inglés) Orange Catholic Foundation, endowment fund

Diócesis de Orange


A prosthetic group is the non-amino acid component that is part of the structure of the heteroproteins or conjugated proteins, being tightly linked to the apoprotein.

Not to be confused with the cosubstrate that binds to the enzyme apoenzyme (either a holoprotein or heteroprotein) by non-covalent binding a non-protein (non-amino acid)

This is a component of a conjugated protein that is required for the protein's biological activity. The prosthetic group may be organic (such as a vitamin, sugar, RNA, phosphate or lipid) or inorganic (such as a metal ion). Prosthetic groups are bound tightly to proteins and may even be attached through a covalent bond. They often play an important role in enzyme catalysis. A protein without its prosthetic group is called an apoprotein, while a protein combined with its prosthetic group is called a holoprotein. A non-covalently bound prosthetic group cannot generally be removed from the holoprotein without denaturating the protein. Thus, the term "prosthetic group" is a very general one and its main emphasis is on the tight character of its binding to the apoprotein. It defines a structural property, in contrast to the term "coenzyme" that defines a functional property.

Prosthetic groups are a subset of cofactors. Loosely bound metal ions and coenzymes are still cofactors, but are generally not called prosthetic groups. In enzymes, prosthetic groups are involved in the catalytic mechanism and required for activity. Other prosthetic groups have structural properties. This is the case for the sugar and lipid moieties in glycoproteins and lipoproteins or RNA in ribosomes. They can be very large, representing the major part of the protein in proteoglycans for instance.

The heme group in hemoglobin is a prosthetic group. Further examples of organic prosthetic groups are vitamin derivatives: thiamine pyrophosphate, pyridoxal-phosphate and biotin. Since prosthetic groups are often vitamins or made from vitamins, this is one of the reasons why vitamins are required in the human diet. Inorganic prosthetic groups are usually transition metal ions such as iron (in heme groups, for example in cytochrome c oxidase and hemoglobin), zinc (for example in carbonic anhydrase), copper (for example in complex IV of the respiratory chain) and molybdenum (for example in nitrate reductase).

List of prosthetic groups
The table below contains a list of some of the most common prosthetic groups.

References

External links

Cofactors PowerPoint lecture

Cofactors

de:Prosthetische Gruppe

Prosthetic group


Hardinge Stanley Giffard, 1st Earl of Halsbury, PC QC later KC (3 September 1823 – 11 December 1921) was a British lawyer and Conservative politician. He served three times as Lord High Chancellor of Great Britain, for a total of seventeen years.

Early life and career
Born in Pentonville, London, Giffard was the third son of Stanley Lees Giffard, editor of the London Evening Standard, by his wife Susanna, daughter of Francis Moran, Downhill, Ballina, County Mayo. Hardinge attended Merton College, Oxford. His mother died when he was five, and his father married his cousin, Mary Anne Giffard. He was educated by his father at home, before entering Merton College, Oxford, where he obtained a fourth-class degree in literae humaniores in 1845. Between 1845 and 1848, he helped his father edit the Standard.

Having entered the Inner Temple as a student in 1848, he was called to the bar there in 1850. Giffard joined the Westen, then the South Wales circuits. Afterwards he had a large practice at the Central Criminal Court and the Middlesex sessions, and he was for several years junior prosecuting counsel to the Treasury, and working treasurer in 1881. He was engaged in most of the celebrated trials of his time, including the Overend and Gurney and the Tichborne cases. He became Queen's Counsel in 1865, and a bencher of the Inner Temple.

Between 1883-1919, he had been the constable of Launceston Castle, he was appointed by Edward VII, Duke of Cornwall.

Political career
Giffard twice contested Cardiff for the Conservatives in 1868 and 1874, but he was still without a seat in the House of Commons when he was appointed Solicitor General by Disraeli in 1875 and received the customary knighthood. He also failed to gain a seat in a by-election in Horsham in 1876. In 1877 he succeeded in obtaining a seat, when he was returned for Launceston, which he continued to represent until his elevation to the peerage.

In 1885, Giffard was appointed Lord High Chancellor of Great Britain in Lord Salisbury's first administration, and was created Baron Halsbury, of Halsbury in the County of Devon, thus forming a remarkable exception to the rule that no criminal lawyer could ever reach the woolsack. He resumed the position in 1886 and held it until 1892 and again from 1895 to 1905, his tenure of the office, broken only by the brief Liberal ministries of 1886 and 1892–1895, being longer than that of any Lord Chancellor since Lord Eldon. In 1898 he was created Earl of Halsbury and Viscount Tiverton, of Tiverton, Devon.

Halsbury was an opponent of the British trade union movement and used his position to appoint anti-union justices in the judicial system, leading to decisions such as Taff Vale Rly Co v Amalgamated Society of Rly Servants and Quinn v Leathem which restricted the unions' right to strike. The legal threats to trade unions at this time drove them to form the Labour Party to seek parliamentary representation.

During the crisis over the Parliament Act 1911, Halsbury was one of the principal leaders of the rebel faction of Tory peers—labelled the "Ditchers"—that resolved on all out opposition to the government's bill limiting the House of Lords' veto whatever happened. At a meeting of Conservative peers on 21 July of that year, Halsbury shouted out "I will divide even if I am alone". As Halsbury left the meeting a reporter asked him what was going to happen. Halsbury immediately replied: "Government by a Cabinet controlled by rank socialists". Halsbury was also President of the Royal Society of Literature, Grand Warden of English Freemasons, and High Steward of the University of Oxford, and warden of guild of undergraduates in University of Birmingham. He also became the chairman of guilds in the London institute, president of royal society of literature in 1911-12.

Halsbury's lasting legacy was the compilation of a complete digest of "Halsbury's Laws of England" (1907-1917), a major reference work published in many volumes and often called simply "Halsbury's". "Halsbury's Laws" was followed by a second multiple-volume reference work in 1929, "Halsbury's Statutes", and later by "Halsbury's Statutory Instruments".

Family
Halsbury married firstly Caroline, daughter of William Corne Humphreys, in 1852. There were no children from this marriage. Caroline died in September 1873. Halsbury married secondly Wilhelmina, daughter of Henry Woodfall, in 1874. He died in December 1921, aged 98, and was succeeded by his only son from his second marriage, Hardinge. The Countess of Halsbury died in December 1927.

Judgments
Among cases in which Halsbury delivered judgment are:

Salomon v Salomon
Mogul Steamship Co Ltd v McGregor, Gow & Co [1892] AC 25
British South Africa Co v Companhia de Moçambique [1893] AC 602 - the House of Lords overturned a Court of Appeal decision and by so doing established the Mozambique rule, a common law rule in private international law that renders actions relating to title in foreign land, the right to possession of foreign land, and trespass to foreign land non-justiciable in common law jurisdictions.
Bray v Ford [1896] AC 44
Taff Vale Railway Co v Amalgamated Society of Railway Servants [1901] AC 426
Daimler Co Ltd v Continental Tyre and Rubber Co (Great Britain) Ltd [1916] 2 AC 307

References

Sources

External links

Halsbury, Hardinge Giffard, 1st Earl of
Halsbury, Hardinge Giffard, 1st Earl of
Halsbury, Hardinge Giffard, 1st Earl of
Halsbury,
Halsbury, Hardinge Giffard, 1st Earl of
Halsbury, Hardinge Giffard, 1st Earl of
UK MPs 1874–1880
UK MPs 1880–1885
UK MPs who were granted peerages
Politicians from Cornwall
Solicitors General for England and Wales
Members of the Judicial Committee of the Privy Council
Members of the Parliament of the United Kingdom for Launceston
Fellows of the Royal Society
Presidents of the Royal Society of Literature
Alumni of Merton College, Oxford
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Contributors to Halsbury's Laws of England
Halsbury, Giffard, Hardinge 1st Earl of
Lawyers from London
Presidents of the Classical Association

Hardinge Giffard, 1st Earl of Halsbury


Stancija Vodopija jest naselje u Republici Hrvatskoj u sastavu Grada Poreča, Istarska županija.

Stanovništvo

Prema popisu stanovništva 2011. godine naselje je imalo 117 stanovnika.

Izvori

Naselja u Istarskoj županiji

Stancija Vodopija


Bakelit je polimerni materijal, sintetska smola dobivena kondenzacijom fenola i formaldehida. Bakelit je nazvan po Leu Hendriku Baekelandu, belgijsko-američkom kemičaru koji ga je izumio 1907. Sam naziv bakelit poslije se proširio i na druge fenolne umjetne smole, tako da danas predstavlja puno širi pojam. Zagrijane smole lako se oblikuju prešanjem u kalupima. Zbog dobrih izolacijskih i mehaničkih svojstava upotreba bakelita se jako proširila, posebno u elektronici i elektrotehnici.

Izvori

Materijali

Bakelit


Julius Georg Hubertus Wilhelm Troll (Múnich, 3 de noviembre 1897 - Maguncia, 28 de diciembre 1978) fue un botánico, algólogo, pteridólogo y profesor alemán. Era hermano mayor del geógrafo Carl Troll (1899-1975).

Vida
Era hijo del neurólogo Theodor Troll y su esposa Elizabeth Hufnagel; asistió hasta el año 1911, a la escuela latina en Wasserburg am Inn, a continuación, a partir del cuarto hasta el séptimo grado en la escuela secundaria en Rosenheim. En 1915 fue estudiante en el Gimnasio de Wilhelm en Múnich, antes de ser llamado al servicio militar en junio de 1916.

Hasta que la guerra terminó en 1918, sirvió en el frente occidental. Troll estudió desde 1918 hasta 1922 en Múnich: botánica y ciencias naturales. Como asistente en el Instituto Botánico de Múnich (de 1923 a 1932) participó desde 1928 hasta 1930 en una expedición a Malasia, que da servicio principalmente al estudio de Mangrovevegetation. En 1928 fue nombrado profesor asociado; y en 1932 recibió una cátedra en la Universidad de Halle y director del Instituto Botánico y el Jardín Botánico. Después de 1945 trabajó temporalmente en febrero de 1946 como Director de Estudios en Kirchheimbolanden y desde 1946 en adelante hasta su retiro en 1966, profesor de Botánica en la Universidad Johannes Gutenberg de Maguncia. Entre 1950 y 1955, con su director técnico Garden Max Top (1895-1986), el Jardín Botánico de la Universidad. A medida que la situación económica era muy difícil al principio y en la universidad todo lo refundada estaba en construcción, el jardín fue construido casi en su totalidad en la casa de rendimiento de los empleados y estudiantes.

Wilhelm Troll se convirtió en 1919 al catolicismo. En 1925 fue honrado con ser miembro de la Orden del Santo Sepulcro de Jerusalén.

Algunas publicaciones
 Organisation und Gestalt im Bereich der Blüte. 1928

 Vergleichende Morphologie der höheren Pflanzen. 1937–1942

 Allgemeine Botanik. Enke, 1948

 Allgemeine Biologie. Ein Lehrbuch auf vergleichend biologischer Grundlage. 1948

 Taschenbuch der Alpenpflanzen. Con Stefan Vogel. Ed. Schreiber, 1953

 Praktische Einführung in die Pflanzenmorphologie. Tomo 2. Die blühende Pflanze. G. Fischer, 1957

 Die Infloreszenzen. 1964–1969

 Infloreszenzuntersuchungen an monotelen Familien. Materialien zur Infloreszenzmorphologie von Wilhelm Troll. Con Focko Weberlin. Ed. Urban & Fischer, Múnich 1989

Honores

Eponimia
Especies, más de 100
 (Actinidiaceae) Saurauia trolliana Sleumer

 (Asclepiadaceae) Cynanchum trollii Liede & Meve

 (Boraginaceae) Mertensia trollii (Melch.) I.M.Johnst.

Referencias

Enlaces externos

 Die botanische Institutsbibliothek der Universität Mainz pflegt die Sonderdrucksammlung von Wilhelm Troll
 Seite des von Wilhelm Troll angelegten Botanischen Gartens der Universität Mainz

Botánicos de Alemania del siglo XX
Algólogos de Alemania del siglo XX
Pteridólogos de Alemania del siglo XX
Profesores de la Universidad de Maguncia
Caballeros de la Orden del Santo Sepulcro de Jerusalén
Miembros de la Leopoldina
Miembros de la Academia de Ciencias y Humanidades de Heidelberg
Nacidos en Múnich

Wilhelm Troll


La microrregión de Catanduva es una de las microrregiones del estado brasilero de São Paulo perteneciente a la Mesorregión de São José do Río Preto. Tiene una población de 221.465 habitantes (IBGE/2010) y está dividida en trece municipios. Posee un área total de 2.283,6 km².

Municipios

 Ariranha
 Cajobi
 Catanduva
 Catiguá
 Elisiário
 Embaúba
 Novais
 Palmares Paulista
 Paraíso
 Pindorama
 Santa Adélia
 Severínia
 Tabapuã

Referencias

Enlaces externos

Catanduva

Microrregión de Catanduva


Gorilla usa na primata sakob erbiboro san pamilya han Hominidae na kagurangan ngan butnga nga Afrika.

Hayop
Primates

Gorilla


Bekirli, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 40 km, Karaisalı ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Karaisalı'nın mahalleleri

Bekirli, Karaisalı