Antisemitizm (anti-semitizm), Yahudi milletine karşı duyulan düşmanlık, nefret, ön yargı veya ayrımcılıktır. Bu tür pozisyonlara sahip bir kişiye antisemit denir. Antisemitizm bir ırkçılık olarak kabul edilir.

Her ne kadar etimolojisi antisemitizmin tüm Sami halklarına yönelik olabileceğini ima etse de, terim ortaya çıkışından itibaren sadece Yahudilere yönelik saldırganlığı belirtmek için kullanılmıştır. Antisemitizm Yahudi bireylere karşı gösterilen münferit nefret ve ayrımcılıktan kalabalık grupların, hatta polis ve askerin tüm bir Yahudi cemaatine yönelik örgütlü saldırılarına kadar geniş bir yelpazede meydana gelebilir. Bu baskının en aşırı örnekleri arasında, 1096'daki Birinci Haçlı Seferi, İspanyol Engizisyonu, Yahudilerin 1290'da İngiltere'den, 1492'de İspanya'dan ve 1497'de Portekiz'den kovulmaları, çeşitli pogromlar ve Nazi Almanyası'nın gerçekleştirdiği Holokost (Yahudi Soykırımı) gösterilebilir.

Türleri
Katolik tarihçi Edward Flanner dört farklı antisemitizm türü belirlemiştir:

 Cicero ve Charles Lindbergh'i örnek gösterdiği, siyasi ve ekonomik antisemitizm;
 Anti-Yahudilik olarak da bilinen, teolojik veya dini antisemitizm;
 Açgözlülük ve kibir gibi belirli özelliklere sahip oldukları iddiası ve kaşrut ve şabat gibi gelenekleri uyguladıkları için Yahudilere saldıran Voltaire ve diğer Aydınlanma dönemi düşünürlerini örnek gösterdiği, milliyetçi antisemitizm;
 Holokost (Yahudi Soykırımı) sırasında Naziler tarafından uygulandığı haliyle, ırkçı antisemitizm.

Ayrıca, 1990'lardan bu yana bazı yazarlar yeni bir antisemitizm türü belirlediklerini iddia etmektedirler; aşırı sol, aşırı sağ ve radikal İslamcı kesimlerden gelen bu antisemitizm, Siyonizm ve İsrail Devleti'nde bir Yahudi vatanı karşıtlığına odaklanmakta ve alışılmış antisemitizm motiflerini kullanabilmektedir. Kavramın savunucuları, Siyonizm karşıtlığı, Amerikan karşıtlığı, küreselleşme karşıtlığı, üçüncü dünyacılık ve İsrail'in kötü gösterilmesi ya da davranışlarına yönelik çifte standartların antisemitizm ile ilişkilendirilebileceğini ya da üstü örtülü antisemitizm oluşturabileceğini öne sürmektedir. Karşıtları ise, kavram ile Siyonizm karşıtlığının antisemitizm ile birleştirildiğini, İsrail'e yönelik meşru eleştirilerin çok dar bir çerçeveye hapsedildiğini, İsrail'in kötü gösterilmesi eyleminin ise çok geniş bir çerçevede tanımlandığını, antisemitizmin anlamının sulandırıldığını ve eleştirileri bastırmak için antisemitizmin kullanıldığını iddia etmektedir.

Etimoloji ve kullanım

Semitik terimi; Arapları, Habeşleri, Arami ve Süryanileri hem de İbranileri içine alan dil grubunu konuşanları tanımlamak için kullanılır. Ancak, Antisemitizm terimi özellikle Yahudilere karşı tavırlara atıfta bulunur.

Antisemitik kelimesi muhtemelen ilk olarak 1860 yılında, Avusturyalı Yahudi bilgin Moritz Steinschneider tarafından kullanılmıştır. Steinschneider terimi, Ernest Renan'ın "Sami ırklarının" "Aryan ırklar"dan daha aşağı olduğu yönündeki fikirlerini nitelendirmek için kullanmıştı.

1873 yılında, Alman gazeteci Wilhelm Marr, "Yahudi Ruhunun Cermen Ruhu karşısındaki Zaferi. Dini olmayan bir bakış açısından bir inceleme" başlıklı risalesinde, "Semitismus" kelimesini hem Yahudiler hem de Yahudilik (Yahudi olmak anlamında) kavramlarını belirtmek için kullanmıştır. Marr, 1880 yılında yayımlanan "Cermen Ruhu için Yahudi Ruhu karşısında Zafere Giden Yol" başlıklı risalesinde de daha önce kullandığı semitizm kelimesinden türettiği Antisemitizm kelimesini kullanmıştır. Risale büyük rağbet görmüş, aynı yıl Marr, Almanya ve Alman kültürüne karşı sözde Yahudi tehdidi ile mücadele edilmesini ve ülkeden zorla çıkarılmalarını savunan ilk kuruluş olan "Antisemitler İttifakı"nı kurmuştur.

Tanımlar
Her ne kadar antisemitizmin genel tanımı Yahudilere karşı husumet ya da ön yargı olsa da, konu üzerinde yetkin bir dizi uzman daha resmî tanımlar geliştirmiştir. Holokost (Yahudi Soykırımı) uzmanı ve New York Şehir Üniversitesi profesörü Helen Fein, antisemitizmi, "Bireylerde tavırlar, kültürde mit, ideoloji, folklor ve imgeler, eylemlerde ise Yahudilere karşı sosyal veya yasal ayrımcılık, siyasi seferberlik ve toplu olarak ya da devlet tarafından uygulanan şiddet şeklinde kendini gösteren, Yahudilerin dışlanması, kovulması ya da yok edilmesi ile sonuçlanan ve/veya bunun için tasarlanan, Yahudilerin geneline karşı hasmane inanışlardan oluşan devamlı ve gizli yapı," şeklinde tanımlar.

Köln Üniversitesi'nden Profesör Dietz Bering, antisemitik inanışların yapısını tanımlamak suretiyle bu tanımı daha da geliştirir. Antisemitlere göre, "Yahudilerin doğası sadece kısmen değil, tümüyle kötüdür, yani onları iflah etmenin yolu yoktur: (1) Yahudileri bireyler değil toplu halde görmek gerekir. (2) Yahudiler içinde yaşadıkları toplumlara temelde yabancı kalırlar. (3) Yahudiler kendilerini "misafir eden" toplumlara ya da dünyanın geneline felaket getirir, bunu da gizlice yaparlar, bu yüzden antisemitler kötü ve komplocu Yahudi karakterinin maskesini düşürmekle kendilerini yükümlü hissederler."

Bernard Lewis ise antisemitizmi diğerlerinden bir şekilde farklı olan insanlara yöneltilen özel bir ön yargı, nefret veya baskı durumu olarak tanımlar. Lewis'e göre, antisemitizm iki belirgin özellik gösterir: Yahudiler, diğerlerine uygulanandan farklı bir standarda göre yargılanır ve "evrensel kötülük" ile suçlanırlar.

Uluslararası örgütler ve devletlerin de antisemitizmin resmî bir tanımını yapmaya yönelik çabaları olmuştur. ABD Dışişleri Bakanlığı 2005 Küresel Antisemitizm Raporu'nda, "Tek tek ya da bir grup olarak Yahudilere duyulan ve Yahudilik dini ve/veya etnik kimliğine yöneltilebilecek nefret," tanımını getirmiştir. 2005 yılında ise, Avrupa Irkçılık ve Yabancı Düşmanlığını İzleme Merkezi (EUMC) daha detaylı bir tanım geliştirmiştir: "Antisemitizm, Yahudilere karşı nefret olarak da ifade edilebilecek, Yahudileri yönelik belirli bir algılama biçimidir. Antisemitizmin sözlü ya da fiziki oluşumları Yahudi olan veya olmayan şahıslara ve/veya mülklerine, Yahudi cemaatinin kurum ve dini yapılarına yöneltilmiştir. Ayrıca, bu oluşumlar, Yahudi devleti olarak tasavvur edildiği için İsrail devletini de hedef alabilir. Antisemitizm genellikle Yahudileri insanlığa zarar vermek amacıyla gizlice çalışmakla itham eder ve sık sık 'işlerin ters gitmesi'nin kabahatini Yahudilere yükler."

EUMC, bunun ardından "kamu hayatında, medyada, okullarda, işyerinde ve dini alanda günümüzde antisemitizmin örneklerini" sıralar: "Yahudiler hakkında onları kişiliksizleştiren, şeytanlaştıran veya klişelere indirgeyen asılsız iddialarda bulunmak; Yahudi bir ferdin ya da grubun işlediği gerçek ya da hayali bir kabahatten dolayı halk olarak tüm Yahudileri suçlamak; Holokost'u (Yahudi Soykırmını) inkar etmek; ve Yahudi asıllı vatandaşları, İsrail'e ya da dünyadaki Yahudilerin sahip olduğu iddia edilen önceliklere kendi ülkelerinin çıkarlarından daha sadık olmakla suçlamak." EUMC, "İsrail'in diğer herhangi bir ülkeye yöneltilenlere benzer eleştiriler yöneltilmesinin antisemitik olarak görülemeyeceği"ni izah ederken bağlama göre, İsrail'e saldırmanın antisemitik olabileceği şekilleri de ele almıştır."

Tarihçe

Antik dünya
Antik dünyada Yahudilere ve Yahudiliğe karşı antipatinin çeşitli örnekleri rahatlıkla bulunabilir. Birçok putperest Yunan ve Romalı yazarın çalışmalarında Yahudilere ve dinlerine karşı duyulan ön yargıyı ortaya koyan ifadeler yer almaktadır. Kudüs Tapınağı'na saygısızlık eden ve sünnet, Şabat'ın uygulanması, Yahudi kutsal kitapları üzerine çalışılması gibi Yahudilerin dini uygulamalarını yasaklayan Yunan yöneticilerin örneklerine rastlamak mümkündür. Milattan önce 3. yüzyılda İskenderiye'de patlak veren Yahudi karşıtı ayaklanmalar ve İskenderiyeli Philon'un aktardığı, M.S. 38 yılında binlerce Yahudinin ölümü ile sonuçlanan İskenderiye'deki Yahudilere yönelik saldırı da bu örnekler arasında verilebilir.

Yahudi halk ile topraklarını işgal eden Roma İmparatorluğu arasındaki ilişkiler de işgalin ilk dönemlerinde son derece gergindi ve çok sayıda isyanla sonuçlanmıştı. Suetonius'a göre, Roma İmparatoru Tiberius, yaşamak için Roma'ya gelen Yahudileri buradan kovmuştur. İngiliz tarihçi Edward Gibbon, M.S. 160 civarından itibaren daha hoşgörülü bir dönemin başladığını belirtir.

Orta Çağ
Milattan sonra 9. yüzyıldan itibaren, Orta Çağ İslam dünyası zımmi statüsünde değerlendirdiği Yahudilerin (ve Hristiyanların) dinlerini Orta Çağ Hristiyan Avrupa'sında olduğundan daha özgürce yaşamalarına izin vermiştir. Müslümanların yönetimi altında, İber Yarımadası'nda Yahudilere karşı baskıların yaşandığı 11. yüzyıla kadar İspanya'daki Yahudi kültürünün altın çağı yaşanmıştır. On birinci yüzyıldan itibaren Mısır, Suriye, Irak ve Yemen'de sinagogların tahrip edilmesini emreden çok sayıda karar da hayata geçirilmiştir. Kur'an'da yasaklanmasına rağmen, Yahudiler 12 ve 18. yüzyıllar arasında Yemen'in bazı bölgelerinde, Fas'ta ve Bağdat'ta İslama geçmek ya da ölüm arasında seçim yapmaya zorlanmıştır. 1147 yılından itibaren Mağrip ve Endülüs topraklarını kontrolleri altına alan Muvahhidler de çok daha köktenciydiler ve zımmilere oldukça sert davrandılar. Din değiştirme ya da ölüm arasında seçim yapmaya zorlanan birçok Yahudi ve Hristiyan göç etti. Musa ibn Meymun'un ailesi gibi kimileri daha ılımlı Müslüman topraklarına göç ederken, diğerleri ise 13. yüzyıldan itibaren Yahudilerin dinlerini değiştirmeleri yönünde gitgide daha büyük bir baskı ile karşı karşıya kaldığı büyüyen Hristiyan krallıklarına yerleşmek üzere kuzeye gitti.

Orta Çağ boyunca, Avrupa'daki Yahudilere birçok yerde kan iftiraları, kovulmalar, din değiştirmeye zorlamalar ve katliamları içeren baskılar yapıldı. Avrupa'daki Yahudilere yönelik ön yargının temel gerekçesi din kökenliydi. Katliamlar en üst düzeyine Haçlı Seferleri sırasında ulaştı. Birinci Haçlı Seferi (1096) sırasında, Ren ve Tuna boylarındaki Yahudi cemaatleri yok edildi. İkinci Haçlı Seferi (1147) sırasında, Almanya'daki Yahudiler çok sayıda katliama maruz kaldı. 1251 ve 1320 yıllarındaki Çoban Haçlı Seferleri'nde de Yahudiler saldırılara maruz kaldılar. Haçlı Seferleri'ni, aralarında 1290'da tüm İngiliz Yahudilerinin kovulması, 1396 yılında, 100.000 Yahudinin Fransa'dan kovulması ve 1421'de binlerce Yahudinin Avusturya'dan kovulması izledi.

On dördüncü yüzyılın ortasında, Kara Veba salgınının vurduğu ve nüfusunun yarıdan fazlasını kaybeden Avrupa'da Yahudiler günah keçisi yapıldı. Yahudilerin kasıtlı olarak kuyuları zehirlediği dedikodularının yayılmasıyla yüzlerce Yahudi cemaati yok edildi. Papa 6. Clement'in Yahudileri korumaya yönelik çabalarına rağmen, 1348 yılında 900 Yahudi henüz hastalıktan etkilenmemiş olan Strazburg'da diri diri yakıldı.

On yedinci yüzyıl
On yedinci yüzyılın ortasından sonlarına kadar olan dönemde çok sayıda çatışmaya sahne olan Lehistan-Litvanya Birliği, nüfusunun üçte birini (3 milyondan fazla insan) kaybederken, Yahudi kayıpları da yüz binleri buluyordu. İlk olarak, Khmelnistki Ayaklanması sırasında, Bohdan Khmelnitski'nin Rus Kazakları bugünkü Ukrayna'da on binlerce Yahudiyi katletti. Kesin sayı tam olarak bilinmese de, o dönemde Yahudi nüfustaki düşüş 100.000 ila 200.000 arasında tahmin edilmektedir. Bu sayıya, göç, salgınlara bağlı ölümler ve Osmanlı'ya esir düşenler de dahildir.

On sekizinci yüzyıl
1744 yılında, Prusya Kralı II. Friedrich Breslau'da yaşayan Yahudilerin sayısını sadece on sözde korunan aile ile sınırlayarak diğer Prusya şehirlerinde de benzer uygulamaları teşvik etti. 1750 yılında, Yahudileri "evlilikten uzak durmak ile Berlin'i terk etmek" arasında bir seçim yapmaya zorladı. Bohemya'da da Yahudiler on yılda bir burada kalmak için para ödemek zorunda kalırken, 1752 yılında her Yahudi aileye tek erkek çocuk sınırlaması getirildi.

On dokuzuncu yüzyıl
Tarihçi Martin Gilbert, Müslüman ülkelerdeki Yahudilerin durumundaki kötüleşmenin 19. yüzyılda başladığını yazar. Benny Morris, Yahudilerin aşağılanmasının sembollerinden birinin Yahudilerin Müslüman çocuklar tarafından taşlanması olduğunu aktarır.

1850 yılında, Alman besteci Richard Wagner, Neue Zeitschrift für Musik adlı dergide, takma bir adla Müzikte Yahudilik başlıklı bir makale yayımladı. Başta Wagner'in çağdaşları (ve rakipleri) Felix Mendelssohn ve Giacomo Meyerbeer olmak üzere, Yahudi bestecilere yönelik bir saldırı ile başlayan makale, daha da ileri giderek Yahudileri Alman kültüründe zararlı ve yabancı bir unsur olmakla suçlar.

Yirminci yüzyıl

Yirminci yüzyılın ilk yarısında, Yahudiler iş hayatında, yerleşim ve dinlenme mekanlarına erişimde, kulüp ve örgütlere üyelikte ayrımcılığa uğruyor, üniversitelerde Yahudi öğrenci ve öğretim üyeleri sıkı kotalara tabi tutuluyordu. 1915 yılında, Leo Frank'ın Georgia'nın Marietta şehrinin önde gelenleri tarafından linç edilmesi dikkatleri ABD'deki antisemitizme çevirdi. Ülkedeki Yahudi düşmanlığı iki dünya savaşı arası dönemde zirveye ulaştı. Otomobil üreticisi Henry Ford, kendisine ait The Dearborn Independent adlı gazetesinde antisemitik fikirlerini dile getirirken, Franklin D. Roosevelt'in Yeni Anlaşma'sı 1930'ların sonunda bir Yahudi finansal komplosu olduğu saldırılarına maruz kaldı. Bu görüş, aralarında Louis T. McFadden'in de bulunduğu bazı önde gelen politikacılar tarafından paylaşılıyordu. 1940'larda, pilot Charles Lindbergh ve birçok önde gelen Amerikalı, Önce Amerika Komitesi'nin Faşizme karşı savaşta yer almasına karşı çabalarına öncülük etti.

Nazi işgali altındaki Avrupa'da, Yahudilerin üzerindeki baskı ve temel medeni haklardan mahrum edilmeleri, kitlesel katliama dönüşerek, 1941-1945 yılları arasında Holokost (Yahudi Soykırımı) ile sonuçlandı. Nazilerin kıyım için hedef aldığı 11 milyon Yahudiden altı milyonu bu süreçte katledildi. Bu, kimileri tarafından Avrupa'da nesiller boyunca süren antisemitizmin bir sonucu olarak görülmektedir.

Antisemitizm, Stalin ile Troçki ("Yahudiler Troçkistler, Troçkistler Yahudilerdir") arasındaki anlaşmazlıktan itibaren Sovyet Rusya'da sıklıkla kişisel anlaşmazlıklarda bir araç olarak kullanılmış, resmî propaganda tarafından yayılan sayısız komplo teorisi ile de devam etmiştir. SSCB'de antisemitizm, 1948 yılında "köksüz kozmopolit"lere karşı yürütülen ve çok sayıda Yidiş dilinde yazan şair, yazar, ressam ve heykeltıraşın öldürüldüğü kampanya sırasında daha da büyük boyutlara ulaştı. Bunu, Doktorlar Komplosu takip etti. Polonya'da da, benzer Yahudi karşıtı propaganda, geriye kalan Polonyalı Yahudilerin de ülkeden kaçması ile sonuçlandı. Savaşın ardından, Avrupa'daki antisemitik olaylar arasında, komünist Polonya'daki Kielce pogromu ve Mart 1968 olayları da vardı.

Yahudi anarşistler ve antisemitizm
Antisemitizm, 19. yüzyıldan itibaren Yahudi anarşistlerde de açık şekilde görülmüştür. Güney Fransa'da doğan bir Fransız Yahudisi olan Bernard Lazare, 19. yüzyıl anarşistleri arasında görülen Yahudilerin içe kapanık olmaya meyilli ve dış görünümleri itibarıyla farklı olduğu görüşünü paylaşıyordu. Yahudi anarşistler Yahudilikten hazzetmiyor ve Lazare'ın 1896 tarihli kitabında, aşağıdaki alıntıda belirttiği gibi, konumlarını antisemitizm olarak tanımlıyorlardı:

Hristiyanlık ve antisemitizm
Dini antisemitizm Yahudilik karşıtlığı olarak da bilinir. İsimden de anlaşılabileceği üzere, antisemitik saldırıların belirleyici özelliği, Yahudilik dininin kendisiydi. Antisemitizmin bu türünde, Yahudilerin halk içinde dinlerinin gereklerini yerine getirmeye son vermeleri veya din değiştirmeleri, özellikle resmî veya "doğru" dine geçmeleri halinde, saldırılar sıklıkla durur, bazen de din değiştiren Yahudiler toplu ayinlerden dışlanırlardı.

Yahudiler, Roma İmparatorluğu'nun Hristiyanlığa geçmesinden bu yana Hristiyan ve Müslüman topraklarında dini azınlık olarak yaşamışlardır. Gerek Hristiyanlık gerekse İslam Yahudileri Tanrı yolunu reddedenler olarak resmeder. Yüzyıllar boyunca Hristiyanlar ve Müslümanlar zaman zaman Yahudiler ile barış içinde yaşamış, zaman zaman ise onlara baskı yapmışlardır.

Yeni Ahit ve antisemitizm
Bazı tarihçiler, Yeni Ahit'in büyük ölçüde Yahudiler tarafından, Yahudilere ait bir kültürel bağlam içinde yazıldığının kabul edilmesine rağmen, Yahudilere karşı giderek artan hasmane ve saldırgan bir tarzda yazılmış olduğunu belirtir. Yuhanna İncili, birçok Yahudi karşıtı bölüm içermesinden ve Yahudilere yönelik çok sayıda aşağılayıcı atıfta bulunmasından ötürü özellikle antisemitik olarak öne çıkar.

Selaniklilere 1. Mektup 2.13-16, defalarca antisemitik amaçlar için kullanılmıştır. Ayet, kişinin kendi yurttaşlarının elinde çektiği sıkıntılardan bahseder. Yahudiye'de İsa'ya bağlı olan toplulukların, İsa'yı öldüren Yahudilerden baskı gördüğü, Tanrı'nın bu tür insanların hoşnutsuz olduğu, bunların tüm insanlara düşman olduğu ve Pavlus'un Yahudi olmayan uluslarla Yeni Ahit'in mesajı ile ilgili konuşmasını engelledikleri anlatılır. İkinci Tapınak döneminde, Yahudi dini grupları arasında Yahudi olmayanlarla iletişim konusunda mezhepsel farklılıklar yaşanıyordu. Kimilerinin bunun Pavlus'a isnat edilen diğer yazılar ile çeliştiğini düşünmesi ve Pavlus'un, Hristiyanlığa geçmeden önce, Ferisi olduğu döneme dair olumsuz bir tavrı olmadığından, ayet uzmanlar arasında önemli tartışmalar doğurmuştur.

Yeni Ahit'e göre, İsa Romalı askerler tarafından gaddar bir şekilde ve aşağılanarak öldürülmüştür. Pontius Pilatus'un sözleri (Matta 27.24-25) İsa'nın öldürülmesinden tamamıyla Yahudilerin sorumlu olduğunu ima etmektedir. İsa çarmıha çivilendiğinde, Yeni Ahit orada bulunanların İsa'ya hakaret ettiklerini belirtir (Matta 27.39); kimileri, ismi verilmeyen bireylerin aslında Yahudiler olduğunu iddia eder. Romalıların olayla ilgisi, özellikle idam şekli Yeni Ahit'te anlatılmasına rağmen, Hristiyanların genelindeki izlenim İsa'nın ölümü ile sonuçlanan olayları Yahudilerin kontrolünde geliştiği yönündedir.

Kimileri, Hristiyanların Yahudiliği ilk olarak rakip ardından da günah keçisi olarak görmeye başlamalarının izinin hem Yeni Ahit'in belirli kısımlarında hem de erken dönem Hristiyan metinleri ve Havarilerin yazdıklarında sürülebileceğine inanmaktadır. İkinci Tapınak'ın yıkılması, İsa'nın ölümü yüzünden Tanrı'nın Yahudilere gazabı olarak görüldü. Benzer anlamlar taşıyan bölümlere Eski Ahit nevi'im'de (peygamberler), bilhassa da Yahudi halkının yargılanması, imhası ve Babilliler (II. Nebukadnezar yönetiminde, M.Ö. 587 yılında) tarafından Kudüs'ten sürgün edilmesini anlatan Yeremya'nın Kitabı'nda görülebilir.

Yeni Ahit'in büyük kısmı, İsa'nın takipçileri olan Yahudiler tarafından yazılmıştır ve ikisi hariç (Luka ve Elçilerin İşleri) tüm kitapçıklar bu gibi Yahudi takipçilere isnat edilir. Bununla birlikte, Yeni Ahit'te kimilerinin antisemitik olarak nitelendirdiği ya da antisemitik amaçlar doğrultusunda kullanılmış olan bir dizi bölümde yer alır:

Bazı din uzmanları İsa ve İstefan'ın diğer Yahudilere hitap eden Yahudiler olduğunun ve İsrailoğullarına yönelttikleri geniş ithamların Musa'dan ve O'nun ardından gelen Yahudi peygamberlerden alındığının altını çizerler (örn. Tesniye 9.12-14; Tesniye 31.27-29; Tesniye 32:5, Tesniye 32.20-21; 2. Krallar 17.13-14; Yeşeya 1:4; Tesniye 9.12-14). İsa bir defasında da kendi öğrencisi Petros'a 'İblis' demişti (Markos 8.33). Diğer uzmanlar, bunlar gibi ayetlerin Yahudiler ile Hristiyanlar arasında birinci yüzyılın sonları ve ikinci yüzyılın başlarında ortaya çıkan sürtüşmeleri yansıttığını ve İsa'dan kaynaklanmadığını iddia eder.

Yahudi peygamber Yeremya'dan yola çıkan (Yeremya 31.31-34) Yeni Ahit, İsa'nın ölümü ile, Musa tarafından yapılan ilk anlaşmayı geçersiz kılan ve birçok açıdan geçen, yeni bir anlaşmanın yapıldığını öğretir (İbraniler 8:7-13; Luka 22.20). İlk anlaşmanın uygulanması geleneksel olarak Yahudiliği karakterize eder. Bununla birlikte, İsa'nın başlangıçtaki Yahudi takipçileri sünnet uygulamasına ve perhiz yasalarına riayet etmeyi sürdürmüş, bu sebepten ötürü de, Yahudi olmayan Hristiyanların bu yasalara uymaması İsa'nın ölümünden sonraki yıllarda tartışmalara ve anlaşmazlıklara konu olmuştur (Elçilerin İşleri 11:3; Elçilerin İşleri 15:1; Elçilerin İşleri 16:3).

Yeni Ahit, İsa'nın (Yahudi) öğrencisi Yahuda (Markos 14.43-46), Romalı Vali Pontius Pilatus ile Romalı askerlerin (Yuhanna 19.11; Elçilerin İşleri 4.27) ve Yahudi önde gelenleri ile Kudüs halkının (farklı derecelerde) İsa'nın ölümünden sorumlu olduklarını savunur (Elçilerin İşleri 13.27). Diyaspora Yahudileri, kendi kontrolleri dışındaki olaylardan ötürü suçlanmamıştır.

Yeni Ahit, Kudüs'teki Yahudi dini liderlerinin İsa'nın ölümünün ardından İsa'nın takipçilerine karşı düşmanca davrandıklarını, zaman zaman da onlara karşı güç kullandıklarını yazar. İstefan, taşlanarak idam edilir (Elçilerin İşleri 7.58). Din değiştirmeden önce, Saul İsa'nın takipçilerini hapseder (Elçilerin İşleri 8:3; Galatyalılar 1.13-14); Timoteyus'a Birinci Mektup 1.13). Din değiştirdikten sonra, Saul da Yahudi yetkililer tarafından çeşitli zamanlarda kırbaçlanır (Korintlilere İkinci Mektup 11.24) ve Yahudi yetkililer tarafından Roma mahkemelerinde suçlanır (örn. Elçilerin İşleri 25:6-7). Öte yandan, Yahudi olmayanların muhalefetine de defalarca atıfta bulunulur (Korintlilere İkinci Mektup 11.26; Elçilerin İşleri 16.19; Elçilerin İşleri 19.23). Daha genel olarak, Yeni Ahit'te İsa'nın takipçilerinin diğerlerinin ellerinde çektiği ıstıraplara da çok sayıda gönderme yapılır (Romalılar 8.35; Korintlilere Birinci Mektup 4.11; Galatyalılara Mektup 3:4; Selaniklilere İkinci Mektup 1:5; İbraniler 10.32; Petrus'un Birinci Mektubu 4.16; Esinleme 30:4).

Erken dönem Hristiyanlık
Justyn Martyr'in diyalogları, John Chrysostom'un vaazları ve peder Cyprian'ın tanıklıkları gibi Kilise tarafından kaleme alınan bazı erken ve etkili çalışmalar güçlü bir Yahudi karşıtlığı içermektedir.

Roma İmparatorluğu'nda, Hristiyanlığın 438 yılında II. Theodosius Yasaları ile tek yasal din haline getirilmesi ile Yahudilere karşı ön yargı da resmiyet kazanmış oldu. Yüz yıl sonra, I. Justinianus Yasaları Yahudileri birçok haktan mahrum ederken 6. ve 7. yüzyıllarda, aralarında Orleans Konseyi'nin de bulunduğu Kilise konseyleri de yeni Yahudi karşıtı maddeleri yürürlüğe koydu. Bu tür kısıtlamaların geçmişi, Endülüs'teki İspanyol şehri Elvira'da (bugün Granada) Yahudilere karşı bilinen ilk kilise konseyi yasalarının ortaya çıktığı 305 yılına kadar gider. Yahudilerle evlenmek isteyen Hristiyan kadınlarının Yahudi erkek Katolikliği kabul etmediği takdirde evlenmesi, Yahudilerin Katolikleri misafir etmesi, Yahudilerin Katolik Hristiyan cariyelere sahip olması ve Katoliklerin tarlalarını kutsaması yasaktı. 589 yılında, Katolik İber Yarımadası'nda toplanan Üçüncü Toledo Konseyi Yahudiler ile Katoliklerin evliliğinden doğan çocukların zorla vaftiz edilmesini emretti. On ikinci Toledo Konseyi'ne gelindiğinde (681) Yahudilerin din değiştirmeye zorlama politikası hayata geçirilmişti. Binlerce insan ülkeden kaçarken binlercesi de zorla Katolik yapıldı.

Orta Çağ ve Rönesans Avrupa'sı
Orta Çağ Avrupa'sında antisemitizm yaygındı. O dönemde, Avrupa'da Yahudilere karşı ön yargının ana sebeplerinden biri de dine dayanıyordu. Her ne kadar Katolik dogmasının parçası olmasa da, aralarında ruhban sınıfı mensuplarının da bulunduğu birçok kişi İsa'nın ölümünden tüm Yahudileri sorumlu tutuyordu. Bunun sosyo-ekonomik sonuçları arasında yetkililerin getirdiği kısıtlamalar da bulunuyordu. Yerel yöneticiler ve kilise yetkilileri birçok mesleğin kapılarını Yahudilere kapatarak onları muhasebecilik, kira toplayıcılığı ve faizcilik gibi, "gerekli bir şer" olarak tolerans gösterilen ancak sosyal olarak aşağı görülen mesleklere itti. Kara Veba salgını sırasında, Yahudiler hastalığın nedeni olarak gösterilmiş, sıklıkla da öldürülmüştür. Antisemitizm yüzünden, Yahudiler Orta Çağ boyunca İngiltere, Fransa, Almanya, Portekiz ve İspanya'dan çeşitli defalar kovulmuştur.

On üçüncü yüzyıl civarında ortaya çıkan Almanca Judensau (Yahudinin dişi domuzu) kavramı Yahudileri aşağılamayı ve insanlıktan çıkartmayı hedeflemiştir. Genellikle Yahudiler domuz ya da baykuş gibi temiz olmayan hayvanlar ile uygunsuz temas halinde ya da şeytanı temsil eder şekilde katedral ve kilise tavanları, sütunları vs. üzerine resmedilmiştir.

Birçok defalar, Yahudiler kan iftiralarına maruz bırakılarak Hristiyan çocuklarının kanını içtikleri yönündeki yanlış ithamlarla karşı karşıya kalmışlardır. Yahudiler Orta Çağlar boyunca, çok sayıda yasal kısıtlamaya tabi olmuşlar, bunların bazıları 19. yüzyılın sonuna kadar sürmüştür. Yahudiler, yere, zamana ve Yahudi olmayan rakiplerinin nüfuzuna göre değişen zanaat ve mesleklerden dışlanmışlardır. Yahudiler faizcilik ve seyyar satıcılık dışındaki mesleklerle uğraşması sıklıkla yasaklanmış, hatta zaman zaman bunların dahi dışında bırakılmışlardır.

19 ve 20. yüzyıllar
On dokuzuncu yüzyıl boyunca ve kısmen 20. yüzyılda, Yahudilik dinine muhalefet ile ırkçı antisemitizmi birbirinden ayırmaya yönelik artan çabalara karşın Katolik Kilisesi hâlen güçlü antisemitik unsurları bünyesinde barındırıyordu. 1870 yılında ortadan kalkan Papalık devletlerinin son dönemlerinde, Yahudiler Getto'nun dışına çıkamıyordu. Ayrıca, Cizvitler gibi resmî örgütler de, 1946 yılına kadar "Yahudi ırkından gelen ancak babası, büyükbabası ve büyük büyükbabası açık bir şekilde Katolik inancına mensup olmayan" adaylara kapılarını kapalı tutuyordu. Brown Üniversitesi'nden tarihçi David Kretzer, Vatikan arşivlerinde yaptığı araştırmalar sonucunda, Katolik Kilisesi'nin 19 ve 20. yüzyıllarda "iyi antisemitizm" ile "kötü antisemitizm" arasında bir ayrım uyguladığını iddia ediyor. "Kötü" tür, ırklarından ötürü Yahudilere karşı nefreti körüklüyordu. Bu, gayri-Hristiyandı, zira Hristiyanlığın mesajı etnik kimliğine bakılmaksızın tüm insanlığa yönelikti ve isteyen herkes Hristiyan olabilirdi. "İyi" tür ise, gazeteleri, bankaları ve diğer kurumları kontrol etmek ve sadece servet birikimine önem vermek gibi kendilerine isnat edilen komplolardan ötürü Yahudilere eleştiriyordu. Birçok Katolik psikopos Yahudileri bu tür nedenler temelinde eleştiren makaleler kaleme almış, Yahudilere karşı nefreti desteklemek ile suçlandığında ise "kötü" antisemitizmi kınadığını belirtmiştir.

Öte yandan, İkinci Vatikan Konseyi, Nostra Aetate belgesi ve Papa II. Jean Paul'ün çabaları son onyıllarda Yahudiler ile Katolikliğin uzlaştırılmasına yardımcı olmuştur. Naziler, ideolojilerine ahlaki bir temel yaratabilmek için Martin Luther'in Yahudiler ve Yalanları Hakkında başlıklı kitabını kullanmışlardı. 1994 yılında, Birleşik Devletler'deki en büyük Lutherci mezhep ve Lutherci Dünya Federasyonu'nun üyesi olan Amerika'daki Evanjelist Lutherci Kilise'nin Kilise Konseyi, kamuoyu önünde Luther'in antisemitik yazılarını reddetti. 2000 yılında, birçok Amerikalı Yahudi bilim insanı tarafından Yahudi-Hristiyan ilişkileri hakkında tartışmalara yol açan Dabru Emet belgesi yayınlanmıştır. Belge şunları söyler:

"Nazizm kökenlerini Hristiyanlıktan alan bir görüngü değildir. Hristiyan Yahudilik karşıtlığı ve Hristiyanların Yahudilere uyguladığı şiddetin uzun tarihi olmaksızın Nazi ideolojisi ne tutunabilir ne de uygulanabilirdi. Nazilerin Yahudilere yönelik zulmüne çok fazla sayıda Hristiyan katıldı ya da sempati ile baktı. Diğer Hristiyanlar ise bu zulmü yeterince protesto etmedi. Ancak Nazizm tek başına Hristiyanlığın kaçınılmaz bir sonucu değildir."

İslam ve antisemitizm

İslam'da antisemitizmin izlerini görmek mümkündür. Kur'an'da Yahudiler için 'bozguncu' ifadesi kullanılmış ve çeşitli defalar Yahudiler ile Hristiyanların birbirlerinin dostu olduğu ve de Yahudiler ile dostluk kurulmaması gerektiği bildirilmiştir.

İslam bağlamında antisemitizmin çeşitli tanımları yapılmıştır. Müslümanlar arasında antisemitizmin boyutları seçilen tanıma bağlı olarak çeşitlilik gösterir:

 Claude Cahen ve Shelomo Dov Goitein, bunu sadece Yahudilere karşı takınılan ve genel olarak gayrimüslimlere karşı uygulanan ayrımcı uygulamaları içermeyen hasmane tutum olarak tanımlar. Bu uzmanlara göre, Orta Çağ'da İslam dünyasında antisemitizm genel ve yaygın olmaktan ziyade yerel ve münferit düzeydeydi [Shelomo Dov Goitein], hiç yoktu [Claude Cahen] ya da nadiren görülüyordu.
 Bernard Lewis'e göre, antisemitizm iki açık özelliğe sahiptir: Yahudiler diğerlerine uygulanandan farklı bir standarda tabi tutulur ve "kozmik kötülük" ile suçlanırlar. Lewis'e göre, 19. yüzyıl sonundan itibaren, Müslümanlar arasında, ilk defa tam anlamıyla antisemitizm olarak hareketler ortaya çıkmaya başlamıştır.

İslami metinlerde Yahudiler
Detaylı bilgi için bkz: İslam ve Antisemitizm

Leon Poliakov,  Walter Laqueur ve Jane Gerber, Muhammed'i Tanrı'nın peygamberi olarak tanımayı reddetmelerinden ötürü Kur'an'da Yahudilere yönelik saldırılar olduğunu belirtir. Muhammed'in Yahudiler arasında da dostları vardı ve Kur'an'da Yahudilere saygı gösteren (örn. Bakara: 47, Bakara: 62) ve hoşgörüyü öğütleyen (Bakara: 256) ayetler de vardır. Poliakov, Kur'an'ın "iyi ve kötü" Yahudiler arasında bir ayrım yaptığını belirtir. Laquer ise, Müslümanların kutsal kitabında bulunan Yahudiler hakkındaki çelişkili ifadelerin, başta İslami köktenciliğin yükseldiği dönemler olmak üzere, Arapların ve Müslümanların Yahudilere karşı tutumunu bugüne kadar etkilediğini öne sürer.

Muhammed'in yaşadığı dönemde, Arap Yarımadası'nda, özellikle de Medine'nin içi ve çevresinde Yahudiler de yaşıyordu. Muhammed'in kendilerine yaptığı din değiştirme ve kendisini Peygamber olarak kabul etme teklifini reddettikleri söylenir. F.E. Peters'a göre, (bir barış antlaşması imzalamış olmalarına rağmen) Muhammed'in Mekke'deki düşmanları ile O'nu devirmek için gizliden gizliye komplo kurmaya başlamışlardı. Her büyük savaşın ardından, Muhammed Yahudi kabilelerinden birini ihanet ile suçlayarak yok etmiştir. İki Yahudi kabilesi sürülmüştür. Samuel Rosenblatt bu olayların salt Yahudilere yöneltilmiş politikaların bir parçası olmadığını ve Muhammed'in putperest Arap akrabalarına yabancı tek tanrıcılara davrandığından çok daha sert davrandığını belirtir.

"Zillet" ve "küçülme" kelimeleri Kur'an'da ve sonraki dönem Müslüman yazılarında Yahudiler ile bağlantılı olarak sıklıkla kullanılır. Lewis'e göre, "İslami bakış açısından, bu, geçmişteki isyankarlıklar için kendilerine verilen adil bir ceza idi ve Hristiyanlık ve İslamın kudretli güçleri arasındaki mevcut güçsüzlükleri ile kendini gösteriyordu." Kur'an'da Yahudilere yönelik standart atıf Bakara Suresi'nin 61. Ayeti'dir: "Siz şöyle demiştiniz: "Ey Musa, biz bir tek yemeğe asla dayanamayız; bizim Rabbine dua et de bize yerin bitirdiklerinden baklasından, acurundan, sarımsağından, mercimeğinden ve soğanından çıkarıversin." Musa şöyle demişti: "Siz daha aşağı bir nimete daha üstün bir nimeti mi değiştirmek istiyorsunuz? "İnin bir kasabaya; istediğiniz sizin olacaktır." Ve üzerlerine zillet, eziklik ve yoksulluk damgası vuruldu, Allah'tan bir gazaba çarpıldılar. Bu böyle oldu, çünkü onlar Allah'ın ayetlerini inkâr ediyor ve haksız yere peygamberleri öldürüyorlardı. İsyan ettikleri için böyle oldu. Sınır tanımıyor, azgınlık yapıyorlardı."

Kur'an Yahudileri dinler arası sürtüşme ve rekabet ile ilişkilendirir (Bakara: 113). Yahudilerin bir kısmı kendilerinin Tanrı'nın çocuğu olduğuna (Maide:18) inandıklarını belirtir. Kur'an'a göre, Hristiyanların İsa'nın Tanrı'nın oğlu olduğunu iddia etmeleri gibi, Yahudiler de Üzeyir'in (Ezra) Tanrı'nın oğlu olduğunu (Tevbe: 30) ve Tanrı'nın elinin bağlı olduğunu (Maide: 64) iddia ederek küfrederler. "İnsanların iman edenlere en şiddetli düşmanlık duyanlarını Yahudilerle şirke batanlar arasında bulursun" (Maide: 82). Yahudiler arasından bazıları, "kelimeleri yerlerinden kaydırırlar" (Nisa: 46), kabahat işlemişler, bu yüzden Tanrı "daha önce kendilerine helal kılınmış tertemiz şeyleri, Yahudilere haram" kılmıştır (Nisa: 160), "yalancılık etmek için dinlerler" (Maide: 41) ve yine bazıları yasaklanmış olmasına rağmen ribayı almaktadır ve küfre sapanlarına "korkunç bir azap" hazırlanmıştır (Nisa: 161). Kur'an, Hristiyanların Yahudilerin İsa'ya tuzak kurdukları iddiasına da katılır, fakat "Allah da tuzak kurdu. Ve Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır" (Ali İmran: 54). Müslümanların bakış açısından, İsa'nın çarmıha gerilmesi bir göz aldanmasıdır ve bu yüzden de Yahudilerin O'na karşı komploları tamamıyla başarısız olmuştur. Birçok ayette (Ali İmran: 63; Ali İmran: 71; Nisa: 46; Nisa: 160-161; Maide 41-44; Maide 63-64; Maide: 82; Enam: 92) Kur'an Yahudilerin kasıtlı olarak kutsal kitaplarını tahrif ettiklerini ve çarpıttıklarını söyler.

İslam ve Yahudilik vahiy ile inen Kutsal Kitap fikrini paylaşırlar. Her ne kadar tam olarak metin ve tefsiri konularında birbirlerinden ayrılsalar da, İbrani Tevratı ile Müslümanların Kur'anı önemli miktarda öykünün yanı sıra emri de paylaşırlar. Tevrat'ın geleneksel olarak tomar, Kur'an'ın ise kitap şeklinde olması ise her iki dinin yaşı hakkında bir fikir vermektedir.
Müslümanlar genelde Yahudilerden (ve Hristiyanlardan) kendileri gibi, İbrahim'in iman ettiği tek bir Tanrı'ya iman etmelerinden ötürü aynı genel öğretileri izleyen insanlar anlamında, "Ehl-i Kitap" olarak bahsederler. Kur'an, dinlerini bırakmak istemeseler bile hoşgörü gösterilmesi gereken "Ehl-i Kitap" (Yahudiler ve Hristiyanlar) ile aynı hoşgörünün gösterilmediği putperestler (çoktanrıcılar) arasında ayrım yapar (Bkz. Bakara Suresi, 256. Ayet). Müslümanlara getirilen bazı kısıtlamalar da gevşetilerek, Müslüman erkeklerin "Ehl-i Kitap"tan bir kadın ile evlenmeleri ya da Müslümanların kaşer et yemelerine izin verilmiştir.

Kur'an İsrailoğullarının "kutsal topraklarda" yaşadıklarını ve burada devlet kurduklarını söyler:
A'RÂF SÛRESİ (137): Hor görülüp ezilmekte olan kavmi (İsrailoğullarını), toprağına bolluk ve bereket verdiğimiz yerin doğu ve batı taraflarına mirasçı kıldık. Rabbinin İsrailoğullarına verdiği güzel söz, onların sabretmeleri karşılığında gerçekleşti. Firavun ve kavminin yaptıklarını ve (özenle kurup) yükselttiklerini yerle bir ettik.
YÛNUS SÛRESİ (93): Andolsun, biz İsrailoğullarını çok güzel bir yurda yerleştirdik ve onlara temiz rızıklar verdik. Kendilerine bilgi gelinceye kadar ayrılığa düşmediler. Şüphesiz ki, ayrılığa düşmüş oldukları şeyler hakkında Rabbin kıyamet günü aralarında hükmünü verecektir.
İSRÂ SÛRESİ (104): Bunun ardından İsrailoğullarına şöyle dedik: "Bu topraklarda oturun, ahiret va'di (kıyamet) gelince hepinizi toplayıp bir araya getireceğiz."
CÂSİYE SÛRESİ (16): Andolsun biz, İsrailoğullarına kitap, hükümranlık ve peygamberlik verdik. Onları güzel ve temiz yiyeceklerle rızıklandırdık ve onları (dönemlerinde) âlemlere üstün kıldık.
TÂ HÂ SÛRESİ (80): (Allah şöyle dedi:) "Ey İsrailoğulları! Sizi düşmanınızdan kurtardık, size Tûr'un sağ yanını vadettik ve size kudret helvası ile bıldırcın indirdik."

Hristiyanlık ile farklılıklar
Bernard Lewis Müslümanların büyük ölçüde Hristiyanların olduğu şekilde antisemitik olmadıklarını belirtir:

Yeni Ahit Müslüman toplumlardaki eğitim sisteminin parçası değildir, dolayısıyla da Müslümanlar Yahudilerin Tanrı katili olduğu hikâyeleri ile büyümezler; hatta tam tersine, Tanrı'nın öldürülmesi Kur'an'da küfre giren bir saçmalık olarak reddedilir.
Muhammed ve ilk takipçileri Yahudi değillerdi, dolayısıyla da ne kendilerini gerçek İsrailoğulları olarak sundular ne de eski İsrailoğullarının varlığını sürdürmesini kendilerine bir tehdit olarak algıladılar.
Kur'an Müslümanlar tarafından Tevrat'ın tamamlanması olarak değil, zaman içinde çarpıtılan asıl mesajının yeniden indirilmesi olarak görürler; Dolayısıyla, Yahudilik ile İslam arasında yorumların çatışması gibi bir durum söz konusu değildir.
Muhammed Yahudi cemaati tarafından öldürülmemiş ve Medine'deki Yahudi cemaati ile girdiği çatışmadan zaferle çıkmıştır.
Muhammed Tanrı'nın Oğlu ya da Mesih değil, sadece bir peygamber olduğu iddiasını taşımıştır; ki bu da Yahudilerin daha az karşı çıktığı bir iddiadır.
Müslümanlar Muhammed ile Yahudiler arasındaki anlaşmazlığı, Muhammed'in yaşamında fazla önemli olmayan bir şey olarak görmüşlerdir.

Müslüman hakimiyeti altında Yahudilerin statüsü
Geleneksel olarak, Müslüman topraklarında (Hristiyanlar ile birlikte) zımmi statüsünde olan Yahudilerin kendi dinlerini yaşamalarına ve kendi iç işlerini yönetmelerine, bir takım koşullara uymaları şartıyla, izin veriliyordu. Müslümanlara Cizye (her özgür gayrimüslim erkekten kişi başına alınan vergi) ödemek zorundaydılar. İslami yönetim altında, zımmiler daha düşük bir statüdeydiler. Silah taşımalarının ya da Müslümanların da dahil olduğu davalarda şahitlik etmelerinin yasak olması gibi çok sayıda sosyal ve hukuki kısıtlamaya tabiydiler. Söz konusu kısıtlamaların çoğu oldukça sembolikti. En haysiyet kırıcı olanı ise, aslında Kur'an'da da hadislerde de yeri olmadığı halde Orta Çağ'ın başlarında Bağdat'ta ortaya çıkan ve düzensiz şekilde uygulanan ayırt edici kıyafet uygulamasıydı. Yahudiler nadiren öldürülmüş veya sürgün edilmiş ya da din değiştirmeye zorlanmış ve çoğunlukla ikamet ve meslek seçimlerinde serbest bırakılmışlardır.

Yahudilere yönelik kayda değer katliamlardan biri de, Müslüman bir güruhun kraliyet sarayını basarak Yahudi vezir Joseph ibn Naghrela'yı çarmıha gerdiği ve şehirdeki Yahudi nüfusun büyük bölümünü katlettiği 1066 Gırnata Katliamı'dır. "1.500'den fazla Yahudi aile, toplam 4.000 kişi bir günde öldürüldü." Bu, Yarımada'da İslami yönetim altında Yahudilere yönelik ilk saldırıydı. Ayrıca, 12. yüzyılda Endülüs'teki Muvahhid hanedanının hükümdarları tarafından da öldürüldüler ya da din değiştirmeye zorlandılar. İkamet seçimlerinin Yahudilerin elinden alındığı durumlara verilebilecek en önemli örneklerden biri ise, Fas'ta 15. yüzyılda başlayan, özellikle de 19. yüzyılın başlarından itibaren Yahudilerin duvarlarla çevrili mahallelerde (mellahlar) toparlanması uygulaması gelir. Din değiştirme olaylarının birçoğu ise gönüllü olmuş ve çeşitli sebeplere dayanmıştır. Ne var ki, 12. yüzyılda, Kuzey Afrika ve Endülüs'teki Muvahhid hanedanının yanı sıra, İran'da da Yahudilerin din değiştirmeye zorlandığı kimi olaylar yaşanmıştır.

Modernizm öncesi
Yahudilerin ilk İslami metinlerde resmediliş tarzı, onlara karşı Müslüman toplumlarda tavırları şekillendirmekte önemli bir rol oynamıştır. Jane Gerber'a göre, "Müslümanlar sürekli olarak İslam tarihinin ilk dönemlerinde, teolojiye serpiştirilen antisemitizmden sürekli olarak etkilenmiştir." Yahudilerin Muhammed karşısındaki mağlubiyeti ışığında, Müslümanlar geleneksel olarak Yahudileri hor görmüş ve tezyif etmişlerdir. Yahudiler saldırgan, sinsi ve kinci ama bununla birlikte de zayıf ve etkisiz görülmüşlerdir. Yahudilere en sık yakıştırılan özellik korkaklıktı. Yahudiler ile ilişkilendirilen bir diğer özellik de, yalan ve dolana meyilli oldukları iddiasıdır. Bazı Yahudi karşıtı polemikçiler bunları sadece Yahudilere has özellikler olarak görürken, İbn Haldun, bu özellikleri, Yahudilerin hakimiyeti altında yaşadıkları milletlerin elinde gördüğü kötü muameleye bağlar. Bazı Müslüman yazarlar Yahudi karşıtı polemiklerine ırkçı motifler de sokmuşlardır. El-Cahız, Yahudi ırkının aşırı akraba evliliği yüzünden bozulduğundan bahseder. İbn Hazm da Yahudilere yönelik saldırılarında ırksal niteliklerden bahseder. Ne var ki, bunlar daha ziyade istisnai durumlardır ve ırkçı tema Orta Çağ'daki Yahudi karşıtı yazılarda pek iz bırakmamıştır.

Yahudi karşıtı duygular genelde Müslümanların siyasi veya askeri açıdan zayıf düştüğü ya da Müslümanların kimi Yahudilerin İslam hukuku tarafından kendilerine emredilen aşağı konumun sınırlarını aştığını hissettiği durumlarda alevlenmiştir. Endülüs'te, ibn Hazm ve Ebu İshak Yahudi karşıtı yazılarında bu suçlamalardan ikincisine yoğunlaşmıştır. 1066 Gırnata katliamının ardındaki başlıca neden de bu olmuştur. 1033 yılında da Fez'de de 6.000 Yahudi katledilmiştir. Bu şehirde, 1276 ve 1465 yıllarında da başka katliamlar yaşanmıştır.

İslam hukuku, her ikisi de zımmi statüsündeki Yahudiler ile Hristiyanlar arasında bir ayrım yapmaz. Bernard Lewis'e göre, modern zamana kadar Müslüman yönetimlerdeki normal uygulama şeriatın bu yönü ile tutarlı olmuştur. Bu görüşe, tüm zımmiler arasında Yahudilerin en düşük statüye sahip olduğunu savunan Jane Gerber karşı çıkar. Gerber, Osmanlı İmparatorluğu'nun verdiği kapitülasyonlar çerçevesinde Hristiyan cemaatlerinin Yahudilerin yararlanamadığı korumalardan faydalanabildiği sonraki yüzyıllarda bu durumun özellikle belirginlik kazandığını savunur. Örneğin, 18. yüzyılda Şam'da bir festival düzenleyen bir Müslüman soylu, tüm sosyal sınıfları önem sırasına göre davet ederken, Yahudiler sadece köylüler ve fahişelerin üzerinde kalmışlardı. 1839 yılında, tüm Osmanlı vatandaşları için eşitlik ilan edildiğinde, buna ilk karşı çıkanlar, Müslümanların ardından ikinci sırada gelen Rumlar olmuştu. Bazı Rumlar, "Devlet bizi Yahudilerle aynı yere koydu. Biz, İslamın üstünlüğünden memnunduk," şeklinde itirazlar gelmişti.

Kimi uzmanlar, "antisemitizm" kelimesini modernizm öncesi dönemlerdeki Müslüman kültürü için kullanmanın ne kadar doğru olduğunu da sorgulamıştır. Robert Chazan ve Alan Davies, modernizm öncesi İslam ve Hristiyan dünyaları arasındaki en bariz farkın, Müslüman ülkelerdeki "ırksal, etnik ve dini toplulukların zengin çeşitliliği" olduğunu, bunun içinde de "daha önce çok tanrıcılığın hakim olduğu dünyada ya da sonraları Orta Çağ Hristiyan dünyasının büyük bölümünde olduğunun aksine, Yahudilerin hiçbir şekilde yalnız muhalifler olarak göze çarpmadığı"nı savunuyorlar. Chazan ve Davies'e göre, böylesi bir eşsizliğin yokluğu Orta Çağ İslam dünyasında Yahudilerin içinde yaşadığı şartları iyileştirmiştir. Norman Stillman'a göre ise, Yahudilerden Yahudi oldukları için nefret edilmesi anlamında antisemitizm "Orta Çağ Arap dünyasında, hoşgörünün en yüksek seviyede olduğu dönemde dahi vardı."

19. yüzyıl
Tarihçi Martin Gilbert, Yahudilerin Müslüman ülkelerdeki durumunun 19. yüzyılda kötüleştiğini yazar.

1828 yılında, Bağdat'ta Yahudilere yönelik bir katliam gerçekleştirilirken, 1839 yılında da İran'ın Meşhed şehrinde Yahudi Mahallesi'ne giren kalabalık sinagogu yakarak Tevrat tomarlarını parçaladı. Katliam ancak zorunlu din değiştirme ile önlenebildi. 1867'de de Barfuruş'ta bir başka katliam yaşandı.

1840 yılında, Şam'daki Yahudiler bir Hristiyan keşiş ile Müslüman uşağını öldürüp Hamursuz Bayramı'nda pişirdikleri ekmeklerde kanlarını kullanmakla suçlandılar. Bir Yahudi berbere, "suçunu itiraf edene" kadar işkence edilirken, iki Yahudi daha işkence altında öldü. Bir üçüncüsü ise Müslümanlığa geçerek hayatını kurtardı. 1860'lar boyunca, Libya Yahudileri, Gilbert'in tabiri ile, cezai vergiye maruz kaldılar. 1864 yılında, Fas'ın Marakeş ve Fez şehirlerinde 500 civarında Yahudi öldürüldü. 1869 yılında, Tunus'ta 18 Yahudi öldürülürken Jerba Adası'nda da Araplardan oluşan kalabalık Yahudi ev ve dükkânlarını yağmalayarak sinagogları yaktı. 1875 yılında, Fas'ın Demnat şehrinde 20 Yahudi öldürülürken, ülkedeki diğer şehirlerde de çok sayıda Yahudi sokak ortasında saldırıya uğradı ve öldürüldü. 1891 yılında, Kudüs'ün Müslüman liderleri Osmanlı yetkililerinden Rusya'dan gelen Yahudilerin bölgeye girmesinin yasaklanmasını talep ettiler. 1897 yılında, Trablusgarp'ta sinagoglar basılarak Yahudiler katledildi.

Mark Cohen'e göre, birçok uzman modern dünyada Araplar arasındaki antisemitizmin 19. yüzyılda, Yahudi ve Arap milliyetçilikleri arasındaki sürtüşme ile yükseldiği ve Arap dünyasına öncelikle milliyetçi Hristiyan Araplar tarafından ithal edildikten sonra ancak kademeli olarak "İslamlaştığı" sonucuna varmıştır.

20. yüzyıl
Müslüman ülkelerde Yahudilere yönelik baskılar 20. yüzyılda da devam etmiştir. Martin Gilbert, 1903 yılında Fas'ın Taza şehrinde 40 Yahudinin öldürüldüğünü yazar. 1905'te, Yemen'de Yahudilerin Müslümanlar önünde seslerini yükseltmeleri, Müslümanlardan daha yüksek evlerde oturmaları ve geleneksel olarak Müslümanlara ait zanaat ve mesleklerde çalışmalarını yasaklayan eski yasalar yeniden hayata geçirildi. Fez'deki Yahudi Mahallesi 1912 yılında Müslüman kalabalıklar tarafından neredeyse tümüyle yıkıldı. 1930'larda, Cezayir'de Nazilerden esinlenilmiş pogromlar yaşanırken, 1940'larda da Irak ve Libya'da Yahudilere karşı büyük saldırılar gerçekleştirildi. 1941'de Bağdatlı Nazi yanlısı Müslümanlar şehirdeki onlarca Yahudiyi öldürdü.

George Gruen, Arap dünyasındaki Yahudilere karşı artan husumeti Osmanlı İmparatorluğu ve geleneksel İslami toplumun parçalanması; Batılı sömürgeci güçlerin hakimiyeti ve bu dönemde bölgenin ticari, mesleki ve idari yaşamda Yahudilerin orantısız ölçüde yüksek bir rol kazanması; destekçilerinin devlet yoluyla yerel Yahudilerin serveti ve bulundukları pozisyonları ele geçirmek istediği Arap milliyetçiliğinin yükselişi; Yahudi milliyetçiliği ve Siyonist harekete duyulan içerleme; toplumsal desteği olmayan rejimlerin yerel Yahudileri siyasi amaçlarla günah keçisi yapmaya istekli olması gibi çok sayıda etkene bağlar.

Filistin'deki Britanya Mandası'nda Siyonist faaliyetlerin yayılmasıyla birlikte, husumet ve şiddet daha da arttı. Ortadoğu'daki Siyonist karşıtı propaganda, İsrail ve liderlerini şeytanlaştırmak için sıklıkla Holokost (Yahudi Soykırmını)terminolojisi ve sembollerini kullanır. Aynı zamanda, Holokost'un inkarı ve Holokost'un küçümsenmesine yönelik çabalar, bazı Ortadoğu ülkelerinde tasvip edilen tarihi söylem olarak giderek açık kabul görmektedir. Hitler'in Kavgam adlı kitabı ve Siyon Liderlerinin Protokolleri'''nin Arapça ve Türkçe baskıları bölgede okuyucu kitlesi bulurken, yerel entelektüeller ve medyadan gelen eleştiriler ise kısıtlı kaldı.

Robert Satloff'a göre, Fas, Tunus ve Libya'daki İtalyan ve Alman işgali sırasında Müslümanların ve Arapların hem Holokost (Yahudi Soykırımı) işbirlikçileri hem de Yahudileri kurtaranların saflarında yer aldığını belirtir.

Antisemitizmin Arap ve İran medyası ve okul kitaplarında yer bulduğu söylenmektedir. Örneğin, Freedom House adlı kuruluşa bağlı Dini Özgürlük Merkezi, Suudi Eğitim Bakanlığı'nın şu anki eğitim ve öğretim yılında ilk ve orta okullardaki İslam etüdleri derslerinde kullanılan okul kitaplarını araştırmıştır. Vahabi olmayan Müslümanlar ve "kafirler"e karşı ifade ve fikirler arasında, Müslümanlara Hristiyanlardan, Yahudilerden, "çok tanrıcılar"dan, diğer "kafirlerden" ve Vahabi olmayan Müslümanlardan "nefret etmeleri" öğretilirken, tutarsız bir şekilde de, onlara karşı "adaletsiz" davranmamaları söylenmekte; Siyon Liderlerinin Protokolleri, tarihi gerçekler olarak öğretilip günümüzden olaylarla ilişkilendirilmekte; "Yahudilerin ve Hristiyanların müdminlerin düşmanı olduğu" ve bu iki taraf arasındaki "çatışma"nın ebedi olduğu öğretilmekte; "Müslümanlar ile Yahudiler arasındaki çatışma"nın Mahşer'e kadar süreceği ve Müslümanların sonunda Yahudilere karşı zafer kazanacaklarının vadedildiği öğretilmekte; Yahudilere karşı şiddet öğretisi seçici bir şekilde verilirken aynı zamanda, Kur'an ve hadislerde hoşgörüyü öğütleyen bölümler göz ardı edilmekte; İsrail'e 1967 öncesi sınırları içinde, "Filistin: 1948'den bu yana İşgal Altında" ibaresi ile yer veren bir Ortadoğu haritası içermekte; Yahudilerden şiddet bağlamında bahsedilmekte ve modern dünyadaki neredeyse tüm "yıkıcı eylemler" ve savaşlardan Yahudiler sorumlu tutulmaktadır. Suudi Arabistan'daki müfredat ile ilgili 38 sayfalık bir rapor Hundson Enstitüsü tarafından sunulmuştur.

 Irkçı antisemitizm
Irkçı antisemitizm, Yahudilerin içinde yaşadıkları uluslara kıyasla farklı ve aşağı bir ırk oldukları fikridir. On dokuzuncu yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında, "Avrupalı" olmayanları aşağı ırklar olarak sınıflandıran öjenik hareketin parçası olarak ana görüş tarafından kabul gördü. Daha spesifik olarak, Nordik Avrupalı olarak adlandırılan ırkların üstün olduğunu iddia eder. Irkçı antisemitler Yahudilerin Sami ırkının parçasını olduğunu görerek "yabancı olan" Avrupa dışı kökenleri ve kültürlerine vurgu yapmışlardır. Yahudileri, çoğunluğun dinine dönseler dahi, kurtuluşu olmayan bir ırk olarak görmüşlerdir. Antropologlar, Yahudilerin Arap-Armenoid, Afrika-Nübyeli veya Asyalı-Türk atalara sahip olup olmadıklarını tartışmışlardır. II. Dünya Savaşı'ndan bu yana, ırkçı antisemitizm neonaziler ve beyazların üstünlüğünü savunan gruplar dışında nadiren kullanılmıştır.

Irkçı antisemitizm Yahudiliğe karşı nefretin yerine bir topluluk olarak Yahudilere karşı duyulan nefreti getirmiştir. Endüstri Devrimi ile baskıdan kurtulan Yahudiler hızla şehirleştiler ve yüksek sosyal hareketlilik dönemi yaşadılar. Kamu yaşamında dinin azalan rolü dini antisemitizmi yumuşatırken, artan milliyetçilik, öjeninin yükselişi ve Yahudilerin sosyoekonomik başarısına karşı duyulan içerlemenin bir araya gelmesi, daha yeni ve ölümcül olan ırkçı antisemitizmin gelişimine çanak tuttu.

 Yeni antisemitizm
Son yıllarda, kimi uzmanlar, aynı anda hem soldan, hem sağdan hem de İsrail Devleti ile bir Yahudi vatanının kurulmasına muhalefete odaklanan radikal İslamdan gelen Yeni antisemitizm kavramını ortaya atmış ve Siyonizm karşıtlığının ve İsrail'e yönelik eleştirilerin dilinin Yahudilere daha geniş bir yelpazede saldırmak için kullanıldığını iddia etmişlerdir. Bu bakış açısında, yeni kavramın savunucuları İsrail ve Siyonizme yönelik eleştirilerin sıklıkla ölçüsü itibarıyla orantısız, türü itibarıyla eşsiz olduğuna inanmakta ve bunu antisemitizme bağlamaktadırlar. Kavram, tartışmaları bastırmak ve dikkatleri İsrail Devleti'ne yönelik meşru eleştirilerden uzaklaştırmakta kullanıldığı ve Siyonizm karşıtlığını antisemitizm ile ilişkilendirerek İsrail'in eylemleri ve politikalarına karşı gelen herkese çamur atma niyetini taşıdığı iddiasıyla eleştirilmiştir. Bir davranisin Yeni-Antisemitim olup olmadigini tespit etmek icin 2004 senesinde Natan Shransky tarafından 3D Antisemitizm Testi yayınlanmıştır.

 Kaşer hayvan kesimine yönelik yasaklamalar
Kaşer ve Helal hayvan kesimi, hâlen Norveç, İsviçre ve İsveç'te tamamen, Hollanda'da ise kısmen (sadece bilincini kaybetmesi daha uzun süren yaşlı hayvanlar için) yasaktır. PETA gibi gruplar, bu yasakları, kesimden önce bayıltılmayan hayvanın acı duyduğu ve bunun gaddarca olduğu gerekçesiyle desteklemektedir. Kimileri bu yasaların antisemitik veya İslamofobik duygulara dayandığını iddia ederken diğerleri ise bunların sadece hayvan hakları konusundaki kaygılardan kaynaklandığına inanmaktadır.

 Mevcut durum
ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından 14 Mart 2008 tarihinde yayımlanan bir rapora göre, dünya çapında antisemitizmde "artış" yaşanmaktadır.

 Amerika Birleşik Devletleri
Birleşik Devletler'de, Demokrat Ernest Hollings ve Cumhuriyetçi Pat Buchanan, George W. Bush yönetiminin savaşa Yahudi destekçiler kazanmak amacıyla girdiğini savunan ifadeler kullanmıştır. 2004 yılında, bazı önemli isimler Bush yönetiminin Yahudi üyelerini ABD'yi yanıltarak İsrail'e yardım etmek için Saddam Hüseyin ile savaşa soktuğunu iddia etmiştir.

3 Nisan 2006 tarihinde, ABD Medeni Haklar Komisyonu, ABD çapındaki üniversite kampüslerinde yaşanan antisemitizm olaylarının "ciddi bir sorun" olduğu yönündeki bulgusunu açıklamıştır. Komisyon, ABD Eğitim Bakanlığı'na bağlı Medeni Haklar Dairesi'nin üniversite öğrencilerini antisemitizmden korumak için 1964 tarihli Medeni Haklar Yasası'nın 6. Başlığını titizlikle uygulamasını, Kongre'nin de 6. Başlığın Yahudi öğrencilere karşı ayrımcılığı da içerdiği hususuna açıklık getirmesini tavsiye etmiştir.

28 Temmuz 2006 tarihinde, Navid Ezfal Haq, Seattle Yahudi Federasyonu'nu basarak altı kadını vurmuş ve bunlardan biri ölmüştür. İftira ve İnkarla Mücadele Birliği (ADL) tarafından gerçekleştirilen bir araştırmaya göre, ABD'de yaşayanların yüzde 14'ü antisemitik görüşlere sahip. 2005 tarihli araştırmaya göre, "Yurtdışında doğmuş olan Latin Amerika kökenli Amerikalıların yüzde 35'i" ve "Afrika asıllı Amerikalıların yüzde 36'sı güçlü antisemitik inançlar taşıyor. Bu oran, beyazlar arasındaki antisemitlerin (yüzde 9) dört katına tekabül ediyor."

 Avrupa
Avrupa'da antisemitizm 2000 yılından bu yana kayda değer bir artış göstermiş, Yahudilere yönelik sözlü saldırılar, Yahudi okullarına duvar yazıları yazılması, molotofkokteyli atılması, sinagoglar ve Yahudi mezarlıklarının tahrip edilmesi gibi olaylarda önemli yükselme kaydedilmiştir. Yahudilere yönelik fiziksel saldırılarda da ciddi artış görülmüş, dövme, bıçaklama ve diğer şiddet olayları sonucunda ciddi yaralanma, hatta ölüm vakaları yaşanmıştır. 2000 yılından bu yana, Avusturya ve Almanya sürekli olarak Yahudilere yönelik fiziksel şiddet, sözlü saldırı ve vandalizm olaylarında başı çekmiştir. Bu iki ülkeyi, Hollanda ve İsveç izlemektedir.

Avrupa'daki yeni antisemitik şiddetin büyük bölümü, uzun süredir devam eden Arap-İsrail anlaşmazlığının kıtaya yansımasının bir sonucu olarak görülebilir, zira faillerin çoğunluğu Avrupa şehirlerindeki büyük göçmen Arap topluluklarından çıkmıştır. Ancak, Fransa, Birleşik Krallık ve Avrupa'nın geri kalanı ile kıyaslandığında, Almanya'da Arap ve Filistin yanlısı grupların antisemitik olayların çok düşük bir kısmına karıştığı görülmektedir. Yahudilere ve mülklerine yönelik sözlü ve fiziksel saldırıda bulunanların çok büyük bölümü ülkedeki etnik Almanlar arasından çıkmaktadır. Aynı durum İsveç ve Avusturya'da da görülmektedir.Stephen Roth Institute, Tel Aviv University, http://www.tau.ac.il/Anti-Semitism/ .

Alman İçişleri Bakanı Wolfgang Schaeuble, Almanya'nın resmî politikasını, "Aşırılığın, yabancı düşmanlığının ya da antisemitizmin hiçbir şekline hoşgörü göstermemek" olarak özetlemiştir. Her ne kadar başta eski Doğu Almanya'da olmak üzere,  aşırı sağcı grup ve örgütlerin sayısı 141'den (2001) 182'ye (2006) yükselmişse de, ülkede bunlara karşı alınan önlemler etkili olmuştur. Anayasanın Korunması için Federal Ofis'in yıllık raporlarına göre, Almanya'daki aşırı sağcıların sayısı 49.700'den (2001) 38.600'e (2006) düşmüştür. Almanya, "seyahat eden danışman ekipleri ve kurban gruplarını da içeren, aşırı sağcılıkla mücadeleye yönelik ülke çapında programlara" milyonlarca Euro aktarmıştır. Ancak tüm bu çabalara rağmen, 11 Eylül 2007 tarihinde, Frankfurtlu Haham Zalman Gurevitch, [[Afgan]] kökenli Müslüman bir saldırgan tarafından defalarca bıçaklanmıştır.

2005 yılında, Birleşik Krallık Parlamentosu, antisemitizm konusunda tüm partilerin katıldığı bir soruşturma gerçekleştirmiş, bunun sonuçları 2006 yılında yayımlanmıştır. Buna göre, "yakın zamana kadar, gerek Yahudi cemaatinde, gerekse toplumun geriye kalanında antisemitizmin sadece toplumdaki marjinal gruplar arasında bulunduğu yönünde bir görüş hakimdi." Komisyon, bu sürecin 2000 yılından bu yana tersine döndüğü sonucuna varmıştır. 1 Ocak 2006 tarihinde, Britanya'nın baş hahamı Sir Jonathan Sacks, kendi tabiriyle bir "antisemitizm tsunamisi"nin küresel ölçekte yayıldığı uyarısını yapmıştır.

Fransa, Batı Avrupa'nın en kalabalık Müslüman nüfusunu (yaklaşık 4 milyon) ve en büyük Yahudi cemaatini barındıran (yaklaşık 600.000) ülkesidir. Yahudi cemaatinin önde gelenleri, Fransa'da başta Arap ve Afrika kökenli Müslümanlar olmak üzere, eski Fransız sömürgelerinden gelen Karayib asıllılar arasında da antisemitizmin yoğunlaşmakta olduğu yönünde uyarılarda bulunmaktadır. Öte yandan, Holokost'tan kurtulan eski bakan Simone Veil, Fransa'daki bağnazlığın asıl kurbanlarının Yahudiler değil Müslümanlar olduğunu belirtiyor. Yahudilere yönelik şiddetin bir bölümünün Müslümanlar tarafından yapıldığını kabul etmekle birlikte, Veil, "Fransa'daki Arap karşıtlığı antisemitizmden çok daha güçlüdür" diyor. Ilan Halimi'nin 13 Şubat 2006 tarihinde öldürülmesi, dönemin İçişleri Bakanı Nicolas Sarkozy tarafından antisemitik suç olarak nitelendirilmiştir.

Önde gelen Yahudi asıllı hayırsever Baron Eric de Rothschild gibi kimi bağımsız sesler ise Avrupa'daki antisemitizmin abartıldığını belirtmektedir. Fransa'da "Hükümet ve belediyelerdeki insanların aslında oldukça Yahudi yanlısı olduğunu, hatta bunun seçim hesaplarının da ötesine giden bir boyutta olduğunu" belirten Rothschild'e göre, "Fransa hakkında söylenemeyecek bir şey varsa, onun da bu ülkenin antisemitik bir ülke olduğunu iddia etmektir."

 Ortadoğu
Sonuçları 14 Ağustos 2005 tarihinde yayımlanan Pew Küresel Tavırlar Projesi'ne göre, Müslümanların çoğunlukta olduğu altı ülkede nüfusun büyük bölümü Yahudilere karşı olumsuz görüşe sahiptir. Katılımcılara, çeşitli dinlere mensup insanlar hakkındaki görüşlerini "çok olumlu" ile "çok olumsuz" arasında değişen bir skalada belirtmelerinin istendiği araştırmada, Türklerin %60'ı, Faslıların %88'i, Lübnanlı Müslümanların %99'u ve Ürdünlülerin %100'ü Yahudiler için "biraz olumsuz" ya da "çok olumsuz" cevaplarını işaretlemişti.

Ortadoğu'daki Siyonist karşıtı propaganda, İsrail ve liderlerini şeytanlaştırmak için sıklıkla Holokost (Yahudi Soykırımı)terminolojisi ve sembollerini kullanır. Aynı zamanda, Holokost'un inkârı ve Holokost'un küçümsenmesine yönelik çabalar, bazı Ortadoğu ülkelerinde tasvip edilen tarihi söylem olarak giderek açık kabul görmektedir.

Mısır'da, Dar al-Fadhilah, Henry Ford'un antisemitik risalesi, Beynelmilel Yahudinin çevirisini kapağında oldukça antisemitik bir resim ile yayımlamıştır.

Suudi Arabistan hükûmet web sitesinde, ülkeye girmek isteyen Yahudilere turist vizesi verilmeyeceği açıklanmış, daha sonra bu ifade kaldırılarak, "hatalı bilgi" konulmasından ötürü özür dilenmiştir."Jews barred in Saudi tourist drive"  (BBC) February 27, 2004. 2001 yılında, Suudi Arabistan Arap Radyo ve Televizyonu, Siyon Liderlerinin Protokolleri'''nin sahneye uyarlandığı, "Atsız Atlı" adlı 30 bölümlük bir dizi hazırlamıştır. Bir Suudi Arap devlet gazetesi tüm Yahudilerden nefret etmenin haklı olduğunu ifade etmiştir.

Suudi okul kitapları Yahudileri (ve Hristiyanlar ile Vahabi olmayan Müslümanları) kötü göstermektedir; The Washington Postun 21 Mayıs 2006 tarihli sayısına göre, antisemitizmden temizlendiği iddia edilen Suudi okul kitaplarında hâlen Yahudilere maymun (ve Hristiyanlara domuz) denmekte, öğrencilerden Yahudilerden uzak durmaları ve onlarla dostluk kurmamaları istenmekte, Yahudilerin şeytana taptıkları iddia edilmekte ve Yahudileri mağlup etmek için Müslümanlar Cihat'a çağrılmaktadır.

Ortadoğu'daki kimi Müslüman din adamları sıklıkla Yahudilerden maymun ve domuzların torunları diye bahsetmektedir. Nisan 2002'de, El-Ezher Camii İmamı ve El-Ezher Üniversitesi Şeyhi ve en yüksek mevkide bulunan Sünni Arap din adamı Mısırlı Şeyh Muhammed Seyyid Tantavi, haftalık vaazında Yahudileri "Allah'ın düşmanları, maymun ve domuzların torunları" şeklinde tanımlamıştı. BBC'de yayımlanan Panorama programında da, Mekke'deki Büyük Cami'nin İmamı Abdül Rahman El-Sudais'in benzer açıklamalarına yer verilmiştir.

11 Ekim 2006 tarihinde, Tahran'da başlayan "Holokost'a Küresel Bakışı Gözden Geçirmek için Uluslararası Konferans" bazı kesimler tarafında kınanmış ve "Holokost'u inkar konferansı" ve "Holokost inkarcılarının toplantısı" şeklinde nitelendirilmişse de, İran konferansın amacının Holokost'un inkâr edilmesi olmadığını açıklamıştır.

5 Mayıs 2001 tarihinde, Şimon Peres'in Mısır ziyareti sonrası, İnternet'te yayınlanan el-Ekber gazetesi, "yalan ve dolan Yahudilere yabancı değildir[...]. Bu yüzdendir ki, Allah suretlerini değiştirmiş, onları maymun ve domuz haline getirmiştir" ifadesine yer vermiştir.

İsrail'de, Zalman Gilichenski son on yıl içinde Rusya'dan gelen göçmenler arasında antisemitizmin yayıldığı uyarısını yapmıştır.

Ayrıca bakınız
 Kan iftirası
 Yahudilere yönelik zulüm
 Yahudiliğe karşı eleştiriler
 Mayıs Yasaları
 Arap dünyasında antisemitizm
 Farhud
 Oryantalizm

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Bat Ye'or The Dhimmi: Jews and Christians under Islam, Revised and Enlarged Edition. Translated from French by David Maisel, Paul Fenton and David Littman. Associated Universities Presses. 1985.
 Bodansky, Yossef. Islamic Anti-Semitism as a Political Instrument, Freeman Center For Strategic Studies, 1999.
 Bostom, Andrew G. The Legacy of Islamic Antisemitism: From Sacred Text to Solemn History, Prometheus Books, 2008.
 Carr, Steven Alan. Hollywood and anti-Semitism: A cultural history up to World War II, Cambridge University Press 2001.
 Chanes, Jerome A. Antisemitism: A Reference Handbook, ABC-CLIO, 2004.
 Cohn, Norman. Warrant for Genocide, Eyre & Spottiswoode 1967; Serif, 1996.

 Falk, Avner. Anti-Semitism: The History and Psychoanalysis of Contemporary Hatred. Wesport, Connecticut, Praeger, 2008. ISBN 978-0-313-35384-0.
 Freudmann, Lillian C. Antisemitism in the New Testament, University Press of America, 1994.
 Gerber, Jane S. (1986). "Anti-Semitism and the Muslim World". In History and Hate: The Dimensions of Anti-Semitism, ed. David Berger. Jewish Publications Society. ISBN 0-8276-0267-7
 Hilberg, Raul. The Destruction of the European Jews. Holmes & Meier, 1985. 3 volumes.
 Johnson, Paul: A History of the Jews (New York: HarperCollins Publishers, 1987) ISBN 0-06-091533-1
 Laqueur, Walter. The Changing Face of Antisemitism: From Ancient Times To The Present Day. Oxford University Press. 2006. ISBN 0-19-530429-2
 Lewis, Bernard (1984). The Jews of Islam. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0-691-00807-8
 Lewis, Bernard (1999). Semites and Anti-Semites: An Inquiry into Conflict and Prejudice. W. W. Norton & Co. ISBN 0-393-31839-7
 Lipstadt, Deborah. Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory, Penguin, 1994.
 McKain, Mark. Anti-Semitism: At Issue, Greenhaven Press, 2005.
 Michael, Robert and Philip Rosen. Dictionary of Antisemitism , The Scarecrow Press, Inc., 2007
 Perry, Marvin and Frederick Schweitzer. Anti-Semitism: Myth and Hate from Antiquity to the Present. Palgrave Macmillan. 2002.
 Poliakov, Leon (1997). "Anti-Semitism". Encyclopedia Judaica (CD-ROM Edition Version 1.0). Ed. Cecil Roth. Keter Publishing House. ISBN 965-07-0665-8
 Prager, Dennis, Telushkin, Joseph. Why the Jews? The Reason for Antisemitism. Touchstone (reprint), 1985.

 Roth, Philip. The Plot Against America, 2004
 Selzer, Michael (ed). "Kike!" : A Documentary History of Anti-Semitism in America, New York 1972.
 Steinweis, Alan E. Studying the Jew: Scholarly Antisemitism in Nazi Germany. Harvard University Press, 2006. ISBN 0-674-02205-X.
 Stillman, Norman (1979). The Jews of Arab Lands: A History and Source Book. Philadelphia: Jewish Publication Society of America. ISBN 0-8276-0198-0
 Stillman, N.A. (2006). "Yahud". Encyclopaedia of Islam. Eds.: P.J. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill. Brill Online
 Anti-semitism  entry by Gotthard Deutsch in the Jewish Encyclopedia, 1901-1906 ed.

 Konuyla ilgili yayınlar
 Carr, Steven Alan. Hollywood and anti-Semitism: A cultural history up to World War II, Cambridge University Press 2001.
 Cohn, Norman. Warrant for Genocide, Eyre & Spottiswoode 1967; Serif, 1996.
 Fischer, Klaus P. The History of an Obsession: German Judeophobia and the Holocaust, The Continuum Publishing Company, 1998.
 Freudmann, Lillian C. Antisemitism in the New Testament, University Press of America, 1994.
 Gerber, Jane S. (1986). "Anti-Semitism and the Muslim World". In History and Hate: The Dimensions of Anti-Semitism, ed. David Berger. Jewish Publications Society.
 Goldberg, Sol; Ury, Scott; Weiser, Kalman (eds.). Key Concepts in the Study of Antisemitism (Palgrave Macmillan, 2021) online review
 Hanebrink, Paul. A Specter Haunting Europe: The Myth of Judeo-Bolshevism, Harvard University Press, 2018. .
 Hilberg, Raul. The Destruction of the European Jews. Holmes & Meier, 1985. 3 volumes.
 Isser, Natalie. Antisemitism during the French Second Empire (1991)

McKain, Mark. Anti-Semitism: At Issue, Greenhaven Press, 2005.
 Marcus, Kenneth L. The Definition of Anti-Semitism, 2015, Oxford University Press
 Michael, Robert and Philip Rosen. Dictionary of Antisemitism , The Scarecrow Press, Inc., 2007
 Michael, Robert. Holy Hatred: Christianity, Antisemitism, and the Holocaust Nirenberg, David. Anti-Judaism: The Western Tradition (New York: W. W. Norton & Company, 2013) 610 pp.

 Roth, Philip. The Plot Against America, 2004
 Selzer, Michael (ed.). "Kike!" : A Documentary History of Anti-Semitism in America, New York 1972.
 Steinweis, Alan E. Studying the Jew: Scholarly Antisemitism in Nazi Germany. Harvard University Press, 2006. .
 Stillman, Norman (1979). The Jews of Arab Lands: A History and Source Book. Philadelphia: Jewish Publication Society of America.
 Stillman, N.A. (2006). "Yahud". Encyclopaedia of Islam. Eds.: P.J. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill. Brill Online
  , United States Department of State, 2008. Retrieved 25 November 2010. See HTML version .
 Stav, Arieh (1999). Peace: The Arabian Caricature – A Study of Anti-semitic Imagery. Gefen Publishing House. .

 Jewish Journal of Greater Los Angeles, "Experts explore effects of Ahmadinejad anti-Semitism", 9 March 2007
Lazare, Bernard, Antisemitism: Its History and Causes
Anti-Defamation League Arab Antisemitism
Why the Jews? A perspective on causes of anti-Semitism
Coordination Forum for Countering Antisemitism  (with up to date calendar of antisemitism today)
Annotated bibliography of anti-Semitism hosted by the Hebrew University of Jerusalem's Center for the Study of Antisemitism (SICSA)
Council of Europe, ECRI Country-by-Country Reports
 Porat, Dina. "What makes an anti-Semite?", Haaretz, 27 January 2007. Retrieved 24 November 2010.
Yehoshua, A.B., An Attempt to Identify the Root Cause of Antisemitism , Azure , Spring 2008.
Antisemitism in modern Ukraine
Antisemitism and Special Relativity
 List of Anti-Semitic Attacks Worldwide in 2007
 List of Anti-Semitic Attacks Worldwide in 2006
 Anti-Semitism Multimedia AJC Survey of Anti-Semitism, Roots and Responses
 Global Anti-Semitism (ADL compilation of modern day anti-semitism happening around the world.)
 "Experts explore effects of Ahmadinejad anti-Semitism", Jewish Journal of Greater Los Angeles, March 9, 2007
 Arab Antisemitism
 Why the Jews? A perspective on causes of anti-Semitism
 Stav, Arieh (1999). Peace: The Arabian Caricature - A Study of Anti-semitic Imagery. Gefen Publishing House. ISBN 965-229-215-X
 Falk, Avner. (2008). Anti-Semitism: The History and Psychoanalysis of Contemporary Hatred. Wesport, Connecticut, Praeger, ISBN 978-0-313-35384-0
 Coordination Forum for Countering Antisemitism  (with up to date calendar of anti-semitism today)
 Annotated bibliography of anti-Semitism hosted by the Hebrew University of Jerusalem's Center for the Study of Antisemitism (SICSA)
 Anti-Semitism and responses
 The Stephen Roth Institute for the Study of Contemporary anti-Semitism and Racism  hosted by the Tel Aviv University - (includes an annual report)
 Jews, the End of the Vertical Alliance, and Contemporary Antisemitism
 An Israeli point of view on antisemitism, by Steve Plaut
 Council of Europe, ECRI Country-by-Country Reports
 State University of New York at Buffalo, The Jedwabne Tragedy
 Jews in Poland today
 Anti-Defamation League's report on International Anti-Semitism
 The Middle East Media Research Institute  - documents antisemitism in Middle-Eastern media.
 Judeophobia: A short course on the history of anti-Semitism  at http://www.zionism-israel.com  Zionism and Israel Information Center.
 If Not Together, How?: Research by April Rosenblum to develop a working definition of antisemitism, and related teaching tools about antisemitism, for activists.
 Vintage Postcards with an Anti-Jewish theme
 What makes an anti-Semite?  Dina Porat, Haaretz'', January 27, 2007
 "Post Modern"
 Post-Modern Anti-Semitism: Part I
 Judeophobia: Anti-Judaism, Anti-Semitism, Anti-Zionism
 An Attempt to Identify the Root Cause of Antisemitism  by A.B. Yehoshua, Azure , Spring 2008.

Dış bağlantılar

 Wolfgang Benz'le söyleşi: Dışlama yerine aydınlanma

Antisemitizm


كوكبة الإكليل الجنوبي ؛ وباللاتينية: Corona Australis بمعنى (التاج الجنوبي).

و هو من أبراج النصف الجنوبي للكرة الأرضية. وهي النظير الجنوبي للتاج الشمالي الإكليل الشمالي وهي واحدة من بين 48 كوكبة التي تم إدراجها من قِبل عالم الفلك الشهير بطليموس من القرن الثاني وهي ولا تزال واحدة من 88 كوكبة حديثة وأفضل الأوقات لرؤيتها هو في شهر آب.

رأى الإغريق الإكليل الجنوبي كما اكليلا من الزهور بدلا من التاج ويرتبط مع القوس أو قنطورس. وشبّهت ثقافات أخرى هذا النمط بسلحفاة أو عُش نعام أو خيمة أو حتى كوخ ينتمي إلى الوبر الصخري

و من أهم التجمعات النجمية في برج الإكليل الجنوبي هو التجمع النجمي NGC 6541.

و أما أهم النجوم في برج الإكليل الجنوبي هو النجم ألفا الإكليل ألفا الإكليل الجنوبي.

و على الرغم من أنه أضعف من نظيره الشمالي، إلا أن النمط البيضاوي أو حدوة الحصان لنجومه الأكثر سطوعاً يجعله مميزاً.

و يعتبر النجمين ألفا الإكليل الجنوبي و بيتا الإكليل الجنوبي ألمع نجومها بقدر ظاهري يصل لـ 4.1 ويليهما إبسيلون الإكليل الجنوبي والذي هو عبارة عن نجم متغير والذي يصل قدره من 4.74 إلى 5.0 وكذلك W Ursae Majoris variable

و الذي يقع بجانب مجرتنا درب التبانة والتي تحتوي على واحدة من اقرب مناطق تكوّن النجوم لنظامنا الشمسي ألو اسمه "Corona Australis Molecular Cloud" وهو عبارة عن سديم مظلم يبعد عن كوكب الأرض بجوالي 430 سنة ضوئية وبداخلها نجوم في المراحل الأولى من عمرها. ويضيئا النجمان المتغيران R و TY Coronae Australia أجزاءً من السديم، والتي يختلف في سطوعهما وفقاً لذلك.

الاسم

تم إدخال اسم الكوكبة باسم (Corona Australis) عندما تم إنشاء الاتحاد الفلكي الدولي (IAU) للأبراج الحديثة البالغ عددها 88 في عام 1922  وفي عام 1932 تم تسجيل الاسم بدلاً من ذلك باسم "Corona Austrina"

عندما وافقت لجنة التدوين على قائمة من الاختصارات المكونة من أربعة أحرف للأبراج، وتم إلغاء الاختصارات المكونة من أربعة أحرف في عام 1955. وحالياً يستخدم الاتحاد الفلكي الدولي الاسم "Corona Australis"

تاريخ إكتشافها

قد يكون قد تم تسجيل كوكبة الإكليل الجنوبي (Corona Australis) من قِبل بلاد مابين النهرين القدماء (العراق حديثاً) في MUL.APIN (هو العنوان التقليدي الذي يُعطى للخلاصة البابلية التي تتناول العديد من الجوانب المتنوعة لعلم الفلك وتنجيم البابليين)، ككوكبة تُسمى MA.GUR («اللحاء»).

و مع ذلك فإن هذه الكوكبة، المجاورة لكوكبة السمكة الشبح (كوكبة الجدي حديثاً)، ربما كانت بدلاً من القوس الجنوبي كجزء من السماء الجنوبية، واحداً من خمسة عشر «نجوم إنكي».

و في القرن الثالث قبل الميلاد، كتب الشاعر الإغريقي أراطوس عن الكوكبة ولكنه لم يسميه،  وبدلاً من ذلك أطلق على الكوكبة Στεφάνοι (ستيفانوي).

و وصف عالم الفلك اليوناني بطليموس الكوكبة في القرن الثاني بعد الميلاد، على الرغم من إدراج ألفا المرقب (Alpha Telescopii)، الذي تم نقله منذ ذلك الحين إلى كوكبة المرقب (Telescopium). وتم نسب 13 نجمة إلى الكوكبة.

و أطلق عليها اسم Στεφάνος νοτιος (ستيفانوس نوتيوس)، «إكليل الجنوب»، بينما ربطها مؤلفون آخرون إما بالقوس (سقط عن رأسه) أو قنطورس.

و بالمثل أطلق الرومان على إكليل الجنوب لقب «التاج الذهبي للقوس». كانت تُعرف باسم Parvum Coelum («كانوبي»، «ليتل سكاي») في القرن الخامس.

و أطلق عليها عالم الفلك الفرنسي في القرن الثامن عشر جيروم لالاند اسم سيرتوم أوسترال («جارلاند الجنوبية»)

بينما أطلق عليها الشاعر والمؤلف الألماني فيليبس كايسيوس اسم كورولا («ليتل كراون») أو سبيرا أوستراليس («التاج الصغير»). «الملف الجنوبي»)، وربطها بإكليل الحياة الأبدية من العهد الجديد. وربطها رسام الخرائط السماوي (يوليوس شيلر) من القرن السابع عشر بإكليل سليمان.

و في بعض الأحيان، لم يكن إكليل الجنوب (Corona Australis) هو إكليل القوس بل كان سهاماً في يده.

صفاتها

كوكبة الإكليل الجنوبي Corona) Australis)هي كوكبة صغيرة حيث يحدها كوكبة القوس من الشمال، وكوكبة العقرب من الغرب، وكوكبة المرقب من الجنوب، وكوكبة المجمرة من الجنوب الغربي.

الإختصار المكون من ثلاثة أحرف للكوكبة، كما اعتمده الاتحاد الفلكي الدولي في عام 1922، هو "CrA". وتم تحديد حدود الكوكبة الرسمية، كما حددها عالم الفلك البلجيكي يوجين جوزف ديلبورت في عام 1930، بواسطة مضلع مكون من أربعة أجزاء (موضحة في صندوق المعلومات)

و يمكن رؤية الإكليل الجنوبي (Corona Australis) من الجزر البريطانية لأنها تقع في أقصى الجنوب، ولكن يمكن رؤيتها من جنوب أوروبا وبسهولة من جنوب الولايات المتحدة وسط وجنوب آسيا الشرق الأوسط وأفريقيا.

أساطير وخرافات

أرتبط الإكليل الجنوبي بأسطورة باخوس (إله الخمر عند الإغريق) وستيمولا (إحدى شخصيات المثلوجيا الإغريقية)، حيث كان جوبيتر قد يشرب مع ستيمولا، مما تسبب في شعور جونو (أخت وزوجة جوبيتر) بالغيرة وأقنعت من ستيمولا بأن تطلب من المشتري الظهور في هيئته الإلهية الحقيقية الكاملة، والتي لم تستطع المرأة الفانية تحمّل رؤيته وخرج برق ضربها وهي حامل بإبنها باخوس، مما تسبب في حرقها وماتت ولكن بقى باخوس حي وبعد أن أصبح باخوس طفل ستيمولا الذي لم يولد بعد، بالغاً وإله النبيذ، كرم والدته المتوفاة بوضع إكليل من الزهور في السماء.

في علم الفلك الصيني، تقع نجوم الإكليل الجنوبي داخل السلحفاة السوداء في الشمال أو كما تُدعى (北方 玄武 ، Běi Fāng Xuán Wǔ). وكانت الكوكبة نفسها تُعرف بأسم ti'en pieh ("السلاحف السماوية") وخلال فترة زو الغربية، كانت بداية فصل الشتاء، ومع ذلك، فإن الإستباقية بمرور الوقت تعني أن "النهر السماوي" (مجرة درب التبانة) أصبح العلامة الأكثر دقة للصينيين القدماء، وبالتالي حل محل السلحفاة في هذا الدور، تشمل الأسماء العربية لـ الإكليل الجنوبي الصبة "السلحفاة" أو الصبا "الخيمة" أو عدى النعام "عش النعام، أطلق عليه لاحقاً اسم الإكليل الجنوبي، الذي ترجمه المؤلفون الأوروبيون تشيلميد وريتشيولي وقيزيوس إلى الإكليل الجنوبي، والكليل الجنوبي، والعادل الجنوبي على التوالي.

و عرف شعب جنوب إفريقيا الكوكبة بأسم ≠ nabbe ta! nu «منزل الفروع» - مملوك في الأصل من قِبل حيوان الوبر الصخري، ورؤيتهم لنمط النجوم الذي يصور أشخاصاً يجلسون في نصف دائرة حول النار.

و رأى سكان بورونغ الأصليون في شمال غرب فكتوريا أنها وون، مرتدة ألقى بها توتيارغيل (ألتير). ورأى شعب أراندا في وسط أستراليا أن الإكليل الجنوبي هو رجل بارد يحمل طفلاً، تم إسقاطه عن طريق الخطأ على الأرض من قِبل مجموعة من نساء السماء يرقصن في درب التبانة، أدى تأثير Coolamon (وعاء كان يتم إستعماله في حمل الأغراض وجمع الفواكه وكذلك لتهدئة الأطفال)

و رأى سكان جزر مضيق توريس الإكليل الجنوبي كجزء من كوكبة أكبر تشمل جزءاً من القوس وطرف ذيل العقرب، وكانا الثريا والجبار مرتبطين أيضاً، كانت هذه الكوكبة عبارة عن زورق تاجاي على متنه أفراد من الثريا، يُطلق عليهم اسم Usiam ، والجبار كان يسمى Seg.

و تقول الأسطورة تاجاي أنه كان مسؤولاً عن هذا الزورق، لكن طاقمه إستهلك كل الإمدادات الموجودة على متنه دون طلب الإذن، مما أغضب تاجاي من أوسيام وأتى بحبل وربطهما بجانب القارب، ثم ألقاهما في البحر، ويمثل ذيل العقرب سمكة مصاصة، بينما تمثل نجمتا الإكليل الجنوبي إيتا ساجيتاري وثيتا ساجيتاري قاع الزورق، في جزيرة فوتونا، وكان يُطلق على شخصية الإكليل الجنوبي Tanuma وفي Tuamotus ، كانت يسمى بـ Na Kaua-ki-Tonga.

المصادر الخارجية
 موقع الكون

انظر أيضًا
 النجم النيوتروني RX J1856.5-3754

مراجع

الكوكبات الجنوبية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة الإكليل الجنوبي

الإكليل الجنوبي (كوكبة)


Best Of Hannah Montana —en español: Lo Mejor de Hannah Montana— es un álbum recopilatorio del personaje ficticio Hannah Montana. El álbum fue lanzado el 8 de agosto de 2011 en el Reino Unido

El álbum fue lanzado por Walt Disney Records, el 5 de agosto de 2011 en el Reino Unido.

Canciones

Álbumes de 2011
Álbumes en inglés

Best of Hannah Montana


Myriam Teresa Bregman (Timote, 25 de febrero de 1972) es una abogada, activista y política argentina. Es dirigente nacional del Partido de los Trabajadores Socialistas (PTS). Fue diputada nacional por la provincia de Buenos Aires desde 2015 hasta 2016. Candidata a vicepresidenta de la Nación Argentina por el Frente de Izquierda y de Trabajadores - Unidad, secundando en la fórmula a Nicolás del Caño en las elecciones de 2015, legisladora de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires desde 2017 hasta 2021 y nuevamente diputada nacional desde diciembre de 2021.

Fue una de las abogadas de Jorge Julio López, testigo desaparecido en 2006 luego de prestar testimonio contra Miguel Osvaldo Etchecolatz, quien finalmente fue condenado por genocidio por los delitos cometidos durante la última dictadura.

Fue una de las fundadoras en 1997 y es actual integrante del Centro de Profesionales por los Derechos Humanos (defensa y asesoramiento de trabajadores ocupados y desocupados, intervención contra la represión y la impunidad) y del Colectivo Justicia Ya! (querellantes en causas por crímenes de lesa humanidad durante el terrorismo de Estado).

Biografía

Comienzos
Nació en Timote, un pequeño pueblo de la provincia de Buenos Aires, donde vivió hasta los 15 años. A esa edad se mudó a Carlos Tejedor, a causa de una inundación. Allí terminó el colegio secundario dos años después y finalmente se trasladó a la ciudad de Buenos Aires con su familia. Es descendiente de judíos alemanes, que se radicaron en Entre Ríos al llegar a la Argentina.

Se graduó como abogada en la Universidad de Buenos Aires en los años 1990. Entonces comenzó a militar en el trotskista Partido de los Trabajadores Socialistas (PTS).

Trayectoria profesional

Defensa de los trabajadores
Ha participado en la defensa y asesoramiento de trabajadores ocupados y desocupados en la ciudad de Buenos Aires y en las provincias de Buenos Aires y Neuquén.

Desde 1998, es abogada de los trabajadores de la empresa recuperada Cerámica Zanon de Neuquén, siendo una de las letradas que actuó en el histórico caso donde se condenó a la empresa Zanon por "lock out paro patronal ofensivo".

Se destaca su patrocinio en el caso de Catalina Balaguer, obrera de PepsiCo, convertido en un caso testigo en cuanto al despido discriminatorio y el derecho a reincorporación en su puesto de trabajo de los activistas sin tener fueros sindicales ("delegados de hecho"). También representó a los trabajadores de esa misma multinacional frente al cierre ilegal de su planta en Vicente López el 20 de junio de 2017, y denunció al fiscal Gastón Larramendi que ordenó el desalojo policial de la fábrica el 13 de julio de ese año.

Casos de represión y persecución estatal

Bregman participó en numerosas defensas penales en causas de represión policial y persecución gremial y política.

Forma parte del equipo de abogados de Carla Lacorte, víctima del "gatillo fácil" de la Policía bonaerense y es también integrante del Centro de Profesionales por los Derechos Humanos.

Intervino en la causa relacionada con la investigación del agente de inteligencia Américo Balbuena de la Policía Federal Argentina, por infiltrarse en organizaciones populares.

Participación en juicios de lesa humanidad

Participó de la querella en el primer juicio realizado desde la reapertura de las causas de lesa humanidad, el proceso oral contra el exjefe de la policía bonaerense, Miguel Osvaldo Etchecolatz, y donde Justicia Ya! La Plata realizó la acusación por genocidio (2006). Sobre el final de ese juicio desapareció uno de los participantes de la querella, Jorge Julio López, y se inició una causa por su desaparición que continúa hasta la actualidad. Durante el juicio a Jorge "Tigre" Acosta, por la causa ESMA, Bregman fue abogada querellante.

Intervino en los juicios orales que se realizaron por los crímenes cometidos en la Escuela de Mecánica de la Armada (megacausa ESMA) contra el prefecto Héctor Febrés (2007), y en el segundo juicio oral contra dieciocho genocidas, representando, entre otros, el caso de Rodolfo Walsh, Raimundo Villaflor y a organismos como la Asociación de Ex Detenidos Desaparecidos (2009 a 2011). Bregman también fue abogada querellante en el juicio oral contra Cristian Federico Von Wernich, en la ciudad de La Plata (2007), en el juicio oral por los delitos de lesa humanidad cometidos en Campo de Mayo, caso "Floreal Avellaneda" en San Martín, provincia de Buenos Aires (2009), "Mansión Seré" (contra represores de Buenos Aires y Mar del Plata, 2008), entre otros.

En 2008 fue distinguida por la Comisión de Derechos Humanos del Colegio de Abogados de Capital Federal. En 2016 recibió una carta intimidante de Carlos Blaquier y de los directivos del ingenio Ledesma, en el marco de los preparativos de un viaje a Jujuy para recibir denuncias sobre las graves violaciones a los derechos humanos que hay en esa provincia. Bregman denunció haber recibido amenazas telefónicas en su despacho, después de su intervención en la Comisión de Trabajo y Presupuesto en la que cuestionó el proyecto de ley de primer empleo, porque lo consideró flexibilización laboral.

Dirige el Centro de Profesionales por los Derechos Humanos (CEPRODH), organismo del que Myriam Bregman es abogada y fundadora.

Activista por los derechos de la mujer
Myriam Bregman es una de las principales dirigentes de la agrupación de mujeres feministas socialistas Pan y Rosas. El 31 de mayo de 2018 asistió a la decimoquinta jornada de debate por la legalización de la interrupción voluntaria del embarazo en Argentina en el 15.º plenario de comisiones del Congreso de la Nación. En dicha oportunidad, manifestó su posición a favor del proyecto declarando lo siguiente: «Estamos orgullosos de ver a jóvenes con el pañuelo verde como bandera». Criticó a la Iglesia Católica, «que tiene su correa de transmisión en los gobernadores, que usan como prenda de negociación el derecho de las mujeres».

Trayectoria política
Ha sido candidata a jefa de gobierno de la Ciudad de Buenos Aires en 2011 y 2015 por el Frente de Izquierda y de los Trabajadores. Se desempeñó como diputada nacional entre junio de 2015 y diciembre de 2016, siguiendo el acuerdo a la rotación de bancas del FIT y obteniendo un gran reconocimiento por su labor parlamentaria desde amplios sectores. Desde diciembre de 2017 hasta junio de 2021, fue legisladora de la Ciudad de Buenos Aires, presidiendo la Comisión de Derechos Humanos, Garantías y Antidiscriminación.

Fue electa como diputada nacional por la Ciudad de Buenos Aires en las elecciones legislativas del 2021 con la Coalición Frente de Izquierda y de los Trabajadores- Unidad, en las que obtuvo 141.000 votos, correspondientes al 7,7% del total.

Candidaturas

Referencias

Enlaces externos

Abogados de la provincia de Buenos Aires
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Personas del partido de Carlos Tejedor
Políticos de la provincia de Buenos Aires
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por la Provincia de Buenos Aires
Políticos judíos de Argentina
Políticos del Partido de los Trabajadores Socialistas
Activistas proelección de Argentina
Legisladores de la ciudad de Buenos Aires
Políticas de Argentina
Feministas de Argentina

Myriam Bregman


Anton Seitz (født 23. januar 1829 i Roth am Sand ved Nürnberg, død 27. november 1900 i München) var en tysk maler.

Seitz, der væsentlig blev uddannet og virkede i München, har malet en mængde overmåde fint og sikkert udførte små genrebilleder med emner fra samtidens småborger- og bondeliv. I Tyskland ynder man — efter hele hans fremstillingssæt — at kalde ham "Tysklands Meissonier". Kendte arbejder er: Kapucinermunk (1883, Leipzigs museum), Farende svende (Münchens nye pinakotek), Tiggermusikanten og hans datter, Keglebane (1866), Dilettantkvartet etc.

Kilder

Malere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet

Anton Seitz (maler)


Publicis Groupe je francuska međunarodna reklamna tvrtka. To je jedna od najstarijih i najvećih marketinških tvrtki na svijetu. Sjedište je u Parizu.

Publicis Groupe pruža usluge digitalnog i tradicionalnog oglašavanja, medijske usluge i marketinške usluge domaćim i međunarodnim klijentima.

Tvrtku je 1926. godine osnovao Marcel Bleustein-Blanchet.

Podružnice
U listopadu 2015. godine, glavne podružnice grupe bile su:

 Bartle Bogle Hegarty (BBH)
 Glickman Shamir Samsonov
 Leo Burnett Worldwide

 Publicis New York
 Publicis Worldwide
 Saatchi & Saatchi

Izvori

Francuske tvrtke
Marketing
Gospodarstvo Pariza

Publicis


Coloradia ist eine Gattung der Schmetterlinge aus der Familie der Pfauenspinner (Saturniidae). The Global Lepidoptera Names Index des Natural History Museum listet 5 Arten für die Gattung. Die Gattung ist nahe mit der Gattung Hemileuca verwandt. Die indigenen Völker Amerikas haben den zweijährigen Lebenszyklus von Coloradia pandora lange Zeit beobachtet und betrachten die Raupen als Delikatesse.

Merkmale
Die mittelgroßen Falter haben schwarz, grau, weiß und gelegentlich auch braun gemusterte Vorderflügel, die sie gut auf der Rinde von Kiefern tarnen. Die Hinterflügel, die bei Ruhestellung von den Vorderflügeln verdeckt werden, sind in unterschiedlicher Zusammensetzung verwaschen schwarz, weiß und rosa gefärbt. Ein Sexualdimorphismus zwischen den beiden Geschlechtern ist je nach Art unterschiedlich stark ausgebildet. Die Fühler der Männchen sind breit und doppelt gefiedert, die der Weibchen sind fein und gefiedert.

Die Eier sind für die Ausmaße der Falter verhältnismäßig sehr groß. Sie sind direkt nach der Ablage grün und verfärben sich später bläulich grau und haben eine dunkle Mikropyle. Die Raupen erreichen eine Körperlänge von 60 bis 80 Millimeter. Von allen Arten ist bekannt, dass sie Brennhaare besitzen, wenn auch in unterschiedlicher Länge.

Vorkommen
Die Gattung ist in den montanen Nadelwäldern im Westen der Vereinigten Staaten von Amerika und in Mexiko verbreitet.

Lebensweise
Die Weibchen legen ihre Eier in der Regel in kleinen Gruppen an der Basis von Kiefernnadeln oder auf der Rinde der Pflanzen ab. Man geht davon aus, dass die Raupen aller Arten an Kiefern (Pinus) fressen. Sie durchleben fünf Stadien und leben anfangs in Gruppen, wobei drei bis fünf Raupen gemeinsam an der gleichen Kiefernnadel fressen. Die Lebensweise der verschiedenen Arten ist aber ziemlich unterschiedlich. Die Imagines sind überwiegend nachtaktiv, aber zumindest von Coloradia pandora sind bei Massenvermehrungen auch Flüge am Tag dokumentiert. Die Paarung findet am Abend statt und ist nur von kurzer Dauer. Die meisten Arten treten in einer Generation pro Jahr auf, Coloradia pandora benötigt für die Entwicklung zwei Jahre. Die jungen Raupen überwintern im ersten Winter, die Puppen überwintern im zweiten Jahr. Die Verpuppung findet bei allen Arten in einem lockeren Kokon im Erdboden statt.

Arten
Von den fünf Arten treten mit Ausnahme von Coloradia euphrosyne alle auch in den Vereinigten Staaten auf. The Global Lepidoptera Names Index des Natural History Museum listet folgende Arten der Gattung:

Coloradia pandora Blake, 1863
Coloradia doris Barnes, 1900
Coloradia luski Barnes & Benjamin, 1926
Coloradia euphrosyne Dyar, 1912
Coloradia velda Johnson & Walter, 1979

Belege

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Lepidoptera and some other life forms (englisch)

Pfauenspinner
Saturniidae

Coloradia


Der er kun én er Stig Kreutzfeldts andet soloalbum, som udkom i 1987. Kreutzfeldt producerede selv albummet, der blev mixet af Flemming Rasmussen.

Spor
Side et
 "Der Er Kun Én (Mund Som Din)" - 4:19
 "Angela" - 4:29
 "Vi Ka' Flytte Bjerge" - 4:22
 "Ti Vilde Heste" - 5:38
Side to
 "Du Tænder Lys" - 4:25
 "Springer Ud Og Si'r Ja" - 4:45
 "Ingenting Er Som Dig" - 4:25
 "Pompeji" - 1:50
 "Alt Kommer Igen" - 3:50

Eksterne henvisninger
Der er kun én  på Discogs.

Stig Kreutzfeldt-album
Album fra 1987

Der er kun en


An Pabstiella muricatifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Claudio Nicoletti de Fraga ngan L.Kollmann. An Pabstiella muricatifolia in nahilalakip ha genus nga Pabstiella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pabstiella

Pabstiella muricatifolia


La Academia Europea de Ciencias es una organización científica europea no gubernamental fundada en 1988. Sus miembros son científicos y académicos que en conjunto tienen por objeto promover el aprendizaje, la educación y la investigación. Publica la revista European Review a través de Cambridge Journals.

Historia
El concepto de una 'Academia Europea de Ciencias' se planteó en una reunión en París de los Ministros Europeos de Ciencia en 1985. La Royal Society organizó una reunión en Londres en junio de 1986 con Arnold Burgen (Reino Unido), Hubert Curien (Francia), Umberto Colombo (Italia), David Magnusson (Suecia), Eugen Seibold (Alemania) y Ruud van Lieshout (Holanda), que coincidieron en la necesidad de una Academia Europea de Ciencias.

La Academia Europea de Ciencias fue fundada, como Academia Europea de Ciencias, Humanidades y Letras, en una reunión celebrada en Cambridge en septiembre de 1988, con Arnold Burgen como primer presidente. El ministro francés de Ciencia, Hubert Curien, quien más tarde se convirtió en el segundo Presidente de la Academia, pronunció el discurso inaugural. La primera sesión plenaria se celebró en Londres en junio de 1989, fecha en la que había 627 miembros.

Miembros
La afiliación es por invitación solamente, después de un proceso de selección de revisión por pares.
La Academia cuenta con más de 2000 miembros, entre ellos más de 40 premios Nobel, de 35 países europeos y ocho países no europeos. Entre sus miembros figuran los principales expertos de las ciencias físicas y tecnología, ciencias biológicas y la medicina, las matemáticas, las letras y las humanidades, ciencias sociales y cognitivas, la economía y el derecho.

Miembros
 Rudolf Mössbauer, 1961
 James Watson, 1962
 Andrew Huxley, 1963
 François Jacob, 1965
 Manfred Eigen, 1967
 Antony Hewish, 1974
 Christian de Duve, 1974
 John Cornforth, 1975
 Werner Arber, 1978
 Kai Siegbahn, 1981
 Aaron Klug, 1982
 Bengt Samuelsson, 1982
 Simon van der Meer, 1984
 Carlo Rubbia, 1984
 Klaus von Klitzing, 1985
 Heinrich Rohrer, 1986
 Jean-Marie Lehn, 1987
 Jack Steinberger, 1988
 Robert Huber, 1988
 Hartmut Michel, 1988
 James Black, 1988
 Jean Dausset, 1990
 Erwin Neher, 1991
 Bert Sakmann, 1991
 Richard Ernst, 1991
 Paul Crutzen, 1995
 Christiane Nüsslein-Volhard, 1996
 Harold Kroto, 1996
 James Mirrlees, 1997
 Rolf Zinkernagel, 1997
 Harold Kroto, 1997
 John Walker, 1997
 Claude Cohen-Tannoudji, 1998
 Jens Christian Skou, 1998
 Günter Blobel, 1999
 Arvid Carlsson, 2000
 Tim Hunt, 2001
 Paul Nurse, 2001
 John Sulston, 2002
 Kurt Wüthrich, 2002
 Sydney Brenner, 2002
 Vitaly Ginzburg, 2003
 Aarón Ciechanover, 2004
 Roy J. Glauber, 2005
 Roger D. Kornberg, 2006
 Gerhard Ertl, 2007
 Harald zur Hausen, 2008
 Luc Montagnier, 2008
 Robert G. Edwards, 2010
 John B. Gurdon, 2012
 Carlos Martínez Shaw, 2013
 Marietta Auer, 2022

Miembros honorarios

Secciones de la academia
Los miembros son asignados en las secciones en función de su propia materia de estudio.

Referencias

Academias internacionales
Estudios europeos
Cultura de Europa

Academia Europæa


Cyclops Blink est un logiciel malveillant conçu pour s'infiltrer dans les appareils des réseaux informatiques dans le but d'ajouter les appareils infectés à un botnet pour effectuer des  (C&C). Lorsqu'un appareil a été infecté, il sert de serveur, ce qui lui permet d'installer d'autres modules. Il est insensible aux mises à jour de . En 2022, il cible prioritairement les routeurs et les pare-feus  vendus par les sociétés  et Asus.

Cyclop Blink a été publiquement rapporté la première fois en  dans un bulletin de sécurité du  (NCSC) britannique. La Cybersecurity and Infrastructure Security Agency (CISA) américaine détaille sa présence dans Internet. Selon ces agences, le logiciel malveillant a été propagé par Sandworm, une équipe du GRU, service militaire de renseignement de la Russie. Ce logiciel a été comparé à VPNFilter à cause de son origine et de son modus operandi. Selon la firme de sécurité Trend Micro, le logiciel est présent dans Internet dès juin 2019.

Bien que Sandworm a supervisé des attaques contre des ressources ukrainiennes dans le passé, Cyclops Blink n'a pas été conçu pour attaquer des installations ukrainiennes ; ses actions ne seraient pas reliées à l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Depuis la révélation de son existence, ce logiciel malveillant a été retiré de milliers d'appareils.

Notes et références

Liens externes
  Analyse du logiciel par le NCSC

Logiciel malveillant

Cyclops Blink


Finnie ist der Familienname folgender Personen:

 John Finnie (* 1956), schottischer Politiker
 Linda Finnie (* um 1954), schottische Opernsängerin (Mezzosopran)
 Ross Finnie (* 1947), schottischer Politiker
 Stephen Finnie (* 1969), schottischer Fußballschiedsrichter

Siehe auch:
 Finney

Finnie


غورنيي كليوتشي  هي مدينة في مقاطعة بريمورسكي كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4899   نسمة.

مراجع

مدن بريمورسكي كراي

غورنيي كليوتشي


Ostojića mlin, Žorkov mlin, vodeni mlin u selu Dolu, Grad Stari Grad. Dao ga je podići liječnik i posjednik Petar Ostojić (1780. – 1851.), znan kao vlasnik Likorove kuće na Budinjcu. Ostojić je bio prvi koji je na Hvaru dao podići mlin. Mlin se nalazi u Jorinama ispod Dola, na 41 mnv. Gradnja je bila gotova 1910. godine. Mlin je dao podići poslije supruge Marijanke, inače sestre znamenitog Petra Nisitea. Pogon je bio bujični. Tad je bilo manje vegetacije po brdima, bilo je bogatije vodom i vjerojatno je radila veći dio godine. Zbog smanjene količine oborina, koje su dosta manje na zapadu otoka Hvara, sredinom 19. stoljeća prestao je s radom. Smatra se da je ovaj mlin dao zamisao kapetanu i gradonačelniku Petru Ivaniševiću podići mlin na vjetar u Starom Gradu. Na otoku Hvaru su uz ovaj još mlin u Starom Gradu, vjetrenjača u Vrboskoj na Vetežinjem humu te još dvije u gradu Hvaru a drugi vodeni mlin na otoku je bio ispod Pitavskog vira kod Jelse.

Čini se da su vodotoci na Hvaru u prošlosti bili snažniji. Dolski (ne vrbanjski) potok Vir protječe kroz samo središte polja, od krajnjeg juga, iz središta Dola, sve do antičkog carda. Po svemu sudeći u starom vijeku Vir je bio stalna rijeka Farion koju starogrčki pisac Efor iz Kime (pisac prve univerzalne povijesti iz druge polovice 4. st. prije Krista) spominje u svom djelu, a u starom vijeku danas pustinjski i polupustinjski krajevi bili su plodne žitnice. Mlin se doista nalazi na koritu Vira na predjelu Jorine, tik uz staru cestu Stari Grad – Vrbanj. Austrijski katastar ovu zgradu, u narodu znanu kao Žorkov mlin, vodi pod nazivom Ostojića mlin.

Izvori

Građevine u Dolu na Hvaru

Ostojića mlin kod Dola na Hvaru


Autobus na kat (engl. double-decker) vrsta je autobusa koji osim standardnog putničkog prostora ima i dodatni kat, što mu omogućava prijevoz većeg broja putnika u odnosu na klasične autobuse. Autobusi na kat se najčešće koriste za masovni prijevoz putnika u Ujedinjenom Kraljevstvu. Ovi autobusi koriste se i u drugim gradovima Europe, Azije, bivšim britanskim kolonijama i protektoratima kao što su Hong Kong, Singapur, Indonezija, Malezija i Kanada.

U novije vrijeme, ova vrsta autobusa sve češće se koristi za turističke obilaske.

Izvori

Vanjske poveznice

 Davis Wiki page on double-decker buses (Davis, California, USA)

Autobusi

Autobus na kat


TTK ile aşağıdakilerden herhangi biri kastedilmiş olabilir:

 Türk Tarih Kurumu
 Türk Ticaret Kanunu
 Türkiye Taşkömürü Kurumu

TTK


John Russell Hind FRS FRSE LLD (12 May 1823 – 23 December 1895) was an English astronomer.

Life and work

John Russell Hind was born in 1823 in Nottingham, the son of lace manufacturer John Hind and Elizabeth Russell, and was educated at Nottingham High School. At age 17 he went to London to serve an apprenticeship as a civil engineer, but through the help of Charles Wheatstone he left engineering to accept a position at the Royal Observatory, Greenwich under George Biddell Airy.
Hind remained there from 1840 to 1844, at which time he succeeded W. R. Dawes as director of the private George Bishop's Observatory. In 1853 Hind became Superintendent of the Nautical Almanac, a position he held until 1891.

Hind is notable for being one of the early discoverers of asteroids.  He also discovered and observed the variable stars R Leporis (also known as Hind's Crimson Star), U Geminorum, and T Tauri (also called Hind's Variable Nebula), and discovered the variability of μ Cephei. Hind discovered Nova Ophiuchi 1848 (V841 Ophiuchi), the first object of its type discovered since 1670.

Hind's naming of the asteroid 12 Victoria caused some controversy. At the time, asteroids were not supposed to be named after living persons. Hind somewhat disingenuously claimed that the name was not a reference to Queen Victoria, but the mythological figure Victoria.

He was elected a Fellow of the Royal Society in June 1863 and President of the Royal Astronomical Society in 1880.

He died in 1895 in Twickenham, London. Hind had married Fanny Fuller in 1846; he and his wife had six children.

Honours and legacy

 Gold Medal of the Royal Astronomical Society (1853)
 Fellow of the Royal Society (1863)
 The crater Hind on the Moon
 Asteroid 1897 Hind.  Details:
 Comets C/1847 C1 (Hind) and C/1846 O1 (de Vico-Hind).  See also Comet Hind
 Hind's Crimson Star – The red-giant variable star R Leporis
 Hind's Variable Nebula – A reflection nebula in Taurus, also known as NGC 1555, associated with the young, irregular variable star T Tauri.

Notes
Some sources give his name as John Russel Hind with only one "L". However, civil records and 19th century British astronomical magazines consistently spell his name with two "L"s.

In the table of discovered asteroids, mpc links to the Minor Planet Center database for more information about the asteroid, along with the background on its name.

References

Further reading

 Book: Observing and Cataloguing Nebulae and Star Clusters By Steinicke, Page 121 Biography of Hind.
 Book: Everyday Biography: Containing a Collection of Brief Biographies Arranged ..., Page 120 very short bio
 University of Glasgow, Graduate Record
 Lists Hind's accomplishments and related info

External links

 – also known as T Tauri

1823 births
1895 deaths
Scientists from Nottingham
19th-century British astronomers
Discoverers of asteroids
Discoverers of comets
Recipients of the Gold Medal of the Royal Astronomical Society
Royal Medal winners
Fellows of the Royal Society
Corresponding members of the Saint Petersburg Academy of Sciences
Presidents of the Royal Astronomical Society
Recipients of the Lalande Prize

John Russell Hind


Dvorac Hartheim nalazi se u blizini Alkovena u Gornjoj Austriji. Najpoznatiji je kao mjesto ubijanja invalida i psihički bolesnih osoba, logoraša i stranih civilnih radnika koje su između svibnja 1940. i prosinca 1944. godine isplanirali i vršili nacionalsocijalisti. Tijekom tog razdoblja ugljičnim monoksidom u plinskoj komori ubijeno je ukupno 30 000 ljudi.

Godine 2003. u dvorcu Hartheim otvoreno je mjesto učenja i spomen obilježja u znak sjećanja na žrtve nacionalsocijalističke eutanazije.

Vanjske poveznice
Dvorac Hartheim, mjesto učenja i komemoracije

Muzeji_i_galerije_u_Austriji
Austrijske turističke atrakcije
Povijest Austrije
Nacistički koncentracijski logori

Dvorac Hartheim