İstiklâl Madalyası, Türk Kurtuluş Savaşı'nda yararlılık gösteren askerlere ve sivillere, o dönemde milletvekili olanlara, savaşa katılan alayların sancaklarına, Erzurum ve Sivas kongrelerine katılanlara, İstiklâl Madalyası Kanunu adlı özel bir yasaya göre verilen madalyadır. 1 Kasım 1926 tarihine kadar Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce verilmiş olan İstiklâl Madalyaları'nı, bu tarihten sonra müracaat edenlere Millî Savunma Bakanlığı vermektedir. Toplam 95.261 kişiye verilmiştir.

Kanuna göre sağ göğüs üzerine her gün takılır. İstiklâl Madalyası'nın çıkarılmasından sonra Osmanlı dönemine ilişkin tüm madalya ve nişanlar iptal edilmiştir.

İstiklâl Madalyası Yasası
Türk Kurtuluş Savaşı sonuçlandıktan sonra, savaş sırasında cephede ve cephe gerisinde yararlılık gösterenlere madalya verilmesi konusu TBMM'de görüşüldü. 29 Kasım 1920 günü mecliste kabul edilen 66 sayılı kanun, 4 Nisan 1921 günü Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdi.

Daha sonraki yıllarda çıkarılan bazı kanunlarla ana kanun olan 66 sayılı kanuna ilaveler yapılmıştır. Örneğin 1924'te çıkarılan 525 sayılı kanun, İstiklal Madalyası'nın varislere geçişi ile hükümleri, 1926'da çıkarılan 869 sayılı kanun ise ilk defa madalya alacaklar ile ilgili hükümleri içerir.

Malzemesi, Boyutları, Sembolün Tespiti, Anlamı

İstiklâl madalyası oval şeklindedir. pirinçten yapılmıştır. Latin harfleriyle (yeni Türkçe) basımı yapılan madalyaların çapı 35x40 mm, ağırlığı 15.55 gramdır. Orijinal Osmanlıca olarak basımı yapılanların ölçüleri ise 1 mm kadar küçük olup ağırlıkları 10,5 gramdır.

İstiklâl Madalyası'nın şeklinin belirlenmesi konusuyla Mustafa Kemal tarafından İstiklâl Madalyası yasa tasarısını hazırlamak için görevlendirilen Mustafa Necati Uğural ilgilenmiştir. Darphane tarafından bir tasarım yarışması açılmış, yarışmayı 9 Ocak 1923'te heykeltıraş Mesrur İzzet Bey'in yaptığı tasarım kazanmıştır.

Madalyanın ön yüzü

İstiklâl Madalyası'nın ön yüzünün üst kısmında; ilk TBMM binası yer alır. Binanın sağında ve solundaki cami ve ev görüntüleri, dönemin Ankara'sını gösterir. Meclis binasının arkasında doğan güneşten uzunlu kısalı ışık huzmeleri yayılır. Bu ışınlar, zaferi ve Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunu simgelemektedir.

Meclis binasının altındaki kısımda dünya sembolü, orak ve tırpanlar, örs-çekiç, resim paleti-fırça gibi semboller yeni cumhuriyetin bilime, tarıma, sanayiye, sanata önem vereceğini ifade eder; dünya ile bütünleşme kararlılığını gösterir.

Simgelerin sağında ve solunda bulutlar, onların yanında zafer simgesi meşe yaprakları, yaprakların üstünde ise meclisin açılış tarihi olan 23 Nisan 1336 tarihi (bir tarafta "23 Nisan", diğer tarafta miladi 1920'nin rumi takvimde karşılığı olan "1336" yazısı) yer almaktadır.
Bulutların altında sağa doğru yürüyen ve iki öküzün çektiği, İstiklâl Savaşı'nı simgeleyen kağnı arabasıyla köylü kadın vardır.

Kağnı ve kadın görüntüsünün altında yukarıdaki bulutların ve ışınların devamı görülür. Alt-ortadaki ışınların içinde beliren şakül, devletin yapılaşmasını simgeler.

Madalyanın arka yüzü
İstiklâl Madalyasının arka yüzünde yukarı doğru bakan ay yıldızla çevrilmiş olarak Misak-ı Millî sınırlarını gösteren Türkiye Haritası vardır. Harita üzerinde, Ankara'nın yeri bir yıldızla işaretlemiştir. Yıldızdan çıkan yedi ışın, haritanın değişik yönlerine uzanır birisi Kars'a, diğeri Edirne'ye kadar ulaşır.

Kurdeleler
Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde verilen ilk madalyaların kurdele rengi yeşildir. Ancak daha sonra milletvekillerine yeşil, cephede bulunanlara kırmızı, cephe gerisinde çalışanlara beyaz renkte kurdelesi olan madalyalar verilmiştir. Cephede görev almış milletvekillerinin madalya şeritleri yarı kırmızı, yarı yeşil renklidir.

İstiklal madalyasının verilme gerekçesi

15 Mayıs 1919'dan 9 Eylül 1922 tarihine kadar süren Türk Kurtuluş Savaşı'nda cephede veya cephe gerisinde kahramanlık ve fedakarlık gösterenlere İstiklâl Madalyası verilmiştir.

20 Kasım 1920'den itibaren 1926 yılına kadar, milletvekili, kuvay-ı milliyeci, PTT memuru, mülk-i amir ve askerlerden oluşan toplam 6920 kişi TBMM tarafından İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilmiştir. 1968'de 1005 sayılı yasanın (1 Mart 1968 tarihi itibarıyla) kabulüne kadar geçen 47 yıl içinde 17.557'si subay-astsubay ve 77.704'ü erbaş ve er olmak üzere toplam 95.261 kişiye "İstiklâl Madalyası" verilmiştir.

30 Ocak 1929 gün ve 3579 sayılı kanun gereğince; Türk Kurtuluş Savaşı'nda millî orduda görev alan alay sancaklarına da birer İstiklâl Madalyası verilmiştir.

Türkiye'de ayrıca İstiklâl Madalyası sahibi üç şehir ve bir ilçe bulunmaktadır. Bunlar Kahramanmaraş, Gaziantep, Şanlıurfa ve İnebolu'dur. Gaziantep 2008 yılında istiklal madalyasını alırken Şanlıurfa ise 2016 yılında almıştır.

Kahramanmaraş, 21 Ocak 1920 – 11 Şubat 1920 arasında kurtuluş mücadelesi vererek şehri Fransız işgalinden kurtaran halkın kahramanlığı nedeniyle 5 Nisan 1925'te kırmızı şeritli İstiklâl madalyası ile ödüllendirildi. Kurtuluş Savaşı sonrasında Meclis'ten gelen "şehirde Kurtuluş Savaşı'na katılanların bildirilmesi" şeklindeki yazı üzerine toplanan şehrin ileri gelenlerinin

"Maraş'ta Millî Mücadele'ye katılmayan tek bir fert bile yoktur"

cevabı üzerine TBMM, madalyayı fertlere değil bütün şehir halkına verme kararı almıştır. 1925'ten beri 12 Şubat'ta gerçekleşen törenlerde şehrin İstiklâl Madalyası bayrağa törenle takılarak bu olay canlandırılır.

İnebolu ise 9 Nisan 1924 tarihli TBMM kararıyla İnebolulu kayıkçıların gayretleri ve başarıları nedeniyle beyaz şeritli İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilmiştir. Madalya, İnebolu Belediyesi'nde muhafaza edilmektedir. Her yıl 9 Haziran'da tören alanında istiklal madalyası ile birlikte verilen berat açılıp okunur.

İstiklâl Madalyası'nın miras bırakılması
İstiklâl Madalyası, madalya sahibinin ölümü üzerine; varsa  oğullarından en büyüğüne, oğlu yoksa kız çocuklarından en büyüğüne, kız çocuğu da yoksa babasına, o da yoksa annesine, o da yoksa eşine miras yoluyla intikal eder. İntikal işlemleri Millî Savunma Bakanlığı'nın Askeralma Genel Müdürlüğü tarafından yürütülür.

Son İstiklal madalyası Kurtuluş Savaşında hizmeti olduğu halde madalya alamadan vefat eden babası Seyit Ahmet Ünsay'dan dolayı oğlu Keramettin Ünsay'ın, 66 Sayılı İstiklal Madalyası Kanununun EK-4 ve EK-6 maddeleri gereği İstiklal Madalyası ile taltifine dair 30 Nisan 2021 tarihli ve 3937 Sayılı Karar Cumhurbaşkanı tarafından onaylanmıştır. Bu İstiklal Madalyası, kararına ait işlemler devam ederken vefat eden Keramettin Ünsay'ın büyük oğlu Mehmet Ali Ünsay'a 14 Haziran 2021 tarihinde teslim edilmiştir.

İlk İstiklâl Madalyası Sahipleri

TBMM 1. Dönem üyelerinden bazılarına İstiklâl Madalyası verilmesi için Gazi Mustafa Kemal Paşa tarafından yazılan tezkere, TBMM'nin 21 Kasım 1923 Çarşamba günü 65. toplantısında görüşülmüş ve yapılan oylama sonucunda Mustafa Kemal ve 23 arkadaşına kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası verilmesi oybirliğiyle kabul edilmiştir.

Buna göre, TBMM Birinci Devre üyelerinden olup Batı Cephesi'nin Kuzey Grubu'nda yararlık gösteren asker milletvekilleriyle, sivil şahıslara 66 sayılı yasanın ikinci ve beşinci maddelerine dayanılarak İstiklâl Madalyası verilmiştir.

Ölen son İstiklâl Gazisi ve İstiklâl Madalyası sahibi Gazi Mustafa Şevki Yakut'tur. Hatay ilinin Dörtyol ilçesinde 1989 yılında öldü. Mustafa Şevki I. Dünya Savaşında Yemen Cephesinde savaşmış, fakat Arapların İngilizlerle birlikte olması üzerine esir düşmüştür. 5 yıl esir kalan Mustafa Şevki, Mondros'la beraber yeniden Dörtyol'a dönmüştür.

Notlar

Dış bağlantılar

 İstiklal Madalyası Kanunu
 Askere Alma Daire Başkanlığı
 İstiklal Madalyası Belgeseli

İstiklâl Madalyası


159974 Badacsony este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
159974 Badacsony este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 159001-160000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

159974 Badacsony


Čupava mačica (čupavi lisičji rep, lat. Phleum hirsutum), vrsta trave iz roda mačica ili lisičjeg repa. Vrsta je raširena po Europi (uključujući Hrvatsku), Transkavkaziji i sjevernom Kavkazu.

Sinonimi
 Chilochloa cuspidata P.Beauv., nom. nud.
 Chilochloa hirsuta (Honck.) Gray
 Chilochloa michelii (All.) P.Beauv.
 Phalaris alpina Turra
 Phalaris ciliaris Spreng.
 Phalaris ciliata Lag., nom. illeg.
 Phalaris cuspidata (Willd.) Steud.
 Phalaris michelii (All.) Savi
 Phalaris mucronata Desf., nom. nud.
 Phleum ambiguum Ten.
 Phleum cuspidatum Willd., nom. nud.
 Phleum hirsutum subsp. ambiguum (Ten.) Cif. & Giacom.
 Phleum hirsutum subsp. dactylinum A.-G.Helm
 Phleum michelii All.
 Phleum michelii subsp. ambiguum (Ten.) Arcang.
 Phleum michelii subsp. subincrassatum Griseb.
 Phleum phalarideum Vill.
 Phleum subincrassatum (Griseb.) Chrtek
 Phleum trigynum Schrad. ex Mert. & W.D.J.Koch
 Phleum tzvelevii Dubovik
 Plantinia cuspidata (Willd.) Bubani

Izvori

Poeae
Flora Hrvatske
Flora Albanije
Flora Austrije
Flora Bugarske
Flora Češke
Flora Francuske
Flora Njemačke
Flora Grčke
Flora Italije
Flora Kavkaza
Flora Poljske
Flora Rumunjske
Flora Sicilije
Flora Švicarske
Flora Ukrajine

Čupava mačica


يستخدم تعبير "الصدمة" في مجالات مختلفة تتراوح بين الطب وعلم النفس والفيزياء، فقد تعبّر عن:

 صدمة (طب) حالة مرضية حرجة تستدعي العلاج المكثف في وحدة العناية المركزة.

 صدمة توزيع الدم
 صدمة نقص حجم الدم
 موجة صدمة (طيران) نوع من الموجات الصوتية في علم الطيران من الفيزياء.
 صدمة نفسية أو صدمة انفعالية.
 صدمة كهربائية ومنها نوع علاجي في علاج بعض الأمراض النفسية.
 صدمة ثقافية، تعبير يستعمل لوصف المخاوف والمشاعر المحسوسة عندما يتعامل الناس ضمن ثقافة أو محيط اجتماعي مختلف تماما

 صدمة قلبية: انخفاض ضغط الدم المستمر مع انخفاض التروية الدموية على الرغم من أن الضغط أمتلاء البطين الأيسر مُناسب.
 صدمة نيكسون: سلسلة من التدابير الاقتصادية التي قام بها رئيس الولايات المتحدة ريتشارد نيكسون في عام 1971.

صدمة (توضيح)


Laurențiu Roșu (n. 1 mai 1950, Călărași, România) este un handbalist român.

În palmaresul său figurează
 Locul III la Campionatul Mondial Universitar la ediția a 4-a din Cehoslovacia, cu echipa antrenată de Eugen Trofin și Romeo Sotiriu
 Campion Mondial Universitar – în 1973 la ediția a 5-a din Suedia, cu echipa antrenată de Eugen Trofin și Romeo Sotiriu și în 1975 la ediția a 6-a din România cu echipa antrenată de Eugen Trofin și Niculae Nedeff
 Locul I cu Steaua București la Cupa Campionilor Europeni ediția 1976-1977, cu echipa antrenată de Cornel Oțelea și Otto Tellman
 5 titluri de campion național
 1 titlu de vicecampion al României
 2 Cupe ale României

Este Maestru Emerit al Sportului și a fost decorat cu Medalia Meritul Sportiv.

A fost un pivot al echipei de handbal Steaua București și președinte al Clubului Sportiv al Armatei Steaua București între anii 2000 și 2003

Referințe

Legături externe
 Chelaru, Iulian Cătălin; Laurențiu Roșu ; interviurisportive.ro

Nașteri în 1950
Nașteri pe 1 mai
Colonei români
Handbaliști români
Oameni în viață
Călărășeni

Laurențiu Roșu (handbalist)


North West (;  ) is a province of South Africa. Its capital is Mahikeng. The province is located to the west of the major population centre of Gauteng and south of Botswana.

History
North West was incorporated after the end of Apartheid in 1994, and includes parts of the former Transvaal Province and Cape Province, as well as most of the former bantustan of Bophuthatswana. It was the scene of political violence in Khutsong, Merafong City Local Municipality in 2006 and 2007, after cross-province municipalities were abolished and Merafong Municipality was transferred entirely to North West. Merafong has since been transferred to Gauteng province in 2009.

This province is the birthplace of prominent political figures: Lucas Mangope, Moses Kotane, Ahmed Kathrada, Abram Onkgopotse Tiro, Ruth Mompati, J. B. Marks, Aziz Pahad, and Essop Pahad, among others.

Law and government
The Provincial Government consists of a premier, an executive council of ten ministers, and a legislature. The provincial assembly and premier are elected for five-year terms, or until the next national election. Political parties are awarded assembly seats based on the percentage of votes each party receives in the province during the national elections. The assembly elects a premier, who then appoints the members of the executive council.

The premier of North West Province as of 7 September 2021 is Bushy Maape of the African National Congress. He replaced Job Mokgoro as premier after Mokgoro resigned in August 2021.

Geography

Much of the province consists of flat areas of scattered trees and grassland. The Magaliesberg mountain range in the northeast extends about 130 km (about 80 miles) from Pretoria to Rustenburg. The Vaal River flows along the southern border of the province.

Climate
Temperatures range from 17° to 31 °C (62° to 88 °F) in the summer and from 3° to 21 °C (37° to 70 °F) in the winter. Annual rainfall totals about 360 mm (about 14 in), with almost all of it falling during the summer months, between October and April.

Borders
North West borders the following districts of Botswana:
Kgatleng – far northeast
South-East – northeast
Southern – north
Kgalagadi – northwest
Domestically, it borders the following provinces:
Limpopo – northeast
Gauteng – east
Free State – southeast
Northern Cape – southwest

North West Province is traversed by the northwesterly line of equal latitude and longitude.

Municipalities

The North West Province is divided into four district municipalities. The district municipalities are in turn divided into 18 local municipalities:

District municipalities

Bojanala Platinum District
Moretele
Madibeng
Rustenburg
Kgetlengrivier
Moses Kotane
Dr Ruth Segomotsi Mompati District
Naledi
Mamusa
Greater Taung
Kagisano-Molopo
Lekwa-Teemane
Ngaka Modiri Molema District
Mahikeng
Ratlou
Tswaing
Ditsobotla
Ramotshere
Dr Kenneth Kaunda District
JB Marks
Matlosana
Maquassi Hills

Cities and towns
Population 200,000+

Population 50,000+
 Potchefstroom

Population 25,000+

Population 10,000+

Population < 10,000

Economy

The mainstay of the economy of North West Province is mining, which generates more than half of the province's gross domestic product and provides jobs for a quarter of its workforce. The chief minerals are gold, mined at Orkney and Klerksdorp; uranium, mined at Klerksdorp; platinum, mined at Rustenburg and Brits; and diamonds, mined at Lichtenburg, Christiana, and Bloemhof. About 85% of all money-making activities take place between Klerksdorp and Potchefstroom. The economic heart of the province is Klerksdorp. The northern and western parts of the province have many sheep farms and cattle and game ranches. The eastern and southern parts are crop-growing regions that produce maize (corn), sunflowers, tobacco, cotton, and citrus fruits. The entertainment and casino complex at Sun City and Lost City also contributes to the provincial economy.

Demographics

The majority of the province's residents are Tswana people who speak Tswana, as in neighbouring Botswana. Smaller groups include Afrikaans, Sotho, and Xhosa speaking people. English is spoken primarily as a second language. Most of the population belong to Christian denominations. (Figures according to Census 2001 released in July 2003).

According to the 2007 community survey 90.8% of the province's population was Black (mostly Tswana-speaking), 7.2% as White (mostly Afrikaans speaking), 1.6% as Coloured and 0.4% as Asian. The 2007 community survey showed the province had a population of just over 3 million. The province's white population is very unevenly distributed. In the southern and eastern municipalities, the white percentage in double figures such as the Tlokwe and Matlosana where the white percentages were 27% and 12% respectively.

The province has the lowest number of people aged 35 years and older (5.9%) who have received higher education. Since 1994 the number of people receiving higher education has increased. After the disbanding of the bantustans, many people migrated to the economic centres of Cape Town and Gauteng.

Education
The province had two universities: the North-West University, which was formerly called the University of Bophuthatswana (founded in 1979), in Mmabatho; and Potchefstroom University for Christian Higher Education (founded in 1869; became a constituent college of the University of South Africa in 1921 and an independent university in 1951). These two universities have now merged and the new institution is called North-West University.

As part of the Department of Education's proposed plans for higher education, the existing four higher learning institutions will be merged to form two. During 2003, as part of the Year of Further Education and Training project, three mega institutions, Taletso, ORBIT and Vuselela, were established to provide technical and vocational training to the youth. These institutions have been incorporated into many of the former education and technical colleges and manpower centres.

Sports
Basketball
North West Eagles (Potchefstroom)
Rugby union
Platinum Leopards (Rustenburg)
Soccer
Platinum Stars (dissolved) (Rustenburg)
Netball
North West Flames (Potchefstroom)
Softball
Generations Softball club (Klerksdorp)

See also
 List of cities and towns in the North West Province
 List of speakers of the North West Provincial Legislature
 Provinces of South Africa

References

External links

North West Provincial Government
North West Parks and Tourism Board

Provinces of South Africa
States and territories established in 1994
1994 establishments in South Africa

North West (South African province)


Leptidea amurensis es una especie de mariposa de la familia Pieridae. Se encuentra en el oeste de Siberia, hasta la región de  Ussuri, en Corea del Norte, China, Mongolia y Japón.
Las larvas se alimentan de Hedysarum, especies de Lupinus y .

Subespecies

Leptidea amurensis amurensis
Leptidea amurensis emisinapis
Leptidea amurensis jacutia
Leptidea amurensis japana

Referencias

Enlaces externos

Dismorphiinae
Taxones descritos por Édouard Ménétries
Animales descritos en 1859

Leptidea amurensis


Mafya Babası II veya Baba II (İngilizce: The Godfather Part II), ilk filmin yapımından iki sene sonra çekilen film. Mario Puzo ve Francis Ford Coppola'nın ortak yazdığı senaryoyla kurgulanmıştır. 6 Oscar Ödülü kazanmıştır.

Baba II ayrıca, 1993 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Konu
Michael Corleone, mafya dünyasında inanılmaz bir güce ulaşırken, bir yandan da ailesini korumaya çalışır. Fakat zaman içerisinde gelişen olaylar onu hiç yapmak istemediği işlere ve suçlara yönlendirir. Tek özelliği zekası iken bir anda bir suç imparatorluğunu yönetecek acımasızlığa ve kendine güvene kavuşur. Fakat bunlar Michael'a sadece güç değil, beraberinde yalnızlık ve mutsuzluk getirir.

Ayrıca film, izleyicileri geçmişe de götürüyor. Çocuk Vito'nun Sicilya'dan kaçıp Amerika'ya gelmesini ve gençliğinde suç dünyasına karışmasını bizlere aktarıyor. Hatta Robert De Niro'nun filmde yalnızca 45 dakika Genç Vito Corleone'yi canlandırması ve sonucunda Oscar'ı kazanması da filmin ne kadar başarılı olduğunu gözler önüne seriyor.

Oyuncular
 Al Pacino - "Don Michael Corleone"
 Robert Duvall - "Thomas Hagen"
 Diane Keaton - "Kay Adams"
 John Cazale - "Fredo Corleone"
 Talia Shire - "Constanzia 'Connie' Corleone"
 Robert De Niro - "Vito Corleone"

Kazandığı ödüller
1974 - En İyi Film Oscarı
1974 - En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Oscarı - Robert De Niro
1974 - En İyi Yönetmen Oscarı - Francis Ford Coppola
1974 - En İyi Film Müziği Oscarı - Nino Rota
1974 - En İyi Sanat Yönetmeni Oscarı - Dean Tavoularis, Angelo Graham, George R. Nelson
1974 - En İyi Uyarlama Senaryo Oscarı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 IMDb En İyi 250 Film
 NNDB.com

2
1974 çıkışlı dramatik filmler
1970'lerde polisiye dram filmleri
1970'lerde İngilizce filmler
Sicilyaca filmler
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri polisiye dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Amerikan polisiye romanlarından uyarlanan filmler
En İyi Film Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü kazanan filmler
Francis Ford Coppola'nın yönettiği filmler
Francis Ford Coppola'nın yapımcısı olduğu filmler
Francis Ford Coppola'nın senaryosunu yazdığı filmler
Mario Puzo'nun senaryosunu yazdığı filmler
Nino Rota'nın müziğini yaptığı filmler
Carmine Coppola'nın müziğini yaptığı filmler
Aileler ile ilgili filmler
Göçmenlikle ilgili filmler
Amerikan mafyası ile ilgili filmler
Sicilya Mafyası ile ilgili filmler
Paramount Pictures filmleri
Miami'de çekilmiş filmler
New York'ta çekilmiş filmler
Las Vegas Valley'de çekilmiş filmler
BAFTA Ödülü kazanan filmler
1901'de geçen filmler
1917'de geçen filmler
1920'lerde geçen filmler
1941'de geçen filmler
1958'de geçen filmler
1959'da geçen filmler
Konusu Havana'da geçen filmler
Konusu Las Vegas'ta geçen filmler
Konusu New York'ta geçen filmler
Konusu Sicilya'da geçen filmler
Mafya liderleri hakkındaki kültürel tasvirler

Baba II


James William Vick (født 23. februar 1987 i Mineral Wells i Texas i USA), er en amerikansk MMA-udøver- som siden 2013 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship (UFC). Han medvirkede i The Ultimate Fighter: Live.

Baggrund
Vick begyndte til boksning sidste år på Olney High School i 2005.

MMA-karriere
Vick begyndte sin professionelle karriere på regionale stævner i sin hjemby i Texas. Han havde sine første 4 kampe i 2011, hvor han var ubesejret med 4 sejre i træk.

The Ultimate Fighter
Vick was one of 32 lightweight fighters announced by the UFC to participate in first live season of The Ultimate Fighter reality show.

Ultimate Fighting Championship
Vick skulle have mødt Vinc Pichel den 1. juni, 2012 på The Ultimate Fighter: Live Finale. Men på grund af sit KO-nederlag i seminfinalerne, var Vick ude af stand til at konkurrere til eventet og Pichel blev ligeledes fjernet fra programmet.

I sin officielle debut, mødte Vick Ramsey Nijem den 17. august, 2013 på UFC Fight Night: Shogun vs. Sonnen. Han vandt kampen via submission efter blot 58 sekunder af 1. omgang.

Vick mødte Nick Hein den 22. november, 2014 på UFC Fight Night: Edgar vs. Swanson. Vick vandt kampen via enstemmig afgørelse.

Vick skulle have mødt Paul Felder den 14. juli, 2018 på UFC Fight Night: dos Santos vs. Ivanov. Men, Vick blev fjernet fra kampen til fordel for at kæmpe hovedkamp mod Justin Gaethje den 25. august, 2018 på UFC Fight Night: Gaethje vs. Vick. Han tabte kamoen via KO i 1. omgang.

Mesterskaber og hæder
 Ultimate Fighting Championship
 Performance of the Night (1 gang)  vs. Jake Matthews

Referencer

Eksterne henvisninger
 James Vick – UFC.com
 James Vick – Sherdog.com

MMA-udøvere fra USA

James Vick


Anatoli Aleksándrovich Vlásov (Анато́лий Алекса́ндрович Вла́сов); nacido el 20 de agosto de 1908 en Balashov, Rusia y fallecido en Moscú, Unión Soviética el 22 de diciembre de 1975. Fue un físico teórico que consiguió grandes avances en física estadística, teoría cinética y especialmente en física del plasma.

Biografía
Anatoli Vlásov nació en Balashov, en una familia de fontaneros. En 1927 entró en la Universidad Estatal de Moscú, consiguiendo el graduado 4 años después, en 1931. Después de la graduación siguió trabajando para la universidad, colaborando con los premios nóbeles Piotr Kapitsa, Lev Landáu y otros físicos importantes. Se convirtió en profesor a tiempo completo en 1944 y fue director del departamento de Física Teórica de la Facultad desde 1945 hasta 1953. En 1970, se le reconoce su contribución a las ciencias con el Premio Lenin.

Investigación
Su trabajo abarcó varios campos: óptica, física del plasma, física del cristal, teoría de la gravitación y física estadística.

Óptica
En óptica analizó, conjuntamente con Vasili Fúrsov las líneas espectrales de gases sometidos a grandes densidades (1936-1938).

Física del plasma
Vlásov alcanzaría la fama mundial por su trabajo en física plasmática. La ecuación de Vlásov, que está relacionada con la Ecuación de Boltzmann y la Ecuación de Liouville es fundamental para la física del plasma. En 1945, Vlásov demostró que esta ecuación podía explicar fenómenos del plasma que no quedaban bien explicados antes como la aparición espontánea de frecuencias propias en sistemas poliatómicos, la estructura cristalina de un gas medio...

Física de cristales
En esta área Vlásov en particular estudió usando la ecuación linearizada de Vlásov las condiciones para el origen espontáneo de cristales en un medio y encontró el criterio para el origen de estructuras periódicas en términos de temperatura, densidad y la microscópica interacción de las moléculas en el medio.

Véase también
 Ecuación de Vlásov

Publicaciones más importantes
 A. A. Vlásov (1961). Many-Particle Theory and Its Application to Plasma. Nueva York, Gordon and Breach. ISBN 0-677-20330-6; ISBN 978-0-677-20330-0.
 A. A. Vlásov (1966). Statistical Distribution Functions (en ruso). Naúka.
 A. A. Vlásov (1978). Nonlocal Statistical Mechanics (en ruso). Naúka, Moscú.

Referencias

Enlaces externos
 Anatolii Aleksandrovich Vlasov (obituario) (en inglés), I. P. Bazarov et al., Soviet Physics Uspekhi 19, 545—546 (1976).
 Anatoli Vlásov en la Gran Enciclopedia Soviética
 Anatoli Vlásov en el Árbol Genealógico de Rusia

Físicos de la Unión Soviética
Nacidos en Balashov
Fallecidos en Moscú

Anatoli Vlásov


Sven Schacht (* 2. Dezember 1902 in Stockholm; † 11. September 1944 in Mauthausen) war ein deutscher Journalist.

Leben
Schacht war ein Neffe des späteren Reichsbankpräsidenten Hjalmar Schacht.

Nach dem Schulbesuch studierte Schacht Literatur. 1928 promovierte er mit einer Arbeit über Schillers Wallenstein auf den Berliner Bühnen, die er seinem Onkel widmete, zum Dr. phil.

1932 trat Schacht in die NSDAP (Mitgliedsnummer 1.153.142) und in die Sturmabteilung (SA) ein. Außerdem übernahm er Führungsaufgaben in der Hitler-Jugend. Gleichzeitig gehörte er dem "Gegner"-Kreis um Harro Schulze-Boysen an.

Nach dem Reichstagsbrand vom 28. Februar 1933 befreite Schacht den zum Gegner-Kreis gehörenden Robert Jungk, der im Rahmen der Massenverhaftungen von potentiellen NS-Gegnern nach dem Brand arrestiert worden war, aus der Haft im Polizeipräsidium am Alexanderplatz, indem er dort in SA-Uniform auftrat und behauptete, Jungk sei "einer von uns", i. e. ein SA-Angehöriger.

Im Mai 1933 kam Schacht als Mitarbeiter des Schul- und Jugendfunks nach Frankfurt am Main. Später arbeitete er als Journalist, Theater- und Filmkritiker für verschiedene Zeitungen wie die Berliner Tageszeitung und den Berliner Börsencourier

1941 machte Schacht die deutsche Besetzung von Jugoslawien als Berichterstatter des Berliner Tageblatts mit. Spätestens zu dieser Zeit war er ein entschiedener Gegner des NS-Systems: So beschreibt Jungk ihn als einen "späten Nazigegner" und berichtet, Schacht habe Kontakt zu kroatischen Partisanen aufgenommen. Als dies bekannt wurde, sei er von der "Wehrmachtspolizei" (wahrscheinlich die Geheime Feldpolizei) verhaftet und "grausam hingerichtet" worden. Eli Rothschildt erklärte in ihren Memoiren etwas abweichend, Schacht sei im "Nachrichtendienst der Nationalsozialisten" an der deutschen Botschaft tätig gewesen und habe in dieser Stellung als "aktiver politischer Gegner der Nazis" gewirkt, indem er Geheiminformationen an die Gegenseite weitergegeben hätte, weswegen er, als dies ruchbar wurde, als Verräter in ein Konzentrationslager gebracht und dort umgebracht worden sei. Sein Onkel habe "für ihn keinen Finger" gerührt. Hjalmar Schacht schreibt in seinen Memoiren, sein Neffe Sven sei auf Grund von Konflikten mit den nationalsozialistischen Gesetzen im KZ Mauthausen inhaftiert worden und dort 1944 verstorben. Trotz seiner Position als Minister habe er Sven nicht helfen können, weil er selbst zu jener Zeit von Partei und Gestapo argwöhnisch beobachtet worden sei.

Schriften
 Schillers Wallenstein auf den Berliner Bühnen (= Forschungen zur Literatur-, Theater- und Zeitungswissenschaft, Nr. 6). Kiel 1929 (Dissertation).
 Marsch auf Segesta, 1934.

Weblinks

Einzelnachweise

Journalist (Deutsches Reich)
NS-Opfer
NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Robert Jungk
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1944
Mann

Sven Schacht


ජොනතන් "ජොන්" වින්සෙන්ට් වොයිට් (දෙසැම්බර් 29, 1938 උපත ලද.) ශාස්ත්‍රීය සම්මාන ලාභි නළුවෙකි. 1969 දි හොඳම චිත්‍රපටයට හිමි සම්මානය ලබා ගත් "මිඩ්නයිට් කෞ බෝයි" හි රඟපෑ ඔහු තම ප්‍රථම ශාස්ත්‍රීය සම්මානය සඳහා නම යෝජනා වු අතර,කැපී පෙනෙන්නට ද පටන් ගත්තේ ය. "ඩිලිවරන්ස්"(1972) හා හොඳම නළුවාට හිමි ශාස්ත්‍රීය සම්මානයක් දිනු "කමින් හෝම්(1978) වැනි චිත්‍රපට වල රඟපාමින් ඔහු තම ප්‍රතිරූපය ගොඩ නගා ගත්තේය. 2001 දි ඔහුගේ කවි නිර්මාණ වු "හවර්ඩ් කොසෙල්' හා "අලි" යන කෘති සඳහා හොඳ ප්‍රතිචාර ලැබුණා පමණක් නොව ඔස්කාර් සම්මාන සඳහාද යෝජනා විය. ඔහු "විලේන් ජොනස් හොජස්"ලෙස "සෙවන්ත් සීසන් ඔෆ් 24" හි රඟපෑවේය. ඔහු ජේමෙස් හෙවන් හා ඇන්ජෙලිනා ජෝලිගේ පියා වන අතර ගායක චිප් ටේලර්ගේ හා භූ විද්වතෙක් වන බැරි වොයිට් ගේ සහෝදරයාය.

පෙර ජීවිතය
යොන්කර්ස්, නිව්යෝක් හි උපත ලද වොයිට්ගේ මව බාබරා (7 ජනවාරි 1910) වන අතර පියා ජර්මන්-ඇමෙරිකානු ජාතික ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයෙකු වන එල්මර් වොයිට් ය (29 ඔක්තොබර් 1909-ජූනි1973). ඔහුගේ මවගේ දෙමාපියන්, ජර්මන් ජාතිකයන් වුහ. පියාගේ දෙමාපියන් "ස්ලොවෙකියාවෙ" "කොසිස්" නගරයේ සිට සංක්‍රමණය විය. ඔහු හැදුනේ කතෝලික පසුබිමකය. නිව්යෝර්ක් හි "ආර්චිබිෂොප් ස්ටෙපිනැක් හයි ස්කූල්" හි ඉගෙනුම ලැබු ඔහු, "ද සෝන්ග් ඔෆ් නෝර්වේ" නාට්‍යයේ" කවුන්ට් පෙපි ලෙ ලූප්" නම් විකට චරිතය රඟපෑවේය. ඔහුට රඟපෑම සඳහා උනන්දුව ඇති වුයේ ඉන් පසුවය. 1956 දි ඔහු වොෂිංන්ටන් වල පිහිටි "ද කැතොලික් යුනිවෙර්සිටි" හි කලා අංශයෙන් උපාධියක් ලැබුවේය.1960 දි තම පශ්චාත් උපාධිය නිම කළේය. එහිදි ඔහු විසින් පැසිපන්දු පිට්ටනියේ මැද සිටින "කාර්දිනල්" වරයෙකු නිර්මාණය කරමින් තම කලාත්ම හැකියාව විදහා දැක්වුයේ ය. එම කොටස අද "ප්‍රිස්බයිලා" විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රදර්ශනය සඳහා තබා ඇත.

මූලාශ්‍ර

ජොන් වොයිට්


Maximiliano Eduardo Meza (født 15. december 1992 i Caá Catí, Argentina), er en argentinsk fodboldspiller (midtbane).

Meza spiller for Primera División Argentina-klubben Independiente, som han har repræsenteret siden 2016. Han har tidligere spillet for Gimnasia y Esgrima.

Landshold
Meza debuterede for det argentinske landshold 27. marts 2018 i en venskabskamp mod Spanien. Han var en del af den argentinske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Independiente

Maximiliano Meza


الطريق الوطنية رقم 13 أو ط و13 طريق رئيسية تونسية تصل بين مدينة صفاقس والحدود التونسية الجزائرية شمال غربي مدينة فوسانة، وهي تمرّ بالمدن التالية على التوالي:
 صفاقس،
 منزل شاكر،
 فطناسة،
 أولاد حفوز،
 سبيطلة،
 فوسانة.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 13 (تونس)


{{Infobox Île
| nom=Magerøyna
| nom2=
| code_langue=no
| image=
| légende=
| pays1=Norvège
| archipel=
| localisation=Océan Atlantique
| latitude=60.34924
| longitude=5.16312
| superficie=
| côtes=
| point_culminant=
| altitude=5<ref>[https://email@example.com,5.16239850,203.76066714a,0d,35y,-0.0008h,52.5116t,-0.0004r?hl=fr Mesure sur Google earth']</ref>
| géologie=
| statut=
| pays1_lien_subdivision1=Landsdel
| pays1_subdivision1=Région
| pays1_nom_subdivision1=Vestlandet
| pays1_lien_subdivision2=Fylke
| pays1_subdivision2=Comté
| pays1_nom_subdivision2=Vestland
| pays1_lien_subdivision3=Commune (Norvège)
| pays1_subdivision3=Commune
| pays1_nom_subdivision3=Øygarden
| population=
| date_population=
| gentilé=
| ville=
| découverte=
| fuseau_horaire=
| web=
| catégorie=Île en Norvège
| géolocalisation=Hordaland/Norvège
}}

Magerøyna est une île dans le landskap'' Sunnhordland du comté de Vestland. Elle appartient administrativement à Øygarden.

Géographie

Rocheuse et couverte d'arbres, à fleur d'eau, à l'est du village de Brattholmen, elle s'étend sur environ  de longueur pour une largeur approximative de . Elle compte une villa de luxe avec piscine.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles de Hordaland

Liens externes

 Fiche descriptive

Île de Vestland

Magerøyna


Martin Kuzmić (Hrvatsko Selo kraj Topuskoga, 1. listopada 1868. — Zagreb, 24. ožujka 1945.), hrvatski klasični filolog i prevoditelj

Životopis
Rodio se u Hrvatskom Selu kod Topuskoga. U Zagrebu pohađao gimnaziju i studirao klasičnu filologiju na Mudroslovnom fakultetu. Predavao je u gimnazijama, u Karlovcu i u Zagrebu od 1902. do odlaska u mirovinu. Prevodio starogrčke autore. Napisao je prvi potpuni prijevod Platonove Države na hrvatski jezik (objavljena u Zagrebu 1942., 6 izdanja). Preveo je grčkoga Ksenofontove Spomene Sokratove i Knjigu o gospodarstvu te Aristotelovu Poetiku. Prevodio i s latinskog. Preveo Petronija (Satire) uz opširni komentar i prikaz kulturnih prilika u doba nastanka djela. Osim klasičnih jezika, prevodio s engleskoga. Preveo je Tehnokraciju W. W. Parrisha.

Jezični purist. Kad je prevodio i pisao polemike zalagao se neka se stvara i uvodi hrvatske inačice riječiju, bez obzira na to ako su to bili ustaljeni europeizmi i izrazi grčkoga i latinskoga podrijetla. Priredio školska izdanja izvornih djela grčkih i rimskih autora: Sofokla, Platona, Vergilije, Gaja Salustija Krispa, Cicerona i Tacita. Sva su tiskana u Zagrebu. Pisao je osvrte, prijevode, filološka tumačenja, radove iz etimologije, onomastike, genealogije, kulturne povijesti i estetike. Objavio ih je u Nastavnom vjesniku, Viencu, Izvještaju Kr. gornjogradske velike gimnazije, Omladini, Mladosti, Jutarnjem listu, Novostima, Narodnim novinama, Hrvatskom dnevniku i Jadranskoj straži (1939).

Izvori

Hrvatski filolozi
Hrvatski prevoditelji

Martin Kuzmić


Vila Nova adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

Belediyeler (Por. concelho)
 Vila Nova da Barquinha - Santarém ilinde belediye.
 Vila Nova de Cerveira - Viana do Castelo ilinde belediye.
 Vila Nova de Famalicão - Braga ilinde belediye.
 Vila Nova de Foz Côa - Guarda ilinde belediye.
 Vila Nova de Gaia - Porto ilinde belediye.
 Vila Nova de Paiva - Viseu ilinde belediye.
 Vila Nova de Poiares - Coimbra ilinde belediye.

Bucaklar (Por. freguesia)
 Vila Nova da Barca - Montemor-o-Velho belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Baronia - Alvito belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Barquinha - Vila Nova da Barquinha belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Muía - Ponte da Barca belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Rainha - Azambuja belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Rainha - Tondela belediyesinde bucak.
 Vila Nova da Telha - Maia belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Anços - Soure belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Cacela - Vila Real de Santo António belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Cerveira - Vila Nova de Cerveira belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Famalicão - Vila Nova de Famalicão belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Foz Côa - Vila Nova de Foz Côa belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Gaia - Vila Nova de Gaia belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Milfontes - Odemira belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Monsarros - Anadia belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Oliveirinha - Tábua belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Paiva - Vila Nova de Paiva belediyesinde bucak.
 Vila Nova de São Pedro - Azambuja belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Souto d'El-Rei - Lamego belediyesinde bucak.
 Vila Nova de Tazem - Gouveia belediyesinde bucak.
 Vila Nova do Ceira - Góis belediyesinde bucak.
 Vila Nova - Miranda do Corvo belediyesinde bucak.
 Vila Nova - Praia da Vitória belediyesinde bucak.

Vila Nova


An Billbergia elegans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Friedrich Philipp von Martius, Schult. ngan Julius Hermann Schultes. An Billbergia elegans in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Billbergia

Billbergia elegans


Pola de Allande (asturisch La Puela) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande der Autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 733 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 34,01 km². Pola de Allande ist auch der Verwaltungssitz der Gemeinde Allande.

Geschichte
Der älteste Nachweis menschlicher Besiedelung stammt aus der Jungsteinzeit. Die Dolmen von Filadoira sind noch heute eindrucksvolle Belege für die Baukunst der Megalithkultur.Eine anhaltende Besiedlung von der Castrokultur bis hin zum römischen Reich belegen die zahlreichen militärischen Befestigungen an den Handelswegen, die überwiegend die Goldabbaugebiete und -transporte schützen sollten.Erste schriftliche Erwähnung findet Pola de Allande im 10. Jahrhundert, in einer (gefälschten) Urkunde werden der Kirche wirtschaftliche Rechte in der Gemeinde zugesprochen. Dem Kloster San Juan Bautista in Corias werden 1044 weite Teile der Region gestiftet.Zu Konflikten mit dem Erzbistum Oviedo kam es im Jahr 1262 und 1268, als Bischof Pedro den zu entrichtenden Zehnten auf 110 Maravedis festsetzte. Allande verbündete sich mit dem Rat der Gemeinde Avilés und konnte so die Ordnung aufrechterhalten. Alfons IX. gewährte schließlich das Privileg für die beiden Gemeinden, offizieller Pilgerweg für den Camino de Santiago zu sein.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche des hl. Andreas in Pola de Allande
 Palacio de Cienfuegos de Peñalba, Palast der ehemaligen Grundherren, der Grafen von Peñalba
 viele weitere Kirchen und Bauten aus mehreren Jahrhunderten

Dörfer und Weiler

Söhne und Töchter der Stadt
 Frank Braña, Schauspieler

Einzelnachweise

 Bevölkerungszahlen siehe
 Koordinaten und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande
Ersterwähnung im 10. Jahrhundert

Pola de Allande


Angola ya da resmî adı ile Angola Cumhuriyeti (),  Afrika kıtasının güneybatı bölümünde yer alan bir ülkedir. Kimbundu, Umbundu ve Kikongo dillerinde Ngola olarak adlandırılan ülkenin komşularını güneyde Namibya, kuzeydoğuda Kongo DC, doğuda Zambiya oluşturmakta olup, ülkenin batısında Atlas Okyanusu yer almaktadır. Angola'ya bağlı olmasına rağmen anakara ile fiziki bağlantısı bulunmayan ve ülkenin kuzeyinde Atlas Okyanusu kıyısında yer alan Cabinda bölgesi de Kongo Cumhuriyeti'nin yanı sıra yine Kongo DC ile sınıra sahiptir. Resmi dili Portekizce'dir.

İsim
Ülkenin günümüzde kullanılan ismi geçmişte Angola'nın batı kesimlerinde kurulu olan ve bir Bantu krallığı olan Ndongo Krallığı'nda krala verilen unvandan gelmektedir. O dönem krallara verilen Ngola unvanı o dönem sömürge devleti olarak bölgeye gelen Portekizli denizciler tarafından önce Luanda ve çevresi için kullanılmış, daha sonraları da günümüzde başka bir ili olan Benguela'yı kapsayacak şekilde genişletilmiş, 19. yy itibarıyla de o dönem henüz sınırları tam belirlenmeyen ancak Portekiz'in hakimiyeti altına aldığı bugünkü Angola topraklarını tamamı için kullanılmıştır.

Coğrafya

Ülkenin toplamda sahip olduğu 5.198 km sınırın 2.511 km'si Demokratik Kongo Cumhuriyeti (bu sınırın 225 km'lik bölümünü Cabinda bölgesine olan sınır oluşturmaktadır), 1.376 km'si Namibya, 1.110 km'si Zambiya ve 201 km'si ise Kongo Cumhuriyeti devleti ile oluşmaktadır.
Angola sahip olduğu 1.246.700 km² ile dünyada en büyük 23. ülke konumunda iken bu alanların neredeyse tamamı karasal alanları oluşturmakta olup hiç sulak alan bulunmamaktadır.

Ülkenin batısında Atlas Okyanusu kıyısında başlayan dar vadiler, doğu yönünde ülke topraklarının içerisine ilerlendiğinde yükseltinin de artması ile birlikte dağlık arazi olarak gözlemlenebilmektedir. Bu araziyi oluşturan Bié dağlık alanları Angola'nın merkezinde yer almakta olup, 2.619 m ile ülkenin en yüksek noktasını oluşturan Môco dağı da bu yüksek arazide yer almaktadır. Ülkenin güney bölgesi ise daha alçak bir konumdadır. Angola'nın doğu kısımlarında ise Zambezi nehrinin kolları yer almaktadır.

İklim
Ülke üç farklı iklim bölgesine ayrılmış durumdadır. Buna göre ülkenin sahil kesiminde ve kuzey bölgelerinde tropikal iklim etkisini göstermektedir. Bu iklimde yıl boyu yüksek sıcaklıklar ölçülmekte olup, gündüz 25 °C ila 30 °C arasında sıcaklıklar ölçülmektedir. Bu bölgelerde Kasım ile Nisan arası yağmur sezonu yaşanmakta olup, yıllık yağış ortalaması 500 mm düzeyindedir. Bu yağışlı dönemde bu bölgenin soğuk Benguela Akıntısı etkisinde olması nedeniyle sık bir şekilde sis görülebilmektedir.

Ülkenin orta kısmında yer alan yüksek kesimlerinde ve güneyinde ise ılımlı bir tropikal iklim gözlemlenmektedir. Özellikle kış aylarında gündüz ile gece sıcaklıklarında yüksek farklılıklar yaşanabilmektedir. Bu bölgede yer alan Huambo'da Temmuz ayında gündüz sıcaklığı 25 °C ile ölçülebilirken gece sıcaklıkları 7-8 °C düzeyinde görülebilmektedir. Bölgede Ekim ile Nisan ayları arasında yağmur sezonu yaşanmakta olup, yıllık ortalama 1000 mm yağış düşebilmektedir.

Angola'nın güneydoğu bölgesinde ise oldukça sıcak ve kurak bir iklim yaşanmaktadır. Gece sıcaklıkların düşük olduğu bölgeye düşen yağış miktarı az olup, yıllık ortalama 250 mm yağış düşmektedir.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Ülke genelinde yaşanan farklı iklim çeşitliliğine bağlı olarak kuzeyde ve Cabinda'da tropikal yağmur ormanlarından, orta kesimlerde ağaçlı geniş çayırlara ve güneyde ise sütleğen, akasya ve baobabın sık bulunduğu geniş otlaklıklara kadar farklı bitki örtüsü gözlemlenebilmektedir. Ülkenin güneybatı ucunda ise Namibya'dan başlayarak kıyı şeridi boyunca ilerleyen çöl yer almaktadır.

Angola'nın yaban hayatı zenginlik arz etmekte olup, fil, su aygırı, çita, gnu, deve kuşu, timsah, gergedan ve zebra gibi vahşi hayvanlar gözlemlenebilmektedir. Ülke genelinde giderek artan tarımsal alanlar ile birlikte yaşanan iç savaş ve fildişi ticareti gibi nedenler ülkedeki yaban hayatı tehlike altına almaktadır.

Nüfus
Angola nüfusu ile ilgili kesin bir bilgi bulunmamakta olup, Birleşmiş Milletler'in 2012 tahmini verilerine göre 20,6 milyon kişinin yaşadığı tahmin edilmektedir. Bazı kaynaklar 17 Milyon nüfustan bahsetmektedir. Birleşmiş Milletler 2009 verilerine göre nüfusun 18 milyon olduğunu tahmin etmiştir. Güncel olarak bu rakamların daha gerçekçi olduğu varsayımları yapılmakta olup, bugüne kadar tahmin edilen 12-13 milyon nüfustan çok daha fazlasının Angola'da yaşadığı düşünülmektedir. Farklı bir kaynağa göre de 2018 tahmini nüfusun 30,355,880 olduğu ifade edilmiştir. Bir Angola internet sitesi, 2010 yayınladığı verilerde, Angola'da resmi olarak 15,1 milyon insanın yaşadığını ifade etmiştir. Ülke içerisinde uzun yıllar süren iç savaş, buna bağlı olarak tahmin edilemeyen ekonomik, sosyal ve siyasi sonuçlar Angola'da akut demografik sorunların doğmasına sebebiyet vermiştir. Özellikle 2000'li yıllarda nüfusun belli bir kesimi büyük şehirlere, bataklık, ormanlık alanlar gibi kimsenin ulaşamayacağı yerlere ya da komşu ülkelere (Namibya, Botsvana, Kongo Cumhuriyeti, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Zambiya) kaçarak yerini terk etmiştir. 2000'li yıllarda iç barışın sağlanması neticesinde nüfusun belli bir kesimi yaşadığı yerlere geri dönüş yapmış olsa da, beklenen geri dönüş etkisi gözlemlenememiştir. Bu süreçte iş olanaklarının da daha fazla olması ile bağlantılı olarak da kıyı şeridinde yer alan şehirlerde nüfus artışı yaşanmış olup, özellikle ülkenin iç kısımlarında insansız, ıssız bölgeler oluşmuştur.

Angola genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %66,47'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,30'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %47.83 (erkek 7,758,636/kadın 7,797,869)
15-24 yaş: %18.64 (erkek 2,950,999/kadın 3,109,741)
25-54 yaş: %27.8 (erkek 4,301,618/kadın 4,740,463)
55-64 yaş: %3.43 (erkek 523,517/kadın 591,249)
65 yaş ve üzeri: %2.30 (erkek 312,197/kadın 436,050)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %68,1 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %3,36 düzeyindedir.

2022 tahminî verilerine göre Angola'da 34,795,287 milyona yakın kişi yaşadığı tahmin edilmektedir.

Etnik gruplar

Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu kendisini Bantu etnik grubuna mensup olarak ifade etmektedir. Bantu etnik grubu içerisinde de çoğunluğu ülke nüfusunun içerisinde üçte çoğunluğu kapsayan Ovimbundu grubu oluşturmaktadır. Ovimbundu etnik grubundan sonra ülke nüfusunda ikinci derecede öneme sahip olan grup Ambundu etnik grubudur. Ülke içerisinde Kimbundu dilini konuşan etnik grup olarak nüfusun %25'ini oluşturmaktadırlar. Angola nüfusunun %13'ünü oluşturan ve çoğunlukla ülkenin kuzeybatı bölgelerinde yaşayan grup olan Bakongo etnik grubu ülkenin en büyük üçüncü etnik grubunu oluşturmaktadır. Ülke içerisinde meleços olarak adlandırılan ve yerli Afrikalı-Avrupalı melezi olan topluluğun oranı %2 düzeyinde olup, ülke içerisinde çoğunluğunu Portekizlilerin oluşturduğu beyaz Avrupalıların oranı ise %1 civarındadır. İlk sömürge döneminde 320.000 - 350.000 arasında bir nüfusa sahip olan Portekizliler, özellikle Angola'nın bağımsızlık ilanından hemen önce ya da hemen sonra ülkeyi terk ederek Portekiz, Brezilya ve Güney Afrika'ya kaçmışlardır. Avrupalı toplulukların haricinde son dönemde yaşanan göç dalgası ile 300.000 civarı Çin vatandaşı Angola'ya gelmiştir.

Angola'da, başta Afrika ülkeleri olmak üzere, diğer birçok ülkeden farklı olarak etnik grup farklılıkları hemen hemen hiçbir sorunun ve çatışmanın kaynağı olarak gözlemlenememiştir. Sadece 1970'li yıllarda Demokratik Kongo Cumhuriyeti'ne kaçan Bakongolar, geri dönüşlerinde Luanda ve civarındaki yerleşim yerlerine yerleştirildiklerinde o dönem orada yaşayan diğer etnik gruplar ile 'yabancılaşma' yaşansa da şiddet olayları yaşanmamıştır.

Dil
Angola'da konuşulan neredeyse her yerel dil Bantu dil grubuna ait dillerdir. Portekizce ülkenin resmi dili konumunda olup, çoğunluğu Luanda'da yaşayanlar oluşturmak üzere nüfusun %30'u tarafından anadili olarak konuşulmaktadır. Afrika dilleri içerisinde en yaygın dil ise Ovimbundu etnik grubu tarafından konuşulan Umbundu dilidir. Umbundu'nun haricinde Ambundu etnik grubunun konuştuğu Kimbundu dili ile Bakongo etnik grubunun konuştuğu Kikongo dili diğer yaygın diller olarak ülkede konuşulmaktadır. Bunun dışında günlük hayatta Portekizce ve Kikongo başta olmak üzere birkaç dilin karıştırılması ile oluşturulan Angola Kreyol dili olan Kituba konuşulmaktadır. Bu dillerin haricinde daha küçük gruplar tarafından konuşulan Chilunga, Lingála, Ngangela, Oshivambo (Kwanyama, Ndonga), Otjiherero ve Chokwe dilleri de mevcuttur. Angola içerisinde toplam 40 değişik dil/lehçe konuşulmaktadır

Din
Ülke genelinde nüfusun yarısından biraz fazlası Hristiyan dinine mensuptur. Burada katolik mezhebine göre inancını yaşayanların oranı %38 olarak ifade edilirken, Protestan mezhebine inananların oranı %15 düzeyindedir. Angola'da nüfusun geriye kalan yarıya yakın kısmı ise yerel dinlere inanmaktadır. İslamiyet, Angola'da neredeyse hiç görülmemekte olup, islam inancına göre yaşamını idame ettiren ve çoğu diğer Afrika ülkelerinden gelen %1 civarı topluluğun çoğu ise sünni mezhebine göre inancını yaşamaktadır. Burada dini inançlarda ortaya çıkan farklılıklar nedeniyle İslami topluluk bir birliktelik sağlayamamaktadır. Suudi Arabistan 2010 yılında ülkede içerisinde İslamiyeti ilerletmek adına Luanda'da İslami bir üniversitenin kurulumunu finanse edeceğini duyurmuştur. Angola hükûmeti Ekim 2013'te yaptığı açıklamada ülke içerisinde İslam inancını yasa dışı din olarak ilan ederek, tüm İslami unsurları yasaklayarak camileri kapatmış ya da yıktırmıştır. Bu yasaklama Angola kültürüne ve geleneklerine zarar veren tüm dini hareketleri kapsayacağı hükûmet yetkilileri tarafından ifade edilmiştir.

Sosyal durum

Sağlık
Angola'da gıda ve tıbbi ihtiyaç sıkıntısı had safhada yaşanmaktadır. Ülke nüfusunun sadece %30'u temel sağlık hizmetlerine erişim sağlayabilmektedir. Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı ise %40 düzeyindedir. Her yıl binlerce insan ishal, solunum yolu enfeksiyonu gibi kısa sürede atlatılabilecek hastalıklardan hayatlarını kaybetmektedir. Ayrıca ülke içerisinde cüzzam, sıtma, menenjit ve verem çok sık görülen hastalıklar arasındadır. AIDS, Afrika kıtasının özellikle güneyinde yer alan ülkelerin aksine Angola'da düşük oranda görülmekte olup, bu oran 2012 verilerine göre %2,3 düzeyindedir.

Ülke genelinde 5 yaş altı çocuklarda ölüm oranı, dünya geneli ortalamasının çok üzerinde gerçekleşmekte olup, en yüksek ikinci oran olduğu ifade edilmektedir. Angola'da her üç dakikada bir çocuk hayatını kaybetmektedir. 2013 tahmini verilerine göre ülke genelinde ortalama yaşam 54,95 düzeyinde gözlemlenmekte olup, bu oran erkeklerde 53,83, kadınlarda ise 56,11 seviyesindedir.

Eğitim

Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2011 tahmini verilerine göre %70,4 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %82,6 iken, kadınlarda %58,6 seviyesindedir. Angola'da ilkokula gitmek zorunlu olmasına rağmen bu eğitimlere katılım çocuklar arasında üçte bir oranı seviyesindedir. İlkokula giden çocukların %54'ü aynı sınıfa bir veya birden fazla yıl tekrar gitmektedir. Ülke genelinde 5. ve 6. sınıfı içeren okulların azlığı sebebiyle ilkokul 5. sınıfa erişen öğrenciler arasında eğitim hayatına devam etme oranı %6 gibi düşük bir seviyededir. Ayrıca ülkede yaşanan iç savaş nedeniyle hayatını kaybeden ya da göç eden birçok öğretmen olması nedeniyle, ülke genelinde öğretmen bulma ve yetiştirme sıkıntısı da yaşanmaktadır. Günümüzde Angola Eğitim Bakanlığı'nın, Ajuda de desenvolvimento de Povo para Povo em Angola yardım kuruluşu ile ortaklaşa gerçekleştirdiği projede Huambo, Caxito, Cabinda, Benguela, Luanda, Zaire ve Bié'de kurulan eğitim merkezlerinde öğretmen ihtiyacını karşılama adına öğretmen adaylarına eğitimler verilmektedir. 2006 yılına kadar eğitimi tamamlanan 1000'den fazla öğretmen kırsal alanlarda eğitime başlamış olup, 2015 yılına kadar eğitilen öğretmen sayısının 8000'i bulması amaçlanmaktadır.

Angola'da yükseköğrenim kurumları 1990'lı yıllara kadar devlet tarafından idare edilmekteydi. Özellikle, çoğu kötü bir durumda bulunsa da sahip olduğu 40 farklı merkezdeki yerleşkesi ile Universidade Agostinho Neto önemli bir yere sahipti. Bu üniversitenin haricinde ayrıca Luanda'da yerleşik Universidade Católica de Angola (UCAN) bulunmaktaydı. Günümüzde çoğunluğu başkent Luanda'da olmak üzere ve Portekiz'de aynı ismi taşıyan üniversiteler ile sıkı işbirliğinde içerisinde olan Universidade Lusíada de Angola, Universidade Lusófona de Angola ve Universidade Jean Piaget de Angola özel üniversiteler olarak hizmet vermektedir. Bunların haricinde tamamen Angola merkezli üniversiteler olan Universidade Privada de Angola, Universidade Metodista de Angola, Universidade Metropolitana de Angola, Universidade Independente de Angola, Universidade Técnica de Angola, Universidade Gregório Semedo, Universidade Óscar Ribas, Universidade de Belas ve Instituto Superior de Ciências Sociais e Relações Internacionais gibi özel üniversilerde öğrencilere eğitim-öğretim imkânı sunmaktadır.

Tarih
Günümüzde Angola'nın varlığını sürdürdüğü topraklarda yaşayan ilk topluluk Khoisan topluluğu olmuştur. Khoisan topluluğu ilerleyen yıllarda Bantu halkları tarafından bölgeden uzaklaştırılmıştır. 15. yy sonlarına doğru Avrupalılar ve özellikle de Portekizli denizciler ile başlayan temasın sonucunda Portekiz 1483 yılında, günümüzde Luanda'nın bulunduğu sahil kesiminde ve iç bölgelerde ticaret merkezleri oluşturmuştur. Angola'nın bugünkü sınırlarının sistematik olarak ele geçirilmesi ve işgal edilmesi ise 19. yy sonlarında başlatılmış olup, bu işgal 1920'li yıllara kadar sürdürülmüştür.

Angola 1920'li yılların ortasından 1960'lı yılların başına kadar 'klasik' sömürü sistemi içerisinde Portekiz tarafından yönetilmiştir. Bu dönemde koloni sahibi Portekiz, 1926 yılından Karanfil Devrimi'nin yaşandığı 1974 yılına kadar askerî cunta tarafından idare edilmiştir.

Koloni döneminde ülkenin en büyük ekonomik değerini tarım ve hayvancılık oluşturmaktaydı. Bu tür faaliyetler Avrupalı yerleşimciler tarafından büyük işletmelerde yapılmasının yanı sıra, Afrikalı yerliler tarafından da aile işletmelerinde gerçekleştirilmekteydi. Bunun haricinde koloni ülkesi için çıkartılan elmasın ihracatı, önemli bir kaynak oluşturmaktaydı.

1950'li yıllarda milliyetçi direnişin şekillenmesi ile başlayan süreç, 1961 yılında silahlı mücadeleye dönmüştür. Özellikle Afrika Yılı olarak adlandırılan 1960 yılında 18 Afrika ülkesinin sömürge sahibi ülkelerden bağımsızlığını ilan etmesi Angola'da da bu sürecin ilerlemesine neden olmuştur.

Portekiz, 1962 yılından itibaren ülkede köklü reformlar gerçekleştirerek geç sömürge dönemini devreye almıştır. Bu durum Angola'da niteliksel olarak yeni bir durum yaratsa da bağımsızlık mücadelesine herhangi bir etkisi olmamıştır. Bu mücadele dolaylı olarak Portekiz'de 25 Nisan 1974 tarihinde gerçekleştirilen Karanfil Devrimi neticesinde diktatör askerî cuntanın devrilerek yerine demokratik rejimin gelmesi sonucunda başarıya ulaşmış, yeni Portekiz Hükûmeti derhal sömürge ülkelerden çekilme sürecini başlatmıştır.

Angola İç Savaşı
Portekiz'de gerçekleştirilen devrim, Angola'da bağımsızlık mücadelesi veren ve birbirinden farklı etnik kökenleri temsil eden FNLA (Türkçe: Angola Ulusal Kurtuluş Cephesi), MPLA (Türkçe: Angola'nın Bağımsızlığı İçin Halk Hareketi) ve UNITA (Portekizce: União Nacional para a Independência Total de Angola, Türkçe: Angola'nın Tam Bağımsızlığı için Ulusal Birlik) özgürlük hareketleri arasında iktidarı ele geçirme amacıyla gerçekleşen silahlı çatışmaların yoğunlaşmasına sebep olmuştur.

ABD, ilerleyen zamanlarda Demokratik Kongo'ya dönüşen Zaire ve apartheid rejimiyle yönetilen Güney Afrika, bu çatışmalarda FNLA ve UNITA'yı desteklemiştir. Sovyetler Birliği ve Küba ise, MPLA'nın yanında yer almıştır.

MPLA mücadeleyi kazanan taraf olarak 1975 yılında Luanda'da bağımsızlığı ilan etmiştir. FNLA ve UNITA da aynı dönemde Huambo'da bağımsızlık açıklamasında bulunmuştur. Bu karşı hükümet her ne kadar kısa süre içerisinde dağılsa da, bağımsızlık ilanından kısa bir süre sonra taraflar arasında Angola İç Savaşı'nın başlamasına neden olan çatışmalar şiddetlenmiştir.

FNLA kısa bir süre içerisinde bu mücadeleden elenmiş, UNITA ise 2002 yılında Jonas Savimbi'nin ölümüne kadar MPLA'ya karşı savaşmayı sürdürmüştür.

MPLA ülkenin yönetimini üstlenmesinin ardından, sosyalist ülkeleri rol model alarak ekonomik ve siyasi bir rejim oluşturmuştur. Marksizm-Leninizm ve sol milliyetçiliği ön plana çıkararak, tarım sosyalizmi üzerine kurulu bir ekonomi geliştirmişlerdir. 1977 yılında gerçekleştirilen ilk kongrede, organizasyonun ismi MPLA/PT olarak değiştirilmiştir.

Demokratikleşme süreci
Bu sistem 1990/91 yılları arasında iç savaşta yaşanan kısa süreli duraklamada çok partili sistem lehine değiştirilmiştir. 1992 gerçekleştirilen ve UNITA'nın da yer aldığı genel seçimlerde MPLA parti olarak parlamentoda mutlak çoğunluğu elde etse de, partinin devlet başkanı adayı José Eduardo dos Santos devlet başkanı olması için Jonas Savimbi'ye karşı gereken çoğunluğu sağlayamayarak yasa gereği zorunlu olan ikinci seçim turuna girmek durumunda kalmıştır.

Yapılan bu seçimler ülkede 2002 yılına kadar sürecek karmaşık bir yapıya sebep olmuştur. Bir tarafta MPLA ve UNITA ortaklaşa parlamentoda hatta hükûmette yer alırken, UNITA'nın askeri kanadı seçimlerden hemen sonra silahlı mücadeleyi yeniden başlatmıştır. Ülkedeki siyasi gelişmeler neticesinde yönetimde otoriter bir devlet başkanlığı yönetimi benimsenmiş, ülke genelinde ciddi yıkımlar gerçekleştirilmiştir.

2002 yılında UNITA lideri Jonas Savimbi'nin ülkenin doğusunda ordu tarafından yakalanıp vurulmasından sonra UNITA silahlı mücadeleyi bıraktığını açıklamıştır. Bu olay neticesinde silahlı kanadını lav edilen UNITA'da buradaki güçlerin bir bölümünü Angola ordusu bünyesine alınmıştır. Yeni genel başkanları Isaias Samakuva önderliğinde normal bir muhalefet partisi görüntüsüne bürünen UNITA, 2008 yılında gerçekleştirilen ve MPLA'nın oyların %80'ini elde ettiği seçimlerde bir varlık gösterememiştir.

Son yıllarda özellikle ülkede var petrol rezervlerinden elde edilen gelirlerle tüm ülkede yeniden yapılanma gerçekleştirilmektedir.

Angola'da 2010 yılında kabul edilen yeni anayasa, iktidardaki MPLA'yı güçlendirmekte ve devlet başkanına otoriter bir yönetim imkânı sağlamaktadır.

İdari yapılanma
Angola 18 bölgeye ayrılmış olup, bu bölgeler şu şekildedir:

Bu var olan 18 bölge ayrıca 157 ile ve 618 ilçeye bölünmüş konumdadır.

<noinclude>

Siyaset

Siyasi ilişkiler
Angola'da güncel olarak siyasi güç devlet başkanındadır. Yürütme gücü aynı zamanda ordunun başkumandanı ve hükûmet yetkilisi de olan devlet başkanı dos Santos ile bakanlar kurulunun elinde bulundurmaktadır. Bakanlar kurulu çok sık aralıklarla devlet başkanının başkanlığında toplanarak güncel konular hakkında görüşmeler gerçekleştirirler. Ülkede bulunan 18 bölge, devlet başkanı tarafından atanan valiler tarafından yönetilmektedir. Ülkenin hukuk sistemi, sömürge döneminde ülkeyi elinde bulunduran Portekiz'in hukuk sisteminden esinlenerek oluşturulmuş olmasına rağmen yetersiz ve bölük pörçük bir konumdadır. Ülke genelinde 140'tan fazla belediye yer almasına rağmen sadece 12 yerleşim alanında mahkemeler bulunmaktadır. Ülkenin en yüksek mahkemesi, temyiz olarak işlev görmektedir.

2010 yılında parlamento tarafından kabul edilen yasaya ile otoriter eğilimli siyasi sistem daha da otoriter bir yapıya kavuşturulmuştur. Bu yasa ile gelecekte gerçekleştirilecek olan genel seçimlerden birinci olarak çıkacak olan partinin başkanının ve kurmaylarının aynı zamanda ülkenin devlet başkanı ve devlet başkanı yardımcısı makamına getireleceği karara bağlanmıştır. Ülkenin devlet başkanı günümüzde kaldırılan anayasa mahkemesi de geçmişte dahil olmak üzere tüm devlet kurumlarındaki işleyişi kontrol yetkisine sahiptir. Angola'da bir kuvvetler ayrılığından bahsedilememektedir.

Ülkede 27 yıl boyunca süren iç savaş nedeniyle siyasi binaların yanı sıra kamu kurum ve kuruluş binaların da birçoğu hasar görmüş bir konumdadır.

Parlamento
Angola'da 2002 yılında sona eren iç savaştan sonra gerçekleştirilen ilk seçimler olan 2008 seçimlerinde, halk parlamentoya gidecek üyeleri seçmiştir. Seçimlerin olaysız ve sükûnet içerisinde geçtiği Afrika Birliği ile Güney Afrika Geliştirme Birliği seçim gözlemci heyetleri tarafından bildirilmiştir. Seçim günü olumlu geçmiş olsa da, Avrupa Birliği yetkilileri seçim öncesinde muhalefet partilerine yeterince söz hakkı verilmediği ve kamu kurum ve kuruluşları ile televizyonların MPLA propaganda aracı olarak kullanıldığı yönünde eleştiriler getirmiştir. Söz konusu seçimlerde oyların %82'sini alan MPLA kazanırken, muhalefet partisi konumunda olan UNITA oyların %10'unu alabilmiştir. UNITA bu seçim sonuçlarına önce itiraz etse de daha sonra seçim sonuçlarını kabullenmek durumunda kalmıştır.

2008 seçimleri sonrası mecliste milletvekili dağılımı şu şekildedir oluşmuştur:

 Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA) - 3 Milletvekili
 Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA) - 191 Milletvekili
 Partido de Renovação Social (PRS) - 8 Milletvekili
 União Nacional para a Independência Total de Angola (UNITA) - 16 Milletvekili
 Nova Democracia União Eleitoral (ND) - 2 Milletvekili

İnsan hakları
Amnesty International'ın 2012 raporuna göre ülkede sık sık düşünce ve fikir özgürlüğü hakkını savunan ya da toplantı ve gösteriş yapan birçok kişi tutuklanmıştır. Ülkede devletin güvence verdiği bir sosyal korunma sistemi bulunmamaktadır. Ülkenin özellikle kırsal bölgesindeki belli bölümlerinde tek başına kalan kadınların gelenek ve göreneklere göre mal ve mülk sahibi olması kabul edilmemektedir.

Dönemin ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'nun 2009 yılında gerçekleştirdiği Afrika turunda ziyaret ettiği Angola'da, ülkenin insan hakları örgütleri ve önemli şahsiyetlerinin kendisine ilettiği mektupta, Angola'daki demokrasi ve insan haklarının son durumu hakkında bilgilendirilmiş ve bu konuda yetkililer ile görüşülmesi talep edilmiştir. Son dönemde ülke genelinde Çin'in etkili olması Associação Mãos Livres gibi sivil organizasyonların tepkisini çekmekte olup, Çin'in kendi ülkesindeki insan hakları ihlalleri nedeniyle sabıkalı olması nedeniyle ülke içerisindeki etkisi tartışma yaratmaktadır.

Uluslararası ilişkiler
Angola Halk Cumhuriyeti döneminde ülke, Doğu Bloku üyeleriyle iyi diplomatik ilişkiler sürdürmüştür. Sovyetler Birliği, Doğu Almanya, Küba, Romanya ve Yugoslavya gibi ideolojik yakınlık gösterilen ülkelerle iş birliği içerisinde bulunmuştur.

Angola İç Savaşı sırasında Küba'dan yoğun bir askeri destek alınmıştır. Küba, gönderdiği birliklerle ülkeye gerçekleştirdiği müdahalenin yanında tank, zırhlı araç ve topçu yardımında bulunmuştur. Agostinho Neto ve Che Guevara arasında gerçekleşen görüşmeyle birlikte, Küba'nın verdiği destek artmıştır.

Yugoslavya, 14 milyar dolarlık bir ekonomik yardımda bulunmakla birlikte, Angola'ya diplomatik destek sağlamıştır. Sovyetler Birliği ve Kuzey Kore'nin Angola'da bulunan birlikleri, UNITA'ya karşı verilen savaşta doğrudan yer alarak ve askeri danışmanlık vererek MPLA'yı desteklemiştir. Doğu Almanya ve Romanya da, savaş boyunca Angola'nın yanında durmuştur.

Çin-Sovyet ayrılığı boyunca Angola, Sovyetler Birliği'nin yanında yer almış ve Çin'e mesafeli yaklaşmıştır. Portekiz Sömürge Savaşları devam ederken UNITA'nın Maoizm'i benimsemesinin etkisiyle Çin tarafından desteklenmesi başta olmak üzere birçok etken, iki ülkenin birbirinden uzaklaşmasına neden olmuştur.

ABD, Ronald Reagan döneminden başlayarak yaklaşık on beş yıl boyunca, MPLA'yı iktidardan indirme üzerine kurulu bir politika izlemiştir. Bu nedenle, ülke uzun bir süre boyunca ABD'ye karşı çıkmıştır.

Cabinda Bölgesi'nde bağımsızlık elde etmek için savaşan FLEC'in, Fransa'dan aldığı uzun süreli destek nedeniyle, iki ülke birbirlerine mesafeli bir tutum benimsemiştir.

Angola İç Savaşı'nın ilerlemesiyle UNITA, aldığı uluslararası desteği artırabilmek için kendisini milliyetçi ve muhafazakar bir grup olarak yeniden yapılandırmıştır. Güney Afrika ve Zaire'yle kurulan diplomatik ilişkiler UNITA'ya verdikleri destek nedeniyle, İsrail'le kurulan diplomatik ilişkiler ise FNLA'ya verdikleri destek nedeniyle gergin bir yapı içerisinde devam etmiştir.

Marksizm-Leninizm'i benimseyen birçok grup ve siyasi parti, Angola tarafından desteklenmiştir. Sao Tome ve Principe'de MLSTP'nin iktidarda olduğu süre boyunca, Angola'nın gönderdiği birlikler ülkede iç güvenliği sağlamıştır. FLNC, Zaire'ye karşı verdiği savaşta kullandığı üslerin çoğunu Angola'da kurmuştur.  Güney Afrika'da bağımsızlık elde etmek için SWAPO ve ırkçılığa karşı mücadele eden ANC'yle de iş birliği yapılmıştır.

Angola, 1976 yılından bu yana Birleşmiş Milletler, 1996 yılından bu yana Dünya Ticaret Örgütü, 2007 yılından bu yana da kurucu üye olarak Güney Afrika Geliştirme Birliği ile Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu, üye olarak OPEC ve Afrika Birliği katılımcısı durumundadır.

Portekiz ve Angola arasında var olan stratejik ortaklık, 15 Ekim 2013 tarihinde devlet başkanı José Eduardo dos Santos'un yaptığı açıklamada iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin iyi olmadığını ifade etmesinin ardından sona ermiştir.

Ekonomi
Angola 2012 verilerine göre sahip olduğu 114,2 milyar dolar Gayri safi yurt içi hasıla ile Afrika kıtasının Güney Afrika Cumhuriyeti ve Nijerya'dan sonra üçüncü büyük ekonomisi konumundadır. Bu denli büyük bir ekonomiye sahip olan ülkede, nüfusun büyük çoğunluğu açlık sınırında yaşamaktadır.

Angola ekonomisi yıllarca süren iç savaşın etkileri günümüzde de devam etmektedir. Özellikle son yıllarda başta sahip olunan petrol rezervlerinin yanı sıra diğer yeraltı zenginlikler sayesinde ciddi bir ekonomik kalkınma yaşayan ülke, gösterdiği bu hızlı yükseliş ile Afrika kıtasının en büyük ekonomik büyüme verilerine sahip ülkesi konumundadır. Ancak petrolden ve diğer yeraltı zenginliklerinden elde edilen gelirlerin neredeyse tamamı ülkenin siyasetini ve ticaretini yöneten nüfusun küçük bir kısmına ulaşmakta olup, nüfusun geriye kalan büyük çoğunluğu bu gelirlerden fayda görememektedir. Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu işsiz olup, yarısından fazla açlık sınırının altında yaşamaktadır. Birleşmiş Milletler'in yayımladığı 2013 İnsani Gelişim Endeksi raporuna göre ülke 'az insani gelişim' kategorisinde yer almakta olup 186 ülke içerisinde 148. konumda kendisine yer bulabilmektadır.

Ülkenin mal ve hammadde ihracatında en önemli ticaret ortaklarını Amerika Birleşik Devletleri, Çin, Fransa, Belçika ve İspanya oluşturmaktadır. Portekiz, Güney Afrika Cumhuriyeti, ABD, Fransa ve Brezilya ise ülkenin ithalatındaki en önemli ticaret ortaklarını oluşturmaktadır. 2009 yılında Angola, Portekiz'in Avrupa dışındaki en önemli ihracat ortağı konumuna gelmiş, bu doğrultuda 24.000 Portekizli son yıllarda Angola'ya yerleşerek iş arayışına girmiş ya da şirket kurmuşlardır. Buna rağmen Çin'in ülke içerisindeki mevcudiyeti kurduğu büyük firmalar nedeniyle Angola için daha büyük önem arz etmektedir.

Bölgesel eşitsizlik
Angola ekonomisinin yapısal sorunlarından bir tanesini de bölgeler arası ortaya çıkan keskin farklılıklardır. 20.yy son dönemlerinde ülkede yaşanan iç savaşın bir etkisi olarak ülkenin birçok bölgesi ekonomik gelişimlerden yeterli katkıyı alamamaktadır. Ülkenin ekonomik faaliyetlerinin üçte biri Luanda ile birlikte Luanda'nın genişleme alanında yer alan komşu bölge Bengo'da gerçekleşmektedir. Buna karşı ülkenin özellikle iç kesimlerinde kalan diğer bölgelerinde çarklar ya durma ya da gerileme noktasında gelmiş bir konumdadır. 2007 verilerine göre ülkenin ticari faaliyetlerinin %75,1 ile tüm kamusal ve özel iş yerlerinin %64,3'ü başkent Luanda ve çevresinde yer almaktaydı. 2010 verilerine göre Angola'da yerleşik tüm şirketlerin %77'si Luanda, Benguela, Cabinda, Kwanza Sul bölgesi ve Namibe'de yerleşik konumdadır. Ülkede 2007 yılındaki verilere göre Luanda ve çevresinde GSYİH kişi başı 8.000 Dolar seviyelerine çıkmış, iç Angola'nın batı kesimlerinde 2.000 Dolar olarak belirlenmiş olup, geriye kalan diğer bölgelerde ise 1.000 Dolar seviyelerinin çok altında tespit edilmiştir. İç savaşın sona ermesinden sonra kıyı kesimlere kesilmesi beklenen göç daha sonraları da devam etmiş ve iç bölgelerin insansız alanlar haline gelmesine neden olmuştur.

Ticaret sektörleri
 Doğal kaynaklar: Angola geniş petrol rezervlerine sahip bir ülke konumundadır. Bunun haricinde ülkenin kuzeydoğu kesimlerinde yer alan maden ocaklarında elmas ve mineral çıkartılmaktadır. Ülkenin sahip olduğu doğal yeraltı zenginlikleri Angola'yı kıtanın en zengin ülkelerinden biri konumuna getirmektedir. Angola, Nijerya'dan sonra Afrika'nın en büyük ikinci petrol üretimi ve ihracatı gerçekleştiren ülkesi konumundadır. Ülkenin ihracattan elde ettiği gelirlerin %98'i ile Angola'nın Gayri safi yurt içi hasılanın %70'ini petrol ticareti oluşturmaktadır. Petrol ve ürünlerinin en büyük alıcı konumunda yer alan Çin Halk Cumhuriyeti, bu unvanı son yıllarda ABD'nin elinden almıştır. Angola, 1 Ocak 2007 tarihinde birliğin 12. üyesi olarak OPEC'e katılmıştır. Ülkenin Namibya sınırına yakın güne bölgelerinde 1975 yılında Uranyum'da bulunmuştur.
 Tarım: Ülke nüfusunun çalışan kesiminin %85'i tarım sektöründe yer almaktadır. Ülkenin ihracatını sağladığı en önemli tarımsal ürününü başta kahve olmak üzere şeker kamışı, mısır, hindistan cevizi yağı, patates, pirinç ve kakao oluşturmaktadır. Ülke genelinde sığır ve keçi bulundurma ve yetiştirme oranı yüksek düzeydedir. Ülkenin geçmişte yaşadığı iç savaşın bir etkisi olarak birçok çiftçi sahip olduğu topraklarda tarımı yaşanabilmesi muhtemel mayın patlamaları nedeniyle gerçekleştirememektedir. Ülkenin tarım sektöründen elde ettiği mahsüller iç piyasaya yetmediği içini yurt dışından yiyecek ürünleri ithal edilmektedir.
 Endüstri: Ülkenin endüstri sektörü iç savaşın da etkisiyle hemen hemen hiç gelişmemiş bir konumdadır. Ülkenin bu alandaki en önemli faaliyetleri ise çıkarılan petrolün arıtılması ve başta buğday olmak üzere elde edilen tarımsal ürünlerin, balık, pamuk, tütün ve şeker gibi mahsullerin işlemden geçirilmesidir.

Ekonomi verileri
Gayri safi yurt içi hasıla, enflasyon ve dış ticaret değerlerinin yıllar içerisinde değişimini gösteren bilgiler şu şekilde sıralanmaktadır:

Ulaşım

Demiryolu

Ülkede var olan demiryolları kıyı şeritlerinde yer alan liman şehirlerine bağlantı sağlamaktadır. Ülke genelinde birbirine bağlantısı olmayan üç demiryolu güzergâhı bulunmaktadır. Bu hatlarda insan taşımacılığının yanı sıra ürün taşımacılığı da yapılmaktadır. Angola'nın genel olarak sahip olduğu toplamda 2.764 km'lik demiryolunun işletmesi devlet kuruluşu olan Caminhos de Ferro de Angola (Türkçe: Angola Demiryolları) gerçekleştirilmektedir.

Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1975 yılında başlayan ve 2002 yılına kadar süren iç savaşın etkisi ile var olan demiryolları ciddi zararlar görmüş, bu nedenle seferler gerçekleştirilememiştir. 2002 yılında biten iç savaş sonrası yeniden toparlama sürecine giren Angola demiryolları işletmeciliği bu yıldan sonra gerçekleştirdiği kısmi düzeltmeler ile insan ve mal taşımacılığına kademeli olarak başlanmasını sağlamıştır.

Angola genelinde birbirinden bağımsız olarak var olan demiryolu bağlantıları şu şekildedir:
 Caminhos de Ferro de Luanda (Luanda Demiryolu Güzergahı)
 Caminhos de Ferro de Benguela (Benguela Demiryolu Güzergahı)
 Caminhos de Ferro de Namibe (Namibe Demiryolu Güzergahı)

Karayolu
Tüm ülke genelinde 2001 verilerine göre var olan toplam 52.429 km karayolundan sadece 5.349 km'si asfaltlanmış konumdadır. Burada da yaşanan iç savaşın etkileri gözlemlenmekte olup, Luanda çevresindeki yollar hariç genel olarak karayollarının özellikle iç kesimlerde kalan birçok bölümü sürüşe uygunluk arz etmemektedir.

Denizyolu
Angola 2008 verilerine göre gemilerin geçiş yapabileceği ve insan taşımacılığına uygun 1.300 km'lik karasularına sahiptir.

Havayolu

Ülke genelinde var olan irili ufaklı 211 havaalanından sadece 30 tanesinin pisti asfaltlanmış konumdadır. Başkent Luanda'da bulunan Aeroporto Internacional Quatro de Fevereiro havaalanı günümüzde Angola'nın en büyük havaalanı olup, uluslararası standartlara uygun bir konumdadır. Ancak ilerleyen dönemlerde bu havaalanındaki uluslararası uçuş yükünü almak üzere Angola International Airport havaalanını inşaatı Luanda'da devam etmektedir.

Ülke iki adet havayolu şirketine sahip olup, bunlardan ilki devlet kontrolünde olan TAAG Angola Airlines'tır. Havayolu sahip olduğu 13 uçaklık filosu ile Angola'nın en büyük havayolu şirketidir. TAAG dışında ayrıca özellikle petrol üretim sahalarına yolcu taşıyan ve özel olarak işletilen Sonair bulunmaktadır. Sonair'in AB standartlarına uygun olmadığı gerekçesiyle Avrupa Birliği hava sahasına girişine izin verilmemektedir.

Havacılık tarihinin en önemli gelişmelerinden biri 23 Mayıs 2003 yılında Angola'da yaşanmış olup, bir yıldır park etmiş olarak bekleyen bir Boeing 727 Luanda havaalanından kimliği belirsiz kişiler tarafından çalıştırılarak kaçırılmıştır. Yer hizmetlerinin bağlantı sağlayamadığı uçaktan o günden sonra haber alınamamıştır. Her ne kadar Kanadalı bir pilot uçağı Haziran 2003 yılında Gine'nin başkenti Conakry'de gördüğünü ifade etse de, bu bilgi uluslararası birimlerin yanı sıra FBI ve CIA tarafından doğrulanmamış, bu uçağın daha sonra Gine havayollarına bağlı benzer bir uçak olduğu açıklanmıştır. Uçağın aynı şekilde o tarihten bu yana bir daha görünmeyen uçak mühendisi olan ve aynı zamanda küçük uçaklarda özel pilotluk yapan Ben Charles Padilla tarafından kaçırıldığı tahmin edilmektedir.

Spor

Futbol

Angola millî futbol takımı 2006 yılında Almanya'da gerçekleştirilen 2006 FIFA Dünya Kupası müsabakalarına beklenmedik bir şekilde katılarak büyük bir başarı elde etmiştir. Dünya Kupası elemelerinin son karşılaşmasında grup sonuncusu olan Ruanda millî takımına karşı elde edilen 1-0 galibiyet Angola'yı bu turnuvaya taşımış, 1994 yılından bu yana kesintisiz olarak Afrika kıtasını dünya kupasında temsil eden Nijerya'yı saf dışı bırakmıştır. Dünya Kupası grup mücadelelerinin ilkinde Portekiz'e karşı alınan 1-0 yenilginin ardından, Meksika ile 0-0 ve İran ile de 1-1 beraber kalarak turnuvaya veda etmiştir. Angola ayrıca 1996, 1998, 2006 ve 2008 yıllarında Afrika Uluslar Kupası'nda yer almış, bu turnuvanın 2010 yılında da organizasyonunu üstlenmiştir.

Basketbol
Angola millî basketbol takımı Afrika kupası tarihinin en başarılı takımı olarak gerçekleştirilen son on iki Afrika kupasının onunda şampiyon olmuştur. Bu kupada elde ettiği başarılar ile sürekli Basketbol Dünya Kupası turnuvalarında da yer alan Angola, buradaki en büyük başarılarını 2002, 2006 ve 2010 yıllarında gruptan ikinci tura çıkarak göstermiştir.

Hentbol
Angola Kadın Hentbol millî takımı Afrika kupasını on bir kez kazanmış olup, Afrika kıtasından ilk takım olarak hentbol dünya kupası turnuvasında yer almıştır.

Kültür

Edebiyat
Angola'nın tanınmış yazarları olarak Mário Pinto de Andrade, Luandino Vieira, Arlindo Barbeitos, Alda Lara, Agostinho Neto, Pepetela, Ondjaki ve José Eduardo Agualusa sayılmaktadır.

Televizyon
Ülkede devletin sahip olduğu Televisão Pública de Angola'nın yanı sıra TV Zimbo, AngoTV gibi özel televizyon kanalları da bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Portekiz Angolası
 Angola'nın yönetim bölgeleri
 Angola Bağımsızlık Savaşı
 Angola'da LGBT hakları

Kaynakça

Afrika kıtasındaki ülkeler
1975'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Cumhuriyetler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Eski Portekiz kolonileri
Orta Afrika ülkeleri
Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler

Angola


An Rhaphidophora pachyphylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Rhaphidophora pachyphylla in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora pachyphylla


Beyond the Line of Duty ist ein US-amerikanischer Kurzfilm aus dem Jahr 1942, der von Warner Bros. in Zusammenarbeit mit der US Army Air Forces produziert wurde.

Handlung
Der Film beschreibt die Erlebnisse von Captain Hewett T. Wheless von der US Army. Wheless arbeitete vor Kriegsbeginn auf einer Ranch. Er schrieb sich bei der Army ein und begann mit der Ausbildung. Die Dokumentation folgt der Ausbildung bis zum ersten Kommando Wheless'. Als Bomberpilot wurde er im Pazifikkrieg eingesetzt. Auf einer Mission stieß er auf 18 japanische Jagdflugzeuge vom Typ Zero. Wheless konnte mit seiner schwer getroffenen Maschine jedoch zur Basis zurückkehren. Er wurde mit dem Distinguished Service Cross ausgezeichnet.

Auszeichnungen
Der Film gewann 1943 den Oscar in der Kategorie Bester Kurzfilm (2 Filmrollen).

Hintergrund
Die Premiere fand am 7. November 1942 statt.

Drehorte waren Seattle, die Randolph Air Force Base bei San Antonio/Texas und die March Joint Air Reserve Base bei Riverside/Kalifornien.

Sprecher des Films war Ronald Reagan.

Weblinks

Filmtitel 1942
US-amerikanischer Film
Schwarzweißfilm
Kurzfilm
Dokumentarfilm
Zweiter Weltkrieg im Film

Beyond the Line of Duty


بلدية بيغيرينوس (بالإسبانية: Peguerinos) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بيغيرينوس 306 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بيغيرينوس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

بيغيرينوس


An Eriocaulon omuranum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Eriocaulon omuranum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon omuranum


Microsoft Edge este un browser web multiplataforma creat și dezvoltat de Microsoft . A fost lansat pentru prima dată pentru Windows 10 și Xbox One în 2015, pentru Android și iOS în 2017,  pentru macOS în 2019,  și ca previzualizare pentru Linux în octombrie 2020,  și poate înlocui Internet Explorer pe Windows 7 , Windows 8 , Windows 8.1 , Windows Server 2008 R2 , Windows Server 2012, Windows Server 2012 R2 , Windows Server 2016 și Windows Server 2019, dar spre deosebire de IE, acest browser nu acceptă Windows Vista sau o versiune anterioară.

Edge a fost inițial construit cu propriul motor de browser proprietar Microsoft EdgeHTML și motorul JavaScript Chakra , o versiune denumită acum Microsoft Edge Legacy .  În 2019, Microsoft a anunțat planurile de a reconstrui browserul pe bază de Chromium  cu motoare Blink și V8 . În timpul dezvoltării (denumit în cod Anaheim), Microsoft a făcut versiunile de previzualizare ale Edge disponibile pe Windows 7, 8 / 8.1, 10 și macOS .

Microsoft a anunțat lansarea publică a noului Edge pe 15 ianuarie 2020.  În iunie 2020, Microsoft a început lansarea automată a noii versiuni prin Windows Update pentru versiunile Windows 7, 8.1 și Windows 10 din 2003 până în 2004.  Microsoft a încetat să lanseze patch-uri de securitate pentru Edge Legacy din 9 martie 2021 și a lansat o actualizare de securitate pe 13 aprilie 2021, care a înlocuit Edge Legacy cu Edge bazat pe Chromium.  Microsoft a lansat Edge bazat pe Chromium grupului Xbox Insider Alpha Skip Ahead la 6 martie 2021  și tuturor utilizatorilor în septembrie 2021.

Caracteristici
Microsoft Edge este browserul web implicit pe consolele Windows 10 , Windows 10 Mobile , Windows 11 , Xbox One și Xbox Series X și Series S , înlocuind Internet Explorer 11 și Internet Explorer Mobile .  Deoarece dezvoltarea și lansarea sa depind de modelul Windows ca serviciu , acesta nu este inclus în versiunile Windows 10 Enterprise Long-Term Servicing Channel (LTSC).

Microsoft a anunțat inițial că Edge va sprijini vechiul motor de aspect Trident (MSHTML) pentru compatibilitatea cu versiunile anterioare, dar mai târziu a spus că, din cauza "feedbackului puternic", Edge va folosi un nou motor, în timp ce Internet Explorer va continua să ofere motorul vechi.

Favorite, lista de lecturi, istoricul de navigare și descărcările sunt vizualizate la Hub,  o bară laterală care oferă funcționalități similare cu Managerul de descărcări al Internet Explorer și Centrul de Favorite.

Edge dispune de un PDF cititor și sprijină asm.js .  Până în ianuarie 2021, Edge a prezentat și un Adobe Flash Player integrat (cu o listă albă internă care permite încărcarea automată a appleturilor Flash de pe site - urile Facebook , ocolind toate celelalte controale de securitate care necesită activarea utilizatorului).

Edge nu acceptă tehnologii vechi, cum ar fi ActiveX și Browser Helper Objects , ci folosește un sistem de extensie.

Internet Explorer 11 rămâne disponibil alături de Edge pe Windows 10 pentru compatibilitate; rămâne identic cu versiunea Windows 8.1 și nu folosește motorul Edge așa cum a fost anunțat anterior.

Edge se integrează cu platformele online Microsoft pentru a oferi control vocal, funcționalitate de căutare și informații dinamice legate de căutările din bara de adrese. Utilizatorii pot face adnotări la pagini web care pot fi stocate și partajate cu OneDrive ,  și pot salva pagini HTML și MHTML pe computerele lor. De asemenea, se integrează cu funcția "Listă de citire" și oferă un "Mod de citire" care elimină formatarea inutilă din pagini pentru a le îmbunătăți lizibilitatea.

Suportul preliminar pentru extensiile de browser a fost adăugat în martie 2016, cu versiunea 14291, inițial au fost acceptate trei extensii. Microsoft a indicat că întârzierea în acordarea extensiilor și numărul mic a fost cauzată de probleme de securitate.

EdgeHTML
EdgeHTML a fost motorul de layout propriu dezvoltat inițial pentru Edge. A fost o furculiță de Trident care eliminate toate moștenire cod de versiuni mai vechi de Internet Explorer, cu majoritatea codului sursă rescris pentru standardele web de sprijin și interoperabilitatea cu alte browsere moderne.  EdgeHTML a fost scris în C ++ .

Motorul de redare a fost lansat pentru prima dată ca opțiune experimentală în Internet Explorer 11 ca parte a versiunii Windows 10 Preview 9926.

EdgeHTML trebuia să fie pe deplin compatibil cu motorul de layout WebKit utilizat de Safari, Chrome și alte browsere. Microsoft și-a declarat criteriile de acceptare inițiale: "Orice diferențe Edge-WebKit sunt erori pe care ne interesează să le remediem".

O revizuire a motorului în versiunea beta Windows 10 realizată de AnandTech a găsit îmbunătățiri substanțiale de referință față de Trident, în special performanța motorului JavaScript , care a ajuns la egalitate cu cea a Google Chrome.  Alte criterii de referință axate pe performanța API - ului WebGL au descoperit că EdgeHTML are performanțe mult mai bune decât Google Chrome și Mozilla Firefox .

Standarde HTML5
Edge nu avea inițial suport pentru standardele media deschise, cum ar fi WebM și Opus , dar acestea au fost adăugate ulterior în Edge 14.14291.  Versiunea EdgeHTML a Microsoft Edge rămâne instalată din motive de compatibilitate, dar Windows o va ascunde (versiunea 44.19041.1.0).

Începând din august 2020 , Edge 84 a obținut 496/555  la testul HTML5 .

Strategie de lansare
Cadența de lansare Microsoft Edge legacy a fost legată de ciclul de lansare Windows 10 și a folosit programul Windows Insider pentru a previzualiza noile versiuni ale browserului. Aceste versiuni de pre-lansare erau cunoscute sub denumirea de "Edge Preview". Fiecare versiune majoră a Windows a inclus o versiune actualizată a Edge și motorul său de redare.

Pe 8 aprilie 2019, Microsoft a anunțat introducerea a patru canale de previzualizare: Canary , Dev , Beta și Stable și a lansat canalul Canary și Dev în aceeași zi, cu prima previzualizare care se bazează pe noul Edge. Microsoft numește în mod colectiv canalele Canary, Dev și Beta "canalele privilegiate Microsoft Edge".  Ca urmare, actualizările Edge au fost decuplate de noile versiuni de Windows. Versiunile majore ale Edge Stable sunt acum programate pentru lansare la fiecare 6 săptămâni, urmând îndeaproape lansările versiunii Chromium.

Dezvoltare

Spartan (2014-2019)
În decembrie 2014, scriind pentru ZDNet , scriitorul de tehnologie Mary Jo Foley a raportat că Microsoft dezvoltă un nou browser web cu numele de cod " Spartan " pentru Windows 10. Ea a spus că "Spartan" va fi tratat ca un nou produs separat de Internet Explorer, cu Internet Explorer 11 a fost păstrat alături de acesta pentru compatibilitate.

La începutul lunii ianuarie 2015, The Verge a obținut detalii suplimentare referitoare la "Spartan" din surse apropiate Microsoft, inclusiv rapoarte că ar înlocui Internet Explorer atât pe versiunea desktop, cât și pe cea mobilă a Windows 10.  Microsoft a prezentat oficial "Spartan" în timpul unui Keynote axat pe Windows 10 pe 21 ianuarie 2015.  A fost descris ca un produs separat de Internet Explorer, denumirea sa finală nu a fost anunțată.

"Spartan" a fost pus pentru prima dată la dispoziția publicului ca browser implicit pentru Windows 10 Technical Preview build 10049, lansat la 30 martie 2015.  Noul motor utilizat de "Spartan" a fost disponibil în versiunile de Windows 10 ca parte a Internet Explorer 11 , Microsoft a anunțat ulterior că Internet Explorer va fi depreciat pe Windows 10 și că nu va folosi motorul "Spartan".

Pe 29 aprilie 2015, în timpul conferinței principale, a fost anunțat că "Spartan" va fi cunoscut oficial ca Microsoft Edge.  Logo-ul și branding-ul browserului au fost concepute pentru a menține continuitatea cu branding-ul Internet Explorer.  Brandul proiectului "Spartan" a fost utilizat în versiunile lansate după Build 2015. La 25 iunie 2015, Microsoft a lansat versiunea 19.10149 pentru Windows 10 Mobile, care a inclus noua marcă. Pe 28 iunie 2015, a urmat versiunea 20.10158 pentru versiunile desktop, incluzând și marca actualizată. La 15 iulie 2015, Microsoft a lansat versiunea 20.10240 ca versiune finală pentru Insiders. Aceeași versiune a fost lansată pentru consumatori pe 29 iulie 2015.

Pe 12 august 2015, Microsoft a început programul de previzualizare pentru următoarea versiune de Microsoft Edge. Au lansat versiunea 20.10512 pentru utilizatorii de dispozitive mobile. 6 zile mai târziu, urmată de versiunea 20.10525 pentru utilizatorii de desktop. Previzualizarea a primit mai multe actualizări. La 5 noiembrie 2015, Microsoft a lansat versiunea 25.10586 ca versiune finală pentru cea de-a doua versiune publică Edge pentru utilizatorii de desktop. Pe 12 noiembrie 2015, actualizarea a fost lansată atât pentru utilizatorii de desktop, cât și pentru utilizatorii Xbox One ca parte a Noii experiențe Xbox Update . Pe 18 noiembrie 2015, actualizarea a fost pentru Windows 10 Mobile. În cele din urmă, pe 19 noiembrie 2015, actualizarea a fost pusă la dispoziție și ca parte a Windows Server 2016 Technical Preview 4. [ este necesară citarea ]

În noiembrie 2017, Microsoft a lansat porturile Edge pentru Android și iOS . Aplicațiile oferă integrare și sincronizare cu versiunea desktop pe computerele Windows 10. Datorită restricțiilor platformei și a altor factori, aceste porturi nu utilizează același motor de aspect ca versiunea desktop și utilizează în schimb motoare bazate pe WebKit native pentru OS .

În aprilie 2018, Edge a adăugat opțiunea de dezactivare audio a filei.  În iunie 2018, suportul pentru specificațiile de autentificare web a fost adăugat la versiunile Windows Insider, cu suport pentru Windows Hello și jetoane de securitate externe.

Microsoft a încetat să accepte Microsoft Edge moștenit pe 9 martie 2021.  La 13 aprilie 2021, Microsoft a lansat o actualizare lunară cumulativă de securitate care înlocuiește moștenirea Edge cu noul Edge.

Anaheim (2019 – prezent)
Pe 6 decembrie 2018, Microsoft și-a anunțat intenția de a baza Edge pe codul sursă Chromium , utilizând același motor de redare ca Google Chrome, dar cu îmbunătățiri dezvoltate de Microsoft. De asemenea, s-a anunțat că vor exista versiuni de Edge disponibile pentru Windows 7 , Windows 8 și macOS , plus că toate versiunile vor fi actualizate mai frecvent.  Potrivit executivului Microsoft Joe Belfiore , decizia pentru schimbare a venit după ce CEO-ul Satya Nadella a declarat echipei în 2017 că produsul trebuie să fie mai bun și împins pentru înlocuirea motorului său de redare intern cu unul open source .

Pe 8 aprilie 2019, primele versiuni ale noii Edge pentru Windows au fost lansate publicului.
Microsoft Edge rulează pe macOS
Pe 20 mai 2019, primele versiuni de previzualizare ale Edge pentru macOS au fost lansate publicului, marcând prima dată în 13 ani când un browser Microsoft era disponibil pe platforma Mac.  Ultima dată când un browser Microsoft a fost disponibil pe platforma Mac a fost Microsoft Internet Explorer pentru Mac , care a fost retras în ianuarie 2006.

Pe 18 iunie 2019, postarea IAmA pe Reddit , un dezvoltator Edge a declarat că este teoretic posibil ca o versiune Linux să fie dezvoltată în viitor, dar nu a început de fapt nicio lucrare cu privire la această posibilitate.

Pe 19 iunie 2019, Microsoft a făcut Edge disponibil atât pentru Windows 7, cât și pentru Windows 8 pentru testare.

Pe 20 august 2019, Microsoft a făcut prima versiune beta a Edge disponibilă pentru Windows 7, Windows 8, Windows 10 și macOS.

În august 2019 s-a eliminat suportul pentru formatul de fișier EPUB .  La Microsoft Ignite, Microsoft a lansat o versiune actualizată a siglei Edge.

Noul Edge a fost lansat pe 15 ianuarie 2020.

La 22 septembrie 2020, Microsoft a anunțat că o versiune beta a Edge pentru Linux va fi disponibilă sub formă de previzualizare în octombrie 2020.  Acest lucru vine după ce compania a anunțat în noiembrie 2019 că o versiune Linux va fi dezvoltată și confirmată în mai 2020 că versiunea Linux era în curs de dezvoltare.  Prima versiune de previzualizare pentru Linux a fost lansată pe 20 octombrie 2020.

Asistența pentru noul Edge pe Windows 7 se va încheia la 15 ianuarie 2022.

Performanță
Primele etaloane ale motorului EdgeHTML - incluse în prima versiune beta a Edge în Windows 10  Build 10049 - au avut o performanță JavaScript mult mai bună decât Trident 7 în Internet Explorer 11 , cu performanțe similare cu Google Chrome 41 și Mozilla Firefox 37. În SunSpider de referință, Edge efectuat mai rapid decât alte browsere,  în timp ce în alte valori de referință a funcționat mai lent decât Google Chrome, Mozilla Firefox și Opera .

Punctele de referință ulterioare efectuate cu versiunea inclusă în 10122 au arătat o îmbunătățire semnificativă a performanței în comparație cu IE11 și Edge din 10049. Conform rezultatului benchmark-ului Microsoft, această iterație Edge a funcționat mai bine decât atât Chrome, cât și Firefox în Octane 2.0 de la Google și benchmark-ul Jetstream al Apple.

În iulie 2015, Edge a obținut 377 din 555 de puncte la testul HTML5 . Chrome 44 și Firefox 42 au obținut 479 și respectiv 434, în timp ce Internet Explorer 11 a obținut 312.

În august 2015, Microsoft a lansat Windows 10 Build 10532 pentru insideri, care a inclus Edge 21.10532.0. Această versiune beta a obținut 445 din 555 de puncte la testul HTML5.

În iulie 2016, odată cu lansarea Windows 10 Build 14390 pentru cei din interior, scorul de test HTML5 al versiunii de dezvoltare a browserului a fost de 460 din 555 de puncte. Chrome 51 a obținut 497, Firefox 47 a obținut 456, iar Safari 9.1 a obținut 370. [ este necesară citarea ]

Eficiență energetică
În iunie 2016, Microsoft a publicat rezultate de referință pentru a dovedi o eficiență energetică superioară a Edge în comparație cu toate celelalte browsere web majore.  Opera a pus sub semnul întrebării acuratețea și a oferit propriile rezultate ale testelor în cazul în care Opera a ieșit la vârf.  Testarea independentă efectuată de PC World a confirmat rezultatele Microsoft.  Cu toate acestea, testele efectuate de Linus Sebastian în iunie 2017 au arătat în schimb că, în acel moment, Chrome avea cele mai bune performanțe ale bateriei.

Recepție
Într-o revizuire din august 2015 a Windows 10 de către Dan Grabham de la TechRadar , Microsoft Edge a fost lăudat pentru performanța sa, în ciuda faptului că nu a fost într-o stare completă de caracteristici la lansare.  Andrew Cunningham de la Ars Technica a lăudat browserul pentru că este "extrem de promițător" și "un browser mult mai bun decât a fost vreodată Internet Explorer", dar l-a criticat pentru lipsa de funcționalitate la lansare.  Thom Holwerda de la OSNewsa criticat Edge în august 2015 pentru bara URL ascunsă, lipsa de ușurință a utilizatorului, designul slab și un sistem de file care este "atât de complet rupt încât nu ar fi trebuit să fie livrat niciodată într-o versiune finală". El a descris caracteristicile implementate ale browserului ca "un fel de glumă cosmică", spunând că "înfuriat nici măcar nu începe să o descrie".

Datele din august 2015, la câteva săptămâni după lansare, au arătat că utilizarea Edge a fost scăzută de către utilizatori, doar 2% din totalul utilizatorilor de computere utilizând noul browser. Utilizatorii Windows 10 au atins un nivel maxim de 20% și apoi au scăzut la 14% până în august 2015.

În octombrie 2015, un cercetător în domeniul securității a publicat un raport care descrie o eroare în modul "InPrivate" al Edge, determinând ca datele referitoare la site-urile vizitate să fie încă memorate în cache în directorul de profil al utilizatorului, făcând teoretic posibil ca alții să determine site-urile vizitate. Bugul a câștigat atenția generală la începutul lunii februarie 2016  și a fost remediat cu o actualizare cumulativă pe 9 februarie 2016.

Comutarea Microsoft către Blink, deoarece motorul Edge s-a confruntat cu o recepție mixtă. Miscarea crește consistența compatibilității platformei web între principalele browsere. Din acest motiv, mișcarea a atras critici, deoarece reduce diversitatea pe piața generală a browserelor web și crește influența Google (dezvoltatorul motorului de aspect Blink ) pe piața generală a browserelor, prin Microsoft cedând motorul de browser dezvoltat independent.

Potrivit lui Douglas J. Leith, profesor de informatică de la Trinity College , Dublin, Microsoft Edge se numără printre browserele mai puțin private.  Ca răspuns, un purtător de cuvânt de la Microsoft Edge a explicat că folosește datele de diagnostic ale utilizatorului pentru a îmbunătăți produsul.

În iunie 2020, utilizatorii au criticat actualizările Windows 7, Windows 8.1 și Windows 10 recent lansate care au instalat Edge și au importat unele date de utilizator din Chrome și Firefox înainte de a obține permisiunea utilizatorului. Microsoft a răspuns afirmând că, dacă un utilizator respinge acordarea permisiunii de import a datelor Edge, atunci Edge va șterge datele importate. Cu toate acestea, dacă browserul se blochează înainte ca utilizatorul să aibă șansa de a respinge importul, atunci datele deja importate nu vor fi șterse.  Verge a numit aceste "tactici spyware" și a numit "experiența de prima rundă" a lui Edge "un model întunecat".

Microsoft Windows
Navigatoare web

Microsoft Edge


فيليكس هاوسدورف ؛ (8 نوفمبر 1868 - 26 يناير 1942). رياضياتي ألماني اعتبر أحد مؤسسي علم الطوبولوجيا الحديث كما ساهم بشكل كبير في نظرية المجموعات ونظرية المجموعات الوصفية ونظرية القياس والتحليل العقدي والتحليل الدالي.

درس هاوسدورف بجامعة لايبزج، وحصل على درجة الدكتوراه سنة 1891، ثم عمل بتدريس الرياضيات في لايبزغ حتى سنة 1910، حيث انتقل إلى جامعة بون ليعمل أستاذاً للرياضيات بها. عمل أستاذاً بجامعة غرايفسفالت بين عامي 1913 و1921 ثم عاد إلى جامعة بون. وعندما وصل النازيون إلى السلطة، اعتقد هاوسدورف ـ الذي كان يهودياً ـ أن منصبه الأكاديمي المرموق سوف يحميه من الاضطهاد، غير أنه طرد من الجامعة سنة 1935، ومنع من نشر أبحاثه في ألمانيا، ولكن ذلك لم يمنعه من عمل الأبحاث في الرياضيات ونشرها في دورية «الأسس الرياضية» البولندية (باللغة اللاتينية: ). وبعد هجمات ليل البلور سنة 1938 وتصاعد اضطهاد اليهود في ألمانيا، زادت عزلة هاوسدورف، فكتب إلى عالم الرياضيات المجري جورج بوليا طالباً مساعدته في الحصول على زمالة بحثية في الولايات المتحدة، غير أن طلبه هذا راح هباء. وفي سنة 1942 أدرك هاوسدورف أنه ذاهب إلى معسكرات الاعتقال النازية لا محالة، فانتحر هو وزوجته تشارلوته غولدشميت هاوسدورف وشقيقتها إديث غولدشميت بابنهايم يوم 26 يناير 1942، ودفن ثلاثتهم في بون.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من فروتسواف
أشخاص من مقاطعة سيليزيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة بون
أعضاء هيئة تدريس جامعة غرايفسفالد
أعضاء هيئة تدريس جامعة لايبتزغ
انتحارات مشتركة
حالات انتحار متعلقة بالمخدرات في ألمانيا
خريجو جامعة لايبتزغ
رياضياتيو القرن 19
رياضياتيو القرن 20
رياضياتيون ألمان في القرن 19
رياضياتيون ألمان في القرن 20
علماء رياضيات انتحروا
عاملون في الطوبولوجيا
علماء من فروتسواف
انتحار في 1942
منتحرون ومنتحرات
مواليد 1868
مواليد في فروتسواف
وفيات 1942
وفيات في بون
يهود ألمان
يهود ألمان توفوا في الهولوكوست
يهود ألمان في القرن 19
منتحرون بواسطة يهود خلال هولوكوست

فيليكس هاوسدورف


Ranunculus asiaticus, the Persian buttercup, is a species of buttercup (Ranunculus) native to the eastern Mediterranean region, southwestern Asia, southeastern Europe (Crete, Karpathos and Rhodes), and northeastern Africa.

It is a herbaceous perennial plant growing up to 45 cm tall, with simple or branched stems. The basal leaves are three-lobed, with leaves higher on the stems more deeply divided; like the stems, they are downy or hairy. The flowers are 3–5 cm in diameter, variably red to pink, yellow, or white, with one to several flowers on each stem.

It is a protected species in some jurisdictions, including Israel.

Cultivation and uses
Double-flowered forms, which are likely hybrids, are a popular ornamental plant in gardens, and widely used in floristry. Numerous cultivars have been selected, including 'Bloomingdale', 'Picotee', 'Pot Dwarf', and 'Superbissima'. The plants can tolerate light frost, but are not hardy at temperatures below -10°C.

'Tecolote' and 'Bloomingdale' are examples of the double-flowered plants. The single-flowered species form is not commercially cultivated on any significant scale. By contrast, the similar-looking Anemone coronaria is widely available in single-flower 'De Caen' hybrid forms. However, as with Ranunculus asiaticus, the species form, which also has red single flowers, is not commercially cultivated.

Recognition
On March 1, 2023, Canada Post, Canada's postal administration, issued a postage stamp depicting Ranunculus asiaticus. The stamp was issued in booklets and rolls and as a souvenir sheet.

References

External links

asiaticus
Plants described in 1753
Flora of Africa
Flora of Asia
Flora of Europe
Taxa named by Carl Linnaeus

Ranunculus asiaticus


Hugo Bervejillo (* 12. April 1948 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Schriftsteller.

Bervejillo, Autor der beiden historischen Romane Una cinta ancha de bayeta colorada und Basilio está en la frontera, war an der Seite von Guillermo Chaparro, Tarik Carson, Hugo Giovanetti Viola, Daniel Bentancourt und Alfredo Fressia Mitbegründer der zwischen 1970 und 1971 in vier Ausgaben erschienenen Zeitschrift Universo. 1984 bis 1985 war er als Journalist bzw. Zeichner für die Wochenzeitung Asamblea, 1989 für La República tätig.

Zudem arbeitete er 1991 für die Sonntagsausgabe La Hora Popular und von 1992 bis 1993 für die Kulturseite des Wochenblatts La Juventud. Auch gehörte er bis 1995 dem Verlagsrat (Consejo Editor) der Zeitschrift Fundación an. Dort war er auch Jury-Mitglied beim Literatur-Wettbewerb Onetti-Rulfo dieser Zeitschrift im Jahre 1995. Bervejillo hat darüber hinaus Geschichten zu den Anthologien Contando historia (1995) und El cuento uruguayo (2002) beigetragen.

Veröffentlichungen (Auszug)
 1992: Una cinta ancha de bayeta colorada, Ed. Proyección, ISBN 9974-7897-6-1, Roman
 1995: Basilio está en la frontera, Ed. Proyección, Roman
 1995: Sonata al sur in Contando historia, Cal y Canto, Anthologie
 2002: El mago in El cuento uruguayo, Anthologie
 2003: Cenizas y un gallo muerto (las siete latas), Carlos Marchessi Editor, ISBN 9974-598-06-0
 2004: El Ángel Negro, ISBN 9974-39-703-0

Auszeichnungen
 1989: Dritter Preis beim Geschichten-Wettbewerb Melvyn Jones, Montevideo
 Una cinta ancha de bayeta colorada auf der Shortlist des Premio Bartolomé Hidalgo

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 48

Einzelnachweise

Autor
Uruguayer
Geboren 1948
Mann

Hugo Bervejillo