Moğolca (Moğol alfabesi ile: , {Mongγol kele}; Kiril alfabesi ile: Монгол хэл, {Mongol Hel}), Moğolistan ve civardaki bazı özerk bölgelerde resmî dil olan Asya dilidir.

Türkçe ve Moğolca eskiden Altay dil ailesinde sınıflandırılmış olmakla birlikte, sondan eklemelilik, cümlede özne-nesne-yüklem sıralaması ve dillerin dilbilgisel olarak cinsiyetsiz olması gibi tipolojik benzerliklerin bu iki dilin aynı atadan gelmelerinden değil, yoğun ödünçlemeler ve uzun temaslar sonucu oluştuğu dilbilimciler tarafından günümüzde kabul edilen genel görüş olmuştur.

Coğrafî dağılım

Moğolca Moğolistan'ın resmî ulusal dilidir ve bu ülkede neredeyse 3,6 milyon kişi tarafından konuşulur (2014 yılı tahmini). Moğolcanın hem sözlü hem de yazılı formları aynı zamanda Çin'e bağlı ve en az 4,1 milyon etnik Moğolun yaşadığı İç Moğolistan bölgesinin resmî bölgesel dilidir. Tüm Çin çapındaki 5,8 milyon kişilik etnik Moğol nüfusunun yaklaşık yarısı tarafından konuşulur (2005 yılı tahmini), ancak bu ülke vatandaşlarının dil yeterliliklerine ilişkin herhangi bir veri yoktur, dolayısıyla Çin'deki Moğolca konuşanların tam sayısı bilinmemektedir. Son birkaç yüzyıl boyunca Moğolcanın İç Moğolistan'daki kullanımı düşüş ve canlanma dönemleri geçirmiştir. Çing döneminin sonlarına doğru düşüşe uğradı, 1947 ile 1965 yılları arasında canlandırma geçirdi, 1966 ile 1976 yılları arasında ikinci kez düşüşe uğradı, 1977 ile 1992 yılları arasında ikinci kez canlandırma geçirdi ve 1995 ile 2012 yılları arasında üçüncü kez düşüşe uğradı. Bununla birlikte, İç Moğolistan'ın bazı kentsel bölgelerinde ve eğitim alanlarında Moğol dilinin kullanımının azalmasına rağmen, Çince konuşan kentleşmiş Moğolların etnik kimliği, kentsel etnik toplulukların var olması nedeniyle büyük olasılıkla hayatta kalacaktır. İç Moğolistan'daki çok dilli durum, etnik Moğolların kendi dillerini koruma çabalarını engellemediği düşünülmektedir. Çin'de  gibi etnik Moğollar bilinmeyen sayıda kendi dillerini tamamen ya da kısmen kaybetmiş olsalar da bu insanlar hâlen etnik Moğol olarak kaydedilir ve etnik Moğol kimlik benimsemeye devam etmektedirler. Moğollar ile Çinliler arasında gerçekleşen etnik grup arası evliliklerden gelen çocuklar da etnik Moğol kimliği benimser ve etnik Moğol olarak kaydedilirler. 2020 yılında Çin Hükûmeti, Eylül ayı itibarıyla İç Moğolistan'daki ana öğretim dilinin Moğolca olduğu ilk ve orta okullarda üç dersin (dil ve edebiyat, siyaset ve tarih) Mandarin dilinde öğretilmesi gerektiğini hükmetti, fakat bu, etnik Moğol topluluklarının yaygın protestolarına yol verdi. Bu protestolar Çin Hükûmeti tarafından hızlı bir şekilde bastırıldı.

Sınıflandırma ve lehçeler

Moğolca Moğol dil ailesine aittir. Moğolcanın bu dil ailesi içindeki tam sınıflandırması dilbilimsel çevrelerde çok tartışmaya sebep olmuş kuramsal bir sorundur ve dilbilimsel kriterlerin ortak bir dizisine dayalı olarak Moğolcanın ana  için henüz mevcut bulunan verilerini kolay bir şekilde düzenlemenin mümkün olmaması bu soruna dair bir çözüme varılmasını engellemektedir. Söz konusu veriler, Moğol lehçe sürekliliğinin tarihsel gelişimi veya toplumdilbilimsel özelliklerini tekabül edebilir. Sesbilimsel veya sözcükbilimsel çalışmalar göreceli olarak gelişmiş olsalar da, karşılaştırmalı biçim-sözdizimsel bir çalışmanın (ör.  ile Horçin gibi birbirinden büyük farklılıkar gösteren lehçelere ilişkin) temeli bile henüz atılmamıştır.

Moğol grubu kapsamındaki bazı değişkelerin statüsleri, özellikle de bu değişkelerin Moğolcadan ayrı diller veya Moğolcanın lehçeleri olmaları konusu, tartışmalıdır. Bu değişkelerin en az üç tanesi var: Rusya, Moğolistan ve Çin'de konuşulan Oyratça (Kalmuk değişkesi dahil) ile Buryatça ve İç Moğolistan'ın Ordos Şehri civarında konuşulan .

Moğol devletinin kullandığı Halha lehçesinin Moğolca olması konusunda hiç anlaşmazlık yoktur, ancak bu noktanın ötesinde anlaşma bulunmamaktadır. Örneğin, Sanžeev (1953)'in ileri sürdüğü ve Moğolca dilbiliminde önemli bir etkisi olmuş sınıflandırması sadece üç tane lehçeden (Halha,  ve Ordos) oluşan bir "Moğol dili"nin var olduğunu ve Buryatça ile Oyratçanın bu dilden ayrı olduklarını savunur. Bundan farklı olarak Luvsanvandan (1959), "Merkez (Halha, Çahar, Ordos), "Doğu" (Harçin, Horçin), "Batı" (Oyrat, Kalmuk) ve "Kuzey" (iki Buryat lehçesi) lehçelerinden oluşan daha kapsamlı bir "Moğol dili"ni ileri sürdü. Buna ek olarak, Zhou Mingliang ile Sun Hongkai (2006), Moğolcanın dört farklı lehçeden oluştuğunu savunurlar: merkezde Halha, doğuda Horçin-Harçin, batıda Oyrat-Hilimag, ve kuzeyde Bargu-Buryat.

Bazı Batılı dilbilimciler, üzerinde göreceli olarak çok çalışılmış Ordos değişkesinin muhafazakâr hece yapısı ve sesbirim envanterinden dolayı ayrı bir dil olduğunu savunurlar. İç Moğolistan'ın kültürel etkisi altında olan fakat tarihsel açıdan Oyratçaya bağlı olan  ya da  diğer sınır lehçelerinin herhangi bir sınıflandırma şemasının içindeki konumlandırmasının büyük bir olasılıkla hep sorunlu olarak karşılanacaktır, fakat esas sorun Çahar, Halha, ve Horçin lehçelerini hem birbiriyle ilişkili olarak hem de Buryatça ile Oyratçayla ilişkili olarak sınıflandırmaktır. [tʃ] sesinin *i ünlüsü öncesinde [tʃ] şeklinde ve tüm diğer ünlülerin öncesinde [ts] şeklinde gerçekleşmesi Moğolistan'da bulunan fakat İç Moğolistan'da bulunmayan bir fenomendir, ve bu ayrım, lehçeler arasındaki temel bir farklılık olarak sıkça zikredilir; ör. "yıl" anlamına gelen  *tʃil, Halha /tʃiɮ/, Çahar /tʃil/ ile "az" anlamına gelen Ana Moğolca *tʃøhelen, Halha /tso:ɮəŋ/, Çahar /tʃo:ləŋ/. Buna karşın, geçmiş zaman fiil ekinin Merkez değişkelerinde -sŋ şeklinde ve Doğu değişkelerinde -dʒɛː şeklinde gerçekleşmesi genel olarak sırf stokastik bir farklılık olarak algılanır.

İç Moğolistan'daki resmî dil politikası Moğolcayı üç farklı lehçeye ayırmaktadır: , Oyratça ve Bargu-Buryatça. Güney Moğolcasının Çahar, Ordos, , Horçin, Harçin ve Alaşa lehçelerinden oluştuğunu ileri sürmektedir. İç Moğolistan yetkilileri, grameri Güney Moğolcasına ve telaffuzu Çahar lehçesinin 'nda konuşulan değişkesine dayanan  oluşturmuşlardır. Buna rağmen, diyalektolojik açıdan, Güney Moğolcasının batı lehçeleri Güney Moğolcasının doğu lehçelerinden çok Halha lehçesine daha yakındır; örneğin, Çahar lehçesi, Horçin lehçesinden çok Halha lehçesine daha yakındır.

Moğolca ya da "Merkez Moğol" kolu haricinde, Moğol dil ailesinin diğer kolları şunlardır: Doğu İç Moğolistan, Heilongjiang ve Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ne bağlı Çöçek şehri civarında konuşulan ; Çinghay ile Kansu eyaletlerinde konuşulan ve Doğu Yugurca, , Donşianca, , ile  dillerinden oluşan Şirongol grubu; ve Afganistan'da konuşulan ve nesli tükenmiş olma ihtimali olan Moğulca.

Moğol dil ailesinin diğer dillerle ilişkisi konusuna gelince, Altay teorisi, Moğol dil ailesinin Türk, Tunguz ve bazı dilbilimcilere göre  ve Japon dillerini de kapsayan daha büyük bir Altay dil ailesine ait olduğunu savunur, ancak bu teorinin dilbilim çevrelerindeki geçerliliği gitgide kaybolmaktadır.

Lehçeler listesi

Dilbilimci Juha Janhunen, Moğolca lehçelerini bu şekilde sınıflandırmış ve listelemiştir. Bu lehçelerin çoğu İç Moğolistan'da konuşulur.

Tongliao grubu
Khorchin (Qurciv)
Jasagtu (Jasaqdu)
Jarut (Jarut)
Jalait (Jalajit)
Dörbet (Tuirbat)
Gorlos (Qhurlus)
Juu Uda grubu
Aru Khorchin (vAru Qurciv)
Baarin (Baqhariv)
Ongniut (vUvgniqhut)
Naiman (Naimav)
Aokhan (vAuqav)

 grubu
Kharachin (Qaraciv)
Tümet (Tuimat)
Ulan Tsab grubu
Chakhar (Caqar)
Urat (vUrat)
Darkhan (Tarqav)
Muumingan (Muumivgqhav)
Dörben Küüket (Tuirbav Gaugat)
Keshigten (Gasigdav)

Xilin Gol grubu
Üdzümüchin (vUiczumuciv)
Khuuchit (Qaqhucit)
Abaga (vAbaqhe)
Abaganar (vAbaqhanar)
Sönit (Suinit)
Dış Moğolistan grubu

 Khotogoit (Quduqhujit)

 Tsongol (Cuvgqhul)
 Sartul (Sartaqhul)
 Dariganga (Tariqhavgqhe)

Juha Janhunen'in 'Mongolian' kitabı (2012)

Juha Janhunen, "Mongolian" adlı kitabında Moğol dil ailesini 4 ayrı dilbilimsel dala ayırır:

 Daur dalı; Çin'in Hulunbuir İli'ne bağlı Morin Dawa Daur Özerk Sancağı'nda ve Heilongjiang Eyaleti'nin Qiqihar İli'ne bağlı 'nde konuşulan Daur dili, bu dalın kapsadığı tek dildir.
 Moğul dalı; Afganistan'da konuşulan Moğul dili, bu dalın kapsadığı tek dildir ve bu dilin nesli tükenmiş olma ihtimali vardır.
 Şirongol (veya ) dalı, yaklaşık 7 dilden oluşur; bu diller, tarihî Tibet'in Amdo bölgesinde konuşulur.
 Ortak Moğol (ya da Merkez Moğol; bkz: Moğol dilleri) dalı, yaklaşık 6 dilden oluşur; bunlar Moğolistan devletinin yanı sıra Mançurya, İç Moğolistan, Ordos, Çungarya ve Sibirya'da da konuşulur.

Şirongol / Güney Moğol (Çinghay-Kansu dil birliğinin bir parçası)

Moğol dil ailesinin Şirongol dalı yaklaşık 7 dilden oluşur; bu diller, aşağıdaki şekilde gruplandırılır:

 Şira Yugur
  grubu

  grubu

 Santa

Ortak Moğolca / Merkez Moğolca

Moğol dil ailesinin Ortak Moğolca (ya da Merkez Moğolca; bkz: Moğol dilleri) dalı, yaklaşık 6 dilden oluşur; bunlar şu şekilde gruplandırılır:

  (Xalx), ya da Halha lehçeleri grubu, Moğolistan ülkesinin merkezinde konuşulur, fakat bazı lehçeleri (ör. ) Çin'e bağlı İç Moğolistan bölgesinde de konuşulur.
  (Xorcen), ya da Horçin lehçeleri grubu, İç Moğolistan'ın doğusunda ve Mançurya'da konuşulur.
  (Ordes), güneyde, İç Moğolistan'ın Ordos şehrinde konuşulur.
 Oyratça (Oired), batıda, Çungarya'da konuşulur.
  (Xamyengen), Moğolistan ülkesinin kuzeydoğusunda ve Mançurya'nın kuzeybatısında konuşulur.
 Buryatça (Bouryaad), Rusya Federasyonu'na bağlı Buryatya Cumhuriyeti'nde ve Çin'in İç Moğolistan bölgesine bağlı Hulunbuir İli'nde yaşayan  tarafından konuşulur.

Fonoloji

Bu bölümdeki bilgiler ağırlıklı olarak Moğolistan başkenti Ulan Batur'da konuşulan Halha lehçesine dayanmaktadır. Ordos, Horçin ve Çahar gibi diğer Moğolca değişkelerinin sesbilimsel özellikleri büyük farklılıklar gösterir. Bu bölüm, Halha Moğolcasının fonolojisini açıklar ve bu değişkenin ünlü, ünsüz,  ve vurgu özellikleri hakkında alt bölümler içerir.

Ünlüler

Standart dilin yedi adet  sesbirimi var. Bunlar, "" (kısaca "ÖÇDK";  veya kısa olarak "ATR") olarak bilinen bir parametreye göre üç farklı  grubuna ayarlanır; bunlar −ÖÇDK, +ÖÇDK ve nötr. Bu ayar fonologlar arasında en fazla kabul görür, fakat bazı dilbilimciler Moğolcanın  ile ler arasında bir ayrım ile nitelendiğini hâlen savunmaktadır; ayrıca Batı'da, tarihî olarak ön ünlüler olan ünlüleri izah etmek için 'ö' ile 'ü' harfleri hâlen kullanılmaktadır. Moğolcanın ünlü sisteminde üstelik  uyumu da mevcuttur.

Moğolcada  fonemiktir ve yedi sesbirimin her biri hem kısa hem de uzun şekilleriyle gerçekleşir. Ses bilgisi açısından kısa /o/, yuvarlak ünlü [ɵ] şeklinde merkezleşmiştir.

Aşağıda soldaki tablo, Moğol Kiril alfabesindeki ünlü harfler ve bunların Uluslararası Fonetik Alfabe (IPA)'deki karşılıklarını gösterir; sağdaki tablo ise Moğolcadaki yedi farklı tek ünlü sesbirimi uzun ve kısa formlarıyla ve fonetik özelliklerine göre düzenler ve tanımlar.

{| class="wikitable"
|+
!
!Uluslararası Fonetik Alfabe
|-
|a
|a
|-
|и/й
|i
|-
|o
|ɔ
|-
|ө
|o
|-
|y
|ʊ
|-
|ү
|u
|-
|э
|e
|}
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
!
! colspan="2" |
! colspan="2" |
! colspan="2" |
|-
!
! Kısa
! Uzun
! Kısa
! Uzun
! Kısa
! Uzun
|-
! style="text-align: left;" |
|i
|iː
|
|
|u
|uː
|-
! style="text-align: left;" |
|
|
|
|
|ʊ
|ʊː
|-
! style="text-align: left;" |
|e
|eː
|ɵ
|
|
|oː
|-
! style="text-align: left;" |
|
|
|
|
|ɔ
|ɔː
|-
! style="text-align: left;" |
|
|
|a
|aː
|
|
|}

Halha Moğolcasının dört adet  de var: /ui, ʊi, ɔi, ai/. Bunların dışında ünlüler ayrıca birleşip üç adet ilave ikiz ünlüsü oluşturabilir, yani toplam yedi adet ikiz ünlüsü mevcuttur: ia (иа), ʊa (уа), ei (эй). Örneğin: далай (deniz) kelimesinin aй'ı, амиараа (teker teker) kelimesinin иа'sı, нохой (köpek) kelimesinin ой'u, хуаран (kışla) kelimesinin уа'sı, уйлах (ağlamak) kelimesinin уй'ı, үйлдвэр (fabrika) kelimesinin үй'ı, хэрэгтэй (gerekli) kelimesinin эй'i.

Öne çekilmiş dil kökü (ÖÇDK) uyumu. Ünlüler, Moğolcadaki  sisteminde üç farklı gruba ayırılır:

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
!
! +ÖÇDK ("ön")
! −ÖÇDK ("arka")
! Nötr
|-
|IPA sembolleri
| e, u, o
| a, ʊ, ɔ
|i
|-
|Moğol Kiril harfleri
|э, ү, ө
|a, y, o
|и, й
|}

Yukarıda belirtildiği gibi, bunlar tarihî nedenlerden dolayı geleneksel olarak "ön" ve "arka" ünlüleri olarak nitelendirilmiştir; nitekim bu geleneği izleyen kişiler, Moğolcanın romanize transkripsyonunda /o/ ile /u/ ünlülerini ⟨ö⟩ ile ⟨ü⟩ olarak, /ɔ/ ile /ʊ/ ünlülerini ise ⟨o⟩ ile ⟨u⟩ olarak çevirirler (bu, bu maddenin fonolojiye değinmeyen bölümleri için de geçerlidir). Bununla birlikte, çağdaş Moğolca fonolojisinde bu iki ünlü uyum grubunu dil kökü konumlarının boyutlarına göre nitelendirmenin daha uygun olduğu düşünülmektedir. Bunun dışında, /i/ "nötr" bir ünlü olarak kabul edilir ve bu iki grubun hiç birine ait değildir.

Birleşik sözcüklerin haricinde bir sözcüğün içindeki tüm ünlülerin hepsi aynı ünlü uyumu grubuna ait olması gerekir; bu durum son ekler için de geçerlidir. Eğer ilk ünlü −ÖÇDK ayarında ise, aynı sözcüğün içindeki tüm ünlülerin ya /i/ ya da −ÖÇDK ünlülerinden olmaları gerekir. Eğer ilk ünlü +ÖÇDK ayarında ise, sözcüğün tüm diğer ünlülerinin aynı şekilde ya /i/ ya da +ÖÇDK ünlülerinden olmaları gerekir. Son eklere gelince eklendikleri sözcüklere uyum sağlamak üzere barındırdıkları ünlülerin değişmeleri gerekir; bu süreçte iki farklı model izlenir. Kimi son eklerde yer alan /A/  /a, ɔ, e, o/ şekillerinde gerçekleşmesi mümkündür. Örneğin:

 orx hanehalkı + -Ar (vasıta eki) → orxor hanehalkıyla
 xarʊɮ bekçi + -Ar (vasıta eki) → xarʊɮar bekçiyle

Kimi son eklerde yer alan /U/ baş sesbiriminse /ʊ, u/ şekillerinde gerçekleşmesi mümkündür; bu durum, tüm −ÖÇDK ünlüleri /ʊ/ sesini, tüm +ÖÇDK ünlüleri ise /u/ sesini üretir. Örneğin:

 aw ["almak"] + -Uɮ ( eki) → awʊɮ

Eğer sözcük kökünde yalnızca /i/ ünlüsü yer alıyor ise, son eklerde +ÖÇDK ünlüleri kullanılır.

Moğolcada yuvarlaklık uyumu da mevcuttur, ancak kapalı ünlüler bu uyum sisteminde kapsanmamaktadır. Bir sözcük kökünde /o/ (veya /ɔ/) ünlüsü yer alırsa, sonuç olarak önceden açık bir ünlüyle nitelendirilmiş son eklerde bu açık ünlünün yerine de [o] (veya [ɔ]) yer alır. Bununla birlikte, eğer herhangi bir son ekte /u/, /ʊ/, veya /ei/ sesleri yer alırsa, bu, yuvarlaklık uyumu sürecinin sonraki son eklere devam ettirilmesini engeller. Örneğin ɔr-ɮɔ girdi, ɔr-ʊɮ-ɮa sokulmuş.

Ünlü uzunluğu. Uzun ile kısa ünlülerin telaffuzu, ünlünün bulunduğu hecenin sözcük içindeki konumu tarafından belirlenir. Sözcük başı hecelerde yer alan ünlüler,  açısından sesbirimsel zıtlık gösterir. Uzun bir ünlü, kısa bir ünlünün yaklaşık %208 oranında uzunluğuna sahiptir. Sözcük ortası veya sözcük sonu hecelerde yer alan uzun ünlüler ise, sözcük başı hecelerde yer alan kısa ünlülerin sadece %127 oranında bir uzunluğa sahiptir, ancak yine sözcük başı hecelerdeki kısa ünlülerden farklıdırlar. Sözcük başı hece haricindeki kısa ünlüler, sözcük başı hecelerdeki kısa ünlülerin sadece %71 oranında uzunluğa sahip ve eklemleme açısından merkezleşmiş olup sözcük başı hecelerde yer alan kısa ünlülerden farklılık gösterirler. Bunlar fonemik olmadıkları için pozisyonları  kuralları tarafından .

Ünsüzler

Aşağıdaki tablo Halha Moğolcasındaki ünsüzleri gösterir. Parantez içindeki ünsüzler yalnızca yabancı kökenli alıntı kelimelerinde yer alır.

Dişyuvasıl yansürtünmesiz ünsüz [l] Moğolcada yer almaz; bunun yerine, Moğolcada ötümlü dişyuvasıl yansürtünmeli ünsüz /ɮ/ var, bu da sık sık ötümsüz [ɬ] şeklinde gerçekleşir. Dişyuvasıl genizsil ünsüz /n/ sesbirimi bir sözcüğün en sonunda yer aldığı zaman [ŋ] (artdamaksıl genizsil ünsüz) şeklinde gerçekleşir. Damaksıllaşmış ünsüz sesbirimlerinin yalnızca [−ÖÇDK] ünlüleri içeren sözcüklerde yer aldıkları gözlemlenmiştir. Soluklu bir ünsüz, sözcüğün ortası veya sonunda yer aldığı takdirde önceden soluklanmış olup kendisinden hemen önceki ünsüz ve ünlüleri ötümsüzleştirir. Ötümsüzleşmiş kısa ünlüler sıkça düşürülür.

Hece yapısı ve fonotaktik özellikler

Moğolcada kurulması mümkün olan en geniş hece, en son C'nin bir son ekin olduğu CVVCCC (C = ünsüz, V = ünlü) şeklindedir.  tek kısa ünlülere nadir rastlanır. Bir sözcük eğer tarihî olarak tek heceli iseydi, hecenin yapısı *CV'den CVV'ye değişmiştir. [ŋ] sesi ancak hece bitişinde yer alır (aksi takdirde [n] şeklinde gerçekleşir) ve tarihî nedenlerden dolayı /p/ ile /pʲ/ sesleri hece bitişlerinde hiç yer almaz.  kısıtlamalar şöyledir:

 damaksıllaşmış ünsüzlerin hemen öncesinde sadece diğer damaksıllaşmış bir ünsüz veya bazen /ɢ/ veya /ʃ/ sesleri yer alabilir
 /ŋ/ sesi sadece /ʃ, x, ɡ, ɡʲ/ ve /ɢ/ seslerinin hemen öncesinde yer alabilir
 /j/ sesi, hecenin ikinci konumunda hiç yer almaz
 /p/ ile /pʲ/ sesleri ilk ünsüz olarak yer almaz ve ancak hemen öncesinde /m/ veya /ɮ/ sesleri veya bu seslerin damaksıllaşmış karşıtları yer aldığı takdirde ikinci ünsüz olarak yer alır

Bu kısıtlamalara uymayan kümeler, sağdan sola yer alan bir heceleme süreci kapsamında sesbirimsel olmayan  bir ünlü tarafından ikiye bölünür. Örneğin, hojor ("iki"), ažil ("iş") ve saarmag ("nötr") kelimelerinin sesbirimsel yapıları /xɔjr/, /atʃɮ/ ve /saːrmɡ/ şekillerindedir. Bu tür durumlarda, yukarıdaki kısıtlamalara tabii ünsüz kümelerinin oluşmasını engellemek üzere bu kümelerin ortasına bir ünlü sokulur. Sonuç itibarıyla, önceki örnek sözcüklerin fonetik yapıları [xɔjɔ̆r], [atʃĭɮ] ve [saːrmăɢ] şekillerindedir. Bu iç türeme sürecinde sokulan ünlünün fonetik şekli, kendisinden önceki hecedeki ünlüyle ünlü uyumunu sağlar. Bu çoğunlukla aynı sesin  şeklidir, ancak bu durumun istisnaları da var: önceki hecede yer alan bir /u/ sesi, sonraki hecede bir [e] sesini üretir; sözcüğün önceki kısımlarında nötr olmayan bir ünlü var ise, /i/ gözardı edilir; ve artdişyuvasıl veya damaksıllaşmış ünsüzlerin ardından herhangi bir iç türemesi süreci yalnızca [i] harfiyle yer alır, örneğin: [atʃĭɮ].

Vurgu

Moğolcada vurgu fonemik değildir (yani farklı anlamları ayırt etmekte rol oynamaz) ve bunun tamamen hece yapısına bağlı olduğu düşünülmektedir, ancak vurgu ataması konusuna dair farklı akademik görüşler mevcuttur. Moğolcayı anadil olarak konuşan dilbilimcilerin çoğu, konuştukları lehçe gözetilmeksizin sözcük vurgusunun ilk hecede yer aldığını savunurlar. 1941 ile 1975 yılları arasında, birçok Batılı akademisyen, vurgunun sözcüğün en solundaki  atandığını ileri sürdü. 1835 ile 1915 yılları arasında yayımlanan çalışmalardaysa diğer bakış açıları mevcuttu.

Walker (1997), sözcüklerin en sonlarında yer alan heceler haricinde sözcük vurgusunun sözcüğün en sağındaki ağır heceye atandığını ileri sürer:

{|
| A'AHH || [pai.ˈɢʊɮ. ɮəɢ.təx] || düzenlenmiş olmak
|-
| HA'AH || [xon.ti.ˈru.ɮəŋ] || ayırmakta (zarf niteliğinde)
|-
| HAA'AH || [ʊ.ɮan.paːtʰ.ˈrin.xəŋ] || Ulan Batur sakinleri
|-
| A'AA || [ʊːr.ˈtʰai.ɢar] || kızgınca
|-
| 'AHA || [ˈʊitʰ.ɢər.tʰai] || üzgün
|}

 *A = ağır hece; H = hafif hece (bkz: )

Bu bağlamda "ağır hece", eklemleme uzunluğunun en az tam bir ünlü kadar uzun olan bir hece olarak tanımlanır; sonuç itibarıyla sözcük başlarında yer alan kısa heceler ihraç edilmektedir. Eğer bir sözcük çift heceli ise ve sözcükteki tek ağır hece sözcüğün sonunda ise, sözcük vurgusu yine bu heceye atanır. Sadece tek bir fonemik sözcük-başı kısa hecenin olduğu durumlarda sözcük vurgusunun bu heceye bile atanması mümkündür:

{|
| LˈH || [ɢa.ˈɮʊ] || kaz (isim)
|-
| ˈLL || [ˈʊnʃ.səŋ] || okumuş olup
|}

Son zamanlarda, Moğolca çalışmaları kapsamında toplanmış sesbilimsel verilerin en kapsamlı koleksiyonu, Halha lehçesinin yakın bir akrabası olan Çahar lehçesindeki vurgu ataması hakkında yazılmış kısmî bir rapora uygulanmıştır. Rapor, ilk hecenin kısa olduğu iki veya üç heceli sözcüklerde sözcük vurgusunun ikinci hecede yer aldığı sonucunu çıkarttı. Bununla birlikte, sözcüğün ilk hecesi uzun ise, farklı işitimsel parametreler için toplanmış bu verilerin birbiriyle çelişen sonuçlar destekledikleri izlenimi verilmektedir:  verileri ilk hecenin vurgulandığını gösterirken,  verileri ikinci hecenin vurgulandığını gösterir.

Alıntı sözcukler ve yeni yapım sözcükleri

Moğolcaya en erken girmiş alıntı kelimeler Eski Türkçe, Sanskrit (çoğunlukla Uygurca üzerinden), Farsça, Arapça, , Tunguzca ve Çince kökenlidir. Daha sonra Moğolcaya Rusça, İngilizce, ve (ağırlıklı olarak İç Moğolistan'da) Mandarin Çincesi kökenli alıntı kelimeler de girmiştir. Moğol devletine ait dil komisyonları Moğolcaya devamlı olarak yeni terminoloji çevirmektedir, ve jerönhijlögč 'cumhurbaşkanı' ("generalizör") ve šar ajrag 'bira' ("sarı kımız") gibi yeni kelimeler yaratmıştır. Birçok  de mevcuttur; ör. Çince "tren" (huǒchē 火车, ateş arabası) kelimesinden çevrilmiş Moğolca galt tereg 'tren' ('ateşli araba'). Çince "esas" (shízhì 实质, asıl nitelik) isminden çevrilmiş Moğolca mön chanar (esas), Çince "nüfus" (rénkǒu 人口, 'insan ağız') kelimesinden çevrilmiş Moğolca khün am (nüfus), Çince "mısır" (yùmǐ 玉米, 'yeşim pirinci') kelimesinden çevrilmiş Moğolca  erdene shish (mısır) ve Çince "cumhuriyet" (gònghéguó 共和国, kamu işbirliği ulusu) kelimesinden çevrilmiş Moğolca bügd nairamdakh uls (cumhuriyet), Moğolcadaki diğer alıntı çevirilerin arasındadır.

 Sanskrit alıntı kelime örnekleri: shashin (शशन sasana, "din"), sansar (सँसार sansāra, "uzay"), avyas (अभ्यास abhyasa, "yetenek"), buyan (पुण्य punya, "sevap"), agşin (क्षण kšana, "an"), tiv (द्वीप dvipa, coğrafî anlamda "kıta"), garig (ग्रह graha, "gezegen"), tsadig (जातक jātaka, "öyküler, hikayeler"), şüleg (श्लोक šloka, "şiirler, satırlar"), badag (पदक| padaka, edebî anlamda "kıta"), arşan (रसायन rašayana, "maden suyu, nektar"), şaştir (शास्त्र shastra, isim olarak "kronik"), bud (बुध budh, "Merkür"), sugar (शुक्र shukra, "Venüs"), barhasvadi (वृहस्पति vrihaspati, "Jüpiter") ve sançir (शनि shani, "Satürn").
 Farsça alıntı kelime örnekleri: anar (anar, "ametist"), arkhi (aragh, "alkol", Arapçadan), baişin (pishiwan, "bina"), bars (fars, "kaplan"), bers (farzin, "satranç veziri"/"dişi kaplan"), bold (pulad, "çelik"), bolor (bulur, "kristal"), gunjid (kunjut, "susam"), gindan (zindan, "hapishane"), dari (daru, "barut"), duran (dur, "teleskop"), duranbai (durbin, "teleskop"/"mikroskop"), devter (daftar, "defter"), hurmast (ohrmazd, "yüksek tanrı"), savan (savan, "sabun"), sandal (sandali, "oturak") ve tsöm (jam, "bardak").
 Çince alıntı kelime örnekleri: banz (板子 bǎnzi, "tahta levha"), laa (蜡 là, "mum"), luuvan (萝卜 lúobo, turp), khuluu (葫芦 húlu, "su kabağı"), denlüü (灯路 dēnglù, "lamba"), çiiden (汽灯 qìdēng, "elektrik lamba"), biir (笔儿 bǐ'er, "boya fırçası"), gambanz (斩板子 zhǎnbǎnzi, "kesme tahtası"), chinjuu (青椒 qīngjiāo, "biber"), juutsai (韭菜 jiǔcài, ""), moog (蘑菇 mógu, "mantar"), tsuu (醋 cù, "sirke"), baitsaa (白菜 báicài, "Çin lahanası",), mantuu (馒头 mántou, "buğulanmış ekmek"), naimaa/maimaa (买卖 mǎimài, "ticaret"), goimon (挂面 gùamiàn, "erişte"), dan (单 dān, "tek"), gan (钢 gāng, "çelik"), lantuu (榔头 lángtou, "balyoz"), tsonkh (窗户 chūanghu, "pencere"), buuz (包子 bāozi, "mantı"), khuuşuur (火烧儿 hǔoshāo'er, "kızartılmış mantı"), zutan (乳脂汤 rǔzhītāng, "kremalı çorba"), bantan (粉汤 fěntāng, "un çorbası"), van (王 wáng, "kral"), günj (公主 gōngzhǔ, "prenses"), gün (公 gōng, "dük"), janjin (将军 jiāngjūn, "general"), taigan (太监 tàijiàn, "hadım"), pyanz (片子 piànzi, "disk"), guanz (馆子 guǎnzi, "restoran"), lianhua (莲花 liánhuā, "lotus"), khuar (花儿 huā'er, "çiçek", insan isimlerinde kullanılır), toor (桃儿 táo'er, "şeftali"), intoor (樱桃儿 yīngtáo'er, "kiraz"), zeel (借 jie, "ödünç almak"/"ödünç istemek"), vandui (豌豆 wāndòu, "bezelye"), yanz (样子 yàngzi, "biçim"/"görünüm"), şinj (性质 xìngzhì, "karakter"/"kişilik"), liir (梨儿 lí'er, "armut"), bai (牌子 páizi, "hedef"), jin(g) (斤 jīn, "ağırlık"/"yük"), bin(g) (饼 bǐng, "pankek"/"ekmek"), khuanli (皇历 huángli, "takvim"), şaazan (烧瓷 shāocí, "porselen"), khantaaz (砍兜肚 kǎndōudu, "kolsuz fanila"), püntüüz (粉条子 fěntiáozi, "patates eriştesi") ve tsai (茶 chá, "çay").

20. yüzyılda Moğolcaya günlük hayatla ilgili birçok Rusça alıntı kelime girdi: doktor (doktor), şokolad (çikolata), vagon (tren vagonu), kalendar (takvim), sistem (sistem), podvoolk (tişört, futbolka kelimesinden kaynaklanır) ve maşin (araba). Sosyopolitik değişikliklerden dolayı, son zamanlarda Moğolcaya daha fazla İngilizce alıntı kelimesi girmeye başlamıştır ve bu kelimelerin bazıları Moğol devleti tarafından kullanılan resmî terimler hâline gelmiştir: menejment (idarecilik, menajerlik), kompyuter (bilgisayar), fail (dosya), marketing (pazarlama), kredit (kredi), onlain (çevrimiçi), mesej (mesaj).

Moğolcada birçok farklı alıntı kelimenin bulunmasına rağmen, bunların kullanımı lehçeye göre değişir. 452 kelimeden oluşan bir Ortak Öz Moğol kelime hazinesine dayanarak farklı Moğol lehçelerini karşılaştırırken, Halha ve Horçin gibi lehçelerde bu kelimelerin %95'e varan bir oranda kullanıldıkları bulunmuştur; bundan farklı olarak, Güney Moğol dilleri bu Öz Moğol kelimeleri %39 ile %77 arası bir oranda kullanırlar.

Alfabe

Harfler
(Buryat, Kalmuk, Moğol alfabeleri birlikte değerlendirildiğinde:)
Ə: Moğolcada ayrıca Azerice'de, Tatarca'da, Gagavuzca'da ve Türkmence'de kullanılır. Kısa, kapalı, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapça'da ve Almanca'da da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azerice'de yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu halde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında Büyük Ünlü Uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin: İncä/İncə. Türkçede Selçuk ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk / Səlcuk" olarak, Akçe sözcüğü ise "Akçä / Akçə" olarak yazılır. Ə harfi kimi latin alfabelerinde, özellikle  el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır.
Ц: Türkçede bulunmayan sert bir T harfidir. TS (ʦ: T+S) olarak da seslendirilir. Moğolca'da ve Rusça'da, Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan pek çok dilde Ç harfinin türevi olan bir sestir (Latin Ț). Gagavuzca'da ve diğer Türk dillerinde Slav kökenli kelimelerde yer alır. Ancak öz Moğolca sözcüklerde de sık sık kullanılır. Örneğin: Moğolcadaki Ţag sözcüğü (Çağ, "Tsag" okunur), Ţeţeg (Çiçek, "Tsetseg" gibi okunur).
 Ң: Moğolcada ayrıca Tatarca'da, Türkmence'de kullanılır.  (Şekil benzerliği nedeniyle Türkçedeki Ⱨ harfi ile karıştırılmamalıdır.)  Gırtlaktan çıkarılan N ve G karışımı bir sestir (Ň veya Ñ). Uniform Türk Alfabesi'nde Ņ ile gösterilir. Bazen de NG/NĞ olarak öngörülür. Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlıca'daki üç noktalı Kaf-ı Nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Örneğin: İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde Saňa, Baňa, Deňiz sözcükleri. Pek çok kaynakta Tengri veya Tengiz olarak yazılan sözcükler aslında Teñri ve Teñiz şeklinde okunur.
 X: Moğolcada ayrıca Tatarca'da Azerice'de ve pek çok dilde yer alan bir harf ve sestir. Boğazdan gelen gırtlaksı bir H sesidir. Normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir.  Arapçadaki Hı (خ) harfidir. Azericenin resmi harflerinden birisidir. İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)… Bu sesin Türkçedeki kullanımında çoğu zaman birbirlerine çok yakın kaynaklardan çıkan Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır.
Е: Türkçede günümüzde kullanılmayan İ-E arasında seslendirilen bir harftir (Latin Ë). (Şekil benzerliği nedeniyle Türkçedeki E harfi ile karıştırılmamalıdır, çünkü arada belirsiz de olsa bir ses farklılığı vardır.) Bu ses Rusçada bulunur (Ukraynaca Kiril: Є) ve bu dilde sıklıkla kullanılır. Bu harfe İe (Ye) adı verilir ve çevirilerde bu ses değereri ile gösterilir, ancak bu kesinlikle doğru bir yaklaşım değildir. Çünkü bu harf arda arda gelen İ ve E seslerini ifade etmez. Tamamen İ-E arası farklı bir sestir. Anadolu Türkçesinde ise gerçekte mevcut olan ancak ölü bir ses olduğu bile söylenebilir. Rusçada ise yoğun olarak kullanılan ve açık olarak işitilen bir harftir. Ancak Türkçedeki gibi kaynaşan harflerin arasında değil, herhangi bir koşula bağlı olmadan ortaya çıkan ve Ruslar tarafından diğer seslerden rahtalıkla ayırt edilebilen belirgin bir sestir. Bu sese Türkçede verilebilecek başka bir örnek ise El (organ) ve Ël (yurt) sözcüklerinin arasındaki farktır. Ël sözcüğü zamanla "İl" biçimine dönüşmüştür. Türkmenëli, Kırklarëli, Tuncëli...

Tarih

Moğolcanın en eski metni Yesünke Taşı'dır. MS 1225 yılında Uygur yazısıyla yazılmıştır. Onon-Neçinsk Nehri yakınında granit bir taş üzerine yazılan bu yazı beş satırdan oluşmaktadır. Bu yazılarda Cengiz Han'ın "Yisünge" adlı yeğeninden söz edilmiştir.

Cengiz Han devrinde bizzat Cengiz Han'ın halkının yazıya sahip olmasını sağlamak için Uygur Türklerinden önemli bahşıları başkentine çağırmış ve Moğolca için Uygur Alfabesini uyarlatmıştır.

Yakın zamana kadar Moğolcayı yazmak için Eski Uygur alfabesi kullanılmaktayken günümüzde Moğolca, Moğol diline uyarlanmış bir Kiril alfabesi ile yazılmaktadır. Kadim Siyenpicenin günümüzdeki varisidir.

Dipnotlar

Kaynakça

  Amaržargal, B. 1988. BNMAU dah' Mongol helnij nutgijn ajalguuny tol' bichig: halh ajalguu. Ulan Batur: ŠUA.
 Apatóczky, Ákos Bertalan. 2005. On the problem of the subject markers of the Mongolian language. Wú Xīnyīng, Chén Gānglóng (eds.), Miànxiàng xīn shìjìde ménggǔxué [The Mongolian studies in the new century : review and prospect] içinde. Pekin: Mínzú Chūbǎnshè. 334–343. ISBN 7-105-07208-3.
 Coloo, Ž. 1988. BNMAU dah' mongol helnij nutgijn ajalguuny tol' bichig: ojrd ajalguu. Ulan Batur: ŠUA.
 Janhunen, Juha (ed.). 2003. The Mongolic languages. Londra: Routledge.
 Janhunen, Juha A. 2012: Mongolian. (London Oriental and African Language Library, 19.) Amsterdam: John Benjamins Publishing Company. . ISBN 978-90-272-3820-7
 Karlsson, Anastasia Mukhanova. 2005. Rhythm and intonation in Halh Mongolian. Ph.D. Thesis. Lund: Lund Üniversitesi. Series: Travaux de l'Institut de Linguistique de Lund; 46. Lund: Lund University. ISBN 91-974116-9-8.
  Öbür mongγul-un yeke surγaγuli. 2005 [1964]. Odu üy-e-yin mongγul kele. Kökeqota: ÖMAKQ. .
  Rinçen, Byambın (ed.). 1979. Mongol ard ulsyn ugsaatny sudlal helnij šinžlelijn atlas. Ulan Batur: ŠUA.
 Rybatzki, Volker. 2003a. Intra-Mongolic Taxonomy. Janhunen 2003 içinde: 364–390.
 Sanžeev, G. D. 1953. Sravnitel'naja grammatika mongol'skih jazykov. Moskova: Akademija Nauk USSR.
 Sečenbaγatur, Qasgerel, Tuyaγ-a [Туяa], Bu. Jirannige, Wu Yingzhe, Činggeltei. 2005. Mongγul kelen-ü nutuγ-un ayalγun-u sinǰilel-ün uduridqal  [Moğolcanın bölgesel lehçeleri hakkında bir rehber]. Kökeqota: ÖMAKQ. .
 Svantesson, Jan-Olof. 2003. Khalkha. Janhunen 2003 içinde: 154–176.
 Svantesson, Jan-Olof, Anna Tsendina, Anastasia Karlsson, Vivan Franzén. 2005. The Phonology of Mongolian. New York: Oxford University Press. .
  Temürcereng, J̌. 2004. Mongγul kelen-ü üge-yin sang-un sudulul. Kökeqota: ÖMASKKQ. .

Eklemeli diller
Moğolistan'daki diller
Rusya'daki diller
Özne-nesne-fiil dilleri

Moğolca


Akdere, Eskişehir ilinin Han ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 101 km, Han ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Han'ın mahalleleri

Akdere, Han


Kincsem : cheval de course hongrois (1874–1887)
 Kincsem_Park: hippodrome de Budapest
 Kincsem : film hongrois réalisé par Gábor Herendi, sorti en 2017

Kincsem (homonymie)


Caroline Nichols Churchill (Pickering, 23 de dezembro de 1833 – Colorado Springs, 14 de janeiro de 1926) foi uma escritora e editora de jornal nascida no Canadá e mais conhecida por ter sido a editora Queen Bee, dos Estados Unidos, uma publicação feminista proeminente durante o movimento do sufrágio feminino de Colorado. Como escritora e editora de viagens, Churchill pretendia promover a independência feminina no pós-Guerra Civil Ocidental, culminando em última análise no direito de voto no estado do Colorado. Suas publicações como Over the Purple Hills, Over the Evergreen Hills e Little Sheaves, detalharam o crescimento da Califórnia, bem como suas experiências no Texas, Missouri, Kansas, Território Indígena e depois Colorado. Em 1988, ela foi destaque no Hall da Fama das Mulheres do Colorado.

Primeiros anos
Caroline (apelido, "Kate") Maria Nichols nasceu em 1833 em Pickering, Ontário, localizada a cerca de 40 milhas de Toronto. Não se sabe muito sobre sua família imediata além do fato de que seus pais eram americanos. Seu pai era um comerciante próspero que tinha quase 50 anos na época de seu nascimento. Sua escolaridade formal era muito limitada, variando de vários meses a um ano no máximo. Ela era principalmente uma aprendiz autodidata que passava os longos invernos lendo ou costurando e consertando para famílias na área próxima.

Mudança para Minnesota (1857-1862)
No início da década de 1850, casou-se com um homem a quem se referia apenas como "Sr. Churchill". Em 1857, Churchill e sua jovem família se mudaram para Minnesota para o que ela chamou de os cinco anos mais longos de sua vida. Longe de St. Cloud, ela vivia uma vida pioneira isolada, experimentando ataques e guerras indígenas. Certa vez, enquanto dava aulas em uma escola rural, ela e outros se abrigaram de um ataque indiano. Durante os longos meses, ela se tornou uma ávida leitora da editora e correspondente de Washington, Jane Gray Swisshelm, a quem mais tarde creditou em The Queen Bee por abrir os olhos para "os erros em que as mulheres sofrem com o poder absoluto da classe dominante".

Mr. Churchill morreu em 1862, deixando-a com problemas de saúde com uma filha pequena. Em sua autobiografia de 1909, Active Footsteps, ela se refere a seus ataques de tosse e pulmões fracos; alguns comentaristas sobre sua vida entenderam que isso significava que ela tinha tuberculose, mas pode ter sido outra condição, como alergias. Ela acreditava, como muitos médicos na época, que "a vida ao ar livre era o único meio pelo qual até mesmo uma boa saúde poderia ser obtida", e ela e sua filha se mudaram para o oeste da Califórnia em busca de um clima mais ameno. Churchill certamente usou suas alergias para deixar um ambiente doméstico tradicional e rígido para levar uma vida fora dos meios tradicionais.

Literatura de viagem (1869-1879)
Em 1869, Churchill deixou a filha com a irmã para buscar a profissão de literatura de viagem. Suas obras literárias deste período cobriram viagens no Texas, Missouri, Kansas, Território Indígena e, especialmente, na Califórnia. Para Churchill, essa profissão permitiu que ela fizesse uma contribuição cultural para um mundo literário predominantemente masculino.

Livros publicados

Antes de seu trabalho como editora, Churchill era conhecida como literatura de viagens e ensaísta itinerante. Seus trabalhos publicados, Little Sheeves (1874) e Over the Purple Hills, or Sketches from Travel in California (1883) dão ilustrações de suas experiências de viagem como uma mulher desacompanhada no oeste pós-Guerra Civil.

A publicação de Little Sheeves e Over the Purple Hills marcou o surgimento de Churchill como personagem pública e figura literária, área geralmente restrita às mulheres. Suas obras e opiniões ampliaram a opinião pública sobre as ideias sociais do que as mulheres de uma determinada classe social poderiam realizar. Como uma das primeiras viajantes do sexo feminino, ela foi pioneira e vocalizou as liberdades para as mulheres antes de seu trabalho de emancipação legal começar.

Seu último livro publicado foi sua autobiografia, Active Footsteps, que detalhou sua vida em Minnesota, suas viagens no Oeste e seu trabalho no Colorado. Não se sabe muito sobre sua vida pessoal, além do que é divulgado na Passo a Passo Ativo.

Viagens no Oeste

Durante seu tempo na Califórnia, as ideologias ligadas a igualdade de tratamento e sufrágio feminista de Churchill começaram a tomar um rumo político. Ela começou a entender a eficácia, bem como a importância, da ação política direta. Ela trabalhou para derrubar um projeto de lei de São Francisco de 1872 que punia as prostitutas, mas excluía quaisquer consequências para sua clientela masculina. Churchill escreveu e apresentou um contraprojeto que derrubou a página anterior da decisão. Ela se tornou bem conhecida na área, e foi oferecida uma posição permanente no The Pioneer pela editora Emily Pitts-Stevens, mas recusou o trabalho. Por meio de suas publicações e sua aplicação à política, Churchill percebeu que poderia promover reformas para as mulheres e levar outras mulheres à ação por meio de sua escrita.

Seus trabalhos incluíam ensaios, poemas e esboços gerais da área. Ela também sempre deu palestras sobre boas maneiras e moral, muitas vezes relacionadas aos direitos das mulheres como cidadãs. Em seus esboços da área, ela também repreendeu indústrias que não tratavam as mulheres de maneira justa. Em um pequeno ensaio, ela criou um conjunto de regras que regulam as pensões em resposta ao mau tratamento das mulheres que viajam sozinhas - em grande parte em resposta às injustiças sofridas pelas mulheres que viajam sozinhas, incluindo cobrar mais por um quarto ou dormir em um quarto infestado de percevejos.

Empatia crescente
Suas viagens a expuseram ainda mais às vidas e condições de outras raças e grupos étnicos no Ocidente. Seu legado como escritora e editora não é apenas a busca do sufrágio feminino, mas também uma voz inicial de igualdade de tratamento para muitos grupos de imigrantes e minorias, incluindo chineses e nativos americanos, especificamente a tribo Ute. Enquanto viajava no Parque Nacional de Yosemite, ela testemunhou um guia branco batendo em um trabalhador chinês, a quem ela confrontou. Enquanto muitos ocidentais tinham opiniões negativas sobre os imigrantes chineses, Churchill continuou sendo uma defensora de seus direitos em suas publicações ao longo de sua vida. Suas palavras refletiam a crença de que todos os povos deveriam ter oportunidades iguais de levar uma vida livre de danos corporais e repressão.

The Queen Bee e os jornais das mulheres

Criação do Colorado Antelope em Colorado
Churchill decidiu, depois de anos de viagem, que ficaria permanentemente na Califórnia. No entanto, viajando de volta de Chicago em 1879 para organizar a publicação de Purple Hills, ela parou para descansar em Denver e decidiu que o Colorado era o lugar para ela morar. Em Denver, ela encontrou uma população – tanto masculina quanto feminina – que mostrava interesse em ideias progressistas sobre questões femininas, o que a levou a iniciar seu jornal no mesmo ano. Ela usou a assinatura "CM Churchill" para todos os seus artigos neste jornal.Ela batizou seu jornal de Colorado Antelope, que deveria imitar os avanços do movimento em direção ao sufrágio feminino nos Estados Unidos, descrevendo um pequeno animal difícil de pegar. O lema do jornal, "Vamos raciocinar juntos", mostrava as atitudes de Churchill sobre os direitos das mulheres no século XIX e expressava sua dedicação aos "interesses da humanidade, à igualdade política da mulher e individualmente".

O jornal foi - como declarado por Churchill - um sucesso instantâneo, depois de vender  exemplares nos primeiros três meses e, assim, conseguiu reduzir o preço da assinatura de um dólar e cinquenta centavos para um dólar por ano.

The Queen Bee
Em 1882, Churchill mudou o título de seu jornal para o apelido de The Queen Bee, um nome que a representava tanto quanto sua publicação, como editora e voz majoritária do jornal. O jornal havia crescido em circulação e Churchill conseguiu aumentar as publicações de edições mensais para semanais.

Cada jornal consistia em muitos dos mesmos tipos de escrita apresentados em sua literatura de viagem e também incluía histórias relacionadas a mulheres de outros jornais. Churchill usou consistentemente sua plataforma para editorializar sua experiência como viajante e, especificamente, como jornalista; ela acreditava que a maioria das publicações era específica para as necessidades e direitos dos homens, não das mulheres.

A popularidade de seu jornal a impediu de escrever mais livros, embora Churchill ainda viajasse extensivamente pela área do Colorado para promover seu jornal, buscar anunciantes e até mesmo entregar jornais em cantos remotos do estado.

Embora extremamente popular entre os círculos sufragistas e liberais, Churchill foi recebida com críticas mistas de muitas outras agências jornalísticas no Oeste. Ela não se esquivou de desafiar muitos editores homens e suas posições políticas de jornais de todo o oeste americano. Esses desafios variavam de relatórios mordazes a adversários bem-humorados, como Dave Day, do Solid Muldroon, com quem mantinha uma correspondência amigável e satírica. No entanto, a Colorado Press Association a partir de 1881 recusou-se a contratar Churchill como editora de distinção. Embora inicialmente confiante de que ela iria se candidatar novamente, sua autobiografia anos depois observou que ela se recusou a ter qualquer coisa a ver com eles depois.

Atividades como sufragista

O final do século XIX em Colorado foi palco de uma série de forças que acabaram levando ao sufrágio - incluindo a União das Mulheres Cristãs pela Temperança, o partido político populista Farmer's Alliance, a fusão da NWSA e AWSAA na NAWSA. No entanto, o que mais influenciou em relação a Churchill foi o fato de que, em 1890, no estado de Colorado, a maioria das mulheres se reunia nas cidades e podia conhecer e discutir os tópicos incendiários que ela frequentemente discutia em The Queen Bee. A política social-democrata no ocidente estava focada no sufrágio, movimento de temperança e populismo - como a Farmer's Alliance - em que Churchill consistentemente desafiou, questionou e às vezes afirmou.

Churchill e suas publicações que exigiam sufrágio pela igualdade de gênero eram semelhantes, mas muito mais críticos do que a maioria dos sentimentos expressos por muitos dos movimentos das mulheres de Colorado na época. Muitos desses movimentos, que buscavam o sufrágio, praticavam uma "ideologia doméstica" ou sustentavam que havia esferas separadas de influência e importância para homens e mulheres. Esses movimentos reconheceram as falhas do primeiro referendo de sufrágio em 1887 - quando a Constituição do Colorado foi escrita pela primeira vez e o direito de voto às mulheres foi negado - e procuraram alinhar sua política com o corpo eleitoral dos homens - mantendo praticamente qualquer sentimento racial individual em relação ao grande número das populações étnicas do estado. Churchill estava disposta não apenas a questionar o subtexto racial subjacente ao movimento sufragista feminino, mas também a questionar, desafiar e aplaudir constantemente as ações dos homens no estado do Colorado. Embora ela não tenha desafiado o direito de sufrágio de nenhum indivíduo, Churchill criticou muitos grupos raciais – muitas vezes visando as ações dos homens. Embora simpatizasse com as dificuldades de muitas populações imigrantes – principalmente os chineses – ela rotineiramente desafiava os homens anglo-americanos por sua bebida e violência, bem como seu envolvimento contra a emancipação feminina. Embora seu apoio às populações imigrantes tenha sido inovador, muitos grupos de sufrágio feminino acharam que ela era muito sincera e que criticar diferentes grupos masculinos prejudicava as chances gerais de sufrágio estadual. Seu relacionamento com a União de Temperança Cristã das Mulheres de Colorado, considerado uma força importante por trás do sufrágio, era difícil porque Churchill desconfiava das mulheres que trabalhavam em nome da Igreja dominada pelos homens. Essa desconfiança na igreja levou a muitos artigos mais críticos em relação à igreja, incluindo suas opiniões duramente antipáticas em relação aos imigrantes mexicanos, aos quais ela culpou uma influência católica negativa.

Ao longo de todo o movimento sufragista, que levou ao referendo do sufrágio feminino de 1893 no Colorado, Churchill continuou a falar o que pensava, mesmo que fosse contra as práticas gerais de muitas mulheres que faziam campanha pelo voto - ela insistiu que não "agradaria" à grande maioria. Embora ela tenha permanecido de fora do movimento, ela continuou a vocalizar seus pensamentos e, muitas vezes, apoiar os imigrantes que eram continuamente maltratados ou abusados.

Últimos anos de vida

O auge de Churchill foi mais notável até a emenda do sufrágio de Colorado em 1893. Depois que as mulheres ganharam o direito de votar, as assinaturas de The Queen Bee diminuíram. Churchill deixou de ser uma presença pública ou persona, e o último de seus esforços conhecidos são apelos por mais leitores em 1895, quando ela anunciou um breve hiato da publicação. The Queen Bee não imprimiu outra edição.

Apesar de ter sido uma pessoa pública durante suas publicações, pouco se sabe sobre a vida pessoal de Churchill em Colorado ou em outros lugares. Os historiadores não estão claros sobre muitos fatos os últimos anos de sua vida. No entanto, de acordo com Find a Grave, ela morreu em Colorado Springs, cidade de Colorado, em 14 de janeiro de 1926, e está enterrada no Cemitério Evergreen. Atualmente, Churchill é celebrada pelos historiadores ocidentais como uma figura-chave no movimento sufragista ocidental e uma pioneira como jornalista feminina.

Bibliografia

Ligações externas

 Obras de ou sobre Caroline Nichols Churchill no Internet Archive (em inglês)

Sufragistas dos Estados Unidos
Ensaístas dos Estados Unidos
Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1926
Nascidos em 1833
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Caroline Nichols Churchill


Sedativ este o trupă românească de muzică electronică, fondată în anul 2004, de către membrii fondatori: Lethal X, Seby Stone, Radu Legheni, Mihai Crețoiu și managerul trupei de-atunci, Florin Nedelcu. Componența actuală a trupei este: Lethal X (vocal), Mihai Suciu aka XJ Maga (percuție), Weissman (chitară bas), Wray (claviaturi). De-a lungul timpului, în componența trupei s-au succedat, Radu Burlan (vocal), Cristian Chelsoi (chitarist), Radu Alin (claviaturi), Alex Florin (claviaturi).
Sedativ, a fost una dintre puținele trupe de rock alternativ din România care a abordat stilul alternativ etno rock. Ulterior, trupa s-a reformat și a abordat stilul căruia i-a rămas fidelă și astăzi, electro-fusion, o combinație de big beat,  breakbeat, drum'n'bass, trip-hop cu inflexiuni de rock alternativ.

Istoric
Formată în Ploiești, pe 10 aprilie 2004, Sedativ a luat ființă din inițiativa lui Lethal X și a lui Seby Stone, care până la acel moment activa ca toboșar în trupa Calandrinon. Cei doi l-au contactat pe Florin Nedelcu care până atunci nu avusese legătură cu industria muzicală, fiind un antreprenor de succes. Cei doi i-au propus lui Florin să finanțeze proiectul muzical, respectiv, formarea unei trupe de muzică de rock alternativ. Florin a acceptat cu condiția ca el să se ocupe de partea de management a trupei. Membru fondator, finanțator și manager, Florin Nedelcu, a fost stâlpul de rezistență al trupei. Cel care neobosit s-a îngrijit de toate problemele de organizare și s-a implicat activ în activitatea trupei. Sedativ a luat ființă și a crescut alături de Florin. Azi, el este unul dintre cei mai cunoscuți impresari din România. Ulterior au fost cooptați imediat Radu Legheni (chitară bas) și Mihai Crețoiu (claviaturi) și ei de asemenea membrii ai trupei Calandrinon pînă la acel moment. Mai târziu s-a alăturat și Radu Burlan (vocal)
În noiembrie 2004, Radu Burlan părăsește trupa, fiind succedat la voce de către Lethal X care până atunci a ocupat poziția de chitarist, înlocuit fiind la rându-i la chitară de către Cristian Chelsoi (ex. S.C.A.M.E.). În mai 2005, Mihai Crețoiu, părăsește trupa fiind înlocuit de către Radu Alin la claviaturi. La finalul aceluiași an, Radu Alin îi predă locul la clape lui Alex Florin.

Până în septembrie 2005, Sedativ, a abordat ceea ce membrii fondatori au definit ca stil, respectiv, Alternativ Etno Rock. 'Zaraza', 'Doina', 'MDS', 'Imn pentru învingători', 'Bate vânt de primăvară', 'Striptease rural', sunt piese care au marcat începutul existenței Sedativ.
În decursul unui singur an, trupa Sedativ punctează câteva reușite. În 2005 Sedativ apare pe compilația "Maximum Rock - Suport pentru underground", piesa 'Imn pentru învingători' intră în top 30 la City FM. iar în același ani trupa depășește faza a doua a concursului radio național, 'Demonstrația' organizat de PRO_FM.

Între 2005 și 2006 membrii trupei au apariții live la emisiuni de radio pe teme muzicale precum: Radio Prahova, WylFM, Mix FM și la posturi TV: Tele 7 Wyllis - 'Petrecerea nebunilor', Alpha TV - 'Diafan' Antena 1 - 'Altfel', OTV - 'George Stanca show' TVR 2 - 'Forum'. Trupa a înregistrat materialele audio în studiourile 'Taboo Music' din Arad, 'Schimbul 3' deținut de Adrian Ordean și 'Luxor Sound' deținut de Mihai Breazu, din București

În martie 2006, sound-ul se schimbă radical. Se trece la Electro Fusion. A fost anul în care orele de studio au fost mai multe decât orele de prestații live. Schimbarea de stil a necesitat din nou o muncă titanică dar făcută cu mare plăcere. Indiferent de eforturile depuse, un accident suferit de Lethal X la preselecțiile pentru un show TV a frânt ascensiunea trupei. Era binecunoscută mișcarea scenică energică prezentă la orice prestație live Sedativ. Acest eveniment nefericit a reprezentat o mare cumpănă. Perioada de convalescență a vocalului, a durat nu mai puțin de un an, timp în care ceilalți componenți ai trupei Sedativ, fie și-au urmat visurile împreună cu alte trupe, fie au renunțat la muzică.
Între 2004 și 2007 Sedativ a avut peste 60 de apariții live la diverse festivaluri: 'Motorrock', 'Rock la Mureș', 'Fânfest' sau în cluburi.

În 2015, Weissman prieten cu Lethal X, îi propune acestuia reclădirea ideii Sedativ. A mai trecut un an de încercări de formule, de căutări până când, în 2016, Sedativ a reușit ceea ce părea ceva prea puțin probabil. Revenirea! Revenirea într-o formulă de excepție se poate spune, datorită echipei formate din membrii cu mare experiență în ceea ce privește sunetul avangardist din Romania. Lethal X, a rămas același. Ultimul component al primei formule Sedativ. Weissman, sunetist cu mare experiență atât în domeniul live cât și pe partea înregistrărilor de studio a venit cu o mare pasiune: instrumentul care se numește bas și pe care a dorit să-l pună în valoare ca ingredient în rețeta sonică Sedativ. Wray – este unul dintre puținii maeștrii ai sunetului modern, care făcea parte din gașca 'Martin' cântând la vremea respectivă în trupa Wraymogg și mai apoi în Snake Charmers. Este specializat pe synth-uri analogice.
Mihai Suciu aka XJ Maga, s-a ocupat de când se știe de tobe. Și a făcut-o metodic. A început din tinerețe cu 'Bere Gratis' pe vremea când "Fete, fete și ultraviolete" rula pe Atomic și acum punctează cu Sedativ un altfel de capitol în percuție.

În prezent trupa pregătește primul album discografic ce urmează a fi lansat în 2019.

Membrii formației

Membri actuali
 Lethal X – vocal (2004 - prezent)
 Wray – keyboards (2015 - prezent)
 XJ Maga - tobe (2015 - prezent)
 Weissman – chitară bas (2015 - prezent)

Foști membri
Radu Burlan (2004) - vocal
Mihai Crețoiu (2004 - 2005) – keyboards
Radu Alin (2006 - 2007) - keyboards
Radu Legheni (2004 - 2007) - chitară bas

Albume
 2005 - Alternativ Etno Rock
 2006 - Not for suckers
 2019 - Narcotic (în curând)

Legături externe
 Website oficial
 Pagina Facebook
 Pagina Youtube
 Pagina Twitter
 Pagina Instagram

Bibliografie
 https://passzio.hu/modules.php?name=News&file=print&sid=5229
 http://m.comunicatedepresa.ro/primaria-municipiului-ploiesti/festivalul-motorrock/
 http://dordeduca.ro/evenimente/motorrock_ii/1679/
 http://dordeduca.ro/evenimente/motorrock_iii/2659/
 http://dordeduca.ro/evenimente/motorrock_iv/3935/
 https://m.jurnalul.antena3.ro/under-more-21070.html
 https://revistacariere.ro/inspiratie/antistres/motorrock-si-blind-guardian/
 http://rocklamures.ro/arhiva/
 https://www.hotnews.ro/stiri-arhiva-1236309-stiri-rock-concerte-live.htm#self

Formații românești de muzică electronică

Sedativ (trupă)


.gy Guyana için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Guyana'da iletişim
gy

.gy


سُوق الجُمُعَة قرية تقع في معتمدية جندوبة الشمالية من ولاية جندوبة بالشمال الغربي التونسي، جنوب غرب مدينة فرنانة. ترقيمها البريدي هو 8132.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 معتمدية جندوبة الشمالية.
 ولاية جندوبة.

قرى ولاية جندوبة

سوق الجمعة (جندوبة)


Torreya grandis er tegund af barrtrjám frá Kína. Það er meðalstórt tré, 25m til jafnvel 39m hátt.

Tilvísanir

Barrtré

Torreya grandis


Henning Pedersen kan henvise til blandt andre:
 Henning Pedersen (1775-1837) - dansk arkitekt, officer og landinspektør
 Henning Noes-Pedersen (1912–1975) – dansk botaniker
 Carl-Henning Pedersen (1913–2007) – dansk billedkunstner
 Niels-Henning Ørsted Pedersen (1946–2005) – dansk musiker
 Henning Pedersen (BUPL) - tidligere formand for BUPL

Henning Pedersen


A slouch hat is a wide-brimmed felt or cloth hat most commonly worn as part of a military uniform, often, although not always, with a chinstrap. It has been worn by military personnel from many different nations including Australia, Ireland, the United Kingdom, Canada, India, New Zealand, Southern Rhodesia, France, the United States, the Confederate States, Germany and many others. Australia and New Zealand have had various models of slouch hat as standard issue headwear since the late Victorian period.

Today it is worn by military personnel from a number of countries, although it is primarily associated with Australia, where it is considered to be a national symbol. The distinctive Australian slouch hat, sometimes called an "Australian bush hat" or "digger hat", has one side of the brim turned up or pinned to the side of the hat with a Rising Sun Badge in order to allow a rifle to be slung over the shoulder. The New Zealand Mounted Rifles wore a similar headdress but with the New Zealand military badge attached to the front of the cloth band (puggaree) wound around the base of the hat's crown.

In the United States it was also called the Kossuth hat, after Lajos Kossuth. During the American Civil War (1861–65) the headgear was common among both Confederate and Union troops in the Western Theater, although not always with its brim turned up at the side. During the Spanish–American War, as commander of the Rough Riders, Colonel Theodore Roosevelt became known for wearing a slouch hat.

History

The name "slouch hat" refers to the fact that one side droops down as opposed to the other which is pinned against the side of the crown. This style of hat has been worn for many hundreds of years, especially during the English Civil War during the 17th century when it became associated with the forces of King Charles I, the Cavaliers, but it was also fashionable for the aristocracy throughout Europe during that time until it developed into the cocked hat with two (bicorn) or three (tricorn) points.

It was introduced into Australia around 1885, although it traces its military use back to Austrian skirmishers. The modern slouch hat is derived from the black "Corsican hat" (Korsehut) – historically used in the Austrian army during the Napoleonic Wars. The headwear saw primary use by 15 battalions of Austrian Jägers (skirmishers) and it featured an upturned brim, leather chinstrap and feather plume. The regular infantry also saw limited use of the Corsican hat in the periods 1803–06 and 1811–36.

A shortage of cork helmets led to the widespread use of the slouch hat amongst British Empire forces during the Second Boer War, where it was used by units including the City Imperial Volunteers (CIV), Imperial Yeomanry, and King Edward's Horse. An 1884 painting displayed in the regimental museum of the pipe band of 1st Battalion, Argyll and Sutherland Highlanders shows the unit in service dress, crossing the veldt in Zululand, wearing khaki slouch hats. After the war many armies rejected the once-popular headwear (as the British Army did in 1905), although it came back into fashion briefly during World War II during the Burma campaign and amongst troops serving in India and Southeast Asia at this time.

The slouch hat in gray felt was worn by the Schutztruppe (protection force), the colonial armed force of Imperial Germany, as an alternative to the pith helmet, especially in South West Africa. Different coloured puggarees were worn by the Germans in South West Africa, German East Africa, German West Africa (Togo and Cameroon), German New Guinea and China. The hat had its brim pinned up on the right side with a cockade in the national colors and was worn with the home uniform as well. German colonial police units in South West Africa wore a khaki slouch hat with a small national cockade on the front and the right side pinned up by a metal Imperial crown device.

It became associated with the Australian military around the end of the 19th century, and since World War I it has been manufactured in Australia for the Australian Army by companies such as Akubra, Mountcastle & Sons and Bardsley Hats. The Australian military still wear the slouch hat with a Unit Colour Patch to identify their unit, and it has become a national symbol in Australia.

The slouch hat or Terai hat is also associated with the Koninklijk Nederlands Indisch Leger (Dutch East Indies Army). It is worn by Gurkha regiments of the British Army and Indian Army (formerly the British Indian Army), but no longer worn on active service. The 2nd Gurkha Rifles became the first Gurkha regiment to adopt the slouch hat when they were issued with the Australian variant in 1901. The Gurkha terai hat is created by fusing two hats into one to make the hat more rigid and is worn at an angle, tilted to the right. The Chindits and other units of Field Marshal William Slim's British Fourteenth Army, who fought against the Japanese in the Far East during World War II, also became associated with the slouch hat (also known as the bush hat in the British Army). The slouch hat was also used by colonial units of the British Empire, including the Royal West African Frontier Force, the Canadian Yukon Field Force, Canadian Pacific Railway Militia, the Kenya Regiment and troops from Rhodesia.

Users

Australia

The slouch hat was first worn by military forces in Australia in 1885 when the newly created Victorian Mounted Rifles adopted the hat as part of their uniform after their commanding officer, Thomas Price, had seen them worn by police in Burma. On 22 December 1890, the military commanders of the then separate Australian Colonies prior to the Federation of Australia met to discuss the introduction of the khaki uniform throughout Australia. They agreed that all Australian Forces with the exception of the Artillery would wear the slouch hat. It was to be looped up on one side—Victoria and Tasmania on the right and the other colonies (later states) on the left. This was done so that rifles could be held at the slope without damaging the brim. After Federation, the slouch hat became standard Australian Army headgear in 1903 and since then it has developed into an important national symbol.

The slouch hat (also known as a hat KFF, or hat khaki fur felt) is worn as the standard ceremonial headress for all members of the Army, except those belonging to units or corps that have an official headress such as a beret, and is treated with the utmost care and respect. It is also worn in some units as general duty dress. When worn for ceremonial purposes, the "Grade 1" Slouch hat is worn with a seven-band puggaree, six of which represent the states of Australia while the seventh represents the territories of Australia. A Unit Colour Patch is worn on the right of puggaree, while a Corps or Regiment Hat badge is placed to its front and the General Service Badge (The Rising Sun) worn on the left brim which is folded up and clipped into place.

The slouch hat worn by the Army is one of its trademarks, but it is not theirs alone: the Royal Australian Air Force wears the HKFF with a dark blue or "Air Force Blue" Puggaree, as a Non Ceremonial head dress for the RAAF; the Royal Australian Navy is also known to wear the hat when wearing camouflage and other uniforms, and has the same features as the RAAF's HKFF.

Soldiers from the 1st Battalion, Royal Australian Regiment (1RAR) wear a jungle green coloured puggaree with no colour patch, which dates back to traditions when serving in Malaya. Staff Cadets at the Royal Military College, Duntroon also wear a darker pugaree, however it contains eight pleats. The eighth pleat signifies the graduation of the first international cadet through the Royal Military College who hailed from New Zealand. They also wear the chin strap of the hat the opposite way around from that of the rest of the Army, as the first commander of the 1st Australian Imperial Force, William Throsby Bridges, was found wearing his slouch hat back to front when he was fatally wounded at Gallipoli.

Some units of the Royal Australian Armoured Corps such as cavalry and light horse regiments wear emu plumes behind the Rising Sun badge. This is a reference to a practice dating from World War 1, where Light Horsemen would chase down emus and steal their feathers to mount in their hat as a mark of their riding skill.

Members of the Australian Air Force Cadets and Australian Army Cadets both wear a slouch hat, referred to as it is by their parent branch: the AAFC calling it the HFFK, and the AAC calling it the KFF.

New Zealand

The NZ version of the slouch hat currently worn by the various corps and regiments of the New Zealand Army is known as the "Mounted Rifles Hat". The puggaree is always khaki-green-khaki, the original Mounted Rifles puggaree, with only the badge denoting the wearer's Regimental affiliation. It was originally reintroduced for wear by Queen Alexandra's Mounted Rifles in the mid-1990s, but in 2000 its issue was broadened to all Corps for wear with working dress (influenced by such use by QAMR) as well as with service dress. As an alternative to the typical NZ army lemon squeezer, the NZ Mounted Rifles Hat is worn on all but the most important occasions, where the lemon squeezer takes precedence. The slouch hat predates the introduction of the lemon squeezer hat (which did not appear until after the Boer War) and is worn brim down. Historic photographs indicate the brim to have been worn up in the Australian style on occasion. The term 'bush hat' is also associated with New Zealand culture such as the Bushman, Southern man and man alone stereotypes.

The New Zealand Police wear a variant of the bush hat in navy blue, normally in rural areas. Considered obsolete as main dress, it is now rarely worn instead of the standard peaked cap or recently (2021) introduced baseball cap.

Canada
During the North-West Rebellion of 1885 both non-uniformed and uniformed regiments in the Alberta Field Force, plus occasionally the North-West Mounted Police, wore slouch hats. Slouch hats were commonly worn by Canadian mounted regiments in the Second Boer War and occasionally by the Royal Canadian Regiment. Throughout the late Victorian era and early 1900s slouch hats were widely worn by the Canadian military, from the Yukon to South Africa.

Naval and air force personnel of the Canadian Forces serving overseas during the Gulf War were issued with white cotton duck hats.

India
A few state police forces in India use slouch hats, or did so in the past. The Armed Reserve wing of the Kerala Police wore slouch hats up to the 1980s, but today the slouch hat is only worn by Recruit Trainee Police Constables (RTPC) during their training. The Armed Reserve policemen of Kerala Police now wear a blue peaked cap. The Karnataka Police continues to use slouch hats for its members in the lower ranks of the police (Constables and Head Constables), with the colours of the police unit embroidered on the turned-up brim. The number of the individual officer is also fixed onto the side of the brim. The Rajasthan Provincial Constabulary: the armed branch of the Rajasthan Police, also uses the slouch hat pinned up to the side, as the standard service and ceremonial headgear for all its Constables and Head Constables.

Nigeria
The uniform of Nigerian soldiers in the 1960s included a slouch hat, popularly known as "Banga Banga", although the term "banga-banga" also refers to the lower rank's fez.

United Kingdom
Some units of the British Army sent to South Africa during the Boer War adopted the slouch hat, particularly members of the Imperial Yeomanry, and retained its use on their return to the UK after the war.  Though the Service Cap became standard after the formation of the Territorial Force in 1908, the Royal East Kent Mounted Rifles used them for ceremonial purposes until around 1910.

During World War II, British soldiers serving in the jungles of Burma often wore the slouch hat.

Post war, the Gurkhas are the only unit which retained the use of a version of the slouch hat. The primary version is the Terai hat, after the Terai region in Nepal. A version called the Double Terai has a double thick crown and brim for additional sun protection and durability.

United States

The slouch hat has been known in the US military at least since the American Civil War, being fairly common among officers.

The standard headgear for US soldiers in the Vietnam War in the 1960s was a fatigue baseball or field cap that offered little protection from the sun. Local tailors made a slouch hat in a style between a French type bush hat of the First Indochina War and an Australian type bush hat with a snap on the brim to pin one side up that was widely bought and unofficially worn by American troops in Vietnam.  The local tailors usually used green fatigue cloth or leopard skin pattern military camouflage from old parachutes. The hat often had a cloth arc emblazoned with the word VIET-NAM on the brim.  The US 1st Air Commando Group members officially adopted the green slouch hat on 22 May 1964 as their distinctive and practical headgear.

In 1972 the US Army authorized female drill sergeants to wear a bush hat based on the Australian design as their distinctive headgear. This was originally beige, but has been green since 1983.

Rhodesia
Prior to 1972, when the new 'greens' uniform was introduced, most corps and regiments of the Rhodesian Army wore slouch hats. The Rhodesian African Rifles and Grey's Scouts continued to wear the slouch after the introduction of the new uniform, although they were replaced with berets for working dress.

References

Cited sources

External links

 Digger History page on Slouch hats

Hats
Australian headgear
Australian military uniforms
Civil War military equipment of the United States
Military equipment of Australia
Military equipment of the Confederate States of America
Military uniforms
Military history of New Zealand
New Zealand Army
New Zealand fashion
Rider apparel
North-West Mounted Police
Western wear
Military hats

Slouch hat


Gather Yourself Together este un roman timpuriu al autorului de science fiction Philip K. Dick, scris în jurul anilor 1948-1950 și publicat postum de WCS Books în 1994. Ca multe dintre cărțile sale timpurii care au fost considerate nepotrivite pentru publicare când au fost prezentate pentru prima oară ca manuscrise, aceasta nu este un roman science fiction, ci o lucrare de ficțiune literară. Manuscrisul avea 481 de pagini. În perioada în care a fost publicat, era unul dintre cele două romane ale lui Dick despre care se știa că nu a fost încă publicat. Celălalt manuscris, Voices from the Street, a fost publicat în 2007.

Dwight Brown a scris postfața romanului. Începând cu anul 2011, ediția originală hardcover a fost epuizată;  în iulie 2012, Houghton Mifflin Harcourt a relansat o ediție comercială paperback, Gather Yourself Together, completată cu postfața lui Brown.

Rezumat

După victoria finală a comuniștilor chinezi ai lui Mao Zedong în 1949, o companie americană se pregătește să renunțe la operațiunile lor în China, lăsând trei oameni în urmă pentru a supraveghea afacerile de tranziție - Carl Fitter, Verne Tildon și Barbara Mahler. Verne și Barbara au avut anterior o relație în Statele Unite, în 1945, când ea și-a pierdut virginitatea. Au făcut din nou sex, dar Barbara s-a maturizat și a devenit mai interesată de Carl, care este mai tânăr decât ea. Carl este mult mai interesat să citească volumul său în manuscris de filosofie personală, dar Barbara reușește să îl seducă, cu puțin înainte de sosirea chinezilor.

Aspecte ale romanului
În ciuda faptului că a fost o lucrare timpurie, non-science fiction, cartea prefigurează mai multe tipare ale scrierii lui Dick.

 Carl păstrează un jurnal la fel ca Dick în  anilor 1970 (Exegesis)
 Există o poveste "dead-cat-as-indictment-for-being", care este foarte asemănătoare cu cea utilizată mai târziu în VALIS.
 Prima "fată cu păr închis - Dark Haired Girl" din oricare dintre romanele lui Dick apare într-unul din retrospectivele lui Carl.
 "Teddy", una dintre cuceririle din trecut ale lui Verne, este probabil o versiune imaginară a surorii lui Dick cu același nume.
 Concluzia romanului atrage paralele între America și Imperiul Roman târziu și între primii creștini și chinezii comuniști.

Bibliografie
 Bibliografia lui Philip K. Dick

Referințe

Romane de Philip K. Dick
Romane americane
Romane din 1994
Romane postume
Romane despre comunism

Gather Yourselves Together


A geographical pole or geographic pole is either of the two points on Earth where its axis of rotation intersects its surface.  The North Pole lies in the Arctic Ocean while the South Pole is in Antarctica. North and South poles are also defined for other planets or satellites in the Solar System, with a North pole being on the same side of the invariable plane as Earth's North pole.

Relative to Earth's surface, the geographic poles move by a few metres over periods of a few years. This is a combination of Chandler wobble, a free oscillation with a period of about 433 days; an annual motion responding to seasonal movements of air and water masses; and an irregular drift towards the 80th west meridian. As cartography requires exact and unchanging coordinates, the averaged locations of geographical poles are taken as fixed cartographic poles and become the points where the body's great circles of longitude intersect.

See also

 Earth's rotation
 Polar motion
 Poles of astronomical bodies
 True polar wander

References

Geodesy
Polar regions of the Earth

Geographical pole


The Great Escape is the fourth studio album by the English rock band Blur. It was released on 11 September 1995 on Food and Virgin Records. The album reached number one on the UK Albums Chart and charted in the top 10 in more than ten countries around the world. Less than a year after the album was released, it was certified triple platinum in the UK. The album received near-universal acclaim on release.

The album continued the band's run of hit singles, with "Country House", "The Universal", "Stereotypes" and "Charmless Man" all reaching the top 10 of the UK Singles Chart. "Country House" was Blur's first number one hit in the UK, beating Oasis' "Roll with It", in a chart rivalry dubbed "The Battle of Britpop".

The Great Escape is often considered to be the final album of a trio of Britpop albums released by Blur in the mid-1990s, after Modern Life Is Rubbish (1993) and Parklife (1994). With Blur's 1997 self-titled album, the band would change direction and move away from Britpop in favour of a more lo-fi and alternative rock sound.

Background and recording

Concept
On 17 June 1995, lead singer Damon Albarn and bassist Alex James spoke on BBC Radio 1 about coming up with a title for the album; "We've got until this Wednesday, our record company inform us, to come up with it", said Albarn. "We've been trying to get life into it, but nothing was very good – Wifelife, Darklife, Nextlife", added James.

The album is in the style of a concept album, that is, most of the songs are linked by a similar theme—loneliness and detachment. Albarn subsequently revealed that much of The Great Escape is about himself (e.g. "Dan Abnormal" is an anagram of "Damon Albarn").

Songs
"Mr. Robinson's Quango" was the first song recorded for the album, whilst "It Could Be You" was the last, in May 1995. The title of the latter was taken from the original advertising slogan of the United Kingdom's multimillion-pound-prize National Lottery, which had drawn much public interest after its inception the previous year.

"Yuko and Hiro" was originally titled "Japanese Workers", whilst "The Universal" was first attempted during the Parklife sessions as a ska number. During the making of The Great Escape the song was resurrected by James, who notes in his autobiography, Bit of a Blur, that the band had almost given up on getting it to work when Albarn came up with the string section.

One song on the album, "Ernold Same", features then-MP Ken Livingstone. He is credited in the sleevenotes as "The Right-On" Ken Livingstone. Producer Stephen Street commented, "It was my idea to get him in because I'm not a huge fan of his. We needed somebody with a really nasal, boring voice doing the commentary and I suggested him. He came in thinking he was the bee's knees and we were fans – we weren't at all! (Laughs) I couldn't stand him and my preconceptions were confirmed when he insulted the pastel jumper I was wearing that day! But his voice suited the song."

As with Blur's previous two albums, the liner notes also contain guitar chords for each of the songs along with the lyrics.

Singles
The album spawned four hit singles for the band with "Country House", "The Universal", "Stereotypes" and "Charmless Man". "Stereotypes" made its debut at a secret gig at the Dublin Castle in London and was considered as the album's lead single, but "Country House" got a bigger reaction from fans. "Country House" gave the band their first number one single, beating Oasis to the top spot. "The Universal" and "Charmless Man" both reached the top 5, whilst "Stereotypes" peaked at number 7. In Japan, "It Could Be You" was released as a four-track single, featuring B-sides recorded live at the Budokan.

Reception and legacy

The Great Escape was met with widespread acclaim from critics. David Cavanagh in Select called it "a funny, brave and heartbroken record" that "has everything you could want", while NME reporter Johnny Cigarettes wrote: "The Great Escape is so rammed with tunes, ideas, emotions, humour, tragedy, farce, and edgy beauty that it's utterly beyond contemporary compare." Melody Makers Paul Lester awarded the album an unconventional 12/10 and deemed it superior to celebrated predecessor Parklife, while noting that "Blur understand the geometry of the song, and the basic principles of pop, better than anyone today". In response to "album of the decade" claims from Melody Maker, J. D. Considine of The Baltimore Sun said: "The Great Escape may not be the defining work of the '90s, but it is the best Brit-rock release this year." Less enthused was Spin journalist Chuck Eddy, who felt the LP ranged from "wonderful" to "detached and emotionally stiff". The Great Escape was named as one of the 10 best records of 1995 in Melody Maker, NME, Q, Raw and Select. NME readers voted it the third-best album of the year.

Support from the music press soon tapered off, however, and The Great Escape gained many detractors. The greater commercial success of rival band Oasis is seen to have played a role in this revaluation; BBC Music writer James McMahon recalled how the "critical euphoria" surrounding the album lasted "about as long as it took publishers to realise Oasis would probably shift more magazines for them". Q would issue an apologia for its five-star review of the record, while Graeme McMillan in Time remarked that it lacks the "breadth and heart" of Parklife, feeling "cynical and uninspired in comparison". Drowned in Sound reporter Marc Burrows felt the LP had been overrated and then underrated, writing: "Reality is somewhere in between... The Great Escape reveals itself as flawed, melancholy, occasionally stunning and utterly bonkers." Other journalists retained an unapologetically favourable stance: the album was described by AllMusic editor Stephen Thomas Erlewine as "a vibrant, invigorating record" that "bristles with invention", while Brian Doan of PopMatters dubbed it a "masterpiece" whose content examines the costs of "trusting in stasis".

Damon Albarn has expressed distaste for the album in later interviews, describing it as "messy" and one of the two "bad records" he has made in his career (the other being Blur's debut album Leisure).

Select named the record the 34th-best of the 1990s, while Pitchfork placed it 70th. It was ranked by BuzzFeed as the sixth-best album of the Britpop era. The Great Escape also placed at number 725 in the 2000 edition of the book, All Time Top 1000 Albums.

Commercial performance
The Great Escape continued the commercial success of previous album Parklife. While the latter was more of a sleeper hit, The Great Escape registered strong first-week sales of 188,000. In its first year, the album sold 68,000 copies in the US. By late 1996 the album had sold approximately 600,000 units in continental Europe. According to Food managing director Andy Ross, it "comfortably outsold Parklife everywhere except the UK. The total figure was up 400,000 and the balance came mainly from Europe and Southeast Asia." Sales in France up to late November 1996 were 125,000 units, compared with 69,000 for Parklife. In Italy, sales were 83,000 compared with 16,000 for Parklife.

Track listing
All lyrics by Damon Albarn.
All music by Damon Albarn/Graham Coxon/Alex James/Dave Rowntree.

4:21 into "Yuko and Hiro" is a minute long instrumental reprise of "Ernold Same". Although officially untitled, it is sometimes erroneously referred to as "A World of Difference" because these words appear in a separate box below the track list in the booklet.

Bonus track notes
Tracks 1–2, 12–15 from the single "Country House", August 1995
Tracks 3–5, 19 from the single "The Universal", November 1995
Tracks 6–8 from the single "Stereotypes", February 1996
Tracks 9–11 from the single "Charmless Man", April 1996
Tracks 16–17 from the Japanese single "It Could Be You", May 1996
Track 18 from the War Child compilation Help, September 1995

Personnel

Blur
 Damon Albarn – vocals, piano, keyboards, organ, synthesizer, handclaps
 Graham Coxon – electric and acoustic guitar, banjo, saxophone, backing vocals, handclaps
 Alex James – bass guitar, handclaps, backing vocals on "Top Man"
 Dave Rowntree – drums, percussion, handclaps, backing vocals on "Top Man"

Additional musicians
 Simon Clarke – saxophone
 Tim Sanders – saxophone
 J. Neil Sidwell – trombone
 Roddy Lorimer – trumpet
 Louise Fuller – violin
 Jennifer Berman - violin
 Richard Koster – violin
 John Metcalfe – viola
 Ivan McCermoy – cello
 Ken Livingstone – narration on "Ernold Same"
 Theresa Davis – backing vocals on "The Universal"
 Angela Murrell – backing vocals on "The Universal"
 Cathy Gillat – backing vocals on "Yuko and Hiro"
 Stephen Street - handclaps

Technical personnel
 Jason Cox – studio manager
 John Smith – engineering
 Julie Gardner – assistant engineering
 Tom Girling – assistant engineering
 Nels Israelson – photography
 Tom King – photography

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

External links

The Great Escape at YouTube (streamed copy where licensed)

1995 albums
Blur (band) albums
Albums produced by Stephen Street
Albums produced by Damon Albarn
Concept albums
Food Records albums
Virgin Records albums

The Great Escape (Blur album)


An Pterichis triloba in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Pterichis triloba in nahilalakip ha genus nga Pterichis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterichis

Pterichis triloba


I Hear Black šesti je studijski album američkog thrash metal sastava Overkill. Album je 9. ožujka 1993. godine objavila diskografska kuća Atlantic Records.

Popis pjesama

Osoblje

Overkill

 Bobby "Blitz" Ellsworth – vokali
 D. D. Verni – bas-gitara, vokali
 Merritt Gant – gitara, vokali
 Rob Cannavino – gitara, vokali
 Tim Mallare – bubnjevi

Ostalo osoblje

 Rat Skates – logotip
 Rob Hunter – inženjer zvuka
 Tom Coyne – mastering
 Mikel – naslovnica
 Danny Clinch – fotografija
 Amy Guip – fotografija
 Alex Perialas – produkcija, inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Overkill
Albumi iz 1993.

I Hear Black


ميت عقبة واسمها الأصلي منية عقبة إحدى مناطق مدينة الجيزة في مصر

كانت مساحة أرض مقدارها ألف ذراع ، أقطعها معاوية بن أبي سفيان إلى الصحابي عقبة بن عامر الذي كان واليًا على مصر وقتها ، سُميت باسمه وبها مسجده وقبره .

مراجع

الجيزة

ميت عقبة


Le château de Courcelles-les-Montbard est une maison forte classée située sur la commune de Courcelles-les-Montbard, en Côte-d'Or, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
La maison forte de Courcelles-lès-Montbard est située à flanc de coteau, à la limite nord du village, près du canal de Bourgogne et sur le versant ouest de la vallée de la Brenne.

Histoire
Le chevalier Jean de Frôlois, vassal du duc de Bourgogne et premier seigneur de Courcelles y édifie une maison forte au . Dès , Renard de Courcelles reconnaît celle-ci jurable et rendable au duc Hugues. En 1578, la terre de Rochefort, érigée en comté, comprend Aisy, Asnières, Buffon, Cry, Etivey, Perrigny-sur-Armançon, Ravières, Rougemont, Verdonnet et les châteaux de Courcelles-sous-Grignon et de Montfort. Le château est réaménagé aux . Cependant, l'inventaire des châteaux du district de Semur, en 1794, fait état d'un château antique à démolir. De cette époque à 1997, il sert d'exploitation agricole.

Le château a fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques en 1988 (annulée) puis a été classé le .

Architecture
Le bâtiment comporte une tour forte de quatre étages couverte par un toit en pavillon qui a perdu ses souches de cheminées qui ferme au nord une cour carrée encadrée à l'est et à l'ouest de deux bâtiments plus tardifs à un étage carré ; l'ensemble est cantonné de trois tourelles en encorbellement. Les trois bâtiments s'étagent perpendiculairement à la déclivité en terrain est-ouest. La tour comporte deux étages rehaussés de deux autres dans un second temps. Un escalier en vis en-œuvre proche de l'angle sud-est dessert les trois premiers niveaux.

Le bâtiment occidental, situé en amont de la tour, est rectangulaire à un étage carré, axé du nord au sud. Les pignons présentent un linteau trilobé pour la fenêtre sud du premier étage. Les deux angles occidentaux sont munis de tourelles et de latrines. Le bâtiment était desservi par un escalier externe en vis.

Le bâtiment oriental, plus bas que les deux premiers, également desservi par une tourelle hors-œuvre sur cour, reprend les proportions du bâtiment occidental. L'angle nord-est, sans tourelle, présente un contrefort avec une latrine contre le mur nord. L'angle sud-est porte une tourelle symétrique à celle du sud-ouest.

Au sud, la maison forte est précédée d'une basse-cour et au nord les bâtiments sont reliés  par des courtines.

Mobilier
Le rez-de-chaussée de la tour, rectangulaire axé d'est en ouest, ouvre au sud par une porte piétonne. Le premier étage comporte une cheminée à corbeaux chanfreinés sur consoles sur le mur nord, une petite baie rectangulaire à l'est et une baie à meneau et linteau trilobé sur la façade sud. Le second étage, équipé d'une latrine, est un étage de tir avec créneaux et de merlons à archère. Le créneau est a laissé place à une baie à linteau trilobé. Les troisième et quatrième étages, également équipés d'une latrine, sont éclairés chacun d'une petite baie sur chaque face. Les enduits de ces derniers étages sont ornés de restes de peintures héraldiques.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Courcelles-les-Montbard
Courcelles-les-Montbard
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique classé en 1992

Château de Courcelles-les-Montbard


Kumdan Kaleler, Türk rock topluluğudur. 1992-1998 yılları arasında etkinlik göstermiştir.

Doksanlı yıllar, Türk rock topluluklarının bereketli bir dönemiydi: Mavi Sakal, Kargo, Mor ve Ötesi gibi isimler dinleyicileriyle ilk defa o dönemde buluştular.

1992 yılında Tuna Kiremitçi, Kerem Doğrar ve Cem Coşkun tarafından kurulan Kumdan Kaleler de, 1996 yılında o dönemin en özgün Türkçe Rock çalışmalarından birine imza atıyordu: "Denize Doğru". Bu albümde, Tuna Kiremitçi'nin şarkı sözlerinin yanı sıra Ataol Behramoğlu, Metin Altıok ve Edip Cansever şiirlerinden yapılmış besteler de yer aldı.

Bir dönem Galatasaray Lisesi Orkestrası olarak Hürriyet Altın Mikrofon yarışmasına da katılan Kumdan Kaleler, bu yarışmada İstanbul birincisi ve Türkiye üçüncüsü olarak dikkat çekti. Daha sonra Sumru Ağıryürüyen, Ozan Tügen, Muammer Ketencoğlu gibi profesyonel sanatçıların da katkılarıyla albüm kayıtlarını yapan ve çeşitli konserler veren topluluğun müzik anlayışını, belki de en iyi bir afişlerine şaka yollu yazdıkları şu cümle tanımlıyor: "İstanbul Dolaylarından Rock"

İdeal kadrosu Tuna Kiremitçi (Vokal, ritm gitar), Kerem Doğrar (Bas gitar, vokal), Cem Coşkun (Akustik gitar), Orkunt Özkaya (Tuşlu çalgılar), Fırat İlker (Flüt), Murat Güney (Keman), Tuğrul Acar (Solo gitar) ve Kerem Eye (Bateri) şeklinde bilinen topluluğun ilk dönemlerinde şu müzisyenlerin de katkısı var: Togay Şenalp (Ud, vokal), Ahmet Balta (Bas gitar). Ayrıca, ilk ve tek albümlerinde Mert Karamızraklı ve Burak Atasavun solo gitar, Kadir Demirel çöğür, Onur Sarikaya bateri ve Ahmet Altınel de keman çalıyor.

Albümdeki Tuna Kiremitçi bestelerinden "Bu Aşk Burada Biter" Haluk Levent ve Haluk Çetin tarafından, "Koru Beni"de Renan Bilek tarafından yorumlanmıştır.

Türk rock müzik grupları

Kumdan Kaleler


Le théorème de Quillen-Suslin, également connu sous le nom de problème de Serre ou conjecture de Serre, est un théorème d'algèbre commutative concernant la relation entre les modules libres et les modules projectifs sur des anneaux de polynômes. Dans un cadre géométrique, c'est une proposition sur la trivialité des fibrés vectoriels sur un espace affine.

Le théorème stipule que tout module projectif de type fini sur un anneau de polynôme est libre.

Histoire

Contexte
Géométriquement, les modules projectifs de type fini sur l'anneau  correspondent à des fibrés vectoriels sur un espace affine , et les modules libres correspondent à des fibrés vectoriels triviaux. Cette correspondance (des modules aux fibrés vectoriels (algébriques)) est donnée par le foncteur de 'globalisation' ou 'twiddlification', envoyant  (cite Hartshorne II.5, page 110). L'espace affine est topologiquement contractile, il n'admet donc pas de fibrés vectoriels topologiques non triviaux.

Jean-Pierre Serre, dans son article de 1955 Faisceaux algébriques cohérents, remarqua que la question correspondante n'était pas connue pour les fibrés vectoriels algébriques : « On ne sait pas s'il existe des A -modules projectifs de type fini qui ne sont pas libres. Ici  est un anneau polynomial sur un corps, c'est-à-dire  = . »

À la consternation de Serre, ce problème est rapidement devenu connu sous le nom de conjecture de Serre. (Serre a écrit : « Je me suis opposé aussi souvent que j'ai pu [à son nom]. » ) L'énoncé ne découle pas immédiatement des preuves données dans le cas topologique ou holomorphe.

Serre a fait quelques progrès vers une solution en 1957 lorsqu'il a prouvé que chaque module projectif de type fini sur un anneau polynomial sur un corps était stablement libre, ce qui signifie qu'après avoir formé sa somme directe avec un module libre de type fini, il devient libre. Le problème resta ouvert jusqu'en 1976, lorsque Daniel Quillen et Andrei Suslin prouvèrent indépendamment le résultat. Quillen a reçu la médaille Fields en 1978 en partie pour sa preuve de la conjecture de Serre. Leonid Vaseršteĭn a donné plus tard une preuve plus simple et beaucoup plus courte du théorème que l'on peut trouver dans l'Algèbre de Serge Lang.

Généralisation
Une généralisation reliant les modules projectifs sur les anneaux noethériens réguliers A et leurs anneaux polynomiaux est connue sous le nom de conjecture de Bass-Quillen.

Notes

Références

Algèbre commutative

Théorème de Quillen-Suslin


سيدريك أوراس  (29 نوفمبر 1977 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الثانية أجاكسيو الفرنسي في خط الدفاع . ساهم في تأهل نادي باستيا إلى المباراة النهائية لبطولة كأس فرنسا في موسم 2001-2002 ولكنه خسر من نادي لوريان 0-1 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلغاريا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون فرنسيون مغتربون في بلغاريا
رياضيون من ليون
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري البلغاري لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أجاكسيو
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو باستيا
لاعبو تولوز
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلغاريا
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو كليرمونت
لاعبو نادي فالكيرك
لاعبو نادي ليتكس لوفتش
مواليد 1977
مواليد في ليون

سيدريك أوراس


La Reserva Natural de los Acantilados de Duino  es un área protegida de la ciudad de Duino-Aurisina/Devin-Nabrežina, en la provincia de Trieste, en la frontera con la provincia de Gorizia, en el país europeo de Italia. Abarca principalmente a la ciudad de Duino y Sistiana y consta de 107 hectáreas, de las cuales 63 Ha se encuentran en el mar.

Fundada en 1996, forma parte de las reservas de carácter regional en el Friuli-Venecia Julia. La reserva se extiende sobre un acantilado amplio en una zona kárstica, con vistas desde punto elevados al mar Adriático, un tramo de costa rica en piedras calizas fosilíferas del Cretáceo: su principal característica está dada por el acantilado blanco que cae hacia el mar.

Véase también
Geografía de Italia
Geografía de Europa

Referencias

Duino
Áreas protegidas de Italia
Geografía de Friul-Venecia Julia
Provincia de Trieste
Mar Adriático
Áreas protegidas establecidas en 1996
Áreas protegidas del mar Mediterráneo
Italia en 1996

Reserva natural de los Acantilados de Duino