"Eurabia" (portmanteau of Europe and Arabia) is a far-right, anti-Muslim conspiracy theory that posits that globalist entities, led by French and Arab powers, aim to Islamize and Arabize Europe, thereby weakening its existing culture and undermining its previous alliances with the United States and Israel.

The theory was developed by Bat Ye'or (the pen name of Gisèle Littman) in the early 2000s and it is described in her 2005 book titled Eurabia: The Euro‐Arab Axis.  Benjamin Lee of the  Centre for Research and Evidence on Security Threats at the University of Lancaster describes her work as arguing that Europe  "has surrendered to Islam and is in a state of submission (described as dhimmitude) in which Europe is forced to deny its own culture, stand silently by in the face of Muslim atrocities, accept Muslim immigration, and pay tribute through various types of economic assistance." According to the theory, the blame rests with a range of groups including communists, fascists, the media, universities, mosques and Islamic cultural centres, European bureaucrats, and the Euro-Arab Dialogue.

The term has gained some public interest and it has also been used and discussed by activists across a wide range of the political spectrum, including right-wing activists, self-described "conservatives" and counter-jihad and other anti-Islamism activists. Bat Ye'or's "mother conspiracy theory" has been used as the basis for other subtheories. The narrative grew important among people who expressed anti-Islamist sentiments and it was also used by members and supporters of movements like Stop Islamisation of Europe. It gained renewed interest after the use of the term by 2011 Norway attacker, Anders Behring Breivik. Ye'or's thesis has come under criticism by scholars, which intensified after Breivik's crime. The conspiracy has been described as having a resemblance to the anti-Semitic Protocols of the Elders of Zion.

Eurabia has also been discussed by believers in classical anti-Europeanism, a strong influence on the culture of the United States as well as by believers in the notion of American exceptionalism, which sometimes sees Europe on the decline or as a rising rival power, or, as is the case here, both.

Basic narrative
In Eurabia: The Euro-Arab Axis, Bat Ye'or says that Eurabia is the result of the Euro-Arab Dialogue, based on an allegedly French-led European policy intended to increase European power against the United States by aligning its interests with those of the Arab countries. During the 1973 oil crisis, the European Economic Community (predecessor of the European Union), had entered into the Euro-Arab Dialogue (EAD) with the Arab League. Ye'or says it as a primary cause of alleged European hostility to Israel, referring to joint Euro-Arab foreign policies that she characterises as anti-American and anti-Zionist. Ye'or purported a close connection of a Eurabia conspiracy and used the term "dhimmitude", denoting alleged "western subjection to Islam". The term itself is based on a newsletter published in the 1970s by the Comité européen de coordination des associations d'amitié avec le monde Arabe, a Euro-Arab friendship committee.

Bat Ye'or's Eurabia: The Euro-Arab Axis was the first print publication in the Eurabia genre, which has since grown to a number of titles, including Melanie Phillips's Londonistan, Oriana Fallaci's The Force of Reason, and Bruce Bawer's While Europe Slept.
The term is often used by the writers Oriana Fallaci, Mark Steyn and several web sites, many of them affiliated with the counterjihad movement. Defeating Eurabia by Fjordman (the pen name of Peder Are Nøstvold Jensen) earned him a high standing among far-right extremists.

An important part of the narrative is the idea of a demographic threat, the fear that, at some time in the future, Islam will take over Europe. or as Bernard Lewis put it, "Europe will be Islamic by the end of the century." Walter Laqueur's The Last Days of Europe: Epitaph for An Old Continent is quoted often among the Eurabia literature.

Impact

Post-9/11 significance
Bat Ye'or first used the term "Eurabia" in 2002 and again in another 2005 book. The conservative historian Niall Ferguson referred to the concept, which he took as the potential future Islamisation of Europe based on demographic facts and ideational lack of the continent.

2010s Europe
The idea of a Eurabian conspiracy has become a basic theme in the European extremist and populist right and expresses as well a significant strategy change. José Pedro Zúquete notes that

Muslim minority populations and Muslim immigration gained new political significance. This has led to the adoption of political positions that were previously considered fringe or third rail on either side. The main anti-Islamic theme has also penetrated into mainstream European politics, for instance in the case of Dutch populist Party for Freedom leader Geert Wilders:

Issues

The Eurabia concept is an Islamophobic conspiracy theory. Eurabia shortcuts the complex interaction between the US, France, Israel, the Arabic and Muslim countries on an "us against them" basis. The Eurabia theories are dismissed as Islamophobic, extremist and conspiracy theories in the academic community. At first academics showed little interest in the Eurabia theories due to their lack of factual basis. The theme was treated in studies of rightist extremism and Middle East politics. This changed after the 2011 Norway attacks, which resulted in the publication of several works specifically treating the Eurabia conspiracy theories.
Janne Haaland Matláry went as far as to say that "it is poor use of time to analyse something so primitive".

Demography
The Pew Research Center said in 2011 that "the data that we have isn't pointing in the direction of 'Eurabia' at all", and predicts that the percentage of Muslims is estimated to rise to 8% in 2030. In 2007 academics who analysed the demographics dismissed the predictions that the EU would have Muslim majorities.
It is completely reasonable to assume that the overall Muslim population in Europe will increase, and Muslim citizens have and will have a significant imprint on European life. The prospect of a homogeneous Muslim community per se, or a Muslim majority in Europe is however out of the question.

Justin Vaïsse seeks to discredit what he calls, "four myths of the alarmist school", using Muslims in France as an example. Specifically he has written that the Muslim population growth rate was lower than that predicted by Eurabia, partly because the fertility rate of immigrants declines with integration. He further points out that Muslims are not a monolithic or cohesive group, and that many Muslims do seek to integrate politically and socially. Finally, he wrote that despite their numbers, Muslims have had little influence on French foreign policy.

Furthermore, leading European Muslims are rather outspoken against religious fundamentalism and are far from acknowledging Arab countries as a role model at all.

Spread of conspiracies and further influences

Examples of proponents use:

Europe

Germany

In 2010, German politician Thilo Sarrazin released Germany Abolishes Itself. The book contends that with continued Islamic immigration, Germany will become a majority Muslim nation. Journalist Simon Kuper has argued that, with over 1 million copies sold, Sarrazin had done more to publicize the concept of Eurabia more than anybody else in Europe.

In political campaigning for the 2019 European Parliament election, Germany's far-right party AfD used Jean-Léon Gérôme's 1886 painting The Slave Market with the slogan "Europeans vote AfD!" and "So Europe doesn't become Eurabia!". Deutsche Welle reported that the reproduction of the painting suggestively depicted dark-skinned men with beards and foreign-dress "inspecting the teeth of a nude white woman".

Italy
In 2004, journalist Oriana Fallaci claimed that Muslim immigration and high fertility was part of the conspiracy theory. In 2005, Fallaci told The Wall Street Journal that "Europe is no longer Europe", adding "it is 'Eurabia,' a colony of Islam".

In 2011, Francesco Speroni, a sitting MEP for Lega Nord, stated that he shared the same view as Anders Behring Breivik's idea "that we are going towards Eurabia". In the aftermath of the shooting, Speroni confirmed his agreement with Breivik on the conspiracy theory in an interview with Radio 24.

In 2018, Giulio Meotti used the theory in relation to the demographics of Europe, writing that "Europe is over. Its future will be a mix of Eurabia and a geriatric ward."

In May 2019, ahead of the European elections, Lega Nord leader for Sarzana claimed that both the European People's Party and the Party of European Socialists were attempting to bring about Eurabia. The day before the vote, Italian Deputy Prime Minister Matteo Salvini endorsed the theory as a genuine threat. He insisted that a state of Eurabia had already occurred in Sweden, a claim which the Swedish embassy promptly denied with an official statement. Invoking the memory of Oriana Fallaci, he released an anti-migrant speech on Twitter, accompanied by the message "No to Eurabia".

Netherlands
In 2008, journalist Arthur van Amerongen described Molenbeek as "Brussels: Eurabia". Despite alleging that writer Wim van Rooy had already coined the phrase, Amerongen faced severe peer and media criticism for endorsing the conspiracy theory. After the November 2015 Paris attacks and discovery of a Brussels ISIL terror cell, photojournalist Teun Voeten agreed with Amerongen's description, calling the municipality an "ethnic and religious enclave".

Party for Freedom leader Geert Wilders, who serves in the Dutch House of Representatives, has openly stated that "if we do not stop Islamification now, Eurabia and Netherabia will just be a matter of time." A supporter of the conspiracy theory, Wilders believes Muslim immigration to Europe is being driven by an agreement between the European Union and Islamic countries. He has delivered speeches in the Dutch parliament about Eurabia.

Norway
In 2008, Peder Are Nøstvold Jensen, writing under his pseudonym Fjordman, published Defeating Eurabia. The book contends that 1 in 3 babies born in France are from a Muslim-background, and that there are hundreds of "Muslim ghettos" following Sharia law in the country, which Fjordman believes will either be overrun or face an impending civil war.

2083: A European Declaration of Independence, the manifesto of Anders Behring Breivik, the perpetrator of the 2011 Norway attacks, includes a lengthy discussion of and support for the "Eurabia" theory. It also contains several articles on the Eurabia theme by Bat Ye'or and Fjordman. As a result, the theory received widespread mainstream media attention following the attacks. In the verdict against Breivik, the court said that "many people share Breivik's conspiracy theory, including the Eurabia theory. The court finds that very few people, however, share Breivik's idea that the alleged "Islamization" should be fought with terror."

Breivik has later stated that he previously had exploited "counterjihad" rhetoric in order to protect "ethno-nationalists", thereby instead launching a media drive against what he deemed "anti-nationalist counterjihad"-supporters.

United Kingdom

  The premises common to these theories are that a rapid demographic transition in Europe has been induced by "European politicians and civil servants", and will lead to a Muslim majority which will have an unchanging, hostile attitude toward their host nations. Other premises, such as acquiring the compliance of or control over bureaucracies, intelligentsias and European political leaders are frequent.

North America

Canada
Author Mark Steyn, described as a "champion of 'Eurabia' myth" by Canadian newspaper The Globe and Mail, has predicted an emerging Eurabia region, captured by the religion of Islam and hostile to U.S. interests. Steyn's promotion of the conspiracy theory centres on European demographics, where he believes a culturally asserted Muslim mass will become the majority population and demand the assimilation of white Europeans.

United States

In the United States, the theories have found strong proponents in the Islamophobia movement, among them the president of Stop Islamization of America, Robert B. Spencer and political commentator Daniel Pipes.

In May 2006, Fox News host John Gibson called for white Americans to have more babies, referencing a decline in the "native population" of Europe as an apparent demographic warning for the U.S. regarding Hispanic birthrates. In what Media Matters reported as fearmongering, he claimed that Eurabia was occurring in Europe.

In his 2011–2012 run for the Republican presidential nomination, senator Rick Santorum warned that Europe was "creating an opportunity for the creation of Eurabia", and that the continent was "losing, because they are not having children." Classicist Bruce Thornton is also a strong advocate for the theory.

A 2007 film outline by Steve Bannon, who would later become the chief strategist for President Donald Trump and a member of the U.S. National Security Council, proposed that Muslims were trying to turn the United States into the "Islamic States of America".

Criticism
The Economist rejected the concept of Eurabia as "scaremongering". Simon Kuper in the Financial Times described Ye'or's book as "little-read but influential", and akin to "Protocols of the Elders of Zion in reverse", adding that "though ludicrous, Eurabia became the spiritual mother of a genre".

David Aaronovitch acknowledges that the threat of "jihadist terror" may be real, but that there is no threat of Eurabia. Aaronovitch concludes that those who study conspiracy theories will recognize Eurabia to be a theory that adds the "Sad Dupes thesis to the Enemy Within idea".

Conservative US military analyst Ralph Peters has criticized the Eurabia narrative on the grounds that it is unlikely to happen as posited, citing the historical precedent of genocides frequently occurring in Europe, such as in the Balkans during the 1990s, and the Holocaust during World War II. Peters stated that if Muslims "taking over" Europe were imminent, Europeans would either forcibly deport their Muslims at best or engage in a genocide of them at worst, possibly leading to a U.S. intervention on behalf of persecuted Muslims.

In his 2007 book Wars of Blood and Faith, Peters states that far from being about to take over Europe through demographic change, "Europe's Muslims are living on borrowed time" and that in the event of a major terrorist attack in Europe, thanks to the "ineradicable viciousness" of Europeans and what he perceives as a historical tendency to over-react to real or perceived threats, European Muslims "will be lucky if they're only deported".

According to Marján and Sapir, the very idea of "Eurabia" is "based on an extremist conspiracy theory, according to which Europe and the Arab states would join forces to make life impossible for Israel and Islamize the old continent."

Writing in Race & Class in 2006, author and freelance journalist Matt Carr argued that Eurabia had moved from "an outlandish conspiracy theory" to a "dangerous Islamophobic fantasy". Carr states,

The Eurabia conspiracy theory has many similarities to The Protocols of the Elders of Zion. Arun Kundnani, writing for the International Centre for Counter-Terrorism, notes that "Eurabia" fulfills the counter-jihad movement's "structural need" for a conspiracy theory, and compares "Eurabia" to The Protocols of the Elders of Zion, while Carr compares it to the Zionist Occupation Government conspiracy theory.

Doug Saunders argues that pro-Al-Qaeda writers, and those who promote the Eurabia theory as truth, have a common extremism and world view, where "there is one creature called 'the Muslim' and another called 'the Westerner. He proposes that there is no such distinction and that Muslims can become secular in the Western world.

See also

  (influential in Putin's Russia)

Notes

External links

2000s neologisms
Arabization
Islamization
Euroscepticism
Islam-related controversies
Political neologisms
Demographics of Europe
Anti-Arabism in Europe
Neologisms
Political catchphrases
Scares
Conspiracy theories in Europe
Conspiracy theories involving Muslims
Far-right politics in Europe
Far-right politics in the United States
Islamophobia in Europe
White genocide conspiracy theory
Stereotypes of Arab people

Eurabia conspiracy theory


Belçika birası, Belçika'da her şehrin ya da kasabanın kendi yaptığı bira çeşitlerinin ve ulusal biralarının genel adıdır. Bu biralar tadına, rengine, aromasına, alkol oranına, bazen de içtiğiniz bardağın özelliğine göre farklılık gösterir. Ülkede 178 adet bira üreticisi vardır, bunlar arasında küçük işletmelerden, dünya devlerine varan şirketler vardır. Belçika biraları denildiğinde akla ilk gelen ve biraseverler tarafından tüm dünyada baştacı yapılan Trappist biraları gelir. Ayrıca dünyanın ikinci büyük bira üreticisi InBevin ürettiği Stella Artoisda bu ülkeye aittir.

Rengine göre olan çeşitleri blanche, blonde, dark, brown, red, golden, amber vb.dir. Bir de aromasına göre ayrılan şeftalili, frambuazlı, elmalı, çilekli, vişneli vb. bira çeşitleri bulunmaktadır. Ayrıca, geleneklere göre her Belçika birası kendi özel bardağında servis edilir.

Tarihçe
Belçika'nın en ünlü biralarını üreten Trappist manastırları 18.yy sonunda Fransız ihtilalinden kaçan rahipler tarafından kurulmuştur. Belçika'daki ilk Trappist birası 10 Aralık 1836'da Westmalle manastırında üretilmiştir. Üretilen bira sadece manastırdaki rahiplerin tüketimi içindi ve rengi koyu ve tadı tatlı olarak tarif edilmekteydi.

Çeşitler

Trappist
Trappist biraları sadece Trappist manastırlarında üretilen biralardır. Bu biraların isim ve orjini kontrol altındadır, sadece belli şartlara haiz olan biralara Trappist birası adı verilebilir. Herhangi bir biranın Trappist sertifikası alabilmesi için şu şartlar aranır:
 Bira manastır içerisinde üretilmelidir
 Üretiminde manastırdaki rahipler görev almalıdır
 Satışlar ticari amaç gütmemelidir, gelir manastırın desteklenmesi ve sosyal projeler için kullanılmalıdır.
Belçika'da Trappist adını kullanabilen 7 manastır vardır:
 Achel, üreten Achelse Kluis manastırı, Hamont-Achel
 Chimay, üreten Notre-Dame de Scourmont manastırı, Chimay
 La Trappe, üreten Koningshoeven manastırı, Berkel-Enschot
 Orval, üreten Orval manastırı, Villers-devant-Orval
 Rochefort, üreten Notre-Dame de Saint-Remy manastırı, Rochefort
 Westmalle, üreten Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart manastırı, Westmalle
 Westvletteren, üreten Sint-Sixtus manasıtırı, Westvletteren

Manastır birası
Manastırlarda üretilen biralardır. Bu isim 1997 yılında International Trappist Association tarafından Trappist ismine getirilen sınırlama dışında kalan tüm manastır biralarını tarif etmek için kullanılmaktadır. 1999 yılında ise manastır biralarına Belçika bira üreticileri birliği tarafından Erkend Belgisch Abdijbier sertifikası uygulaması getirilmiştir. Şu an bu sertifika ile üretim yapan 18 adet üretici vardır.

Lambik
Lambik biraları doğal mayalanma ile üretilen biralara verilen genel addır. Bu biralar buğdaydan üretildiği gibi meyvelerden de üretilir. Mayalanma fabrikalardaki gibi yapay olarak maya karıştırılması ile değil, havada bulunan mikroorganizmalar sayesinde olur. Mayalanmayı sağlayan mikroorganizmalar o bölgeye has olduğu için Lambik biraları dünyada sadece Belçika'da üretilir.

Bira
Bira

Belçika birası


الحوطة بالحاء المهملة المضمومة، والحائط، هو: البستان.
قرية صغيرة في منطقة الأحساء تتبع لمدينة العمران، من المنطقة الشرقية في المملكة العربية السعودية حسب ما جاء في ((دليل المسميات السكانية الرابع لسنة 1400هـ)).
تضم القرية مدارس ابتدائية ومتوسطة وثانوية، وبها خدمات كهرباء وماء،
والطريق المؤدي إليها مزفلت، وأرضها منبسطة. يصل عدد المساكن فيها إلى حوالي 300 بيت،
ومساحة أرض القرية 34 هكتاراً. وهي في ازدياد عمراني مستمر.

السكان
عدد سكانها نحو 100000 نسمة، حسب إحصاء عام 2009مب.
وفي مسح حديث علمت أنها تبعد عن القاعدة الهفوف بحوالي 17 كيلا،
وسكانها تقريبا 50000 نسمة، ولهم نشاط اقتصادي منوع.علي

الموقع
تبتعد قرية الحوطة عن الهفوف 17 كم إلى الجنوب الغربي، وتبعد عن يبرين 297 كم، وتبعد عن العاصمة الرياض مسافةَ 343 كيلومترًا.

المرافق
 خزان المياه.
 حديقة الحوطة
 الابتدائية الأولى للبنات بالحوطة.
 مدرسة العمران المتوسطة.
الطرق حيث اقدمت الأدارة من المهندس فؤاد بن خالد الملحم مدير بلدية العمران التابعة لمحافظة الأحساء بقيام عمليات الاسفلت للطرق لبعض القري مرورا بالحوطة والعمران.

تاريخ
لم يحدد تاريخ نشوء القرية لكن القرائن تشير أنها ليست قديمة فهي عبارة عن تجمع سكاني من قرى مجاورة ظهر منذ حوالي القرن السابع عشر الميلادي، يحدها من الشمال العمران الجنوبية وقرية أبو الحصى ومن الجنوب السيايرة والسويدر مع فاصل النخيل ومن الغرب قرية الصبايخ ومن الشرق قرية الرميلة، من أحيائها القديمة: الطبطبة ـ الصريةـ الخار ـ المسطاح ـ أم دجاجة. وفي الحوطة مدرسة العمران الأولى ونادي رياضي وفيها مقبرة كبيرة عبارة عن مدافن لموتى القرى المجاورة مع تجهيزهم و فيها أحد أكبر مساجد المنطقة (الرسول الأعظم) تقام به صلاة الجمعة منذ2002، إضافة إلى ثلاثة مساجد أخرى وسطي (الصادق) وشرقي وجنوبي (الوطية)، وكانت هذه القرية مقر تأسيس نادي الصواب بالعمرانو مقر تأسيس جمعية العمران الخيرية، ومقر جمعية الأسرة. * مجتمع الحوطة يتكون من عدة عوائل بينها مصاهرات والعلاقة بينها هادئة لميل أهلها إلى حب السلامة ويغلب على شبابها العمل الوظيفي، وقد أخذت الحرف اليدوية في الانقراض، ولعل من أواخرها النجارة. وهناك بلدات أخرى باسم الحوطة أشهرها حوطة بني تميم التابعة لمنطقة الرياض وحوطة سدير وبلدات أخرى في مصر واليمن، وتشكل الحوطة حلقة وصل بين قرى عددها حوالي 15 قرية تشكل اليوم إدارياً ورسميا بلدية مدينة العمران شرقي الأحساء كمدينة رابعة تضاف إلى الهفوف والمبرز والعيون.

انظر أيضا
 حي المحدود
 العرامية

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة الأحساء
قرى محافظة الأحساء

الحوطة (الأحساء)


Arthur Schopenhauer (22 Şubat 1788, Danzig - 21 Eylül 1860, Frankfurt), Alman filozof, yazar ve eğitmendir. Schopenhauer, Alman felsefe dünyasındaki ilklerdendir. Dünyanın anlaşılmaz, akılsız prensipler üzerine kurulu nedenselliklerinin olduğunu söyleyerek dikkat çekmiştir. Ayrıca Nietzsche'nin ilk akıl hocasıdır.

Hayatı
Babası Heinrich Floris Schopenhauer, Danzigli tüccar bir ailenin soyundan gelmektedir. Annesi ise daha sonra tanıdık bir yazar olan Johanna Schopenhauer'dır. Schopenhauer ailesi, Polonya'nın bölünmesiyle otonomisini kaybeden Danzig'i 1793 yılında terk eder ve Hamburg'a yerleşir, burada yeni bir işyeri açar. Ailesinin ticari geçmişine gelenekselliğiyle sadık kalan Arthur, babasının desteğiyle Hamburg'daki özel bir okula (Hamburger Rungesche Privatschule) yazılır. Burada öğrendikleriyle yetinemeyen Arthur, babasından kendisini acilen alt yapısı daha iyi olan liseye (Gymnasium) kayıt etmesini rica eder. Babası bunu gereksiz bulduğunu ve kendisine Avrupa ülkelerinde genel bir eğitim seyahati yapmasını ve bu seyahat sonrasında karar vermesi gerektiğini söyleyerek daha iyi bir öneride bulunur. Arthur bu öneriyi kabul eder ve nihayetinde de en çok Wimbledon'da İngilizce pratiği için zaman geçirdiği bu seyahati 1803'ten 1804'e kadar Hollanda, İngiltere, Fransa, İsveç, İsviçre, Silezya ve Prusya arasında dönüşümlenir.

1804 Eylülden Aralık ayına kadar babasının isteğiyle Danzig'de yine babasının bir arkadaşı olan Jacob Kabrun'a ait şirkette ticaret eğitimi stajyerliği yapar. Annesi bu dönemde Arthur'la beraber kalır. 1805'te Hamburg'a geri dönen Arthur, Jenisch adlı bir şirkette staj eğitimine devam eder. Babası, açıklığa kavuşmayan bir nedenle 20 Nisan 1805'te geçirdiği kazada hayatını kaybeder. Babasının ölümüyle kapanan firmadan sonra annesi Johanna, Arthur'un kız kardeşi Adele'yi yanına alarak Weimar'a taşınır. Arthur, Hamburg'da yalnız kalır ve artık baba mesleğini okuyarak devam ettirmek ya da yatkın olduğu felsefi meslekten vazgeçmek kararını özgür olarak verebilecektir.

Haziran 1807'de Gotha şehrinde Doering Lisesi'nin müdürü olan Carl Ludwig Fernows'un tavsiyesi üzerine öğrencisi olur. 1807'de Weimar'ın yakınlarında bir yere nakil olur ve hayatındaki en önemli eğitmeni Franz Passow ile tanışır. Çevresini bu anlamda genişletmeye devam eder, Johannes Daniel Falk, Zacharias Werner ve tutkuyla bağlandığı Karoline Jagemann ile tanışır. Genç yaşta kendisinden 11 yaş büyük Karoline ile yaşadığı erotik kargaşa Arthur'u ruhsal anlamda şiddetli bunalımlara sokar.

Reşit olduğunda babasından payına düşen mirası alır. Babasından kalan miras ile artık maddi anlamda bir sorunu kalmamıştı. 1809'da Göttingen Üniversitesi'nde tıp öğrenimine başladı fakat hemen sonra, lehine olacak bir karar ile, felsefeye geçti. 18 Ekim 1813'te Jena Üniversitesi'nden felsefe doktorasını Über die vierfache Wurzel des Satzes vom zureichenden Grunde (Yeterli nedensellik cümlesinin dört kat kökü üzerine) adlı çalışmasıyla aldı. (Bu çalışmaın ilk okuyucularından biri de Johann Wolfgang von Goethe'dir.)

Goethe, daha önceden Arthur'un annesini Weimar'daki bir edebiyat salonundaki buluşmadan tanıyordu ve onun üzerinden de tanıştığı Arthur o zaman da dikkatini çekmişti. Daha sık görüşmeler esnasında Goethe'nin Farbenlehre (Renk Bilgisi) adlı eseri yayımlandı. Goethe Schopenhauer'e hayranlık duyuyordu fakat bu hayranlık gitgide Schopenhauer'ın Newton'u karşısına alan söylemleri yüzünden kaygı duyurucu bir ilişki hâline dönüştü ve böylelikle aralarındaki sıcak ilişki bozuldu.

Friedrich Majer sayesinde Schopenhauer eski Hindistan felsefesini yani Brahmanizmi tanıdı. 1814'te annesiyle birlikte Dresden'e gitti ve orada edebiyatçılarla görüşüp paylaşımlarda bulundu, şehrin zengin kütüphanesinden faydalandı.

1815 yılında kendi renk bilgisi üzerine yoğunlaşarak yazdığı Über das Sehn und die Farben (Bakmak ve Renkler Üzerine) 1816 yılında basılan kitabı aynı zamanda Goethe ile aralarında bir mektuplaşma olarak nitelendirilmiştir.

Schopenhauer'in en önemli eseri olan Die Welt als Wille und Vorstellung (İstenç ve Tasarım Olarak Dünya) kitabı 1819 yılı başlangıcında Friedrich Arnold Brockhaus yayınevince basıldı ve yayımlandı. Daha sonra Schopenhauer'ın bu eserini oldukça genişlettiği varsayılmaktadır. Schopenhauer, eserlerine tinsel bağıntı tarihselliğinde tamamıyla açıktır ama kitaplarının okunması boyutunda hayatta kaldığı süre boyunca bu başarıyı elde edememiştir.

Schopenhauer, 1819'da İtalya'ya yaptığı bir seyahatte Venedik, Roma, Napoli, Paestum, Milano şehirlerinde bir süre kaldı ve bu esnada aldığı bir haber seyahatini yarıda kesmesine ve dönmesine neden oldu. Söz konusu haber, babasından kalan servetin bir kısmını yatırdığı banka olan Danziger Bankhauses L. A. Muhl'ün iflasıydı. Annesiyle arasında yeni tetiklemeler yaratacak olan bu mesele yüzünden müşkül kaldığı durumu düzeltmek amacıyla Berlin Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalışmak üzere başvuru yaptı.

Başvurusu kabul gören Schopenhauer, 1820'de Berlin Üniversitesi'nde eğitmenlik yapmaya başladı. Bu zamanda Hegel ile olan meşhur kavgası baş gösterdi. Schopenhauer dersliklerde az katılımcının olduğu konuşmalarını aynı zamanda Hegel ile de paylaşıyordu ki Hegel bunu öncelikli olarak algılıyordu. Kısa zamanda üniversitedeki felsefeyi boşlamaya başladı. İflas eden bankadan talep ettiği ödeme 1821'de gerçekleşince üniversiteyi terk etti ve İtalya seyahatine kaldığı yerden devam etti. Uzun süren sağlık sorunları ve Berlin'deki, Bad Gastein ve Dresden'deki hastane tedavilerinden sonra 1825'te tekrar Berlin'e dönerek hiçbir büyük beklentisi olmaksızın yine eğitmen olarak çalışmak üzere üniversiteye başvuruda bulundu.

Jean Paul'ün övgü dolu konuşmalarına rağmen Schopenhauer'in Die Welt als Wille und Vorstellung (İstenç ve Tasarım Olarak Dünya) kitabı, fikirleri kimseyi etkilemiyor ve henüz talep görmüyordu.

Kolera hastalığı salgını yüzünden (ki Hegel bu hastalığa yakalanarak ölmüştü) Schopenhauer 1831 kış mevsimini kaçtığı Frankfurt'ta geçirdi. 1832'ye kadar devam edecek olan Mannheim yerleşikliğinden sonra nihayet 1833'te hayatının geri kalan kısmını geçireceği Frankfurt'a yerleşti. Bu döneme dair yazdıkları dikkate değer:

"Sağlıklı bir atmosfer, güzel bir yöre. Beğeni görebilen şeyler bunlar büyük bir şehirde. Daha iyi bir okuma odası. Doğal tarihiyle Müze. Daha iyi sahne oyunları, opera, konserler... Daha fazla İngilizler. Daha iyi kafeler. Kötü olmayan şehir suyu. Senckenberg tarzı kütüphane (Frankfurt Üniversitesi'nde). Taşma yok. Çok az görülmüş. Çevrenin sevecenliği, samimiyeti, dostluğu... Mahir bir diş doktoru ve daha az kötü doktorlar. Şikâyetsiz yaz sıcaklığı." Arthur Schopenhauer

Arthur Schopenhauer, yalnız yürüyen; kronikçilerin tahminine göre Frankfurt'ta kenara itilmiş bir "hiç kimse" idi. Bir anlamda kendi kendine ve nehir kenarında yürüyüşlere çıktığı köpeğiyle mimikler, el kol hareketleri yaparak konuşan, bunun yanı sıra yöresel şair Friedrich Stoltze ile tesadüfleşen biri olmak gibi.

Bu uzun suskunluktan sonra 1836'da günlük yaşayışı Über den Willen in der Natur (Tabiattaki İrade Üstüne) adlı eseriyle felsefe dünyasında tekrar varolmak için okunacaktı. Bu kitabı kesin kurallarla doluydu. Sabahları çalışma masasındaki iş, öğlen yemeğinden önce düzenli olarak flüt üflemesi... Frankfurt'ta kaldığı süre boyunca kirada oturan 55 yaşındaki Schopenhauer'ın, kendine ait nehre bakan taşındığı ve orada öldüğü 17 numaralı evi, 16 numaralı kiracı olarak aksak şekilde tarihe kazınacaktı.

Schopenhauer, 1837'de Immanuel Kant'ın toplu yazılarına el attı ve Kritik der Reinen Vernunft (Salt Akıl Anlayışının Eleştirisi) kitabının birinci oluşumunu destekledi. 1838'de Schopenhauer'ın annesi öldü.

Friedrich Dorguth, Die falsche Wurzel des Idealrealismus (İdealizmin Yanlış Kökleri) adlı 1843'te yayımladığı yazısında henüz az tanınmış Schopenhauer'ın dünya tarihindeki anlamına vurgu yapmaktaydı. Schopenhauer, 1844'te Die Welt als Wille und Vorstellung adlı ana eserinin eklemelerini ikinci kısım olarak yayımladı.

1851'de Parerga und Paralipomena, diğer adıyla Aphorismen (Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar) adlı kitabı kayda geçiyordu. Ve Richard Wagner, Schopenhauer'ın onurlandırdığı Der Ring des Nibelungen (Cüceliğin Yüzüğü) adlı eserini icra ediyordu. Julius Frauenstädts'ın Schopenhauer tarzı felsefe üzerine yazdığı mektup yayımlanıyordu. 9 Eylül 1860'tan itibaren Schopenhauer akciğer iltihaplanmasına maruz kaldı. 21 Eylül 1860 tarihinde Frankfurt'ta, o 16 numaralı güzel görünümlü apartman dairesinde koltuğunda dışarıya bakarken öldü. 26 Eylül günü de Frankfurt şehir mezarlığında toprağa verildi.

Felsefesi

Schopenhauer, Platon'un ve Immanuel Kant'ın etkisinde idealizmin teorisini kendince anladığı boyutunda temsil ederken, bu genel bakışı subjektif idealizmin sınırlarından taşıramamış ve Hegel'in felsefesini de reddetmiştir. Hegel, Schelling ve Fichte'ye ve daha sonrasında kendisini fikirlerinden dolayı öven Schleiermacher'e karşı etkileyici polemikler yazmaktan çekinmemiştir.

Felsefesinin ilkesel bir kavramı irade kavramıdır. Dünyanın özü ve gerçekliği irade iken, fenomenlerden oluşan dünya, tasarımdan başka bir şey değildir. İrade, Schopenhauer felsefesinde kendini bir zorunluluk olarak gösterir, ki onun düşüncesindeki kötümserliğin ve karamsarlığın kaynağı da esas olarak budur. İnsan, tamamen kurtulamayacak olsa da istencin emrine boyun eğerek acı ve kederden kısmen kurtulabilir. Bu noktada Schopenhauer'ın düşüncelerinin belirli ölçüde, kaderciliğin ağır bastığı doğu felsefelerine yakınlaştığı söylenebilir.

Schopenhauer'a göre; birbirlerini en çok büyüleyenler, birbirlerini en çok tamamlayanlardır.

Schopenhauer, görünen dünyanın ardında yatan esas gerçekliğin istenç olduğunu ileri sürdü. Schopenhauer'a göre bu istenç akılsız, bilinçsiz bir öze sahipti ve kendisini fenomenler dünyasında gösteriyordu. Bütün görünenlerin kaynağıydı. İnsan bedeni de onun eseriydi. Aklın denetiminde olmayan bu istenç, insanları parmağında oynatıyor ve geçici tatminlerle veya ulaşılamayan hayallerle, insanı hiçbir zaman dışına çıkamayacağı bir bıkkınlık ve acı döngüsüne sokuyordu. Ona göre; bu anlamsız, boş, acıyla dolu ve kötü hayattan kaçınmanın tek yolu vardı: İstencimizi öldürmek! Bu onu Hinduizm, Budizm gibi dünyevi bir yaşamdan el çekmeyi ve bir keşiş gibi yaşamayı, başkalarına yardım etmeyi, mutluluğumuzu olabildiğince arttırmayı değil, acılarımızı olabildiğince azaltmayı öneren bir yaşam şeklini önermeye yöneltti. Felsefesi, aklın (rasyonalizm) temele oturtulduğu felsefe tarihinde yeni bir bakış açısı anlamına geliyordu ve psikoloji, psikanaliz, müzik, edebiyat gibi entelektüel ve sanatsal alanlarda büyük etki gösterdi.

İrade kavramı ile içgüdüsel bir anlatıyı ifade etmiştir. İrade kavramı fiziksel ve sosyal yapımızı şekillendiren bir durum gibi gözükse de doğadan, özümüzden gelen bir enerjidir. Bu enerji yaşamı, toplumsalı, adaletsizliği döngüsel olarak sürdüren güçtür. İnsan bu enerjiden kaçamaz, içseldir ve doğanın bir parçası olan insan yaşarken aslında cinsel ve yaşamsal enerjisiyle bir yeni anlamlandırmalar silsilesi ile İrade'ye hizmet eder. İrade; yaşamı sağlayan bir enerjidir.

İnsanın kontrolsüz biçimde irade içinde hareketi; uygarlıkları, acıları ve kötülüğü doğurmuştur. Çünkü irade hep ister, yaşam için talep eder. Birey, iradenin kontrolündeki yaşamda sorunsalın içinde iradenin karşısına merhamet ve acı duygusunu koyarak bir nebze de olsa dışına çıkabilir ve birey olarak kendini gerçekleştirebilir.

Dünyanın düzenini sağlayan bu idea ve doğa fenomenleri bütünün enerjinin dışına çıkmak insana acı verir. Güçlü bir münzevi yaşam gücü ve karşı direnç ile gerçeğin karşısında yaşanılabilir.

Schopenhauer'ı ayıran iki entelektüel miras vardı; anlamak ve anlayış. Anlayış (akıl), kavramsal olarak düşünme becerisini yani kavrama bakış açısını getirirken kavram da tasarımsal olarak tüm kavramsal yaklaşımlar içinde karşılaştırma boyutunda anlaşılma bakımından ortaya çıkıyordu. Anlamak ise buna karşı duran tanımlanamayan değerlendirmelerin görülenidir. Yani öyleyse, ne kadar çabuk veya gücünce tanınmaya çalışılan bir kimse ki sesi kalmıştır, hangi açıyla mızrağını hedefine fırlatmıştır, hedefine ulaşmak zorundadır. Anlamak bütün hayvanlar için ortak bir özellik olsa da anlayış insanın dışavurumu olan bir özelliktir. Bu yönelim, Kant ve beraberindeki idealistleri anlamak ve anlayış üzerine geliştirdikleri teoremlerin tartışmalı boyutunda her şeye rağmen Schopenhauer'dır.

Tasarımsal olarak dünya

Schopenhauer, George Berkeley'in düşüncelerinden yola çıkarak insanın gerçeğe aldığı dış dünyasının sadece bir tasarım olacağını betimler ve onun eşiğinde olup biten her şeyin, en büyüğünden en küçüğüne dek zorunlu olarak gerçekleşeceğini, diğer tüm ötekinin ise sadece subjektif (öznel) istenç devinimleriyle yani arzularla, umutlarla, korkularla ve neye yönelik olursa olsun ona ulaşmayla yetkinleşeceğini, bunun da asla acı çekilmeden gerçekleşemeyeceğini savunur. Ve bu hayal kırıklığıdır. Schopenhauer'ın anlayışına göre özne olarak objektif dünya, daima bize bir tasarım modunda görünecektir. Yani nesnelerin, şeylerin varlığı; yalnızca özneden ve maddeden düşlemdirilen ilişkiselliğin var olan tarafıdır. Buna rağmen Schopenhauer'ın, anlayış sınırlarını mahrum bırakmadan, tasarım anlayışından çıkarak insanlığa vardığı anlaşılır bir gerçeklik taşırımı vardır. Dünya onun yaklaşımıyla tükenmemiştir. Bu noktada onun savunduğuyla dünyanın sadece bir tasarı olarak durduğu umarına varmak yine tamamıyla öznel bir yaklaşımdır. Temel olarak Schopenhauer'ın terminolojisinde, öznel olan ile objektif olanın içinde olası dağılan imgelem gücünün ya da fantezinin gerçek dünya ile bağlantı sıkıntısı yaşanır.

Schopenhauer, Kant'ın söylediği ve etkilendiği hiçbir zaman tecrübesi edinilemeyecek olan "Biz sadece aklımızla gerçeğe aldığımız şeyleri görüyoruz." yorumuna ters düşer. "Şey ki içindedir, kendiliğindendir ve ahiretinde bütün tecrübesini taşır, o yüzden asla öğrenilemeyecektir!" Kendimizi izlersek akabinde sonumuzu da bir anlamda anlaşılır kılabiliriz: Biz içimizde olan istençleri öğreniyoruz, istenç de yalnız başına kendi içinde bir "şey"dir ve bu kendiliğindendir. Bu, insanların ve hayvanların davranışlarında sadece bir dürtü değildir, bilakis doğa kanunun arkasındaki nedensiz sebebiyettir, fiziksel bazı kanunlar gibi. Dünya, anlaşılmaz istenciyle kördür.

İstenç olarak dünya

Schopenhauer, tüm şeylerin nesnel varoluşunu yani onların salt başkalarının gördüğü varoluşunun kesinlikle sevindirici ve buna karşılık öznel varoluşunun ise istemede yer aldığı için acı ve kederle donatılmış olduğunu söyler. İstenç olarak dünya her şeyi ile bir bilgidir. Bir kimse en entelektüel hazlarına, arzularına ancak kendi zekâsının aracılığıyla ulaşır. Zekâ ülkesinde acının yeri yoktur. Bu avantaja eşlik eden bir dezavantaj ise doğada zekânın derecesiyle beraber acı çekme yeteneğinin de artması yani tasarım olarak dünya ile istencin çatışkısı olan en yüksek yere ulaşılmış olmasıdır.

İstenç insanda olan tek şeydir ve irade karşısındaki önceliğini daima korur, ona karşı zayıftır. Bu bütün canlılarda böyledir aslında. Bir insanı öteki hayvan türlerinden ayıran duyarlılığın ve hatta daha yüksek derecede bulunan öteki iki fizyolojik temel kuvvet karşısındaki önceliğini yadsımadan düşünürsek; bir nesneyi ancak ona karşı şiddetli bir ilgiyle, istencini uyararak yani o nesneye yönelik kişisel ilgi duyarak elde edebilir. Ama istencin her kalıcı uyarılması en azından karışık türdendir; yani acıyla bağlantılıdır.

İstencin kasıtlı biçimde ve üstelik sadece anlık ve hafif, kalıcı ve ciddi olmayan acılara neden olabilecek küçük ilgiler aracılığıyla uyarılması sosyetiktir. Buna karşılık, zihinsel güçleri ağır basan bir insan, salt bilgi yolunda istencin hiçbir biçimde karışmadığı en canlı ilgiyi göstermeye yetkindir ve hatta buna muhtaçtır. Ancak sonra bu katılım onu hemen acının yabancı olduğu bir yere, adeta rahat yaşayan tanrıların atmosferine götürür. Bu tür insanlara göre geride kalanların yaşamı sersemliktir. Çünkü onlar yalnız kaldıklarında dayanılmaz bir can sıkıntısına kapılırlar. Gündelik gerçek yaşantımız tutkularımız tarafından yönlendirilmediği sürece can sıkıcı ve yavan olmaya mahkûmdur. Tutkularımız bunu esir aldığındaysa çok geçmeden de bize acı vermeye başlarlar. Bu nedenle mutluluk için gerçek bir kuvvet fazlalığı gereklidir. Yani istençlerinin hizmeti için gereken ölçünün üstünde zekâ fazlalığına sahip olanlar mutludurlar. Ancak ve ancak istencin hizmetinde olmayan bu fazlalık salt zihinsel bir uğraşıyı sürdürebilir.

Felsefesinin temel kaynağı ve nedenselliği
Schopenhauer, potansiyel olarak aktif anlamlar taşıyan iki entelektüel beceriyi yani aklı ve anlayışı birbirinden ayırmıştır. Anlayış, bakmayı kavramsal ve terimsel olarak düşünebilme sonrasında içinde barındırdığını temsil etme yetisidir. Bu zihindeki soyut bir konsepttir. Akıl ise buna karşılık, baktığıyla kendini doğrudan doğruya belirsiz; bir insanın ne kadar hızlı veya güçlü olabileceğini bilebilmek, bir gürültünün nedeninin ne olabileceğini veya bir mızrağın hedefine varması için hangi açıyla ya da hangi güçle fırlatılması gerektiğini tahmin ve hesap etmek şeklinde muhakemelerin içinde bulur.

Akıl ile bütün hayvanları kastederken, anlayışta da en öne çıkan ölçüt olma özelliğiyle insanı kastetmiştir. Her şeye rağmen Schopenhauer, bu düşünsel yaklaşımı ve çıkış noktasıyla anlayış yetisi üzerine Kant veya idealistlerden daha fazla skeptik şeyler yazmıştır.

Kötümserliği (pesimizm)

Kör, anlayışsız dünya istenci onun için en büyük çıkış noktasıydı. Kastettiği çıkış noktası dünyanın ve canlıların var olmasına, türemesine kadar giden noktadır. Ona göre anlayış, bu irrasyonel dünya istencinin yalnızca bir hizmetçisidir. Dünya onun için -körlerin nedensiz istençlerinin ürünü olarak dünya- aslında olmaması gereken kötü olan bir şey, bir suçtur. Daha kötü bir dünya olamaz. İşte ama dünya öyle bir kurulu düzendir ki, öyle olmak zorundalığındaki kesin ve doğru gerekliliğini başarabilmek zorundadır. Eğer biraz daha kötü olsa zaten üstesinden gelemezdir. Dünya, acılarla dolu bir feryat, sefalet vadisidir. Her şeyin bir şans olduğuysa illüzyondur. Bütün hazlarımız yalnızca negatif kalacak, durup dinlenmeden çaba harcayan istençlerimiz son olarak bir "hiçlikle" memnun edilecek. "Çünkü her şey, çabalarımız, bir yetersizlik kaynağından gelir ve memnuniyetsizliğimizle birlikte yetersiz bir gerekle çabasına kaldığı yerden devam edecektir ki, öyleyse acı olarak kalacaktır giderilmediği sürece." Hiçbir memnuniyet de sürekli değildir, ondan çok daima yeni bir çabanın yeni başlangıç noktasıdır. Çabayı her yerde görüyoruz, defalarca yavaşlatılmış, engellenmiş ve savaşır vaziyette; yani sürdüğünce acı olarak ama çabanın son hedefi olarak değil. Öyleyse çaba acının son hedefi ve ölçütü değildir. İstencin, her şeyden önce her şeyi istemenin esası ihtiyaçtır, eksikliktir, yetersizliktir. Sonuç itibarıyla "acı"dır. Öyleyse yaşam, can sıkıntısı ile acının arasında sallanarak gidip gelendir.

İnsanlığın yaşamında daha ilk hâlinden itibaren hiçbir gerçek mutluluğa yeteneği yoktur. Her bir yaşam hikâyesi acıdan ibarettir, küçük veya büyük kazaların neticesiyle diğerinin takipçisi olarak devam eden.

İstencin en etkileyici, baskın olanı sürekli olarak insanı rahatlatmayan cinsel güdüdür. Ancak Schopenhauer bu istencin, insanın hayal kırıklığında acı duyan olmalığıyla sanat (burada daha çok müzikten bahseder), ahlak ve dervişlik üzerinden aşılabileceğini doğrular. Ancak birçok sanatçının da Schopenhauer'ın bu bilgisinden esinlenerek sanatçı oldukları söylenemez.

Etik
Ayrıca bakınız: Hayvan Refahı

Davranışların ve ahlakın bütünü olarak etikte Kant'tan biraz uzaklaşıp bizzat etiğin acısını çekerek zaman geçirir Schopenhauer. Çıkar gözetmeksizin paylaşmaktan kaçındığı başkalarında da aynı acı hâlindedir. Bu herkesçe duyumsanandı. Böylelikle körlerden ivmelenen istenç ürünü ve başka canlılarda da aynı körlükle yakan kendisi gibi acıya katlanan insanı fark ediyordu. Bu birliktelikte çekilen acıyla Schopenhauer egoist yanını sarmalamıştır ve içindeki insanın derinlemesine bakışı dünyanın acısının anlaşılması bakımından özdeşleşmesine yardımcı olmuştur.

Bunun dışında Kant ile karşılaştırılması bakımından dikkate değer söylediği emredici söz şöyledir:

"Neminem laede, immo omnes, quantum potes, iuva." (Kimseyi yaralama, ondan çok yardım et herkese yapabildiğince.) - Schopenhauer: Das Prinzip aller Moral (Bütün Ahlakların Prensibi)

Schopenhauer, etiğinde son olarak anlaşılır biçimde hayvanları korumanın ve hayvan refahının önemine değinmiştir."Hayvanlarla beraber acı çekmek, kendisine güvenileceğine izin verdiğimiz karakterin yardımseverliğine bağlıdır. Kim hayvanlara karşı gaddar davranıyorsa, iyi bir insan olamaz."

"Hayvanların haklarının olmadığı varsayımı ve onlara karşı muamelemizin hiçbir ahlaki öneminin olmadığı yanılgısı, Batı'nın kabalığının ve gaddarlığının son derece rezil bir örneğidir. Evrensel merhamet ahlakın tek güvencesidir."

Sosyoloji
1848 Devrimi'yle beraber Schopenhauer devletin rolü üzerine yönelmiş ve atıflarda bulunmuştur: Doğada kaba kuvvet hüküm sürüyordu, insanlar arasında da öyleydi; nihayetinde kitle olmak avantajlıydı ama sonsuza dek reşitliğini bir türlü elde edemediği bu hakimiyetini cahilce, aptal, haksız biçimde kullanarak mecburen ruhsal düşüncenin kaba kuvvet anlayışına boyun eğecekti. Devletin varlığı sayesinde kamu işlerinde mümkün olduğunca daha az adaletsizlik varken devlet aynı zamanda kamu yararı için haksızlıklar da yapabilme iznine sahipti. Schopenhauer, yalnızca ancak bu şekilde insanlara gem vurulabileceğini ve baskı altına alınarak yönetilebileceğini kastettiği monarşik mutlaklık üzerine bir açıklama yaparken bizzat insanın içindeki monarşik içgüdüden bahsediyordu. Halkçılar ise buna karşılık doğal olmayan, yapay bir yansımadan çıkageliyorlardı. "Her yerde bir istenç, onu temsil ya da idare eden bir şey olmak zorundadır."

Estetik
Schopenhauer'ın estetiğine göre sanatın istenci yatıştırıcı bir özelliği vardır. Bu estetik dünyevi yatkınlığın en üst noktasına erişir. İnsana, en üst form olarak onun görselinde beliren istencin istenci ve onun üzgüsünün katlanılabilirliğini geçiştirmek için verdiği ihtimal öyle bir yere varır ki, o da var olmamaktır ve bu da nihilist felsefenin Nirvana'sıdır. Gerçek sanat çalışması, sanatçıyı içsel dünyasında doğada bir şey, bir düşünce olarak kendine vardırır ve ona bakanın objektif bakış açısına bu yolla anlaşılmasına yardımcı olurken bu yükseklikten de kendi nesnel özlüğünü öne çıkarır. Schopenhauer'ın buradaki düşüncesinin kefaleti, düşünsel olarak bakmanın, onun bilgisinin bir sanat eserindeki yırtıcı ve yakıcı özelliğidir.

"Bizim insan olarak sayılı sanatçılar arasında açık ve net biçimde ortak olarak gördüğümüz yaratılmış güzellikleri gerçeğe alıp tanımamız, onu üreten sanatçının daha önce hiç böyle bakmamış, görmemiş olmasındandır. Bu yalnızca istencin, onun ölçülü, vardığı en yüksek noktada tamamen nesnellikten uzaklaşan bakışının burada değerlendirilmesi ve bulunması gerektiği biz kendimizdir. Bu biz, doğanın bize göstermek için çabaladığı şey gerçeğinin içinde yine kendimizi bulmamız gibi bir yeni bilginin dikkate değer dahiliğinde az önce anlamına eşlik eden ayrı şeylerin içinde onların düşüncesini tanır, aynı şekilde yarım bir sözcükle anladığı doğayı yine doğanın içine anlatırken yalnızca kekeler."
Schopenhauer

Schopenhauer, felsefi şakımasında özel bir duruş kazanımlanıyordu kendine. Sesinin tonunu aldığı yer yine nesnel anlamda istencin bir başka formuyla bu dünyadaki bütün istençlere objektif bir örnekleme yapmayı barındırmak isterken bu boyutta anahtar rolü derinleştikçe objesiz, şeysiz kurallara o kadar yakınlaşan ve ne kadar yüksek olursa o kadar da insanın hareket nedeniydi:

"Ben, en aza indirgenmiş objektifliğinde istenci, organik olmayan doğayı, gezegenler kitlesini ve bunların nedeni basın en derin tonlamasındaki harmonisini tekrar tanıyorum. Bütün 'azıcık hareketli' olan ve ama çabuk duyulan yüksek tonlamalar, periyodik olarak duyulan asıl ve derin tonlamadan kaynaklı tanıdık seslerdir. Bu analog, bedenin ve doğadaki diğer organizasyonların görmesi gereken bir mecburiyettir ki, adım adım gezegenlere taşıyarak asıl kaynağına ulaşacaktır. Aynı ilişkisel durumu asıl, ana bas tonlamasına götürecek olan yüksek tonlar taşımaktadır. Nihayetinde genel olarak harmoninin uzamında öne çıkarılan ve katkısallığı inkâr edilemeyecek seslerin, bas ve onu yönetenin, temsil edenin melodisini söyleyen sesin varlığından yola çıkarak, bütün fikirlerin sıralamasını tekrar tanıyorum ki içinde istenç objektifselleştirilmiştir. Basa yakın duranlar onu en az temsil edebilen, organik olmayan ama çoktan birkaç kez kendini dışavuran bedenlerdir. Daha yukarıda olanlar benim için bitkileri ve hayvan dünyasını temsil ederler. Neticede yüksek tonlamadaki melodinin içinde, istencin bağımsız bir bilince çıkarılarak içinin başlangıca dair itibarlaşan anlamlarla doldurulduğu asli sesi temsile yakınlığı vardır ve bununla ben en yüksek noktada objektif olabilecek, objektif yaklaşımı burada kavramak üzere hep çaba gösterecek insanın istencini tanıyorum." Schopenhauer

Çözümsel yaklaşımı

Düşünseliğiyle sürekli olarak acılar, sefillikler vadisi olarak tanımladığı dünyayı şikâyet eden Schopenhauer, ölümü yaşamdan daha iyi bulduğunu itiraf eder. Ancak bu, bütün felsefi öğretilerin yanlışı olarak yayılan bir delilik formudur ve bununla intihara teşvik buyurulan mutasyonel bir talep oluşmuştur. Oysa Schopenhauer, kendi şizoidine rağmen herhangi bir çözüm önerisinde bulunmamıştır. Çünkü metafizik istenç, bir şekilde olurunca yeni bir forma erişecek ve böylece yaşamın ekseni yeni bir yönelime doğrulanacaktı. İstencin sonu yoktur. Bu dünyaya ait en yüksek varlık insandır ve yaşamın kabul ve redliğindeki yönlem hâlinde en yüksek iradeye sahiptir. Bu Nirvana'ya çıkan yolun kapısını açar.

"Bütün yaşamsal birlikteliğin anlaşılırlığı istencin yaşama olan yatkınlığıdır, yalnız başına bu bizi bitirebilir; bütün istençlere kıyan, onu yok eden şey bizdeki nesnel görünümünü terk eden intiharımız değildir."

Yankısı ve etkisi

Yeni çağımızın çok az Alman felsefecisi ve ölümünden kısa bir süre sonra gerek sanat gerekse bilim alanlarında kabul görüp de ünlenmiş diğer insanları, dolaysız olarak Schopenhauer gibi yüksek bir okuyucu katmerine ve bıraktığı etkiye ulaşmıştır. Esas olarak Friedrich Nietzsche'yi etkileyen Schopenhauer, Richard Wagner, Leo Tolstoy, Samuel Beckett, Albert Einstein, Thomas Hardy, Henri Bergson, Kurt Tucholsky, Thomas Mann, Hermann Hesse, Wilhelm Busch gibi birçok başka kişilerce yeri geldikçe onore edilmiştir. Onun modern Alman literatürüne ve günümüz felsefesine yaptığı katkıyı tahmin etmek oldukça zordur. Şu var ki Schopenhauer, Goethe ile birlikte Alman yazı ve felsefe dilinin günümüzde hâlâ izleri hissedilen mimarlarından biri olmaya devam edecektir.

Schopenhauer, felsefesinde Budizme ve ateizme oldukça yakın ve zengin duran veriler, bilgiler olduğunu görmüştür. Budizmin Almanya'daki yayılımında Schopenhauer'in eserlerine göz atmayı gerektiren gerçek onun anlaşılmasında bir durak noktasıdır.

Eserleri
 Yeterli Sebebin Dörtlü Kökü, (Über die vierfache Wurzel des Satzes vom zureichenden Grunde), 1813
 İstenç ve Tasarım Olarak Dünya, (Die Welt als Wille und Vorstellung), 1818-1819
 Tabiattaki İrade Üstüne, (Über den Willen in der Natur), 1836
 İnsan İradesinin Hürriyeti Üstüne, (Über die Freiheit des Mensch-lichen Willens), 1839
 Ahlakın İki Temel Meselesi, (Die beiden Grundprobleme der Ethik), 1841
 Parerga ile Paralipomena, (Parerga und Paralipomena), 1851

Türkçeye Çevrilmiş Kitapları
 Aşkın Metafiziği, Çeviren: Selahattin Hilav, Sosyal Yayınları.
 İstenç ve Tasarım Olarak Dünya, Çeviren: Levent Özşar, Biblos Kitabevi Yayınları.
 Parerga ile Paralipomena, Çeviren: Levent Özşar, Biblos Kitabevi Yayınları.
 Ruh Görme Üzerine, Çeviren: Levent Özşar, Biblos Kitabevi Yayınları
 Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar, Çeviren: Mustafa Tüzel, Kabalcı Yayınevi, İst.1998
 Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar, Hasan Âli Yücel Klasikler Dizisi, Çeviren: Mustafa Tüzel, Türkiye İş Bankası Yayınları, İst. 2005.
 Okumak, Yazmak ve Yaşamak Üzerine, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Şule Yayınları.
 Aşka ve Kadınlara Dair, Aşkın Metafiziği, Toplu Eserleri-1, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say yayınları, İst 2006.
 Seçkinlik ve Sıradanlık Üzerine, Toplu Eserleri-2, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2007. (Not: Bu kitap, İstenç ve Tasarım Olarak Dünya kitabından iki ve Parerga ile Paralipomena kitabından da dört makalenin birleştirilmesiyle oluşmuş bir derlemedir.)
 Hayatın Anlamı, Toplu Eserleri-3, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2007.
Ölümün Anlamı, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları 2011
 Okumak, Yazmak ve Yaşamak Üzerine, Toplu Eserleri-4, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2007
 Üniversiteler ve Felsefe, Toplu Eserleri-5, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2008
 Hukuk, Ahlak ve Siyaset Üzerine, Toplu Eserleri-6, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2008
 İnsan Doğası Üzerine, Çeviren: Elif Yıldırım, Oda Yayınları, İst. 2013
 "Edebiyat Dersleri", Çeviren: Arzu Eti Polat, Kafe Kültür Yayıncılık, İst. 2014
"Bilim ve Bilgelik", Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları, İst. 2014
Tartışma Sanatının İncelikleri, Çeviren: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları 2011
Merhamet, Dergah Yayınları, Çeviren: Zekai Kocatürk, 2009
Haklı Çıkma Sanatı, İmge Kitabevi, Çevirmen: Hüseyin Salihoğlu,
Hiçliğin Mutlu Sessizliği, Zeplin Kitap 2016
Akıl Zayıflığı, Çevirmen: Ahmet Aydoğan, Say Yayınları
Dünyanın Istırabı Üzerine, Çeviren: Ferhat Jak İçöz, Kafka

Dış bağlantılar
 Schopenhauer-Gesellschaft e.V.
 Schopenhauer in Dresden
 Eine Einführung in Schopenhauers Philosophie und in die Einflüsse auf seine Werke
 Schopenhauer-Archiv der Universitätsbibliothek Frankfurt am Main
 Der junge Schopenhauer, Studium in Göttingen und Berlin
 "Über die Weiber"  als mp3 Hörbuch.
 Faksimileausgabe des handschriftlichen Nachlasses von Arthur Schopenhauer in SchopenhauerSource
Schopenhauer Felsefesi

Kaynakça
 http://www.bbkl.de/s/s1/schopenhauer_a.shtml  - Schopenhauer - Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL)

1788 doğumlular
1860 yılında ölenler

19. yüzyıl filozofları
Alman filozoflar
Alman ateistler
İdealist filozoflar
Kantçı filozoflar
Anti-natalistler
19. yüzyıl Alman yazarları
Ateist filozoflar
Frankfurt Merkez Mezarlığı'na defnedilenler
Kıta filozofları
Hristiyanlık eleştirmenleri
Epistemologlar
Flütçüler
Alman monarşistler
Hollanda asıllı Almanlar
Alman filologlar
Berlin Humboldt Üniversitesi öğretim üyeleri
Mantıkçılar
Metafizikçiler
Monizm
Ahlâkçılar
Ontologlar
Fenomenologlar
Sanat felsefecileri
Eğitim filozofları
Tarih filozofları
Dil felsefecileri
Zihin felsefecileri
Din filozofları
Bilim felsefecileri
Siyaset felsefecileri
Toplum eleştirmenleri
Göttingen Üniversitesinde öğrenim görenler
Mantık felsefecileri
Ateist yazarlar
Ateist felsefeciler

Arthur Schopenhauer


Darryl Lynn Hughley (; born March 6, 1963) is an American actor and stand-up comedian. Hughley is best known as the original host of BET's ComicView from 1992 to 1993, the eponymous character on the ABC/UPN sitcom The Hughleys, and as one of the "Big Four" comedians in The Original Kings of Comedy. Additionally, he has been the host of CNN's D. L. Hughley Breaks the News, a correspondent for The Jay Leno Show on NBC, and a local radio personality and interviewer in New York City. In early 2013, D.L. Hughley landed in 9th place on Dancing with the Stars.

Early life
Hughley was born in Portsmouth, VA, the son of Audrey and Charles Hughley, who was a Delta Air Lines maintenance worker. He is the second of four children. He stayed in Portsmouth for only two months before his family moved, Hughley grew up in South Central Los Angeles. Hughley's teen years were troubled as he became a member of the notorious street gang, the Bloods, and was expelled from San Pedro High School. However, he eventually turned his back on gang life, got his GED, and obtained employment with the Los Angeles Times.

Career
From 1992 to 1993, Hughley was the original host of ComicView, the stand-up comedy program on BET. In 1993, he also appeared in the third season of Fresh Prince of Bel Air as Will's friend Keith Campbell, a comedian from Philadelphia. From 1998 to 2002, he wrote, produced and starred in the television sitcom series, The Hughleys, based on his real-life experiences living with his African-American family in an upscale neighborhood. During 2005, he released a stand-up comedy album "D.L. Hughley: Notes From The GED Section" and had a short-lived talk show on Comedy Central called Weekends at the D.L. He is a member of The Original Kings of Comedy, and has also had roles on Studio 60 on the Sunset Strip, and on NBC's Scrubs as Turk's brother. In 2008, he was the host of the BET Awards.  He also attended the funeral of one of his best friends and fellow King of Comedy, Bernie Mac where he gave a tearful speech during the eulogy.

In June 2010, Hughley served as special guest moderator of ABC's The View for one day.

Hughley guest-starred on TBS's Glory Daze and guest hosted Who Wants to Be a Millionaire

Hughley's first book, I Want You to Shut the F#ck Up: How the Audacity of Dopes Is Ruining America, with contributions from Michael Malice, was published on July 31, 2012, by Crown Archetype Press.

Hughley was a contestant on season 16 of Dancing with the Stars. He was partnered with two-time champion Cheryl Burke.

Hughley's second book, Black Man, White House: An Oral History of the Obama Years, was published on June 6, 2017, by William Morrow.

Hughley's third book, How Not to Get Shot: And Other Advice From White People with contributions from Doug Moe was published on June 26, 2018, by William Morrow.

Hughley's fourth book, Surrender, White People: Our Unconditional Terms for Peace with contributions from Doug Moe was published on June 30, 2020, by HarperCollins.

Hughley's latest book, How to Survive America, was published June 15, 2021, with contributions from Doug Moe was published on June 15, 2021, by Custom House.

He is now hosting a talk show The D.L. Hughley Show, that premiered on TV One on March 18, 2019.

CNN

Hughley was selected to host and write a comedic news-show on CNN which covers global happenings in politics, entertainment, sports and pop culture, titled D. L. Hughley Breaks the News, which aired its premiere episode on Saturday, October 25, 2008, at 10 p.m. EDT on CNN.
On March 9, 2009, CNN announced Hughley would be ending the show due to a desire to work in Los Angeles and be closer to his family.  He planned to continue his work with CNN as a Los Angeles-based contributor for the network.

Radio
Hughley also has a career as an on-air radio personality.  On July 20, 2009, The D.L. Hughley Morning Show premiered on WRKS (now WEPN), more popularly known at the time as 98.7 Kiss FM, an urban adult contemporary station in New York City.  His co-hosts included former BET news correspondent Jacque Reid.  Airing from 6 to 10 am, the show placed Hughley in direct competition with his fellow "King of Comedy" Steve Harvey, whose nationally syndicated Steve Harvey Morning Show airs in New York on WBLS (Kiss FM's longtime rival).  There were plans to take Hughley's show into syndication as well, but a dispute regarding his salary erupted between Kiss FM's parent company and the potential syndication company.  In August 2010, Kiss FM dropped the show from its schedule, and Hughley moved on to other endeavors.

On August 12, 2013, REACH Media, the syndicator founded by Tom Joyner, announced it had finalized a deal with D.L. to host a new nationally syndicated afternoon drive show, The D.L. Hughley Show, distributed by Cumulus Media Networks.

Personal life
Hughley and his wife, LaDonna, have two daughters, Ryan and Tyler, and a son, Kyle. Hughley has discussed his son's Asperger syndrome on several occasions.

On November 9, 2017, Hughley gave an interview on Angela Yee's Lipservice podcast in which he described having an affair early in his marriage and career. His mistress had become pregnant and had a son; the infant was shaken to death by the infant's mother's boyfriend.

On June 19, 2020, Hughley collapsed while performing at a club in Nashville, Tennessee; the reported cause was exhaustion. Subsequent tests revealed he was positive for COVID-19.

Hughley was initiated as an honorary member of Omega Psi Phi fraternity on July 30, 2020.

Filmography

Film

Television

References

External links

D.L Hughley – Official website of D.L Hughley
The D.L. Hughley Show
 D.L. Hughley at the Comedy Hall of Fame

1963 births
Male actors from Los Angeles
American male film actors
African-American male actors
African-American television producers
Television producers from California
African-American stand-up comedians
African-American television talk show hosts
American television talk show hosts
Living people
American male voice actors
American stand-up comedians
American male television actors
CNN people
Former gang members
Comedians from California
Film producers from California
21st-century American comedians
21st-century African-American people
20th-century African-American people
San Pedro High School alumni

D. L. Hughley


Michael Curtis Waltrip (30 de abril de 1963, Owensboro Kentucky, Estados Unidos) es un piloto de automovilismo de velocidad retirado y copropietario del equipo Michael Waltrip Racing. Ha logrado 4 victorias en la Copa NASCAR, destacándose las 500 Millas de Daytona en 2001 y 2003.  También ha sido comentarista en las emisiones de NASCAR de la cadena de televisión Fox.

Michael es el hermano menor del tricampeón de la Copa NASCAR Darrell Waltrip.

Carrera
Michael Waltrip inició su carrera en el automovilismo con 10 años de edad pilotando kartings. En 1981 corría ya en automóviles de turismo en su estado, Kentucky, ganando la Goody's Dash Series en 1983.

Waltrip debutó en la NASCAR Cup Series en 1985 corriendo las 600 Millas de Charlotte. Venció su primera prueba en NASCAR Busch Series, división de ascenso de NASCAR, en su cuarta carrera en 1988. Venció la Carrera de las Estrellas de la NASCAR de 1996.

En 1990 tuvo un serio accidente en Bristol en la serie busch, donde su auto resultó destruido después de un choque a alta velocidad. Su automóvil se salió de la trazada, justo en la parte de la entrada al estadio, protegida por un doble guardarraíl. Éste cedió, dejando que Michael se estrellase a alta velocidad y de forma frontal contra el inicio del muro. El coche se plegó totalmente por su parte derecha, quedando devastado en un instante, y volando las piezas de fibra por la zona, tras lo cual el devastado automóvil se detuvo en medio de la pista, irreconocible.

Su hermano Darrell, tres veces campeón en NASCAR, corrió hacia el lugar del accidente. Finalmente Michael solo sufrió heridas leves a pesar de la gravedad del accidente, y volvió a correr sin secuela alguna.

En 2001 fue contratado en el equipo Dale Earndhart Inc. para la conducción del nuevo auto #15. Su primera victoria en la Copa NASCAR ocurrió apenas en su 464ª prueba disputada en las 500 Millas de Daytona de 2001 (donde fallecería su jefe Dale Earnhardt después de un accidente en la última vuelta). Prueba en que conquistaría otra de sus cuatro victorias en 2003.

Enlaces externos

 Sitio oficial

Pilotos de automovilismo de Estados Unidos
Pilotos de NASCAR
Participantes de Dancing with the stars
Pilotos de las 24 Horas de Le Mans
Dueños de equipos de deportes de motor

Michael Waltrip


Pierre Varignon (Caen, 1654. – Pariz, 23. prosinca 1722.), francuski matematičar i fizičar, poznat po doprinosima na područjima kinematike, statike, dinamike i euklidske geometrije, poput istraživanja paralelograma vektora, momenta sile, Leibnizova diferencijalnog računa te infinitezimalnog računa. Prijateljevao je s Newtonom, Leibnizom i obitelji Bernoulli. Bio je članom Francuske akademije znanosti, Pruske akademije i Londonskog kraljevskog društva.

Objavio je sljedeća djela:
 Projet d'une nouvelle mécanique (1687. ili 1689.),
 Nouvelles conjectures sur la pesanteur (1690.),
 Nouvelle mécanique, ou Statique (1725.),
 Éclaircissements sur l'analyse des infiniment petits et sur le calcul exponentiel des Bernoulli (1725.),
 Traité du mouvement et de la mesure des eaux jaillissantes (1725.),
 Eléments de mathématiques (1731.).

Vanjske poveznice
 Natuknica u Mathematics Genealogy Project
 Natuknica  u mrežnoj pismohrani Londonskog kraljevskog društva

Talijanski znanstvenici
Matematičari
Fizičari

Pierre Varignon


An Polycycnis aurita in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Polycycnis aurita in nahilalakip ha genus nga Polycycnis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polycycnis

Polycycnis aurita


Galaktički disk je dio galaktika s diskom, poput lećastih i spiralnih galaktika.

Ovaj je disk površina na kojoj se nalaze spirale, spiralni krakovi i prečke. Po pravilu se u galaktičkom disku nalazi više mladih zvijezda, plina i prašine nego u galaktičkom halou.

Galaktički se disk sastoji od plina, prašine i zvijezda. Plin i prašina tvore "plinski disk". Zvijezde tvore "zvjezdani disk".

Nekonzistentne orbitalne brzine zvijezda

Uočeno je da orbitalna brzina zvijezda u disku većine galaktika s diskom nije konzistentna s količinom luminozne tvari izračunate za tu galaktiku. Moguće je objašnjenje ovog problema neluminozna tamna tvar.

Kumova slama
Disk Kumove slame ima središnje ispupčenje, a ostatak te galaktike čine halo i korona. Promjera je većeg od 100 000 gs i debljine 1 000 gs. Masa diska s ispupčenjem jest dvjesta milijarda Sunčevih masa.

Veliki dio zvijezda unutar galaktike otprilike je ravnomjerno raspoređena po galaktičkom disku. Nasuprot galaktičkom halou, ponajviše sadrži zvijezde populacije I, koje odlikuje visoki udio teških metala.

Po disku se nalaze planetne maglice, ostatci (remnanti) supernova i rijetka međuzvjezdana tvar.

Vidi
galaktički sferoid
Tully-Fisherov omjer
MOND  (Modified Newtonian Dynamics)
spiralni krak

Izvori

Daljnja literatura

Galaktike

Galaktički disk


Roxbury may refer to:

Places
Canada
 Roxbury, Nova Scotia
 Roxbury, Prince Edward Island
United States
 Roxbury, Connecticut
 Roxbury, Kansas
 Roxbury, Maine
 Roxbury, Boston, a municipality that was later integrated into the city of Boston, Massachusetts
 Roxbury, New Hampshire
 Roxbury, New Jersey
 Roxbury, New York in Delaware County
 Roxbury, Queens, part of the Rockaway Peninsula in New York
 Roxbury, Ohio
 Roxbury, Pennsylvania
 Roxbury, Vermont
 Roxbury (Oak Grove, Virginia), a historic home near Oak Grove, Westmoreland County, Virginia
 Roxbury, Wisconsin, a town
 Roxbury (community), Wisconsin, an unincorporated community

See also
 Luna Park, Johnstown, former amusement park originally known as "Roxbury Park"
 A Night at the Roxbury, 1998 comedy film
 Roxbury News, independent video news company
 West Roxbury, Massachusetts, a section of Boston
 Roxboro (disambiguation)
 Roxborough (disambiguation)
 Roxburgh (disambiguation)

Roxbury


Al Hassan Naqiyy (født Arlandis Hinton 23. januar 1975), bedre kendt som B.G. Knocc Out, er en amerikansk rapper kendt for sit samarbejde med Eazy E på singlen "Real Muthaphuckkin G's" Han er bror til rapperen Dresta, som også medvirkede i sangen.

Tidlige liv og rapper karriere
Hinton blev født og opvoksede i Compton, Californien. Ham og hans bror Dresta blev cripsmedlemmer. Eazy E, en rapper fra Compton, opdagede brødrene, og lavede sange med dem. Brødrene blev medlem af Ruthless Records, Eazy E's pladeselskab, og medvirkede i sangen Real Muthaphuckkin G's.

Dom
B.G. Knocc Out blev i 1998 tildelt 12 års fængsel for forsøgt drab. Han blev muslim i fængslet, og blev løsladt i august 2006.

Rappere fra USA

B.G. Knocc Out


رينو 21 سيارة من إنتاج مصنع السيارات الفرنسي رينو.وتصنف السيارة كـ سيارة عائلية كبيرة.إصدار هذا الموديل جاء تعويضا لموديل رينو 18 وتلاه رينو لاغونا.
بدأ إنتاجها سنة 1986 واستمر إلى غاية سنة 1994.

التصميم

بشكل غير عادي، تم تقديم رينو 21 بتكوينات مختلفة للمحرك. تميز الإصدار 1.7 لتر بمحرك عرضي وناقل حركة، لكن رينو لم يكن لديها علبة تروس مناسبة لمحرك عرضي أكثر قوة: وفقًا لذلك، تتميز الإصدارات الأسرع بمحركات مثبتة طوليًا. تميز الإصداران (بالكاد بشكل ملموس) بقواعد عجلات مختلفة: كانت جميع المحركات عبارة عن وحدات رباعية الأسطوانات مدمجة نسبيًا وكانت حجرة المحرك كبيرة بما يكفي لقبول أي من التكوينين دون تقليل مساحة الركاب.

ومع ذلك، في الوقت الذي كانت فيه تقنيات الإنتاج غير مرنة نسبيًا، فإن الحاجة إلى تجميع فتحات المحرك ذات التكوين المختلف على خط إنتاج واحد، جنبًا إلى جنب مع متطلبات المخزون التكميلية المفروضة على كل من رينو وشبكة الوكلاء، قد أضر بربحية رينو 21.

كانت نسخة عربة / ستايشن نيفادا / سافانا أطول قليلاً، مع قاعدة عجلات 2750 مم (108.26 بوصة)، بدلاً من 2600 مم (102.6 بوصة) من إصدار السيدان، ومجهزة بسبعة مقاعد، اثنان منها يواجهان الأمام مقعد طويل قابل للطي للأطفال (حتى سن العاشرة تقريبًا) يستهلك الكثير من مساحة الأمتعة. كان لديها قضبان سقف جانبية بشكل قياسي.

التاريخ

تم الكشف عن R21 لأول مرة في 20 نوفمبر 1985 وتم إطلاقه رسميًا في فبراير 1986، ومنح رينو منافسًا جديدًا في هذا القطاع بعد ثماني سنوات من R18 ، والتي كانت تتراجع في شعبيتها بعد بداية قوية جدًا لحياتها التجارية. كان لها تصميم يشبه ماكينة الحلاقة، والذي كان مختلفًا عن السيارات المعاصرة في ذلك العصر، مثل فورد سييرا (بتصميمها «قالب الهلام») وأوبل أسكونا (بتصميمها " J-Car ").

تم بيعها في المقود الأيمن للمملكة المتحدة منذ يونيو 1986.

تم تجديد السيارة بشكل كبير في مايو 1989، تقنيًا وجماليًا - كان المظهر الخارجي الجديد الأكثر أناقة مشابهًا لرينو 25 الذي تم تجديده مؤخرًا، كما تمت إضافة نمط جسم خلفي إلى المجموعة (التي سرعان ما أصبحت أكثر شهرة من سيارة السيدان في فرنسا) مع نسخة رياضية 2.0 لتر توربو. من بين سيارات السيدان، كان TXi 2.0 12v و 2.0 Turbo متاحًا أيضًا مع ناقل حركة Quadra رباعي الدفع. استلمت سيارات نيفادا الدفع الرباعي في ثماني صمامات 2.0 وفي محرك الديزل 2.1 الذي يستنشق بشكل طبيعي، حيث لم يكن المحرك ذو 12 صمامًا والتوربو متاحًا مع هذا الهيكل. كان محرك 21 Turbo ذو الدفع الأمامي قادرًا على 227 كم / ساعة (141 ميلاً في الساعة). في معرض فرانكفورت للسيارات عام 1989، تم تقديم نموذج 2.2i المحقون بالوقود، والذي تم تخصيصه في الأصل للسوق الألمانية (كونه نموذجًا مختلفًا عن الطراز 2.2s السابق المصمم للولايات المتحدة) حيث تناسب لوائح التأمين والضرائب المحركات الأكبر مع طاقة ذروة أقل. وتم تجهيز محركات حقن بواسطة Renix وحدة التحكم بالمحرك، التي وضعها مشروع مشترك من قبل رينو وبنديكس. كانت هذه السيارة متوفرة أيضًا بنظام الدفع الرباعي، حصريًا مثل نيفادا.

توقفت طرازي رينو 21 ليفت باك وسيدان التي تعمل بالبنزين عن الإنتاج في بداية عام 1994، بعد إطلاق سيارة لاجونا الجديدة بالكامل، لكن ديزل ونيفادا / سافانا ظلوا في السوق، حتى تم إطلاق بدائل لاجونا البديلة (نهاية العام) 1994 للديزل، ونهاية عام 1995 لنيفادا / سافانا).

A رينو 21 TSE، تبرعت كهدية شخصية ل فاتسلاف هافل من قبل رئيس البرتغال ماريو سواريز فقط قبل الثورة المخملية، وخدم لفترة من الوقت كما السيارة الرسمية للدولة من رئيس تشيكوسلوفاكيا في عام 1989.

الأسواق

الأرجنتين

تم بناء R21 في الأرجنتين، في منشأة رينو في سانتا إيزابيل (مقاطعة قرطبة) من أواخر عام 1988 حتى أوائل عام 1996. استمر الإنتاج في الأرجنتين لعدة سنوات بعد زوالها في الأسواق الأوروبية. تم بناء نمطين للجسم: سيدان ونيفادا (عربة المحطة). وقد تم تجهيزه بكل من محركات البنزين والديزل (المكربن للإنتاج المبكر وحقن الوقود للمحركات اللاحقة).

تراوحت المحركات المتاحة من 1.8 لتر (92CV carbureted / 95CV injection)، تمر عبر 2.0 لتر (110CV بدون محول حفاز / 105CV مع محول حفاز)، حتى 2.2 لتر (120CV بدون محول حفاز / 110CV مع محول حفاز). ونسخة ديزل 2.1 لتر (72CV)

تم استيراد الرافعة من فرنسا وسميها تقليم "Alizé". تم استبدال لاغونا.

تركيا

تم تصنيع R21 في تركيا في بداية التسعينيات تحت اسم Optima (طراز الدخول)، والمدير (1.7 لتر 90 حصان)، وفي الجزء العلوي من الخط، تم حقن الوقود سعة 2.0 لتر «كونكورد». في وقت لاحق، تم تقديم "Manager 2000" بمحرك 2 لتر 122 حصان. وبنيت أوباك- تم إنتاجها رينو 21 وبيعها حتى نهاية عام 1996 في تركيا.

الولايات المتحدة وكندا

تم بيع R21 أيضًا في الولايات المتحدة وكندا من عام 1987 إلى عام 1988 باسم Renault Medallion ولاحقًا في عام 1988 حتى نهاية الخط في عام 1989 باسم Eagle Medallion بمحرك 2.2 لتر باعتباره المحرك الوحيد. ومع ذلك، كانت السيارة معروضة للبيع فقط لبضعة أشهر في عام 1987 قبل أن تبيع رينو استثمارها في شركة أمريكان موتورز (AMC) لشركة كرايسلر. كان تجار AMC الآن تحت قسم Jeep-Eagle الذي تم تشكيله حديثًا في كرايسلر، والآن بصفتهم وكلاء Jeep-Eagle ، استمروا في بيع السيارة باسم Eagle Medallion حتى عام 1989. كان لنسخة أمريكا الشمالية تصميم مختلف إلى حد ما لتتوافق مع لوائح التأثير الأمامي والخلفي ومعايير الإضاءة المختلفة.

كولومبيا

تم إطلاق السيارة 21 في كولومبيا عام 1987. في البداية، كانت متوفرة بأربعة أبواب، بمحرك طولي سعة 2.0 لتر. في أكتوبر من نفس العام، تم إطلاق رينو 21 نيفادا، بنفس محرك الصالون. في عام 1989، أطلقت شركة Sociedad de Fabricación de Automotores SA (SOFASA) إصدارًا يسمى RS بمحرك C2L سعة 1.6 لتر، والمستخدم أيضًا في إصدار TXE من رينو 9. وفي عام 1990، تم استبدال الاسم بـ Étoile. كانت الإصدارات الثلاثة المتاحة هي:

TS Saloon ، Break ، Penta (جسم هاتشباك) محرك 1.6 لتر 73 حصان (54 كيلو واط، 72 حصان)، تم تصنيعه حتى عام 1994
TX مع محرك 2.0 لتر 100 حصان (74 كيلوواط، 99 حصان)
Txi بعد استدعاء Bravo: المحرك 2.2 لتر 128 حصان (94 كيلو واط، 126 حصان).

مراجع

ستيشن واغن
سيارات اخترعت في 1986
سيارات تجول
سيارات تدفع بجميع العجلات
سيارات تركيا
سيارات دفع أمامي
سيارات رينو
سيارات صالون
سيارات عائلية متوسطة
سيارات عقد 1980
سيارات عقد 1990
هاتشباك

رينو 21


Les bornes-colonnes de la forêt de Chaux, aussi appelées colonnes-guidons voire colonnes Guidon, sont un ensemble de huit colonnes érigées en 1826 par les Eaux et Forêts au cœur de la forêt de Chaux, dans le département du Jura. Elles sont placées aux principaux carrefours de la forêt, alignées d'Ouest en Est le long de sa route centrale, pour servir de bornes géographiques.

Il en subsiste sept aujourd'hui, la septième ayant été retirée pendant la Seconde Guerre mondiale. Elles sont inscrites aux monuments historiques depuis 2013.

Histoire

En 1776, la forêt de Chaux est choisie pour répondre aux besoins en bois des chaudières de la saline royale d'Arc-et-Senans, qui sera mise en service trois ans plus tard. À cette occasion, la forêt est divisée en seize triages, un système instauré un siècle plus tôt par l'ordonnance de 1669. Les triages de la forêt de Chaux sont orientés Nord-Sud, de part et d'autre de la route forestière du Grand Contour qui traverse la forêt d'Ouest en Est.

En 1824, pour matérialiser les limites de ces seize triages, il est décidé d'implanter huit bornes géographiques, qui prendront la forme de colonnes monumentales. Elles auront également une fonction de signalisation et d'orientation (guide, ou dans le français de l'époque, guidon), d'où probablement leur appellation de colonnes-guidons.

Les colonnes sont commandées par les Eaux et Forêts à l'architecte Champonnois l'aîné, déjà auteur du château de Syam à Champagnole. Il présente un devis le , et les colonnes sont édifiées en 1825 et 1826. Les huit colonnes auront coûté  de l'époque.

D'autres sources indiquent que les colonnes sont conçues par Claude-Nicolas Ledoux en même temps que la saline royale, mais qu'elles ne sont édifiées qu'en 1815. La date de 1826 est cependant gravée sur la première colonne, ce qui invalide cette assertion.

Le conservateur régional des bâtiments de France, Georges Goix, tente de faire protéger les colonnes aux monuments historiques en 1970, mais n'y parvient pas. L'ensemble des colonnes d'origine est finalement inscrit aux monuments historiques par arrêté du .

La , qui se situait à l'intersection du Grand Contour et de la route départementale 31, n'existe plus car devenue gênante pour la circulation. En effet, un rapport du service vicinal du  met en évidence la dangerosité de l'édifice sur cet axe de communication. Ce rapport est transmis à l'administration des Eaux et Forêts en lui demandant d'envisager au plus tôt la démolition de la . L'administration des Eaux et Forêts ordonne le  la suppression de cet ouvrage qui intervient en 1941. Les pierres issues de la démolition servent à l'empierrement de quelques entrées de lignes forestières situées à proximité.

Cependant, une autre version affirme que cette  est démontée et emportée par les soldats allemands lors de la Seconde Guerre mondiale.

Le , la cinquième colonne est renversée par un camion, et s'effondre. Les éléments récupérables sont évacués aux Baraques du 14. Après deux ans d'absence, elle est reconstruite en .

Description

Les colonnes sont réalisées en pierre provenant de carrières locales, possiblement celles de Courtefontaine et Bévoye.

Elles prennent la forme de colonnes doriques, rappelant celles du péristyle du bâtiment des gardes à la saline d'Arc-et-Senans.

Elles mesurent  sous le chapiteau. Plus précisément, la première colonne a une hauteur totale de  et  sous le chapiteau. Son diamètre est de  à la base et  au sommet.

Les colonnes reposent sur une fondation de  de profondeur dont le fond est une grille composée de bois de chêne.

Sur le chapiteau sont gravés :
 sur les faces Nord et Sud : respectivement  et , pour indiquer les points cardinaux ;
 sur les deux autres faces : les noms des villages situés à l'extrémité des routes transversales.
Les numéros de triage sont inscrits sur le bossage en dessous du chapiteau.

Localisation

Les colonnes sont alignées sur environ  le long de la route du Grand Contour, la route principale traversant d'Ouest en Est la forêt de Chaux, dans le département du Jura.

La première colonne se situe à l'Ouest près de Dole, et la huitième à l'Est près de Fourg et Courtefontaine.

Les colonnes se situent au tripoint ou au quadripoint de trois ou quatre communes, à l'exception de la , depuis la fusion en 1973 des anciennes communes d'Éclans et de Nenon en une seule, Éclans-Nenon.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Forêt de Chaux
 Liste des monuments historiques du département du Jura

Liens externes

Monument historique dans le département du Jura
Monument historique à Dole
Monument historique inscrit en 2013
Forêt de Chaux
Patrimoine du XIXe siècle

Bornes-colonnes de la forêt de Chaux


El castillo de Thy-le-Chateau es un castillo medieval situado en Namur (Bélgica). Originalmente construido en el siglo XII, sirvió como fortaleza militar de varios linajes nobles hasta la Revolución Francesa, cuando cayó en deterioro. El castillo fue restaurado en 1939.

Referencias

Thy le Chateau
Arquitectura de Bélgica del siglo XII

Castillo de Thy-le-Château


Šeteniai () es un pueblo del distrito municipal de Kėdainiai, Lituania. Se encuentra 13 km al norte de Kėdainiai, al margen izquierdo del Río Nevėžis.

El 12 de junio de 1999 fue fundado el Centro Cultural Czesław Miłosz en el galpón de la casa solariega en la que el poeta nació. Alberga una exposición consagrada en su honor. El espacio se utiliza hoy en día para actividades culturales – se organizan ahí conferencias y reuniones. El Centro Cultural está dentro de un antiguo parque en el que se han instalado esculturas en madera realizadas por diversos artistas internacionales.

Personalidades
En Šeteniai nacieron:
 Juozas Urbšys, (1896–1991), último Ministro de asuntos exteriores de la Lituania independiente de Entreguerras
 Czesław Miłosz  Premio Nobel de Literatura, escritor y poeta.

Galería

Localidades de Lituania

Šeteniai


Brimnes er bær á Dalvík sem hefur verið í byggð frá landnámi.  Húsið sem stendur nú var byggt árið 1921. Pláss var fyrir 4 kýr, 2 hesta og 50 kindur í útihúsunum . Búskapur lagðist alfarið af á bænum árið 1983, en kúabúskapur hætti árið 1958.

Tilvísanir

Dalvík
Íslenskir sveitabæir

Brimnes (Dalvík)


Coroana Sfântului Imperiu Roman (în ) este coroana regelui și a împăratului Sfântului Imperiu Roman începând cu Evul Mediu clasic. Ea aparține tipului de coroană medievală cu arc (în , în ; un arc surplombează centrul, unind partea din față de partea din spate a coroanei). Cei mai mulți regi romano-germani începând cu Conrad al II-lea au fost încoronați cu ea. Pe lângă crucea imperială, sabia imperială și sfânta Lance, coroana imperială este cea mai importantă parte a însemnelor imperiale. În momentul încoronării era dată noului monarh împreună cu sceptrul și cu globus cruciger.

Legături externe

 Kunsthistorisches Museum

Regalia Sfântului Imperiu Roman
Coroane regale

Coroana Sfântului Imperiu Roman


Apostolepis flavotorquata é uma espécie de cobra da família dos colubrídeos (Colubridae) e subfamília dos dipsadíneos (Dipsadinae) endêmica do Brasil. Foi descrita formalmente pela primeira vez em 1854 por André Marie Constant Duméril, Gabriel Bibron e Auguste Duméril.

Distribuição e habitat

Apostolepis flavotorquata é endêmica do Brasil e ocorre nos estados de Goiás, Tocantins, Bahia, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Pará e São Paulo, nos biomas cerrado e Amazônia. A maioria de seus registros foi numa estrada deserta coberta por mata em recuperação. Considera-se como rara em habitats antrópicos mais degradados, embora haja relatos de ocorrência em regiões mais perturbadas de Brasília.

Descrição e ecologia

Apostolepis flavotorquata distingue-se por suas escamas fundidas pré-frontais e internasais. É fossorial e diurna em mata seca, se reproduzindo na estação seca. É ovípara e bota ovos muito longos dentro de ninhos de formigas, sob culturas de fungos. Tem alimentação ofiófaga, alimentando-se de anfisbenídeos (Amphisbaenidae), pequenos colubrídeos (Colubridae) e, quiçá, escolecofídeos (Scolecophidia), bem como invertebrados e larvas achadas no solo e minhocas.

Conservação

Apostolepis flavotorquata é relativamente rara em campos e coletas, embora seja uma das espécies mais bem registradas na área de transição entre os biomas Amazônia e Cerrado, no estado de Mato Grosso. Sugeriu-se que pode estar ameaçado em Brasília, mas não há informações sobre as tendências populacionais em toda a faixa como um todo. Acredita-se que esta espécie seja suscetível à contínua e extensa perda de habitat e à fragmentação resultante da perda de habitat nas décadas anteriores. Embora tolere distúrbios leves, em áreas degradadas como Brasília, a espécie não persiste. Acredita-se que a espécie esteja sujeita a perseguições, mas não há evidências na literatura de que isso contribua significativamente às taxas de mortalidade. Os humanos a consideram uma cobra peçonhenta e a matam, mas a literatura não associa isso como fator preponderante em sua taxa de mortalidade. O desmatamento é apontado como a principal ameaça. Segundo dados de 2008, apenas 48% de sua extensão mantém vegetação nativa.

A espécie foi avaliada na Lista Vermelha da União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN) como menos preocupante, haja vista ocorrer numa ampla área e não ter ameaças evidentes à sua sobrevivência, salvo ameaças localizadas. Em 2007, foi classificada como vulnerável na Lista de espécies de flora e fauna ameaçadas de extinção do Estado do Pará; e em 2018, como pouco preocupante na Lista Vermelha do Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio).

Répteis de Goiás
Répteis do Tocantins
Répteis da Bahia
Répteis de Mato Grosso
Répteis de Mato Grosso do Sul
Répteis do Pará
Répteis de São Paulo (estado)
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Ameaçada de Extinção no Estado de São Paulo
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção
Espécies citadas na lista Extinção Zero do Estado do Pará
Apostolepis

Apostolepis flavotorquata


Die PSA XU sind eine Serie von Verbrennungsmotoren, die in Peugeot- und Citroën-Automobilen verwendet werden. Die Motorserie wird auch heute noch (2017) in den in Iran und Ägypten hergestellten Peugeot 405 eingesetzt. Im Zuge des Gemeinschaftsprojektes Eurovan fand der Motor auch bei Fiat und Lancia Verwendung.

Die XU-Motoren wurden im Jahr 1981 mit dem Peugeot 305 eingeführt. Er war ein SOHC- oder DOHC-Reihenmotor mit zwei bis vier Ventilen pro Zylinder, mit Benzin als Kraftstoff. Er wurde quer um 30° gekippt nur in Fahrzeuge mit Frontantrieb eingebaut. Der Hubraum lag zwischen 1580 und 1998 cm3 (Benzin), und alle XU-Ottomotoren hatten Bohrungen von 83 mm oder 86 mm. Die Diesel-Versionen werden als XUD bezeichnet und reichen von 1769 bis 2138 cm3 bei Bohrungen von 80, 83, 85 oder 86 mm.

Die XU-Serie wurde durch die moderneren Motoren der EW-/DW-Serie ersetzt.

XU5

Der XU5 hat einen Hubraum von 1,6 l (1580 cm3) mit einer Bohrung von 83 mm und einem Hub von 73 mm. Alle XU5 hatten eine obenliegende Nockenwelle und zwei Ventile pro Zylinder. Es waren je nach Modell entweder ein Einzel- oder Doppel-Vergaser oder Saugrohreinspritzung verwendet. Die Leistung reichte von 80 bis 115 PS (59–85 kW). Nur in Deutschland wurde ab 1986 der XU5 J1 (76 kW) mit einer Abgasreinigungsanlage Puls-Air und bleifrei Superbenzin (ROZ95) Verträglichkeit angeboten.

Die Produktion der Kunststoffabdeckungen für diese Motoren wurden inzwischen eingestellt, daher sind diese nur noch schwer zu finden.

XU7
Der XU7 hat einen Hubraum von 1,8 l (1761 cm3) mit einer Bohrung von 83 mm und einem Hub von 81,4 mm. Die XU7-Motoren gab es nur mit Einspritzanlage und Katalysator, den XU7 JP4 mit 16-Ventil-Einspritzung. Die Leistung reichte von 90 bis 110 PS (66 bis 81 kW).

XU8
Der XU8 hat einen Hubraum von 1,8 l (1775 cm3) mit einer Bohrung von 83 mm und einem Hub von 82 mm. Mit ihm wurde der 205 Turbo16 ausgestattet. Die Leistung reichte von 200 PS (147 kW) bis 480 PS (353 kW). Der XU8T basiert auf dem modifizierten Gusseisen-Motorblock der Dieselvariante, weil nur so die notwendige Stabilität für die hohe Beanspruchung durch die Aufladung sichergestellt werden konnte. Auch der Zylinderkopf dieses Motors wurde deswegen neu konstruiert. Für den Peugeot 405 Turbo 16 gab es auf Basis des XU8 T Evo 2 den XU9 T Evo 4. Dieser erreichte mit einem Garrett-Turbolader bei der Pikes-Peak-Version eine Leistung von 600 PS (448 kW).

XU9
Der XU9 hat einen Hubraum von 1,9 l (1905 cm3) mit einer Bohrung von 83 mm und einem Hub von 88 mm. Es gab Versionen mit Vergaser und acht Ventilen und solche mit zwei oben liegenden Nockenwellen, 16 Ventilen und Saugrohreinspritzung. Die Leistung reichte von 102 bis 160 PS (76–118 kW).

XU10

Der XU10 hat einen Hubraum von 2,0 l (1998 cm3) mit einer Bohrung und einem Hub von 86 mm. Es gab Versionen mit einem Vergaser und acht Ventilen sowie eine 16-Ventil-DOHC-Einspritz-Turbo-Version. Die Leistung reichte von 109 bis 200 PS (80–147 kW).

XUD7
Der XUD7 ist ein Dieselmotor mit 1769 cm3 Hubraum bei einer Bohrung von 80 mm und einem Hub von 88 mm. Die Leistung reichte von 60 bis 90 PS (44–66 kW).

XUD9

Die XUD9 haben einen Hubraum von 1905 cm3 bei einer Bohrung von 83 mm und einem Hub von 88 mm.

XUD11
Den XUD11 gibt es entweder mit einem Hubraum von 2068 cm3 bei einer Bohrung von 85 mm oder mit 2138 cm3 bei einer Bohrung von 86 mm. Der Hub beträgt bei beiden Versionen 92 mm.

Siehe auch
 PSA-TU-Motor

Weblinks

 Guide des Moteurs Peugeot Citroën (auf französisch)

Einzelnachweise

XU
Motorenmodell (Diesel)
Motorenmodell (Ottomotor)
Motorenmodell (Reihenmotor)

PSA-XU-Motor


Leslie Uggams (25 de mayo de 1943 en Nueva York, Estados Unidos) es una actriz y cantante estadounidense conocida por su actuación en Hallelujah, Baby!, Deadpool (película) y Deadpool 2.

Carrera profesional

Cantante
Uggams debutó en 1950 en la serie Beulah en la que interpretó a la sobrina de Ethel Waters. Más tarde debutaría como cantante en el The Lawrence Welk Show siendo una colaboradora habitual de Mitch Miller dentro del espacio Sing Along with Mitch. En 1960, apareció en la película Inherit the Wind interpretando Give Me That Old Time Religion.

Actriz

Televisión
En 1969 presentaría un programa de variedades bajo el título de The Leslie Uggams Show además de ganar cierto protagonismo con la serie Raíces como Kizzy. Otras apariciones fueron en series y programas como Hollywood Squares, Fantasy, The Muppet Show y Magnum P.I..

Cine
En 1975 protagonizó Poor Pretty Eddie en el que interpretó a una popular cantante del Sur Profundo que empieza a sufrir varias humillaciones a lo largo del film. Cinco años después aparecería en Blues in the Night. En 2016 participó en la película Deadpool junto a Ryan Reynolds en el papel de Blind Al.

Teatro
Uggams debutó en el escenario del teatro Lincoln Center como sustituta de Patti LuPone en el papel de Reno Sweeney del musical de Cole Porter: Anything Goes. Más tarde obtendría roles para actuar en Broadway, entre los que destacan Muzzy en Thoroughly Modern Millie y Ethel Thayer en On Golden Pond en el Cort Theatre. En 1996, Ugams interpretó el papel de Rose Keefer en All My Children, y diez años después, Lena Horne en el musical Stormy Weather en el Pasadena Playhouse de California.

Enlaces externos
 Website oficial

Nacidos en Nueva York
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de teatro de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos

Leslie Uggams


La imagen de Nuestra Señora de la Concepción es una popular imagen que representa a la Santísima Virgen María en su advocación de la Inmaculada Concepción que se venera en la Parroquia Matriz de la Concepción en la ciudad de San Cristóbal de La Laguna de la isla de Tenerife (Islas Canarias, España).

Es una de las imágenes más veneradas de la ciudad y fue declarada Alcaldesa Honoraria y Perpetua de la ciudad de San Cristóbal de La Laguna en 1954. La Concepción es además la compatrona de La Laguna.

Historia
La Iglesia de la Concepción es la parroquia más antigua de la isla de Tenerife y a su vez la parroquia denominada matriz, pues, de ella salieron  todas las demás. Desde 1532 la Virgen de la Concepción cuenta con una cofradía cargada de títulos y de historia, como una imagen que, por supuesto, no es la primitiva.

De esta primitiva imagen poco se sabe, aunque una antigua leyenda popular decía que esta imagen original fue una "de las que en España se hicieron a petición del Santo Rey San Fernando, quando los Ángeles hicieron la de Nuestra Señora de los Reyes de Sevilla". También se sabe que ante esta primitiva talla se celebraron grandes acontecimientos marianos anteriores a la definición del Dogma de la Inmaculada Concepción, entre ellos la declaración de la Inmaculada Concepción como Patrona de España, de las Indias y de todos sus reinos, otorgado por el Papa Clemente XIII, a solicitud del Rey Carlos III.

La imagen actual de la Inmaculada Concepción fue tallada por el escultor Fernando Estévez en 1847. La talla es de candelero para vestir y de tamaño natural, la Purísima se presenta a la veneración de los fieles vestida con ricos mantos celestes que sólo permiten verle la cabeza y las manos, que une sobre el pecho en señal de suprema oración. Porta la corona imperial con la que fue coronada en 1954. La imagen de la Concepción se encuentra situada en un bello camarín en el altar mayor de la Iglesia de la Concepción, la talla se muestra enmarcada en un espléndido trono baldaquino de plata repujada.

Actualmente la Pontificia, Imperial, Real y Venerable Hermandad de la Purísima Concepción es la encargada de la imagen de la Virgen y de su culto. Esta cofradía fue en 1757 agregada a la Hermandad de la Purísima Concepción de la Basílica de San Lorenzo Extramuros de Roma.

La Inmaculada Concepción es la compatrona de la ciudad de San Cristóbal de La Laguna junto al compatrono San Juan Bautista, ya que la Virgen de los Remedios y San Cristóbal son los patrones de la ciudad y la Virgen de los Remedios también de la Diócesis Nivariense. Históricamente, la Inmaculada Concepción siempre ha sido considerada como la imagen mariana más venerada de la "Ciudad de Los Adelantados" tras la citada Virgen de los Remedios.

Coronación Canónica Pontificia
Transcurridos varios siglos de fervor a la venerada imagen de la Purísima y en conmemoración de los 100 años de la proclamación del Dogma de la Inmaculada Concepción, en el año 1954 es Coronada canónicamente por el obispo Don Domingo Pérez Cáceres, mediante bula pontificia del Papa Pío XII, luego de haber recorrido la imagen todas las parroquias del Arciprestazgo de La Laguna en solemne peregrinación y visita eminentemente parroquiana. La imagen fue solemnemente coronada el día 5 de diciembre de ese año en la populosa Plaza del Cristo de La Laguna.

La Inmaculada lagunera se convirtió en la segunda imagen mariana en ser Coronada canónicamente en la isla de Tenerife, tras la Virgen de Candelaria (1889). Además, fue una de las primeras en el Archipiélago Canario en ser coronada de rango pontificio, es decir, por mandato expreso del Papa de Roma, así como también una de las primeras imágenes de la Inmaculada en ser Coronada canónicamente en España. En la Diócesis de Tenerife se encuentran también Coronadas canónicamente la Inmaculada Concepción de Valverde (El Hierro) desde 1953 y desde 1999, la imagen de la Inmaculada Concepción que se venera en la Iglesia Matriz de la Concepción de Santa Cruz de Tenerife, siendo la de Tenerife también una de las pocas diócesis españolas que tienen tres imágenes concepcionistas Coronadas canónicamente.

Por aquellas fechas la Corporación de San Cristóbal de La Laguna acuerda nombrar a la venerada imagen de La Concepción, Alcaldesa Honoraria de la ciudad, teniendo la Corporación en Pleno y bajo mazas la obligación de asistir a la solemne función religiosa que se celebre anualmente, el día 8 de diciembre y entregándose por el alcalde, el bastón de mando que es colocado en la base de las andas de baldaquino de plata repujada, quedando la misma situada en las manos orantes de la imagen.

Peregrinaciones recientes de la imagen

Al margen de las peregrinaciones realizadas con la imagen en épocas antiguas, sobre todo relacionadas con rogativas. Recientemente la imagen de la Purísima lagunera ha realizado peregrinaciones extraordinarias para conmemorar diferentes acontecimientos pastorales:

 60 aniversario de la Coronación
El 5 de diciembre de 2014, la imagen de la Inmaculada fue trasladada en solemne procesión desde su templo a la Santa Iglesia Catedral de La Laguna acompañada de su cofradía. El motivo fue el de conmemorar el 60 aniversario de la Coronación canónica de la Virgen y el de ganar el Jubileo en el centenario del Templo Catedralicio, con motivo de su reapertura al culto tras su restauración.

 Visita al Polígono Padre Anchieta y al barrio de San Diego
El 23 de noviembre de 2018, la imagen se trasladó hasta el Polígono Padre Anchieta y al siguiente día al lagunero barrio de San Diego. La primera noche pernoctó en el centro ciudadano Las Madres de Anchieta y la segunda en la Ermita de San Diego del Monte. Se trató de una visita histórica puesto que hasta entonces la venerada imagen no había visitado jamás estos barrios.

Fiestas
Cada 8 de diciembre se celebra la Fiesta de la Inmaculada Concepción, aunque los festejos conmemorativos empiezan desde días antes.

En esta fiesta destaca la "procesión de las candelas o de las antorchas" celebrada el día 7 por los alrededores del templo concepcionista. Al día siguiente (el Día Grande) se realiza la solemne misa pontifical presidida por el Obispo de Tenerife. A la solemne Pontifical asisten además del Ayuntamiento en Pleno, las autoridades civiles y militares. Asisten representaciones de las diferentes instituciones de la ciudad, representantes consulares del Cuerpo Superior de Policía y la Junta de Hermandades y cofradías en pleno. Asiste asimismo una numerosa representación de la Asamblea Local de la Cruz Roja Española, de la que también es Patrona la Purísima Concepción.

Durante la eucaristía el alcalde le entrega a la venerada imagen el bastón de mando que es colocado en la base de las andas de baldaquino de plata repujada. Tras la entrega del bastón de mando tiene lugar la procesión de la imagen por las calles del casco antiguo, a su término el bastón de mando es nuevamente entregado al alcalde.

Referencias

Véase también
Iglesia de la Concepción (San Cristóbal de La Laguna)
Diócesis de San Cristóbal de La Laguna
San Cristóbal de La Laguna

Enlaces externos
 Las Inmaculada Concepción. Capilla Mayor-Iglesia de la Concepción

Concepción
Arte Sacro de la Diócesis de San Cristóbal de La Laguna
San Cristóbal de La Laguna
Concepción La Laguna

Nuestra Señora de la Concepción (San Cristóbal de La Laguna)


Franciacorta este un vin spumant din Provincia Brescia, cu certificat DOCG din struguri crescuți în limitele teritoriului Franciacorta, pe dealurile situate între malul sudic al Lacului Iseo și orașul Brescia. Statutul DOC a fost acordat în 1967, desemnarea fiind apoi valabilă, și pentru vinurile nespumante. Din anul 1995 clasificarea DOCG a fost aplicată exclusiv pentru vinurile spumante din zonă.

Istorie

Vinurile din această zonă au tradiții străvechi, menționate de Virgil și Pliniu cel Bătrân, și documentate în actele consiliului orașului Brescia ca "Franzacurta", începând cu 1277, dar nu au fost numite Franciacorta până în 1957, când Guido Berlucchi a lansat un vin alb pe nume Pinot di Franciacorta. Unui tânăr vinificator care lucra pentru Berlucchi, Franco Ziliani, i s-a permis să-și urmeze ambiția de a produce un bun vin spumant, iar în 1961 i s-a permis să producă 3.000 de sticle de vin spumant,  vândute, de asemenea, sub numele de Pinot di Franciacorta. Succesul instant a dus la o producție de 20.000 de sticle, și în cele din urmă producția anuală a fost de 100.000 de sticle.  Apoi a început  sa fie promovat de antreprenori din Milano și Brescia   și până în momentul când regiunea a primit statutul DOC în 1967 deja existau 11 producători de spumant Franciacorta, deși Berlucchi reprezenta mai mult de 80% din producție.

Cu directivele sale, Franciacorta a devenit primul DOC care să precizeze că vinurile sale spumante trebuie să fie făcute prin metodo classico. În 1990, Consorzio per la tutela del Franciacorta a fost format, formând coduri de auto-reglementare. Începând cu 1 august 2003, Franciacorta este singurul vin Italian care nu este obligat să își declare statutul DOCG pe etichetă, în același mod în care o Șampanie poate exclude din etichetele sale AOC.

Din 1996 până în 2006, vânzările de Franciacorta au crescut de la 2,9 milioane de la 6,7 milioane de sticle.

Franciacorta a fost furnizorul oficial de vinuri spumante pentru Expo Milano 2015.

Condiții și reglementări

Strugurii pentru Franciacorta sunt cultivați în podgorii strict delimitate în comunele, Adro, Capriolo, Cazzago San Martino, Cellatica, Coccaglio, Koln, Corte Franca, Erbusco, Gussago, Iseo, Monticelli Brusati, Ome, Paderno Franciacorta, Paratico, Passirano, Provaglio d ' Iseo, Rodengo Saiano, Rovato și Brescia, cu un sol bogat în minerale, pietriș calcaros și soluri care acoperă o rocă calcaroasa.

Podgoriile declarate DOCG sunt extinse pe 2,200 de hectare și distribuția soiurilor de struguri este 85% Chardonnay, 10% Pinot nero și 5% Pinot bianco.

Note

Vinuri italiene

Franciacorta DOCG