කිසිවකු කිසියම් දහමක් විවේචනය කරන්නේ නම් ඊට ප්‍රථම එම දහමේ මුලික ඉගෙන්වීම් පිළිබදව අවබෝධයක් ලබාගත යුතුය.

චින්තන නිදහස
ඉස්ලාමීය මූලාශ්‍රයන් හොදින් අධ්‍යනය කරන කෙනෙකු හට එහි පවසන කරුනු අතුරින් බොහෝ කරුනු මිනිසාව සිතීමට පොළොඹවන ආකාරය පහසුවෙන් අවබෝධ කරගත හැකි වනු ඇත. උදාහරණ ලෙස දිව්‍යමය පුස්තකය වන අල්කුර්ආනය දෙස අවධානය යොමු කළේ නම්, එහි… "තවද ඔවුන් මෙම කුර්ආනය අධ්‍යනය නොකරන්නේ ද? එසේ නොකිරීමට ඔවුන්ගේ සිත් හි අගුල් දමලාද?" (අල්කුර්ආනය 47-24)

"සැබැවින්ම මෙම කුර්ආනය අධ්‍යනය කරනු පිණිස පහසු කොට ඇත්තෙමු. මෙය අවබෝධ කරගන්නෙකු සිටීද?" (අල්කුර්ආනය 54-17)

"ඔවුන් මෙම කුර්ආනය පිළිබදව සිතිය යුතු නොවේද? "තවද ඔවුන් (මුස්ලීම්වරුන්) තම දෙවියන්ගේ වාක්‍යයන් (කුර්ආණ් වාක්‍යයන් ගෙනහැර) පැවසූ විට එය බිහිරන් ලෙසත් අන්ධයන් ලෙසත්

(පිළිගෙන) එහි කටයුතු නොකරයි (බුද්ධිමත්ව සිතාබලා කටයුතු කරයි)." (අල්කුර්ආනය 25-73)

මීට අමතරව ශුද්ධ වූ කුර්ආනයේ 2-44, 2-73, 2-76, 2-242, 3-65, 3-118, 6-32, 6-151, 7-169, 10-16, 11-51, 12-02, 12-109, 21-10, 21-67, 23-80, 24-61, 26-28, 28-60, 36-62, 37-138, 40-67, 43-3, 57-17, 67-10, 29-43, 2-164, 2-170, 2-171, 5-58, 5-103, 8-22, 10-42, 10-100, 13-4, 16-12, 16-68, 22-46, 25-44, 29-35, 29-63, 30-24, 30-28, 36-68, 39-43, 45-05, 4-113, 16-78, 17-85, 20-114, 46-23, 49-16, 55-3,4, 96-4,5… වාක්‍යයන් මගින් ද බුද්ධිය හා එය භාවිතයේ අවශ්‍යතාවය ඉස්ලාම් දැඩිව අවධාරණය කරයි.

ඉස්ලාම් දර්ශනය හා මග පෙන්වීම
වෙනත් අයුරකින් පවසනවා නම් මේ නිර්මාණය තුළින් එහි නිර්මාපකයා ගේ හැකියාව අප දකින්නෙමු. ඒ ආකාරයටම අප අවට ඇති සියල්ල තුළින් අප එහි නිර්මාපකයා දැකිය යුතු යන්න ඉස්ලාමීය ඉගෙන්වීමයි. එ‍ය අල්කුර්ආනයේ 2-164 වාක්‍යයෙන් මෙසේ පවසයි. "අල්ලාහ් (දෙවියන්) අහස හා පොළොව නිර්මාණය කිරීම කෙරෙහිද, රැය හා දහවල යළි යළි පැමිණීම තුළින්ද, මිනිසාට ප්‍රයෝජනවත් දෑ සාගරය මතින් (නෞකා මගින්) ගෙනයාම මගින්ද, අහසෙහි සිට ජලය පතිත කර ඒ තුළින් වියළි මලානිකව ගිය පොළොව ප්‍රාණවත් කිරීම තුළින්ද, එහිම සෑම වර්ගයකම ජීවින් ව්‍යාප්ත කිරීම තුළින්ද, සුළග සෑම දිසාවකටම හැරවීම තුළින්ද? අහස හා පොළොව අතර සීමා වී සිටින්නා වූ වලාකුඑ තුළින්ද, බුද්ධිමත් ජනතාවට සාක්ෂීන් තිබෙන්නේමය"

මේ ආකාරයටම ශුද්ධ වූ කුර්ආනයේ 21-22 මගින් ද මෙසේ පවසයි, "(අහස හා පොළොව) ඒ දෙතැන අල්ලාහ් (දෙවියන්) හැර තවත් දෙවිවරුන් සිටියේ නම් ඒ දෙතැනම ව්‍යාකූල වනු ඇත."

ඥානය (බුද්ධිය) ගැන
ඉස්ලාමය නිදහස් චින්තනය (සිතීම) තුලින් බුද්ධිය උදාකරගැනීම අගයයි.

නිදහස් චින්තනය අවධාරණය කරන අල්ලාහ් (දෙවියන්) ශුද්ධ වූ කුර්ආනයේ 2-269 වාක්‍යයෙන් පවසන මෙම වාක්‍යය ඔබේ අවධානයට යොමු කරමි. "අල්ලාහ් තමා සිතු කෙනෙකු හට ඥානය (බුද්ධිය) ලබාදෙන්නේය. ඥානය ලද තැනැත්තා බොහෝ භාග්‍යයන් ලද තැනැත්තෙකු වන්නේය. බුද්ධිය ඇත්තෙකු මිස මේවා පිළිබදව නොසිතන්නේය." ඒ අනුව ඉස්ලාම් මිනිසාගේ බුද්ධියට කථා කරන චින්තන නිදහස උපරිමයෙන්ම ආරක්ෂා කොට ලබාදී ඇති මිථ්‍යාවන්ට හා අන්ධ භක්තියට අභියෝගයක් වු දිව්‍යමය දහමකි.

ද්වේතය පිළිබද අදහස්
ශුද්ධ වූ කුර්ආනයේ බොහෝ දේව වාක්‍යයන් හුදෙක් වත් පිළිවෙත් වලට පමණක් සීමා නොවී මිනිසාගේ බුද්ධියට කථා කරන ආකාරයෙන් පැවතීමයි. එයට උදාහරණ කිහිපයක් පවසන්නේ නම්. "ඔහු සමුද්‍රයන් දෙකක් හමුවන්නට සැලැස්වුයේය. නමුත් ඒවා එකින් එකට මිශ්‍ර නොවන්නේය." (කුර්ආණ් 55-19) "සූර්යයාට චන්ද්‍රයා ආක්‍රමණය කිරීමට නොහැක. රාත්‍රියට දහවල පසුකර යා නොහැක සෑම එකක්ම තමන්ගේ සීමාව තුළ පිහිටා ගමන් කරන්නේය." (කුර්ආනයේ 36-40)

නැවත ඉපදීම පිළිබදව
ශුද්ධ වූ කුර්ආනයේ 2-260 මගින් මෙසේ පවසයි. "ඉබ්රාහීම් (දෙවියන්ගෙන්) 'මගේ හිමියනි!, මරණයට පත් වූවන්ට ඔබ කෙසේ පණ දෙන්නේද? ඔබ මට එය පෙන්වනු මැනව!' ඔහු කීවේය. ඒ අවස්ථාවෙහි අල්ලාහ් (දෙවියන්) 'ඔබ විශ්වාස නොකරන්නේද?' යයි විමසුවේය. එයට 'මම විශ්වාස ක‍ෙලමි නමුත් එය ඇස්වලින් දැක මගේ සිත නිවාලනු පිණිස (පෙන්වන ලෙස)ය' යයි පවසන ලදී."

ඒක දේව විශ්වාසය
අල්ලාහ් හැර වෙන දෙවියෙක් නැත යන්න. ඉස්ලාමයේ මූලික විශ්වාසයයි. ඉස්ලාම් බහුදේව වාදය පිළිනොගන්නා අතර ඒක දේව සංකල්පය දැඩිව අවධාරණය කරන දහමකි. අල්කුර්ආණ් 47: 19

මෙහි දෙවියන් යන්න ඉතා ගැඹුරු සංකල්පයකි (සත්‍යයකි). මෙය දාර්ශනික ප්‍රස්තූතයකි. විශ්වයේ පැවැත්ම (යථාර්ථය) මින් ගම්‍යවේ. විශ්වයේ ක්‍රියාකාරිත්වය, ශක්තිය, චලිතය, හටගැනීම, විනාශය, මැවීම ආදී සංකල්ප තුළින් විස්තරවන එය රූපයකින් නිරූපණය කළ නොහේ. මෙවැනි දාර්ශනික කරුණු නොපැසුණු නොමේරූ (දරුවන්ට) එකවර අවබෝධ කරගත නොහැකි බැවින්, ඔවුන්ට ආගම තේරුම් කිරීමේ පහසුව පිණිස සෑම ආගමකම දෙවියන් පුද්ගලත්වයකින් නිරූපණය කෙරී ඇත. කෙසේ වෙතත් අල්කුර්ආනය පුද්ගල ස්වරූපයෙන්යුත් දෙවියන් ඇදහීම අධෛර්‍ය්‍ය කරයි.

"යුදෙව්වරුන් ((වක්තෘ)නබි) උසෙයිරව (දෙවියන්) අල්ලාහ්ගේ දරුවා යයි පවසයි. කිතුනුවන් ඊශා ((වක්තෘ)නබි) අල්ලාහ්ගේ (දෙවියන්) දරුවා යයි පවසයි. මෙය ඔවුන්ගේ මුවින් පිටවූ වදන් වේ. මොවුන්ට පෙර සිටි පිරිස පැවසූ කාරණයට මොවුන්ද සමාන වේ. අල්ලාහ් ඔවුන්ව විනාශ කරත්වා!, (සත්‍ය මාර්ගයෙන් මොවුන්) කුමන දිශාවකට යොමු වී සිටින්නේද? ඔවුන් අල්ලාහ් (දෙවියන්) හැර තම පූජකවරුන්වද, මගපෙන්වන්නන්ද, මරියම්ගේ පුත් මසීහ්වද ඔවුහු දෙවිවරුන් ලෙස සලකන්නේය. එහෙත් එකම දෙවියා හැර වෙන කිසිවකුත් නැමදුම් කිරීමට අවශ්‍ය නැතැයි ඔවුන් සියල්ලෝම සමාජයට අණ කළේය. නැමදීමට හිමි දෙවියා අල්ලාහ් හැර වෙන කිසිවකු නැත." අල්කුර්ආණ් 9-30, 31

බාහිර සබැදි
ලෝකයේ විවිධ සංස්කෘතීන් තුල ආගමික හා දාර්ශනික අදහස් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඒ ඒ සංස්කෘතියට ගැලපෙන අන්දමිනි. දාර්ශනික ඉතිහාසය හැදෑරීමෙන් ආගමත් විද්‍යාවත් දර්ශනයත් එකිනෙක කෙරෙහි බලපාන අන්දම ගැන හැදෑරිය හැක. වැඩිදුර තොරතුරු සදහා බලන්න

අල්ලාහ්_-_පූර්ව_ඉස්ලාමික_අරාබියෙහි_භාවිතය

ආගමේ_මානව_විද්‍යාව

දර්ශනය

යථාර්ථය

ආශ්‍රිත

ඉස්ලාම් චින්තන නිදහස හා දර්ශනය


Le tubercule du muscle scalène antérieur (ou tubercule de Lisfranc) est un relief osseux de la face supérieure de la première côte.

C'est un point d'insertion du muscle scalène antérieur. Il sépare la veine sous-clavière en arrière de l'artère subclavière en avant.

Notes et références

Liens externes

Thorax

Tubercule du muscle scalène antérieur


Udfordringen - Røde Kors-delegaten i arbejde er en dokumentarfilm fra 1985 instrueret af Steen B. Johansen.

Handling
Røde Kors i Danmark sender årligt omkring 50 delegater af sted til katastroferamte områder. Filmen følger den hjemlige forberedelse af udsendelsen af et hold medicinere. En kirurg og hans kolleger følges under deres ophold i en flygtningelejr på grænsen mellem Thailand og Kampuchea, hvor over 40.000 mennesker opholder sig. De fortæller selv om et udfordrende og hårdt, men menneskeligt givtigt arbejde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Røde Kors
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1985


COBOL (skammstöfun á "common business-oriented language") er forritunarmál fyrir fallaforritun hannað fyrir notkun innan fyrirtækja. Það var fyrst útgefið árið 1959 og er enn í notkun þó það sé ekki nærrum eins vinsælt og áður fyrr. Málið sjálft byggist á skipunum sem líkjast enskri málfræði (til að mynda "MOVE x TO y") en tölvunarfræðingar hafa lengi gagnrýnt það fyrir flókna og illskiljanlega uppsetningu.

Forritunarmál
Fallaforritun

COBOL


El Arroyo de las Víboras es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Colonia perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla San Salvador y desemboca en el río de la Plata tras recorrer alrededor de  22 km. Cerca de su desembocadura es cruzado por la Ruta 21 mediante el puente Castells.

Es el único hábitat conocido del pez Cynolebias cinereus.

Referencias

Cuenca del Plata
Víboras
Víboras

Arroyo de las Víboras


An Indocalamus barbatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Indocalamus barbatus in nahilalakip ha genus nga Indocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Indocalamus

Indocalamus barbatus


Peter Holm (born Peter Sjöholm; 16 June 1947) is a former pop singer and Swedish playboy who was married to actress Joan Collins between November 1985 and August 1987. He became her manager and co-produced two of her television mini-series with her, Sins and Monte Carlo.

Singer
Holm's pre-Collins singing career began with a psychedelic phase in the late 1960s before his high-pitched voice found its natural home doing Euro-pop. His best known song is "Monja" (aka "Monia" in the French version). Other songs included "Syster Jane" (a Swedish cover version of New World's "Sister Jane") and "You Will Be Mine."

Marriage
Holm married actress Joan Collins 6 November 1985. Collins sought an annulment in December 1986 and was granted a final divorce 24 August 1987.
According to Collins, the marriage quickly degenerated into a string of "interminable arguments... and hearty crockery-throwing rows." She said Holm was a bully with a ferocious temper and "the most combative person I've ever met."

In December 1986, Collins received a restraining order against Holm.  Undaunted, he gave interviews blaming Collins's identification with her Dynasty character. "Joan is consumed by Alexis, that's why she's doing this. She really loves me and I love her and we'll get back together, I know it." He contested a pre-nuptial agreement, limiting him to 20 per cent of Collins's $5 million earnings during their 13 months together.

Collins hired flamboyant divorce lawyer Marvin Mitchelson and the proceedings became a media circus. When Holm and his supporters picketed Collins' Beverly Hills house waving placards, he became a national punchline with jokes from David Letterman.

At the trial, Mitchelson produced Holm's secret lover, an aspiring starlet called Romina Danielson, and grilled her so intensely she fainted on the stand.

Holm lost his case, collecting only $80,000 as agreed in the pre-nup. A New York radio station hosted a fundraiser for him and he retreated to Switzerland. Soon after the divorce, Holm inherited money of his own.

Collins gave her candid side of the break-up in Second Act, her second volume of memoirs, and subsequently referred to him only as "The Swede."

References

Swedish male singers
1947 births
Living people
Singers from Stockholm

Peter Holm


Peter Gunning ( - ) est un chef d'église royaliste anglais, évêque de Chichester et évêque d'Ely.

Biographie

Il est né à Hoo St Werburgh, dans le Kent, et fait ses études à la King's School, Canterbury et au Clare College, Cambridge, où il devient fellow en 1633. Ayant reçu les ordres, il défend avec éloquence la cause royaliste du haut de la chaire. En 1644, pendant la guerre civile anglaise, il se retire à Oxford et occupe une aumônerie au New College jusqu'à ce que la ville se rende aux forces parlementaires en 1646. Par la suite, il est aumônier, d'abord du royaliste Sir Robert Shirley d'Eatingington (1629-1656), puis de la chapelle d'Exeter House. Après la Restauration en 1660, il est installé comme chanoine de la Cathédrale de Canterbury. La même année, il retourne à Cambridge en tant que maître de Corpus Christi et est nommé professeur de théologie « Lady Margaret ». Il reçoit également la cure de Cottesmore, Rutland et Stoke Bruerne, Northamptonshire.

En 1661, il devient directeur du St John's College de Cambridge et est élu professeur Regius de théologie. Alors qu'il est professeur Regius de théologie, il établit une tradition sotériologique arminienne à Cambridge qui est favorisée par son successeur . Il est consacré évêque de Chichester en 1669 et est transféré au siège d'Ely en 1674-1675. Ayant des opinions religieuses modérées, il n'apprécie pas non plus le puritanisme et le catholicisme romain.

Œuvres
Ses travaux sont principalement des rapports de ses discutatios, comme celui qui apparaît dans le Scisme Unmask't (Paris, 1658), dans lequel la définition d'un schisme est discutée avec deux adversaires romanistes John Spenser et John Lenthall.

Références

Citations

Sources

Liens externes

Théologien anglican anglais
Évêque d'Ely
Évêque de Chichester
Théologien arminien
Pasteur arminien
Étudiant de Clare College
Décès en juillet 1684
Naissance en janvier 1613
Décès à 71 ans

Peter Gunning


Güneyköy, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 200 km, Gazipaşa ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Güneyköy, Gazipaşa


Haşmet Akal (d. 1918, İstanbul – ö. 30 Aralık 1960, Ankara), Türk ressam.

Yaşamı ve sanatı

Akal 1918'de İstanbul'da dogdu. Şair Rasim Haşmet Bey'in oğludur.

İlköğrenimini Galatasaray'da tamamladıktan sonra Haydarpaşa Lisesi'ni bitirdi. 1938'de girdiği İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'nde Léopold Lévy'nin yanında çalıştı. Bu atölyeden yetişen ressamların 1940'ta bir araya gelerek kurdukları Yeniler Grubu'na katıldı. 1946'da akademiyi bitirdi.

Üç yıl sonra devlet bursuyla gittiği Paris'te André Lhote ve Fernand Léger gibi ressamların atölyelerinde çalışma olanağı buldu. Jean Metzinger'e bir süre asistanlık yaptı. Kuzey Fransa'da restore edilen bir kilisenin açmış olduğu yarışmayı kazanarak gittiği Valenciennes kasabasında duvar resimleri uyguladı. 1953'te Türkiye'ye döndü.

1954'te Yapı Kredi Bankası'nın açtığı "İstihsal" konulu yarışmada "Balıkçılar" adlı kompozisyonuyla derece aldı. Aynı yıl Beyoğlu Şehir Galerisi'nde eski ve yeni resimleriyle kapsamlı bir sergi düzenledi. 1955'te meclis resimleri için düzenlenen gezi nedeniyle Adana'da topladığı belgelerin ışığında yöresel çalışmalar yaptı. Bu resimlerle Adana'da bir de sergi açtı. 1956'da Mersin Lisesi'nde resim öğretmenliğine başladı. Burada kaldığı dört yıl içinde sergiler düzenledi, öğrencileriyle "Elek" adlı bir dergi çıkardı ve tiyatro çalışmalarına katıldı. 1960'ta Ankara'da açtığı serginin ilgi uyandırması üzerine GEE Resim-İş Bölümü öğretmenliğine atandı ise de kısa bir süre sonra öldü.

Türk resim sanatında Yeniler Grubu ile toplu bir eğilim yansıtan sosyal-gerçekçi anlayışa bağlıdır. Figürden yana ağırlık gösteren ve çevre yaşamının özelliklerini, gerçeklere bağlı kalarak ifade etmeyi amaçladığı resimlerinde, mesajla plastik bütünlük arasında bir denge gözetmiş ve yer yer de deformasyona yönelerek anlam vurgusuna kesinlik kazandırmaya çalışmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 hasmetakal.com  - Haşmet Akal adına açılmış bir site

1918 doğumlular
1960 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk ressamları
İstanbul doğumlu ressamlar

Haşmet Akal


Ernesto Javier Chevantón Espinosa (født 12. august 1980 i Juan Lacaze, Uruguay) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (angriber).

Chevantón spillede gennem sin karriere 22 kampe og scorede syv mål for det uruguayanske landshold. Han debuterede for holdet 13. juli 2001 i et Copa América-opgør mod Bolivia. Han sidste landskamp var en VM-kvalifikationskamp mod ærkerivalerne Argentina 11. oktober 2008.

På klubplan spillede Chevantón størstedelen af sin karriere i Europa, hvor han blandt andet repræsenterede italienske Lecce og Atalanta, franske AS Monaco og Sevilla FC fra Spanien. Han havde også ophold i hjemlandet hos Danubio og Liverpool Montevideo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Fodboldspillere fra U.S. Lecce
Fodboldspillere fra Atalanta BC
Fodboldspillere fra Queens Park Rangers F.C.
Fodboldspillere fra Sevilla FC
Fodboldspillere fra AS Monaco FC

Javier Chevantón


Annie Ernaux rođena Duchesne (1. rujna 1940. u Lillebonn, Francuska) je francuska spisateljica, profesorica književnosti i dobitnica Nobelove nagrade za književnost 2022.

Život
Annie Ernaux je odrasla u malom gradiću Yvetot u Normandiji u kojem su njezini roditelji vodili  kafe sa prodavaonicom miješane robe.
Početkom 60-tih je jedno vrijeme radila u Londonu kao Au-pair djevojka, iskustvo o kojem je kasnije pisala u svojoj knjizi Mémoire de fille (Sjećanja jedne djevojke, 2016).
Nakon studija književnosti na sveučilištu u Rouenu predavala je francuski jezik i književnost u srednjoj školi te je krajem 70 –tih započela sa radom u Nacionalnom centru za obrazovanje na daljinu (CNED), gdje predavala 23 godine.  Phillipe i Annie Ernaux imaju dva sina, brak je razveden početkom osamdesetih.

Stvaranje i književna karijera
Započela je karijeru spisateljice sa knjigom Les Armoires vides (1974), novelom autobiografskog karaktera. 1984  je dobila Renaudot nagradu za knjigu La place u kojoj piše o svom odnosu sa ocem, iskustvu odrastanja u malom francuskom gradiću te selidbu iz rodnog mjesta njezinih roditelja u novu životnu fazu studiranja i odrastanja.

Annie Ernaux se vrlo rano prestala baviti fikcijom i okrenula se autobiografskim temama,  njezina djela su kombinacija povijesnih događaja i osobnih iskustava. Ona opisuje socijalni uspon roditelja u La place i La honte, tinejdžerske godine u Ce qu'ils dissent ou rien, svoj brak u La femme gelee, strastvenu aferu sa muškarcem iz istočne Europe u Passion simple  , Alzheimerovu bolest u Je ne suis pas sortie de ma nuit, smrt majke u Une femme, te oboljenje od raka dojke u L'usage de la photo.
Memoari Les annes (Godine) slavljeni su kao remek-djelo i prevedeni na brojne svjetske jezike . Annie Ernaux prvi put piše o sebi u trećem licu (elle) i opisuje na vrlo slikovit način Francusku nakon drugog svjetskog rata bis ranih 2000-ih. Piše o ratu u Alžiru, radijskim i televizijskim emisijama, o manifestima za pravo na pobačaj, nuklearnim prijetnjama i naprecima tehnologije. Susrećemo se sa modama, željama i preobražajima generacija te povijesnim događajima i ličnostima . "Ovo je autobiografija kakvu niste nikad čitali. Roman Godine ozbiljna je i hrabra knjiga, U traganju za izgubljenim vremenom našeg doba medijske dominacije i konzumerizma, naše epohe apsolutnog robnog fetišizma.".

Političke aktivnosti
Ernaux je poznata zagovornica ljevičarskih inicijativa za socijalnu pravdu.
Podržavala je predsjedničkog kandidata 2012 Jean-Luc Mélenchon  te proteste Žutih prsluka . Uvijek je iznova naglašavala da podržava BDS pokret (pokret koji traži politički i ekonomski bojkot Izraela)te je potpisala peticiju za puštanje na slobodu Georgesa Abdallah, koji je 1982. osuđen na doživotan zatvor zbog atentata na američkog vojnog atašea Charlesa R. Raya te izraelskog diplomatu Yacova Barsimantova.
Nakon objave dodjele Nobelove nagrade, Ernaux je iskazala svoju solidarnost sa protestima u Iranu rasplamsanih nakon smrti mlade Iranke, koja je umrla u pritvoru policije za moral.

Djela na hrvatskom prijevodu
 Samo strast (Vuković&Runjić, 2002.)
 Mjesto (Disput, 2008.)
 Jedna žena (Kulturtreger & Multimedijalni institut, 2021.)
 Događaj (Kulturtreger & Multimedijalni institut, 2021.)

Djela (izbor)
 Les Armoires vides, 1974.
 Ce qu'ils disent ou rien, 1977.
 La Femme gelée, 1981.
 La Place, 1983
 Une femme, 1987.
 Passion simple, 1992.
 Journal du dehors, 1993.
 La Honte, 1997.
 L'Événement, 2000.
 La Vie extérieure, 2000.
 Se perdre, 2001.
 L'Occupation, 2002.
 L'Usage de la photo, avec Marc Marie, textes d'après photographies, 2005.
 Les Années, Gallimard, 2008
 L'Atelier noir 2011.
 Retour à Yvetot 2013.

Nagrade
 Prix d'Honneur za "Ce qu'ils disent ou rien", 1977.
 Prix Renaudot et prix Maillé-Latour-Landry de l'Académie française za "Mjesto", 1984.
 Prix Marguerite-Duras za "Godine", 2008.
 Prix François-Mauriac za "Godine", 2008.
 Prix de la langue française za životni rad, 2008.
 Docteur honoris causa de l'université de Cergy-Pontoise, 2014.
 Premio Stega, talijanska nagrada za književnost za "Godine", 2016.
 Prix Marguerite-Yourcenar za životni rad
 Nagrada Ernest Hemingway za životni rad, 2018.
 Nagrada Gregor von Rezzori za "Une femme", 2019.
 Prix Formentor, 2019.
 Prix de l'Académie de Berlin, 2019.
 Prix Littéraire de la Fondation Prince Pierre de Monaco, 2021.
 Nobelova nagrada za književnost, 2022.

Izvori

Vanjske poveznice
 službeno mrežno mjesto

Francuski književnici

Annie Ernaux


James Armand Edmond de Rothschild, poznatiji kao Jimmy de Rothschild (Pariz, 1. prosinca 1878. – London, 7. svibnja 1957.), francuski i britanski poduzetnik, liberalni političar i filantrop iz francuske loze Rothschildovih, bogate bankarske obitelji židovskog porijekla.

Rodio se kao najstariji sin francuskog bankara Edmonda Jakoba de Rothschilda (1845. – 1934.) i Adelheid von Rothschild (1853. – 1935.), iz njemačko-talijanske loze obitelji Rothschild. Imao je mlađeg brata Mauricea Edmonda Karla (1881. – 1957.) i sestru Miriam Caroline Alexandrine (1884. – 1965.).

Za vrijeme trogodišnjeg studiranja na Sveučilištu u Cambridgeu razvio je interes za golf i konjičke sportove te je kasnije postao vlasnikom trkačih konja.

Dana 25. veljače 1913. godine oženio je sedamnaestogodišnju Dorothy Pinto (1895. – 1988.), s kojom je živio naizmjenično u Parizu i Londonu. Nisu imali djece. Godine 1922. naslijedio je od rođakinje Alice de Rothschild (1847. – 1922.) imanje i rezidenciju Waddison Manor, koje je nekoć izgradio njegov praujak barun Ferdinandu de Rothschildu (1839. – 1898.).

Bio je zastupnik Islea of Ely u Donjem domu britanskog parlamenta u razdoblju od 1929. do 1945. godine. Za vrijeme Drugog svjetskog rata bio je parlamentarni tajnik za ministarstvo opskrbe. Svoje imanje Waddison Manor pretvorio je u vrijeme rata u sklonište za židovske izbjeglice iz Frankfurta.

Podupirao je ciljeve cionista te je nakon uspostave Države Izrael 1948. godine, aktivno surađivao s njenim vlastima. Godine 1966. dao je veliki novčani iznos za izgradnju zgrade izraelskog parlamenta, Knesseta. U svojoj je oporuci ostavio znatna sredstva za osnivanje Yad Hanadiva, Rothschildove zaklade u Izraelu.

Bilješke

Vanjske poveznice

 James Armand Edmond (Jimmy) de Rothschild (1878-1957) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)
Bankari iz obitelji Rothschild (Francuska)

James Armand de Rothschild


اللواء أركان حرب كمال حسن سليمان منصور عضو بالقوات المسلحة المصرية، شارك برتبة عقيد أركان حرب في حرب 1956 وحرب 1967 وحرب أكتوبر 1973.

سيرة
ولد كمال منصور في 8 أغسطس 1934 قرية كفر شبين مركز ومدينة شبين القناطر قليوبيه. متزوج وله ثلاث بنات. حصل على بكالوريوس علوم عسكرية من الكلية الحربية عام 1953، ماجستير من أكاديمية مالنوفيسكي في موسكو بالاتحاد السوفيتي. زميل كلية الحرب العليا وأكاديمية ناصر العسكرية العليا. عمل قائد مدفعية فرقة بالسويس 1974، قائدة مدفعية الجيش الثالث الميداني 1981، مدير مدفعية بالقوات المسلحة 1985، مساعد وزير الدفاع 1988
ثم محافظا لمحافظة مرسى مطروح من الفترة 1989 إلى 1993.عضو لجان تطوير الوقات المسلحة.
شارك في حرب 1956، وحرب 1967، وحرب الاستنزاف لمدة ثلاث سنوات، وفي حرب أكتوبر 1973 كان قائد لواء مدفعية (برتية عقيد أ. ح).

هو أيضا خريج أكاديمية الحرب بأكاديمية ناصر العسكرية العليا بالقاهرة ودرس بكليه القادة والأركان.

درس بالاتحاد السوفيتي علوم المدفعية وتكتيكتها لمدة ثلاث سنوات.

ودرس أيضاً بكلية القادة، والأركان إضافة إلى البعثات إلى الولايات المتحدة, والصين, وفرنسا, وجيبوتي, والمملكة المتحدة.

تدرج بالمناصب القيادية لقيادة :مدفعية الجيش الثالث, رئيس أركان المدفعية إلى قيادة مدير إدارة مدفعية القوات المسلحة ثم مساعداً لوزير الدفاع. وشغل منصب محافظ مرسى مطروح.

مؤلفاته وجوائزه وانواطه العسكرية

له مؤلفات في مجالات فنية تخص تطوير القوات المسلحة. حصل على ثلاثة عشر نيشان ونوطا عسكريا منها:
 نوط الواجب العسكري من الطبقة الأولى
 نوط الخدمة الممتازة من الطبقة الأولى
 نوط التدريب من الطبقة الأولى
 ميدالية 6 أكتوبر 1973
 نوط الجمهورية.

توفى في عام 2003 اثر جلطة بمستشفى الجلاء العسكري.....

المراجع

مواليد 1934
وفيات 2003
مصريون شاركوا في حرب أكتوبر
الجيش الثالث الميداني
نوط الواجب العسكري
نوط الخدمة الممتازة
نوط التدريب
ميدالية 6 أكتوبر 1973
خريجو الكلية الحربية (مصر)

كمال منصور


.nf ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) der Norfolkinsel. Sie wurde am 18. März 1996 eingeführt und wird von Norfolk Island Data Services verwaltet, den operativen Betrieb verantwortet das Unternehmen CoCCA aus Auckland.

Eigenschaften
Eine .nf-Domain darf zwischen einem und 63 Zeichen lang sein. Die Vergabestelle untersagt ausdrücklich, Domains zur Verbreitung von Malware oder anderen schädliche Inhalten zu verwenden.

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Norfolkinsel
Medien (Australien)

.nf


An Aloe pearsonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Selmar Schönland. An Aloe pearsonii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe pearsonii


Agrilus spiridion é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1913.

Referências

spiridion

Agrilus spiridion


MERS ili Bliskoistočni respiratorni sindrom (en: Middle East Respiratory Syndrome; sa: متلازمة الشرق الأوسط التنفسية), također poznat kao kamilska gripa (eng: Camel Flu; sa: انفلونزا الهجن), je virusna respiratorna infekcija uzrokovana MERS-koronavirusom (MERS-CoV). Simptomi se mogu kretati u rasponu od blagih, do teških. Tipični simptomi uključuju vrućicu, kašalj, proljev i kratkoću daha. Bolest je obično teža u osoba s drugim zdravstvenim problemima.

Od 2020. nema određenog cjepiva ili liječenja bolesti, međutim, jedan se broj razvija. Svjetska zdravstvena organizacija (WHO) preporučuje da oni koji dođu u kontakt s devama operu ruke i ne diraju bolesne deve. Također preporučuju da se prehrambeni proizvodi na bazi deva primjereno kuhaju. Mogu se koristiti tretmani koji pomažu kod simptoma i podržavaju rad tijela.

Prvi identificirani slučaj dogodio se 2012. godine u Saudijskoj Arabiji, a većina slučajeva dogodila se na Arapskom poluotoku. Od siječnja 2020. prijavljeno je oko 2500 slučajeva. Oko 35% onih kojima je dijagnosticirana bolest umiru od nje. Veće epidemije dogodile su se u Južnoj Koreji 2015. godine i u Saudijskoj Arabiji 2018. godine.

Znaci i simptomi
Rana izvješća uspoređivala su viruse s teškim akutnim respiratornim sindromom (SARS), a spominjala se i kao virus SARS-a Saudijske Arabije. Prva osoba je u lipnju 2012. imala groznicu, kašalj, iskašljavanje i kratkoću daha. Jedan pregled od 47 laboratorijski potvrđenih slučajeva u Saudijskoj Arabiji dao je najčešće simptome kao groznica u 98%, kašalj u 83%, kratkoća daha kod 72% i mijalgija kod 32% ljudi. Česti su i gastrointestinalni simptomi s proljevom u 26%, povraćanjem u 21%, bolovima u trbuhu kod 17% ljudi. 72% ljudi zahtijevalo je mehaničku ventilaciju. Bilo je i 3,3 mužjaka za svaku ženku. Jedna studija izbijanja MERS-a u bolnici procijenjena je inkubacijskim vremenom od 5,5 dana (95-postotni interval pouzdanosti od 1,9 do 14,7 dana). MERS može biti u rasponu od asimptomatske bolesti do teške upale pluća koja vodi do akutnog respiratornog distres sindroma (ARDS). Zabilježeni su i zatajenje bubrega, diseminirana intravaskularna koagulacija (DIC) i perikarditis.

Izvori

Bolesti povezane s koronavirusima

MERS


An Spathiphyllum wallisii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Spathiphyllum wallisii in nahilalakip ha genus nga Spathiphyllum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spathiphyllum

Spathiphyllum wallisii


Le Toffa Cotonou Football Club est un club de football béninois basé dans la ville de Cotonou. Il a joué dans la première division béninoise, la première ligue du Bénin.

Histoire

Palmarès
En 1995, le club remporte le championnat de la première division du Bénin.

Notes et références

Club de football au Bénin
Club de football sans année de fondation

Toffa Cotonou Football Club


Son (lat. sonus: zvuk) je mjerna jedinica glasnoće, definiran normiranim odnosom glasnoće N u sonima i razine glasnoće L u fonima (ph) za dva uporišta pri frekvenciji f = 1 kHz. 1 son za L = 40 ph i 10–3 sona za L = 0 ph. Ukupna glasnoća više zvučnih izvora različitih frekvencija zbroj je glasnoća pojedinih izvora.

Osjet zvuka ili osjetljivost uha
Slušni osjet jakosti zvuka osniva se na fiziološkom djelovanju, to jest na podraživanju slušnih živaca. Zato je potrebno utvrditi kako taj slušni osjet ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku. Ispitivanje je pokazalo da je za svaki čist ton potreban neki minimalni zvučni tlak da bi ga uho moglo čuti. Taj minimalni tlak kod kojeg se još određeni ton čuje zove se prag ili granica čujnosti. No zvučni tlak može biti opet tako velik da prouzrokuje bol u ušima pa se zato zove granica bola. Granica čujnosti i granica bola ovisne su o frekvenciji, to jest kod različitih frekvencija one su različite. Osjetljivost uha je najveća kod frekvencije oko 2 700 Hz. Ljudsko uho osjeća zvukom izazvanu promjenu tlaka zraka (akustički tlak). Za zvučni val frekvencije 1 kHz i jakosti koja odgovara pragu čujnosti (I0 = 10–12 W/m²), amplituda pomaka čestice iznosi oko 10–11 m, dok je amplituda akustičkoga tlaka oko 2 · 10–5 Pa. Za zvuk na granici bola pomak je čestice 10–5 m, a akustički tlak 30 Pa.

Glasnoća

Glasnoća je subjektivna veličina kojom se opisuje fiziološki osjet zvuka. Osim o jakosti zvuka, glasnoća ovisi o osjetljivosti uha za određenu frekvenciju. Glasnoća se izražava brojčanom jedinicom son, a razina glasnoće brojčanom jedinicom fon.

Kao mjera za fiziološko djelovanje izvora zvuka na uho služi jakost glasa. Jakost glasa ovisi o jakosti zvuka, odnosno o zvučnom tlaku i s ovim se ne smije zamijeniti. Jakost glasa ili glasnoća je fiziološki, a jakost zvuka fizikalni pojam. Tako na primjer jakost glasa 10 motornih vozila nije 10 puta veća od jakosti glasa jednog vozila. Jedinica za jakost glasa je fon. Jakost zvuka od 2,5 ∙ 10-12 W/m2 odgovara jakosti glasa od nula fona.

Glasnoća zvuka jest osjet jakosti zvuka u ljudskom uhu. Ovisi o jakosti i frekvenciji zvuka. Razina glasnoće izražena u fonima jest, dogovorno, jednaka razini jakosti u decibelima za zvuk frekvencije 1 000 Hz u cijelom području od granice čujnosti do granice bola. Primjeri razine glasnoće različitih složenih zvukova dani su u sljedećoj tablici:

Primjeri zvučnog tlaka, razine jakosti zvuka i glasnoće u sonima

{| class="wikitable"
! Izvor zvuka  !! Zvučni tlak !! Razina jakosti zvuka !! Glasnoća
|-
!   !!  align="center" | paskal !!  align="center" |  dB (20 µPa) !! align="center" | son
|-
|granica bola || align="right" | 100 || align="right" | 134 ||align="right" | ~ 676
|-
| oštećenje sluha kod kratkotrajnog djelovanja || align="right" | 20 || align="right" |oko 120 || align="right" | ~ 256
|-
|mlazni motor, 100 metara udaljen || align="right" | 6 ... 200 || align="right" | 110 ... 140 || align="right" | ~ 128 ... 1024
|-
| pneumatski čekić, 1 metar udaljen / noćni klub || align="right" | 2 || align="right" | oko 100 || align="right" | ~ 64
|-
|oštećenje sluha kod dugotrajnog djelovanja || align="right" | 6×10−1 || align="right" | oko 90 || align="right" | ~ 32
|-
|prometna cesta, 10 metara udaljena || align="right" | 2×10−1 ... 6×10−1 || align="right" | 80 ... 90 || align="right" | ~ 16 ... 32
|-
|putničko vozilo, 10 metara udaljeno || align="right" | 2×10−2 ... 2×10−1 || align="right" | 60 ... 80 || align="right" | ~ 4 ... 16
|-
| televizija kod kuće, 1 metar udaljen || align="right" | 2×10−2 || align="right" | ca. 60 || align="right" | ~ 4
|-
|normalni govor, 1 metar udaljen || align="right" | 2×10−3 ... 2×10−2 || align="right" | 40 ... 60 || align="right" | ~ 1 ... 4
|-
|vrlo tiha soba || align="right" | 2×10−4 ... 6×10−4 || align="right" | 20 ... 30 || align="right" | ~ 0,15 ... 0,4
|-
|tiho disanje || align="right" | 6×10−5 || align="right" | 10 ||align="right" | ~ 0,02
|-
|prag čujnosti kod 1 kHz || align="right" | 2×10−5 || align="right" | 0 ||align="right" | 0
|}

{| class="wikitable"
|-
! son
|   1  ||   2  ||   4  ||   8  ||  16  ||  32  ||  64  || 128 || 256 || 512 || 1024
|-
! fon
| 40 || 50 || 60 || 70 || 80 || 90 || 100 || 110 || 120 || 130 || 140
|}

Izvori

Mjerne jedinice
Akustika

Son (jedinica)


An Philodendron coriaceum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan D.C.Bay. An Philodendron coriaceum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron coriaceum


إي هيونغ تايك (, من مواليد 3 يناير, 1976) هي لاعبة كرة المضرب من كوريا الجنوبية.

روابط إضافية

 Lee Recent Match Results
 Lee World Ranking History
 Korean Men Recent Match Results
 ATP interview

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة هوينغسونغ
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 1998
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2002
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006
خريجو جامعة كونكوك
فائزون بميداليات الألعاب الجامعية في كرة المضرب
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الآسيوية لكوريا الجنوبية
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الجامعية لكوريا الجنوبية
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الآسيوية لكوريا الجنوبية
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الجامعية لكوريا الجنوبية
فائزون بميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة المضرب
فائزون بميداليات في الألعاب الجامعية الصيفية 1995
فائزون بميداليات في الألعاب الجامعية الصيفية 1997
فائزون بميداليات في الألعاب الجامعية الصيفية 1999
لاعبو كرة مضرب أولمبيون من كوريا الجنوبية
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2004
لاعبو كرة مضرب شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2008
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 1996
لاعبو كرة مضرب في الألعاب الأولمبية الصيفية 2000
لاعبو كرة مضرب في دورة الألعاب الآسيوية 1998
لاعبو كرة مضرب في دورة الألعاب الآسيوية 2002
لاعبو كرة مضرب في دورة الألعاب الآسيوية 2006
لاعبو كرة مضرب كوريون جنوبيون
لاعبو ولاعبات كرة مضرب
منافسون في الألعاب الجامعية الصيفية 1995
منافسون في الألعاب الجامعية الصيفية 1997
منافسون في الألعاب الجامعية الصيفية 1999
مواليد 1976
مواليد في محافظة هوينغسونغ

إي هيونغ تايك


Spor Toto Kupası, 1964-1971 yılları arasında Türkiye Futbol Federasyonu tarafından düzenlenen lig kupası. Bu kupayı en çok alan Beşiktaş olmuştur.

Dörder takımın katılımıyla düzenlenen bu kupadaki maçlar tek devreli lig usulüyle oynanmakta ve en çok puanı alan şampiyon olmaktaydı.

2012 Spor Toto Kupası, 2011-12 Süper Lig'i 9-18. sıralarda bitiren 10 takımdan, turnuvaya katılmak isteyen 8 takım arasında oynanmıştır. Turnuva 14 Nisan 2012 tarihinde başlanmıştır.

Kupayı kazananlar

Takımlara göre

Sezonlara göre
 1964-65: PTT
 1965-66: Beşiktaş
 1966-67: Fenerbahçe
 1968-69: Beşiktaş
 1969-70: Beşiktaş
 1970-71: İstanbulspor
 2012: Gaziantepspor

Dış bağlantılar
 Mackolik.com'daki turnuva sayfası

Spor Toto Kupası


Antonio de Marchena, né à Marchena au  et mort au , est un membre de l'ordre des Franciscain espagnol, mais aussi versé en astronomie, le premier Castillan qui ait été convaincu par le projet de Christophe Colomb de gagner les Indes (l'Asie orientale) en partant vers l'ouest, à travers la mer Océane ou « mer Ténébreuse ».

Biographie

Origines familiales, formation et début de carrière

Il est passionné d'astronomie, d'où son surnom : « l'Étoilé ».

Antonio de Marchena et Christophe Colomb

1485
En 1485, Antonio de Marchena se trouve au monastère de La Rábida, à Palos de la Frontera, en Andalousie (actuelle province de Huelva).

En mars 1485, Colomb quitte le Portugal, où il vivait depuis 1476, après le rejet de son projet par le roi Jean II.

Il vient chercher des appuis en Castille. Il passe par Palos de la Frontera parce que s'y trouve Violanta Moniz Perestrelo, sœur de son épouse portugaise Filipa (morte vers 1480), mariée à un Aragonais, à qui il veut confier son fils Diego.

D'abord hébergé au monastère de la Rabida, il y entre en contact avec Antonio de Marchena, qui l'encourage
dans son projet et le pousse à aller à la cour des Rois catholiques.

Après avoir effectivement confié Diego à sa belle-sœur, Colomb se rend à la cour à Cordoue. Après avoir réussi à contacter plusieurs hauts personnages, il obtient une première entrevue avec Isabelle et Ferdinand en janvier 1486, à Alcalá de Henares, où Isabelle a accouché en décembre 1485 de sa fille Catherine. Son projet, soumis à une commission de l'université de Salamanque, est rejeté en 1487.

Colomb s'établit alors à Cordoue où naît son second fils, hors mariage, Fernand (15 août 1488). C'est l'époque où les Portugais atteignent le cap de Bonne-Espérance (Diogo Cão). Colomb reprend contact avec Jean II, puis avec des nobles andalous de haut rang, notamment le duc de Medinaceli, qui s'affirme prêt à financer son expédition : mais la reine, informée par le duc lui-même, lui répond que « ce sont des affaires royales ». Une nouvelle entrevue entre Colomb et Isabelle a lieu au printemps 1489 à Jaen. Mais rien ne se passe ensuite, ni en 1490.

1491
C'est alors que Colomb vient pour la deuxième fois au monastère de la Rabida, où Antonio se trouve encore. Ils reprennent leurs entretiens, avec un nouveau participant, Juan Perez, qui a été antérieurement le confesseur d'Isabelle. Convaincu lui aussi par Colomb, il écrit à la reine, qui le convoque à Santa Fe, à une époque où les Rois catholiques préparent l'assaut final contre Grenade.

Appelé à son tour à la cour, Colomb a une entrevue avec Isabelle en décembre 1491. Une nouvelle commission est réunie et, au terme de négociations assez serrées, Colomb obtient ce qu'il demande : le 17 avril 1492, les Rois catholiques signent les capitulations de Santa Fe, quatre mois et demi après la chute de Grenade (2 janvier).

1492
Les préparatifs de l'expédition commencent immédiatement à Palos de la Frontera. Les capitulations sont en effet accompagnées d'une injonction aux autorités de Palos (la ville et les autres juridictions) de fournir à Colomb les navires et les équipages pour son expédition.

Ce voyage vers l'inconnu suscitant peu d'enthousiasme, Antonio de Marchena joue un rôle durant cette phase, en mettant notamment Colomb en relation avec les marins locaux, notamment les frères Pinzon, Martin et Vincent, dont l'accord pour partir avec Colomb suscite d'autres volontaires.

L'escadre (la Nina, la Pinta et la Santa Maria) quitte Palos le 3 août 1492 et, après une étape aux îles Canaries, jusqu'au 6 septembre, atteint le 12 octobre l'île Guanahani, que Christophe Colomb baptise San Salvador (actuelles Bahamas). C'est le début de la découverte d'un nouveau monde, bien que tous soient persuadés d'avoir atteint les Indes.

Par la suite, dans ses écrits, Christophe Colomb a évoqué le soutien reçu d'Antonio de Marchena durant ces années où beaucoup de gens se moquaient de lui et de son projet.

Hommages
L'île Marchena en Équateur porte son nom.

Voir aussi

Bibliographie
 Manuel Fernandez Alvarez, La Gran Aventura de Cristobal Colon, Madrid, Espasa Calpe, 2006

Liens externes

Date de naissance non renseignée (XVe siècle)
Naissance dans la province de Séville
Date de décès non renseignée (XVIe siècle)
Franciscain espagnol

Antonio de Marchena


An Masdevallia pandurilabia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Masdevallia pandurilabia in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia pandurilabia


خوليو كاردينوسا ، من مواليد 27 أكتوبر 1949، لاعب كرة قدم إسباني سابق، ومدرب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بلد الوليد
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو ريال بلد الوليد ب
لاعبو ريال بيتيس
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كاستيليون-ليونية
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم من بلد الوليد
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بلد الوليد
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للهواة
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو إيسيخا بالومبيي
مدربو ريال بيتيس
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو نادي قرطبة
مواليد 1949
مواليد في بلد الوليد

خوليو كاردينوسا


Albaniens U/-16 fodboldlandshold er det nationale fodboldhold i Albanien, og landsholdet bliver administreret af Federata Shqiptare e Futbollit.

U/16-fodboldlandshold
U/16-fodboldlandshold i Europa

Albaniens U/16-fodboldlandshold


Patricia Kingori est une sociologue britannique kenyane qui est professeure à l'université d'Oxford. Ses recherches portent sur les expériences des agents de santé de première ligne dans le monde entier. Elle s'intéresse particulièrement à la désinformation et aux pseudosciences. En 2015, Kingori a été inclus sur la .

Enfance et éducation
Patricia Kingori est née au Kenya. Enfant, elle a déménagé à Saint-Kitts dans les Caraïbes. Elle est restée dans les Caraïbes jusqu'à son adolescence, lorsqu'elle a déménagé à Londres. Kingori était étudiante de premier cycle au Royal Holloway, Université de Londres, où elle a étudié la sociologie. Après avoir obtenu son diplôme, elle a travaillé comme assistante de recherche à l'université de Londres. Patricia Kingori a concentré sa recherche doctorale sur les défis éthiques rencontrés par les travailleurs de première ligne. Après avoir d'abord eu du mal à obtenir un financement, Kingori a obtenu une bourse de doctorat Wellcome et a commencé son doctorat à la London School of Hygiene and Tropical Medicine. Elle était supervisée par Catherine Dodds et Judith Green. Après avoir terminé ses recherches doctorales, Kingori a déménagé au centre multidisciplinaire de bioéthique Ethox de l'université d'Oxford où elle a continué à étudier la vie des travailleurs de première ligne, comparant leurs expériences en Gambie, au Cambodge et en Ouganda. En décembre 2021, Kingori est devenue la plus jeune professeure noire d'Oxbridge et la plus jeune femme à avoir jamais obtenu un poste de professeur titulaire à l'Université d'Oxford. Elle est professeure d'éthique de la santé mondiale au , Wellcome Senior Investigator et Senior Research Fellow au Somerville College.

Recherche et carrière
Kingori a été nommée à la faculté du Centre Ethox peu de temps après avoir terminé son premier poste postdoctoral. Ses recherches portent sur la sociologie des sciences et de la médecine. Elle s'intéresse particulièrement aux expériences et aux valeurs du personnel de première ligne, par exemple, ceux qui mènent des essais cliniques et des traitements en Afrique. Kingori a étudié les origines et la propagation des pseudosciences et de la désinformation dans le domaine de la santé mondiale. Elle a présenté son travail sur "les faux et les faits" dans une pandémie à la Science Gallery.

En 2021, Kingori est devenue la plus jeune femme à être nommée professeure titulaire à l'Université d'Oxford .

Service académique
Kingori siège au conseil d'administration du Global Health Bioethics Network, à l'équipe de direction du Wellcome Center for Ethics and Humanities et au Development Board of the . À Oxford, Kingori fait partie du comité d'éthique de la recherche de l'Université centrale. Kingori est apparue sur le podcast de Julia Gillard, A Podcast of One's Own Elle est membre du , Groupe scientifique d'information sur la pandémie sur les comportements, SAGE SPI-B, qui est supervisé par  et , et fournit des informations sur la façon d'aider les gens à adhérer aux interventions lors de défis mondiaux tels que le Pandémie de COVID-19. Elle est membre de la COVID-19 Clinical Research Coalition.

Publications (sélection)

Vie privée
La sœur de Kingori, Vanessa Kingori, est directrice de publication de British Vogue .

Références

Liens externes

Scientifique kényan
Sociologue britannique
Femme sociologue

Patricia Kingori


Medisk kan referere til flere artikler:

Medisk (sprog)
Meder (nationalitet)
Som adjektiv: Vedrørende Mederne eller det medisk sprog

Medisk


La céramique de Raeren est un type de poterie fabriqué dans la ville belge de Raeren et largement diffusé dès le Moyen Âge () mais qui connaît son apogée entre le  siècle et le .

Historique
La période faste de la production de céramique à Raeren se situe entre le  siècle et le .

Durant cette période, la proximité de Raeren avec la ville de Cologne qui est le plus grand centre d'échanges de céramique rhénane fait que les production de céramiques de Raeren sont grandement exportées, d'abord dans le nord-est de l'Europe ensuite dans le monde entier via les Anglais, Néerlandais et Espagnols qui utilisent les grès de Raeren pour la conservation des aliments sur leurs bateaux et qui les vendent dans leurs colonies du Nouveau Monde.

À partir du  commence le déclin de la fabrication de céramiques à Raeren qui s'explique par des guerres dans la région, l'invention de la porcelaine européenne et des restrictions administratives à l'exploitation des ressources locales nécessaires aux fabrications des céramiques. La dernière cuisson de grès de Raeren a lieu en 1850.

Parmi les maîtres potiers célèbres et actifs à Raeren, on connaît Jan Emens (actif à Raeren de 1566 à 1594) et Jan Baldems Mennicken (actif de 1575 à 1584).

Caractéristiques des grès de Raeren
Les productions en grès de Raeren sont diverses et sont aussi bien composées de simple vaisselle utilitaire que de produits hautement artistiques aux frises et décors luxueux.

Pour arriver à un grès les productions de Raeren sont cuites à haute température dans des fours d'une température d'au moins  et elles sont glaçurées au sel.

Au départ les grès de Raeren sont caractérisés par une finition avec une belle couleur brune brillante apportée par la cuisson au verni salin. À partir de 1583, le décor à l'engobe brun est remplacé par le bleu de cobalt sur fond gris. À partir du , l'utilisation du manganèse, couleur de grand feu va permettre l'apparition de décors violet et brun.

Les grès de Raeren sont principalement décorés de motifs et de scènes en relief ayant régulièrement comme thématique les paysans, la religion, la mythologie et la propagande politique.

Références

Voir aussi

Article connexe
 Musée de la Poterie de Raeren.

Lien externe
 .

Raeren
Raeren
Raeren

Céramique de Raeren


Aparatul Fizeau–Foucault este o denumire folosită uneori cu referire la două tipuri de instrumente folosite în trecut pentru a măsura viteza luminii. Cele două tipuri de instrumente apar sub o denumire comună în parte deoarece  și Léon Foucault fuseseră inițial prieteni și colaboratori. Au lucrat împreună la unele proiecte, cum ar fi utilizarea dagherotipării pentru a realiza imagini ale Soarelui între 1843 și 1845, sau caracterizarea benzilor de absorbție din spectrul infraroșu al luminii Soarelui în 1847.

În 1834, Charles Wheatstone a dezvoltat o metodă ce folosea o oglindă rapid rotitoare pentru a studia fenomene tranzitorii, și a aplicat această metodă pentru a măsura viteza electricității într-un conductor și durata unei scântei electrice. El i-a comunicat lui François Arago ideea că metoda sa ar putea fi adaptată pentru studiul vitezei luminii. Arago a extins conceptul lui Wheatstone într-o publicație din 1838, subliniind posibilitatea folosirii un test al vitezei relative a luminii în aer prin comparație cu viteza în apă pentru a distinge între teoriile privind natura luminii, de undă sau particulă.

În 1845, Arago le-a sugerat lui Fizeau și lui Foucault să încerce să măsoare viteza luminii. Cândva în 1849 însă, se pare că cei doi s-au certat, și s-au despărțit urmărind fiecare modalitatea lui de a realiza acest experiment. În 1848-49, Fizeau a folosit un aparat, nu cu oglindă rotativă, ci cu o roată dințată pentru a efectua o măsurare absolută a vitezei luminii în aer. În 1850, Fizeau și Foucault au folosit amândoi dispozitive cu oglindă rotativă pentru a efectua măsurători relative ale vitezei luminii în aer față de apă. Foucault a folosit o versiune mai mare a aparatului cu oglindă rotativă pentru a efectua o măsurătoare absolută a vitezei luminii în 1862. Experimentele ulterioare efectuate de către  în 1872-76 și de Albert A. Michelson în 1877-1931 au folosit versiuni îmbunătățite ale experimentelor cu roți dințate și cu oglindă rotativă pentru a face estimări din ce în ce mai exacte ale vitezei luminii.

Determinare vitezei luminii de către Fizeau

În 1848-49,  a determinat viteza luminii între o sursă de lumină intensă și o oglindă aflată la aproximativ 8 km distanță. Sursa de lumină era întreruptă de dinții unei roți dințate cu 720 de dinți și care putea fi rotită cu o viteză variabilă, ajungând până la sute de rotații pe secundă. (Figura 1) Fizeau a ajustat viteza de rotație a roții dințate, până când lumina care trecea printr-un spațiu dintre dinți era, la întoarcerea după reflecția din oglindă, complet eclipsată de dintele adiacent. Rotind mecanismul la viteze de 3, 5 și 7 ori mai mari ca această viteză de bază a dus tot la eclipsarea completă a luminii reflectate de următorii dinți ai roții dințate. Date fiind viteza de rotație a roții și distanța dintre roată și oglindă, Fizeau a reușit să calculeze o valoare de 313.000 km/s pentru viteza luminii. A fost dificil pentru Fizeau să estimeze vizual minimul intensități luminii reflectate atunci când este blocată de dinții adiacenți, de aceea valoarea vitezei luminii estimată de el era cu aproximativ 5% prea mare.

Prima jumătate a secolului al XIX-lea a fost o perioadă de intense dezbateri pe tema naturii luminii, de undă sau particulă. Deși observarea petei lui Poisson în 1819 părea să fi rezolvat problema definitiv în favoarea teoriei oscilatorii a luminii a lui Fresnel, au continuat să apară diverse probleme au continuat să fie mai satisfăcător explicate de către teoria corpusculară a lui Newton. Arago sugerase în 1838 că o comparație diferențială între viteza luminii în aer față de apă ar servi la a dovedi sau infirma natura oscilatorie a luminii. În 1850, aflat în competiție cu Foucault pentru a realiza această demonstrație, Fizeau l-a contactat pe  pentru a construi un aparat cu oglindă rotitoare în care el diviza o rază de lumină în două, trecând una dintre ele prin apă în timp ce cealaltă se deplasa prin prin aer. Întrecut de Foucault cu doar șapte săptămâni, el a confirmat faptul că viteza luminii era mai mare prin aer, validând teoria oscilatorie a luminii.

Determinarea vitezei luminii de către Foucault

În 1850 și în 1862, Léon Foucault a făcut determinări din ce în ce mai bune ale vitezei luminii, înlocuind roata dințată a lui Fizeau cu un instrument cu oglindă rotativă (Figura 2). Aparatul implică reflectarea luminii trecute printr-o fantă S pe o oglindă rotativă R, formând o imagine a fantei pe oglinda staționară M aflată la mare distanță, imagine care este apoi reflectată înapoi pentru a forma din nou imaginea fantei. Dacă oglinda R este staționară, atunci imaginea fantei se va forma suprapusă peste S , indiferent de înclinația oglinzii. Situația este diferită însă dacă R este în rotație rapidă.

Întrucât oglindă rotativă R se va fi mutat ușor în timpul necesar luminii pentru a se reflecta din R la M și înapoi, lumina va fi deviată față de sursa originală de un unghi mic.

După cum se vede în Figura 3, imaginea deplasată a sursei (fanta) este la un unghi de 2θ față de direcția inițială.

Având motivații similare cu fostul lui partener, Foucault era în 1850 mai interesat de soluționarea disputei particulă-contra-undă decât de determinarea exactă a valorii absolute a vitezei luminii. Foucault a măsurat diferența între viteza luminii în aer și cea în apă prin introducerea unui tub umplut cu apă între oglinda rotativă și cea fixă îndepărtată. Rezultatele lui experimentale, anunțat cu puțin timp înainte ca Fizeau să le anunțe pe ale sale pe aceeași temă, au fost privite la acea vreme "ultimul cui bătut în sicriul"  a lui Newton, atunci când acestea au arătat că lumina călătorește mai încet prin apă decât prin aer. Newton explicase refracția ca o forță de tracțiune a mediului acționând asupra particulelor de lumină, ceea ce ar implica o creștere a vitezei luminii în mediu. După aceste rezultate, teoria corpusculară a luminii a fost temporar considerată depășită de teoria oscilatorie. Această stare de lucruri a durat până în 1905, cand Einstein a prezentat argumente euristice ce susțineau că, în diverse circumstanțe, cum ar fi atunci când se analizează efectul fotoelectric, lumina prezintă comportamente care sugerează că ar avea, totuși, și natură de particulă.

Spre deosebire de măsurarea din 1850, măsurarea din 1862 a lui Foucault a avut ca scop obținerea unei valori absolute corecte pentru viteza luminii, deoarece preocuparea lui era de a deduce o valoare mai bună pentru unitatea astronomică. La acea vreme, Foucault lucra la Observatorul din Paris sub conducerea lui Urbain le Verrier. Convingerile lui le Verrier, bazate pe calcule ample de mecanică cerească, erau că consens privind valoarea vitezei luminii erau, probabil, cu circa 4% prea mari. Limitările tehnice îl împiedicau pe Foucault să țină oglinzile R și M la distanțe mai mari de 20 de metri. În ciuda acestei limitări a lungimii căii, Foucault a reușit să măsoare deplasarea imaginii fantei (mai puțin de 1 mm) cu mare precizie. În plus, spre deosebire de cazul experimentului Fizeau (care necesita calibrarea vitezei de rotație a unui mecanism cu roată dințată cu viteză reglabilă), el putea roti oglinda cu o viteză constantă, determinată cronometric. Măsurarea lui Foucault a confirmat estimările lui le Verrier.Valoarea dată de el în 1862 pentru viteza luminii (298.000 km/s) avea o eroare de 0,6% față de valoarea modernă.

Rafinarea de către Cornu a experimentului Fizeau

La cererea Observatorului din Paris condus de Le Verrier,  a repetat măsurătoarea lui Fizeau din 1848 cu roată dințată într-o serie de experimente în 1872-76. Scopul era de a obține o valoare pentru viteza luminii cu o precizie de unu la mie. Echipamentele lui Cornu i-au permis acestuia să monitorizeze mai fin variația intensității luminii, până la ordinul 21. În loc de a estima minimul intensității luminii blocate de dinții adiacenți, o procedură relativ inexactă, Cornu a făcut perechi de observații pe fiecare parte a minimelor de intensitate, făcând media valorilor obținute cu roata rotită în sens orar și în sens trigonometric. Un circuit electric înregistra rotațiile pe un grafic de cronograf, ceea ce a permis comparații precise ale vitezei cu ceasul observatorului, și un aranjament cu cheie de telegraf i-a permis Cornu să marcheze pe aceeași diagramă momentele precise când considera că începe sau se termină un minim. Experimentul lui final a fost rulat pe o cale de aproape trei ori mai lungă decât cea folosită de Fizeau, și a dat o valoare de 300.400 m/s, care este în limita a 0,2% din valorile moderne.

Rafinarea de către Michelson a experimentului Foucault

În Figura 2 se vede că Foucault a plasat oglinda rotativă R cât mai aproape de lentila L astfel încât să maximizeze distanța între R și fanta S. Când R se rotește, o imagine mărită a fantei S traversează oglinda îndepărtată M. Cu cât este mai mare distanța RM, cu atât mai repede trece imaginea peste M în timpul rotației și cu atât mai puțină lumina este reflectată înapoi. Foucault nu putea crește distanța RM în aranjamentul său optic restrâns dincolo de aproximativ 20 de metri, fără ca imaginea fantei să devină prea slabă pentru a o măsura cu precizie.

Între 1877 și 1931, Albert A. Michelson a făcut mai multe măsurători ale vitezei luminii. Măsurătorile sale din anii 1877-79 au fost efectuate sub auspiciile lui Simon Newcomb, care lucra și el la măsurarea vitezei luminii. Configurația lui Michelson a încorporat mai multe îmbunătățiri față de aranjamentul inițial al lui Foucault. După cum se vede în Figura 5, Michelson a plasat oglinda rotativă R lângă focarul principal al lentilei L (adică punctul focal care dă raze de lumină incidente paralele). Dacă oglinda rotativă R ar fi exact în focarul principal, imaginea în mișcare a fantei ar rămâne pe oglinda plană îndepărtată M (egală în diametru cu lentila L) atâta timp cât axa fasciculului de lumină rămâne pe obiectiv, acest lucru rămânând valabil indiferent de distanța RM. Michelson a reușit astfel să crească distanța RM la aproape 600 de metri. Pentru a atinge o valoare rezonabilă pentru distanța RS, Michelson a folosit o lentilă cu distanță focală extrem de mare (150 de metri) și a făcut în schimb compromisuri asupra designului, plasând R cu aproximativ 4,5 metri mai aproape de L ca focarul principal. Acest lucru a permis o distanță RS între 8,5 și 10 metri. El a folosit diapazoane atent calibrate pentru a monitoriza viteza de rotație a oglinzii R acționate cu o turbină pneumatică, măsurând astfel deplasări ale imaginii fantei de ordinul a 115 mm. Valoarea dată de el în 1879 pentru viteza luminii, 299.944±51 km/s, avea o abatere mai mică de 0,05% față de valorile moderne. Repetarea experimentului său în 1926 a inclus și mai multe îmbunătățiri, cum ar fi utilizarea unor oglinzi rotative prismatice poligonale (care dau o imagine mai luminoasă) având între opt și șaisprezece fețe la o distanță de bază de 22 km, aducând precizia la ordinul milionimilor. Valoarea lui de 299,796±4 km/s este cu numai 4 m/s mai mare decât valoarea actualmente acceptată. Ultima încercare a lui Michelson de a măsura viteza luminii în vid în 1931 a fost întreruptă de moartea lui. Deși experimentul a fost finalizat postum de către F. G. Pease și F. Pearson, diverși factori au împiedicat o măsurare de înaltă precizie, unul din aceștia fiind un cutremur care a perturbat măsurarea distanței de bază.

Note de completare

Referințe

Legături externe

Măsurări ale vitezei relative a luminii
 "Sur un système d'expériences à l'aide duquel la théorie de l'émission et celle des ondes seront soumises à des épreuves décisives." de F. Arago (1838)
 Sur les vitesses relatives de la lumière dans l'air et dans l'eau / par Léon Foucault (1853)
 "Sur l'Experience relative a la vitesse comparative de la lumiere dans l'air et dans l'eau." de H. Fizeau și L. Breguet (1850)

Măsurători ale vitezei absolute a luminii
 Sur une experience relative a la vitesse de propagation de la lumière de H. Fizeau (1849)
 Mesure de la vitesse de la lumière ; Étude optique des surfaces / mémoires de Léon Foucault (1913)
 Détermination de la vitesse de la lumière: d'après des expériences exécutées en 1874 entre l'Observatoire et Montlhéry, by M. A. Cornu (1876), de M. A. Cornu (1876)

Demonstrații didactice
 Viteza Luminii (metoda Foucault)
 Un experiment Fizeau modern pentru educație și informare
 Măsurarea vitezei luminii (video, metoda Foucault) BYU Physics & Astronomy

Experimente de fizică

Aparatul Fizeau–Foucault


An Gymnadenia heufleri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anton Joseph Kerner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard von Wettstein. An Gymnadenia heufleri in nahilalakip ha genus nga Gymnadenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gymnadenia

Gymnadenia heufleri


كوريكيو تاكاهاشي  (27 يوليو 1854 - 26 فبراير 1936) كان سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني العشرون بين 13 نوفمبر 1921 إلى 12 يونيو 1922، كان خبير في مواضيع السياسة المالية.

روابط خارجية

مراجع

سياسيون مغتالون عقد 1930
رؤساء وزراء مغتالون في اليابان
أشخاص في فترة مييجي
أشخاص قتلوا في طوكيو
أشخاص من طوكيو
أصحاب أعمال من طوكيو
بروتستانت يابانيون
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
رؤساء وزراء اليابان
سياسيون من طوكيو
سياسيون يابانيون في القرن 20
سياسيون يابانيون مغتالون
كازوكو
كتاب وكاتبات يابانيون
محاسبون يابانيون
حكام بنك اليابان
مواليد 1854
مواليد في إيدو
نبلاء مغتالون
وزراء حكومة اليابان
وزراء مالية يابانيون
وفيات 1936
وفيات بإطلاق النار في اليابان
وفيات في طوكيو

كوريكيو تاكاهاشي


De Persgroep BV er en Belgisk media virksomhed, der fuldt ud ejes af den i Flandern berømte familie af iværksættere Van Thillo.

Virksomheden er aktiv i tre lande, Belgien, Nederlandene og Danmark.

Media

Radio & Fjernsyn

Belgien
 Medialaan (100%)
 VTM
 Q2
 JIM
 vtmKzoom
 Vitaya
 Q-music
 JOE fm

Nederlandene
 Q-music (Nederlandene)
 AT5 (33,3%)

Aviser

Belgien
Het Laatste Nieuws
De Morgen
Vacature, vacaturekrant (dels ejendom af Groupe Rossel)
De Tijd (dels ejendom af Groupe Rossel)
L'Echo (dels ejendom af Groupe Rossel)

Nederlandene

Landsdækkende
Algemeen Dagblad
de Volkskrant
Trouw

Regionaldækkende
Het Parool (dels ejendom af Stichting Het Nieuwe Parool)

I 2015 købt af Wegener Media:
Brabants Dagblad
BN DeStem'''De GelderlanderDe StentorDe Twentsche Courant TubantiaEindhovens DagbladPZCDanmarkBerlingske Media A/S Kilder
 Artiklen er helt eller delvis oversat fra Wikipedia på nederlandsk''

Eksterne link
 Officiel hjemmeside

Medievirksomheder fra Belgien

De Persgroep


Ira Gitler (Brooklyn, Nueva York, 18 de diciembre de 1928-Nueva York, 23 de febrero de 2019) fue un historiador y periodista norteamericano, especializado en jazz, además de productor musical. Su obra más conocida es la Enciclopedia del Jazz (The Biographical Encyclopedia of Jazz) escrita junto con Leonard Feather. Fue autor, además, de centenares de textos (linernotes) incluidos en ediciones discográficas, desde el comienzo de los años 1950, así como autor de una docena de libros sobre jazz y hockey sobre hielo, sus dos pasiones.

Trabajos como productor de jazz

Gitler creció escuchando a las bandas de swing, a finales de los años 1930 y comienzo de la década de 1940, antes de descubrir la nueva música de Charlie Parker y Dizzy Gillespie. A comienzo de los años 1950, trabajó como productor para un gran número de sesiones de grabación del sello Prestige Records. Se le atribuye la acuñación del término sábanas de sonido para describir la forma de tocar de John Coltrane.

Trabajos como editor

Gitler fue el editor en Nueva York de la revista Down Beat, durante los años 1960, y colaboró con artículos en Metronome Magazine, JazzTimes, Jazz Improv, Modern Drummer, el New York Times, el San Francisco Chronicle, el Village Voice, Vibe, Playboy, World Monitor, y New York Magazine. Fuera de Estados Unidos colaboró también con revistas como Swing Journal (Japón), Musica Jazz (Italia) y Jazz Magazine (Francia). Ganó el Premio Guggenheim Fellowship en 1974.

Ganó también los premios Lifetime Achievement Awards, otorgado por la New Jersey Jazz Society (en 2001) y el premio de la Jazz Journalists Association (en 2002). Su pasión paralela por el hockey sobre hielo, le llevó también a escribir varios libros sobre el tema, así como artículos en las revistas oficiales de los New York Rangers y la National Hockey League.

Publicaciones

 Jazz Masters of the Forties; New York: Macmillan, 1966.
 Make the Team in Ice Hockey; New York: Macmillan, 1968.
 Hockey! The Story of the World's Fastest Sport, con Richard Beddoes y Stan Fischler; New York: Macmillan, 1969.
 Blood on the Ice: Hockey's Most Violent Moments; Chicago: H. Regnery Co., 1974.
 The Encyclopedia of Jazz in the Seventies, con Leonard Feather; New York: Horizon Press, 1976. ISBN 0-8180-1215-3.
 Ice Hockey A to Z; New York: Lothrop, Lee & Shepard, 1978. ISBN 0-688-41842-2.
 Swing to Bop: An Oral History of the Transition in Jazz in the 1940s; New York: Oxford University Press, 1985. ISBN 0-19-503664-6.
 The Biographical Encyclopedia of Jazz, con Leonard Feather; New York: Oxford University Press, 1999. ISBN 0-19-507418-1.
 The Masters of Bebop: A Listener's Guide; New York: Da Capo Press, 2001. ISBN 0-306-81009-3.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Brooklyn
Fallecidos en Nueva York
Periodistas de Estados Unidos
Críticos de jazz

Ira Gitler


|الصورة          = Amira A S (1).jpg
|حجم الصورة    = 200
|الاسم عند الولادة  =
|تاريخ الولادة  =
|مكان الولادة = أم الصمعة, ولاية قبلي,
|تاريخ الوفاة  =
|مكان الوفاة   =
|سبب الوفاة     =
|المهنة          = مؤرخ, باحث
|الزوج          =
|الديانة          =
|الموقع الرسمي          =
}}
عميرة عليّة الصغيّر (أم الصمعة، 7 فيفري 1954) جامعي ومؤرخ تونسي ومدير لوحدة البحوث والدراسات التاريخية بالمعهد العالي لتاريخ الحركة الوطنية. من أبرز مؤلفاته كتاب المقاومة المسلحة في تونس  بالاشتراك مع المؤرخ عدنان منصر.

تكوينه
زاول تعليمه الابتدائي بمسقط رأسه والثانوي بكل من مدينتي قبلي وقابس حتى أحرز على شهادة الباكالوريا آداب في جوان/حزيران 1974. ثم درس تعليمه العالي بفرنسا بجامعة العلوم الاجتماعية بغرونوبل وأحرز على الأستاذية في التاريخ في جوان 1981، وشهادة الدراسات المعمقة في سبتمبر/أيلول 1982.

عاد عميرة إلى تونس ليلتحق بكلية العلوم الإنسانية والاجتماعية بتونس فأحرز على شهادة الدكتوراه عام 1993 وتناول في أطروحته اليمين الفرنسي بتونس بين 1934 و1946. ثم حصل عام 2005 على دبلوم التأهيل الجامعي في التاريخ.

يشغل حاليا رتبة اساتذ تعليم عال وعضو المجلس العلمي للمعهد العالي لتاريخ الحركة الوطنيّة

تجربته المهنية
 اشتغل بين 1982 و1996 أستاذا بالمعهد الثانوية لمادتي التاريخ والجغرافيا.
 وفي عام 1996 انتدب مدرسا باحثا بالجامعة التونسية، بالمعهد الأعلى لتاريخ الحركة الوطنية برتبة مساعد ثم أستاذ مساعد عام 1999، ثم *أستاذ محاضر عام 2005.
 أستاذ تعليم عال (2010)
 تولى فيما بين عامي 2000 و2007 مهمة رئيس تحرير مجلة روافد التي يصدرها المعهد الأعلى لتاريخ الحركة الوطنية. كما أنه منذ عام 2000 مدير لوحدة البحوث والدراسات التاريخية بنفس المعهد.

مؤلفاته
صدرت له العشرات من البحوث في دوريات علمية صادرة بتونس وخارجها، كما صدرت له الكتب التاية:
1997, المقاومة المسلحة في تونس، ج 1 (1881-1939)، (بالاشتراك مع عدنان منصر)، منشورات المعهد الأعلى لتاريخ الحركة الوطنية، تونس.
2004, المقاومة المسلحة في تونس، ج 2 (1939-1956)، (بالاشتراك مع عدنان منصر)، منشورات المعهد الأعلى لتاريخ الحركة الوطنية، تونس.
2004, المقاومة الشعبية في تونس في الخمسينات، انتفاضة المدن-الفلاقة-اليوسفية، مطبعة التسفير الفني - صفاقس.
2004, اليمين الفرنسي بتونس بين 1934 و1946 (بالفرنسية)، منشورات المعهد الأعلى لتاريخ الحركة الوطنية، تونس 2004.
2007, اليوسفيون وتحرر المغرب العربي، تونس.
2008, موجز تاريخ الحركة الوطنية (جماعي)، تونس.
2010, في التحرر الاجتماعي والوطني: فصول من تاريخ تونس المعاصر، تونس.
2011, الحاكم بأمره بورقيبة الأول، تونس.
2012, الثورة في عيني مؤرخ.
2012, الثورة التونسيّة من خلال الوثائق، (تسيير واشتراك).
2014، المحاكمات السياسية في تونس (1956-2011)(تسيير واشتراك).
2015، انتهاكات حقوق الإنسان في تونس (1956-2011)(تسيير واشتراك).
2016، الإرهاب في تونس.الآباء والأبناء، دراسة في أسانيد الإرهاب وواقعه.
2017، الإرهاب والتّهريب في تونس. دراسات في الوضعيّة الراّهنة (تسيير واشتراك).
2018، مواقع من الذاكرة الوطنيّة (تونس1881-2014)،(تسيير واشتراك).

مواضيع ذات صلة
 المعهد العالي لتاريخ الحركة الوطنية
 تاريخ تونس

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سوق الأحد
مواليد 1373 هـ
مواليد 1954
مواليد في تونس
مواليد في ولاية قبلي
مؤرخون تونسيون

عميرة علية الصغير


سباق القوارب في سانت أدريس (Regatta at Sainte-Adresse) لوحة رسمها الفنان الفرنسي، كلود مونيه. هذه اللوحة ولوحة «الشاطئ في سانت أدريس» (معهد فن شيكاغو) تُصوّر كزوج أو كثنائي من اللوحات. هما مثماثلين في الحجم، وتختلف نقطةَ النظر فيهما فقط بضعة ياردات.

(سانت أدريس) الضاحية الثريّة للو هافر، كانت تضم بيت أب مونيه المُعدم، قضى مونيه صيف عام 1867 مع أبّيه وعمّته صوفي ليسادر كعقوبة لتركه رفيقته كاميل دونيسو، وإبنهم المولود الجديد جين. حَضرَ مونيه الولادة في باريس وعاد إلى الساحل بعد أيام قليلة.

يصور زوج الصورِ هذا سباق القوارب المشمس المراقبَ في المدِّ العاليِ ببرجوازيِ ملبوسِ بشكل جيد جداً، بمشهد مغي في الجزرِ، سفن صيد سحبت في الشاطئِ مع البحّارة والعمّال. منذ أن عرض مونيه الصور جنباً إلى جنب، المقارنة بينهم من المحتمل لم تكن في نيته.

المراجع

 المتحف الحضري للفَنِّ (The Metropolitan Museum of Art).

ألعاب رياضية لوحات
لوحات 1867
لوحات بحرية
لوحات متحف متروبوليتان
لوحات مونيه

سباق القوارب في سانت أدريس


Jonas Jakobsen (født 9. februar 2000) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Biografi
Jonas er født og opvokset i Aalborg og spillede for Aalborg IK som ungdomsspiller.

Metal Ligaen

Aalborg Pirates

Sæsonen 2017-18

Sæsonen 2018-19

Sæsonen 2019-20

Kilder

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Jonas Jakobsen


Louise Marie Magdalene Bonfils (født 3. november 1856 på Frederiksberg, død 28. marts 1933 i København) var en dansk maler.

Bonfils er uddannet på Tegne- og Kunstindustriskolen for Kvinder hos Wenzel Tornøe og Hans Fischer, Kunstnernes Frie Studieskoler med Laurits Tuxen og P.S. Krøyer som lærer og 1890-1891 på Kunstakademiets Kunstskole for Kvinder.

Som eneste kvindelige marinemaler malede hun livet igennem skildringer af fuldriggere på havet. Også hendes mange landskabsmalerier bar præg af tidens friluftsmaleri.

Eksterne henvisninger og kilder

Malere fra Danmark

Louise Bonfils


Santo en el tesoro de Drácula (o El vampiro y el sexo en su versión sin censura) es una película mexicana de 1968 protagonizada por El Santo y dirigida por René Cardona. El vampiro y el sexo fue rodada como la versión para adultos de Santo en el tesoro de Drácula. Mientras que la versión familiar (censurada) fue distribuida en 1969.

A su vez, la versión sin censura no fue mostrada al público sino hasta el año 2011 después de haber sido descubierta.

Argumento

En ambas versiones El Santo y Luisa (Noelia Noel) se enfrentan a un vampiro (Aldo Monti) y su séquito de vampiresas.

Producción

En la época en que se produjo la película era común rodar una versión familiar (en este caso Santo en el tesoro de Drácula) y una versión para adultos que era distribuida principalmente en Europa (El vampiro y el sexo). De hecho, es posible que existan unas seis películas de este tipo protagonizadas por El Santo.

A pesar de que en aquella época fuera considerada una película para adultos, actualmente El vampiro y el sexo está lejos de ser una película pornográfica pues solo incluye algunas escenas con desnudos integrales, parciales y transparencias de las vampiresas y de Luisa.

En estas escenas las actrices desnudas no aparecen cerca de El Santo, y el único comportamiento «sexual» es una escena erótica en la que el vampiro frota su mano y su rostro contra los pechos de la mujer que pretende sea su vampiresa. A pesar de esto, se cree que El Santo hizo un pacto con el director René Cardona para que esta obra no saliera a la luz, y solo fuera distribuida Santo en el tesoro de Drácula.

Descubrimiento y controversia

Décadas después de su rodaje, tres copias originales de El vampiro y el sexo fueron encontradas en una bóveda de Cinematográfica Calderón, la casa productora. A partir de estas se restauró la obra coloreando los cuadros, que habían tomado una tonalidad magenta.

Este proceso fue financiado por el Festival Internacional de Cine de Guadalajara, que planeaba mostrar la película al público por primera vez en su edición 26, en marzo de 2011, dentro de la muestra de cine de vampiros seleccionada por Guillermo del Toro. Sin embargo, el estreno fue cancelado por conflictos de derechos de autor entre la familia del productor y El Hijo del Santo, quien además quería evitar que la película dañara la imagen de su padre.

Finalmente, Cinematográfica Calderón resolvió que no había razones para temer una demanda en su contra, y la obra fue estrenada el 15 de julio de 2011 en el Teatro Diana de Guadalajara, y proyectada de nuevo al siguiente mes en el Festival Internacional de Cine de Horror de la Ciudad de México.

Véase también

 Cine de vampiros en México
 Filmografía de El Santo
 Festival Internacional de Cine de Guadalajara

Referencias

Enlaces externos

 Entrevista a Viviana García Besné en el programa Cinexplorando.

Películas dirigidas por René Cardona
Películas de El Santo
Películas de vampiros
Películas eróticas
Películas censuradas
Películas de México
Películas en español
Películas de 1968
Películas redescubiertas

Santo en el tesoro de Drácula


MC şu anlamlara gelebilir:

 MC EU - televizyon kanalı
 Midnight Club - 2000'in Temmuz ayı itiabrıyla piyasaya çıkarılan serinin devam oyunları.
 Midnight Club II - 2002'nin Eylül ayında piyasaya çıkarılan Midnight Club serisinin ikinci oyunu.
 Midnight Club: Street Racing - 2000'in Temmuz ayında piyasaya çıkarılan Midnight Club serisinin ilk oyunu.
 Milletler Cemiyeti
 McDonald's
 Milliyetçi Cephe Hükümetleri
 Kaset
 microphone Controller
 Minecraft

MC


Biserica reformată din Balc, comuna Balc, județul Bihor, a fost construită în secolul XVIII. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Localitatea
Balc (în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Bihor, Crișana, România. Se află la 18 km sud-est de Marghita, pe malul drept al râului Barcău. Prima atestare documentară 1213. Domeniul a aparținut inițial familiei Bályok, care a și construit predecesoarea actualei biserici.

Biserica
Edificiul păstrează încă părți dintr-o biserică medievală, însă fațadele actuale au prins formă în cursul secolelor XVIII-XIX. Din această perioadă provine și turnul-clopotniță înălțat deasupra fațadei vestice. Absida bisericii este gotică, iar nava, cel puțin parțial pare să fie și mai veche, având la bază cel mai probabil o construcție de epocă romanică.

Vezi și
 Balc, Bihor

Legături externe
 Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Biserici reformate din România
Monumente istorice din județul Bihor
Biserici din județul Bihor
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica reformată din Balc


O besouro da framboesa ( Byturus tomentosus ) é uma espécie de besouros da família Byturidae. É uma grande praga que é difundida no centro-norte da Europa, afetando plantas de framboesa, amora e framboesa.

Esta espécie está relacionada com o verme da framboesa ( B. urbanus ) que é nativo da América do Norte.

Comportamento
Os besouros encontram flores de framboesa usando a visão e o olfato e põem ovos nelas, que eclodem em larvas marrom-claras. As larvas se alimentam do fruto em desenvolvimento e fazem com que o fruto pareça menor e murcho. Os besouros adultos fêmeas podem colocar até 120 ovos. Besouros adultos também se alimentam das folhas da planta e suas flores. Besouros crescidos hibernam no solo abaixo de suas plantas hospedeiras.

Controle de pragas
Como as larvas ficam escondidas no fruto da framboesa durante a maioria dos estágios de crescimento, os predadores naturais não têm grande influência na população de besouros. O besouro da framboesa é frequentemente controlado pelo uso de derris, um pesticida. Embora os especialistas em cultivo ecológico e orgânico não considerem mais o derris ecologicamente correto, a rotenona, que é feita de derris, ainda é vendida nos EUA. Algumas espécies de framboesas selvagens são resistentes às larvas do besouro.

Importância econômica

A praga danifica framboesas selvagens e cultivadas e também amoras. Os besouros comem porções das flores e dos folíolos jovens e põem seus ovos entre os estames e os pistilos. As larvas túneis no fruto em desenvolvimento que permanecem pequenas, tornam-se pálidas, desbotam ou apodrecem. As larvas então caem no solo e empupam no subsolo. As medidas de controle incluem cavar o solo ao redor dos arbustos e arar entre as fileiras. Os pesticidas químicos podem ser aplicados na fase de floração. Armadilhas pegajosas brancas às vezes são usadas para capturar besouros.

Referências

Byturidae
Coleópteros da Europa
Coleópteros descritos em 1774

Byturus tomentosus


6820 Buil este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6820 Buil este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols de CERGA. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,85 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

6820 Buil


المتردية، مصطلح إسلامي ورد في القرآن الكريم. وردت الكلمة في سياق بعض المحرمات من الأطعمة، وذلك في سورة المائدة الآية رقم 3، والمراد بالمتردية: بهيمة الأنعامِ التي سقطت من مكانٍ شاهق كجبل أو حائط أو نحوهما، أو سقطت في بئر، فإذا ماتت فلا يحل أكلها، وهي محرمة بحسب الشريعة الإسلامية لأنها لم تُذَكه ذكاة شرعية .

المراجع

مصطلحات قرآنية

متردية


Heimatfront ist ein vom Saarländischen Rundfunk produzierter Fernsehfilm aus der Reihe Tatort. Die Fernseh-Erstausstrahlung war am 23. Januar 2011. Die Welturaufführung fand als Preview am 21. Januar 2011 im Rahmen des Filmfestival Max Ophüls Preis in Saarbrücken statt.

Handlung
Die junge Künstlerin Viktoria Schneider wird bei Videoaufnahmen zu ihrer Anti-Kriegs-Performance in einer Fabrikhalle aus rund 400 Metern Entfernung erschossen. Sie war als Schreibkraft bei der Psychologin Dr. Bergmann beschäftigt und hatte widerrechtlich Videoaufnahmen von Therapiesitzungen mit vier beim Afghanistan-Einsatz schwer traumatisierten Fallschirmjägern in ihr Projekt eingearbeitet. Die betroffenen Soldaten Weitershagen, Böcking, Leroux und Milbrandt geraten unter Verdacht. Da auf Milbrandt ein angeblich ihm gestohlenes Präzisionsgewehr zugelassen ist, nehmen Kappl und Deininger ihn vorläufig fest, müssen ihn jedoch wieder freilassen. Die vier Verdächtigen entlasten sich mit gleichlautenden Alibis gegenseitig. Die Afghanistan-Veteranen hadern auf unterschiedliche Weise mit ihrer Vergangenheit und versuchen, nach der bevorstehenden Verabschiedung aus der Bundeswehr in der Gesellschaft neu Fuß zu fassen, was sich schwierig gestaltet.

Bewegung kommt in den Fall, als Forensiker Horst Jordan eine E-Mail findet, aus der hervorgeht, dass Viktoria Schneider eine heimliche Beziehung mit Ingo Böcking, dem jüngsten der vier Soldaten, hatte und deshalb von ihrem Freund Markus Schwarz bedroht wurde. Daher wird der militante Pazifist Schwarz, der die Afghanistan-Veteranen offen als "Bundeswehr-Schweine" beschimpft, des Mordes verdächtigt. Doch seine Aussage, dass Viktoria Schneider sich von dem Soldaten abgewandt und wieder zu Schwarz zurückgekehrt sei, wird von Lars Leroux bestätigt. Die Kameraden wussten von Böckings Beziehung zum Mordopfer. Böcking entzieht sich der Vernehmung und flieht zusammen mit seinem Kameraden Weitershagen. Leroux, der im Krieg ein Bein verloren hat, zeigt sich erneut kooperativ und gibt den Kommissaren den Hinweis auf eine Hütte, wo sich die Gesuchten möglicherweise versteckt haben. Kappl und Deininger treffen dort Böcking an. Der gesteht, Milbrandt die Waffe gestohlen und damit aus enttäuschter Liebe den Mord an Viktoria Schneider begangen zu haben. Weitershagen erscheint, bedroht Kappl und Deininger mit dem Präzisionsgewehr und fordert Böcking auf, mit ihm zu fliehen. Da der Ort des Geschehens mittlerweile von einem Spezialeinsatzkommando der Polizei umstellt ist, versucht Böcking ohne Erfolg, seinen Kameraden zum Aufgeben zu bringen. Beim Versuch, Kappl zu töten, wird Weitershagen von einem Scharfschützen des SEK in Nothilfe erschossen, Böcking wird festgenommen.

Hintergrund
Heimatfront ist Jochen Alexander Freydanks erste Regiearbeit in der Sparte des abendfüllenden (Fernseh-)Films. Gregor Weber, der in Freydanks mit einem Oscar prämierten Kurzfilm Spielzeugland mitgewirkt hatte, vermittelte den Kontakt des Regisseurs mit der Tatort-Redaktion des Saarländischen Rundfunks. Die Dreharbeiten fanden im April 2010 an 21 Drehtagen im Saarland statt. Die Bundeswehr hatte eine angefragte Unterstützung abgelehnt.

Rezeption

Einschaltquoten
Die Erstausstrahlung von Heimatfront am 23. Januar 2011 wurde in Deutschland insgesamt von 8,58 Millionen Zuschauern gesehen und erreichte einen Marktanteil von 22,4 % für Das Erste; in der Gruppe der 14- bis 49-jährigen Zuschauer konnten 3,16 Millionen Zuschauer und ein Marktanteil von 19,3 % erreicht werden.

Kritik
Alexander Gorkow von der Süddeutschen Zeitung wertete: "Maximilian Brückner und Gregor Weber sind grandiose Schauspieler, die in dieser Folge die Ermittlungen gerne (danke) nicht kommentieren, sondern lieber staubtrockene Klopper rausnuscheln. Es bereitet große Freude, sich die anzusehen […] auch wegen einer tollen Ensembleleistung ist dabei ein Kunststück gelungen: Der Film ist oft komisch, und doch bewegt er. So ist dieser Off-Tatort über Kriegstraumata ein Lehrstück geworden: Bei einem so wichtigen Thema darf im Unterhaltungsfernsehen nicht viel erklärt, stattdessen muss mit Sorgfalt genuschelt werden."

Bei der Saarbrücker Zeitung schrieb der Journalist Thomas Reinhardt: "Ein spannender Krimi zu einem brisanten Thema: […] Auch diesmal haben die Hauptkommissare Kappl (Maximilian Brückner) und Deininger (Gregor Weber) eine harte Nuss zu knacken. Sie stehen erneut vor der Frage: Wurden aus Opfern Täter? […] Oscargewinner Jochen Alexander Freydank ('Spielzeugland') setzt das Ganze behutsam und, wenn nötig, auch temporeich und vor allem spannend um. Dabei kann er sich auf eine ganze Riege hervorragender junger Darsteller verlassen: Friedrich Mühe, Martin Kiefer, Ludwig Trepte, Constantin von Jascheroff und Robert Gwisdek. Sein 'Tatort'-Debüt gibt hier übrigens Manuel Andrack als Kneipenwirt."

Josef Seitz von Focus Online urteilte: "Der 'Tatort: Heimatfront' zeigt beeindruckend, dass nicht alles Böse zu Ende ist, wenn die Soldaten ins Land der Guten zurückgekehrt sind. […] Schön erzählt ist diese Bitternis der Heimkehrer. Und außergewöhnlich präzise die Ermittlungsarbeit des 'Tatort'-Duos. Noch nie hatte der Bayer Maximilian Brückner in seinem Saarbrücker Auslands-Einsatz ein so überzeugendes, so nüchternes und doch so anrührendes Drehbuch."

Die Neue Osnabrücker Zeitung meinte: "wer Freydanks Saarbrücker 'Tatort' gesehen hat, wird nicht daran zweifeln, dass von diesem Mann noch einiges Gute zu erwarten ist. […] Die Kamera ist nah dran, die Schnitte sind gut, die Musik auch, die Dialoge weit mehr als nur Erklärung. Mit 'Heimatfront' beendet der 'Tatort' seine Durststrecke im neuen Jahr."

Für Zeit Online schrieb Christina Tilmann: "Aktueller geht es nicht. […] Auffällig viel Zeit nimmt sich Heimatfront, um die Abläufe innerhalb der Bundeswehr und die psychologischen Probleme der Heimkehrer zu zeigen. Einen 'Anti-Kriegsfilm', so sieht der Regisseur den von ihm mitentwickelten Film. […] alles ist von Kameramann Wolf Siegelmann überragend gefilmt, mit langen Fahrten und rasanten Zooms, kühnen Aufnahmen aus der Vogelperspektive, die ein diffuses Gefühl der Bedrohung vermitteln, als sei da ein Scharfschütze über unseren Köpfen am Werk."

Torsten Thissen wertet bei welt.de: "Manchmal gelingt es, ein Thema aufzugreifen, das aktuell, relevant und interessant ist, und wenn man ganz viel Glück hat, entsteht um dieses Thema ein interessanter Kriminalfall, der spannend ist und den Horizont des Zuschauers erweitert. Dem Saarländischen Rundfunk ist mit dem Tatort 'Heimatfront', den die ARD am Sonntag ausstrahlt, so etwas ganz seltenes gelungen, und der Dank dafür gebührt dem sehr begabten Berliner Regisseur Jochen Alexander Freydank. […] Dabei urteilt der Film nicht und die Kommissare tun lediglich ihren Job, ermitteln und sind grundsätzlich unzufrieden mit dem, was der Krieg aus den Menschen macht.  Freydanks Film zwingt dazu, sich mit dem Umgang der Gesellschaft mit ihren Soldaten auseinanderzusetzen. Gut gespielt, gut fotografiert ist er zudem."

Für die TAZ schrieb Christian Buß: "Mit schockbewussten Bildern zeigt der saarländische Tatort 'Heimatfront' Heimkehrer aus Afghanistan. […] Statt das Trauma eines Kriegseinsatzes an einer Person fest zu machen werden einfach zu viele Unterthemen angerissen; der Fokus verrutscht zuweilen. Für den bis vor kurzem noch komplett belanglosen SR-'Tatort' ist die Episode trotzdem ein Schritt in die richtige Richtung: Die neue Grimmigkeit steht auch den beiden Ermittlern gut."

Die Kritiker der Fernsehzeitschrift TV Spielfilm urteilten: "Eine böse Story, die ihr Thema der Spannung zuliebe zuspitzt, aber nie über Gebühr vereinfacht. Die Chemie zwischen den Ermittlern kommt in Gang, ihre Kontrahenten sind top besetzt, die straffe Erzählung verzichtet auf Nebengeplänkel."

Literatur
 Fabian Tietke: Tatort auf Kriegskurs – Der ARD-Sonntagskrimi sorgt sich um "unsere Jungs" an der Front. In: AK – analyse und kritik: 558/2011.

Weblinks

Einzelnachweise

Heimatfront
Deutscher Film
Filmtitel 2011

Tatort: Heimatfront


La route régionale 232 () est une route régionale allant de Punkalaidun jusqu'à Humppila en Finlande.

Présentation
La seututie 232 est une route régionale de Pirkanmaa et d'Uusimaa.

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

232

Transport à Humppila
Transport à Punkalaidun

Seututie 232


Nekropola sa stećcima u Teočaku je povijesno-kulturno dobro u Bosni i Hercegovini. Predstavlja srednjovjekovnu nekropolu sa stećcima. Nalazi se u Teočaku na lokalitetu Mramoru. Postojala je sve do 1945. godine.
Pretpostavlja se da je na prostoru od Mramora preko Gaja i Lazovače bio franjevački samostan.

Izvori

Teočak
Nekropole sa stećcima u Bosni i Hercegovini

Nekropola sa stećcima u Teočaku, lokalitet Mramor


An Festuca calabrica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Huter, Porta, Gregorio Rigo ngan Eduard Hackel. An Festuca calabrica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca calabrica


Feliciadamia, monotipski biljni rod iz zapadne tropske Afrike, smješten u tribus Sonerileae, porodica melastomovki. Jedina je vrsta F. stenocarpa, kritično ugroženi endem iz Gvineje.

Biljka je smatrana nestalom, da bi ponovno bila otkrivena 2017. godine na planini Konossou, na visinama od 900 do 1350 m

Sinonimi
 Adamia Jacq.-Fél.
 Adamia stenocarpa Jacq.-Fél.
 Adamea stenocarpa (Jacq.-Fél.) Jacq.-Fél.

Izvori

Melastomovke
Flora Gvineje

Feliciadamia


Ujedinjena Srbija (srpska ćirilica: Уједињена Србија) je oporbena politička koalicija formirana prije općih izbora u Srbiji 2022. godine. Koaliciju čini devet stranaka i pokreta, a okosnicu čine Stranka slobode i pravde, Narodna stranka, Demokratska stranka i Pokret slobodnih građana.

Umirovljeni general Zdravko Ponoš bit će kandidat koalicije za predsjednika Srbije, Marinika Tepić bit će nositeljica liste za parlamentarne izbore, a Vladeta Janković bit će nositelj liste za beogradske izbore.

Članice koalicije

 Stranka slobode i pravde
 Narodna stranka
 Demokratska stranka
 Pokret slobodnih građana
 Pokret za preokret
 Udruženi sindikati Srbije "Sloga"
 Građanska platforma
 Pokret slobodna Srbija
 Demokratska zajednica vojvođanskih Mađara

Izvori

Politika Srbije

Ujedinjena Srbija


Vuelta a Burgos 2016 var den 38. udgave af det spanske landevejscykelløb i Burgos. Løbet foregik i perioden 2. til 6. august 2016. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2016 og var i kategorien 2.HC. Alberto Contador fra  blev den samlede vinder af løbet med kun et sekund ned til de resterende podiepladser.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 John Ebsen kørte for
 Sebastian Lander kørte for
 Martin Mortensen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

2016
UCI Europe Tour 2016

Vuelta a Burgos 2016


Fernando Bernabé Agüero Rocha (n. el 11 de junio de 1917-m. el 28 de septiembre de 2011 en Managua, Nicaragua) fue un político conservador nicaragüense. Fue miembro del Partido Conservador (PC) y junto con Pedro Joaquín Chamorro Cardenal -director del diario La Prensa- fundó la coalición electoral Unión Nacional Opositora (UNO), la primera de este nombre, integrada por 5 partidos políticos opuestos al somocismo. Fue el candidato de la UNO para vencer al general Anastasio Somoza Debayle, candidato del oficialista Partido Liberal Nacionalista (PLN), en las elecciones presidenciales del 5 de febrero de 1967; debido a la Masacre de la Avenida Roosevelt o del 22 de enero del mismo año Agüero perdió ante Somoza por la abstención causada por la masacre.

Carrera política
Inicia su carrera política en la Universidad de León, cuestionando el régimen dictatorial de la familia Somoza que se empieza a establecer en Nicaragua.  En su época de universitario es exiliado a Corn Island junto con otros estudiantes.  Después de varios meses logra fugarse para regresar a la política.  Hace su especialidad como oftalmólogo en Nueva York durante la segunda guerra mundial, bajo la guía de Castro Viejo, oftalmólogo reconocido a nivel mundial.
Durante su estadía en Nueva York, se casa con Margarita César Chamorro.  Una vez terminada su carrera, vuelve a Nicaragua a ejercer su profesión, así como la lucha contra la dictadura de Somoza.  Su militancia la hace siempre con el partido conservador, junto a Emiliano Chamorro, caudillo conservador.  Es en los años sesenta donde llega a tener el liderazgo indiscutible de su partido, a pesar de tener una fuertes ataques internos en el partido de Pedro Joaquín, dueño del periódico La Prensa.

Es Agüero exiliado entre los años sesenta a los noventa, en 3 diferentes ocasiones. Buscó de diferentes maneras derrocar al gobierno de Somoza, pero es traicionado por miembros del partido cercanos a él.  Al mismo tiempo busca ayuda de la comunidad internacional, pero al ser una dictadura respaldada por el gobierno norteamericano, es bloqueado totalmente.

Forma parte de un triunvirato, el cual es disuelto tras aprovecharse Somoza, de la inestabilidad política que se da en el país, tras el terremoto de 1972 que prácticamente destruye la ciudad de Managua.

En 1980 salió de Nicaragua tras ser expulsado del país por el gobierno Sandinista, y solicita asilo político en Miami.

Véase también
 Junta Nacional de Gobierno
 Unión Nacional Opositora

Enlaces externos

Políticos de Nicaragua
Miembros del Partido Conservador
Nacidos en Managua
Fallecidos en Managua

Fernando Agüero Rocha


Milenijski križ je rimokatolički križ na brdu Križevcu iznad Stoca. Podignut je kao simbol jubileja dvije tisuća godina kršćanstva, odakle i naziv Milenijski. Križ je podignut i kao simbol patnja i stradanja kroz koja je ovaj grad prošao u svojoj novijoj povijesti. Od 2000. godine podignut je kameni oltar i križ u povodu 2000. Kristova rođenja,

Izvori

Kršćanski vjerski objekti u Stocu
Križevi (građevine)
Katolički vjerski objekti u Bosni i Hercegovini

Milenijski križ (Križevac)


كريستوفورو مادروتسو (كالالفينو، 5 يوليو 1512 - تيفولي، 5 يوليو 1578) كاردينال إيطالي أمير أسقف على ترينتو في القرن السادس عشر.

لغته الأم كانت الألمانية، ولد في عائلة النبلاء ترينتية - تيرولية. بينما كان تربيته إنسانية إيطالية، درس الأدب والفلسفة والقانون في جامعة بادوفا أولا ثم في مدينة بولونيا. بدأ مشواره في السلك الكنسي بمساعدة حامية برناردو كليزيو أسقف ترينتو.

بعد وفاة الكاردينال كليزيو سنة 1539 عيـّـن رجالُ الدين في ترينتو مادروتسو أسقفًا للمدينة، على الرغم من صغر سنه (27 سنة). كأسقف ورجل له علاقة بالبلاط الإمبراطورية اظهر مهارات سياسية ودبلوماسية جيدة، مشتغلًا في خدمة شارل الخامس وفكرة الإمبراطورية العالمية التي تستمد وحدتها من الانتماء للمسيحية، على الرغم من تزايد الانقسامات بسبب الإصلاح البروتستانتي.

محليًا، كأمير لترينتو سعى إلى تطبيع العلاقات بين كونتات تيرول (الذين حاولوا دمج إمارة ترينتو بأراضيها) ورجال الدين في ترينتو الذين يرأسهم. سنة 1542 أضف إلى ترينتو رئاسة بريسانوني أيضًا. في 7 يناير 1545 عينه البابا بولس الثالث كاردينالًا.

في 13 ديسمبر من السنة نفسها، افتتح مجمع ترينتو الذي كان أحد منظميه على خطى سلفه كليزيو. كذلك، نظرًا للمجمع استمر مادروتسو بأعمال التجديد الحضري والمعماري والطرقي لترينتو وريفها، ولكن خلـّف أيضا تركة مالية ثقيلة إلى حد ما للإمارة الصغيرة.

بالإضافة إلى اهتمامه بالنواحي اللوجستية، تدخل مادروتسو بالمجمع، بدعوى أولوية التصدي لإصلاح التزامات وقواعد سلوك رجال الدين مقترحًا تأجيل مناقشة العقائد إلى وقت لاحق. وأدى ذلك إلى التصادم مع الكارادلة المرتبطين بروما، ولا سيما مع الممثل البابوي الكاردينال جان ماريا شوكي دل مونتي.

دفع مادروتسو أيضًا باتجاه نشر الكتاب المقدس ونصوص الصلاة بمختلف اللغات الأوروبية، وخصوصا بالألمانية وذلك على حساب اللاتينية. عند وفاة بولس الثالث (1550) شارك في الكونكلافي الذي انتخب أكبر خصومه الكاردينال ديل مونتي للبابوية باسم يوليوس الثالث، رغم الجهود التي بذلها لمنع انتخابه.

في تلك الأثناء اجتاحت الحروب الدينية أوروبا خصوصًا الإمبراطورية الرومانية المقدسة. ارسله فيليب الثاني ملك إسبانيا في سنة 1556 إلى ميلانو نائبًا وحاكمًا لدوقية ميلانو. ظل بميلانو حتى عام 1558، عندما تخلى عن منصبه لحزنه من اتهام بعض أعوانه الإداريين بالاختلاس.

في سنة 1561 عينه البابا بيوس الرابع مندوبًا بأراضي أنكونا ومن ثم حاكمًا على سبوليتو. وفي سنة 1567 تخلى بصفة نهائية عن إمارة ترينتيو لصالح ابن شقيقه الكاردينال لودوفيكو مادروتسو. توفي بتيفولي في الخامس من يوليو من عام 1578. جثة كريستوفورو مدفونة في مـُصلى مادروتسو بكنيسة سنتونوفرو في روما.

تولى أفراد من أسرة مادروتسو (كريستوفورو، لودوفيكو، كارلو إمانويلي وكارلو غاودنسيو) إمارة ترينتو الأسقفية لأكثر من قرن.

مراجع

أساقفة كاثوليك رومان إيطاليون في القرن 16
أساقفة كاثوليك رومان في القرن 16
أساقفة من بريكسن
أشخاص من ترينتينو
إيطاليون في القرن 16
كرادلة إيطاليون في القرن 16
كرادلة إيطاليون
كرادلة نمساويون
مادروتسو
مشاركون في مجمع ترينت
مواليد 1512
وفيات 1578
وفيات في تيفولي

كريستوفورو مادروتسو


යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ දී වස්තුවක් මත කරනු ලබන කාර්යය ඒ මත ක්‍රියාකරනා බලය හා සම්බන්ධ වනුයේ පහත ආකාරයටය.

W = FΔS

F යනු බලයයි.

ΔS යනු වස්තුවේ විස්ථාපනයයි.

මෙය නිතර සාරාංශ ගත කරනුයේ වස්තුව මත සිදුකරන කාර්යය ඒ මත ක්‍රියාකරන බලයේත් වස්තුවේ විස්ථාපනයේත් (බලය ක්‍රියාකරන අතරතුර එය චලනය වන ප්‍රමාණය) ගුණිතයට සමාන කිරීමෙනි. මෙහිදී "සලකනුයේ" බලය ක්‍රියාකරන අක්ෂය ඔස්සේ වස්තුවේ චලනය යි. කෙසේ හෝ බලයේ දිශා‍ව ඔස්සේ සිදුවන චලනයේ ධන කාර්යයක් හා විරුද්ධ දිශාව ඔස්සේ චලනයෙන් සෘණ කාර්යයක් ද චලනය බලයේ දිශාවට ලම්භක වූ විට ශූන්‍ය කාර්යයක් ද සිදු වේ.

ඉහත සමීකරණය කාලයේ විෂයෙන් අවකලනය කිරීමෙන් සාධාරණ අවස්ථාවක දී ශක්තිය, බලය වරක් වස්තුවේ ප්‍රවේගය V(t) ලෙස ලැබේ.

P(t) = F(t). V(t)

එවිට ජවයේ සාමාන්‍ය අගය.

Pavg = 1 / Δt /  F.vdt.
මෙම සමීකරණ යන්ත්‍රවල ගුණාත්මක බව නිර්ණය කිරීමට වැදගත් වේ. - යන්ත්‍රයකින් සපයන ශක්තිය, එය යොදන බලයේත් එහි ප්‍රවේගයේත් ගුණිතයට සමානය.

භ්‍රමණ පද්ධතිවල ශක්තිය ව්‍යවර්ථය (l) හා කෝණික ප්‍රවේගය (W) හා සම්බන්ධ වනුයේ පහත පරිදිය.

P(t) = l (t) W(t)

එම  ශක්තියේ සාමාන්‍ය අගය

Parg = 1 / Δt  l.  Wdt.

යාන්ත්‍රික ශක්තිය


Nicolai Eriksen (født 8. februar 1999) er en dansk ishockeyspiller.

Biografi
Nicolai er født og opvokset i Aalborg og spillede for Aalborg IK som ungdomsspiller.

Metal Ligaen

Aalborg Pirates

Sæsonen 2016-17

Sæsonen 2018-19

Odense Bulldogs

Sæsonen 2017-18

Kilder

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Nicolai Eriksen


Jan Milič Lochman (* 3. April 1922 in Nové Město nad Metují, Tschechoslowakei; † 21. Januar 2004 in Basel) war ein tschechoslowakisch-schweizerischer evangelischer Theologe.

Leben
Lochman entstammte einer Familie mit evangelisch-hussitischer Tradition. Er erlangte 1941 auf dem Gymnasium von Náchod die Hochschulreife. Nachdem der tschechische Teil der Karls-Universität 1945 wiedereröffnet worden war, studierte er Theologie und Philosophie an der Hussitisch-Theologischen Fakultät und promovierte 1948. Danach wurde er zum Pastor der Evangelischen Kirche der Böhmischen Brüder ordiniert. Nach einer kurzen Zeit als Prediger ging er wieder nach Prag an die Comenius-Fakultät, wo er sich habilitierte und als Dozent tätig war. Ab 1960 lehrte er dort als Professor für Philosophie und Systematische Theologie. Nach einem Jahr am Union Theological Seminary der Columbia University in New York City wurde er 1968 von der Universität Basel zum ordentlichen Professor für Systematische Theologie berufen. In den Jahren 1981 und 1982 war er Rektor der Universität Basel. Ab 1990 konnte er auch an tschechischen und slowakischen Universitäten Gastvorlesungen halten. 1992 wurde er emeritiert.

Lochman war jahrzehntelang in ökumenischen Gremien tätig, insbesondere beim Ökumenischen Rat der Kirchen. Von 1968 bis 1975 war er Mitglied des ÖRK-Zentralausschusses und -Exekutivausschusses, von 1975 bis 1991 Mitglied der ÖRK-Kommission für Glauben und Kirchenverfassung. Beim Reformierten Weltbund arbeitete er ebenfalls mit: von 1970 bis 1982 als Vorsitzender der Theologischen Abteilung. Seine grundlegenden Arbeiten sind auf dem Gebiet der Systematischen und Ökumenische Theologie entstanden.

Jan Milič Lochman gehörte zu den Mitbegründern der Christlichen Friedenskonferenz. Bei ihrer Dritten Tagung 1960 arbeitete er an der Vorbereitung der I. Allchristlichen Friedensversammlung 1961 in Prag mit. Dort leitete er zusammen mit dem Bundesdeutschen Wolfgang Schweitzer und dem Ungarn M. Pálfy die Arbeitsgruppe "Kalter Krieg".

Ehrungen
 Ehrendoktor der University of Aberdeen (1973)
 Jacob-Burckhardt-Preis (1987)
 Ehrendoktor der University of St Andrews (1989)
 Ehrendoktor der Charles Sturt University (1992)
 Tomáš-Garrigue-Masaryk-Orden 3. Klasse (1998)
 Zahlreiche akademische Ehrungen, vor allem internationale Auszeichnungen für seine Verdienste um Jacob Burckhardt als Geisteswissenschaftler (1987)

Werke (Auswahl)
 (mit Gerhard Bassarak) Gemeinde in der veränderten Welt. Evangelische Verlagsanstalt, Berlin 1963.
 Die Not der Versöhnung. Reich, Hamburg-Bergstedt 1963.
 Herrschaft Christi in der säkularisierten Welt. EVZ, Zürich 1967.
 Perspektiven politischer Theologie. Theologischer Verlag, Zürich 1971, ISBN 3-290-15042-9.
 Christus oder Prometheus? Die Kernfrage des christlich-marxistischen Dialogs und die Christologie. Furche, Hamburg 1972, ISBN 3-7730-0052-9.
 Das radikale Erbe: Versuche theologischer Orientierung in Ost und West. Theologischer Verlag, Zürich 1972, ISBN 3-290-11294-2.
 Marx begegnen: Was Christen und Marxisten eint und trennt. Mohn, Gütersloh 1975, ISBN 3-579-03804-4.
 (mit Fritz Buri und Heinrich Ott) Dogmatik im Dialog. Mohn, Gütersloh 1973–1976.
 (Hrsg., mit Hans Thimme) Barmen 1974: Romantik? Orthodoxis? Ruf nach vorwärts! Vorträge vor der Synode der Evangelischen Kirche der Union. Luther-Verlag, Witten 1974, ISBN 3-7858-0193-9.
 Trägt oder trügt die christliche Hoffnung? Biblisches Erbe in den Herausforderungen der Zeit. Theologischer Verlag, Zürich 1974, ISBN 3-290-11346-9.
 (Hrsg., mit Jürgen Moltmann) Gottes Recht und Menschenrechte: Studien und Empfehlungen des Reformierten Weltbundes. Neukirchener Verlag, Neukirchen-Vluyn 1976, ISBN 3-7887-0510-8.
 Versöhnung und Befreiung: Absage an ein eindimensionales Heilsverständnis. Mohn, Gütersloh 1977, ISBN 3-579-03641-6.
 Wegweisung der Freiheit: Abriss der Ethik in der Perspektive des Dekalogs. Mohn, Gütersloh 1979, ISBN 3-579-03761-7.
 Reich, Kraft und Herrlichkeit: Der Lebensbezug von Glauben und Bekennen. Kaiser, München 1981, ISBN 3-459-01348-6.
 Comenius. Imba, Freiburg/Schweiz 1982, ISBN 3-85740-110-9.
 Das Glaubensbekenntnis: Grundriss der Dogmatik im Anschluss an das Credo. Mohn, Gütersloh 1982, ISBN 3-579-00170-1.
 Vom Sinn der Feste: Meditationen über Weihnachten, Ostern und Pfingsten. Reinhardt, Basel 1982, ISBN 3-7245-0492-6.
 Unser Vater: Auslegung des Vaterunsers. Mohn, Gütersloh 1988, ISBN 3-579-00271-6.
 Wahrheitssuche und Toleranz: Lebenserinnerungen eines ökumenischen Grenzgängers. TVZ, Zürich 2002, ISBN 3-290-17238-4 (übersetzt aus dem Tschechischen).

Literatur
 Das universale Gebet: Studien zum Vaterunser. Jan Milič Lochman gewidmet zum 70. Geburtstag von der Theologischen Fakultät Basel (= Theologische Zeitschrift. Jg. 48, H. 1). Reinhardt, Basel 1992.

Weblinks

 Jan Milič Lochman auf der Website der Philosophischen Fakultät der Masaryk-Universität, Brünn

Einzelnachweise

Systematischer Theologe
Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (21. Jahrhundert)
Person (Ökumenischer Rat der Kirchen)
Mitglied der Christlichen Friedenskonferenz
Rektor (Universität Basel)
Hochschullehrer (Evangelisch-Theologische Comenius-Fakultät Prag)
Hochschullehrer (Columbia University)
Träger des Tomáš-Garrigue-Masaryk-Ordens (3. Klasse)
Ehrendoktor der University of St Andrews
Ehrendoktor der University of Aberdeen
Schweizer
Tschechoslowake
Geboren 1922
Gestorben 2004
Mann

Jan Milič Lochman


Louis John Secco (* 18. Januar 1927 in Trail, British Columbia; † 27. Oktober 2008) war ein kanadischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1952 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Louis Secco begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei diversen Juniorenmannschaften in seiner Heimatprovinz British Columbia. Anschließend schloss er sich 1946 der Seniorenmannschaft Trail Smoke Eaters an. Dort blieb er fünf Jahre lang, ehe er zur Saison 1951/52 von den Edmonton Mercurys verpflichtet wurde. In der gleichen Spielzeit absolvierte er auch eine Partie für die Kimberley Dynamiters. Mit den Edmonton Mercurys repräsentierte er 1952 Kanada bei den Olympischen Winterspielen. Zur Saison 1952/53 kehrte er zu den Trail Smoke Eaters zurück. In der Folgezeit spielte er zudem zwei Jahre lang für die Trial-Intermediates aus der British Columbia Amateur Hockey Association. In der Saison 1956/57 stand er in 16 Spielen für die Rossland Warriors auf dem Eis. In der folgenden Spielzeit bestritt er noch einmal fünf Spiele für die Smoke Eaters, ehe er seine Eishockeykarriere beendete.

International
Für Kanada nahm Secco an den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. In acht Spielen erzielte er zwei Tore und drei Vorlagen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1952 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1927
Gestorben 2008
Mann
Kanadier

Louis Secco