Max Frost and The Troopers fue un grupo de rock estadounidense de ficción, creado explícitamente para la controversial película de exploitation Wild in the Streets (conocida en España y parte de Hispanoamérica como El Presidente), estrenada en mayo de 1968.

El mencionado filme presenta al actor Christopher Jones haciendo la mímica de la interpretación de todas las canciones, en su papel del altamente influyente cantante de rock, Max Frost. Jones incluso filmó un video promocional del sencillo "Shape of Things To Come", como si fuera con su propia voz .

Los temas son interpretados ficticiamente por Frost y su banda, un grupo que curiosamente, nunca es mencionado formalmente por su nombre en la película. A pesar de ello, fue denominada como Max Frost and the Troopers en el álbum y sencillos subsiguientes. El nombre de la banda "Troopers" está basado en el término "troops" ("tropas"), la designación que Frost usaba en el filme para referirse a sus amigos y seguidores.

Para llevarlo a cabo en la realidad, se contrató a un reconocido equipo de estudio para que produjera el soundtrack de Wild in the Streets con temas relacionados directamente a la temática del filme. La producción fue encabezada por la pareja de Cynthia Weil y Barry Mann, y como compositor Lee Baxter. Sin embargo, las canciones fueron originalmente acreditadas a Max Frost and the Troopers, pero denominados como The 13th Power.

Debido al éxito comercial en el país con el sencillo "Shape of Things To Come", el trabajo fue encargado a la casa discográfica Tower Records para su grabación y distribución en 1968, para ser lanzado como el álbum del mismo nombre.

Los verdaderos músicos que tocaron en el álbum nunca se atribuyeron oficialmente con sus verdaderos nombres, aunque se cree que pertenecían a la banda de Davie Allan and The Arrows (quienes también grabaron "Shapes of Things to Come" sin letras), con la voz principal de un prácticamente desconocido cantante, Paul Wibier (quien también trabajó en la composición de la mayoría de las canciones del disco).

La música se caracteriza por ser un rock de alta energía, con toques psicodélicos muy populares entre la juventud de finales de los 60´s.

El soundtrack fue producido por Harley Hatcher y Eddie Beram para Mike Curb Productions. Su primer sencillo fue grabado con una subsidiaria de Tower de Mike Curb, llamada Sidewalk Records. Los sencillos subsiguientes fueron tomados de su propio álbum.

El último sencillo, "Sittin' In Circles", fue interpretado en el filme Three in the Attic, por Davie Allan and the Arrows, en ese mismo año y protagonizada de igual forma por Cristopher Jones. El lado B de ese sencillo, "Paxton Quigley's Had The Course", fue una composición del dúo británico de folk rock Chad & Jeremy.

La banda sonora de la película de 1968, The Glory Stompers, protagonoizada por Dennis Hopper, contiene dos canciones adicionales acreditadas a Max Frost and the Troopers: "There's A Party Going On" (el cual fue su primer sencillo) y "You Might Want Me Baby".

Meses más tarde, el disco fue lanzado como "Max Frost and the Troopers: Original Motion Picture Soundtrack" que contiene los mismos sencillos del LP original Shape of Things to Come. También incorpora cuatro canciones nuevas, "Wild in the Streets" junto con "Listen to Music", "Love to Be Yor Man", y "Fourteen or Fight". Estos temas del soundtrack nunca se editaron en la versión moderna en CD del disco.

Protagonistas
Aparte del líder y vocalista, Max Jacob Flatow Jr, alias "Max Ftost" (Cristopher Jones, n. 1941-2014†), la banda juvenil The Troopers incluía al genio estudiante de leyes, Billy Cage (Kevin Coughlin, 1945-1976†) en la guitarra principal, la ex-niña actriz Sally LeRoy (Diane Varsi, 1938–1992†) en los teclados, Abraham Salteen (Larry Bishop, 1948) en el bajo y trompeta, y al antropólogo Stanley X (Richard Pryor, 1940-2005†) en la batería.

Discografía

Sencillos
 "There Is a Party Going On" / "Stomper's Ride": Sidewalk 938 (1968)
 "Shape of Things to Come" / "Free Lovin'": Tower 419 (1968)
 "Fifty Two Per Cent" / "Max Frost Theme": Tower 452 (1968)
 "Sittin' in Circles" / "Paxton Quigley's Had the Course": Tower 478 (1969)

Álbumes
 Shape of Things to Come: Tower ST-5147 (1968)

Compilaciones
 "Shape of Things to Come" fue incluido en 1998 en el tomo 4 del CD box set Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968.
 "Lonely Man" también aparece en el recopilatorio Turds on a Bum Ride.

Otros usos
 A inicios de 2005, la canción "Shape of Things to Come" fue usada como tema del comercial para televisión para una cadena de tiendas por departamentos de Target Corporation.
 "Shape of Things to Come" fue el tema del show humorístico mexicano "Ensalada de Locos", entre 1970 y 1971.

Referencias

Grupos de música de los años 1960
Categoria: Grupos de musica de Estados Unidos

Max Frost and The Troopers


Standard Chinese is the official language of China

Standard Chinese may also refer to:
 Written vernacular Chinese, the standard for written Chinese
 Mandarin (late imperial lingua franca), the spoken standard of the Ming and Qing dynasties
 Mandarin Chinese, the most widely spoken form of dialect on which Standard Chinese is based.

Standard Chinese (disambiguation)


Le Comic Book Ace (CBA) est un format de fichier utilisé pour les bandes dessinées numérisées.

En fait, ces fichiers (.cba) sont en réalité des archives Ace (.ace) contenant les pages d'une bande dessinée sous forme d'images (GIF, JPEG, BMP, etc.).

Certains logiciels spécialisés permettent d'ouvrir directement ces fichiers et de feuilleter l'ouvrage.

Autres formats similaires
Voir la catégorie Archives pour bandes dessinées dans le tableau des formats de fichiers.

Articles connexes
 Comic book archive

Liens externes
  .CBA File Extension (File Type 1)
  CDisplay, lecteur de bandes dessinées
  Comix, lecteur CBZ CBR opensource multiplateforme (disponible pour Linux en packages Ubuntu, Mandriva, SuSE...)
  Comical, lecteur de bandes dessinées opensource, multiplateforme (Linux, Mac, Windows...)
  ComicRack, lecteur de bandes dessinées Windows, très ergonomique, agréable et gérant une bédétheque performante
  Book Archive file page anglaise pour une liste plus exhaustive de lecteurs.
  GonVisor, lecteur de bandes dessinées Windows.
  CDisplayEx, lecteur de bandes dessinées Windows.

Format de compression de données
Bande dessinée et Internet

en:Comic Book Archive file

CBA (format de fichier)


The M203 is a single-shot 40 mm under-barrel grenade launcher designed to attach to a rifle. It uses the same rounds as the older stand-alone M79 break-action grenade launcher, which utilizes the high-low propulsion system to keep recoil forces low. Quite versatile and compatible with many rifle models, the M203 was originally designed for the U.S. M16 and its carbine variant, the M4. The launcher can also be mounted onto a C7, a Canadian version of the M16 rifle; however, this requires the prior removal of the bottom handguard.

Stand-alone variants of the M203 exist, as do versions designed specifically for many other rifles. The device attaches under the barrel, the launcher trigger being in the rear of the launcher, just forward of the rifle magazine. The rifle magazine functions as a hand grip when firing the M203. A separate, right-handed only, sighting system is added to rifles fitted with the M203, as the rifle's standard sights are not matched to the launcher. The version fitted to the Canadian C7 has a sight attached to the side of the launcher, either on the left or right depending on the user's needs.

History
The M203 was the only part of the army's Special Purpose Individual Weapon (SPIW) project to go into production. The M203 has been in service since 1969 and was introduced to U.S. military forces during the early 1970s, replacing the M79 grenade launcher and the conceptually similar Colt XM148 design. However, while the M79 was a stand-alone weapon (and usually the primary weapon of troops who carried it), the M203 was designed as an under-barrel device attached to an existing rifle. Because the size and weight of 40 mm ammunition limits the quantities that can be carried on patrol, and because a grenade is often not an appropriate weapon for a given engagement (i.e. when the target is at close range or near friendly troops), an under-barrel system has the advantage of allowing its user to also carry a rifle, and to easily switch between the two.

A new grenade launcher, the M320, will eventually replace the M203 in the United States Army. The United States Marine Corps, Air Force, Coast Guard, and Navy continued to use the older M203, although the Marines began issuing the M320 in June 2017. The M320 features an advanced day/night sight, a double-action firing mechanism (as opposed to the M203's single-action) as well as other benefits, such as an unobstructed side-loading breech.

Uses
The M203 grenade launcher is intended to be used as close fire support against point and area targets. The round is designed to be effective at breaking through windows and exploding inside, blowing up doors, producing multiple casualties, destroying bunkers or emplacements, and damaging or disabling soft-skinned vehicles. In the Vietnam war, U.S. Navy and Coast Guard personnel on boats would lob 40 mm grenades into the water (using the M79 grenade launcher), to preemptively attack Viet Cong swimmers ("sappers") attempting to plant explosives on anchored or moored U.S. water craft.

Its primary purpose is to engage enemies in dead space that cannot be reached by direct fire. A well-trained M203 gunner can use their weapon to suppress the enemy, based on movement and sight. In addition, the M203 can be used as a crowd control weapon when equipped with the M651 tactical CS (tear gas) grenade. While classified primarily as an anti-personnel weapon, the shaped charge featured in the HEDP round gives it the capability to penetrate lightly armored vehicles.

Rounds
The M203 is able to fire a variety of different rounds for many purposes. According to the U.S. Army Field Manual FM 3-22.31 40-MM Grenade Launcher, M203, there are eight different rounds for the M203:

 (M433) high-explosive dual purpose round. The HEDP round has an olive drab aluminum skirt with a steel cup attached, white markings, and a gold ogive (head of the round). It penetrates at least 5 cm (2 inches) when fired straight at steel armor at  or less, or, at a point target, it arms between , causes casualties within a  radius, and has a kill radius of 5 meters.
 (M406) high-explosive round. The HE round has an olive drab aluminum skirt with a steel projectile attached, gold markings, and a yellow ogive. It arms between , produces a ground burst that causes casualties within a  radius, and has a kill radius of .
 (M583A1) star parachute round. This round is white impact or bar alloy aluminum, with black markings. It is used for illumination and signals and is lighter and more accurate than comparable handheld signal rounds. The parachute attached to the round deploys upon ejection to lower the candle at . The candle burns for about 40 seconds. A raised letter on the top of the round denotes the color of the parachute.
 (M585) white star cluster round. This round is white impact or bar aluminum alloy, with black markings. The attached plastic ogive has five raised dots for night identification. The round is used for illumination or signals. It is lighter and more accurate than comparable handheld signal rounds. The individual stars burn for about 7 seconds during free fall.
 (M713) ground marker round. This round is light green impact aluminum with black markings. It is used for aerial identification and for marking the location of soldiers on the ground. It arms between . If a fuse fails to function on impact, the output mixture provided in the front end of the delay casing backs up the impact feature. The color of the ogive indicates the color of the smoke.
 (M781) practice round. Used for practice, this round is blue zinc or aluminum, with white markings. It produces a yellow or orange signature on impact, arms between , and has a danger radius of .
 (M651) CS round. This round is gray aluminum with a green casing and black markings. Though it is a multipurpose round, it is most effective for riot control and in Urban Operations. It arms between  and produces a white cloud of CS gas on impact.
 (M576) buckshot round. This round is olive drab with black markings. Though it is a multipurpose round, it is most effective in thick vegetated areas or for room clearing. Inside, it has 20 metal pellets, each weighing , with a muzzle velocity of . The round has no mechanical-type fuse.

Components
The M203 grenade launcher system comes with a variety of components, usually including the launcher, adapters for attachment to assault rifles, and leaf sights (which can be used with the rifle's front sight post). M203s can also come with quadrant sights, mounting to an MIL-STD 1913 Rail, or to the carrying handle of an M16 rifle.

Variants

There are numerous variants of the M203 manufactured in the U.S., and throughout the world, for various applications. These vary chiefly in the length of the barrel, attachment type, and quick detach (QD) capability.

The standard M203 is intended for permanent attachment to the M16A1, M16A2 and M16A3 rifles, and utilizes a  rifled barrel. The M203 unmodified to an A1/A2 series will not fit on the M4 carbine series.

The U.S. M203A1 has a barrel of 12 inches, while the SOPMOD M203A1 has a  barrel. The M203A1 is intended for use with the M4 and M4A1 carbines, and uses a special bracket mount consisting of three screws and lacing wire. Only M203A2s consist of a quick release bracket.

The Canadian M203A1 by Diemaco (now Colt Canada) is a similar design with a different mounting system that does not require mounting points of the same profile as the M16A1 rifle's. The weapon's  barrel slides further forward than the standard American models, which allows longer rounds to be loaded. This model is identifiable by the increased distance between the grenade launcher's barrel axis and the rifle's. This weapon may no longer be in production, but is still in use.

The M203A2 is intended for use with the M4 series/M16A4 and now also authorized on the M16A2 rifle as the  modular weapon system (MWS). Using standard  barrels, the grenade launcher is intended for use in concert with the Knight's Armament Company M5 RAS. The M5 MWS rail system became authorized in December 2008 for the M16A2 Rifle. An advantage of this system is the use of range-finding optics to make precise targeting easier.

The M203PI system is used for attachment of the M203 to other rifles, including, but not limited to, the Steyr AUG, Heckler & Koch G3, and the MP5 sub-machine gun. Most of these other companies have since devised 40 mm grenade launchers custom integrated with the weapon.

The M203 DAX has a double-action trigger and longer breech opening to accommodate less-lethal rounds.

The M203 and M203A1 are currently manufactured by AIRTRONIC USA, Inc. of Elk Grove Village, Illinois for the U.S. Department of Defense under contract numbers W52H09-06-D-0200 and W52H09-06-D-0225. Each contract is for up to 12,000 units. Each unit is shipped with hand guard, leaf sight and quadrant range sight. The contracts unit prices vary from $840 to $1,050 each. The production rate is 1,500 units per month. The M203PI is manufactured for both the U.S. Department of Defense and for commercial sales to law enforcement agencies both in the United States and abroad, and for foreign military sales by RM-Equipment Inc. of Miami, Florida.

The Turkish MKEK made T-40 grenade launcher is based on the M203.

The M203 37 mm version became available on the U.S. market in 2017. It is available in a  and a  barrel version.  They are scroll marked: "Launcher, Grenade M203 40mm", even though they are actually 37 mm devices.  These 37 mm versions are considered a "title 1 firearm", and are not classified as "destructive devices" under the NFA.  These launchers can be sold the same as regular firearms on an ATF Form 4473.<ref name="armsunlimited.com">{{cite web|url=https://www.armsunlimited.com/Colt-M203-37mm-Grenade-Launcher-for-M16-M4-AR15-p/r0810.htm|title=Colt M203 37mm Grenade Launcher - M4 Profile 12 Barrel|website=ArmsUnlimited.com|url-status=live|archive-url=https://web.archive.org/web/20171116203944/https://www.armsunlimited.com/Colt-M203-37mm-Grenade-Launcher-for-M16-M4-AR15-p/r0810.htm|archive-date=2017-11-16}}</ref>

Users

 : M203PI variant for F88 Austeyr, and M203A1 for M4A1 carbines.
 : M203PI variant.

 : Canadian Forces: M203A1 variant produced by Colt Canada (formerly Diemaco prior to 2005).

 : Bushmaster M203 used with the Bushmaster M4A3 carbine issued to Czech special forces.

 : Locally produced by PT Pindad as SPG-1.

 : Irish Army specialist units, including the Army Ranger Wing (ARW).

 : M203PI variant.

 : Used by the Pakistan Army.

 : Used by Bougainville Revolutionary Army. Captured from Papua New Guinea Defence Force.
  Formerly manufactured by Floro International Corporation as the  FIC M203.FIC M203 40 mm under-barrel grenade launcher, official page on the manufacturer's website  Retrieved on September 11, 2010
 Used by Special Actions Detachment

 : A locally manufactured clone, designated K201, is deployed on the K2 assault rifle.

 : Designated as Granattillsats 40 mm Ak in the Swedish Armed Forces

 : Special Air Service

Civilian ownership in the United States
In the United States, M203 grenade launcher attachments fitted with the standard rifled 40 mm barrels are classified as "destructive devices" under the National Firearms Act part 26 U.S.C. 5845, 27 CFR 479.11, because they are a "non-sporting" firearm with a bore greater than one-half inch in diameter. M203s are on the civilian NFA market but are limited as most manufacturers have quit selling to the civilian markets. New M203 launchers sell for approximately $2,000 plus a $200 transfer tax, and new manufacture 40 mm training ammunition is available for $5 to $10 per cartridge, as of March 2011. High explosive 40 mm grenades are available for $400 to $500 per cartridge; however, they are exceedingly rare on the civilian market, as each grenade constitutes a destructive device on its own, and must be registered with the federal government, requiring payment of a $200 tax and compliance with storage regulations for high explosives. There are also sub-caliber adapters available for the 40 mm M203 (and M79) grenade launchers, which will allow the use of standard 12-gauge shotgun shells and .22 rimfire ammo.

In 2017, a 37 mm civilian version became available on the market that is not considered an NFA weapon.  As the 37 mm version is not classified as a "destructive device", it can be sold to the general public on the same ATF Form 4473 as most other firearms. The 37 mm launcher can use 37 mm flare rounds already available on the market. This civilian version sells for around $2,000 and accessories such as quick detach mounts and a quadrant sight are also available.

Data

The following technical data for the M203/M203A1 grenade launcher comes directly from the U.S. Army Field Manual FM 3-22.31 40-MM Grenade Launcher, M203.''
 Weapon.
 Length:
 Rifle and grenade launcher (overall)........................99.0 cm (39 inches)
 Barrel only................................................................30.5 cm (12 inches)
 Rifling............................................................................25.4 cm (10 inches)
 Weight:
 Launcher, unloaded.................................................1.4 kg (3.0 pounds)
 Launcher, loaded.....................................................1.6 kg (3.5 pounds)
 Rifle and grenade launcher, both fully loaded......5.0 kg (11.0 pounds)
 Number of lands............................................................6 right hand twist
 Ammunition.
 Caliber............................................................................40 mm
 Weight.............................................................................About 227 grams (8 ounces)
 Operational characteristics.
 Action.............................................................................Single shot
 Sights:
 Front..........................................................................Leaf sight assembly
 Rear...........................................................................Quadrant sight
 Chamber pressure.........................................................206,325 kilopascals (35,000 psi)
 Muzzle velocity..............................................................76 m/s (250 fps)
 Maximum range.............................................................About 400 meters (1,312 feet)
 Maximum effective range:
 Fire-team sized area target................................350 meters (1,148 feet)
 Vehicle or weapon point target.........................150 meters (492 feet)
 Minimum safe firing range (HE):
 Training.....................................................................130 meters (426 feet)
 Combat......................................................................31 meters (102 feet)
 Minimum arming range.................................................About 14 to 38 meters (46 to 125 feet)
 Rate of fire......................................................................5 to 7 rounds per minute
 Minimum combat load...................................................36 HE rounds

Note: some data differs for versions that attach to the M4 carbine.

The 40 mm grenades used in the M203 (40 × 46 mm) are not the same as those used by the Mk 19 grenade launcher (40 × 53 mm), which are fired at higher velocities)

Gallery

See also
 Grenadier
 Rifle grenade
 List of individual weapons of the U.S. Armed Forces
 United States 40 mm grenades

Other under-barrel grenade launchers
 AG36 – widely used grenade launcher from Heckler & Koch
 M320 – US Army M203 successor and AG36 derived
 FN40GL – FN Herstal Mk 13 Mod 0 developed for FN SCAR and US SOCOM
 MEI HELLHOUND – 40 mm ammunition development
 GP-25 – 40 mm under-barrel grenade launcher for Kalashnikov series rifles
 Type 91 grenade launcher – 35 mm under-barrel grenade launcher for the Chinese QBZ-95 rifle

Related
 KAC Masterkey – under-barrel shotgun
 M26 Modular Accessory Shotgun System (MASS) – under-barrel shotgun

References

Bibliography

External links

 M433 40mm Cartridge High-explosive dual purpose (HEDP) round specs
 Martin Electronics, Inc. Home Page – 40 mm Ammunition
 The Infantry's Explosive Punch (Asian Military Review article)

40×46mm grenade launchers
Grenade launchers of the United States
United States Marine Corps equipment
Teargas grenade guns
Military equipment introduced in the 1960s

M203 grenade launcher


An Rondonanthus duidae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Allan Gleason, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nancy Hensold och Ana Maria Giulietti. An Rondonanthus duidae in nahilalakip ha genus nga Rondonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rondonanthus

Rondonanthus duidae


Federalna novinska agencija (FENA) uspostavljena je uredbom Vlade Federacije BiH 2000. godine radi obavljanja novinsko-agencijskih poslova od značaja za FBiH. Agencija je nastala spajanjem dotadašnjih agencija BH Press i Habena, a etablirala se kao pouzdan, provjeren i brz izvor informacija iz zemlje i inozemstva.

FENA svakog dana u prosjeku objavi oko 250 vijesti na službenim jezicima u BiH i engleskom jeziku, a osim generalnog i specijalističkih servisa vijesti objavljuje foto i video sadržaj.

Korisnici su svi relevantni mediji u zemlji i inozemstvu.

FENA je članica Evropskog saveza novinskih agencija – EANA (www.newsalliance.org), organizacije koja okuplja sve vodeće agencije u Europi.

FENA je također članica Asocijacije balkanskih novinskih agencija (ABNA), a zahvaljujući partnerskoj suradnji s dvadesetak novinskih agencija iz svijeta jedina je medijska kuća iz BiH koja ima izravan pristup njihovim servisima.

FENA je uvjerljivo najcitiraniji izvor u medijskom prostoru BiH, što nosi i posebnu društvenu odgovornost.

Izvori

Vanjske poveznice
 FENA

Novinske agencije
Bosna i Hercegovina
Federacija Bosne i Hercegovine

Federalna novinska agencija


An Tillandsia cucullata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Tillandsia cucullata in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia cucullata


Pazin (, ) is a town in western Croatia, the administrative seat of Istria County. It is known for the medieval Pazin Castle, the former residence of the Istrian margraves.

Geography
The town had a population of 8,638 in 2011, of which 4,386 lived in the urban settlement. In 1991 it was made the capital of the county for its location in the geographical centre of the Istrian peninsula and in order to boost the development of its interior territories.

History

Pazin was built in an area rich in history and inhabited since ancient times. The burg surrounding the castle was inhabited since prehistory. Some of the surrounding rural settlements, such as Glavizza, Vermo, which features a necropolis dating from the 7th to 5th century BC, and the castellieri of Bertossi, likewise inhabited since prehistoric times, developed into urban centers, while others became burgs around newly built castles, and others still remained rural villages. Just to its southeast lie Gallignana (Gračišče), castrum Callinianum in Roman times, and Pedena (Pićan), which was settled by the Histri, and then became a strategically important Roman military settlement under the name Petina. Some historians also link it to Pucinium, an unidentified fortification in central Istria, whose wine was famous even at the Roman court, with Livia, wife of Emperor Augustus, believing that her longevity was due to it. Just to the north of Pazin lies Draguccio (Draguć), formerly part of the County of Pazin as well as the Pazin county, which was a Roman fortification, and where numerous Roman archaeological finds were uncovered. The areas of Pazin, Draguć (Draguccio), Buzet (Pinguente) and Roč (Rozzo, an important Roman castrum since the 2nd century BC) are rich in Roman finds.

The current settlement of Pazin originated with the houses built around a castle erected by Germanic rulers. These were the houses of the family relatives and feudal settlers, to which were later added those of the foreign artisans, who offered their services to the lords of the castle as well as their employees and subjects. Thus a little burg was born, which was greatly developed when Pazin was enfeoffed to the bishops of Parenzo (Poreč) and the town became the capital and center of the County of Pazin. Thus the small burg increased its population, both with commoners and nobles, who embellished it with new buildings, such as the hospice founded by Giovanni Mosconi, then the captain of Pazin.

Pazin was first mentioned as Castrum Pisinum in a 983 deed regarding a donation by Emperor Otto II to the Diocese of Poreč. It then belonged to the Imperial March of Istria, which had originally been under the suzerainty of the newly established Duchy of Carinthia in 976, but separated together with the March of Carniola in 1040.

In the 12th century Mitterburg Castle was in possession of the Lower Carniolan count Meinhard of Schwarzenburg, who held the office of a vogt of the Poreč bishops (in Latin documents he is known as Cernogradus), and established the Pazin County (earldom). Upon his death, Pazin was inherited by his son-in-law Count Engelbert III of Gorizia (Görz) in 1186.

While most of Istria had gradually been annexed by Venice, Engelbert's descendant Count Albert III of Gorizia in 1374 bequested his Mitterburg estates to the Austrian House of Habsburg, who attached them to their Duchy of Carniola and gave it out in fief to various families, the last of which was the comital House of Montecuccoli from 1766.

Pazin and the surrounding areas were invaded multiple times by the Turks. These attacks intensified in the 1460s and 1470s. In 1463, Ivan Frankopan devastated Cerovlje and Zarečje before heading to the castle of Pazin. Eventually, however, he didn't attack it, heading instead to the less protected Kašćerga and Sovinjak.

In 1476 the Turks struck the heartland of the towns of Pazin and Vermo (Beram), with the people of Vermo later claiming to have captured and killed all the members of a band of Turkish raiders (akindjis). Both the Turks and the Venetians attacked the town of Draguccio (Draguć), in the Pisinese, and part of the County of Pazin since 1350, and destroyed the settlement around its castle during Austrian times. After the little town passed to Venice, the Uskoks and Austrians gave it the same treatment.

In 1501, the Turks encamped in the vicinity of Lindar. In the 19th century, the place where they encamped was still known as the Monte dei Turchi ("Mount of the Turks"). The last Ottoman incursion in Istria occurred in Pazin in 1511. On this occasion, they destroyed the castle.

In 1508, during the War of the League of Cambrai, the city was conquered by Venetian forces under Bartolomeo d'Alviano, and annexed by the Republic of Venice. It remained under Venetian rule until 1509. During its time under the Serenissima, Francesco Loredan was the castellan of the fortress, while Secondo de Cà Pesaro served in the position of captain of Pazin, as provveditore of the Republic of Venice.

Slavs inhabited the countryside around Pazin since the 9th century; they worked for the German landowners, who lived in the small fortresses and rocks, built on the edges of the cliffs. The Italians of Pisino trace their origins to the pre-existing Roman community living in the area of the County of Pazin, having resisted the expansion and assimilation of the newcomers. The Italian ethnicity in the County of Pazin was also kept alive and powered by the continuous contact and relationships with the nearby and strictly Italian communities of the Pola and Parenzo (Poreč) areas.

In the area surrounding Pazin, there is a very old presence of Croatized Romanians (Vlachs). They are recorded as early as 1102 in Moncalvo di Pisino. In the 16th and 17th centuries, the Austrians brought to the County of Pazin many families of Morlachs, especially after the Treaty of Madrid, which ended the Uskok War.

As with the other Istrian counties, the notary and diplomatic language of Pazin remained Latin, in preference to the German language. The Istrian Demarcation (Razvod istarski) was written in 1325 in Croatian and in the Glagolitic script. Beside this debated document, there is only one document written in Croatian, a borders act between Cosliacco (Kožljak) and Moschienizze (Draga di Moschiena, Mošćenička Draga), which, however, was written in Croatian to please to chieftains of the Moschienizze area, subjects of the lords of Castua (Kastav), who didn't understand Latin. The only official language of the public and private documents of the County of Pazin was Latin, which in the 17th century was replaced by the Italian language. Even the acts and the registers from the captain administration were written in Latin, and then in Italian; German, which was still marginally used up to the 16th century, was used ever less, and finally disappeared in the 17th century.

By 1500, the city of Pazin, with a population of around 1500 people, was a small center of Italian life.  The head of the comune, and elected representative, did not bear the title of zupano (župan), but that of gastaldo. He was elected by the twelve counselors of the so-called Banca, and to operate needed the confirmation, or captain investment. His coadiutori (literally, coadjutors, collaborators) were usually called the giudici rettori. A public notary with Imperial authority acted as chancellor of the comune, stipulating its acts and contracts.

In 1890, through an artificial formation of the comune, the Austrian government was able to make the municipio fall to the Slavs, but the Italians "passionately defended the city on this and other occasions". The Italians kept in Pazin the headquarters of the Società politica istriana ("Istrian Political Society").

Until 1918, the town (under the name Pisino) was part of the Austrian monarchy (Austrian side after the compromise of 1867), seat of the district of the same name, one of the 11 Bezirkshauptmannschaften in the Austrian Littoral province.

In the same year, Pazin and all the Peninsula of Istria were transferred to the Kingdom of Italy. Benito Mussolini, then, introduced a fascist regime in Italy which, under the "Duce", began to Italianize the region. There were already many speakers of Italian and Istro-veneto in Pazin. In fact, Pazin was a very multicultural and multilingual town due to its location. Most of Istria became part of Yugoslavia after World War II with the Treaty of Paris in 1947. In September 1943, Pazin was attacked and bombarded by Yugoslav Partisans, and subsequently became part of modern day Croatia.

Education
Public education was neglected until the 16th century, when some priests started to teach the basics of Latin to the children of the local nobles and the bourgeoisie. Thereafter, the Pazin comune started to hire an Italian tutor (precettore italiano), who had also to serve as the organist of the Church of San Nicolò. The young Pazin students who wanted to pursue their studies in the humanities or philosophy would then move to Trieste or Fiume (Rijeka), where they would study in the local Jesuit colleges. Those who then wanted to continue with higher studies would often go to Padua.

Between 1646 and 1766, 73 youngsters from the County of Pazin attended the Jesuit college in Trieste, 41 of whom were from Pazin proper. The rector of the Jesuit college of Trieste, Giacomo Rampelli, was himself from Pazin.

In 1836, the first middle school in Pazin was opened. It operated until 1890 when it was moved to Pola (Pula). Teaching in the gymnasium of Pazin was only in the German language. In 1872, the Pazin deputy Francesco Costantini obtained, after long insistence, that also a lower gymnasium with the Italian language would be opened. Slavic parliamentarians of the Diet of Istria bought time until they received assurance that a Croatian gymnasium would also be opened. In 1899, by order of the Austrian government, the first Croatian gymnasium of Pazin was to be set up, which caused a "manifestation of Italianness" throughout the Julian March. There were manifestations throughout Istria and Trieste, which caused the diet to decree that also the Italian school would be opened in 1899.

The Italian Gymnasium of Pazin prospered, and its initial premises became too small. The consiglio comunale spotted a suitable area for the new building, but the then Austrian appointed podestà, a Croatian, opposed the purchase. The giunta provinciale intervened, voiding the decision of the podestà. The new school was opened in 1902, and before it was completed it was visited by Gabriele D'Annunzio, who was surprised by the Italian population, writing to his friend Francesco Salata:

The Italian gymnasium suffered during World War I, being requisitioned from August 1914 to October of that year. Three of its professors were called to arms, one of whom died on the battlefield. The school was evicted in 1915 and had to resettle in a private house. There were then the first political persecutions, with the arrest of one student and his family and the internment in concentration camp of a professor. It was eventually closed down by the Austrian authorities in 1916. Thirty-tree students of the gymnasium voluntarily participated in the war, four of whom died on the battlefield, and one in prison. In 1918, after the Bersaglieri entered the city, works to reopen the school, now dilapidated, were started.

It was named after Gian Rinaldo Carli since 1919. The building was further enlarged in 1926 and ten years later the boarding school Fabio Filzi was completed. The school was attended by students from all over Istria, notably Luigi Dallapiccola, Biagio Marin, Pierantonio Quarantotti Gambini, Mario and Licio Visintini, and Dario Leaone, the youngest victim of the foibe massacres. It produced many students who fought for Italy in various wars. It was bombed during World War II, on 4 October 1943, and finally dismantled in 1946, with the demolition of the structure. Its rector Eros Luginbuhl was killed in Spalato (Split) by the partisans, while professor Teresita Bonicelli tragically disappeared. Teacher Norma Cossetto was tortured and infoibed in the foiba of Villa Surani; the principal of the school and rector of the boarding school, Vitale Berardinelli, and professor Antonio Natoli were killed by Yugoslav fleeing forces.

After the Germans reoccupied the city, lessons restarted in the boarding school, which was shared with the German soldiers. The latter eventually evicted the school, which was again relocated to a private house. After the Yugoslav partisans entered the city in May 1945, one of their first actions was evicting the school from that private house. It was then relocated to another house. Pisino was then in ruin, but it was decided to restart the school in the boarding school, which was now inhabited by the Croatian clerics, who opposed this. Thanks to the mediation of Italian bishop Santin, the school was successfully restarted there.

A sanitary commission then visited the school, evicting it again, and themselves leaving the building in deplorable condition when they departed. The Italians cleaned the school and lessons were restarted, but an exhibition of the Croatian civilization was organized there and the school had to be closed again. It was then moved to the infirmary in the back of the boarding school. The school was later allowed to move back to the previous room, where the students had to put up without heating in the winter. In February, the rector Stefani was arrested in his home, brought to Albona (Labin) and then Abbazia (Opatija), where he miraculously managed to escape. The school was definitively closed in the summer of 1946.

Sights

The current town was mostly built beneath the medieval fortress. The present-day Pazin Castle was rebuilt in the 15th and 16th century and disassembled in the 18th and 19th. It has been a museum since the end of World War II.

The Pazin ponor (Pazinska jama/Foiba) located under the castle was partially explored by Édouard-Alfred Martel in 1896 and is the best example of karst hydrography and morphology in Istria. Castle and a gorge inspired Jules Verne for the novel Mathias Sandorf of 1885.

Pazin was also home to the Rapicio Castle, built in the 16th century. The Castle was bombed and badly damaged during World War II together with the Italian Gymnasium. Today, its ruins are still visible.

Demographics
According to the 2021 census, its population was 8,279, with 3,981 living in the town proper. At the 2011 census it was 8,638 and 4,386 repectively.

Settlements

The town's administrative area consists of 18 settlements with their respective populations:
 Beram, 234
 Bertoši, 325
 Brajkovići, 353
 Butoniga, 74
 Grdoselo, 119
 Heki, 469
 Ježenj, 141
 Kašćerga, 256
 Kršikla, 48
 Lindar, 402
 Lovrin, 364
 Pazin, 4,386
 Trviž, 409
 Vela Traba, 227
 Zabrežani, 426
 Zamask, 58
 Zamaski Dol, 51
 Zarečje, 296

Notable people
Leonard Bagni (1593–1650), priest, theologian, philosopher, physicist and missionary
Stojan Brajša (1888–1989), politician, lawyer and publicist
Dražen Bratulić (born 1971), actor
Renato Camus (1891–1971), architect
Antonio Chinappi (fl. 1710s), Doctor of Law
Francesco Costantini (1827–1899), lawyer, politician, mayor of Pazin (1880-1883)
Attilio Craglietto (1884–1966), educator, politician
Luigi Dallapiccola (1904–1975), composer
Gino De Finetti (1877–1955), painter
Carlo De Franceschi (1809–1893), historian and politician
Juraj Dobrila (1812–1882), prelate, Bishop of Trieste
Fabio Filzi (1884–1916), Italian patriot
Pier Antonio Quarantotti Gambini (1910–1965), poet and writer
Tullio Ghersetich (born 1930), football player, played for Empoli, Fiorentina and Cagliari
Pasqualino Gobbi (17th century), Doctor of Law, Archdeacon of Pola
Vinko Jelovac (born 1948), international basketball player
Antun Kalac (1849–1919), poet, writer, priest
Guglielmo Legler (1875–1951), painter, married in 1900 to Grete Schindler (sister of Alma Mahler)
Ivan Matijašić (1916–2001), surgeon
Ilda Mizzan (died 1922), wife of Francesco Salata
Igor Pamić (born 1969), footballer
Cristoforo Rampelli (17th century), jurist, captain of Pazin 1674-1686
Andrea Rapicio (1533–1573), jurist and prelate, Bishop of Trieste
Paul Stupar (1866–1928), naval officer, rear admiral
Radojka Šverko (born 1948), singer
Zanetto de Tassis (1450–1518), postmaser and courier
Ettore Uicich (1870–1915), irredentist, war volunteer
Josip Ujčić (1880–1964), prelate, Archbishop of Belgrade
Milan Zgrablić (born 1960), prelate

Origin from Pazin
Margherita Granbassi (born 1979), fencer
Ezio Mizzan (1905–1969), diplomat

Climate
Climate in this area has high diurnal variations, and there is adequate rainfall year-round. The Köppen Climate Classification subtype for this climate is "Cfb". (Marine West Coast Climate).

References

Notes

External links

Pazin
Pazin portal
Pazin tourist board

Cities and towns in Croatia
Populated places in Istria County

10th-century establishments in Croatia
983 establishments

Pazin


Robert Louis "Bob" Arnzen (nacido el  en Covington, Kentucky), es un exjugador de baloncesto y béisbol estadounidense que disputó tres temporadas en la ABA y una más en la NBA. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Fighting Irish de la Universidad de Notre Dame, anotando 1.665 puntos, la décima mejor marca de la historia de la universidad. Lideró al equipo en anotación en 1967, promediando 21,4 puntos por partido, y en rebotes en 1969, promediando 11,6.

Profesional
Fue elegido en el puesto 103 del Draft de la NBA de 1969 por Detroit Pistons, y también por los New York Nets en la segunda ronda del draft de la ABA, firmando por estos últimos. Allí jugó 13 partidos, en los que promedió 3,1 puntos y 1,7 rebotes, antes de ser despedido.

En  ficha como agente libre por los Cincinnati Royals de la NBA, donde juega su mejor temporada como profesional, promediando 5,5 puntos y 2,8 rebotes por partido.

Al año siguiente regresa a la ABA para fichar por los Indiana Pacers, donde en su primera temporada lograría su único anillo de campeón, derrotando en la final a los Kentucky Colonels por 4-3, con Arnzen promediando 2,0 puntos y 1,0 rebotes por partido. Jugó una temporada más con los Pacers antes de retirarse definitivamente.

En el mismo tiempo, Arnzen jugó en las Ligas Menores de Béisbol por los Gulf Coast Expos (1969), West Palm Beach Expos (1969–71), Winnipeg Whips (1971), Québec Carnavals (1972), y Península Whips (1972).

Estadísticas de su carrera en la ABA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Arnzen en NBA.com
 Ficha de Bob Arnzen en ultimatenba.com
 Ficha de Arnzen en Baseball Reference

Baloncestistas de Kentucky
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Notre Dame Fighting Irish
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los Indiana Pacers
Beisbolistas de Estados Unidos

Bob Arnzen


Suhoy Su-47 Berkut (Rusça: Су-47 "Беркут" - Altın kartal), Suhoy Havacılık Şirketi tarafından geliştirilmiş deneysel avcı uçağıdır. Ayrıca geliştirme sürecinin başında  S-32 ve S-37 olarak adlandırılmıştır. Nato kod adı "Firkin 'dir". Uçağın ayırt edici özelliği, Grumman X-29'a benzer olarak ileri ok açılı kanatıdır. Berkut 2002'den itibaren Su-47 olarak tanımlanmıştır ve savaş uçağı olarak üretime hazır olmakla beraber daha çok seri üretime geçilmeden önce PAK FA (Prospective Air Complex for Tactical Air Forces - Taktik Hava kuvvetleri için muhtemel kompleks) projesinin bir parçası olarak ağır bir tekrar tasarlanmadan geçecek gibidir. Su-47 tanımlamasının, PAK FA tasarımından sonra kullanılıp kullanılmayacağı belli değildir.

Gelişim Süreci
Orijinalde S-37 olarak bilinen uçak, 2002 yılında Suhoy'un gelişmiş test uçağı Su-47 olarak tekrar adlandırıldı. Değişim, şirketin bir test uçağından daha çok üretime hazır bir avcı uçağı düşüncesini pazara yansıttı. Ayrıca genel olarak Berkut'a (Altın Kartal) bakılırsa şu ima edildi: S-37 orijinal olarak Rusya'nın kompozit malzeme ve elektronik kumandalı uçuş (fly-by-wire) sistemi için öncelikli bir test alt yapısı sunmuştur. Uçak ileri ok açılı kanat şeklinde yapılarak çok üstün bir manevra kabiliyeti ile 45° ve daha üstü derecelere varan hücum açısı sağlanmıştır

Tsibin LL'nin geliştirilmesi ve 1940'larda ele geçirilen bir Alman Junkers Ju 287 üzerinde yapılan çalışmalarla TsAGI uzun zamandır ileri ok açılı kanatın avantajlarına değinmekteydi. İleri ok açılı kanat daha az dalga sürüklemesi, eğilme momentini azaltmayı ve geleneksel kanat formlarıyla karşılaştırıldığında stall'ın gecikmesini sağlar. Ne yazık ki ileri açılı ok, burulma gücünü, konvansiyonel malzemelerden yapılmış bir uçağın kanatlarını yırtacak kadar arttırmaktadır. Sadece kompozit malzemeler bu tip kanatın uygulanması için uygundur.

Tıpkı "Batılı" kardeşi Grumman X-29 gibi, S-37 öncelikle bir teknoloji gösterimcisidir, sonraki Rus avcısı için kaynak bulma niyetindedir. Böyle bir avcı Amerikan F-22 Raptor ve Eurofighter Typhoon gibi uçaklar kadar gelişmiş olmakla birlikte daha klasik olan MiG 1.42 projesi ile maddi rekabette daha uygun da olmalıdır. Bununla beraber Suhoy şu anda S-37 modelini Rus havacılığı ve yabancı ülkelerin pazarlarına üretime hazır bir avcı olarak sokma çabasındadır. İlk tepkiler iyi olmasa da, uçağın etkileyici performansı, Rus hükûmetinin tasarımın geliştirilmesi için kaynak ayırmasını sağlamıştır

Tasarım

S-37, Su-35 gibi daha önceki büyük Suhoy avcıları ile benzer boyutlardadır. Geliştirme masraflarını azaltmak için S-37'ye, Su-27 ailesinin ön gövdesi, dikey kuyrukları ve iniş takımları takıldı.  Bununla beraber, uçağa radar işaretlerine dair geliştirme (radar absorbe edici malzemeler) dahili bir silah bölümü ve yan tarafa geliştirilmiş bir radar için boşluk yapıldı. 1980'lerin araştırma uçağı olan Amerikan X-29 konseptine benzer olmasına rağmen, S-37  iki kat büyük boyutu ve  gerçek bir savaş uçağından uzak oluşuyla Amerikan tasarımından oldukça uzaktı.

Kanat burulması problemini çözmek için, S-37, kanat hala bükülmeye izin veriyorken aerodinamik davranışı geliştirmesi için dikkatlice adapte edilen kompozit malzemeden. Oldukça geniş kanat uzunluğu nedeniyle, Rus hangarlarına sığabilmesi için S-37 katlanır kanatlarla donatıldı. Tıpkı bir önceki kardeşi Su-37 gibi, S-37 Berkut da ön tarafındaki kanartlar ve kanatlarıyla beraber üç kanatlı bir uçaktır. İlginç bir şekilde, S-37 egzoz nozüllerinin yanında dışa taşacak bir şekilde kuyruk kanadı ile eşit boyda olmayan iki uzantıya sahiptir. Uzantılardan sol tarafta olanı  arka görüş radarına ev sahipliği yaparken sağ taraftaki fren paraşütü taşır.

Üretime geçen Rus ve Hindistan Hava Kuvvetlerindeki S-37'ler muhtemelen ağırlıklı olarak AA-12 Adder, AA-11 Archer ve AA-10 Alamo gibi havadan havaya füzeler taşıyacaktı. Su-27 serisi, Mikoyan MiG-31 ve MiG 1.44 için tasarlanmış olan Novator KS-172 AAM-L uzun menzilli füzeleri taşıyabilecek gibi görünmemektedir.

Hindistan katılımı
Hindistan hükûmetinin Savunma Bakanlığının,2001 yılında  Rusya ile anlaşarak PAK FA programına geliştirme ve kaynak imkânları sunacağı söylenmektedir.

Genel bilgiler

Manevra kabiliyeti
Su-47, sesaltı hızlarda aşırı bir çevikliğe, ses üstü hızlarda ise saldırı açısını ve uçuş yönünü değiştirmeye imkân vererek manevra kabiliyetini yükseltebilme olanağına sahiptir.

Azami dönüş oranları ve silahların ateşlenmesi için alt ve üst hız limitleri çatışma üstünlüğü koşulları için önemli kriterlerdir. Su-47, bütün hücum açılarında korunan düzgünlüğü ve kontrol edilebilirliği ile yüksek seviyede manevra kabiliyetine sahiptir. Azami dönüş oranları, orta ve uzun menzilli çatışmaların yanında görev havadaki farklı yerlerde bulunan ardışık hedeflerin engellenmesi ise yakın çatışmalarda da önemlidir. Yüksek dönüş oranları, pilotun bir sonraki hedefe daha çabuk dönüp silahlarını ateşleyebilmesini sağlar.

İleri ok açılı kanat ile geri ok açılı kanat aynı koşullarda karşılaştırıldığında şu üstünlükleri sağlar:

 Yüksek sürüklenmeye kalkış oranı
 Yüksek kapasitede itdalaşı manevraları
 Sesaltı hızda uzun menzil
 Stall direnişine ve anti-spin karakteristiklerinde gelişme
 Yüksek saldırı açılarında düzgünlük
 Daha düşük minimum uçuş hızı
 Daha kısa mesafede kalkış-iniş uzunluğu

Gövde

Berkut'un gövdesi kesişen kısımlarda oval olacak şekilde ve iskeleti ağırlıklı olarak %13 (ağırlık oranı) alüminyum ve titanyum alaşımı kompozit malzemeden imal edilmiştir. Burun radomu ön kısımda hafifçe yassılaşarak ve yatay kenarlara sahip olarak uçağın anti-spin özelliklerini en uygun durumda tutacak şekildedir.

Kanatlar
İleri ok açılı orta kanatlar uçağa geleneksel olmayan sıra dışı bir görünüm ve ek özellikler vermektedir. İleri ok açılı kanat tarafından geliştirilmiş kaldırma gücü, kanat açıklığının iç kısımlarında meydana gelir. Kaldırma, kanatucu tarafından sınırlandırılmaz. Kanatçıklar (Aileronlar) - kanatın kontrol yüzeyleri- etkili hücum açısını muhafaza etmeye devam eder ve hava akımı geri kalan kanat yüzeyinden parçalara ayrılsa bile uçağın kontrol edilebilmesi kontrol altında tutulur.

Kanat panelleri %90 kompozit malzemeden imal edilmiştir. İleri ok açılı orta kanat, uzun mesafe performansına katkı sağlayacak şekilde nispeten yüksek dış cepheye sahiptir. Hücum kenarındaki yönlendirilebilir latalar üzerine monte edilen hücum kenarının kök uzantıları havayı rüzgâr panellerine, firar kenarlarındaki flaplar ve kanatçıklar üzerine hafifçe üfler. Bütün hareketli ve küçük yüzeyli ikizkenar yamuk şeklindeki kanartlar hücum kenarı kök uzantılarına bağlıdır.

Böyle bir kanat tasarımının alt tarafı, kanatları burkulmadan kurtarmaya çalışacak şekilde dönel kuvvetler üretir, özellikle yüksek hızlarda. Bu burkulma durumu, kanatların gücünü ve dayanıklılığını arttırmak için yüksek miktarda kompozit kullanımı gerektirir. Buna rağmen, uçak aslında 1.6 MAch hızla sınırlandırılmıştır. Bazı mühendislik geliştirmeleri ile sınır yükseltilmiştir fakat tam olarak tamamlanmamıştır.

Yönlendirilebilir güç sistemi
Devrimsel olmamasına rağmen, yönlendirilebilir itme (PFU motor geliştirmeleriyle) 30°/saniye aşamada -20°'den +20°'ye kadar ayarlanabilir ve sapma ileri ok açılı kanatlarla gelişmiş çevikliği arttıracaktır.

Kokpit
Kokpit tasarımında pilotun rahatlığı ve yüksek g kuvvetlerinde pilotun kontrol edebilmesi üzerinde yoğunlaşılmıştır. Uçak yeni bir fırlatma koltuğu ve yaşam destek sistemi ile donatılmıştır. Fırlatma koltuğundaki değişken geometri uygulaması 60° eğimle, yüksek g kuvvetinin pilota uyguladığı etkileri azaltır. Koltuk, it dalaşı manevralarında etkili bir şekilde yüklenen g kuvvetini sönümleyebilir. Su-47 pilotu yan montajlanmış düşük seyir kontrol manivelası ve gerginlik ölçümlü gaz kontrolü kullanır.

Teknik özellikler (Su-47 Berkut)

 Mürettebat:1
 Uzunluk:22.6 m
 Yükseklik:6.3 m
 Kanat açıklığı:15.16 m - 16.7 m
 Alan:203 m²
 Boş ağırlık: 26,100 kg
 Yüklenmiş ağırlık: 29940 kg
 Azami kalkış ağırlığı:33000 kg
 Motor (jet):Lyulka AL-37FU
 Jet tipi: İkincil yanmalı, yönlendirilebilir güç sistemli (PFU modifiyeli), dijital kontrollüturbofanlar
 Jet sayısı:2
 İtiş:83.4 kN
 İkincil yanmada itiş:142.2 kN
 Yönlendirilebilir güç sistemi: -20°'den +20°'ye,aşamada ve sapmada; saniyede  30°
 Azami hız: Mach 2.35
 Deniz seviyesinde: Mach 1.1 (1,400 km/s, 870 m/s
 Normal operasyon yüksekliğinde: Mach 2 (2,500 km/s, 1,550 m/s)
 Menzil:3,300 km
 İrtifa:18,000 m (59,050 ft)
 Tırmanma oranı:230 m/sn
 Yük: 36 kg/m² (79.4 lb/ft²)
 Silahlar:
 Toplar: 1&seferlik; 30 mm GSh-30-1 top (150 tur)
 Füzeler: 14 pod (2 kanatucu, 6-8 kanataltı, 4-6 gövde altı)
 Havadan havaya: R-77, R-77PD, R-73, K-74
 Havadan yere: X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500, KAB-1500

Popüler kültürde Su-47
 The S-37, Matthew Reilly tarafından yazılmış Scarecrow adlı romanda Siyah Şovalyeler ve Aloysius Şövalyelerinin ana uçağı olan Siyah Kuzgun olarak yer alır Her nasılsa ismi açıklanmadan S-37 olarak isimlendirilmiştir.
 Su-47'den, Tom Clancy'nin Splinter Cell adlı oyunun kitaplaştırılmasında Türk Hava Kuvvetlerinden bir F-16'nın baskınından önce bir yeraltı silah anlaşması için bir sanayi tesisine tam teçhizatlı olarak  konuşlanan bir füze platformu olarak bahsedilir.
 Bilgisayar oyunu Ghost Recon 'da, oyuncu bi S-37'yi Arkangel'sk Hava Üssünden kaldırmak zorundadır
 23 Mart 2006 tarihinde piyasaya çıkan Ace Combat Zero: The Belkan War adlı video oyunundaki Gault Filosunun ana muharebe uçağıdır.

Dış bağlantılar
  Fighter-Planes.com'da S-37 Berkut
 Rus Havacılık sayfasında S-37
  Rus Askeri analizlerinde S-37
 airforce-technology.com'da S-37

İlgili başlıklar

Benzer uçaklar
 X-29
 Proje 1.44
 Eurofighter Typhoon
 F-22 Raptor
 J-XX
 Dassault Rafale

Ayrıca bakınız
 Orta sınıf savaş uçağı
 Suhoy PAK FA

Avcı uçakları
Rus savaş uçakları
Suhoy uçakları
Çift motorlu jetler
İptal edilen askerî uçak projeleri
Hayalet uçaklar
İlk uçuşunu 1997'de yapan hava araçları
İleri ok açılı kanatlı uçaklar

Suhoy Su-47


Sauce Gardner, né Ahmad Gardner le  à Yonkers, est un joueur américain de football américain qui évolue au poste de . Il a été sélectionné en quatrième position de la draft 2022 de la NFL par les Jets de New York.

Biographie
Ahmad Gardner est recruté par les Bearcats de Cincinnati en 2019 comme un joueur universitaire ordinaire. Le  s'impose comme un joueur défensif talentueux. Physique, il termine sa carrière universitaire sans qu'un receveur n'ait réussi à marquer un  contre lui. Après trois saisons avec les Bearcats, marquées par deux titres en AAC et une participation en phase finale du championnat national, Gardner se présente à la draft 2022 de la NFL. Le jeune joueur impressionne les recruteurs lors des essais et interviews d'avant-sélection.

Sélectionné par les Jets de New York en quatrième position lors de la draft 2022 de la NFL, « Sauce » est un joueur clef dans le bon début de saison de l'équipe new-yorkaise avec cinq victoires pour deux défaites. Malgré une deuxième partie de saison plus compliquée pour la franchise, ses performances lui valent d'être désigné rookie défensif de l'année.

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 2000
Naissance à Yonkers
Joueur américain de football américain
Cornerback
Joueur de football américain des Bearcats de Cincinnati
Choix de draft des Jets de New York
Joueur des Jets de New York
Joueur sélectionné au Pro Bowl

Sauce Gardner


Babanzade İsmail Hakkı (1876, Bağdat - 1913, İstanbul).

1908-1912 ve Nisan-Ağustos 1912 Osmanlı Meclis-i Mebûsanı'nda Bağdat mebusluğu yapmış bir Osmanlı siyasetçisidir. 1806 Babanzadeler İsyanı'nı çıkaran Kürt asıllı bey hanedanı Babanzade ailesine mensuptur.

1908'de Irak gezi izlenimlerini aktardığı ve Tanin Gazetesi'nde yayınlanan Irak Mektupları 2002 yılında yeniden yayınlanmış olup, Irak hakkında çok değerli bir bilgi kaynağıdır. Babanzade İsmail Hakkı'nın Ali Reşat'la birlikte 1899 yılında kaleme aldıkları Dreyfus Meselesi adlı eser 2013 Yılında Fernaz Balcıoğlu ve Büşra Balcıoğlu tarafından latin harfleriyle Türkçeye kazandırılmış ve kitap olarak yayınlanmıştır. Babanzade İsmail Hakkı'nın "Hukuk-ı Esasiye" adlı eseri de yine aynı yazarlar Fernaz Balcıoğlu ve Ayça Büşra Balcıoğlu tarafından bugünkü harflerle 2014 yılında neşredilmiştir.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Beyrut'tan Kuveyt'e Irak mektupları (Babanzade İsmail Hakkı - Büke Yayınları, 2002)
 Dreyfus Meselesi- ARS Yayınları, Ank.2013.
 Hukuk-ı Esasiye- Erguvani Yayınları, Ank.2014

1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Bağdat üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Bağdat üyeleri
Osmanlı yazarları
Kürt asıllı Osmanlı siyasetçileri
Osmanlı siyasetçileri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
Babanzade ailesi

Babanzade İsmail Hakkı


Qahtan Mohammed al-Chaabi (en ) né en 1920, 1923 ou 1924 à  (Lahij) et mort le  à Aden (Yémen du Sud), est un homme d'État sud-yéménite, premier président du Yémen du Sud de 1967 à 1969.

Contexte et biographie
L'organisation politique du  (FLN) d'al-Chaabi a arraché le contrôle du pays aux Britanniques et a obtenu la suprématie politique sur le  (FLYSO) en 1967. Le , le protectorat d'Arabie du Sud a été déclaré indépendant en tant que république populaire du Yémen du Sud, avec al-Chaabi comme président (raïs). Al-Chaabi a occupé la présidence jusqu'au , date à laquelle l'aile gauche du FLN a pris le pouvoir. Il a été remplacé par Salim Roubai Ali et emprisonné, puis placé en résidence surveillée jusque dans les années 1970, et a vécu à Aden de sa libération à sa mort en 1981.

Il était à l'origine un ingénieur agronome de Lahij qui s'est enfui au Caire en 1958. En 1962, il est annoncé à la tête d'une Armée de libération nationale, formée en Égypte, et en 1963 ou 1965, il est choisi comme chef fondateur du NLF. À l'indépendance en 1967, il était le chef du NLF le plus connu et le seul à avoir plus de . En tant que membre de la faction de droite nationaliste nassériste du NLF, il a combattu l'aile gauche marxiste pendant un an et demi jusqu'à son éviction lors du mouvement correctif du , également connu sous le nom de mouvement correctif glorieux, en 1969. Le gouvernement a déclaré en 1990 que la déposition était réalisée .

Son fils, Najib Qahtan al-Chaabi, s'est présenté sans succès contre le président Ali Abdallah Saleh lors de l'.

Références

Liens externes

Date de naissance incertaine (XXe siècle)
Ingénieur agronome
Personnalité politique renversée par un coup d'État
Décès à Aden
Décès en juillet 1981
Personnalité yéménite du XXe siècle

Qahtan Mohammed al-Chaabi


Morlitzwinden (auch Marolzwinden genannt) ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Buch am Wald im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Hirtenbachl, der ein linker Zufluss Froschbächleins ist, der mit dem Traisdorfer Bach zum Hagenbach zusammenfließt. 0,5 km östlich befindet sich der Bucher Wald, im Süden grenzt das Deutschholz an. 1,25 km nordwestlich erhebt sich der Ameisberg ().

Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Oberndorf zur Kreisstraße AN 7 (1,5 km nördlich) bzw. die Staatsstraße 2249 kreuzend zur Kreisstraße AN 5 bei Gastenfelden (1,8 km südlich). Weitere Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Unterbreitenau (1 km nordwestlich) und nach Buch am Wald zur AN 5 (2,5 km östlich).

Geschichte
Aus der Ortsnamensendung –winden kann man schließen, dass der Ort zu den Wendensiedlungen zählt, die im Mittelalter von den Obrigkeiten in größerer Zahl planmäßig angelegt wurden. Der Ortsname enthält den germanischen Personennamen Marold, der als Gründer der Siedlung angesehen werden kann.

Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurden für Morlitzwinden 6 Mannschaften verzeichnet. 5 Anwesen unterstanden dem hohenlohischen Amt Schillingsfürst und 1 Anwesen der Reichsstadt Nürnberg. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 sind die grundherrschaftlichen Verhältnisse für Morlitzwinden unverändert. Das Hochgericht wurde jedoch von Hohenlohe-Schillingsfürst strittig gemacht, 1710 aber dem Oberamt Colmberg vertraglich zugesichert.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Morlitzwinden 7 Anwesen. Das Hochgericht übte das brandenburg-ansbachische Vogtamt Colmberg aus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft hatte das hohenlohe-schillingsfürstische Amt Schillingsfürst. Grundherren waren das Amt Schillingsfürst (1 Hof, 4 Köblergüter, 1 halbes Köblergut) und die Reichsstadt Rothenburg (1 Hof). Neben den Anwesen gab es noch kommunale Gebäude (Hirtenhaus, Brechhaus). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Geographischen statistisch-topographischen Lexikon von Franken (1801) wurde der Ort folgendermaßen beschrieben:

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Morlitzwinden dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Buch am Wald und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Buch am Wald zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde Morlitzwinden in die neu gebildete Ruralgemeinde Hagenau umgemeindet. Am 1. Januar 1974 wurde diese im Zuge der Gebietsreform nach Buch am Wald eingemeindet.

Ehemaliges Baudenkmal
 Haus Nr. 1. Massives erdgeschossiges Wohnstallhaus mit aufgestocktem Wohnteil. Daran Giebel mit Geschossgesimsen und Haustafel. Darauf Adlerrelief und Inschrift "Johann Georg Binder 1804". Zwerchgiebel mit Walmdach.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria Magdalena (Gastenfelden) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Trivia
Der Text des Hits Verdamp lang her wurde 1981 von Wolfgang Niedecken in Morlitzwinden geschrieben.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Buch am Wald)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Morlitzwinden


An Festuca sclerophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan Gottlieb Wilhelm T.G. Bischoff. An Festuca sclerophylla in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca sclerophylla


මෙම තොරතුරු තාක්ෂණ යුගයේ පරිගණක මෘදුකාංග ද, බුද්ධිමය දේපොළක් ලෙස සැළකේ.විශේෂයෙන් පරිගණක මෘදුකාංග හා ජාල මංකොල්ලය , වෙනත් අයෙකු සතු එවැනි දේපොළක් තමන්ගේ යැයි හැගවෙන පරිදි ඉදිරිපත් කිරිම ආදිය බුද්ධිමය දේපොළ අයිතිය උල්ලංඝණය වීමකි. එසේ ම මෙවැනි දේපොළක් සෑම අවස්ථාවකදී ම කිසියම් පුද්ගලයෙකුගේ මනසේ ඇතිවන නිර්මාණාත්මක සිතුවිල්ලක අවසාන ප්‍රතිඵලය වේ. වෙනත් අයකු සතු එවැන්නක් අනවසරයෙන් තම සන්තකයේ තබා ගැනීම , ඉදිරිපත් කිරිම හෝ වෙනත් කටයුත්තක් සදහා යොදා ගැනීම මෙන් ම වෙනත් එවැනිම දෙයක් තුළ අන්තර්ග්‍රහණය කිරීම ද එම අයිතිය උල්ලංඝණය වීමක් ලෙස සැළකේ.(RS)

බුද්ධිමය දේපල හිමිකම්


Aort, insan vücudundaki en büyük arterdir. Sol ventrikülden çıkar ve karnın aşağısına doğru uzanır ve sonra daha küçük damarlara dallanır. Aort oksijenlenmiş kanı tüm vücut parçalarına sistemik dolaşımla ulaştırır.

Aort'un yönü

Aort genellikle beş segment veya parçaya bölünür.

Asendan aort: Aort ark'ı ile kalp arasındaki bölümdür.
Aort arkı: Ters U gibi görünen zirve noktasıdır.
Desandan aort: İliiyak arterlere bölünen aort arkından bir bölümdür.
Torasik aort: Diyaframın üstündeki desandan aortun yarısıdır.
Abdominal aort: Diyaframın altındaki desandan aortun yarısıdır.

Hayvanlarda

Tüm amniotların bir dizi bireysel farklılıklar olsa da, insanlarla genel olarak benzer bir düzeni vardır. Balıklarda, aort diye adlandırılan ve ikiye ayrılan damarlar vardır. Ventral aort kirlenmiş kanı solungaçlara götürür. Bu damar tetrapodlarda asendan aortu oluşturur (geri kalanı pulmoner arter oluşturur). İkincisi, dorsal aort solungaçlardan temizlenmiş kanı taşır ve tetrapodlardaki desandan aortla homologtur. Bu iki aort her iki solungaç vasıtasıyla geçen bir damarla biribirine bağlanır. Amfibiyanlar beştane bağlı damarla tutunur.Bu yüzden aort iki tane paralel arka sahiptir.

Embriyolojik Gelişimi
Memeli ve avian embriyolojik gelişimlerinde faringeal ark (aortik ark) arterlerinin normal arterlere benzer örnekleri vardır. Dördüncü aortik ark damarı aort arkı olarak bu vertebralarda hayatta kalır. Üçüncü aort ark damarı brakiosefalik arter veya internal karotid arterin kökü olarak devam eder. Altı ark ise pulmoner arterler katılır. Büyük arterin düz kası ve aortapulmoner septumdaki hücre topluluğu, kardiyak nöral krest sebebiyle aort ve pulmoner arterlere yarılırlar. Bu nöral krestin büyük artere düz kasın katılımı, birçok düz kasın mezodermin türetilmiş olarak nadirdir. Gerçekte düz kas abdominal aort ile mezodermden türetilir ve sadece semilunar valfler yukarıda ortaya çıkan, koroner arterlerin düz kasın mezodermal kökenine sahiptir. Aortikopulmoner septumun büyük damarlara bölünmesinin eksikliği persistan trunkus arteriozusa sebep olur.

Aort


Mağusa Türk Gücü, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Gazimağusa kentinde bulunan bir spor kulübüdür. 1945'te kurulmuştur. Sarı-yeşil renklerini kullanan kulüp karşılaşmalarını yaklaşık 500 kişilik Mağusa Canbulat Stadyumu'nda yapmaktadır. Kısa söylenişi MTG olan kulüp, uzun bir süre maçlarını Dr. Fazıl Küçük Stadyumu'nda oynamak zorunda kalsa da yapılan yenileme işlemleri ile birlikte yuvasına 2011 yılında geri dönüş yaptı.

Kuruluşundan bu yana, 12 Lig Şampiyonluğu, 6 Federasyon Kupası, 2 Cumhurbaşkanlığı Kupası ve 1 Kıbrıs Süper Kupası kazanmıştır.

Üç yıldıza sahip tek KKTC futbol takımıdır.

Kulübün, UltraCrows adıyla bir taraftar grubu bulunmaktadır.

Kupalar

 Birinci Lig: (12)

1968, 1976, 1978, 1979, 1981, 1982, 2006, 2016, 2019, 2020, 2021,2022,2023
 Federasyon Kupası: (6)

1961, 1977, 1979, 1983, 1987, 2019
 Cumhurbaşkanlığı Kupası: (2)
1983, 1986

Galeri

1945'te kurulan futbol kulüpleri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki futbol kulüpleri
Gazimağusa

Mağusa Türk Gücü


Pragmatizm, felsefede; uygulayıcılık, uygulamacılık, pragmacılık, fiîliyye, faydacılık, yararcılık gerçeğe ve eyleme yönelik olan, pratik sonuçlara yönelik düşünme temelleri üzerine kurulmuş olan felsefi akımdır. William James (1842-1910) tarafından popüler hale getirilmiştir. Onun felsefe ekolünden olanı yapmak, başarmak anlamına da gelir. Hem iyinin teorisi hem de doğrunun teorisidir. İyinin teorisi olarak faydacılık refahcıdır (welfarist). İyi en fazla faydayı sağlayandır ve burada fayda zevk, tatmin veya bir nesnel değerler listesine göre tanımlanır. Bir doğru teorisi olarak ise faydacılık neticecidir (consequentialist). Doğru hareket bir şeyin uygulanabildiği ölçüde gerçek olduğu savına dayandırılmıştır. Bir fikrin doğruluğu faydalılığı, kullanışlılığı veya işlerliği gibi gözlemlenebilir etkilerine göre belirlenir.

Ampirizm ile yakın alakası olan bu felsefi akımı teorik düşüncenin tam tersi olarak nitelemek yanlış olmayacaktır.

Kelimenin dayandığı felsefi terim prágma, Eski Yunanca olup iş, eylem demektir. Pragmatik ise kelime anlamı olarak işe yönelik anlamına gelir. "Faydacılık" bu terime karşılık kullanılan sözcüktür. "Faydacılık ilk olarak 18. yüzyıl İngiltere'sinde Jeremy Bentham ve diğerleri tarafından öne sürülmüştür. Fakat Epikür (Aipikuros) gibi Antik Yunan filozoflarına kadar geri gidilebilir. İlk kez ortaya atıldığında iyi en fazla insana en fazla mutluluğu getiren şey olarak tanımlanmıştı. Ancak daha sonra Bentham iki farklı ve birbiri ile çelişme potansiyeli olan kavram içerdiğinden birinci kısmı atıp sadece "en büyük mutluluk prensibi" demiştir.

Hem Bentham'ın hem de Epikür'ün formülasyonu hedonistik nedenselliğin farklı tipleri olarak düşünülebilir çünkü hareketlerin doğruluğunu sebep oldukları mutluluğa göre ölçüyorlardı ve mutluluğu zevk ile tanımlıyorlardı; ancak Bentham'ın formulasyonu ferdi olmayan bir hedonizmdi. Epikür'ün kişiyi en mutlu eden şeyi yapmasını tavsiye etmesine karşılık Bentham herkesi en mutlu yapacak şeyi yapmayı uygun görüyordu.

John Stuart Mill "Utilitarianism" isminde ünlü (ve kısa) bir kitap yazmıştır. Mill bir faydacı olmasına rağmen bütün zevklerin aynı değerde olmadığını ileri sürmüştür. "Mutsuz bir Sokrat (Sokrates) olmak, mutlu bir domuz olmaktan yeğdir." sözü bu görüşünü anlatır.

Faydacılığı eleştirenler bu görüşün birkaç problemi olduğunu söylemişlerdir. Bunlardan biri değişik insanların faydalarının karşılaştırılmasının zorluğudur. İlk faydacıların çoğu mutluluğun felisifik hesap (felisific calculus) ile sayısal olarak ölçülüp karşılaştırılabileceğine inanıyorlardı ama pratikte bu hiçbir zaman yapılamadı. Değişik insanların mutluluğunun kıyaslanmasının sadece pratikte değil prensipte de mümkün olmayacağı ileri sürülmüştür. Faydacılığın savunucuları bu problemin iki kötü seçenek arasında karar vermek zorunda kalan herkesin karşılaşabileceği bir problem olduğunu söyleyerek karşılık vermişlerdir. Bir milyar insanın ölmesiyle bir kişinin ölmesinin aynı derecede kötü olduğunu söyleyemiyorsanız bu problemi utilitaryanizmi reddetmek için kullanamazsınız demişlerdir.

Faydacılık sağduyu ile çeliştiği için de eleştirilmiştir. Örneğin kişi kendi çocuğunun hayatı ile iki yabancının hayatını kurtarmak arasında seçim yapmak zorunda kaldığında kendi çocuğunu kurtarmayı seçecektir. Ama faydacılar iki yabancıyı kurtarmanın gelecekte daha fazla potansiyel mutluluğa sebebiyet vereceğinden tersini tercih etmeyi destekleyeceklerdir.

Bu akımın -bir şey uygulanabildiği ölçüde doğrudur- şeklindeki savı ise hiçbir teorik mekanizmanın tartışılmasına izin verilmeden bir şey özden yoksun olduğu halde başarılı bile olsa kabul gördüğünden eleştirilmiştir. Söz gelimi birbirinden farklı seçeneklere sahip bir soru hiçbir bilgi sahibi olmayan kimse tarafından rastgele ama doğru yanıtlandığında faydacılığa göre o şey artık mutlaklık kazanmıştır. Bu kişinin bilgili, eğitimli ya da zeki olması pek de önemli unsurlar değildir. Tersi durumda da çok iyi eğitimli ve yetenek sahibi kişiler toplumda iyi statülere erişemediği durumda onların geri zekalı ya da cahil olarak damgalanmaları bu akım yüzündendir. Kısacası faydacılıkta önemli olan öz değil biçimdir, olayların teorik akışı önemsizdir, mutlak olan daima pratik başarı olarak kabul edilir. Her teori doğru değil ama her pratik doğrudur bu görüşe göre.

Daniel Dennett kararlarımızı yönlendirmek için faydacılığın kullanmasının sınırlarını belirlemek için Three Mile adası kazasını örnek olarak kullanır. Bu nükleer santraldeki kaza iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey miydi? Bu kaza birçok kişi tarafından nükleer enerji politikasına yaptığı etkiler yüzünden yararlı olarak görülmekteydi (neticede Çernobil kadar kötü bir kaza değildi). Dennett faydacılık açısından tüm kanıtları tartıp bir karara varmak için hâlâ daha erken (aradan geçen 20 yıla rağmen) olduğunu söylemektedir.

Burada söz edilen sıkıntılardan kurtulmak için faydacılığın değişik çeşitleri ortaya atılmıştır. Faydacılığın geleneksel şekli en fazla fayda getiren hareket en iyi harekettir diyen hareket faydacılığıdır. Buna alternatif ise en iyi hareket en fazla faydayı sağlayacak kuralın emrettiği harekettir diyen kural faydacılığıdır.

Örneğin bir kişi yalan söylerse en fazla faydayı elde edeceği bir durumda olsun; hareket faydacılığına göre en doğru hareket yalan söylemektir ama genel kural olarak doğruyu söylemek o kişiye daha fazla fayda sağlayacağını kabul edersek kural faydacılığı açısından doğruyu söylemek gerekmektedir.

Kaynakça

Pragmatizm


Aras şu anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Aras, Horasan, Erzurum ili Horasan ilçesine bağlı mahalle
 Aras, Şenkaya, Erzurum ili Şenkaya ilçesine bağlı mahalle
 Aras, Taşlıçay, Ağrı ili Taşlıçay ilçesine bağlı köy

Akarsu
 Aras Nehri, Türkiye'de doğup Hazar Denizi'ne dökülen bir nehir

İnsanlar

Soyadı

 Abdulhalim Aras (d. 1925), Türk siyasetçi
 Ahmet Aras (d. 1987), Türk futbolcu
 Bulut Aras (d. 1953), Türk sinema oyuncusu
 Celal Aras (d. 1987), Türk futbolcu
 Çetin Azer Aras (d. 1965), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 Işık Aras (d. 1947), Türk sinema ve dizi oyuncusu
 İhsan Aras (d. 1917), Türk bürokrat
 İlhami Aras (d. 19**), Türk siyasetçi
 Mehmet Ömer Arif Aras (d. 1954), Türk bankacı
 Murat Aras (d. 1973), Türk senarist
 Necati Aras (1909–1961), Türk siyasetçi
 Nurettin Aras (d. 1954), Türk siyasetçi
 Nusret Aras (d. 1944), Türk akademisyen
 Refik Aras (d. 1937), Türk siyasetçi
 Sabahattin Aras (1933–2013), Türk siyasetçi
 Sabri Aras (d. 1945), Türk siyasetçi
 Tevfik Rüştü Aras (1883–1972), Türk siyasetçi

Erkek ismi
 Aras Ağalarov (d. 1955), Azeri milyarder
 Aras Aydın (d. 1989), Türk oyuncu
 Aras Bulut İynemli (d. 1990), Türk oyuncu
 Aras Kaya (d. 1994), Kenya asıllı Türk atlet
 Aras Özbiliz (d. 1990), Türkiye ve Hollanda vatandaşı da olan Ermeni Millî futbolcu

Şirketler
 Aras Holding, 1979'da kurulan şirket
 Aras Kargo, Türkiye'deki kargo firma
 Aras Yayıncılık, 1993'te kurulan şirket

Erkek isimleri
Türkçe soyadları

Aras (anlam ayrımı)


Gemi önadı genellikle kısaltma şeklinde, bir takım kelimelerin askeri ya da sivil gemilerin isminin önünde kullanılmasıdır.

Sivil tekneler için önad itme gücü tipini belirtebilir: Tıpkı buharlı gemilerin "SS" (Steamship) şeklinde isimlendirilmesi gibi, veya araştırma gemisi için "RV" (kullanılması gibi. Sivil önadlar genellikle tutarsızdır ve sık sık her yerde kullanılmazlar. Bazen harflerin taksim işareti ile ayrıldığı görülebilir. "M/S" gibi.

Donanma önadları, "His/Her Majesty's Ship" H.M.S veya HMS gibi kısaltmalar halindedirler. Eskiden "U.S.F" (United States Frigate - Birleşik Devletler Fırkateyni) gibi sadece tekne tipine göre kullanılırdı. günümüzde genel kullanım, her donanmanın ülkesine göre tek bir standard isim şeklindedir, ve diğer önadlar yardımcı ve yedek hizmet tekneleri için kullanılmaktadır.

Önadların kullanımı evrensel değildir; diğerlerinden farklı olarak Üçüncü Reich'ın Kriegsmarine veya Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri kullanmamıştır. Bazı İngilizce yazarlar "DKM" (Deutsche Kriegsmarine için) ve "HIJMS ("His Imperial Japanese Majesty's Ship" (Japonca: 大日本帝国海軍 dai-nippon teikoku kaigun çevirisine göre) için) önadlarını, "USS" veya "HMS" ile uyum sağlamaları için kullanmışlardır. Diğer yazarlar, donanmayı kullanmış veya önadı ihmal etmiştir.

20. yüzyıldan itibaren, birçok donanma gemilerini güverte numarası— güverte yanında yazılan tanımlama numarası ile tanımlamıştır. Her donanma kendi sitemine sahip olup, Birleşik Devletler Donanması Güverte Sınıflandırma Sembolü kullanırken, İngiliz Kraliyet Donanması ve diğer Avrupa ülkeleri ile Commonwealth üyeleri Flama Numarası sistemini kullanmaktadır.

Aşağıdaki tablo kullanıldığı bilinen hem güncel hem de tarihi ön adları göstermektedir.

Genel (ticari donanma) önadları

Ulusal veya askeri önadlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Warship National Prefixes

Deniz kuvvetleri
Askerî tarih
Denizcilik terimleri

Gemi önadları


Pamukçuk ya da oral kandidiyaz (oral candidiasis), Candida albicans mantarının ağız mukozasında yaptığı enfeksiyondur. "Pamukçuk" adı genelde bebeklerin ağzında görülen enfeksiyon için kullanılmakla beraber yetişkinlerin ağzında veya boğazında meydana gelen kandida enfeksiyonları için de kullanılır.

Candida türleri

Mantar infeksiyonlarının %80'i Candida kökenlidir. Deri ve mukoza infeksiyonları kadar organ etkilenmelerine de neden olan Candida'nın en agresif türü Candida albicans'tır. Son yıllarda saptanan yeni bir tür olan Candida dubliniensis'in, immun sistem sorunları olan hastalardaki orofaringeal infeksiyonlarda Candida albicans'a eşlik ettiği gösterilmiştir. Baş-boyun bölgesine radyoterapi uygulanan hastalarda Candida glabrata kolonizasyonu saptanabilir.

Candida albicans, ağız, gastrointestinal sistem ve vaginanın doğal florasında bulunur. İmmunosupresyon, diabet ya da gebelik sırasında patojen nitelik kazanır; deri ve mukozalarda yüzeysel infeksiyonlara, organ lezyonlarına neden olur. Deri ve mukoza infeksiyonları bebeklerde ve yaşlılarda sık görülür; bebeklerdeki pişiklerin çoğunda Candida vardır. Kalp cerrahisi, katater uygulamaları, sıvı transfüzyonları ve iv madde bağımlılarının kullandığı pis enjektörler ile dolaşıma giren etken candida endokarditlerine ve yaygınlaşan infeksiyona neden olur. Beyin, böbrek ve akciğer tutulmalarında çok sayıda mikroabseler oluşur. Bağışıklık sisteminin etkilendiği tüm koşullarda en sık rastlanan çıkarcı infeksiyon hastalıklarından biridir; en önemli risk faktörü, son yıllarda giderek artan HIV infeksiyonlarına bağlı immunosupresyondur. Ayrıca, güçlü antibiyotik ve kortizon tedavisi, beslenme bozuklukları, xerostomia (ağız kuruluğu), ilerlemiş kanserler, lokal kortizon uygulamaları, diabetes mellitus, hipoparatiroidizm, lenfomalar, lösemiler, organ ve doku transplantasyonları, kanser tedavisi önemli risk faktörleri arasındadır.

Bulunuşu

Belirtiler ve Bulgular
Oral candidiasis'in patogenezinde, tükürük içeriğinde bulunan antimikrobiyal proteinlerin niceliğindeki azalmanın da önemli etkisi vardır; en önemli nedeni hiposalivasyondur. Hastalığın sürecine ve klinik niteliklerine göre 2 tür oral candidiasis vardır; akut oral candidiasis ve kronik oral candidiasis.

Akut oral kandidiyaz
Akut oral kandidiyaz olgularında mukoza üzerinde "pamukçuk (trush)" adı verilen beyaz renkli plaklar oluşur; bu plakların baskın olduğu olgulara "akut psödomembranöz candidiasis" tanımlaması yapılır. Bağışıklık sisteminin organizasyonu tamamlanmamış olan yenidoğanlar ile T-lenfosit işlevi bozulan yaşlılarda sıkça görülen Candida plakları, immunosupresyondaki hastaların da büyük bölümünde görülür. WHO 'nun "Category B" olarak nitelendirdiği AIDS hastalarında ve başkaca nedenlerle ağır immunosupresyon altındaki hastalarda, membranlar kısa sürede özofagusa, trakeaya, bronşlara ve akciğerlere doğru ilerler. İnvazif nitelik kazanan etken, organizmanın hemen her bölgesinde lezyonlar oluşturabilir.

Candida kolonilerinden oluşan membranlar özellikle yanak mukozası, orofarinks ve dil kenarlarında lokalizedir. Uygun araçlarla kazındığında yerinden kolayca ayrılır. Örtü altındaki mukozanın eritemli, atrofik ya da erozyone olduğu görülür. Geniş spektrumlu antibiyotik kullanımı nedeniyle gelişen akut psödomembranöz candidiasis olgularında bir süre sonra membranlar silinir, atrofi ve erozyon alanları içeren eritemli bir lezyon ortaya çıkar.

Biyopsi örneklerinin mikroskopisinde, skuamöz epitel kalınlaşmıştır (hiperplazi) ve yüzeyinde mantar kolonileri vardır. Mantar kolonileri içinde ve çevresinde yoğun akyuvar (nötrofil polimorf) infiltrasyonuna ve mikroabselere rastlanır. Epitel hücrelerindeki hiperplazinin nedeni yangı bölgesinde kümelenen nötrofil polimorflardan kökenli alfa-defensin-I proteinidir; bu protein, spinal hücre proliferasyonunu uyararak etkenin bağ dokusuna ulaşmasını engelleme çabası gösterir. Güçlü immunosupresyonlarda (özellikle AIDS hastalarında), mantar hifelerinin mukozayı aşarak doku derinliklerine doğru geliştiği saptanır.

Kronik oral kandidiyaz
Kronik oral kandidiyaz olgularının bir bölümü total protez kullananlarda ve altçene alveol kretleri üzerinde gelişir. Mukozadaki atrofi nedeniyle parlak kırmızı kadife görünümü vardır; bu nedenle, "kronik atrofik oral candidiasis" olarak tanımlanırlar; yüzeyi örten skuamöz epitel incedir ve yüzeyde az sayıda candida hifelerine rastlanır.

Angular cheilitis, dudak bileşiklerinde (kommisuralar) ortaya çıkan kronik oral kandidiyaz olgularıdır. Protez kullanmayan edante hastalarda ya da kapanışı kötü olan protezlerde dudak bileşiklerinde oluşan kıvrımlar içerisinde üreyen Candida albicans ve Staphylococcus aureus infeksiyonuna bağlıdır. Hipovitaminozlarda ve demir eksikliği anemisinde tablo daha ağırdır.Median rhomboid glossit olarak tanımlanan atrofik glossit olgularında, dil köküne yakın alanlardaki filiform papillalarda silinme ve mukozada atrofi, epitelin yüzeysel katmanlarında candida kolonileri ile nötrofil polimorf yoğunlaşmalarına rastlanır.

Ağız mukozasındaki kronik candida infeksiyonlarının bir bölümüne skuamöz epitel  hiperplazisine rastlanır; bu tür olgulara "kronik hipertrofik (hiperplastik) candidiasis" olarak tanımlanır. Olguların çoğu kommisuralar ile bitişiğindeki yanak mukozasında ve dilde yerleşim gösterir. Kommisura-yanak lokalizasyonu gösteren lezyonlara "candida lökoplakisi" adı da verilmektedir. Dil sırtı yerleşimli kronik hipertrofik candidiasis olguları ise kırmızımsı-beyaz renkli, yer yer minik çatlaklar içeren, üzeri düz ya da nodüllü lezyonlardır.

Kronik hipertrofik kandidiyaz olgularında güçlü bir akantoz vardır, spinal hücrelerin arasında ve parakeratoz alanlarında mantar hifeleri izlenir. Epitele komşu bağ dokusunda lenfosit kümeleri bulunur. Spinal hücre proliferasyonu ve parakeratoz görülen bu tür olguların bir bölümündeki epitel displazisi, candida infeksiyonlarının prekanseröz lezyonların gelişmesinde risk faktörü olabileceğini düşündürmektedir.

Tedavisi
Antimantar ilaçlar, örneğin nistatin, Fluconazole (Diflucan), itraconazole veya amphotericin B ile tedavi edilebilir.

Dış bağlantılar
 Pamukçuk vakaları resimleri
  Ağız iltihaplanmaları (Prof. Dr. Gökhan Hakkı ALPASLAN)
 Merck Manual : Oral Thrush  (İngilizce)
 MedlinePlus Medical Encyclopedia: Oral thrush  (İngilizce)
 Childhood Illnesses - Thrush  (İngilizce)
 Yeni doğanlarda pamukçuk (İngilizce)

Kaynakça

Mantar hastalıkları

Pamukçuk


Urrós adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Urrós - Mogadouro belediyesinde bucak.
 Urrós - Torre de Moncorvo belediyesinde bucak.

Ayrıca benzer yazılışla Urrô:

 Urrô - Arouca belediyesinde bucak.
 Urrô - Penafiel belediyesinde bucak.

Urrós


İmişli Rayonu (Azerice: İmişli rayonu), Azerbaycan'da rayon. Merkezi İmişli şehridir.

Hakkında
İmişli Rayonu'nda bir şehir ve 51 köy vardır.

Not

Azerbaycan'ın rayonları

İmişli (rayon)


Historic Royal Palaces ist eine rechtlich unabhängige gemeinnützige Organisation, die im Auftrag des britischen Kultusministeriums die unbewohnten Paläste des britischen Königshauses verwaltet. Die Organisation verwaltet:

 Den Tower of London
 Hampton Court Palace
 Kensington Palace – nur die öffentlichen Räume.
 Banqueting House
 Kew Palace

Zu den Aufgaben gehört die Erhaltung und Pflege der Paläste und der dazugehörigen Parks und Gärten. Sie soll der Öffentlichkeit durch verschiedene Maßnahmen die Paläste nahebringen, z. B. durch Öffnung der Schlösser  für Besichtigungen. Insgesamt besuchen etwa 3,2 Millionen Menschen im Jahr die eintrittspflichtigen Paläste.

Die Organisation finanziert sich aus Eintrittsgeldern, wirtschaftliche Betätigung, Spenden und Mitgliedsbeiträgen, sie erhält keine öffentliche Förderung. Auch durch Publikationen von Büchern und Broschüren finanziert sich die Organisation.

Die Inneneinrichtung der meisten Paläste gehört der britischen Krone, die Waffensammlung im Tower of London den Royal Armouries.

Die unbewohnten Paläste gehören weiterhin dem britischen Königshaus, welches diese nach britischem Gesetz auch nicht verkaufen darf. Nach dem Crown Lands Act 1851 ist allerdings der britische Staat für die Verwaltung der nicht mehr genutzten Paläste zuständig. Vom 19. bis ins späte 20. Jahrhundert wurden die Paläste von verschiedenen Regierungsbehörden betreut. Die gemeinsame Verwaltung kam erst 1989 zustande, als die Historic Royal Palaces als Abteilung innerhalb des Umweltministeriums gegründet wurden. Im Rahmen der Privatisierungen der 1990er Jahre im Vereinigten Königreich wurden auch die Historic Royal Palaces am 1. April 1998 unabhängig. Sie werden seitdem auch weder vom britischen Staat noch vom britischen Königshaus gefördert.

Im Kuratorium von Historic Royal Palaces sitzen sowohl Abgesandte des königlichen Haushalts als auch der Konstabler des Tower.

Weblinks

 Website

Organisation (Denkmalpflege)
Kulturelle Organisation (Vereinigtes Königreich)
Denkmalpflege (Vereinigtes Königreich)

Historic Royal Palaces


Slaská este o comună slovacă, aflată în districtul Žiar nad Hronom din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 468 de locuitori.

Istoric
Localitatea Slaská este atestată documentar din 1454.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Slaská


Semetiš je naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 165

 Muslimani - 164
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato  - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 100

 Bošnjaci - 86
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 14

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Semetiš


Die 19. Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften fanden vom 20. März bis 28. März 2011 in der Gegend um Tänndalen in der Gemeinde Härjedalen, Schweden statt.

Herren

Sprint

Titelverteidiger:  Andrei Lamow
Länge: 4,1 km
Höhenmeter: 140
Posten: 15
Teilnehmer: 79

Mitteldistanz

Titelverteidiger:  Olli-Markus Taivainen
Länge: 11,1 km
Höhenmeter:
Posten: 25
Teilnehmer: 78

Langdistanz

Titelverteidiger:  Andrei Lamow
Länge: 25,0 km
Höhenmeter: 880
Posten: 34
Teilnehmer: 65

Staffel

Titelverteidiger:  Teemu Köngäs, Matti Keskinarkaus, Staffan Tunis
Länge: 3 Runden à 8,0 km
Höhenmeter: jew. 250
Posten:
Teilnehmer: 18 Staffeln

Damen

Sprint

Titelverteidigerin:  Hannele Tonna
Länge: 3,1 km
Höhenmeter: 100
Posten: 13
Teilnehmerinnen: 53

Mitteldistanz

Titelverteidigerin:  Tatjana Wlassowa
Länge: 8,3 km
Höhenmeter:
Posten: 19
Teilnehmerinnen: 52

Langdistanz

Titelverteidigerin:  Anastasia Krawtschenko
Länge: 18,1 km
Höhenmeter: 700
Posten: 29
Teilnehmerinnen: 48

Staffel

Titelverteidigerinnen:  Marie Ohlsson, Josefine Engström, Helene Söderlund
Länge: 3 Runden à 6,0 km
Höhenmeter: jew. 150
Posten:
Teilnehmer: 12 Staffeln

Mixed-Teamstaffel

Titelverteidiger: (neuer Wettbewerb)
Länge: 3 Runden à 2,5 km (Männer)/3 Runden à 2,0 km (Frauen)
Höhenmeter: jew. 70 (Männer/Frauen)
Posten: 6–8 (Männer)/6 (Frauen)
Teilnehmer: 23 Staffeln

Medaillenspiegel

Erfolgreichste Teilnehmer

Weblinks
 Ergebnisse auf lazarus.elte.hu
 Ergebnisse auf orienteering.org

Sportveranstaltung 2011
2011
Sportveranstaltung in Schweden
Gemeinde Härjedalen
Sport (Jämtlands län)
Wintersport (Schweden)

Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2011


NGC 5739 est une vaste galaxie lenticulaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5739 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1787. Cette galaxie a aussi été observée par l'astronome américain Lewis Swift le  et elle a été inscrite à l'Index Catalogue sous la cote IC 1028.

Groupe de NGC 5739
NGC 5739 est la galaxie la plus brillante d'un groupe de galaxies qui porte son nom. Le groupe de NGC 5739 compte au moins sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5598, NGC 5603, NGC 5696, NGC 5784, NGC 5787 et NGC 5860.

À ces six galaxies, il faut ajouter la galaxie PGC 51372, car elle forme un couple de galaxies avec NGC 5603.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5739 sur le site du professeur C. Seligman

5739
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1787
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5739