Frankfurt am Main (anlamı: "Main üzerindeki Frankfurt"), Main nehri kıyısında kurulmuş olan, 730.000'den fazla nüfusuyla Hessen eyaletinin en büyük, Berlin, Hamburg, Münih ve Köln'den sonra Almanya'nın beşinci büyük şehridir.

Orta Çağ'dan beri Frankfurt, Almanya'nın en önemli kent merkezlerinden biri olmuştur. 794 yılında ilk kez belgelerde değinilen Yüksek Orta Çağ'dan itibaren bağımsız bir imparator şehridir ve 1806'ya kadar seçim ve 1562'den beri Kutsal Roma-Cermen İmparatorluğu'nun taçlandırma şehridir. 1816'dan 1866'ya kadar Alman Birliği'ne ve 1848-1849 yılları arasında ilk bağımsız seçilmiş Alman Parlamentosu'na ev sahipliği yapmıştır.
Günümüzde Frankfurt sadece Almanya değil, Avrupa çapında da önemli bir finans, fuar ve hizmet merkezidir ve Alpha World Cities olarak adlandırılan tek Alman büyükşehridir. Şehir, Avrupa Merkez Bankası'na, Almanya Merkez Bankası'na, Frankfurt Borsası'na ve Frankfurt Fuarı'na ev sahipliği yapmaktadır. Merkezi konumu sayesinde Frankfurt Havaalanı'na, Merkez Gar'a, Frankfurt kesişim noktasına ve dünya çapında en yoğun otoyol ağına sahip olmasıyla Avrupa'nın en önemli trafik düğüm noktalarından biridir.
Frankfurt ilk kez 1875 yılında 100.000'in ve 1928'de ilk kez 500.000'in üzerinde bir nüfusa ulaşmıştır. Bugün dar şehir alanında aşağı yukarı 1,8 milyon, Rhein-Main bölgesinin tümünde ise 6 milyon kişi  ikamet etmektedir.
Frankfurt'un bir özelliği ise Avrupa'nın en yüksek gökdelenlerine sahip olmasıdır. Gökdelenlerin çoğu bankalara aittir. En yükseği Commerzbank Tower olan bu binaların çoğu son 20 sene içinde yapılmıştır.

Coğrafya

Frankfurt, Almanya'nın güneybatısındaki Hessen federe devlet' inin en büyük şehridir.

Yer
Frankfurt Main nehrinin her iki tarafında, Taunus sıradağlarının güney doğusunda  en önemli ekonomi merkezidir. Şehrin güney kısmı, Almanya'nın en büyük şehir ormanı olan Frankfurt Şehir Ormanı'nı içerir. En yüksek noktası Berger tepesinde kurulu Seckbach semtidir (deniz seviyesinden 212 metre yükseklikte). Şehir Basel'den Yukarı Ren düzlüğüne kadar yayılmış Ren nehri havzasının en kuzeyindeki noktada kurulmuştur.

Kuzeyinde ünlü Kronberg ile Königstein derebeylik kentleri, batısında Hessen eyaletinin başkenti Wiesbaden ve Renanya-Palatina eyaletinin başkenti Mainz, güneyinde ise üniversite şehri Darmstadt vardır.

Gökdelenler (Skyliners) bu kentin ayırt edici özelliklerinden biridir.

Şehrin alanı 24.831 km² (9.587.30 mil2) dır ve doğudan batıya 23.4 km ve kuzeyden güneye 23.3 km boyunca uzanır.

Şehir merkezi, Altstadt bölgesinde (tarihi merkez) ve çevresindeki Innenstadt bölgesinde Main nehrinin kuzeyindedir.

Coğrafi merkez, Frankfurt West istasyonu yakınlarındaki Bockenheim bölgesindedir.

Frankfurt, yoğun nüfuslu Frankfurt Ren-Main Metropolitan Bölgesi'nin merkezidir ve 5.5 milyonluk bir nüfusa sahiptir.

Bölgedeki diğer önemli şehirler: Wiesbaden (Hessen'in başkenti), Mainz (Rhineland-Pfalz'in başkenti), Darmstadt, Offenbach am Main, Hanau, Aschaffenburg, Bad Homburg vor der Höhe, Rüsselsheim, Wetzlar ve Marburg'dur.

İlçeler

Şehir 46 şehir bölgesine ("Stadtteile") ve bunlar da sırasıyla 121 ilçeye ("Stadtbezirke") ve 448 seçim bölgesine ("Wahlbezirke") bölünmüştür. 46 şehir bölgesi, her birinin bir bölge komitesi ve başkanı olan 16 bölgesi (Ortsbezirke) halinde birleşir.

Nüfusa ve bölgeye göre en büyük şehir bölgesi Sachsenhausen, en küçüğü ise Frankfurt'un tarihi merkezi Altstadt'tır. Üç büyük şehir bölgesi (Sachsenhausen, Westend ve Nordend) idari amaçlarla sırasıyla kuzey (-Nord), güney (-Süd), batı (-West) ve doğu (-Ost) bölümleridir ancak genellikle tek bir şehir bölgesi olarak kabul edilir (bu nedenle genellikle yalnızca Şehrin resmi web sitesinde bile 43 şehir bölgesinden bahsedilir).

Nordweststadt (Niederursel, Heddernheim ve Praunheim), Goldstein (Schwanheim'in bir kısmı), Riedberg (Kalbach-Riedberg'in bir kısmı) ve Europaviertel (Gallus'un bir kısmı) gibi bazı büyük konut alanları, yerel halk tarafından bile, genellikle yanlış bir şekilde şehir bölgeleri olarak adlandırılır.

Frankfurt'un finans bölgesi olan Bankenviertel (bankacılık bölgesi) de bir idari şehir bölgesi değildir (batı Innenstadt bölgesi, güney Westend] bölgesi ve doğu Bahnhofsviertel) bölgelerini kapsar).

Birçok şehir bölgeleri banliyölerle (Vororte) birleştirilmiştir veya daha önceleri buralar Höchst gibi bağımsız şehirlerdi. Nordend ve Westend gibi bazıları, Almanya'nın Birleşmesi sonrasında Gründerzeit'te şehrin hızlı büyümesi sırasında ortaya çıktı, Dornbusch ve Riederwald gibi diğerleriyse daha önce başka bir şehre ait olan bölgelerden oluşturuldu.

Ekonomi
Liverpool Üniversitesi'nin araştırmasına göre kişi başına Satın alma gücü paritesine göre Avrupa'nın en zengin kenti olarak sayılmaktadır. 2008 yılı Mercer yaşam standartları yönünden Dünya'nın en yaşanabilir kentleri sıralamasında 7. sıradadır. Bunun yanında Almanya'nın en yoğun iş bölgesidir.

Frankfurt am Main ve Ren-Main havzasında büyük sanayi kuruluşları mevcuttur. Özellikle kimya ve ilaç sanayisi başı çekmektedir. Otomotiv sanayisine çalışan başlı başına isim yapmış şirketlerle, mühendislik ve şirket danışmanlık firmaları bulunur. Bazı önemli bilişim şirketleri de Frankfurt'un merkezi ve mükemmel ulaşım ve iş imkânlarından yararlanmak için buradadırlar.

Şehirde hizmet dalındaki şirketlerin yanında büyük bankalar da vardır. Bankalar şehri olarak bilinen kent, Almanya ve Avrupa çapında faaliyette bulunan finans şirketlerinin Avrupa merkezi olarak seçilmiştir. Burada Avrupa Merkez Bankası da bulunmaktadır. Frankfurt havaalanı yönetim şirketi (FraPort AG) en büyük işverendir. Almanya'da hızlı tren sistemi ICE'nin Köln şehrine bağlantısı bulunmaktadır. Bu tren hattı ile dev yük tren garı yanında nehir limanına da sahiptir.

Şehirde merkezleri bulunan en ünlü şirketler arasında Deutsche Bank, Opel, Sanofi-Aventis, Fraport AG sayılabilir.

Nüfus
İdari sınırları içinde 763.380 (2019) nüfusu ve fiili olarak kentsel alanı, 2.300.000 olan Frankfurt, Berlin, Hamburg, Münih ve Köln'den sonra Almanya'nın beşinci büyük şehri'dir. Frankfurt'un merkezi 1875'ten beri "Großstadt" (tanımı gereği en az 100.000 nüfuslu bir şehir) olmuştur. 1910'da 414.576 nüfusla Almanya'nın dokuzuncu en büyük şehriydi ve II. Dünya Savaşı'ndan önce nüfusu 553.464'e yükseldi. Savaştan sonra, 1945 yılının sonunda bu sayı 358.000'e düştü. Sonraki yıllarda nüfus tekrar büyüyerek 1963'te tüm zamanların en yüksek seviyesi olan 691.257'ye ulaştı. 1986'da tekrar 592.411'e düştü ancak o zamandan beri arttı. Frankfurt'un merkezi için demografik tahminlere göre, şehrin 2035'te idari sınırları içinde 813.000'e kadar bir nüfusu ve kentsel bölgesinde 2.5 milyondan fazla nüfusu olacaktır.

1970'lerde Hesse eyalet hükûmeti şehrin idari sınırlarını tüm kentsel alanı kapsayacak şekilde genişletmek istedi. Bu, Frankfurt'u resmi olarak 3 milyona varan nüfusuyla Berlin'den sonra Almanya'nın en büyük ikinci şehri yapacaktı. Ancak, yerel makamlar aynı fikirde olmadığı için, idari bölge hala gerçek kentsel alanından çok daha küçüktür.

Kentin ekonomi, finans ve kültür merkezi olması ve ulaşımın mükemmelliği sonucu bu şehirde yaşayan ve çalışan dünyanın her ülkesinin de bir vatandaşı buradadır. Hessen eyaletinde yaşayan yabancıları temsil eden bütün konsolosluklar burada yer alır. Almanya'nın en fazla yabancı nüfus yapısına sahip kentlerinden biridir. Ayrıca Almanya'da Türklerin en fazla yaşadığı şehirlerin başındadır.

Yahudi nüfusu ile de bilinen şehir 2. dünya savaşında bu Musevi nüfusun toplama kamplarına sürgünü ve arkasından yok edilmesi sonucu büyük kayıplar (11.000 üzerinde) vermiştir. Savaş sonuna 160 kişi kalan Musevi nüfusu bugün yine hatırı sayılır bir sayıya ulaşmıştır (yaklaşık 7.200).

Şehirde yarım milyonun biraz üzerinde insan yaşarken komşu bölgelerden, banliyölerinden gelen çalışanlar yüzünden bu sayı mesai saatlerinde bir milyonu geçer.

Politika
Anakent yanında banliyö semtlerin kendi belediyeleri vardır. Anakent belediye başkanı bay Peter Feldmann (SPD) dur. Kent, 2008 seçimlerinden beri Yeşiller (Birlik 90/Yeşiller) ve Hristiyan demokrat CDU koalisyonu ile yönetilmektedir.

Ulaşım

Almanya'nın ünlü otobanları A3 ve A5 in kesiştiği Frankfurt otoban kavşağı yanında, hızlı tren, metro ve omnibüs imkânları düzenli ve mükemmeldir. Avrupa'nın en büyük havaalanlarından birine sahiptir ve yılda milyonlarca yolcunun uğrak yeridir. 2002 yılında bitirilen ICE hızlı tren hattı ile iki ekonomi merkezi Frankfurt ve Köln arasında 200 km/h üstünde seyahat etme imkânı vardır.

Nehir nakliyatı ile Frankfurt şehri yukarı Ruhr havzasının ekonomik bölgesine ve daha ileride Hollanda'ya bağlantılıdır. Main-Tuna kanalı ile de Güneydoğu Avrupa ile irtibatı vardır. Batı limanının değişimi ile burada ikâmet ve büro alanları oluşturulmuştur.

Kültür

Müzeler

30'dan fazla müze ile Frankfurt, Avrupa'nın en çok çeşitli müzelerine sahiptir. Müzesufer'in bir parçası yirmi müze, Main nehir kıyısının her iki tarafının ön sırasında veya yakınında bulunan ve kültürel politikacı Hilmar Hoffmann 'ın inisiyatifle oluşturulmuştur.

Eiserner Steg ve Friedensbrücke arasında Sachsenhausen güney nehir kıyısında on müze vardır. Caddenin kendisi Schaumainkai, Frankfurt'un en büyük bit pazarı için cumartesi günleri trafiğe kısmen kapanır.

 Deutsches Architekturmuseum (Alman Mimarlık Müzesi)
 Deutsches Filmmuseum (Alman Film Müzesi)
 Frankfurter Ikonenmuseum (Frankfurt İkon Müzesi)
 Liebieghaus (Heykel Müzesi)
 Museum für Angewandte Kunst (Uygulamalı Sanatlar Müzesi)
 Giersch Müzesi (Bölgesel Sanat Müzesi)
 İletişim Müzesi (İletişim Müzesi)
 Museum der Weltkulturen (Dünya Kültürleri Müzesi)
 Städel, Almanya'nın en ünlü sanat müzelerinden biri
 Bibelhaus Erlebnis Museum (İncil Evi Deneyim Müzesi)

Kuzey nehir kıyısında iki müze bulunmaktadır:
 Jüdisches Frankfurt Müzesi (Frankfurt Yahudi Müzesi)
 Historisches Museum Frankfurt (Frankfurt Tarih Müzesi)

Altstadt bölgesinde doğrudan nehir kıyısında yer almayan yerler:
 Museum für Moderne Kunst (Modern Sanat Müzesi)
 Schirn Kunsthalle Frankfurt (Schirn Sanat Galerisi Frankfurt)
 Frankfurter Kunstverein (Sanat Derneği Frankfurt)
 Judengasse Müzesi (Yahudi Sokak Müzesi)
 Goethe-Haus (Goethe Evi)
 Archäologisches Museum Frankfurt (Frankfurt Arkeoloji Müzesi)
 Caricatura Museum für Komische Kunst (Karikatür Çizgi Roman Müzesi)
 Dommuseum Frankfurt (Frankfurt Katedral Müzesi)

Bir başka önemli müze de Westend bölgesinde yer almaktadır:
 Naturmuseum Senckenberg (Senckenberg Doğa Tarihi Müzesi), Almanya'daki en büyük ikinci doğal tarihi müzesidir

Diğer müzeler, Oostende bölgesindeki Dialogmuseum (Diyalog Müzesi), Deutsche Bank Park'taki Eintracht Frankfurt Müzesi, Frankfurter Feldbahnmuseum (Gallus semtindeki Frankfurt Hafif Raylı Sistem Müzesi), Schwanheim bölgesindeki Verkehrsmuseum Frankfurt (Frankfurt Taşımacılık Müzesi), Bahnhofsviertel bölgesindeki the Hammer Museum (Çekiç Müzesi) ve Ginnheim bölgesindeki Geldmuseum der Deutschen Bundesbank (Alman Federal Bankası Para Müzesi)' dir.
Nordend bölgesindeki Explora Museum+Wissenschaft+Technik (Explora Bilim ve Mühendislik Müzesi) 2016 yılında kapatıldı.

Performans sanatları

Müzik
Eurodance ve Trance müziği Frankfurt'ta doğdu. 1989'da Alman yapımcılar Michael Münzing ve Luca Anzilotti (Benito Benites ve John "Virgo" Garrett III takma adları altında) Snap! projesini oluşturdular. Basları, davulları ve elektronik sesleri karıştırıp bilgisayar teknolojisini kullanarak ritim eklenen Snap! şarkıları Rap ve Soul vokalleri bir araya getirdi. Böylece yeni bir tür doğdu: Eurodance. 1990'ların başında, Sven Väth ve DJ DAG (Dance 2 Trance'dan) dahil olmak üzere DJ'ler ilk olarak daha sert ve daha derin bir tarz asit house çaldılar ve sonraki on yılda Trance müzik olarak dünyada popüler oldular. İlk ve en etkili Eurodance, Trance ve Techno oyunculuklarından bazıları, örneğin, La Bouche, Jam and Spoon, Magic Affair, Culture Beat, Snap!, Dance 2 Trance, Oliver Lieb,Hardfloor ve  Harthouse ve Eye Q gibi plak şirketleri 1990'ların başında şehirdeydi.

Mekanlar
 Oper Frankfurt – Almanya'nın önde gelen opera topluluğu ve Avrupa'nın en önemlilerinden biridir. 1995, 1996 ve 2003 yıllarında Alman dergisi Opernwelt tarafından (Almanya, Avusturya ve Almanca konuşulan İsviçre'nin) Yılın Opera binası seçildi. Aynı zamanda 2010 ve 2011'de Almanya'daki En İyi Opera seçildi. Orkestrası 2009, 2010 ve 2011'de Yılın Orkestrası seçildi.
 Schauspiel Frankfurt – Frankfurt Operası'nın yanındaki finans bölgesindeki Willy-Brandt-Platz'da tiyatrodur.
 Frankfurt Radio Symphony (hr-Senfoni Orkestrası Almanca) – dünyanın en iyi senfoni orkestralarından biridir.
 Festhalle Frankfurt –Frankfurt Ticaret Fuarı arazisinde Messeturm yanında çok amaçlı salon. Çoğunlukla konserler, sergiler veya spor etkinlikleri için kullanılır ve 13.500 kişi kapasitelidir.
 Deutsche Bank Park – Frankfurt'un en büyük spor stadyumu ve Almanya'nın en büyük on stadyumundan biridir. Niederrad yakınlarındaki Frankfurt Şehir Ormanı'ndadır. Çoğunlukla 51.500 kişilik seyirci kapasitesine kadar futbol ve konserler için kullanılır. 1925'te açıldı ve birkaç büyük rekonstrüksiyondan geçti. Yerel halk hala stadyuma geleneksel adı olan Waldstadion (Orman Stadyumu) demeyi tercih eder.
 Alte Oper – Önemli bir konser salonudur.
 Jahrhunderthalle – Century Hall Unterliederbach semtindeki büyük bir konser ve sergi salonudur. 1963 yılında kimya şirketi Hoechst AG 'nin 100. yıldönümünü kutlamak için inşa edildiğinden bazen "Jahrhunderthalle Höchst" olarak anılır.
 İngiliz Tiyatrosu – Gallileo yüksek binasının zemin katında yer alan bu, kıta Avrupası'ndaki en büyük İngilizce konuşan tiyatrodur. 1979 yılında kurulmuştur.
 Tigerpalast – Tiger Palace şehir merkezinde Zeil yakınlarında bir varietédir. 1988 yılında kurulmuş ve Michelin yıldızı ile ödüllendirilmiş ünlü Tiger-Restaurant'a ev sahipliği yapmaktadır.
 Künstlerhaus Mousonturm – Sanatçılar Evi Mouson Tower ücretsiz bir tiyatrodur, yani geleneksel tiyatrolardan daha küçük bir bütçeye sahiptir ve daha geleneksel olmayan performans yöntemleri kullanır. Oostende semtindeki eski bir fabrikadadır.
 Die Schmiere – Gres bir kabare ve Frankfurt'un en eski özel tiyatrosudur. Altstadt bölgesindeki Karmeliterkloster'de bulunur. Kendi reklamına göre "dünyanın en kötü tiyatrosu"dur.
 Die Komödie - Komedi, şehir merkezinde Willy-Brandt-Platz yakınlarındaki bir bulvar tiyatrosudur.

Botanik bahçeleri

Frankfurt iki büyük botanik bahçesine ev sahipliği yapar:

 Palmengarten – Westend bölgesindedir ve  kapsayan Hessen'in en büyük botanik bahçesidir. 1871'de halka açıldı. Botanik sergiler, kökenlerine göre açık havada veya tropikal ve alttropikal bitkilerin bulunduğu seralarda düzenlenir, bu nedenle "Palmiye Bahçesi" denilir.
 Botanischer Garten der Goethe-Universität – Üniversitenin botanik bahçesi de bir arboretum'dur. "Rubus" (45 tür) özel koleksiyonlarıyla ve Orta Avrupa'nın yerli bitkileriyle birlikte yaklaşık 5.000 türü içerir.
İki ana alana ayrılır: jeobotanik alanı alpin bahçesi, arboretum, çayırlar, bozkırlar, bataklık ve bir göletin yanı sıra Kanarya Adaları, Kafkasya, Doğu Asya, Akdeniz ve Kuzey Amerika'dan bitki koleksiyonlarını ve sistematik ve ekolojik koleksiyon ekin bitkilerini, nesli tükenmekte olan türlerini, süs bitkilerini, gülleri ve  ölçülerinde Neuer Senckenbergischer Arzneipflanzengarten (Yeni Senckenberg Tıbbi Bitki Bahçesi) içerir.

Palmengarten ve  Grüneburgpark 'a komşu olan Botanik Bahçesi şehir içi en büyük yeşil alandır.

Yabancı kültür
 Instituto Cervantes – Bu, adını en önemli İspanyol yazarlardan biri olan Miguel de Cervantes'ten alan İspanyol dili ve kültürünün araştırılmasını ve öğretilmesini teşvik eden dünyanın en büyük organizasyonudur. Dünya'da böyle 54 Centros Cervantes, İspanyolca ve tarih kursları verir. Frankfurt şubesi Eylül 2008'de Asturias Prensi Felipe ve karısı Asturias Prensesi Letizia tarafından açıldı. Merkez, Amerika-Haus denilen yerdedir.
 Institut Français – Fransız, frankofon ve yerel kültürleri dünya çapında tanıtmak amacıyla 1907 yılında Dışişleri Bakanlığı tarafından kurulan Fransız kamu sanayi ve ticaret kuruluşudur (EPIC).
Fransız Enstitüsü, dünyada Alliance française'nin yaklaşık 1.000 şubesinden   ve yurtdışındaki 150'den fazla şubesinden oluşan Fransız kültür ağıyla yakın şekilde çalışır.

 Istituto Italiano di Cultura – İtalyan hükûmeti tarafından kurulmuş, dünya çapında kâr amacı gütmeyen bir organizasyondur. İtalyan kültürünü teşvik eder ve İtalyan dilinin öğretiminde yer alır; dünyada büyük şehirlerde 83 İtalyan Kültür Enstitüsü bulunmaktadır.
 Konfüçyüs Enstitüsü – Amacı Çin dilini ve kültürünü tanıtmak, yerel Çince öğretimini uluslararası düzeyde destekleyen ve kültürel alışverişi kolaylaştıran ve kâr amacı gütmeyen Çin Halk Cumhuriyeti Eğitim Bakanlığına bağlı bir kamu eğitim kuruluşudur. Dünya çapında 480'den fazla Konfüçyüs Enstitüsü vardır.
 Orta ve Doğu Avrupa Çevrimiçi Kütüphanesi – CEEOL, Orta, Doğu ve Güneydoğu Avrupa konularında beşeri bilimler ve sosyal bilimler akademik dergilerinden tam metin makalelere erişim sağlayan çevrimiçi bir arşivdir. Konu alanları antropoloji, kültür ve toplum, ekonomi, toplumsal cinsiyet çalışmaları, tarih, Yahudi çalışmaları, güzel sanatlar, edebiyat, dilbilim, siyaset bilimleri ve sosyal bilimler, felsefe ve dindir. CEEOL, Questa.Soft GmbH tarafından işletilmektedir.

Festivaller

 Museumsuferfest – Museums Riverbank Festivali, Ağustos ayının sonunda şehir merkezinde Main nehir kenarında üç gün boyunca 3 milyondan fazla ziyaretçi çeken Almanya'nın en büyük kültür festivallerinden biridir. Oradaki 20 müze gece geç saatlere kadar açıktır. Dünyanın dört bir yanından canlı müzik, dans gösterileri, el sanatları, mücevher, giysi ve yiyecek standları sunulur.
 Dippemess – Frankfurt'un en eski halk festivali, doğu bölgesinde altı ayda bir Paskalya çevresinde ve Eylül ayının sonunda gerçekleşen Taş Eşya Festivalidir. "Dippe", "tencere" veya "kavanoz" anlamına gelen ve diğer birçok Alman bölgesinde anlaşılmayan bölgesel Hessen lehçesi bir kelimedir. İlk kez 14. yüzyılda yıllık bir pazar yeri olarak anıldı, şimdi daha çok eğlence parkıdır. Festivalin adı, geleneksel olarak hazırlanmış kavanoz, çömlek ve diğer çömleklerin sunulduğu bir fuar olduğu zamanki asıl amacından türemiştir.

 Luminale — 2000 yılından bu yana yılda iki kez, fuardaki Işık + bina sergisine paralel olarak "ışık festivali" düzenlenir. Birçok bina etkinlik için özel olarak aydınlatılır. 2008 yılında, 100.000 ziyaretçi çeken 220'den fazla ışık tesisatı kurulumu görüldü.
 Wäldchestag – Ormanın Günü bölgesel tatil olarak bilinir çünkü 1990'lara kadar Frankfurt'taki dükkânların bugün kapalı olması yaygındı. Festival, Salı günü resmi Wäldchestag ile Pentecost tarihinden dört gün sonra gerçekleşir. Eşsiz konumu, Niederrad'daki şehir merkezinin güneybatısındaki Frankfurt Şehir Ormanı'ndadır. "Wäldches", "küçük orman" anlamına gelen Almanca "Wäldchen" kelimesinin bölgesel bir lehçesidir.
 Nacht der Museen – Müzelerin Gecesi her yıl Nisan veya Mayıs aylarında gerçekleşir. Frankfurt'taki ve komşu şehir Offenbach am Main'deki 50 müze, özel müzik etkinlikleri, dans gösterileri, okumalar ve rehberli turlar ile sabahın saat 2.00'sine kadar açıktır. Müzeler arasında ücretsiz servis hizmeti verilir. 2010 yılında yaklaşık 40.000 ziyaretçi katıldı.
 Nacht der Clubs – Kulüplerin Gecesi Nacht der Museen'e benzer bir etkinliktir: Bir gecede 12€ karşılığında tek bir biletle 20 kadar kulüp ziyaret edilebilir. Genellikle, kulüp kapısı politikaları yeni müşterileri çekmek için gevşetilir. Kulüpler arasında ücretsiz servis vardır. 2008 yılında 15.000 kişi katılmıştır.
 Wolkenkratzer Festivali — Gökdelen Festivali Almanya'da benzersizdir. Düzensiz şekilde yapılır ve sonuncusu Mayıs 2013'te olmak üzere yaklaşık 1.2 milyon ziyaretçi çekti. İki gün boyunca gökdelenlerin çoğu halka açıktır. Gökyüzü dalgıçları, atlama telleri, havai fişekler ve lazer gösterileri ekstra ilgi çekici yerlerdir.

Gece Hayatı
Frankfurt, çeşitli restoranlar, barlar, publar ve kulüpler sunar. Kulüpler şehir merkezinde ve çevresinde ve çoğunlukla Hanauer Landstraße'ye yakın olan Oostende bölgesinde yoğunlaşır. Restoranlar, barlar ve publar Sachsenhausen, Nordend, Bornheim ve Bockenheim'da yoğunlaşırlar.

Elektronik müzik'te Frankfurt, 1980'lerin sonunda ve 1990'ların başında, Sven Väth, Marc Trauner, Scot Project ve Kai Tracid gibi ünlü DJ'lerle öncü bir şehirdi. İlk Trance müziği sesinin ana mekanlarından biri 1988'den 1998'e kadar Omen gece kulübü idi. 1980'ler ve 1990'ların bir başka popüler disko kulübü ve bir hotspot Tekno/Trance müzik için 1978'den 2000'e kadar Frankfurt Havalimanı'ndaki Terminal 1'de bulunan Dorian Gray idi. Diğer popüler mekanlar U60311 (1998-2012) ve Fechenheim (2004-2012) içindeki Coocoon Club idi. Geçmişin önemli canlı müzik mekanları arasında Sinkkasten Arts Club (1971-2011) ve King Kamehameha Club (1999-2013) yer alır.

En popüler aktif rock ve pop konser mekanları arasında, 1976'da özerk ve sol kanat karşı-kültür merkezi olarak açılan Seckbach'taki Batschkapp yer alır. Diğer popüler aktif kulüpler ve müzik mekanları arasında Velvet Club, The Cave, Cooky's, Nachtleben, Silbergold, Zoom, Tanzhaus West ve Yachtclub bulunmaktadır.

Yerli kültür

 Frankfurt mutfağı – Aslen 1926'da Yeni Frankfurt projesi için tasarlanan ve yaklaşık 10.000 üniteden oluşan mutfak, modern hazır mutfakların öncüsü olarak kabul edilen ev mimarisinde bir dönüm noktası oldu.
 Frankfurt dolabı – Barok Frankfurt tarzı dolaplar, dolabı Roma'ya götüren Goethe'nin babasının aile çamaşırlarını saklamak için kullanıldı. En lüks versiyonlar dalga şeklinde parçalara sahiptir, bazıları erik ağacı ile kaplanmış masif kiraz ağacından yapılmıştır.

Mutfak spesiyaliteleri
Ayrıca bkz. Hessen mutfağı

 Apfelwein – Elma şarabı veya sert elma şarabı bölgesel olarak "Ebbelwoi", "Äppler" veya "Stöffsche" olarak bilinir. %5.5-%7 alkollü ve ekşi tadlıdır. Geleneksel olarak "Geripptes" adı verilen pastillerle süslenmiş bardakta servis edilir, dolu bardağa ise "Schoppen" denir. Apfelwein ayrıca yerel olarak "Bembel" olarak bilinen çömlek kavanozunda da mevcuttur. Bir grup normalde bir "Bembel" sipariş eder ve içeriği paylaşır. Apfelwein, %30 maden suyu ile karıştırılmış apfelwein olan "sauergespritzer" veya limon sodası, portakallı soda veya taze sıkılmış elma suyu (limonlu soda en yaygın olanıdır) ile harmanlanmış Apfelwein olan "süssgespritzer" olarak sipariş edilebilir. Apfelwein'e hizmet veren barların çoğu, bu nedenle "Ebbelwoi bölgesi" olarak bilinen Sachsenhausen'de bulunur. New York şehrinin ünlü takma adı Big Apple'a bir saygı duruşu olarak, ulusal içeceği nedeniyle Frankfurt'a bazen "Big Ebbel" (hessian lehçesi ile telaffuz edilir) denilir.
 Grüne Soße – Yeşil sos haşlanmış yumurta, yağ, sirke, tuz ve bol miktarda hodan, kuzukulağı, bahçe tere, frenk soğanı, frenk soğanı, maydanoz ve salata böreği yedi taze otla yapılan bir sostur. Varyantlar, genellikle mevsimsel mevcudiyet nedeniyle, dereotu, yaban mersini, melisa ve ıspanak içerir. Frankfurt usulü asıl yeşil sos, yalnızca şehir sınırları içindeki tarlalarda toplanan bitkilerden yapılır.
 Frankfurter Würstchen – "kısa Frankfurter" domuz fümesinden yapılmış küçük bir sosis'tir. sosisli sandviçlere benzerler. Frankfurter Würstchen adı 1860'tan beri ticari markadır.
 Frankfurter Rindswurst – Saf sığır etinden yapılmış sosistir.
 Frankfurter Rippchen – Rippchen mit Kraut olarak da bilinir, lahana turşusu veya et suyunda yavaşça ısıtılan ve genellikle lahana turşusu, patates püresi ve sarı hardal ile servis edilen, kurutulmuş domuz pirzolalarından oluşan geleneksel bir yemektir.
 Handkäs mit Musik – Alman yöresel ekşi süt peyniri (Harzer'e benzer) ve Ren Main Bölgesi'ndeki bir mutfak spesiyalitesidir. Geleneksel üretim yöntemi elle yapılır. Doğranmış soğanlarla doldurulduğunda "Handkäs mit Musik" (müzikli) olur çünkü soğanların şişkinliği uyarması beklenir.
 Frankfurter Kranz – Frankfurt'tan geldiğine inanılan özel pastadır.
 Bethmännchen – "Biraz Bethmann" badem ezmesi, pudra şekeri, gül suyu, un ve yumurta ile yapılan bir hamur işidir. Genellikle Noel için pişirilir.

Kardeş Şehirler
Frankfurt'un 8 tane kardeş şehri vardır.:

 1960:  Lyon (Fransa)
 1966:  Birmingham (Birleşik Krallık)
 1971:  Milano (İtalya)
 1988:  Guangzhou (Çin)
 1990:  Budapeşte (Macaristan);  Prag (Çekya)
 1991:  Granada (Nikaragua);  Kraków (Polonya)

Ayrıca 1967'den beri Frankfurt'un Nieder-Eschbach ilçesi ve Paris'in kuzeyindeki Deuil-la-Barre komünü arasında kardeşlik vardır.

Aşağıdaki şehirlerle Frankfurt'un arkadaşlık antlaşması (Freundschaftsvertrag) var:

2006'dan beri Çin'de bulunan Şenjen şehri ve Mart 2007'den beri Tiencin şehri, Frankfurt ile iktisadi ilişkileri var.

2013 23 Nisan'da Eskişehir ile kardeş şehir olmuştur.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Şehir planı

Almanya'daki liman kentleri
1. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Özgür imparatorluk şehirleri

Frankfurt


El Ferrocarril de Península Valdés fue una línea ferroviaria argentina que funcionó desde 1901 hasta 1920, uniendo Puerto Pirámides con las Salinas Grandes en la Provincia del Chubut para la extracción de sal y el transporte de pasajeros. Tenía dos estaciones intermedias. Era propiedad de la empresa salinera Ferro y Piaggio. Era de trocha angosta y tenía una extensión de 34 km.

Historia
Cuando Juan de la Piedra, Francisco de Viedma y Narváez y Basilio Villarino, entre otros españoles, llegaron a la península Valdés para levantar la primera población y cumplir con el proyecto de la Corona española. El lugar pasaría a llamarse Fuerte y Puerto de San José de la Candelaria. La falta de agua dulce provocó el inicio de una búsqueda por el interior de la península. Justamente, en la zona interior se hallaron salinas.

Antonio Munno fue el primer concesionario para la explotación de sal de salinas, de nacionalidad italiana, había llejado junto con otros inmigrantes a Puerto Madryn en 1885 para la construcción del Ferrocarril Central del Chubut. Luego, viajó a Buenos Aires presentándose en el Departamento de Minas y Geología de la Nación para solicitar la explotación de las salinas.

El ingeniero Pablo Gorostiaga, por indicación del gobierno nacional, realizó la mensura de tierras de la península en julio de 1892. Munno obtuvo un cuadrado de veinte kilómetros por lado y comienza la explotación de sal. Esta era transportada embolsada a Puerto San José. La extracción se hacía a pala y el transporte en carros. En el puerto, las naves transportaban la sal a Bahía Blanca, Buenos Aires y Montevideo.

En 1898 Munno formó sociedad con Ernesto Piaggio y Alejandro y José Ferro para la explotación más efectiva de las salinas. La zona de embarque pasó a ser Puerto Pirámides, debido a sus condiciones de puerto natural. El 14 de julio de 1900 Piaggio obtuvo una concesión del Congreso Nacional Argentino, mediante la ley N.º 3.898, para construir un ferrocarril de trocha 76cm desde Puerto Pirámides a las Salinas Grandes a una distancia de 34 kilómetros. La ley expresaba que la línea no gozaría de garantía ni subvención y que los trabajos deberían comenzar «dentro de los dos meses desde la aprobación de los planos» y estar «terminados al año de iniciados». También, establecía que «los materiales destinados a la construcción de este ferrocarril podrán ser introducidos libres de derechos por el término de veinte años» y contemplaba telégrafo y «un teléfono, en lugar de telégrafo, durante los diez primeros años de la concesión».

El ingeniero Belcridi fue contratado para el estudio y proyecto del ferrocarril. Para la construcción se levantó un campamento de grandes carpas, que alojaron a los obreros y sus familias y se comenzó por el tendido de vías formando el triángulo de maniobras y luego se realizó la trepada de la loma en forma de zeta. Después, se continuó con los edificios de Pirámides: un hotel, la sede de la administración (que contó con un amplio frente de vidrios de colores), el depósito de combustible y un galpón para herrería y taller mecánico que hacía de depósito de las vías. posteriormente, se construyó el correo y las casas para maquinista principal, para el efoguista principal, para el herrero, para el cambista y para el estopero.

Se inauguró la línea en junio de 1901 y se transfirió a la empresa salinera Ferro y Piaggio que no sólo pertenecía a Piaggio, sino también que era de los hermanos Ferro. Munno también formaba parte. Los hermanos Ferro eran los propietarios de la estancia más grande en la región. La compañía tenía la concesión de 15.000 hectáreas en Salinas Chicas, pero eran suyas unas 25 hectáreas de Salina Grande que era explotada para sal de mesa. En los mejores años se sacaba hasta 12.000 toneladas. Es notable que uno de los acreedores era la empresa Duhncrack und sohn de Bremen (Alemania). Era agente para Orenstein y Koppel. Se deduce por esto que las máquinas no habían sido pagadas o estaban financiadas. La sal era enviada a Buenos Aires y Montevideo.

Las cifras del tráfico en 1902 eran 2.330 toneladas de carga y no había tráfico de pasajeros. Piaggio también solicitó y se le fue otorgado en 1904 una concesión para un ferrocarril entre las salinas hasta un puerto alternativo, a orillas del golfo San José. Las obras nunca fueron hechas.

El ramal ferrovario provocó el asentamiento de pobladores, talleres, almacenes y servicios varios que dieron origen al pueblo de Puerto Pirámides. Esto se debió a que todos los materiales para la construcción de la línea fueron desembarcados aquí. En cuanto a los materiales usados en la construcción de la línea se citan rieles de 27 kilogramos de peso por metro, durmientes de acero y de madera. En cuanto a las edificaciones, estas eran descriptas como frágiles. Los galpones, las casas y la comisaría eran de chapas de hierro plegado y madera.

Clausura
La Primera Guerra Mundial causó problemas a los empresarios y disminuyeron los ingresos. Los acreedores se hicieron cargo del activo y pasivo de Piaggio y Cía., formándose en su lugar la empresa La Salinera Argentina SA, que entró en liquidación después de 1916. Algunos socios de esta empresa eran el Banco de la Nación Argentina, W. Cooper y Cia y la Italia de Seguros.

El itinerario de 1920 que contiene datos desde 1918 es uno de los últimos documentos que registra al pequeño ferrocarril. En el documento se observa un mapa que contiene un pequeño ferrocarril que partía de Puerto Pirámides hacia la salina. Sin embargo, no muestra los nombres de las estaciones o el funcionamiento del mismo por ser privado.

En 1920 todos los derechos y acciones de las mismas fueron adquiridas por Alejandro Ferro. Pese a esto, la carencia de títulos de propiedad y otros factores hicieron cesar las actividades del ramal. Ferro mantuvo el área bajo su nombre hasta que el gobierno provincial lo expropió en 1958.

Otro de los factores que perjuducó a la línea fue el uso de los frigoríficos.

El informe de 1926 del departamento de comercio de Estados Unidos sugiere que el ferrocarril llegó a ser insolvente en 1916. La empresa salinera estaba con problemas financieros en 1904. También, dice que durante la compra de Ferro ya no funcionaba la explotación de sal.

Años más tarde del cierre del ramal, las vías fueron desmantelandas en 1943. El material ferroviario fue vendido en subasta y como chatarra. La cantidad de habitantes de Puerto Pirámides disminuyó hasta los años 1960 cuando el turismo se comenzó a desarrollar.

Flota
El ferrocarril tenía cinco máquinas, entre ellas: un 0-4-0T Krauss 2249 (usada anteriormente, datada de 1890), un 0-6-0T Jung 451 (comprada como nueva en 1900 pero para trocha 75cm) y tres 0-6-0 O&K (de trocha 75cm). La línea tenía diez vagones con boguies y un coche de pasajeros. Una lista de 1903 habla de treinta vagones en total y un furgón. Las máquinas consumían carbón.

Restos
Los restos que perduran en la actualidad son: un bastidor de una de las máquinas y un par de boguies de vagón en una plaza de Puerto Pirámides, unas reliquias en el Centro de Visitantes y Museo Península Valdés, restos de vías en la ciudad de avellaneda. Además, la traza es visible claramente al sur del camino periférico al sudeste de Puerto Pirámides. También, sobrevive una puerta al frente de una cueva que era depósito para cargas, especialmente sal. Los terraplenes y una trinchera con durmientes de hierro visible, se pueden observar desde la ruta 2.

Referencias

Enlaces externos

Ferrocarril en la provincia de Chubut
Comarca Península Valdés
Departamento Biedma
Ferrocarriles de vía estrecha en Argentina

Ferrocarril de Península Valdés


Adilşahlar, Hint Yarımadası'nda Bicapur'da 1490-1686 yılları arasında hüküm sürmüş Türk-İslam devletidir.

Hanedanlığın kurucusu Yusuf Adil Şah'tır. Şii oldukları için diğer müslüman devletlerle iyi ilişki kuramamışlar, 1634 yılında Muhammet bin İbrahim zamanında bağımsızlıklarını yitirerek Delhi'de hüküm süren Şah Cihan'a vergi vermek zorunda kalmışlardır. 1686 yılında Sikandar bin Ali zamanında başkentleri düşerek hanedanlıkları son bulmuştur.

Adilşah Hükümdarları

Kaynakça

Adilşahlar


Autobus Maheux est une entreprise de transport interrégional par autocar au Québec. Propriété du Groupe Maheux, elle se spécialise dans la desserte des régions de l'Abitibi-Témiscamingue et du Nord-du-Québec.

Histoire

Fondé par Roger Maheux, Autobus Maheux débute ses activités en 1958 dans le transport scolaire à Poularies.

Le 1 mars 1980, l'entreprise acquiert la Corporation de transport Rouyn-Noranda.

Le 7 avril 1994, l'entreprise obtient son permis pour la desserte des régions de l'Abitibi-Témiscamingue et de la connexion avec la région montréalaise.

Circuits

Notes et références

Voir aussi

 Site officiel

Entreprise de transport ayant son siège au Québec
Entreprise de transport en bus

Autobus Maheux


Catfish er en amerikansk dokumentarfilm fra 2010 af Ariel Schulman og Henry Joost. Den følger hvordan hovedpersonen, fotografen Nev (Yaniv) Schulman, bror til Ariel, opbygger et romantisk forhold til en kvinde via Facebook og andre sociale medier for til sidst at møde hende i det virkelige liv. Filmen blev en kritisk og kommerciel succes. Den første til MTV reality-tv-serien, Catfish: The TV Show, hvor Schulman er vært.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra USA
Amerikanske film fra 2010

Catfish (film)


Belpınar, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
 Belpınar, Alaca - Çorum ili Alaca ilçesine bağlı köy
 Belpınar, Çifteler - Eskişehir ili Çifteler ilçesine bağlı mahalle
 Belpınar, Nurdağı - Gaziantep ili Nurdağı ilçesine bağlı mahalle
 Belpınar, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
 Belpınar, Ayancık - Sinop ili Ayancık ilçesine bağlı köy
 Belpınar, Yıldızeli - Sivas ili Yıldızeli ilçesine bağlı köy
 Belpınar, Zile - Tokat ili Zile ilçesine bağlı köy

Belpınar


A Kriterion: Revista de Filosofia é um periódico científico editado pelo Departamento de Filosofia da Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG). Publicada desde seu lançamento em 1947, faz parte da Coleção do Scielo e está indexada em vários indexadores como Latindex e DOAJ.

A Kriterion é o periódico acadêmico de filosofia mais antigo do Brasil, com publicação ininterrupta desde a sua fundação em 28 de junho de 1947.

Na avaliação do Qualis realizada pela Coordenação de Aperfeiçoamento de Pessoal de Nível Superior (CAPES), este periódico foi classificado no extrato A1 para as áreas de Filosofia, Direito e Teologia.

Artigos científicos mais acessados no Scielo
Até 26 de dezembro de 2022, os cinco artigos publicados a partir de 2001 mais acessados deste periódico foram:

Ligações externas

Revistas fundadas em 1947
Publicações fundadas em 1947
Revistas científicas do Brasil
Revistas científicas
Filosofia

Kriterion (revista)


Formula 1 – sezona 1968. bila je 19. sezona u prvenstvu Formule 1.

Vozači i konstruktori

Kalendar

Sistem bodovanja
Sistem bodovanja u Formuli 1

 Samo 5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 5 najboljih rezultata u posljednjih 6 utrka su se računali za prvenstvo vozača.
 Samo 5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 5 najboljih rezultata u posljednjih 6 utrka su se računali za prvenstvo konstruktora.
 Ako je više bolida jednog konstruktora završilo utrku u bodovima, samo najbolje plasirani bolid osvajao je konstruktorske bodove.

Rezultati utrka

 VN Južne Afrike

 VN Španjolske

Bruce McLaren u McLaren-Fordu, koji je odustao zbog curenja ulja 13 krugova prije kraja utrke,  je utrku završio na 6. mjestu, ali nije osvojio bodove jer nije odvozio 90% utrke.

 VN Monaka

John Surtees u Hondi je odustao zbog kvara na mjenjaču kao šesti vozač, ali nije osvojio  bodove jer nije odvozio 90% utrke.

 VN Belgije

Jackie Oliver je odustao zbog kvara na transmisiji, dok je Jackie Stewart ostao bez goriva.

 VN Nizozemske

 VN Francuske

 VN Velike Britanije

 VN Njemačke

 VN Italije

 VN Kanade

 VN SAD

 VN Meksika

Poredak

Poredak vozača

Poredak konstruktora

Statistike

Vodeći vozač i konstruktor u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača / konstruktora ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač / konstruktor osvojio naslov prvaka.

Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica Formule 1
 Formula 1 – sezona 1968. StatsF1
 Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo 1968. StatsF1

 1968

Formula 1 – sezona 1968.


Mujer vestida de negro es una pintura al óleo sobre lienzo realizada por el pintor francés Pierre-Auguste Renoir en 1876. Se conserva en el Museo del Hermitage de San Petersburgo.

El tema de la pintura es el pálido rostro de una modelo llamada Anna (que posó también para Manet), animado por algunos rastros de lápiz labial y maquillaje en sus mejillas. La mujer lleva un vestido negro con un gran lazo azul en su escote y la pose de apoyo en algún objeto no reconocible.

Véase también
 Impresionismo

Referencias

Enlaces externos

Colecciones del Museo del Hermitage
Retratos de Pierre-Auguste Renoir
Cuadros de 1876
Cuadros de Francia de los años 1870
Francia en 1876
Cuadros del Impresionismo de Francia

Mujer vestida de negro


185744 Hogan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
185744 Hogan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,88 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 185001-186000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

185744 Hogan


Agartala (, , ) is the capital and the largest city of the Indian state of Tripura, situated on the banks of Haora River, about  east of the border with Bangladesh and about 2,499 km (1,52 mi) from the national capital, New Delhi. According to 2022 census, Agartala is the second-most populous city in Northeast India with a population of about 5.7 lakh (0.57 million). It is India's third international internet gateway and being developed under the Smart Cities Mission .

Etymology
Agartala is a derivative of two words, namely agar, a valuable perfume and incense tree of genus Aquilaria, and the suffix tala, meaning underneath, a reference to the density of agarwood trees in the region. The agar tree is historically referred to in the story of the King Raghu who tied up his elephant's feet to an agar tree on the banks of River Lauhitya.

History

One of the earliest kings of Tripura was Patardan B.C. 1900, long before the Manikya Dynasty. According to folklore, Chitrarath, Drikpati, Dharmapha, Loknath Jivandharan were important kings during the time of B.C. in Agartala.

In the past, Tripura served as the capital to several Hindu kingdoms. Although a timeline of the rulers has not been found, records reveal that the area has been ruled by as many as 179 Hindu rulers, starting from the mythological King Druhya to the last King of Tripura, Kirit Bikram Kishore Manikya. Tripura also came under Mughal rule. The state came under the governance of the British in 1808.

Much later the ancient capital of the then princely state 'Swadhin Tripura' was at Rangamati (Udaipur, South Tripura) by the bank of the river Gomati. In 1760 it was shifted by the Maharaja Krishna Chandra Manikya Bahadur (r.1829–1849) of Manikya Dynasty to present old Agartala by the bank of the river Haora/Saidra and was named 'Haveli'. Due to frequent invasion of the Kukis and also to keep easy communication with the British Bengali, the Maharaja Krishna Chandra Manikya started the process of shifting the capital from Old Haveli to New Haveli (present Agartala) in 1849.

During the British Raj, Agartala was the capital of the 'Hill Tippera' state; it became a municipality in 1874–75, and in 1901 had a population of 9,513. The princely state always remained as cake piece to the British and many other invaders. For example, when Arakhan soldiers attacked the old capital of the state the king of Tripura responded by defeating the entire troop.
The Agartala Municipality was established during the reign of Maharaja Bir Chandra Manikya (1862–1896) within an area of  having a population of only 875 by a royal proclamation in the last part of 1871. A.W.S. Power, the first British political agent for Tipperah was also appointed as the Chairman of the Agartala Municipality in 1872 who held office from 1872 to 1873. The municipality located at the crossing of latitude N 23 –50' and longitude E 91-17' covering 3 km2 area during that period.

Bir Bikram Kishore Debbarman is called the founder of the planned city of Agartala. He had gone on a tour to the United Kingdom and was so impressed at the architecture that he started planning similar township in Agartala. During the 1940s the town was re-organised in a planned manner with new roads and a market building.

The estimated population of Agartala was 5,22,603 in 2014 after the municipal expansion (189,327 in the 2001 census).

From 1901 to 1971 the city did not experience notable progress in infrastructure development with only an 8 km2 of area but 1981 saw Agartala expanding and increasing its connectivity as well as businesses in various fields, the city area expanding to 58.84 km2, greater Agartala is planned as of 2011 with an additional of 92 km2. Agartala had a different type of history from the earlier times of the epic days as it was a princely state and was connected with Bangladesh. Though the East India Company had not arrived in the princely capital of the state but they always remained in a certain in capturing and ruling. The East India Company had set their base of North East India in the Assam province with Shillong as their capital.

The Nobel laureate Indian (Bengali) poet Rabindranath Tagore or Robindronath Thakur visited the city multiple times and built a house that still exists. The historical book Rajmala contains incidents and historical stories of Agartala.

Geography and climate

Agartala is situated on a plain land along the Haora River, although the city also extends to the low-lying hills on its northern parts.

Agartala has a monsoon influenced humid subtropical climate (Köppen Cwa) just short of being hot enough to qualify as a borderline tropical savanna (Aw)/tropical monsoon (Am) climate. Large amounts of rain fall all year except during the dry "winter" or "cool" season. The city experiences long, hot and wet summers, lasting from April to October. Average temperatures are around , fluctuating with rainfall. There is a short, mild winter from mid-November to early March, with mostly dry conditions and average temperatures around . The best time to visit is from September to February. Summers are long and extremely hot with much sunlight and warm days. Rain is very common in this season and the city can be found flooded. The Haora River flows through the city and remains flooded with water during the time of monsoon.

Demographics
As of the 2011 Indian Census, Agartala had a total population of 400,004, of which 200,132 were males and 199,872 were females. The population within the age range of 0 to 6 year is 35,034. The total number of literates in Agartala was 344,711, which constituted 86.18% of the population with male literacy of 87.53% and female literacy of 84.82%. The effective literacy rate of 7+ population of Agartala was 94.5%, of which male literacy rate was 96.2% and female literacy rate was 92.8%. The sex ratio of Agartala is 999 females per 1,000 males. The Scheduled Castes and Scheduled Tribes are 77,663 and 19,767 respectively.

In 1941 Agartala had a population of 17,693. By 1991 the population had risen to 157,358.

Bengali, the official state language, is the dominant language in Agartala spoken by 363,363 people, while English is also a popular language in the state; Kokborok is spoken by 16,200 people in the city. According to the 2011 census, 94.09% of the population is Hindu, 4.37% Muslim, 0.99% Christian, and 0.28% Buddhist. The remainder of the population includes Sikhs, Jains, and other religions; 0.27%.

The city mainly consists of Bengalis and Tripuris. Bengali is widely spoken in the city as a result of the erstwhile regal patronage and high influx of Bengalis from Comilla, Sylhet, Noakhali, and Chittagong districts of Bangladesh. Durga Puja and Saraswati Puja are celebrated with great grandeur and ecstatic enthusiasm, which reflect the influence of the culture of the Bengalis. Hence, nearly every festivity attracts participation from citizens of diverse backgrounds.

There is also a growing population of Tripuri people in the city. Among the native Tripuri festivals, the most famous are Kharchi, Garia and Ker festivals and Tring, the Tripuri New year celebrations. The major areas where the Tripuri live are in the localities of Abhoynagar, Banamalipur, Krishnanagar, Nandannagar and Kunjaban areas who have started to mass migrate to Agartala from other parts of Tripura.

Agartala has emerged as one of the fastest-growing cities in the northeastern region of India today. The city area under the AMC has seen a consistent expansion in recent times with conglomeration of various industries and businesses shaping up. Poverty and literacy still remains a challenge for the governing bodies.

Localities
Agartala city consists of many paras, which means "locality" in Bengali. Each collection of neighbourhoods or para is usually also a municipal ward or division. There are 49 wards under the municipal corporation jurisdiction.

Banamalipur is an important business centre and a part of urban Agartala, which falls under the Agartala post office.  Dhaleswar is a locality in the state close to Banamalipur, under the east police station and Dhaleswar Post Office.

Pratapgar, Math Chowmuhani, Kashari Patti, and Ker Chowmuhani are some important places in the city. One of the largest banyan trees is located in Ker Chowmuhani. Under that tree lies the Shiv-Kali temple of Ker Chowmuhani. This is one of the most peaceful temples in Agartala. In local language Chowmuhani is an intersection of three or four roads, i.e., a place where a couple of roads are linked up across a particular point; in pure Bengali Chowmuhani is called "more".

Kaman Chowmuhani is the most important place and a part of the heart of the city. The name Kaman Chowmuhani is derived from the Bengali word Kaman meaning "Cannon" in English. It so happened when the king of Tripura Dhanya Manikya defeated the soldiers of Husain Shah in battle and forfeited their cannon which was later set up in this place from where its name is derived. The place along with its object is a unique icon of Agartala.

Krishnanagar is one of the most densely populated parts of the city. It encompasses  the most visited temples of Agartala like Jagannnatha temple, Laxminarayana temple, Durgabari temple and Alpkhbaba temple. Radha Nagar has a bus stand and it connects buses and other vehicles to the northern part of the state.

Shibnagar is another locality which connects the city to Maharaja Bir Bikram College, the oldest college of the state whereas Ramnagar is the most dense locality in Tripura. The rectangular gridiron network of Ramnagar dates from the eras of the Rajas, one of the earliest planned neighbourhood in the city. There are 12 divisions in this area and many clubs which organise Durga puja. Joynagar is another a locality in Agartala which has six lanes. There are four clubs which organise Durga puja. The closest landmark of Joynager is Battala market, one of the important business hubs in the state.

Abhoynagar and Arundhutinagar are two residential areas around the city and are densely populated, (Arundhutinagar) being located 5 km away from the city centre confining the railway station of the capital city.

Gol Bazar (Maharajganj bazar) is the most important business hub as well as the largest market in the state of Tripura. Products are exported to many Indian cities from this zone. The market was established by the king of Tripura before India's independence.

Gurkha Basti is one of the biggest slum areas in the city, a recent campaign has been launched by the state government to make the city slum free and hence relocation of its residents is underway. Kunjaban is a census town in west Tripura district, which mainly includes government buildings and localities. The secretariat and the seat of the state government is located in this area. New Capital Complex is located in Kunjaban and is a planned and modern area. The Secretariat and the State Assembly along with the new Governor House is located here.

College Tilla consists of the historic Maharaja Bir Bikram College which was set up by Maharaja Bir Bikram Kishore Manikya in 1947. It is surrounded by some localities and quarter complexes of many government employees.

MBB Club, Indranagar, Bholagiri and Bhati Abhoynagar are some residential places in the city.

79 Tilla is another important part of Agartala with major offices such as the BSNL Office, electric office, Geological Survey office and Quarters, and the AG Quarters. It is located 2.5 km approx from the heart of the city.

GB Bazar is another important market of this state which is located 2 km from the heart of the city. The Agartala Government Medical College is located here.

Amtali, Badhar Ghat, College Tilla, Jagaharimura, Lake Chowmuhani, Advisor Chowmuhani, Ganaraj Chowmuhani, Durjoynagar, Bardowali are some important places in the city.

Battala is the commercial area of the city, it is often called Bottala in Bengali and is also known as the electronics market of Agartala. Products are imported from surrounding countries and the cheapest variety of cloths and accessories are found. Battala also has a strong food market and is the second biggest market in Tripura after Gol Bazar.

Melarmath is one of the most important parts of the city and also the electronic business hub centre; the city center market as well as other prominent structures are located here. Melarmath Kali Bari temple is one of the widely known temples of Agartala.

Khayerpur and Chandrapur are located on the National Highway 8.

These areas are subdivided into residential blocks, such as Banamalipur which is divided into North Banamalipur, Madhya Banamlipur, South Banamalipur, etc.

From 2004 the Agartala Municipal Council has been further extended, taking 16 villages of Dukli R. D. Block, seven villages of Mohanpur R. D. Block and two villages of Jirania R. D. Block with area of 43 km2 and  population in addition to the 16 km2 and population of  in the 2001 census.

City administration
The city is managed by the Agartala Municipal Corporation (AMC), which divides the city into 49 municipal wards under four zones: North, South, East and Central zones. Each ward has an elected ward representative or municipal councillor. For postal administration the city is divided into postal zones. The complete list of municipal wards and their locations by municipal zones are shown in the table below.

Politics

On 1 November 1956, Tripura became a Union Territory and an Advisory Committee was formed to advise the Chief Commissioner. On 15 August 1957, a Territorial Council was formed with 30 elected members and two members nominated by the government of India. On 1 July 1963, the Tripura Territorial Council was dissolved and a Legislative Assembly with the existing members of the Territorial Council was formed. Tripura is governed through a parliamentary system of representative democracy, a feature it shares with other Indian states. Universal suffrage is granted to residents. The Tripura government has three branches: executive, legislature and judiciary. The Tripura Legislative Assembly consists of elected members and special office bearers that are elected by the members. Assembly meetings are presided over by the speaker, or by the deputy speaker in the case of the speaker's absence. The Assembly is unicameral with 60 members of the Legislative Assembly (MLA).
Agartala assembly constituency is part of Tripura West. Political clashes between the Communist Party of India (Marxist) and Indian National Congress have always been common.

After the independence of India in 1947 Tripura was still a princely state. After the death of the last king Maharaja Bir Bikram Kishore Manikya Bahadur on 17 May 1947, a Regency Council was formed headed by Maharani Kanchan Prava Devi, for aid of the minor Prince, Kirit Bikram Kishore Manikya Bahadur. The regent signed the merger agreement with the government of India. After the merger Tripura became a Part 'C' state. On reorganisation of the states, effected in November 1956, Tripura became a Union Territory with an Advisory Committee to aid and advise the chief commissioner. Tripura gained its statehood on 21 January 1972 before that but merging with India in 1949 the first chief minister of the state was on 1 July 1963, Sachindra Lal Singh of the Indian National Congress, he was the CM of the state for around 3,046 days. From 5 January 1978 the rule of the Congress came to an end as Nripen Chakraborty became the first communist chief minister of Tripura. Later again the communists fell and the INC rose and was in power till 1992, from 1993 again CPI (M) came to power. Manik Sarkar was the CM of the state from 11 March 1998 to March 2018. In 2018 Tripura Legislative Assembly election BJP 36 out of 59 seats, defeating CPI(M) in the process. BJP's Biplab Kumar Deb was sworn in as the chief minister of Tripura.

Agartala is administered by several government agencies. The Agartala Municipal Corporation, or AMC, oversees and manages the civic infrastructure of the city which together encompass 49 wards. Each ward elects a councillor to the AMC. Each borough has a committee of councillors, each of whom is elected to represent a ward. By means of the borough committees, the corporation undertakes urban planning and maintains roads, government-aided schools, hospitals, and municipal markets.

Economy

Most of the population is employed in the state and central government, and other government owned enterprises.

The consumption patterns of the residents of Agartala have evolved considerably since the expansion of the city and the corresponding rise in population; previously, major consumption took place once a year, during Durga puja, while during the rest of the year consumption took place largely only for special occasions.

The Agartala Book Fair has been held annually, usually in Agartala, since 1981.

Culture

Like in other Indian states, there is mixed religion in Agartala. Hinduism is the dominant religion and there are many temples across the city. The whole city is nestled with tents catering to a variety of themes. Christianity is a widespread faith as well, with Christmas being a very busy time of the year. Agartala is also known for its Tripuri festivals like Kharchi, and Garia Ter.

Temples
Some prominent temples are:
 Lakshmi Narayan Temple, the Palace Compound
 Agartala Jagannath Mandir

Churches

 Union Baptist Church, Arundhutinagar, the oldest church in Agartala
 Agartala City Baptist Church, Supari Bagan
 Agartala Capital Baptist Church, Nandanagar
 St. Francis Xavier Cathedral Church, Durjoynagar

Transportation

Airport

Agartala is connected to other cities in India by air via Maharaja Bir Bikram Airport. There are direct flight connections to Kolkata, Imphal, Guwahati, Bangalore and New Delhi. As per AAI report, Agartala airport is the third international airport in northeast India. The airport was built in 1942 by Bir Bikram Kishore Manikya Debbarma Bahadur who was the ruler of Tripura State until 1947, and used to be called "Singerbhil Airport"; the Indian Ministry of Civil Aviation renamed the airport in 2018.  During World War II, US 4th Combat Cargo Group flew Curtiss C-46 from the airport to fly supplies over Burma.
The airport is located in Singerbhil  north of Agartala.
The major airlines are Air India, IndiGo. The airport is under construction to make it an international airport.

Plans passed to upgrade the airport building with a new terminal under construction and better facilities and modern equipment along with more apron, expansion of runways, better CAT and navigation system.

Roads
National Highway 8 connects Agartala to Assam and the rest of India by road, also known as the lifeline of Tripura. The highways (NH44, NH 44A) connect Agartala with Silchar (317 km), Guwahati (599 km), Shillong (499 km), Dharmanagar (200 km) and Aizawl (443 km). A bus service connects it to Dhaka (150 km).
 National Highway 44 (India) connected to Tripura to Shillong and Mizoram (NH 44A)
 National Highway 44A (India) connected to Tripura to Mizoram

Agartala is well connected by road to other parts of Tripura state. National Highway 44 has been extended to the south, thus improving the road connectivity between Agartala and south Tripura. Buses, Jeeps, Trekkers and SUVs are the most common public carriers, and cars and vans are usually used for private hire.
The highway passes through hilly terrains, while travelling from the city towards the North one can experience the lavishing and lush green Baramura Hill Range, Atharamura Hills and the Longtharai Hills and while moving towards the South Debatamura Hills can be seen.

The main mode of public transportation within the city consists of a network of cycle rickshaws, auto rickshaws and buses. To ease traffic congestion a 2.26 km long flyover is constructed.

Railways
Since 2008, Agartala has been connected to other cities in India by the Agartala Railway Station situated at  Dukli. The foundation stone for the 119-km Kumarghat-Agartala railway project was laid in 1996 by former prime minister H. D. Deve Gowda.

Agartala is the second capital city (after Guwahati, Assam) in the northeast which is connected to the country's railway network. The railway station is located approximately 5.5 km (2.96 nautical miles) from the heart of the city and a lot of modes of transportation are available to reach the city from the station.

Broad-gauge conversion work in the Lumding-Silchar segment was completed in March 2015. Gauge conversion work up to Agartala was completed by the end of March 2016, and railway traffic between Agartala and Silchar began. During the laying of rail lines from Kumarghat to Agartala, provisions were kept for swiftly converting it to broad gauge. Presently, local trains from Agartala to Dharmanagar and Silchar are functional. Work on express trains connecting Agartala to Delhi, Kolkata, Guwahati and Dibrugarh has started. Local railway traffic between Agartala to Sabroom has become functional.

Connecting with Tripura Train Rajdhani, Shatabdi, Janshatabdi, Garib Rath, Duronto, Yuva, AC Trains.
A rail link between Agartala and Akhaura in Bangladesh was approved by the government of India in September 2011. IRCON is constructing this 15 km long track that will directly connect northeast India to Chittagong international sea port. The TripuraSundari Express and Rajdhani Express are two Super Fast weekly trains connecting Agartala to Anand Vihar Terminal, Delhi. Other trains like Deoghar express (weekly), Kanchanjungha Express to Sealdah runs four days a week, Agartala-Habibganj weekly special train and Bengaluru bound Bi-weekly Humsafar Express connects the city to the states of Assam, West Bengal, Bihar, Jharkhand, Madhya Pradesh, Uttar Pradesh, Odisha, Andhra Pradesh, Tamil Nadu and Karnataka.

Communications

Radio stations
 AIR
 Big FM
 Red FM 93.5

Television
Doordarshan (DD) has a television station in Agartala. Akash Tripura is one of the first television channels in Agartala. It is a full-time Agartala-based news channel. Other full-time based channels are PB 24, Headlines Tripura, Akash Tripura, News Vanguard and Focus Tripura etc.

There are other cable channels such as Hallabol, Sristi Tripura, Sristi Music, Sristi Bangla, Sristi Cinema, CITI, News All India, and Tripura Pratidin, which are not 24 hours channels and are run by Siti and Sristi Cable networks.

There are also KokBorok channels like KokTripura, KhumpuiTV and ChiniKhorangTV Which are currently in service.

Newspapers
Bengali-language media is dominant in the city. Major news publications are:
 Dainik Sambad (Bengali)
 Syandhan Patrika (Bengali)
 Ajker Fariad (Bengali)
 Bartaman (Bengali)
 Daily Desher Katha (Bengali)
 Aajkaal (Bengali)'
 Pratibadi Kalam (Bengali)
 Hachukni Kok (Kokborok)

Education

Universities
 Tripura University is Agartala's central university, located in a 10 km range from the city of Agartala. Other universities include the ICFAI University, which was established in 2004 and is ranked 2nd in the Engineering Colleges of India. The Maharaja Bir Bikram University is known as the only state university within Tripura. The Sikkim Manipal University has been ranked 13th in India's best medical universities by India Today as well as being in the top 10 emerging colleges of India.

Colleges
There are currently 15 general colleges within Argatala including the Bir Bikram Memorial College, the Ramthakur College and the Women's College, Agartala which was established in 1965 and is the only existing college for women within the capital city.
Colleges with a specific academic focus within Argatala include the Tripura Government Law College which provides a five year Bachelor of Law Degree for its students. Argatala is also home to numerous technical colleges including the National Institute of Technology, Agartala and the Tripura Institute of Technology.

Prominent schools
The prominent primary and secondary schools of Agartala include the St Paul's School, Agartala which has an aim to teach students who are a part of the Christian faith. A similar school, the Holy Cross School, was established by the Congregation of Holy Cross. Other prominent schools include the Shishu Bihar H.S. School and the Netaji Subhash Vidyaniketan.

Sports

Tripura is an important state in the northeast India with regard to sports. Cricket is the most important sport in the state. Football also has an important role.

Football
Agartala has a large base of football followers. UK mini stadium is an important venue for this game. Tripura Football Association organises a football league known as Agartala League every year to popularise the sport in the state.

Cricket

Tripura has a state team which plays under the auspices of the Tripura Cricket Association in the Eastern division of the Ranji Trophy championship, the national first-class cricket competition of India. The most important cricket grounds are Maharaja Bir Bikram College Stadium and Polytechnic Institute Ground, Narsingarh. Some other notable grounds are Astabal ground and the Pragati School cricket ground. Tripura Cricket Association organises cricket tournaments at the U-13, U-15, U-17 and U-19 levels where clubs affiliated to Tripura Cricket Association compete against each other.

Stadiums

The following are the stadiums in Agartala:
 Maharaja Bir Bikram College Stadium the premier cricket stadium in the city with a capacity of 30,000 persons.
 Polytechnic Institute Ground- the second cricket stadium in the city with capacity of 15,000 persons.
 Swami Vivekananda Stadium another multi-purpose stadium in the capital city of Tripura in Agartala. Located around 2 km away from the city centre, the stadium has a sitting capacity around 8000 including a grand stand and press gallery. The area of the inner ground is 7350 sqm. It is considered the most highly modernised and the best stadium in northeast India.

Tourism

Places of interest

 College Tilla Maharaja Bir Bikram College, Tripura University buildings, football ground, international cricket stadium, picturesque lush landscapes and serene natural lakes. It is also a national bird sanctuary.
 Ujjayanta Palace Palace of the Tripura kings, was converted to state legislative assembly and now into a museum, situated in the area of Palace Compound is one of the eye catching attraction in the state. It is a former royal palace in Agartala, and also served as the meeting place of the Tripura Legislative Assembly until 2011. The area has decoded from the ruling landmark of the kings to the citizens. Tours are conducted by the Tripura Tourism Department. The name Ujjayanta Palace was given by the poet Rabindranath Tagore, who visited the state of Tripura many times. Maharaja Bir Bikram was the last king of Tripura and the last king who stayed in his house in the palace. It has now been transformed into a museum named Ujjayanta Museum and it was inaugurated by Dr.Hamid Ansari, the former vice president of India
 Agartala Jagannath Mandir — Hindu temple of the Vaishnava school of thought.

Parks and playgrounds

 Heritage Park: The most visited of all the parks in the city, the most notable features here are the miniature models of various monuments of the state, the Ayurvedic herb-garden and the fountain.
 Rabindra Kanan: A park in the vicinity of the Pushpavanta Palace, former Raj Bhavan of Tripura and the Malancha Nivas, this park annually holds the birth anniversary ceremony of Rabindranath Tagore, after whom the park is named. It is near to Heritage Park.
Vivek Uddyan: Adjacent to Ujjayanta Palace and Children's Park, this park annually holds the birth anniversary ceremony of Swami Vivekananda, after whom the park is named
Nehru Park: A stroll or walking park that is decorated in greenery with rivers (no mechanical themed-machinery), close in driving distance from Heritage Park and Rabindra kanan.
Children's Park
Albert Ekka Park
Lembucherra Park: The latest addition to Agartala's parks

Museums

 Tripura State Museum, located at the Ujjayanta Palace
 Science Museum, located in Sukanta Academy
 Haveli Museum, located in Khayerpur

Multiplexes
Rupasi Multiplex: One of the established multi-screen cinemas in Agartala is the Rupasi Cinema, ML Plaza, Agartala.
Balaka Cinema: Located in the City Center Agartala.

Notable people

 Maharaja Bir Bikram Kishore Manikya Debbarma Bahadur, King of Tripura State. Often considered the Architect of Modern Tripura
 Nanda Kumar Deb Barma, Tripuri language playwright, poet and lyricist.
 Pradyot Bikram Manikya Deb Barma
 S. D. Burman, music director, singer and composer in Bengali and Hindi language films
 Biplab Kumar Deb, 10th Chief Minister of Tripura.
 N. C. Debbarma, Former AIR Director, politician, current IPFT Chief and Revenue Minister of Tripura.
 Sourabhee Debbarma, singer (winner of Indian Idol 4)
 Kalpana Debnath, gymnast
 Mantu Debnath, gymnast
 Reema Debnath, actress in Bollywood
 Somdev Devvarman, professional Indian tennis player
 Manik Dey, member of the Communist Party of India (Marxist), former minister of Power, Urban Development, Rural Development and Transport in Government of Tripura
 David Dhawan, Bollywood film director
 Chandra Shekhar Ghosh, founder of Bandhan Bank
 Dipa Karmakar, gymnast. Represented India at 2016 Summer Olympics
 Borkung Hrangkhawl, rapper, singer, songwriter
 Naresh Mitra, Bengali actor and director
 Manisankar Murasingh, cricketer
 Bishweshwar Nandi, gymnast
 Jishnu Dev Varma, politician and Deputy Chief Minister of Tripura

See also
 List of cities and towns in Tripura
 Tourism in North East India
 Centre for Forest Based Livelihood and Extension
 Advanced Research Centre for Bamboo and Rattan

References

External links

 Agartala Municipal Corporation

Articles containing potentially dated statements from 2004
All articles containing potentially dated statements
Cities and towns in West Tripura district
West Tripura district
Tourism in Northeast India
Indian capital cities

Agartala


A coroação de Carlos III e sua esposa, Camila, como rei e rainha do Reino Unido e dos outros reinos da Commonwealth foi o ponto alto simbólico da sua ascensão. O rei Carlos III sucedeu ao trono em 8 de setembro de 2022, após a morte da rainha Isabel II. A coroação foi uma ocasião de Estado, que aconteceu em 6 de maio de 2023, na Abadia de Westminster, marcando formalmente a ascenção de Carlos III ao trono britânico. A cerimônia foi curta e mais inclusiva no que diz respeito a religiões e comunidades.

É a primeira coroação de um monarca britânico a acontecer no século XXI e a 40.ª que ocorre na Abadia de Westminster desde 1066.

Antecedentes

O rei tornou-se Sua Majestade Carlos III, pela Graça de Deus, Rei do Reino Unido da Grã-Bretanha e da Irlanda do Norte e de Seus outros Reinos e Territórios, Chefe da Commonwealth, Defensor da Fé imediatamente após a morte de sua mãe, Isabel II do Reino Unido, em 8 de setembro de 2022. Ele foi proclamado rei pelo Conselho de Adesão do Reino Unido em 10 de setembro, que foi seguido por proclamações em outros reinos da Comunidade de Nações. Devido à idade avançada de Isabel II, a coroação de Carlos foi planejada por anos sob o codinome Operação Orbe Dourada. Durante o reinado de Isabel, as reuniões de planejamento para a Operação Orbe Dourada eram realizadas pelo menos uma vez por ano com a presença de representantes do governo, da Igreja da Inglaterra e da equipe da Clarence House.

Agendamento
Como a preparação para a cerimônia leva tempo, era de conhecimento comum desde o princípio que a coroação "não deveria ocorrer por vários meses"; a coroação de Isabel II em 1953 foi realizada 16 meses após sua adesão pois os cortesãos não estavam preparados para a repentina morte de Jorge VI, o que não era necessariamente o mesmo cenário para Isabel e Carlos, visto que Operação Orbe Dourada levava em consideração a sua idade avançada e saúde em declínio nos meses que antecederam a sua morte. O Palácio de Buckingham também queria garantir que haveria tempo suficiente para lamentar a morte da antecessora de Carlos antes de realizar uma cerimônia alegre.

É esperado que um comitê composto por conselheiros privados seja nomeado para organizar a coroação, e embora ainda não tenha sido formalmente proclamado, na Câmara dos Comuns em 17 de novembro de 2022, o membro do parlamento Andrew Selous confirmou a sua existência, afirmando que o "Arcebispo da Cantuária, o Conde Marechal e o Comitê de Coroação estão planejando o serviço".

Era esperado que a coroação de Carlos deveria ocorrer na primavera ou verão do hemisfério norte em 2023, sendo especulada a data de 2 de junho, o 70.º aniversário da coroação de sua mãe, mas o Palácio de Buckingham anunciou posteriormente que a data escolhida foi 6 de maio de 2023, possivelmente em homenagem a data em que seu bisavô, Jorge V, subiu ao trono, e o mês de maio também contemplou o coroação de seus avós maternos, o rei Jorge VI e a rainha consorte Isabel.

Planejamento

Carlos III, de 73 anos de idade, é conhecido por vislumbrar uma monarquia enxuta, cortando, assim, gastos desnecessários com membros da realeza que não trabalham para a Coroa e focando mais objetivamente nas caridades, e sua coroação é, consequentemente, esperada para ser mais simples e, também devido à sua idade, mais curta que a de sua mãe. É conhecido que Carlos III expressou um desejo que sua coroação, um serviço da Igreja da Inglaterra, seja mais representativo de diferentes crenças e comunidades étnicas, uma preocupação que é presente em suas obras de caridade desde 1976 com o Prince's Trust.

Em outubro de 2022, a data da coroação de Carlos e Camila foi anunciada pelo Palácio de Buckingham: 6 de maio de 2023 na Abadia de Westminster. A data escolhida é uma possível homenagem aos 112 da ascensão de seu bisavô, Jorge V, ao trono britânico, e aos 85 anos da coroação de seus avós maternos, Jorge VI e Isabel, que aconteceu em 12 de maio. Em novembro, o governo proclamou que um feriado bancário extra ocorreria em 8 de maio de 2023, dois dias após a coroação, visto que a celebração ocorrerá em um sábado.

O Duque de Norfolk, por tradição, é o encarregado de organizar o evento como Conde Marechal. O atual Conde Marechal é Edward Fitzalan-Howard, 18.º Duque de Norfolk. Apesar de não haver sido declarado publicamente pelo Palácio de Buckingham, Andrew Selous, membro do parlamento britânico, afirmou na Câmara dos Comuns em 17 de novembro de 2022 que o "Arcebispo da Cantuária, o Conde Marechal e o Comitê de Coroação estão planejando o serviço".

Um juramento de coroação é exigido por estatuto; a unção, a entrega do orbe e a entronização também devem ser realizadas. A Coroa de Santo Eduardo, que foi removida da Torre de Londres para redimensionamento em dezembro de 2022, deve ser usada para coroar o rei. Carlos III também usará a Coroa Imperial do Estado durante a cerimônia. O Ambiente Histórico da Escócia anunciou em setembro de 2022 que a Pedra da Coroação, também conhecida como Pedra de Scone, seria transferida da Sala da Coroa do Castelo de Edimburgo para Londres para a coroação na Abadia de Westminster a retornaria ao castelo após a cerimônia.

Quando Carlos se casou com ela em 2005, foi declarado pela Clarence House que Camila não assumiria o título de Rainha após sua ascensão, apesar do Parlamento Britânico declarar que o casamento não era morganático, essa ação se daria por conta da baixa popularidade do casal na época do casamento. Em fevereiro de 2022, durante uma declaração pessoal de Isabel II, onde a mesma refletia sobre os seus 70 anos de reinado, a rainha reinante declarou seu "sincero desejo" de que Camila fosse reconhecida como Sua Majestade a Rainha Consorte após a ascensão de Carlos, que aconteceu sete meses depois:Este aniversário também me dá tempo para refletir sobre a boa vontade demonstrada a mim por pessoas de todas as nacionalidades, credos e idades neste país e ao redor do mundo ao longo desses anos. Gostaria de expressar meus agradecimentos a todos pelo apoio. Eu permaneço eternamente grata e honrada pela lealdade e carinho que vocês continuam a me dar. E quando, na totalidade do tempo, meu filho Carlos se tornar Rei, sei que vocês darão a ele e à esposa dele, Camila, o mesmo apoio que me deram; e é meu sincero desejo que, quando chegar a hora, Camila seja reconhecida como Rainha Consorte enquanto continua seu próprio serviço leal. No entanto, Camila foi coroada juntamente com Carlos como rainha do Reino Unido.

Como uma ocasião de Estado, assim como as posses de presidentes em repúblicas federativas, a coroação é paga pelo governo. O governo britânico também decide a lista de convidados, como acontece também nos casamentos dos monarcas e do Príncipe de Gales, que incluirá membros da família real britânica, o primeiro-ministro britânico, representantes das casas do parlamento, realeza estrangeira e chefes de Estado. Apesar de não ter sido oficialmente confirmado, é especulado que ao invés dos 8.000 convidados que estiveram presentes na coroação de Isabel II, apenas 2000 pessoas sejam convidadas por questões de saúde e seguranças.

Após a cerimônia, Carlos e Camila devem seguir em procissão de carruagem até ao Palácio de Buckingham, onde irão aparecer na sacada do palácio. Devido aos planos de Carlos para reduzir a monarquia, é esperado que apenas os membros que trabalham para a Coroa e os filhos do herdeiro apareçam junto com o Rei e a Rainha na sacada, sendo assim, as únicas presenças confirmadas são de seu filho Guilherme, Príncipe de Gales, sua nora Catarina, Princesa de Gales, e os filhos de Guilherme e Catarina, príncipe Jorge de Gales, princesa Carlota de Gales e príncipe Luís de Gales.

Foi relatado que, ao contrário das coroações anteriores onde todos os duques reais deveriam jurar lealdade ao monarca separadamente, apenas o Príncipe de Gales prestará sua homenagem pessoal e lealdade ao rei, enquanto os outros pares reais farão em grupo juntamente com o restante da congregação. A decisão foi supostamente tomada em um esforço conjunto para diminuir a coroação; evitar que Henrique, Duque de Sussex, filho mais novo do rei e que se afastou dos compromissos com a monarquia, e André, Duque de Iorque, irmão mais novo do rei e que foi afastado de seus compromissos e teve seu estilo de Sua Alteza Real retirado por Isabel II por suas ligações com Jeffrey Epstein, não tenham um papel de destaque na cerimônia visto que não trabalham mais para a monarquia; e também levando em consideração que seus primos, Ricardo, Duque de Gloucester e Eduardo, Duque de Kent, estão em idade avançada e podem ocorrer problemas de mobilidade para se ajoelharem durante o juramento.

Como as relações entre o príncipe Henrique e a família real britânica estão distantes devido aos constantes ataques à monarquia britânica, espera-se que, embora Carlos e Camila convidem o casal para a coroação, o duque e a duquesa de Sussex não compareçam, citando outro motivo. A família teria ficado surpresa e magoada com o nível de detalhes que ele divulgou ao público sobre suas vidas, sendo relatado que houveram discussões entre a família, incluindo Eduardo, Duque de Edimburgo e Ana, Princesa Real, e que "eles não querem que conversas particulares na coroação cheguem à edição em brochura de Spare".

Cerimonial
 Joias da Coroa

No dia 23 de fevereiro de 2023, a agência Royal Collection Trust anunciou que a Coroa da Rainha Maria de Teck havia sido retirada do acervo da Torre de Londres para trabalhos de modificações antes da coroação de Carlos III. A coroa foi ornamentada com Diamantes Cullinan III, IV e V como uma homenagem à Rainha Isabel II que os utilizou em diversas ocasiões ao longo de seu reinado. A Coroa da Rainha-Mãe Isabel não foi usada para a coroação da consorte para evitar uma potencial tensão diplomática com a Índia, pois a peça contém a coroa contém o diamante Koh-i-Noor, que é reivindicado pelo país.

O código de vestimenta para Pares do Reino sem um papel destacado na cerimônia seria primeiramente traje executivo ou vestes cerimoniais parlamentares em detrimento dos trajes tradicionais de coroações anteriores. Esta regra foi alterada na semana anterior à coroação após críticas dos próprios pares, que foram enfim autorizados a usar trajes de coroação, mas não suas coroas.

A decoração da Abadia de Westminster contou ainda com dois pedaços de madeira doados pelo Papa Francisco. Segundo a Santa Sé, as peças teria sido da verdadeira cruz na qual Jesus foi crucificado. Um dos pedaços doados tem 1 centímetro, e o outro, 5 milímetros e ambos foram moldados numa gema de cristal que foi incorporada no centro de uma nova cruz processional de prata que liderou a procissão de coroação. O Palácio de Buckingham informou que a cruz seria compartilhada entre paróquias da Igreja de Inglaterra e paróquias católicas romanas no País de Gales.

 Música
A cerimônia de coroação contou com música tradicional de cerimônias anteriores e também inédita, sendo que doze peças musicais foram compostas especialmente para o evento e intercaladas com obras tradicionais.  Há a previsão de lançamento de um álbum contendo toda a música utilizada no decorrer da cerimônia.

Seis das peças musicais encomendadas foram executadas pela orquestra antes do serviço, incluindo as de Judith Weir; Nigel Hess, Roderick Williams e Shirley J. Thompson; Iain Farrington; um canto coral de Sarah Class interpretado por Pretty Yende; e uma nova marcha triunfal de Patrick Doyle. Música de Karl Jenkins, Roxanna Panufnik e Tarik O'Regan também fez parte do evento, bem como uma composição em duas partes de Debbie Wiseman e o hino de coroação Make a Joyful Noise de Andrew Lloyd Webber, baseado no Salmo 98. Em homenagem aos 64 anos da investidura de Carlos III como Príncipe de Gales, o Kyrie eleison foi adaptado ao galês por Paul Mealor e interpretado por Bryn Terfel. Música ortodoxa grega foi incluída no serviço religioso em homenagem aos ancestrais paternos de Carlos III, especialmente em memória de seu pai Filipe, Duque de Edimburgo. Seis números musicais executados no serviço religioso foram arranjados por John Rutter.

 Marcha da Coroação
A Marcha da Coroação é da autoria de Patrick Doyle, que disse ter acordado a meio da noite a ouvir trompetes e ter de imediato gravado a ideia no telemóvel. A peça, com a duração de quatro minutos, está dividida em quatro partes - "abertura heráldica arrojada, cerimonial e cheia de aparato" para uma marcha ritmada, de influência celta, o terceiro andamento é alegre e divertido e tem uma espécie de fogo-de-artifício" e "o movimento final é reflexivo, romântico e conduz a um final triunfante.

Convidados

O governo britânico ficou responsável por definir a lista de convidados uma vez que a coroação é uma cerimônia de Estado financiada pelo governo. Cerca de 2.200 dignitários de 203 países foram oficialmente convidados para a coroação, incluindo membros da família real britânica, representantes da Igreja de Inglaterra e outras comunidades religiosas britânicas, ocupantes de cargos públicos proeminentes do país e da Commonwealth e chefes de Estado e membros da realeza estrangeiros. O número de convidados políticos britânicos foi reduzido significativamente desde a última coroação, quando basicamente todo o Parlamento do Reino Unido compareceu. Os convites foram estendidos a 850 representantes comunitários e de caridade, incluindo 450 recipientes da Medalha do Império Britânico e 400 membros da comunidade jovem, metade dos quais foram indicados pelo governo britânico. Os regulamentos de segurança na Abadia de Westminster restringiam o número de convidados, pois ao contrário de coroações anteriores, o templo não recebeu assentos temporários.

Cerimônia de coroação

Os eventos do dia da coroação incluíram uma procissão solene partindo do Palácio de Buckingham em direção à Abadia de Westminster, o próprio serviço religioso de coroação, uma procissão de volta ao Palácio de Buckingham e uma aparição do Rei e da Rainha já coroados ao lado de demais membros da Família real britânica na sacada do palácio e um sobrevoo de um esquadrão da Força Aérea Real sobre a região central de Londres em saudação ao monarca.

O serviço de coroação anglicano continha vários elementos distintos, que foram estruturados em torno de um serviço cristão de Santa Ceia. Carlos III e Camila primeiro adentraram a Abadia pelo portal oeste e foram apresentado ao povo e reconhecidos como monarca e consorte, respectivamente. Em seguida, Carlos III fez um juramento de proteger a lei e a Igreja de Inglaterra e foi ungido com óleo sacro, trajado com as regalias de coroação e finalmente coroado com a Coroa de Santo Eduardo. Então, Carlos III foi entronizado e saudado pelo Arcebispo da Cantuária e pelo Príncipe de Gales acompanhado de um juramento de fidelidade de todos os presentes na cerimônia. Após a coroação do monarca, a consorte real Camila então foi ungida, coroada e entronizada num cerimonial relativamente mais singelo. No encerramento da cerimônia, o rei e a rainha já coroados receberam a Comunhão e deixaram a Abadia de Westminster.

Procissão à abadia
No dia da coroação, Carlos III e Camila seguiram rumo à Abadia de Westminster em procissão pelas ruas centrais de Londres. O casal real deixou o Palácio de Buckingham às 10:20 da manhã do horário local e seguiram ao longo do The Mall, passaram por Whitehall e contornaram a Praça do Parlamento antes de chegar ao Grande Portal Oeste da Abadia de Westminster. O percurso representou uma distância de aproximadamente 2.2 quilômetros. Carlos III e Camila foram conduzidos na carruagem Diamond Jubilee State Coach puxada por seis cavalos Windsor Greys e foram acompanhados pelo Regimento Montado de Cavalaria Doméstica.

Entrada na abadia
A procissão ao altar da Abadia de Westminster foi acompanhada por líderes e representantes de religiões não-cristãs, incluindo as Comunidades Bahá'í, Budismo, Hinduísmo, Jainismo, Judaísmo e Islamismo, entre outras. Estes foram seguidos em procissão por líderes de diferentes denominações cristãs, incluindo a Igreja de Inglaterra. No momento seguinte, as bandeiras dos Reinos da Commonwealth foram trazidas por representantes destes países, acompanhados por seus respectivos governadores-gerais e primeiros-ministros.

Juramento
Antes de administrar o juramento, o Arcebispo da Cantuária reconheceu a existência de múltiplas fés e crenças no Reino Unido. Carlos III então fez o juramento de coroação, no qual jurou governar cada um de seus países de acordo com suas respectivas leis e costumes, administrar a lei e a justiça com misericórdia, defender o protestantismo no Reino Unido e proteger a Igreja de Inglaterra. Carlos III, então, assinou um formulário escrito do juramento antes de ajoelhar-se diante do altar e fazer uma oração particular.

O Arcebispo da Cantuária prosseguiu com a Comunhão e liderou a coleta enquanto a epístola e o evangelho foram lidos pelo Primeiro-ministro Rishi Sunak e pela Bispa de Londres Sarah Mullally, respectivamente. Em seguida, o Arcebispo da Cantuária emitiu um breve sermão.

Unção
Após a leitura do Evangelho e o sermão, Carlos III teve seu "manto de Estado" removido e foi posicionado na Cadeira da Coroação. Carlos III, então, foi ungido com óleo da tradicional ampola de coroação pelo Arcebispo de Cantuária que enfatizou o papel espiritual do soberano. Entretanto, este momento é considerado altamente sagrado dentro da doutrina anglicana e não é contemplado pelo público; tendo sido omitido da transmissão televisiva de 1953 e ocultado por uma tela especial sustentada por pajens na coroação de 2023.

Investidura e coroação

Na parte seguinte da cerimônia, Carlos III recebeu diversos componentes das regalias de coroação. As esporas, braceletes, Espada de Estado e a Espada de Oferenda foram entregues ao monarca, que as tocou brevemente em sinal de aceitação. Neste momento, o coral da Abadia performou um cântico ortodoxo grego em memória de Filipe, Duque de Edimburgo, que nasceu príncipe da Família real grega. Em seguida, Carlos III recebeu a Estola e o Manto Reais e o Orbe do Soberano e foi presenteado com o Anel do Soberano, ao qual o monarca apenas tocou. Carlos foi, então, investido com a luva e os dois cetros cerimoniais que representam seu governo temporal e sua autoridade como Governador Supremo da Igreja da Inglaterra.

No ápice da cerimônia, Carlos III foi coroado pelo Arcebispo de Cantuária enquanto a congregação presente entoou o hino "God Save the King". Neste momento da coroação, os sinos da igreja da abadia soaram acompanhados de salvas de 21 canhões disparadas de 13 locais em todo o Reino Unido e de navios da Marinha Real e salvas de 62 canhões e uma salva de seis canhões disparadas da Torre de Londres e da sede da Horse Guards Parade.

Carlos III recebeu então uma bênção cristã lida pelo Arcebispo de Iorque, o Arcebispo Ortodoxo Grego de Tiatira e Grã-Bretanha, o Moderador das Igrejas Livres, o Secretário-geral da organização cristã ecumênica Igrejas Unidas de Inglaterra, o Cardeal Católico-Arcebispo de Westminster Vincent Nichols e o Arcebispo Cantuária.

Coroação da consorte
Após a coroação de Carlos III, a Rainha Camila foi ungida publicamente, sendo esta a primeira unção de um consorte britânico realizada diante do público e televisionada. Em seguida, Camila recebeu o Anel da Rainha Consorte e foi coroada pelo Arcebispo de Cantuária com a Coroa da Rainha Maria. Este momento foi seguido pela entrada do Cetro de Rainha Consorte com Cruz e o Cetro de Rainha Consorte com Pomba (que, ao contrário de outras consortes britânicas, Camila optou por não portar durante a procissão final). Por fim, Camila foi conduzida ao seu próprio trono (o mesmo utilizado pela Rainha-mãe Isabel em 1937) ao lado de Carlos III.

Comunhão e encerramento

Seguiu-se o ofertório, durante o qual oferendas de pão e vinho foram trazidas perante Carlos III e receberam preces; a oração foi uma tradução da oração Liber Regalis, que data de cerca de 1382 e é uma das preces mais antigas para o cerimonial de coroação inglês. Carlos III e Camila, então, receberam a Sagrada Comunhão do Arcebispo de Cantuária e a congregação recitou o Pai Nosso antes de uma bênção final.

No encerramento da cerimônia, já coroado com a Coroa Imperial do Estado, Carlos III e Camila seguiram para o portal oeste da Abadia enquanto o hino nacional "God Save the King" era entoada pelo coral e pela congregação. No final da procissão de saída, Carlos III foi saudado por líderes e representantes de religiões não-cristãs, momento no qual Coroa Imperial do Estado foi temporariamente removida da cabeça do Rei e mantida pelo Joalheiro da Coroa (Crown Jeweller).

Procissão ao Palácio de Buckingham

Após o cerimonial religioso na Abadia de Westminster, o casal real foi conduzido de volta ao Palácio de Buckingham em uma procissão solene de maior escala.  Carlos III, conduzido na carruagem Gold State Coach por oito cavalos da raça Windsor Grey, foi seguido em procissão por grupamentos das Forças Armadas Britânicas e demais membros da família real em seus respectivos veículos.

As Forças Armadas Britânicas e militares da Commonwealth e dos Territórios Ultramarinos Britânicos desempenharam um papel significativo na procissão final. Mais de 5.000 militares britânicos e 400 militares de pelo menos 35 outros países da Commonwealth fizeram parte das duas procissões. A Guarda do Soberano, a Real Polícia Montada do Canadá e os Watermen Reais também participaram da procissão enquanto a Legião Real Britânica formou uma guarda-de-honra na Praça do Parlamento. A Princesa Real - irmã do monarca - serviu de guarda-de-honra da carruagem.

Na chegada ao destino, Carlos III e Camila dirigiram-se ao Jardim do Palácio de Buckingham, onde foram saudados com salvas de canhões e com o hino nacional por um pelotão das Forças Armadas Britânicas. Em seguida, o casal real juntou-se a outros membros da Família real na sacada do palácio, onde cumprimentaram a multidão e contemplaram um sobrevoo da equipe acrobática Red Arrows.

Controvérsias
A organização antimonarquista Republic anunciou planos de protesto antes da cerimônia.

Em outubro de 2022, houve especulações na imprensa britânica sobre se o diamante Koh-i-Noor, que atualmente está engastado na Coroa da Rainha Isabel, a Rainha Mãe, seria usado na coroação por Camila. O político indiano Rakesh Sinha afirmou que o uso da joia, adquirida como um presente do governo indiano para a rainha Vitória durante o período de domínio colonial do Império Britânico à Índia, simbolizaria o legado implacável do colonialismo e da exploração do país asiático. O Secretário de Relações Exteriores, James Cleverly, afirmou que era um assunto para os funcionários do Palácio de Buckingham decidirem. O diamante também é reivindicado pelo Paquistão, Bangladesh, Irã e Afeganistão.

Ligações externas

Site oficial da Coroação

Carlos III
Carlos III do Reino Unido
2023 em Londres
Camila do Reino Unido

Abadia de Westminster

Coroação de Carlos III do Reino Unido


Abdus Salam Pintu est un homme politique bangladais. Il est membre du Parti nationaliste du Bangladesh et ancien vice-ministre de l'Éducation. En 2018, il a été condamné à mort pour son implication dans l'attentat à la grenade de 2004 à Dacca.

Carrière
Pintu a occupé le poste de ministre adjoint de l'éducation de 2001 à 2003. Il a ensuite occupé le poste de ministre adjoint de l'Industrie de 2003 à 2006.

Pintu a été nommé vice-président du comité exécutif du BNP en 2016, alors qu'il était en prison.

Attaque à la grenade de Dacca
En , Pintu a été arrêté pour son implication dans l'attentat à la grenade de 2004 à Dacca.

En 2007, après l'entrée en fonction du gouvernement soutenu par l'armée, de nombreux dirigeants du BNP et de la Ligue Awami ont été arrêtés par les agences gouvernementales et une nouvelle enquête a été ouverte sur cette affaire. Près d'un an plus tard, en , , un dirigeant militant de Gopalganj qui avait été arrêté par le gouvernement dirigé par le BNP en 2005, a révélé que l'attentat avait été perpétré par l'organisation militante Harkat-ul-Jihad-al-Islami dont il était un dirigeant. Il a également admis avoir reçu le soutien de Maulana Tazuddin, frère du leader du BNP et ancien vice-ministre Pintu, pour coordonner l'attaque. D'après sa déclaration, Pintu avait connaissance de l'attentat.

En 2001, Mufti Hannan a fait une nouvelle confession impliquant de nombreux grands noms, principalement des dirigeants du BNP et d'anciens responsables du gouvernement, dont le fils de la leader de l'opposition et ancienne première ministre Khaleda Zia, Tarique Rahman, l'ancien vice-ministre Abdus Salam Pintu, l'ancien député  et certains fonctionnaires du ministère de l'Intérieur, de la police, de la Direction générale du renseignement des forces (DGFI), du  (NSI) et du bureau du Premier ministre (PMO) impliqués dans la planification de l'attentat. Dans sa déclaration, le Mufti Hannan a affirmé que l'attentat visait à détruire les hauts dirigeants de la Ligue Awami, dont Sheikh Hasina, et le dirigeant du BNP, Tarique Rahman, ainsi que le dirigeant du Jamaat, . Le ministre de l'Intérieur de l'époque, Lutfozzaman Babar, leur a assuré le soutien du gouvernement.

Références

Personnalité politique bangladaise
Ministre bangladais
Personnalité condamnée à la peine de mort

Abdus Salam Pintu


Jekaterina Jaschina ist der Name folgender Personen:

* Jekaterina Jurjewna Jaschina (* 1993), russische Tennisspielerin
 Jekaterina Igorewna Jaschina (* 1987), russische Bogenbiathletin

Jekaterina Jaschina


حملة صربيا هي حملة عسكرية شنتها إمبراطورية النمسا-المجر ضد مملكة صربيا في 28 يوليو 1914 بعد شهر من حادثة اغتيال ولي عهد النمسا الأرشيدوق فرانس فريديناند والتي وقعت في 28 يونيو بسراييفو، وهو ما تسبب في اندلاع ازمة دبلوماسية بين النمسا وصربيا تسببت في نهاية الأمر إلى اندلاع الحرب العالمية الأولى.

اشتركت في الحملة كل من مملكة الجبل الأسود بجانب صربيا وبلغاريا بجانب الإمبراطورية النمساوية وتمكنت مملكة صربيا من حشد ما مجموعه 420,000 جندي لمواجهة الغزو النمساوي إلا ان دخول بلغاريا الحرب وتقدم جيشها من الجنوب باتجاه صربيا قد ضاعف مصاعب الجيش الصربي.

أنتهت الحملة باحتلال بلغاريا والإمبراطورية النمساوية لأراضي صربيا والجبل الأسود في نوفمبر 1915 وأنسحاب الجيش الصربي وتمركزه في جزيرة كورفو اليونانية، تكبد الجيش الجيش الصربي خلال الحملة خسائر بلغت 265,000 جندي قتيل و 450,000 قتيل من المدنيين بينما خسرت مملكة مونتيغيرو 3,000 قتيل من جيشها سوى الجرحى والأسرى.

الخلفية
سرّعت الإمبراطورية النمساوية المجرية الأزمة البوسنية لعام 1908-1909 عبر ضم الإقليم العثماني السابق البوسنة والهرسك، الذي كانت قد احتلته منذ عام 1878. أغضب هذا مملكة صربيا وراعيها، الإمبراطورية الروسية الأورثوذوكسية ذات القومية السلافية. أفضت المناورة السياسية الروسية في الإقليم إلى زعزعة اتفاقيات السلام التي كانت تتفسخ في ذلك الحين فيما عُرف بـ«برميل بارود أوروبا».

في عامي 1912 و1913، اندلعت حرب البلقان الأولى بين عصبة البلقان، التي ضمت اليونان وبلغاريا وصربيا ومونتينيغرو، والإمبراطورية الرومانية المتهاوية. حسرت معاهدة لندن الوليدة الإمبراطورية العثمانية بصورة إضافية عبر إنشاء إمارة ألبانية مستقلة وتوسيع الأراضي الإقليمية لبغاريا وصربيا ومونتينيغرو واليونان. فقدت بلغاريا معظم الإقليم المقدوني التابع لها لمصلحة صربيا واليونان مع شنها لهجوم في 16 يونيو 1913 على كل من تلك الدول، وإضافةً إلى ذلك فقدت إقليم دوبروجا الجنوبي لمصلحة رومانيا وأدريانبول (مدينة أدرنة في يومنا هذا) لمصلحة تركيا في حرب البلقان الثانية التي دامت 33 يومًا، ما زعزع استقرار الإقليم بصورة إضافية.

في 28 يونيو 1914، اغتال غافريلو برينسيب -طالب صربي بوسني وعضو في منظمة الثوريون الوطنيون المتعددة الإثنيات المسماة البوسنة الشابة- الأرشيدوق النمساوي فرانز فيرديناند، وريث العرش النمساوي المجري، في سراييفو، البوسنة. كان استقلال المقاطعات الجنوبية النمساوية المجرية التي يسكنها بشكل رئيسي السلافيون عن الإمبراطورية النمساوية المجرية الهدف السياسي وراء الاغتيال، على الرغم من أنه تسبب عن غير قصد بإطلاق سلسلة الأحداث التي ورطت روسيا والقوى الأوروبية الكبرى. ابتدأ هذا فترةً من المناورة الدبلوماسية بين إمبراطورية النمسا والمجر وألمانيا وروسيا وفرنسا وبريطانيا سُمّيت بأزمة يوليو. وجّهت إمبراطورية النمسا والمجر إنذار يوليو إلى صربيا، مجموعة من عشرة مطالب تعمّدت الإمبراطورية جعلها غير مقبولة بهدف إشعال حرب مع صربيا. حين وافقت صربيا على ثمانية فقط من المطالب العشرة، أعلنت الإمبراطورية الحرب في 28 يوليو 1914.

تصاعد النزاع بين إمبراطورية النمسا والمجر وصربيا إلى ما يُعرف اليوم بالحرب العالمية الأولى، وجرّت إلى الحرب روسيا وألمانيا وفرنسا والمملكة المتحدة. في غضون أسبوع، كان على إمبراطورية النمسا والمجر مواجهة حرب مع روسيا، راعية صربيا، التي امتلكت أضخم جيش في العالم آنذاك. نتج عن ذلك أن صربيا أمست جبهةً فرعية في القتال العنيف الذي بدأ بالاندلاع على طول حدود الإمبراطورية مع روسيا. امتلكت صربيا جيشًا متمرسًا، إلا أنه كان منهكًا أيضًا من صراعات حرب البلقان وسيئ التسليح، ما جعل النمساويين والمجريين يعتقدون أنه سينهار خلال أقل من شهر. كانت إستراتيجية صربيا الصمود ما دام ذلك ممكنًا والأمل بأن يهزم الروس الجيش النمساوي المجري الرئيسي، مع مساعدة من حلفاء آخرين أو دونها. قلقت صربيا بشكل دائم من جارتها الشرقية العدائية، بلغاريا، التي كانت قد خاضت معها عدة حروب، كانت آخرها في حرب البلقان الثانية عام 1913.

القوى العسكرية

النمساوية المجرية
امتلك الجيش النمساوي المجري في وقت السلم نحو 36 ألف ضابط وضابط صف و414 ألف فرد مجند. خلال التعبئة، ارتفع هذا الرقم إلى ما مجموعه 3,350,000 جندي من جميع الرتب. امتلك الجيش العملياتي ما يزيد عن 1,420,000 جندي، وخُصص 600 ألف جندي إضافي للدعم والوحدات اللوجستية (القطار والذخيرة وأرتال الإمداد إلخ) بينما كان الباقي – نحو 1,350,000- قوات احتياط جاهزةً لتعويض الخسائر وتشكيل وحداتٍ جديدة. سمحت هذه القوة البشرية الضخمة للجيش النمساوي المجري بتعويض خسائره بانتظام والحفاظ على الوحدات في قوة تشكيلها. وفقًا لبعض المصادر، خلال عام 1914 كان هناك وسطيًا 150 ألف جندي يُرسلون شهريًا لتعويض الخسائر في الجيش الميداني.

مراجع

الإمبراطورية الألمانية في الحرب العالمية الأولى
العلاقات الصربية النمساوية المجرية
بلغاريا في الحرب العالمية الأولى
حروب تتضمن البلقان
صربيا في الحرب العالمية الأولى
عمليات الإمبراطورية النمساوية المجرية العسكرية في الحرب العالمية الأولى
مسارح حرب وحملات الحرب العالمية الأولى
معارك الحرب العالمية الأولى

حملة صربيا (الحرب العالمية الأولى)