ඩයනා ගමගේ (උපත 1965 දෙසැම්බර් 18) ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙක් සහ සමගි ජන බලවේගයේ සාමාජිකාවක් ලෙස ජාතික ලැයිස්තුවෙන් ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරියකි. නමුත් මෑතකදී ඇයගේ දේශපාලන සම්බන්ධය ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට මාරු කර ඇත

නඩු

ඩයනා ගමගේ බ්‍රිතාන්‍ය පුරවැසිභාවය දරන විදේශිකයකු බැවින් ඇයගේ මෙරට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ධූරය දැරීම බල රහිත කරන රිට් ආඥාවක් නිකුත් කරන  ලෙස ඉල්ලා සමාජ ක්‍රියාකාරිකයකු වන ඕෂල හේරත් මහතා ගොනු කළ රිට් පෙත්සම නව විනිසුරු මඩුල්ලක් හමුවේ 2023 සැප්තැම්බර් 14 වැනිදා යළි විභාගයට ගැනීමට අභියාචනාධිකරණය තීරණය කළේය.

මෙම නඩු තීන්දුව 2023 ජුලි 25 දින ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට නියමිතව තිබූ නමුත් විනිසුරුවන් දෙදෙනා බෙදුණු තීන්දු ගැනීම හේතුවෙන් පෙත්සම යළි පූර්ණ විනිසුරු මඩුල්ලක් වෙත යොමු කරන බව දැනුම් දුන්නේය. මෙම පෙත්සම නිශ්ශංක බන්දුල කරුණාරත්න සහ එම්.ඒ.ආර්. මරික්කාර් මහත්වරුන්ගෙන් සමන්විත  අභියාචනාධිකරණ විනිසුරු මඩුල්ලක් හමුවේ සලකා බැලිණි. මෙම පෙත්සම අධිකරණය හමුවේ සලකා බැලූ අවස්ථාවේ දී පෙත්සම්කාර පාර්ශ්වය වෙනුවෙන් කරුණු දක්වමින් නීතිඥ හෆීල් පාරිස් මහතා අධිකරණය හමුවේ කියා සිටියේ රාජ්‍ය අමාත්‍ය ඩයනා ගමගේ මහත්මිය විදේශිකයකු වන බවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 89 වගන්තියට අනුව ඇයට  පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීධුරයක් දැරිය නොහැකි බවය.

එසේම ඇය මේ සියලු කරුණු වසන් කරමින් උප්පැන්න සහතිකය ඉදිරිපත් කර මෙරට විදේශ ගමන් බලපත්‍රයක් සඳහා අයැදුම් කර ඇති බවත් ඔහු පැවසුවේය. සමාජ ක්‍රියාකාරී ඕෂල හේරත් මහතා ගොනුකර තිබූ පෙත්සමේ වග උත්තරකරුවන් ලෙස රාජ්‍ය අමාත්‍ය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඩයනා ගමගේ සහ ආගමන විගමන පාලකවරයා නම් කෙරිණි. රාජ්‍ය අමාත්‍ය ඩයනා ගමගේ මහත්මිය බ්‍රිතාන්‍ය පුරවැසිභාවය දරන බැවින් ඇයට මෙරට මන්ත්‍රී ධුරයක් දැරිය නොහැකි බවත් ඒ හේතුවෙන් ඇයගේ මන්ත්‍රීධුරය බල රහිත කරන රිට් ආඥාවක් නිකුත් කරන ලෙස ඉල්ලා පෙත්සම ගොනු කර තිබිණි.

මුලාශ්‍ර

2023

ඩයනා ගමගේ


جامعة غويلف  جامعة كندية تقع في مدينة غويلف في مقاطعة أونتاريو.

تأسيس الجامعة
أسست الجامعة عام 1964. رغم أنها تشمل كليات في مجالات مختلفة، إلا أنها تعرف بتفوقها في علوم الحياة بفروعها.

مكانة الجامعة
حصلت الجامعة على الترتيب الرابع كأفضل جامعة شاملة (بمعنى وجود البحث العلمي إلى جانب تعدد في برامج التدريس) على مستوى كندا في تقييم أعدته مجلة مكلينز عام 2008. هي إحدى أهم الجامعات الكندية التي تمنح شهادة البكالوريوس في الزراعة.

مراجع

تأسيسات سنة 1964 في أونتاريو
تعليم عال في كندا
جامعات في أونتاريو
هيئات تعليمية أسست في 1964
مواقع جذب سياحي في جيلف (أونتاريو)
مبان ومنشآت في جيلف (أونتاريو)

جامعة غويلف


Cité de l'Éducation (, ) est une station sur la Ligne Verte du Métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Histoire
La station est mise en service le .

Intermodalité
 Metrolink : M202 (Gharrafat Al Rayyan (West) & Al Gharrafa Sports Club)
 Metrolink : M203 (Al Gharrafa West)

À proximité
 Education City Stadium

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Cité de l'Éducation (métro de Doha)


ماباروما هي مدينة تقع في غيانا وهي عاصمة منطقة باريما - وايني (8°11′60″شمالا، 59°46′60″غربا)، تقع قربا نهر أروكا والذي يشكل الحدود مع فنزويلا على هضبة صغيرة فوق الغابات الممطرة. عوضت مدينة موراوانا كعاصمة إقليمية بسبب كونها مهددة بالفيضانات . بني في ماباروما أول مدرسة ثانوية في المنطقة، وكان ذلك سنة 1965 .

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لماباروما:

مراجع

أماكن مأهولة في غيانا
مدن غيانا
مجتمعات في باريما - ويني
أماكن مأهولة في باريما - ويني

ماباروما


سيمون بامبيرجر وهو سياسي أمريكي يعد أول حاكم على ولاية يوتا ينتمي إلى الحزب الديموقراطي ويعد كذلك أول حاكم على ولاية يوتا من الدين اليهودي ولد سيمون بامبيرجر في 27 شباط / فبراير من سنة 1846 في ألمانيا هاجر بامبيرجر إلى الولايات المتحدة عندما كان يبلغ من العمر 14 عاما في سنة 1881 تزوج سيمون بامبيرجر من ايدا هاس وكان لديه منها أربعة أطفال أصبح سيمون بامبيرجر حاكما على ولاية يوتا الأمريكية في سنة 1917 واستمر في منصبه كحاكم على ولاية يوتا الأمريكية إلى سنة 1921 توفي سيمون بامبيرجر في 6 تشرين الأول / أكتوبر من سنة 1926 في ولاية يوتا الأمريكية.

مراجع

أشخاص من دارمشتات
أعضاء مجلس شيوخ ولاية يوتا
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
أمريكيون يهود في سياسة يوتا
حكام ولايات أمريكيون يهود في الولايات المتحدة
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية يوتا
ديمقراطيون من ولاية يوتا
مهاجرون ألمان إلى الولايات المتحدة
مواليد 1845
مواليد 1846
وفيات 1926
وفيات في سولت ليك (مدينة)
يهود ألمان
يهود ألمان في القرن 19

سيمون بامبيرجر


An Dendrochilum sulfureum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrochilum sulfureum in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum sulfureum


El Doosan Arena, conocido anteriormente como Stadion města Plzně (Estadio de la ciudad de Pilsen) es un estadio multiusos en Pilsen, República Checa. Está localizado en el Parque Štrunc cerca de la confluencia de los ríos Mže y Radbuza. El estadio es usado en la actualidad mayoritariamente para juegos de fútbol y es la sede del FC Viktoria Plzeň. Tiene una capacidad de aproximadamente 13.000 personas. Es también conocido como Stadion ve Štruncových sadech (Estadio en el Parque Štrunc), nombrado así en honor al famoso futbolista local Stanislav Štrunc.

El estadio fue abierto en 1955 para la Espartaquiada regional. Después de varios aumentos en la construcción, su capacidad era de 35.000 personas, 7.600 de ellas sentadas. En 2002-2003 se sometió a una reconstrucción para cumplir con las necesidades de la Federación de Fútbol de la República Checa y su capacidad disminuyó significativamente a 7.425 personas.

En abril de 2011, con un trabajo de aproximadamente un costo de 360 millones de coronas checas se puso en marcha la modernización del estadio de acuerdo con los criterios de la UEFA. Mientras que estuvo en progreso la reconstrucción, la capacidad del estadio fue reducida a 3500 espectadores. A finales de agosto de 2011, parte de la reconstrucción de 2011 finalizó, dejando al estadio con una nueva capacidad de alrededor de 8500 personas. En diciembre de 2011, la reconstrucción fue finalizada con una capacidad resultante de casi 13.000 espectadores.

Véase también
 Anexo:Estadios de fútbol de Lesoto

Notas

Enlaces externos

 (en checo) Información en el sitio web oficial del club
 (en inglés) Ficha en stadiumguide.com

Estadios de fútbol de República Checa
Edificios y estructuras de la región de Pilsen
Pilsen
Estadios de fútbol inaugurados en 1955
Football Club Viktoria Plzeň
Estadios de categoría 4 de la UEFA

Doosan Arena


Revizorul (Ревизор) este o piesă de teatru de comedie scrisă de Nikolai Gogol. A fost publicată în 1836 și revizuită în 1842. Bazându-se pe o anecdotă pe care i-ar fi povestit-o Pușkin, piesa este o comedie a erorilor, satirizând lăcomia umană, prostia și extensiva corupție politică a Rusiei imperiale.

Prezentare

Povestea are loc în anii 1830. Funcționarii corupți dintr-un orășel rus de provincie, în frunte cu primarul, reacționează cu groază la vestea că un inspector/revizor incognito  va sosi în curând în orașul lor ca să-i investigheze. Rafala de activități pentru a acoperi faptele lor corupte este întreruptă de vestea că o persoană suspectă a ajuns la han. Această persoană însă nu este un inspector; este Hlestakov, un funcționar public filfizon cu o imaginație sălbatică.

Personaje

 Anton Antonovici Skvoznik-Dmuhanovski, primar
 Anna Andreevna, soția lui
 Maria Antonovna,  fiica lor
 Luka Lukici Hlopov, supraveghetor școlar
 soția lui Hlopov
 Ammos Feodorovici Leapkin-Teapkin, judecător
 Artemii Filippovici Zemlianika, directoarea spitalului
 Ivan Kuzmici Șpekin, diriginte poștă
 Piotr Ivanovici Dobcinski, proprietar de pământuri
 Piotr Ivanovici Bobcinski, proprietar de pământuri
 Ivan Alexandrovici Hlestakov,  un oficial de rang inferior de la Petersburg
 Osip, servitorul său
 Hristian Ivanovici Ghibner, medic
 Stepan Ivanovici Korobkin, Fedor Lyulyukov, Ivan Lazarevic Rastakovsky, funcționari pensionați, persoane de onoare în oraș.
 Stepan Ilici Uhovertov, executor judecătoresc
 Svistunov
 Derjimorda
 Negustori
 Abdulin, comerciant
 Mișka, un slujitor al primarului
 Un slujitor de la han
 Crainicul

Teatru radiofonic

 3 martie 1953 - Revizorul. Comedie în cinci acte, Teatrul Național Radiofonic, regia Sică Alexandrescu. În rolurile principale au interpretat actorii: Alexandru Giugaru ca primarul, Silvia Fulda ca soția acestuia, Eugenia Popovici ca fiica acestuia, Mișu Fotino ca Luka Lukici Hlopov, Ion Henter ca Ammos Feodorovici Leapkin-Teapkin, George Calboreanu ca Artemi Filippovici Zemlianika, Nicolae Brancomir ca Ivan Kuzmici Șpekin, Marcel Anghelescu ca Piotr Ivanovici Dobcinski, Grigore Vasiliu-Birlic ca Piotr Ivanovici Bobcinski, Radu Beligan ca oficialul de rang inferior Ivan Alexandrovici Hlestakov, Costache Antoniu ca servitorul său Osip, Mircea Constantinescu ca Hristian Ivanovici Ghibner, Marcel Enescu ca Stepan Ivanovici Korobkin,  Horațiu Ionescu ca Stepan Ilici Uhovertov, Constantin Giura ca Svistunov, Gheorghe Soare ca Derjimorda, Nicolae Bălănescu, Constantin Bărbulescu, Nicolae Enache, Grigore Pavel Nagacevski ca Negustori, Șerban Iamandi - crainicul. Regia de studio: Ion Vova.

Ecranizări
 Revizorul  (1912)
 Revizorul  (1915)
 Revizorul  (1933)
 Revizorul  (The Inspector General, regia Henry Koster, 1949). Comedie muzicală care are loc într-o regiune coruptă a unei țări nespecificate care ajunge brusc sub supravegherea Primului Imperiu Francez
 Revizorul  (regia Vladimir Petrov, 1952)
 Incognito în Saint Petersburg (regia Leonid Gaidai, 1977)
 Revizorul  (1982)
 Revizorul (regia Serghei Gazarov, 1996)
 Ziua păcălelilor (regia Alexander Baranov, 2014)

Vezi și
 Listă de piese de teatru rusești

Referințe și note

Legături externe

 Revizorul de Nikolai Vasilievici Gogol, Traducere Mașa Dinescu, tnb.ro
 "Revizorul" de Gogol la Teatrul Național din București

Piese din 1836
Piese din 1842
Piese de teatru adaptate în filme
Piese de teatru adaptate în opere
Piese de teatru de comedie
Piese de teatru rusești

Revizorul


ශුද්ධාසනය (ඉංග්‍රීසි:Holy See, ලතින්:Sancta Sedes) යනු  රෝම නුවර සදහා වන රෝමානු කතෝලික සභාවේ එපිස්කෝපල් බලප්‍රදේශය හෙවත් රදගුරු පදවිය වන අතර, එහි රදගුරු ධූරය හොබවනු ලබන්නේ පාප් තුමා විසිනි . වත්මන් පාප් ධූරය දරනු ලබන්නේ ශුද්ධෝත්තම  ෆ්‍රැන්සිස් පාප් තුමන් විසින්ය.  ශුද්ධාසනය කතෝලික සභාවේ රදගුරු පදවි අතරින් ශ්‍රේෂ්ඨතම පදවිය නොහොත් මූලිකම එපිස්කෝපල් ආසනය වන අතර මෙමගින් කතෝලික සභාවේ මධ්‍යගත පරිපාලනය සිදු කරනු ලබයි. එබැවින් රාජ්‍යතාන්ත්‍රික හා අනෙකුත් විෂයෙහි ශුද්ධාසනය ක්‍රියා කරනු ලබන්නේත් සිය මතය ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේත් සමස්ථ කතෝලික සභාවම වෙනුවෙනි. එලෙසම මෙය අන්තර්ජාතික නීතිය විෂයෙහි තානාපති සබඳතා පවත්වා පවත්වාගෙන යා හැකි, පාප් තුමන් විසින් පාලනය කෙරෙන, ස්වාධීන අස්තිත්වයක් ලෙස හදුනා ගැනේ.

සමහර අවස්ථාවලදී "වතිකානුව" යන උභයාර්තවාචී වචනයෙන් හැදින්වූවද, ශුද්ධාසනය යනු  1929 යේ සිට පැවතෙන වතිකානු රාජ්‍යය යන ආස්තිත්වයම නොවේ. ශුද්ධාසනයේ හෙවත් රෝම රදගුරු පදවියේ ඉතිහාසය මුල් කිතුනු යුගය (ක්‍රි.ව. පලමු සියවස) දක්වාම දිව යන්නකි. විදේශ රාජ්‍යයන් විසින් සිය තානාපතිවරුන් නිල වශයෙන් පත් කරනු ලබන්නේ වතිකානු රාජ්‍යයට නොව ශුද්ධාසනයට වන අතර, විදේශ  රාජ්‍යයන් හා අන්තර්ජාතික සංවිධාන සදහා නිල වශයෙන් පත් කරනු ලබන පාප් තුමාගේ නියෝජිතයින් හදුනා ගනු ලැබෙන්නේ වතිකානු රාජ්‍යයේ නොව, ශුද්ධාසනයේ නියෝජිතයින් ලෙසිනි.

සියළුම එපිස්කොපල් ආසන ශුද්ධවූ ලෙස සැළකෙතත්, ශුද්ධවූ අසුන හෙවත් "ශුද්ධාසනය" යන වචනය විශේෂාකාරයෙන් යමක් සදහන් නොකොට අන්තර්ජාතික සබඳතාවන්හිදී (හා කතෝලික සභාවේ සසුන් නීතියේ) භාවිතාකරනු ලැබෙන්නේනම් ඉන් හැඟවෙන්නේ කතෝලික සභාවේ මධ්‍යම පරිපාලනය සිදු කරනු ලබන රෝම රදගුරු පදවිය බව සාමාන්‍යයෙන් සළකනු ලබයි. ශුද්ධාසනය නෛතික පුද්ගලභාවය අතින් බොහෝදුරට අගාරික රාජකීය රාජ්‍යකට සමානකම් දක්වයි.

සංවිධාන ව්‍යූහය

පාප් තුමා කතෝලික සභාව පාලනය කරනු ලබන්නේ රෝම කියුරියාව හරහාය. රෝම කියුරියාව රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්‍යාලයෙන්ද, විවිධ සංසද 9 කින්ද, විනිශ්චය සභා 3 කින්ද, පාප් තුමන්ගේ කවුන්සිල 11 කින්ද හා පාප් තුමන්ගේ කොමිසම් සභා 7 කින්ද යන කතෝලික සභාවේ ඉහලම තලයේ පරිපාලන කටයුතු සිදු කරනු ලබන සංකීර්ණ වූ තනතුරු/ආයතන  වලින් සමන්විත වේ. වතිකාන රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්දිනල් හිමිපාණන් යටතේ පවතින රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්‍යාලය, රෝම කියුරියාවට මඟපෙන්වීම හා එහි සම්බන්ඳීකරන කටයුතු සිදුකරනු ලබයි. වත්මන් රාජ්‍ය ලේඛම් තනතුර දරනු ලබන්නේ තාර්සීසියෝ බෙර්තොනේ කාර්දිනල් හිමිපාණන් විසින් වන අතර, එම තනතුර ශුද්ධාසනයේ අගමැති තනතුරට සමාන වේ. රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්‍යාලයේ විදේශ සබඳතා අංශයේ ලේඛම් ධූරය දරන අගරදගුරු ඩොමිනික් මම්බර්ටි හිමිපානන් ක්‍රියාකරනුයේ ශුද්ධාසනයේ විදේශ ඇමති ධූරයට සමාන අන්දමිනි. බෙර්තොනේ හා මම්බර්ටි හිමිපාණන් දෙනම එම තනතුරු සදහා ශුද්ධෝත්තම  XVI වැනි බෙනඩික්ට් පාප් තුමන් විසින් 2006 වසරේදී පත් කරන ලදි.

රෝම කියුරියාවේ ආයතන අතුරින් වතිකානු රාජ්‍ය තුලම පිහිටා ඇති එකම ආයතනය රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්‍යාලයයි. අනිකුත් ආයතන රෝම නගරයේ විවිද කොටස් වල ස්ථානගතකර ඇති අතර ඒවාට විදේශ තානාපති කර්‍යාලයකට හිමිවන ආකාරයේ දේශභූමි බාහය අයිතියක් හිමිය.

රෝම කියුරියාවේ ආයතන අතුරින් කතෝලික සභාවේ ඉගැන්වීම් පිළිබඳ බලය පැවරෙන දේවධර්මය හා විශ්වාසය පිළිබඳ සසුන් සන්සදය, රදගුරුවරුන් පත්කිරීමේ හා ඒ ආශ්‍රිත කටයුතු සම්බන්දීකරනය පිළිබඳ බලය පැවරෙන රදගුරුවරුන් පිළිබද සසුන් සන්සදය,  සභාවේ දූතකාර්‍ය පිළිබද බලය පැවරෙන ධර්මදානය  පිළිබද සසුන් සන්සදය හා අන්තර්ජාතික මට්ටමේදී සාමය හා සමාජයීය ගැටළු පිළිබද කටයුතුකිරීම පැවරෙන සාමය හා සාධාරනත්වය පිළිබද පාප් තුමාගේ කවුන්සිලය ඉතාමත් ක්‍රියාකාරී ආයතන කිහිපයක් වේ.

කියුරියාවේ විනිශ්චය සභා තුන ශුද්ධාසනයේ අධිකරනමය බලතල පිලිබදව වගකීම දරයි. මේ අතරින් "සක්‍රා රොටාව" (ඉංග්‍රීසි : Sacred Roman Rota ) විවාහ ශුන්‍යකරනය වැනි සාමාන්‍ය අභියාචනා සලකාබලනු ලබයි, "අපෝස්තලික සිග්නට්‍යුරාව" (ඉංග්‍රීසි : Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura )  පරිපාලනමය අධිකරනය වන අතර එය කතෝලික සභාවේ ශ්‍රේෂ්ඨතම නෛතික අධිකාරිය ලෙස සලකනු ලැබේ. "අපෝස්තලික චරිතශෝධකය" (ඉංග්‍රීසි : Supreme Tribunal of the Apostolic Penitentiary)  ඉහත අදිකරන දෙකට වඩා වෙනස් වන අතර එය සමාකිරීම් හා පූර්ණඵළ නිකුත් කිරීම් වැනි කටයුතු සිදුකරනු ලැබේ.

ආර්ථීක කටයුතු පිලිබද ශුද්ධාසනීය අංශය විසින් ශුද්ධාසනයේ ආයතන/කර්‍යාල වල සියළුම මූල්‍ය කටයුතු සම්බන්දීකරනය සිදු කරන අතර, අදාල ආයතන කෙතරම් ස්වත්‍රන්තව පාලනය වුවද එම සෑම ආයතනයකම පරිපාලන කටයුතු අධීක්ෂණය හා මූල්‍යමය කලමණාකරනය සිදුවන්නේ මේ මගිනි. ශුද්ධාසනීය ප්‍රවේණි උරුම පරිපාලන අංශය මේහි ඇති ඉතා වැදගත්ම කොටස වේ. පාප් තුමාගේ වාසස්ථාන කටයුතු අංශයට පාප් තුමාගේ වාසස්ථානය වන අපෝස්තලික මන්දිරයේ කටයුතු, බැහැදැකීම් හා උත්සව (ජනවන්දනා මෙහෙයන් හැර ) වැනි දෑ සංවිධානය කිරීමේ වගකීම පැවරේ.

ශුද්ධාසනය පාප් තුමාගේ අභාවයෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමකින් විසුරුවා හැරෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට එම කාල පරිච්ඡේදය තුල හිස්වූ ආසනය යන අරුත ඇති "Sede vacante" (ලතින්) නම් වූ නීති මාලාවකට අනුව ශුද්ධාසනය ක්‍රියාත්මකවේ. මෙම අරාජක කාලය තුල රෝම කියුරියාවේ සියළුම ආයතන වල නායකත්වයන් (උදා: සංසද වල නායකයන්) වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි අහෝසි වේ. නමුත් මෙහිදී සමාකිරීම් හා පූර්ණඵල පිලිබදව වැදගත් කටයුත්තක් ඉටු කරන ප්‍රධාන චරිතශෝධක හා මෙම කාලය තුලා ශා. පීතර තුමන්ගේ අසුනේ (ශුද්ධාසනයේ) ශාසනික දේපල පරිපාලනය භාර වන ශුද්ධවූ රෝම සභාවේ කාර්මලෙන්ගෝ තුමන්ගේ තනතුරු දෙක පමනක් අහෝසි වීම සිදු නොවේ. මෙම අවස්ථාවේදී ශුද්ධාසනයේ පාලනයද, එනයින් ගත් කල සමස්ථ කතෝලික සභාවේම පාලනයද කාර්දිනල් මඩුල්ල යටතට පත් වේ. මෙම කාලපරිච්ඡේදය තුල කාර්දිනල් මඩුල්ලට හෝ කාර්මලෙන්ගෝ තුමන්ට සභාවේ පරිපාලනය සම්බන්දව නව්‍යකරන හා නවතාවයන් ගෙන ඒමට ඇති හැකියාව ශාසන නීතියෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම අහුරා ඇත.

වර්ෂ 2001 දී ශුද්ධාසනය ඉතාලි ලීරා බිලියන 422.098 (එකල ඇ.ඩො. මිලියන 202) ක අයභාරයක් ලබා ඇති අතර, ඉතාලි ලීරා බිලියන 17.720 (එකල ඇ.ඩො. මිලියන 8) ක ශුද්ධ ආදායමක් ලබා ඇත.

අන්තර්ජාතික නීතිය හමුවේ තත්වය

ශුද්ධාසනය නූතන නීති විශාරදයින්ට අනුව හා රාජ්‍ය පරිචයේදී, සාමාන්‍ය රාජ්‍යකට සමාන හිමිකම් හා වගකීම් දරන පොදු අන්තර්ජාතික නීතියට යටත් විශයක් ලෙස හදුනා ගැනේ. වතිකානු රාජ්‍යයෙන් වෙනස් වන ශුද්ධාසනය  අන්තර්ජාතික නීතිය මගින් පිහිටුවා ඇති රාජ්‍යක් වීමට සපුරාලියයුතු ස්ථීර ජනගහනයක් සිටීම, නිශ්චිතව අර්ථදැක්වූ බලප්‍රදේශයක් තිබීම, ස්ථාවර රජයක් පැවතීම හා වෙනත් රාජ්‍යන් සමග සබදතාවන්ට එළඹීම් ශක්‍යතාවක් තිබීම යන සාධක සපුරන්නේ නැතත්, අන්තර්ජාතික නීතිය ඉදිරියේ එහි නෛතික පුද්ගලභාවයේ හිමිකම, විදේශ රාජ්‍යන් 178 ක් සමග තානාපති සබඳතා පවත්වාගෙන යාම, විවිධ අන්තර්ජාතික රාජ්‍ය සංවිධානවල සාමාජික රාජ්‍යක් ලෙස කටයුතු කිරීම මෙන්ම එය "ස්වාධීන රාජ්‍යන්ගෙන් සමන්විත අන්තර්ජාතික ප්‍රජාව විසින් ගරු කිරීම හා අන්තර්ජාතික නීතිය හමුවෙහි රාජ්‍යන් එකක්, කිහිපයක් හෝ සමූහයක් සමග තානාපති සබඳතා පැවැත්වීමේ හා අන්තර්ජාතික නීතිය හමුවේ ලෝක සාමය තහවුරුකරනු සදහා මෙන්ම පවත්වාගෙන යාම සදහාද අන්තර්ජාතික නීතියට යටත්ව ගිවිසුම් වලට එළඹීමේ හැකියාව ඇති විශයක් සේ සැළකීම" යන සාධක මගින් තහවුරු වේ.

රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සබඳතා

මධ්‍යතන යුගයේ සිටම රෝම එපිස්කෝපල් අසුන (ශුද්ධාසනය ) ස්වාධීන ආස්ථිත්වයක් ලෙස සලකන ලදි. වර්ථමානයේදී ශුද්ධාසයය (වතිකානු රාජ්‍ය නොවේ) ලෝකයේ ස්වාධීන රාජ්‍යන් 178 ක් සමග ද , යුරෝපා සංගමය හා මෝල්ටා ස්වාධීන මිලිටරි සංවිධානය සමග  නිල තානාපති සබඳතා පවත්වාගෙන යන අතර පලස්තීන විමුක්ති සංවිධානය සමග විශේෂාකාර සබඳතාවක් පවත්වාගෙන යයි. ශුද්ධාසනය වෙත පත් කර ඇති විදේශ තානාපති කාර්‍යාංශ අතුරින් 69 ක් රෝම නගරයේ පිහිටා ඇත. ශුද්ධාසනය විදේශයන්හි ස්ථීර තානාපති කාර්‍යාංශ 180 ක් පවත්වාගෙන යන අතර ඒවායින් 74 ක් අනේවාසික කාර්‍යාංශ වේ. එබැවින් ඒවායින් 106 පමන වන කාර්‍යාංශ ප්‍රමානයක්  රටවල් දෙකකට, කිහිපයකට හෝ අන්තර්ජාතික සංවිධාන වෙත පත් කල ඒවා වේ. ශුද්ධාසනයේ තානාපති ක්‍රියාකාරකම් පිලිබදව, විදේශ සබඳතා අංශය හරහා රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්‍යාලය (රාජ්‍ය ලේඛම් කාර්දිනල් හිමිපාණන් මගින් පාලනය වන ) මගින් අධීක්ෂනය සිදු කරනු ලබයි. අන්තර්ජාතිකව පිලිගත් රාජ්‍යන් 15 ක් දැනට ශුද්ධාසනය සමග තානාපති සබඳතා පවත්වාගෙන නොයයි .

ශුද්ධාසනය අන්තර්ජාතික පරමාණුක බලශක්ති අධිකාරිය (IAEA), අන්තර්ජාතික විදුලි සංදේශ සංගමය, ආරක්ෂාව හා සහයෝගීතාව පිලිබඳ යුරෝපානු සංවිධානය (OSCE), රසායනික අවිහරන සංවිධානය (OPCW) හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සරණාගතයන් පිලිබඳ මහ කොමසාරිස් කාර්‍යාලය (UNHCR) වැනි විවිධ අන්තර්ජාතික සංවිධාන හා කණ්ඩායම් වල සාමාජිකත්වය දරයි. මීට අමතරව ශුද්ධාසනය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහා සමුළුව, යුරෝපා කවුන්සිලය, එක්සත් ජාතීන්ගේ අධ්‍යාපනය, විද්‍යාව හා සංස්කෘතිය පිලිබඳ සංවිධානය (UNESCO), ලෝක වෙළඳ සංවිධානය (WTO) හා ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානය (FAO) වැනි අන්තර්ජාතික සංවිධාන වල ස්ථීර නිරීක්ෂණ මට්ටමේ සාමාජිකත්වය දරයි.

සන්නද්ධ අංශ හා පොලීසිය

වතිකානු නගරය හා අනෙකුත් බලප්‍රදේශ අතර සබඳතාවය

ශුද්ධාසනය වතිකානු රාජ්‍ය සමග සමීපව බැදී තිබුනද, ශුද්ධාසනයේ ස්වාධීනත්වයට අදාල බලප්‍රදේශය කොටස් දෙකකට වෙන්ව එකිනෙකට වෙනස්ව පවතී. 1870 දී ඉතාලිය විසින් එතෙක් කලක් පැවති පාප් වරුන්ගේ රාජ්‍ය (ඉංග්‍රීසි:Papal States) අල්ලා ගැනීමෙන් පසු ශුද්ධාසනයට භෞමික ස්වාධීනත්වයක් නොතිබිනි. ඉතාලි රජයේ සමහර ජූරි සභිකයන් අන්තර්ජාතික තලයේදී ශුද්ධාසනයේ ස්වාධීනත්වය තවදුරට පවත්වාගෙන යා නොහැකියැයි වාද කලද ශුද්ධාසනය විසින් දිගටම තානපති වරුන් යැවීම, විදෙස් තානපති වරු ගෙන්වා ගැනීම හා එකල පැවති බලවත් රාජ්‍යන් වන රුසියාව,පෘසියාව හා ඕස්ට්‍රියා-හංගෙරියා අධිරාජ්‍ය වැනි රටවල් ඇතුළු විදෙස් රාජ්‍යන් සමග සිය සබඳතා දිගටම පවත්වා ගෙන යාම සිදු කලේය. තවද 1815 වියානා සමුළුවේදී ගනු ලැබූ තීරනයට අනුව, විදේශයන්ට යවන පාප් තුමාගේ නියෝජිතයන් (අපෝස්තලික තානපති වරු ) තානාපති මෙහෙවරක සාමාන්‍ය සාමාජිකයකු නොව මූලිකයා බවට අනෙකුත් තානාපති වරුන් අතර තිබූ පිලිගැනීම දිගටම පැවතිනි. ශුද්ධාසනයට සිය භෞමික ස්වාධීනත්වය අහිමිව තිබූ මෙම වසර 59 ක කාලය තුල, එය සමග එතෙක් තානාපති සබඳතා පැවැත්වූ රාජ්‍යයන් 16 ක ප්‍රමානය 29 ක් දක්වා වැඩි කර ගැනීමට හැකිවිය.

වතිකානු පුරවර රාජ්‍යය 1929 දී අත්සන් කරන ලද ලතරානු ගිවිසුමට අනුව "ශුද්ධාසනයේ පූර්ණ දෘෂ්‍ය ස්වාධීනත්වය තහවුරු කරනු වස්" හා "අන්තර්ජාතික කටයුතු වලදී එහි අවිවාදිත ස්වාධීනත්වය සහතික කරනු වස්" (ලතරානු ගිවිසුමෙන් උපුටාගන්නා ලදි ) ස්ථාපිත කරන ලදි. ශුද්ධාසනයේ විදේශ සබඳතා අංශයේ හිටපු ලේඛම් ජීන් ලුවිස් ටෞරාන් අගරදගුරු හිමිපාණන්ට අනුව වතිකානු රාජ්‍යයනු "පාප් තුමාගේ ආධ්‍යාත්මික ස්වාධීනත්වය (එනයින් කතෝලික සභාවේ ආධ්‍යාත්මික ස්වාධීනත්වය ) තහවුරු කරනු වස් පිහිටුවන ලද අවම භූමියක් හිමි, සහයෝගය මත රදාපවතින කුඩා රාජ්‍යයක්" වේ.

ශුද්ධාසනය (වතිකානු රාජ්‍ය නොවේ ) විදෙස් රාජ්‍යයන් සමග තානාපති සබඳතා පවත්වාගෙන යන අතර අන්තර්ජාතික සංවිධාන වල සාමාජිකත්වයද දරනු ලැබේ . විදෙස් රාජ්‍යවල් තානාපති කාර්‍යාල පිහිටුවන්නේ වතිකානුවට නොව ශුද්ධාසනයට බලපැවැත්වෙන පරිදි වන අතර ශුද්ධාසනය වෙනත් ස්වාධීන ආස්ථිත්වයන් සමග ගිවිසුම් හා සම්මුතීන් වලට පැමිනීම සිදු කරනු ලබන්නේ ශුද්ධාසනයේම නමිනි. අවශ්‍ය වූ විටෙක වතිකානු රාජ්‍ය වෙනුවෙන් එකඟතාවයනට පැමිනීමේ හැකියාව ශුද්ධාසනයට පවතී.

ලතරානු ගිවිසුමේ විධිවිධාන අනුව ශුද්ධාසනයට කාස්ටල් ගන්ඩොල්ෆෝහි පිහිටි පාප් තුමාගේ මාලිගය ඇතුළුව රෝම නගරය තුල පිහිටි ස්ථාන 23 ක් හා රෝමයෙන් පිටත ඉතාලියේ ස්ථාන 5 ක් කෙරෙහි දේශභූමි බාහ්‍ය අයිතිය පවතී. තවද මෙම අයිතිය අන්තර්ජාතික නීතියට අනුව විදේශ රාජ්‍යන්හි ශුද්ධාසනය විසින් පවත්වාගෙන යන අපෝස්තලික තානපති කාර්‍යාල වලටද හිමිවේ.

"ශුද්ධාසනය" හා "අපෝස්තලික ආසනය"

සියළුම එපිස්කෝපල් ආසන (රදගුරුවසම්) ශුද්ධ බවට සලකනු ලබයි. ග්‍රීක සම්ප්‍රදායික සභාවේදී "ශුද්ධ"(ἱερά) යන විශේෂණ පදය සියළුම එවැනි ආසන සදහා භාවිත කරනු ලබයි. නමුත් බටහිර සභාවේ "ශුද්ධ" යන විශේෂණ පදය භාවිතා කරන්නේ ශුද්ධාසනය හා ක්‍රි.ව 780-1803 කාලයේ පැවති නමුදු දැන් භාවිතයේ නොපවතින මායින්ස් හි අගරදගුරු වසම ( මායින්ස් හි ශුද්ධාසනය ) යන අගාරික හා සභා ලක්ෂන මුහුව පැවති පාලන ඒකකය සදහා පමනි.

ඉංග්‍රීසියෙන් "හෝලි සී"(Holy See) ලෙස හැදින්වෙන ශුද්ධාසනයේ "සී"(See) යන වචනය පැමිනියේ "සේඩේස්"(Sedes) යන ලතින් වචනයෙනි. එහි තේරුම අසුන නොහොත් ආසනය යන්නයි. එය අදහස් කරන්නේ එපිස්කෝපල් සිහසුන හෙවත් නිල රදගුරු ආසනය (Cathedra) යන්නයි. "අපෝස්තලික ආසනය" යන යෙදුම මුල් අපෝස්තුළුවරයකු විසින් ආරම්භ කරන ලද ඕනෑම රදගුරු පදවියකට යෙදිය හැක. කෙසේවුවද කතෝලික සභාවේදී "අපෝස්තලික ආසනය" යනුවෙන් විශේෂයෙන් සදහන් කර ඇති විටෙක එයින් අදහස් කෙරෙන්නේ රෝමයේ රදගුරුවරයාගේ හෙවත් පාප් තුමන්ගේ නිල අසුන හෙවත් ශුද්ධාසනයයි. එයට හේතුව වන්නේ රෝමයේ රදගුරුතුමා හෙවත් පාප් තුමා, අපෝස්තුළුවරුන්ගේ නායකයා වන ශාන්ත පීතර තුමන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා බවට කතෝලික සභාව සලකන බැවිනි.

වැඩිදුර තොරතුරු සදහා බලන්න
 කතෝලික සභාවේ ගෝලීය සංවිධාන ව්‍යූහය
 රෝම රදගුරු පදවිය
 ශුද්ධවූ රෝම සභාව

මූලාශ්‍ර ලිපි

වැඩිදුර කියවීම

බාහිර සබැඳි
 ශුද්ධාසනයේ නිල වෙබ් අඩවිය
 YouTubeහි වතිකානු චැනලය
 අපෝස්තලික අසුනේ අග්‍රස්ථානබව
 ශුද්ධාසනය පිළිබඳ C.I.A. දත්ත පොතේ තොරතුරු
 Between Venus and Mars, the Church of Rome Chooses Both —මූලික ඉගැන්වීම් අනුව ශුද්ධාසනයේ භූදේශපාලනය පිළිබඳ විශ්ලේෂනයක්
 ශුද්ධාසනයේ අතීත පැවැත්ම පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික සභා දෘෂ්ඪිකෝණයෙන්

පොත්
 La Due, William J. The Chair of Saint Peter: A History of the Papacy. (ISBN 1-57075-249-4)
 Heribert Franz Koeck, Die völkerrechtliche Stellung des Heiligen Stuhls. Dargestellt an seinen Beziehungen zu Staaten und internationalen Organisationen, Berlin 1975
 Heribert Franz Koeck, Holy See, in: Encyclopedia of Public International Law, Bd. 2, Oxford etc. 1995

කිතු දහම

hu:Vatikán#A Szentszék

ශුද්ධාසනය


Ginepig (Cavia porcellus),  tıknaz, birçok renkte ve şekilde tüyleri olan evcil kemiricidir. Özellikle Amerika ve Avrupa'da oldukça popüler bir evcil hayvandır.

Köken

Orta ve Güney Amerika, evcil kürklünün atası olan yabani kürklünün yurdudur. Yabani kürklüler ve diğer kobay türleri tüm Güney ve Orta Amerika'ya yayılmışlardır. Yabani kobay, mara (pampa tavşanı),  kapibara (su domuzu) gibi türlerden oluşan kobaygiller, kemirgenler arasında en geniş aileyi oluştururlar.

Yaklaşık on bin yıl öncesine tarihlenen ilk evcil kürklü kemikleri Peru'da bulunmuştur. Tıpkı bugün olduğu gibi o dönemde de Güney Amerika'da kobaylar etleri için besleniyordu. Kobayların yetiştirilmesinden kadınlar sorumluydu. Gerektiğinde kesip yemeğini pişiren gene kadınlardı. Özellikle İnka döneminde evcil kobayların yetiştirilmesi iyice yayıldı.

İspanyolların Güney Amerika'yı keşfetmeleriyle beraber evcil kobaylar Avrupa'ya taşınmaya başlandı. Zamanla Avrupa'da ve tüm dünyada evlerde beslenen popüler bir hayvan haline geldi.

Yaşam alanı
Evcil Gine domuzu atası olan yabani Gine domuzu Güney Amerika'da özellikle And Dağları eteklerinde yaşamaktadır. Burada bir erkek, dişiler ve yavrulardan oluşan klanlar halinde yaşarlar. Yavru erkekler büyüdüklerinde klandan ayrılarak diğer klanlara katılır ve kendi haremlerini kurarlar.

Kobaylar doğada bütün gün gizlenerek yiyecek ararlar. Otlar, tohumlar, kökler, çiçekler temel besin kaynaklarıdır. Tehlike anlarında hiçbir zaman çok uzaklaşmadıkları inlerine kaçarlar.

Sosyallik
Gine domuzu doğada bir erkek ve dişilerden oluşan geniş aileler halinde yaşarlar. Erkek yavrular ergen olunca ya klanın başında yer alan dominant erkekle kavga ederek klanda kalır ya da klandan ayrılarak kendi haremini oluştururlar. Aile fertleri arasında güçlü bağlar vardır. Hep beraber dolaşırlar, hep beraber yemek yerler. Birbirleriyle insanların da duyabileceği sesler çıkararak sürekli olarak iletişim halindedirler. Eğer aile fertlerinden biri diğer grup üyelerini göremez ya da kaybederse oldukça yüksek ses çıkararak yardım çağrısında bulunur. Özelikle yavrular annelerini kaybettiklerinde bu sesi çokça çıkarır.

Kobaylar sosyal hayvandır. Bu sebeple hiçbir şekilde tek tutulması doğru değildir. Hatta bazı ülkelerde kobayları tek beslemek suç sayılır. En az iki kobayı birlikte beslemek ideal olanıdır.

Beslenme
Evcil kobaylar tamamıyla vejetaryen olup, ot, tohum, meyve, sebze, kök ve dallarla beslenirler. Birçok evcil hayvan mağazasında satılan hazır kobay yemleri tohumlardan, preslenmiş ot ve baharatlardan (pellet) oluşur. Ayrıca fıstık ya da çekirdek gibi kuruyemişler de bu yemler içinde yer alır.

Kobaylar, tıpkı insanlar gibi C vitaminini kendi vücutlarında üretemezler. Bu sebeple kobaylara verilmesi gereken hazır yemlerde kesinlikle C vitamini takviyesi bulunması gerekir. Ayrıca zaman zaman domates ya da maydanoz gibi C vitamini açısından zengin meyve ve sebzelerle beslenmeleri gerekir.

Kobaylar günlük lif ihtiyaçlarını otlardan karşılarlar. Bu sebeple evde beslenen kobaylara her gün ot ve saman vermek gerekir.

Ayrıca kafeslerinde her zaman temiz, taze su bulundurmak gerekir.

Bakım
Kobaylar geniş alanlara ihtiyaç duyar. Bu sebeple kafeslerinin mümkün olduğunca büyük olması gerekir. Mağazalarda satılan çoğu kafes, yeterli büyüklükte değildir. Ayrıca son dönemlerde, özellikle Almanya'da kobayların bahçelerde geniş ve korunaklı alanlarda beslenmeleri gittikçe popülerleşmektedir. Kışın ve soğuk havalarda dışarıda tutulmaları sakıncalıdır çünkü çok çabuk üşütüp ölebilirler. Yazın, fazla güneşte bırakılmamalıdır.

Kobay kafeslerinin zeminleri, evcil hayvan mağazalarında satılan küçük evcil hayvanlar (tavşan, kemirgen ve sürüngenler) için üretilen talaşla doldurulur. Gazete kâğıdı çok çabuk ıslanıp, geç kuruduğu için hijyenik değildir; bakteri üremesine sebep olur. Bu sebeple hiçbir şekilde kullanılmaması gerekir. Ayrıca kafeste, kobayların diledikleri zaman içlerine girip uyuyabilecekleri ya da saklanabilecekleri ağaç kavukları ve yuvalar olması gerekir. Kemirgenler için özel üretilen suluklarda her daim temiz su bulunması gerekir. Ayrıca kafeste her zaman ot, saman ve hazır yem bulundurulmalıdır.

Kobaylar her gün en az bir saat serbest bırakılmalıdır. Serbest bırakıldıkları odalarda kablolara ve zehirli çiçeklere dikkat etmek gerekir.

Caviidae
Evcil hayvanlar
Genomu dizilenmiş memeliler
Kobaylar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Ginepig


La Gárgola Gris (Paul Duval) es un personaje ficticio que aparece en cómics publicados por Marvel Comics.

Historial de publicaciones
El personaje apareció por primera vez en Journey into Mystery #107 (Ago. 1964) y fue creado por Stan Lee y Jack Kirby.

Biografía del personaje ficticio
Paul Pierre Duval es un químico francés que, gracias a un accidente químico, adquiere la capacidad de convertir cualquier cosa en piedra al tocarla. Convirtiendo todo su cuerpo en piedra, Duval se pone una máscara y una capa y se convierte en un criminal con el alias de Gárgola Gris. Duval, sin embargo, se aburre y decide intentar alcanzar la inmortalidad enfrentándose al dios del trueno Thor y robándole su martillo místico, Mjolnir. Thor se convierte en piedra en su primera batalla, pero se vuelve hacia Don Blake cuando se cae y golpea el suelo con su martillo. Como Blake, derrota a Gárgola atrayéndolo al Río Hudson en la ciudad de Nueva York, usando una proyección de Thor, dejando al villano enterrado en el fondo. Gárgola Gris finalmente reaparece después de ser arrastrada desde el río, tras lo cual convierte en piedra a dos personas que lo examinan. Pensando que Don Blake, a quien acaban de quitarle el poder de Thor, puede ayudarlo a encontrar a Thor, Gárgola Gris lo persigue. Los persigue por las calles, se enoja porque se le escapan y finalmente decide eliminar a Blake. Sin embargo, es retrasado por un asgardiano, cegándolo con una flecha que emite luz, después de lo cual el Asgardiano restaura el poder del Dios del Trueno. La gárgola gris es incapacitada por Thor una vez más cuando usa su martillo para atrapar a la gárgola gris tocando un poste de luz como fuente de energía y enviando un rayo que fusiona las extremidades de las gárgolas. Odín luego restaura completamente el poder de Thor.

Gárgola Gris aparece en el título Tales of Suspense, intentando robar un dispositivo experimental para usarlo contra Thor, pero es detenido por su compañero Vengador Iron Man. El personaje continúa desempeñando el papel de saboteador industrial en el título Capitán América, intentando robar un químico experimental llamado Elemento X antes de ser detenido por el Capitán América; Falcon y Nick Fury. Una aparición en el título Marvel Team-Up contra el Capitán América y su compañero héroe Spider-Man termina con la Gárgola atrapada en un cohete y lanzado al espacio profundo. El personaje reaparece en el título Thor, y se revela que fue rescatado por la tripulación de la nave espacial alienígena Bird of Prey y nominado a su capitán. Después de una batalla con Thor, el personaje se pierde en el espacio una vez más. Gárgola Gris finalmente regresa a la Tierra en un meteorito en el título Los Vengadores, y lucha brevemente antes de ser derrotado y encarcelado. El personaje reaparece en el título como parte de la encarnación de los Maestros del Mal del Barón Helmut Zemo. En un encuentro con el Vengador el Caballero Negro, la Gárgola agarra la espada encantada del héroe y vuelve a su forma humana, su poder temporalmente neutralizado.

En el título Iron Man la Gárgola adopta la falsa identidad del escultor Paul St. Pierre, y pretende hacer fortuna en el mundo del arte vendiendo personas transformadas en piedra como auténticas esculturas. La artimaña, sin embargo, es descubierta por Iron Man, quien derrota al villano.

El personaje es reclutado por el archivillano Doctor Doom durante la historia de Acts of Vengeance y se le paga para neutralizar a Hulk. Hulk, sin embargo, resiste el poder de Gárgola y luego lo humilla rompiéndole el brazo.

Gárgola aparece en el título She-Hulk y en otro título de Thor donde Zarrko lo convoca para luchar contra el Thor Corps, pero fue derrotado por Beta Ray Bill. Más tarde apareció como el peón de un alienígena cambiaformas en el título Fantastic Four. El poder de Gárgola incapacita temporalmente a Thing, miembro de los Cuatro Fantásticos, que se recupera con el beneficio adicional de poder transformarse ahora entre su forma humana y su forma superfuerte de roca. Después de otra aparición en el título Thor y una derrota casi instantánea por parte de la entidad asesina de dioses Desak, Gárgola aparece en el título New Avengers con otros criminales que intentan escapar de la instalación penitenciaria La Balsa.

Después de una breve aparición en el título humorístico She-Hulk, Gárgola Gris lucha contra las heroínas Spider-Woman y Ms. Marvel en el título Civil War: The Initiative; aparece brevemente en el cuarto volumen del título New Warriors y en el título de Spider-Man publicado bajo el sello Marvel Adventures.

Gárgola Gris es reclutado para unirse a un "ejército del crimen" formado por el villano Capucha en el título The New Avengers. Durante la historia de "Dark Reign", Gárgola Gris es reclutado por el antiguo enemigo de los Vengadores, Segador, para unirse a una nueva encarnación de la Legión Letal, que se opone al autor intelectual criminal Norman Osborn.

Durante la historia de Heroic Age, se afirma que tiene una hija descartada y repudiada llamada Mortar que es miembro de los Bastardos del Mal.

Más tarde, Gárgola Gris se muestra como un recluso de La Balsa. Cuando una oleada de EMP apaga las defensas de la balsa, los reclusos intentan escapar. Gárgola Gris se ve obligado por el Hombre Púrpura a evitar que una puerta se cierre metiendo su cabeza en el mecanismo.

Durante la historia de Fear Itself, Gárgola Gris se transforma a través de la magia asgardiana en Mokk: Breaker of Faith al levantar uno de los Martillos de los Dignos que Serpiente lanzó a la Tierra. Mokk transforma a toda la población de París en piedra. Cuando Iron Man interviene, Mokk daña su armadura y suministro de energía, obligándolo a huir, y también se defiende de los ataques de Detroit Steel, Sasha Hammer y Rescue. Mokk vuelve a ser Gárgola Gris al final de la historia, y fue devuelto a la gente de París a la normalidad por Odín.

Durante la historia de Avengers: Standoff!, Gárgola Gris era un recluso de Pleasant Hill, una comunidad cerrada establecida por S.H.I.E.L.D.

Durante la parte Opening Salvo de la historia Secret Empire, Gárgola Gris es reclutado por el Barón Helmut Zemo para unirse al Ejército del Mal.

En un período previo al arco de Sins Rising, el Conde Nefaria, que usa una silla de ruedas, luego forma su última encarnación de la Legión Letal con Gárgola Gris, Láser Viviente y Torbellino en un complot para apuntar al Catalizador. En la Universidad Empire State, el Dr. Curt Connors revela el Catalizador a la multitud cuando la Legión Letal ataca. Mientras Gárgola Gris y Torbellino atacan a las personas presentes, Láser Viviente ayuda al Conde Nefaria a operar el Catalizador. Spider-Man aparece y tiene dificultades para luchar contra ellos debido al hecho de que su mente estaba enfocada en lo que un Sin-Eater revivido le hizo a Overdrive. Sin-Eater aparece y comienza a usar la misma arma que usó en Overdrive en Torbellino y Láser Viviente mientras toma sus poderes. Sin-Eater usó las habilidades de Gárgola Gris para petrificar a Spider-Man. Los cuatro fueron enviados a Ravencroft donde comenzaron a actuar como reclusos modelo.

Como un efecto secundario del suicidio de Sin-Eater al copiar la precognición de  Madame Web reveló que Kindred los estaba usando, Gárgola Gris y el resto de la Legión Letal recuperaron sus pecados y se encuentran entre los villanos que se volvieron locos.

Durante la historia de Sinister War, Kindred revivió a Sin-Eater nuevamente y uno de los ciempiés demoníacos que emergieron de su cuerpo tomó posesión de Gárgola Gris, convirtiéndolo en uno de los miembros de Seis Pecadores.

Poderes y habilidades
Durante un experimento, Paul Duval derramó un compuesto químico orgánico desconocido en su mano derecha, provocando una reacción mutagénica que transformó permanentemente la mano en piedra viva. Como resultado, Duval puede convertir cualquier materia tocada con su mano de "piedra" en una sustancia similar, con un efecto que dura aproximadamente una hora.

Duval también puede usar el efecto para transformarse en un ser de piedra viva, sin pérdida de movilidad, que posee una fuerza y durabilidad sobrehumanas.

Duval también tiene una maestría en química.

En otros medios

Televisión
 Gárgola Gris aparece en el segmento El Poderoso Thor de The Marvel Super Heroes.
 Gárgola Gris aparece en la serie de televisión Iron Man con la voz de Jim Cummings. Esta versión es un sirviente del Mandarín y sirve como un villano recurrente en la primera temporada antes de que Iron Man lo capture en la segunda temporada y lo envíe a la Bóveda.
 Gárgola Gris aparece en Iron Man: Armored Adventures, el episodio "Doomsday", como un guardián Makluan creado por el Mandarín original para proteger uno de sus anillos Makluan y probar posibles sucesores. Sin embargo, el Doctor Doom destruyó la Gárgola Gris fuera de la pantalla y reclamó el Anillo Makluan antes de que el sucesor del Mandarín, Gene Khan, pudiera hacerlo.
 Gárgola Gris aparece en The Avengers: Earth's Mightiest Heroes con la voz de Troy Baker. Presentado en el episodio "The Man in the Anthill", como un preso de la Casa Grande, Gárgola Gris escapa en el episodio "The Breakout, Part 1" junto a sus compañeros de prisión. A partir del episodio "This Hostage Earth", Gárgola Gris se unió a los Maestros del Mal y ayuda a la Encantadora a robar las Piedras Norn de Karnilla. Después de petrificar a este último, el primero hace que el Verdugo lo "recompense" fuera de la pantalla. Cuando los otros Maestros del Mal preguntan qué pasó, Encantadora afirma que Gárgola Gris, "no lo logró".

Videojuegos
 La Gárgola Gris aparece en Marvel: Ultimate Alliance con la voz de Tom Kane. Se le ve trabajando para el Mandarín después de dejar los Maestros del Mal. Durante la lucha con él, él convertirá algunos de los héroes del jugador en piedra. Él tiene un diálogo especial con Spider-Woman.
 Gárgola Gris aparece en las versiones de PSP, PS2 y Wii de Marvel: Ultimate Alliance 2. Él es uno de los villanos tomados por La Tapa y atacará a los héroes en el portal que lleva afuera de la Prisión 42 de la Zona Negativa, junto con Electro, Lagarto, y Quemador.

Referencias

Enlaces externos
 Gárgola Gris en Marvel.com
 ImmortalThor.net' Perfil de Gárgola Gris
 ''Grand Comics Database Project'''

Villanos de Marvel Comics
Franceses ficticios
Científicos ficticios
Thor (Marvel Comics)
Personajes de Marvel Comics
Personajes creados por Jack Kirby
Personajes creados por Stan Lee
Mutados de Marvel Comics
Personajes de Marvel Comics con fuerza sobrehumana

Gárgola Gris


79864 Pirituba este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
79864 Pirituba este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mérida de Orlando Naranjo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 79001-80000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

79864 Pirituba


Antigua og Barbuda deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev afholdt i perioden 5. august til 21. august 2012.

Medaljer

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Antigua og Barbuda ved sommer-OL 2016


Sarnadas de Ródão Portekiz'de Vila Velha de Ródão belediyesine bağlı olan, 59,83 km2 yüzölçümüne sahip, 693 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Velha de Ródão

Sarnadas de Ródão


Arhitectura din Azerbaidjan (în ) se referă la dezvoltarea arhitecturii în Azerbaidjan.

Arhitectura în Azerbaidjan, de obicei, combină elemente orientale și occidentale. Multe vechi comori arhitecturale, cum ar fi Turnul Domnițelor și Palatul Șahilor din Șirvan din orașul fortificat Baku supraviețuiesc în Azerbaidjanul de azi.
Printre comorile arhitecturale medievale care reflectă influența mai multor școli sunt Palatul Shirvanshahs din Baku, Palatul Shaki Khans în orașul Shaki în partea central-nordică a Azerbaidjanului, Templul Surakhany în Peninsula Apsheron, o serie de poduri peste Râul Aras și mai multe mausolee. În secolul XIX și începutul secolului XX, puțină arhitectură monumentală a fost creată, dar au fost construite remarcabile reședințe în Baku și în alte parți. Printre cele mai recente monumente arhitecturale,  metroul din Baku este de remarcat pentru decorul generos.

Palatul Șahilor din Șirvan
Dinastia șahilor a condus statul Șirvan, în nordul Azerbaidjanului, din secolul VI până în secolul XVI. În secolul XII, atenția lor s-a deplasat spre Baku, când șahul Manoochehr al III-lea a ordonat ca orașul să fie înconjurat cu ziduri. În 1191, după ce un cutremur devastator a distrus vechea capitală Șamakhi, reședința șahilor a fost mutată la Baku și s-au pus bazele complexului arhitectural Șirvanșah. Acest complex, construit pe cel mai înalt punct al colinei Iceari Șahar, rămâne unul dintre cele mai remarcabile monumente de arhitectură medievală din Azerbaidjan.

Diferitele secțiuni ale complexului Șirvanșah nu au fost toate create în același timp, nu a existat un plan general pentru întregul complex de construcții. Mai degrabă, fiecare clădire a fost adăugată atunci când s-a ivit necesitatea.

Cea mai mare parte din construcție a fost făcută în secolul XV, în timpul domniei lui Khalilullah I (sau Halil I) și fiul său Farrukh Yassar, între 1435-1442.

Clădirile care aparțin complexului includ ceea ce pare a fi fost un cartier de locuințe, o moschee, Divankhana (Consiliul regelui) în formă octogonală, un mormânt pentru membrii familiei regale, mausoleul lui Seyid Yahya Bakuvi (un faimos astronom al timpului) și o baie comunală.

Toate aceste clădiri, cu excepția spațiilor de locuit și a băii, sunt destul de bine conservate. Complexul Șirvanșah este în curs de reconstrucție. Are 27 de camere la primul etaj și 25 la cel de-al doilea.

Funcția reală a complexului Șirvanșah este încă în curs de investigare. Deși frecvent a fost descris ca un palat, unii experți încă își pun întrebări. Complexul pur și simplu nu are grandoare regală; de exemplu, nu există intrări somptuoase pentru primirea oaspeților, nici dormitoare regale. Cele mai multe dintre camere par mai potrivite pentru birouri mici sau locuințe pentru călugări.

Divankhana

Această clădire unică are forma unui pavilion octogonal. Poarta de intrare este minuțios lucrată în calcar.

Inscripția centrală cu data construcției și numele arhitectului au fost eliminate după ce șahul Ismayil Khatai a cucerit Baku, în 1501.

Cu toate acestea, există două medalioane hexagonale foarte interesante pe fiecare parte a intrării. Fiecare este formată din șase romburi cu modele sculptate foarte neobișnuit în piatră. Fiecare design elaborat include principii fundamentale ale credinței șiite: "Nu există alt Dumnezeu în afară de Dumnezeu. Mohammed este profetul lui. Ali este capul credincioșilor." În mai multe romburi, cuvântul "Allah" (Dumnezeu) este cioplit în sens invers, astfel încât acesta poate fi citit într-o oglindă. Se pare că sculpturile "în oglindă" erau destul de frecvente în lumea orientală în vremea aceea.

Oamenii de știință cred că Divankhana a fost un mausoleu destinat lui Khalilullah I. Rotonda de aici seamănă cu cele găsite în mausoleele din Bayandur și Mama-Khatun din Turcia. De asemenea, mica sală care precede holul octogonal principal este o trăsătură comună în mausoleele din statul Șirvan.

Mormântul șahilor statului Șirvan

Această clădire este situată la nivelul inferior al solului și este cunoscută sub numele Turba (criptă). O inscripție datează cripta între 1435-1436 și spune că Khalilullah I a construit-o pentru mama lui Bika Khanim și fiul său Farrukh Yamin. Mama lui a murit în 1435 și fiul său a murit în 1442, la vârsta de șapte ani. Mai mult de zece morminte au fost descoperite mai târziu; acestea pot să fi aparținut altor membri ai familiei Șahului, inclusiv doi fii care au murit în timpul vieții sale.

Intrarea în mormânt este decorată cu stalactite sculptate în calcar. Una dintre cele mai interesante caracteristici ale acestei porți sunt două medalioane în formă de picătură de fiecare parte de a inscripției coranice. La început, ele par a fi fost doar decorative.

Turba este unul dintre puținele locuri în complexul Șirvanșah unde știm numele arhitectului care a construit structura. În poarta cavoului, numele "Ma' mar (arhitect) Ali" este sculptat, dar în sens invers, ca reflectat într-o oglindă. Unii cercetători sugerează că, dacă șahul ar fi descoperit că arhitectul său și-a înscris numele într-o poziție mai mare decât a șahului, el ar fi fost aspru pedepsit.

Vestigii istorice
O altă secțiune importantă este moscheea. Potrivit complicatelor inscripții de pe minaretul ei, Khalilullah ar fi comandat construcția sa, în 1441. Minaretul este de 22 de metri în înălțime (aproximativ 66 de picioare). Moscheea Gubad , care este la doar câțiva metri în afara complexului, a fost construită în secolul al 13-lea. Acesta a fost distrus în 1918 într-un incendiu; numai bazele zidurilor și coloanele au rămas.

Poarta lui Murad a fost adăugată târziu lângă complex. O inscripție pe poartă spune că a fost construită de un cetățean din Baku pe nume Baba Rajab, în timpul domniei sultanului otoman Murad al III-lea în 1586. Se pare că a servit ca poartă de acces la o clădire, dar nu se știe ce fel de clădire sau chiar dacă clădirea a existat vreodată.

Palate

Castele și fortărețe

Zgârie-nori și monument uriașe
La sfârșitul anilor 1990, apar o mulțime de clădiri foarte înalte în Baku, capitala Azerbaidjanului. Cele mai remarcabile clădiri sunt "Turnurile Flacără", "Turnurile Portului Baku", "Trump International Hotel & Tower Baku", "Azur". "Turnul SOCAR" și "Proiectul de Dezvoltare Semiluna" sunt în construcție și planificate pentru a fi cele mai înalte după finalizare.

Arhitectura secolului XX
Etapa Inițială de dezvoltare arhitecturală în Azerbaidjan în perioada sovietică se referă la înființarea cartiere de locuințe muncitorești în Baku, cum ar fi Binagadi, Rasulzade, Bakikhanov, Montin, Mammadyarov.

Primul program al absolvenților Facultății de Construcții al Institutului Politehnic din Azerbaidjan a fost în 1929. Tinerii arhitecți S. Dadashov și M. Useynov au creat uzina Bayil (azi maternitate), noua clădire a Institutului Industrial din Azerbaidjan  (în prezent Academia de Stat pentru Petrol și Industrie) (1932), Casa Artiștilor Plastici, o serie de clădiri rezidențiale, Școala Tehnică Pedagogică în Gazakh (toate în 1933).

Teatrul Nizami și fosta clădire a Ministerului Industriei Alimentare au fost construite pe baza proiectelor lui S. Dadashov și ale lui M. Useinov, sunt diferite de alte clădiri datorită structurii volumelor lor și a soluțiilor arhitecturale

La sfârșitul anilor 1930, multe clădiri au fost construite în restul țării: s-a început lucrarea aspectului arhitectonic general al unor orașe precum Yevlakh, Khankendi și Sheki.

Biblioteca Națională a Azerbaidjanului, numită după M. F. Axundov și cunoscută ca cea mai mare clădire de bibliotecă din Caucaz, a fost construită în 1961 prin sinteza între stilul modern și cel clasic. Proiectul acestei biblioteci a fost furnizat de către Mihail Huseynov.

Mausoleele Yusif ibn Kuseyr și Momina Khatun, create de Adjami Nakhchivani, care au aniversat 850 de ani în 1976, au fost salvate de la distrugere și reconstruite.

Palatul Prezidențial a fost construit pe baza unui proiect semnat de Fuad Orujov (manager de proiect), de Tahir Allahverdiyev (arhitect) și de Madat Khalafov (designer) în perioada 1977-1986. Palatul Prezidențial este o clădire cu douăsprezece etaje, cu materiale din marmură și granit.

Au fost luate măsuri pentru renovarea unor orașe istorice precum Shaki (1968), Iceari Șahar în zona Baku, Șușa și Ordubad ( toate în 1977), așezarea Lahidj (1980), satul Nardaran (1992), orașul Shabran, regiunea Davaci (2002), satul Lisu, Regiunea Qakh (2002), Banca Arpaceai, regiunea Ordubad (2002), Turnul Kiraggala, satul Kiș, regiunea Șeki (2003), Pir Huseyn khanagah (locuințe), regiunea Hadjigabul (2004); toate au fost declarate obiective arhitecturale protejate.

Secolul XXI

Turnurile Flacără

Azerbaidjan a fost mult timp numit Țara de Foc. Din acest motiv, motivul flăcării este des folosite în această țară. Arhitectura Turnurilor Flacără are structura în formă de flacără, suprafața turnurilor fiind acoperită cu leduri care să creeze imaginea uor flăcări. Este cea mai înaltă clădire din țară, cu o înălțime de 182 m. Suprafața totală a clădirii este de 235 000 de metri pătrați. Turnurile Flacăra consistă în trei clădiri, incluzând hotel, apartamente și birouri. Construcția clădirii a început în 2007, cu finalizare în 2012. În anul 2013, a primit distincția "Cel mai bun hotel și centru turistic" acordat de MIPIM.

Centrul de Cultură Haydar Aliyev

Una dintre cele mai importante și vizibile exemple de arhitectură nouă în Azerbaidjan este Centrul Haydar. Centrul Haydar Aliyev include istoria intrării Mării Caspice în mitologia azeră. Arhitectul irakiano-britanic Zaha Hadid a fost numit designerul arhitectural al centrului în 2007. Centrul este considerat a fi unul dintre simbolurile moderne ale orașului Baku. Zona complexului  are 16 hectare. Linia dreaptă nu a fost folosită deloc în proiect. Liniile clădirii simbolizează fuziunea trecutului cu viitorul. Centrul își propune să rupă cu arhitectura monumentală sovietică, care este destul de comună în Baku, și să exprime sensibilitatea culturii azere.

Crystal Hall

Baku Crystal Hall este un complex sportiv, care a fost construit pentru a găzdui Eurovision 2012 care s-a ținut la Baku.

Arena Națională de Gimnastică, concepută pentru 9.000 de persoane, este situată în apropiere de stația de metrou Koroghlu  de pe autostrada Heydar Aliyev . Numărul de locuri poate fi modificat de la 5.000 la 9.000, în funcție de natura competiției.

Galerie

Referințe

Arhitectura din Azerbaidjan


Geoffroy, né avant 1137 et mort en 1185, est évêque de Cornouaille (ou de Quimper) de 1167/1171 à 1185. Probablement issu du chapitre de Quimper, il utilise la même titulature que ses prédécesseurs. Il participe aux fondations de plusieurs établissements ecclésiastiques, aux côtés des grands seigneurs bretons.

Biographie

Évêque de Cornouaille
On ne sait pas à quelle date exacte Geoffroy devient évêque de Cornouaille à la place de l'évêque Bernard de Moëlan, mort en 1167. Il est attesté comme évêque en 1171. Geoffroy, né avant 1137, est originaire de Cornouaille et probablement membre du chapitre de Quimper avant son accession à l'épiscopat. Peut-être est-il doyen ou archidiacre du chapitre.

Geoffroy utilise la même titulature que ses prédécesseurs depuis Benoît : episcopus Corisopitensis, dont l'acception a donné lieu à débat et qui ne signifie ni évêque de Cornouaille (épiscopus Cornugallie) ni évêque de Quimper. Cette titulature provient vraisemblablement d'une reprise volontaire d'une mauvaise graphie de civitas Coriosolitum, cité des Coriosolites, qui permet de conférer à Quimper, faussement, une origine antique. On peut retenir que l'évêque de Quimper utilise alors une dénomination ethnique, comme à Nantes ou à Vannes. Geoffroi est néanmoins qualifié d'episcopus Cornubiensis lors de son décès en 1184.

Peu de temps après son accession à l'épiscopat, Geoffroy a des difficultés avec son chapitre, qui nécessitent l'intervention du métropolitain, l'archevêque de Tours, Josse.

Fondations monastiques
Dans les années 1170, Geoffroy est témoin de la fondation de l'abbaye de Daoulas, confiée à des chanoines augustins, par Guihomarch, vicomte de Léon. Avec son chapitre, il participe à cette fondation en abandonnant des biens aux moines de Daoulas. Une véritable confraternité est instaurée entre l'abbaye de Daoulas et le chapitre de Quimper : Daoulas reçoit les revenus d'une prébende qui viendrait à vaquer à Quimper et accueille en retour les chanoines de Quimper qui voudraient se retirer du monde.

Comme l'un de ses prédécesseurs, Raoul, Geoffroy favorise l'implantation cistercienne en Cornouaille : il est présent aux côtés du duc de Bretagne Conan IV, pourtant ennemi de Guihomarch, lors de la fondation de la future abbaye Saint-Maurice de Carnoët.

On retrouve l'évêque Geoffroy aux côtés du même duc à Quimper pour confirmer les biens concédés aux Hospitaliers ainsi qu'aux Templiers, et en 1172, au Mans, pour assister à la confirmation de l'exemption préalablement accordée au prieuré de Locmaria. Ce dernier acte est passé en présence de Henri II Plantagenêt, qui manifeste ainsi son pouvoir sur la Bretagne, au nom de son fils Geoffroy II de Bretagne. Geoffroy est donc attesté aux côtés d'hommes qui défendent des options politiques différentes, peut-être parce que, pour lui, les préoccupations spirituelles priment.

Références
 .

 Autres références

Voir aussi

Bibliographie
    .

Articles connexes
Diocèse de Cornouaille
Liste des évêques de Cornouaille
Abbaye Notre-Dame de Daoulas
Abbaye Saint-Maurice de Carnoët

Décès en 1185
Évêque de Cornouaille
Évêque catholique du XIIe siècle
Personnalité bretonne du XIIe siècle

Geoffroy de Cornouaille


EHF Cup 2018-19 er den 38. udgave af EHF Cup for kvinder, som er en turnering for de næstbedste håndboldklubber i Europa for kvinder og arrangeres af European Handball Federation.

Siófok KC fra Ungarn, vandt samlet 47-42 i to kampe over danske Team Esbjerg.

Noter

2018-19

EHF Cup 2018-19 (kvinder)


Hans Kaufmann (* 22. Dezember 1910 in Königsberg, Ostpreußen; † 20. März 2012 in Pöcking) war ein deutscher Informatiker.

Leben
Kaufmann studierte Physik in Göttingen und Jena. 1933 wurde er in Jena zum Dr. phil. nat. promoviert. Nach einem Jahr als wissenschaftlicher Assistent bei Georg Joos arbeitete er ab 1934 im Zentrallabor für Nachrichtentechnik der Siemens & Halske AG in Berlin. Er beschäftigte sich mit Nachrichten- und Regelungstechnik und ab 1954 mit der Entwicklung von Datenverarbeitungsanlagen. Der unter seiner Leitung 1958 entstandene Siemens 2002 war der erste voll transistorierte Computer Europas. Bis 1976 war er Generalbevollmächtigter Direktor der Siemens AG und dort zuletzt Leiter des Zentrallabors für Datenverarbeitung.

Ehrungen
 1976: Ehrendoktor (Dr.-Ing. E. h.) der RWTH Aachen

Schriften
 Über den paramagnetischen Faraday-Effekt an Alaunen. J. A. Barth, Leipzig 1933, zugleich: Dissertation, Universität Jena, 1933, auch in: Annalen der Physik. Folge 5, Band 18, Heft 3, 1933, S. 251–264
 Die Zukunft der Computer-Technologie, in: Elektronische Rechenanlagen, 12, 1970
 (Hrsg.): Daten-Speicher. Oldenbourg, München und Wien 1973, ISBN 3-486-34261-4
 Die Ahnen des Computers. Econ-Verlag, Düsseldorf und Wien 1974, ISBN 3-430-15277-1
 Toledo. Wege und Wirkung arabischer Wissenschaft in Europa. Econ-Verlag, Wien und Düsseldorf 1977, ISBN 3-430-15278-X
Biografie "Trotz allem ... glücklich, Aus dem Tagebuch eines Skeptikers", von Hans Kaufmann, 1983 Pöcking am Starnberger See, nicht verlegt, Einzelexemplar noch vorhanden ( Köhler, Holger - entfernt verwandt)

Literatur
 Wer ist wer? Das Deutsche who's who. zuletzt in Band 47, Schmidt-Römhild, Lübeck 2008, ISBN 978-3-7950-2046-0, S. 624
 TH Aachen ehrt Dr. Hans Kaufmann. In: Frequenz. Zeitschrift für Schwingungs- und Schwachstromtechnik. Band 30, 1976, S. 132

 Computerwoche. Heft 7/1976, 13. Februar 1976 (Digitalisat)

Einzelnachweise

Informatiker
Ehrendoktor der RWTH Aachen
Person (München)
Hundertjähriger
Deutscher
Geboren 1910
Gestorben 2012
Mann

Hans Kaufmann (Informatiker)


Fator de Crescimento do Endotélio Vascular, ou FCEV, também conhecido como VEGF (do inglês, vascular endothelial growth fator), é uma proteína sinalizadora que intervém na gestação humana. A molécula está envolvida na regeneração muscular e tecidular e promove a angiogénese (crescimento de novos vasos sanguíneos a partir de vasos existentes).  O FCEV é um potente e seletivo fator mitogênico para o endotélio, produzindo uma rápida e completa resposta angiogénica, e um aumento da permeabilidade capilar (Boudreau e Myers, 2003; Jobim et al., 2008). Este fator encadeia os estímulos necessários para a proliferação das células do endotélio vascular, bem como pelas migrações destas para formação de tubos capilares que darão origem a vasos de maior calibre, de acordo com a necessidade de estímulos (Nicosia, 1998), um processo presente em todas as fases da vida e especialmente durante a formação do feto. Para haver crescimento de novos vasos sanguíneos, a angiogénese requer várias hormonas, proteínas e processos metabólicos.

Vários estudos recentes estabelecem uma ligação entre o FCEV e doenças cancerígenas. Estudos mostram que a proteína FCEV causa o crescimento acelerado e desordenado dos tumores, pois o crescimento de novos vasos sanguíneos causa a proliferação do cancro. Outros estudos salientam que praticar exercício físico por mais de 6 meses aumenta a concentração de FCEV no organismo; o que explica o efeito do exercício físico no reforço e aumento de conexões neurais envolvidas na cognição, no humor e no controlo emocional.

Existem outras moléculas participantes na regulação positiva da angiogênese além do FCEV, entre elas o fator ácido de crescimento de fibroblastos (aFGF), FGF básico, fator de crescimento transformante alfa (TGF-α), TGF-β, fator de crescimento de hepatócitos (HGF), fator de necrose tumoral alfa (TNF-α), angiogenina, interleucinas 8 (IL-8) e as angiopoitinas (Ang-1 e Ang-2), fator de crescimento derivado de plaquetas (PDGF), derivado da glândula endócrina (EG-FCEV), leptina, prostaglandinas (Yancopoulos et al., 2000). A sinalização para o início da angiogênese ocorre por meio da ligação do FCEV a receptores específicos de atividade tirosina quinase, presentes na superfície das células endoteliais, e em células derivadas da medula óssea. Esses receptores são denominados: FCEVR-1, FCEVR-2, FCEVR-3 (Veikkola et al., 2000).

A ativação do FCEV ocorre por vários estímulos, como a hipóxia ou isquemia, baixo pH, citocinas, fatores de crescimento, tamanho do tumor, oncogenes ativados, entre outros (Graça et al., 2004). Em situações de baixa tensão de oxigênio, há um aumento da quantidade de óxido nítrico circulante e, por conseguinte, ocorre uma vasodilatação periférica e bloqueio da degradação dos fatores. Sabe-se que o FCEV pertence a uma família de glicoproteínas diméricas que inclui o FCEV-A, FCEV-B, FCEV-C, FCEV-D, FCEV-E, FCEV-F e fator de crescimento de placenta (PIGF) (Senger et al., 1983; Veikkolaet al., 2000; Shibuya, 2001; Dvorak, 2002; Yamazaki et al., 2005). Verifica-se uma estrutura comum de oito resíduos de cisteína no domínio de homologia molecular do FCEV, em todos os seus derivados. Em particular, o FCEV-A, ou FCEV, é o fator mais bem estudado e compreendido (Roy et al., 2006).

Referências

Fator de crescimento do endotélio vascular


Tropfest her yıl Sidney, Avustralya'da düzenlenen bir kısa film festivalidir. Festivalin ismi ilk yapıldığı Darlinghrust'ta Tropicana adında bir kafeden gelmektedir. İlk kez 1993 yılında John Polson tarafından düzenlenen şenlikte filmler tasarlanmaktadır.

Avustralya'daki film festivalleri
Sidney'de kültür

Tropfest Kısa Film Festivali


An Craspedorhachis digitata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frances Kristina Kupicha ngan Thomas Arthur Cope. An Craspedorhachis digitata in nahilalakip ha genus nga Craspedorhachis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Zimbabwe. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Craspedorhachis

Craspedorhachis digitata


موعد مع راما إحدى روايات السير آرثر تشارلز كلارك وظهرت سنة 1973.

تقديم للكتاب
الكتاب هو الأول من سلسلة لأربع كتب. تله العناوين التالية:
 راما 2
 بساتين راما
 راما تتضح.

التحليل السايكلوجي للرواية
كان للوضع النفسي لكلارك تأثير كبير على كتاباته وخصوصاً المذهلة منها فكان يوزع انماط شخصية على كل ابطال قصصة ليترائى للقارئ ان كل ابطال القصة ما هم الا كلارك!
كما كان لمعتقداته الدينية أثر في ذلك مما خلق من القصة روايةً مستساغة لجميع أصحاب الأيدلوجيات الدينية المختلفة وقد كان يسخر بطريقة غير مباشرةً من الديانة المسيحية في روايتة.

شخصيات بارزة
القائد بيل نورتون: قائد مكوك أنديفور
الدكتور بوز: سفير المستعمرات البشرية في كوكب المريخ
الدكتور ديفيدسون: رئيس المجلس الاستشاري
السير روبرت: سفير كوكب الأرض
فيلما برايس: عالمة آثار فضائية
كارلايل بيريرا: عالم الحياة الفضائية
دينيس سولومينز: مؤرخ العلوم
الرائد البحري ميرسر: ضابط الإعاشة في أنديوفر
الطبيبة إيرنست: ضابط طبي في أنديوفر

أحداث القصة
في القرن الـ22، يتم رصد جسم ضخم يدخل النظام الشمسي. يطلق عليه اسم راما على اسم الإله الهنود رامايانا.و نظر لفضول باحث مبتدئ، يكتشف أن الجسم هو اسطوانة بطول 50 كم. يتم إرسال سفينة فضاء على عجل للهبوط على سطح الجسم ومحاولة استكشافه. فيظهر أن المكان غير مأهول لكن بمرور الوقت يكتشف أنه مأهول بمخلوقات أكثر تحضرا وذكاء من الإنسان.
في عام 2077م يصدم نيزك عملاق بأرض أوروبا ويخلف أضراراً بالغة في إيطاليا وبلدان أوروبية أخرى لا تعوض في البنى التحتية والبشرية. يتفق البشر على إنه ربما لن تكون لنا فرصة أخرى إن لم نتحد ضد التحدي الكوني ولذا يبدئ برنامج حراس الفضاء وهو برنامج تتبع للأجرام القريبة من الأرض هذا النظام موجود على أرض الواقع وسمي تيمناً بالرواية
ينذر نظام حراس الفضاء باقتراب كويكب شكل خطير من النظام الشمسي وما يلفت الانتباه هو السرعة الكبيرة لهذا الجسم الغريب !! ويتناقل الإعلام هذا الخبر بسرعة ويتحول نظر العالم لهذا الجسم لبضعة أيام.
الجسم بعيداً جداً ورئيس المجلس الاستشاري رفض إرسال أي بعثة نحو ورفض حتى توجية التلسكوبات الضخمة تجاهه لأنها مشغولة باثبات نظريته المجنونة !! فنسي العالم ذلك الجرم الغريب. نعطل أحد التلسكوبات الضخمة عن أداء عملة فاستغل الدكتور بوز هذه الفرصة ليوجه التلسكوب نحو هذا الجسم وصدم بالنتائج.
كان طول هذا الجسم حولي 50 كلم ويدور حول نفسة بسرعة خيالية فكان اليوم على سطحة 4 دقائق فقط، فثار جنونه لأنه ظن إنه نجم نيوتروني وهذا سيشكل خطراً كبيراً على المجموعة الشمسية كاملةً، لكن بعد لحظات يستبعد هذا الخيار.
أبلغ الجميع بالنتائج وأطلق على هذا الجسم اسم راما.

مراجع

وصلات خارجية

نسخة مترجمة للكتاب من قبل مؤسسة هنداوي للتعليم والثقافة

أحداث روايات عن تأثيرات
النظام الشمسي في الأعمال الخيالية
خيال علمي صعب
روايات آرثر سي كلارك
روايات بريطانية في 1973
روايات تقع أحداثها في القرن 22
روايات خيال علمي
روايات علمية خيالية بريطانية
روايات علمية خيالية في 1973
روايات عن الحياة خارج الأرض
روبوتات حيوية في الخيال
سحابة ماجلان الكبرى في الخيال
كتب دار فيكتور غولانكز المحدودة

موعد مع راما


فارماكوس في الديانة الاغريقية القديمة هو كبش فداء بشري (عبد أو مجرم أو شخص عاجز). كان هذا الشخص يختار ويطرد من المجتمع في اوقات الأزمات (مجاعة أو احتلال أو طاعون) عند الحاجة للتطهر والغفران.

في اليوم الأول من احتفال أبولو في اثينا يقاد اثنان من الفارماكوس للتضحية (يحرقان أو يرميان من منحدر)

والتر بوركرت كتب ان البشر كانوا يضحون ويقتلون أو يطردون بعد تسمينهم وحسب بعض المصادر يرش رمادهم للبحر وهذا للتطهير

كلمة فارماكوس أصبحت تعني دواء أو سم وحتى ساحر أو مشعوذ. ومن هذه الكلمة اتت كلمة فارماكولوجيا علم الأدوية

مراجع

الدين عند الإغريق
ظلم

فارماكوس


ගීත නාට්‍ය නිෂ්පාදක,රචක,

<big>== [[නිමල් වනිගසිංහ
]]

 ගීත නාට්‍ය රචක හා නිෂ්පාදක[මූලාශ්‍රය සංස්කරණය''']

ගීත නාට්‍ය:

 1.පිනා සහ වලං කද
2.හැන්ද

3.ප්‍රතිමාවක් නැගු කඳුලක්!
4.සම්මාන පෝලිම
5.හයේ කෝච්චිය

6.නෝක්කාඩුව

දහවල් බතෙන් පසු දැඩි ලෙස නින්දට ගිජු වු ගැමි බිරිඳක් හා බිරිඳට වඩා පරම්පරාවෙන් ලැබුන අරුම පුදුම වැල් ඇඳට පෙම් කල  ස්වාමි පුරුෂයෙකු අතර  ඇතිවන සනාතන ගැටුම!

රචනය  නිෂ්පාදනය: නිමල් වනිගසිංහ

රංගනය: ශාන්ත වනිගතුංග, තුෂාරි කුලතිලක, දිනාලි ගලප්පත්ති, අභිනන්දන රණතුංග   ,සම්පත් ජයවීර, හිරාන් කුලතිලක

සංගීත අධ්‍යක්ෂනය: අග්‍රා ප්‍රේමරත්න
ගීත තනු: හිරාන් කුලතිලක

ගායක කංඩායම: ආසිරි අඹගහවත්ත, කාංචන, හිරුනි වල්ගමගේ , සිතාරි රන්පටබැඳි, ප්‍රසාදි අමරප්පුලි  , දිනාලි ගලප්පත්ති

වාදක කංඩායම : අර්ජුන සිල්වා, රවී කුලතිලක,  රුෂේන් සුමනසේකර, ලහිරු වාහලතන්ත්‍රිගේ

පසුතල: කිංස්ලි ගුණවර්ධන
නර්තන රචනය: නෙල්සන් හේවායාලගේ

7.කිරිහොඳා

ජීව දත්ත තොරතුරු


Lubao, officially the Municipality of Lubao (; ), is a 1st class municipality in the province of Pampanga, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 173,502 people.

It is noted for rice, sugar cane, fish, and sampaguita.

Etymology
The town's name derives from the indigenous term lubo which means low or sunken, reflective of the area's muddy and flooded characteristics. Lubao is also known by its Kapampangan language equivalent Baba.

Geography
Located in the south-western part of Pampanga, Lubao is bounded by the municipalities of Sasmuan on the east, Guagua on the north-east, Floridablanca on the north and Hermosa, Bataan, on the south.

Lubao is  from San Fernando,  from Angeles, and  from Manila.

Barangays

Lubao is politically subdivided into 44 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.

Cluster 1:

 San Isidro
 Santiago
 Santo Niño (Prado Saba)
 San Roque Arbol
 Baruya (San Rafael)
 Lourdes (Lauc Pau)
 Prado Siongco

Cluster 2:

 San Jose Gumi
 Balantacan
 Santa Teresa 2nd
 Bancal Sinubli
 Bancal Pugad
 Calangain

Cluster 3:

 San Pedro Palcarangan
 San Pedro Saug
 San Pablo 1st
 San Pablo 2nd
 De La Paz
 Santa Cruz

Cluster 4:

 Remedios
 Santa Maria
 Del Carmen
 San Agustin
 Santa Rita
 Santa Teresa 1st

Cluster 5:

 Santo Tomas (Poblacion)
 San Roque Dau
 Santo Cristo
 San Matias
 Don Ignacio Dimson
 Santa Monica

Cluster 6:

 Santo Domingo
 San Miguel
 Concepcion
 San Francisco
 San Vicente
 San Antonio
 San Jose Apunan

Cluster 7:

 San Nicolas 2nd
 San Juan (Poblacion)
 San Nicolas 1st (Poblacion)
 Santa Barbara
 Santa Catalina
 Santa Lucia (Poblacion)

Bancal Pugad

Bancal Pugad is a barangay of the Lubao, Pampanga, Philippines. The population is 1,374 in 2020.

In legend, Bancal Pugad was once known as "Pinak" being the birthplace of the princess Alitaptap. Bancal Pugad continues to flood due of the climate change.

Climate

Demographics

In the 2020 census, the population of Lubao, Pampanga, was 173,502 people, with a density of .

Religion

As the first Augustinian missionary center in Central and Northern Luzon, majority of the residents in Lubao are Roman Catholics.

Lubao at present has six parishes :
 San Agustin Parish, Plaza, Lubao (oldest in Pampanga - Established 1572)
 San Roque Dau Parish, San Roque Dau, Lubao (established Oct.1, 1990)
 Holy Cross Parish, Santa Cruz, Lubao (established May 22, 1951)
 San Rafael Parish, Baruya, Lubao (established August 31, 1939)
 San Antonio de Padua Parish, San Antonio, Lubao (established November 10, 1986)
 Conversion of St. Paul Parish, San Pablo 1st, Lubao (newly established - 2010)

There are adherents of Iglesia ni Cristo wherein a chapel in Barangay Baruya was dedicated to God on November 26, 2011, with Pastoral Visitation of the present Executive Minister of the Iglesia ni Cristo Brother Eduardo V. Manalo.

The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (Mormons) has also significant numbers of member in the town, last August 17, 2012, they celebrated their 25th Year anniversary of the Opening of the Missionary work in the said town with Cong. Juan Miguel Macapagal Arroyo as the special guest. The chapel is located at Santa Cruz, Lubao, Pampanga with 600 Members.

Other religion includes Protestantism and Nondenominational Christianity. Among the Protestant churches in Lubao are the United Methodist Church, C&MA, Pentecostal, and Baptist.

The Seventh-day Adventist Church that has 1,100 members is also a remarkable distinct denomination for giving community services and free livelihood seminar to the town all the year round.

Economy

Culture

Sampaguita Festival
The Parish of Saint Augustine celebrated its 440th Founding Anniversary on May 5, 2012, with the launching of the 1st Sampaguita Festival; participated by the six parishes of Lubao. Parish of St. Augustine de Hippo bagged the Over-All Champion trophy.

2nd Sampaguita Festival was held on May 5, 2013, participated by the 10 secondary public schools of Lubao. San Vicente National High School emerged as the Over-All Champion of the festival.

The 3rd Sampaguita Festival was celebrated on May 4, 2014, and participated by the 7 clustered barangays of Lubao. Cluster 6 (Cluster Malagu - Barangay Santo Domingo, San Miguel, Concepcion, San Francisco, San Vicente,

Philippine International Balloon Festival
The 1st ever Philippine International Balloon Festival was held on April 10–13, 2014 in Barangay Prado Siongco, Lubao, Pampanga. It was organized by Pilipinas International Balloon Festival, Inc. (PIBF) in cooperation with the Arts, Culture and Tourism Office of Pampanga (ACTO) with the theme "It's More Than Just Hot Air"

Lubao International Balloon Festival
The 2nd Lubao International Balloon Festival was held on March 26 to 29, 2015 in Pradera Verde, Prado Siongco, Lubao, Pampanga. It was organized by Forthinker Inc. Philippines.  It was touted as the biggest annual hot air balloon festival in Southeast Asia that featured more than forty (40) colorful hot air balloons from different countries all over the world, fourteen (14) of which are special shaped balloons like Darth Vader, Yoda, Humpty Dumpty and Frog.

The 3rd edition of Lubao International Balloon Festival was held on April 14–17, 2016 in Pradera Verde, Prado Siongco, Lubao, Pampanga.

Lubao International Balloon and Music Festival
From April 6 to 9, 2017, the Lubao International Balloon and Music Festival was held. For the 4th year in a row, 35 balloons showered the skies of Lubao, Pampanga with their magnificent design and beautiful colors while wonderful music from international artists (Alex Aiono and Redfoo) and local artists (Sponge Cola, Gloc 9, Parokya ni Edgar, Moonstar88, Yeng Constantino and Bamboo) graced the event.

Government

Local government

The municipal government is divided into three branches: executive, legislative and judiciary. The executive branch is composed of the mayor and the barangay captains. The legislative branch is composed of the Sangguniang Bayan (town assembly), Sangguniang Barangay (barangay council), and the Sangguniang Kabataan for the youth sector.

Notable mayors

 Lilia Pineda, mayor 1992–2001
 Dennis G. Pineda, mayor 2001–2010

Landmarks and notable heritage structures

Lubao Institute
The Lubao Institute is in front of the Diosdado Macapagal Museum and Library which is at the back of his Bahay Kubo birthplace. Some meters from these 2 landmarks is the San Nicolas Lubao residence of Gloria Macapagal Arroyo. Lubao Institute or LI is the first and oldest private school in Lubao established in 1929.

Escolastica Romero District Hospital
The Escolastica Romero District Hospital located in San Nicolas 1st, Lubao and St. Joseph Hospital of Remedios located in Barangay Remedios, Lubao are the prime health institutions of the town.

San Agustin Church

The parish church of San Agustin (considered one of the oldest in Pampanga - 1572) celebrated its 440th Founding Anniversary last May 5, 2012, with the launching of the 1st Sampaguita Festival; participated by the six parishes of Lubao. And the reception of the relics of St. Augustine & St. Monica. The church was declared by the National Historical Commission as Important Cultural Property last August 28, 2013 (441st Founding Anniversary).

Other notable landmarks
 Diosdado Macapagal Birthplace House / Library & Museum
 Jose B. Lingad Park & Museum located at San Nicolas 1st, Lubao
 MRF Charcoal making environment friendly
 Lubao Bamboo Nature Park located at Santa Catalina, Lubao
 Pradera Verde situated at Barangay Prado Siongco, Lubao (venue of the annual Lubao International Balloon and Music Festival)

Baybay Ilog

Baybay Ilog (Sagip Ilog) is a project of Department of Tourism and Congresswoman Gloria Macapagal Arroyo.

In the Baybay Ilog, Bye-bye Basura project, officials and volunteers gathered at the Banqueruan Port in San Nicolas 1st, Lubao where the clean-up drive started.  After a brief program, the whole contingent coursed the river, checked the preparation of the communities and conducted the river clean-up. The Lubao-Sasmuan River was one of the ecosystems heavily affected when Mount Pinatubo erupted 20 years ago. With this project coinciding with the anniversary of the said volcanic eruption and our country's independence day celebration, the people from Lubao and Sasmuan are looking at it as a liberation from the dreaded effects of the said natural disaster which, through tourism, will pave the way for the rise to progress of the said communities.  Once again, the river is resuming its role, as a driving factor for the growth of a civilization.

The symbolic river clean-up dubbed as "Baybay-Ilog, Bye-bye Basura", is the first step in preparing the people in 17 identified Barangays that will benefit from the Pampanga bayou river cruise project spearheaded by the local government units of Sasmuan and Lubao in cooperation with the Provincial government of Pampanga and the second district congressional office of Gloria Macapagal Arroyo. River Clean-up held last June 12, 2011. This event mobilized more than 700 volunteers from Sasmuan and Lubao for ground and boat contingents. With the support of the Local Government Units of Sasmuan and Lubao, Community Volunteers and Social Preparation Group of Pampanga Bayou Development Project, this was really an astounding success.

There were 700 volunteers from 13 coastal barangays boarded participating boats at the Banqueruan banca port at the town of San Nicolas, Lubao to participate in the symbolic river cleanup shortly after the sun rose on an otherwise lazy Sunday morning. Armed with cleaning tools, the residents carefully rid the river of wastes in preparation for the formal launch of the town's newest tourist attraction – the Pampanga river bayou cruise. Prior to the river cleanup, Christian Narito, project leader of the social preparation phase of the Pampanga Wetlands Development Project, said the identified 17 barangay communities located along the cruise route had earlier been educated about the benefits tourism could bring into the communities. "People within and around the area participated in determining how will they react or be affected by any major development planned within their area of residence. We helped them identify their strengths and how they could contribute to the river cruise project," Narito said.

Notable schools and colleges

 Lubao Institute, private school, (Lubao Institute or LI is located in San Nicolas 1st, Lubao, Pampanga. Established in February 1929)
 Don Honorio Ventura State University (Lubao, Branch)

Notable personalities

 Diosdado Macapagal - was the 9th President of the Philippines, serving from 1961 to 1965.
 Purita Macapagal - was the first wife of Philippine president Diosdado Macapagal. The sister of Rogelio and Jaime de la Rosa.
 Arturo Macapagal - was a Filipino shooter who competed at the 1972 and 1976 Summer Olympics at the free pistol event.
 Gloria Macapagal Arroyo - is a Filipino professor and politician who served as the 14th president of the Philippines from 2001 until 2010, as the 10th vice president of the Philippines from 1998 to 2001, as the deputy speaker of the 17th Congress and a member of the House of Representatives representing the 2nd District of Pampanga since 2010. Arroyo was the Speaker of the House of Representatives of the Philippines, from 2018 to 2019, and the first woman to hold the position.
 Mikey Arroyo - Filipino politician and actor
 Dato Arroyo - Filipino politician who served as a member of the House of Representatives from 2007 to 2016.
 Arwind Santos - is a PBA basketball player 9x Champion and MVP an alumnus of Lubao Institute Pampanga. He is currently playing for Pampanga Giant Lanterns
 Ian Sangalang - is a PBA basketball player 4x Champion and an alumnus of Lubao Institute. Currently playing for Magnolia Hotshots
 Jose B. Lingad - was a Filipino politician who served as provincial governor and congressman from Pampanga.
 Rogelio de la Rosa - is one of the most popular Filipino matinee idols of the 20th century and elected to the Philippine Senate from 1957 to 1963.
 Jaime de la Rosa - is a Filipino pre-war and postwar actor better known as Jimmy in Philippine showbiz.
 Ato Agustin - better known as Ato "The Atom Bomb" Agustin, is a former Filipino professional basketball player.
 Cecile Licad - is a renowned Filipina virtuoso classical pianist.
 Gregorio Fernandez - was a Filipino film actor and director, and father of Rudy Fernandez.
 Rudy Fernandez - also known as "Daboy", was a multi-awarded Filipino actor and producer.
 Angela Fernando - is a fashion model and beauty queen from Lubao, Pampanga, Philippines.
 Isabel Preysler - is a Filipina-Spanish socialite with family roots from Lubao.
 Carlos Badion - was a Filipino basketball player.
 Apollo Quiboloy - is a Filipino pastor and church leader of the Philippines-based Restorationist church called the Kingdom of Jesus Christ (KJC).
 Bienvenido Santos - Filipino-American fiction, poetry and nonfiction writer
 Fernando Poe Jr. - actor, film director, producer, screenwriter, and politician
 Letty Alonzo - former actress

References

External links

 Lubao Profile at PhilAtlas.com

 [ Philippine Standard Geographic Code]
 Philippine Census Information
 Local Governance Performance Management System

Municipalities of Pampanga
Populated places on Manila Bay

Lubao


Željko Karaula (Bjelovar, 26. lipnja 1973.) hrvatski je povjesničar i autor. Istražuje noviju hrvatsku i jugoslavensku povijest, a osobito se detaljno bavi rasvjetljavanjem brojnih pitanja vezanih uz povijest rodnoga grada i okolnih krajeva. Dopisni je član Dukljanske akademije nauka i umjetnosti (DANU) iz Podgorice i aktivist je u njegovanju hrvatsko-crnogorskih znanstveno-kulturnih vrijednosti. Autor je monografije "Mačekova vojska", "Hrvatska nacionalna omladina – HANAO", monografije o poznatom hrvatskom ekonomistu "Rudolf Bićanić – Prilozi za biografiju", urednik i pisac predgovora "Dnevničkih zapisa Alojzija Stepinca 1934. – 1945 – iz arhiva UDBA-e" i drugih znanstvenih knjiga. Završio studij povijesti i filozofije te doktorirao povijesne znanosti. Glavni je urednik je časopisa Matice hrvatske Daruvar Zbornik Janković, te član uredništva drugih znanstvenih časopisa u Hrvatskoj i inozemstvu. Član je užeg uredništva časopisa Radovi Zavoda za znanstvenoistraživački i umjetnički rad HAZU u Bjelovaru, kao i član uredničkog vijeća časopisa Cris iz Križevaca te član redakcije časopisa "Gledišta" sa Cetinja (Crna Gora) kao i član uređivačkog odbora časopisa "Vrela" ogranka Matice hrvatske Daruvar.

Životopis

Odrastanje i školovanje
Željko Karaula rođen je 1973. godine u Bjelovaru. Sin je Željka Karaule, poznatog hrvatskog građevinskog inženjera (hidrotehnički smjer) Za postignute rezultate i zasluge u razvoju vodnoga gospodarstva u SFRJ odlikovan 1987. Ordenom rada sa srebrnim vijencem, a 1996. ga je predsjednik Republike Hrvatske odlikovao Redom Danice hrvatske s likom Blaža Lorkovića za njegove zasluge oko rješavanja vodoopskrbe grada Zadra u vrijeme srpske okupacije zadarskog zaleđa i razvoja vodnog gospodarstva u Hrvatskoj. Krajem 1980-ih godina bio je na mjestu saveznog sekretara za vodoprivredu u Beogradu. Njegova baka, učiteljica Olga Karaula (rođ. Horvat) zajedno s Josipom Brozom Titom u Velikom Trojstvu kraj Bjelovara (Tito je boravio i radio ovdje kao strojar od 1921. do 1925. godine) osnovala Diletantsko društvo te bila nazočna njegovom uhićenju te nezgodi s okom u Polakovom mlinu, od kada Josip Broz nosi naočale. Majka mu je Tanja Karaula (rođ. Kranjčević), profesorica hrvatskog jezika i književnosti, koja je u drugoj polovici 1960.-ih godina bila dijelom bjelovarskog književnog kruga oko hrvatskog pjesnika Željka Sabola. S očeve strane obitelj je porijeklom iz okolice Livna, selo Ljubunčić (Bosna i Hercegovina), a s majčine iz bilogorsko-moslavačkog kraja (Garešnica). Izravni predak obitelji je poznati bosanski franjevac Lovro Karaula (1800.-1875.) koji je tada djelovao u Bosni i Hercegovini kao pristalica i pobornik hrvatskog preporoditelja Ljudevita Gaja u njegovoj ideji "lirskog kraljevstva", ali i kao suradnik srpske vlade na istoj ideji.

U Bjelovaru završava Ekonomsku i birotehničku školu. Nakon godine dana na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, upisuje i završava Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu, gdje stječe naslov profesora povijesti i filozofije. Nakon diplome radi jedno vrijeme kao profesor povijesti u OŠ "Veliko Trojstvo" kraj Bjelovara. Još kao srednjoškolac, a posebno u studentsko vrijeme intenzivno se bavio šahom, sudjelovao na turnirima i natjecanjima kao član ŠK Bjelovar (prije 1991. ŠK "Petar Drapšin").
Na početku svoje spisateljske djelatnosti 1997. godine izašla mu je zbirka pjesama Vodena krila. Godine 2006. postaje direktor poduzeća za marketing, usluge i ugostiteljstvo ALCA d.o.o. Bjelovar.

Poslijediplomski studij povijesti upisuje 2008. godine na Hrvatskim studijima Sveučilišta u Zagrebu da bi doktorsku disertaciju Hrvatska seljačka zaštita u Kraljevini Jugoslaviji pod mentorstvom Ivice Miškulina obranio 2015. godine.

Znanstveno-istraživački rad
Godine 2016. stječe znanstveno zvanje znanstvenog suradnika, a dvije godine kasnije dobiva nagradu za znanost "Pečat Grada Bjelovara." Iste godine (2018.) od Crnogorskog fakulteta za književnost i jezik na Cetinju dobiva nagradu za znanstveni doprinos njegovanju hrvatsko-crnogorskih znanstvenih veza. Godine 2021. njegova knjiga Političke prilike i Domovinski rat u Daruvaru 1990-1995. koju je izdao daruvarski ogranak MH dobila je Srebrnu povelju Matice hrvatske, da bi istu nagradu dobio i 2023. za biografsku knjigu Bjelovar i Hrvatska u srcu. Željko Sabol: pjesnik, likovni kritičar, proljećar, leksikograf. Prilozi za biografiju (1941.-1991.) koju je sada izdao Ogranak MH u Bjelovaru. . Aktivan je suradnik Zavoda HAZU Bjelovar gdje je nositelj projekta Zavoda "Povijest gradova Bjelovarsko-bilogorske županije". Znanstveno se usavršavao u Institutu za istoriju (Sarajevo) i Institutu "Ivo Pilar" u Zagrebu. Kao doktorand Hrvatskih studija Sveučilišta u Zagrebu dobitnik je stipendije vlade Crne Gore za znanstvena istraživanja 2011. godine. Iduće 2012. godine dobiva stipedinju Grada Bjelovara za znanstveno istraživanje povijesti toga grada u arhivima Republike Austrije (Beč i Graz). Istovremeno dobiva potporu i za istraživanja u Njemačkoj, Poljskoj i Velikoj Britaniji. Znanstveno je istraživao na projektima Zavoda HAZU Bjelovar i Dukljanske akademije znanosti i umjetnosti (DANU) te Zajednice Crnogoraca u Hrvatskoj u arhivima Beča, Budimpešte, Maribora, Beograda, Podgorice, Cetinja, Praga i dr. Od početka 2022. stalni je suradnik Instituta za historiju, demografiju i antropologiju Sandžaka u okviru BANU i od ranije suradnik DANU iz Podgorice. Godine 2018. dobiva dvotjednu stipendiju Fakulteta za crnogorski jezik i književnost iz Cetinja na istraživanju u tamošnjim arhivima. Glavni je urednik časopisa ogranka Matice hrvatske iz Daruvara Zbornik Janković od 2016. godine, potpredsjednik toga ogranka i član uredništva Radovi Zavoda HAZU Bjelovar.
Član je Družbe Braća hrvatskog zmaja (pročelnik Zmajskog stola Bjelovar). Također je član Društva za hrvatsku povjesnicu i ICARUS Hrvatska te Društva hrvatskih književnika (podravsko-prigorski ogranak).

Posjeduje knjižnicu koja sadrži oko 10.000 knjiga i periodike povijesnog sadržaja. Sudionik je brojnih međunarodnih (Poznan, Budimpešta, Budva, Pariz, Sarajevo, Pečuh, Beč itd.) i domaćih znanstvenih skupova. Objavio je 19 znanstvenih monografija i 13 uredničkih knjiga (uz dvije zbirke pjesama) te održao niz pozvanih javnih predavanja. Bibliografija mu obuhvaća preko 350 znanstvenih članaka i prikaza.

Kontroverze
Njegova knjiga Mačekova vojska – hrvatska seljačka zaštita u Kraljevini Jugoslaviji (2015.) izazvala je određena sporenja u hrvatskim povjesničarskim krugovima jer je dovela u pitanje do tada proklamiranu pacifističku politiku HSS-a te iznijela na vidjelo i militarističku dimenziju hrvatskog seljačkog pokreta. Neki su naglasili da je Zaštita imala značajniju ulogu u pomoći ustaškom pokretu da preuzme vlast nakon jugoslavenskog sloma u travnju 1941. u čemu se željelo pokazati da je infiltracija ustaških elemenata u njene redove prije rata bila značajnija.

Početkom 2020. izbio je medijski spor između Željka Karaule i Katoličke crkve u Hrvatskoj jer je Karaula priredio prijepis dnevničkih zapisa nadbiskupa Alojzija Stepinca 1934. – 1945. koje je napravila UDBA 50-ih godina 20 stoljeća, a koji su se čuvali u Hrvatskom državnom arhivu i postali dostupni javnosti krajem 2017. godine. Knjigu je izdala nakladnička kuća "Despot infinitus" iz Zagreba. Katolička crkva je smatrala da je Dnevnik Alojzija Stepinca vlasništvo Zagrebačke nadbiskupije na što su Karaula i nakladnik naglasili da oni objavljuju arhivsku građu iz "Dosjea Stepinac" koja se čuva u HDA. To je javno dostupna građa za istraživanje i za objavu toga materijala nije potrebno tražiti nikakvo dopuštenje Zagrebačke nadbiskupije.. Knjiga je 2021. godine ušla u uži izbor Jagiellonskog Sveučilištu (Universitas Jagellonica Cracoviensis) za najbolju knjigu te godine koju su stranci napisali o povijesti jugoistočne Europe..

Djela
Izbor iz bibliografije

Znanstvene knjige
 1. Studije iz povijesti Bjelovara (1848. – 1991.), Čvor, Bjelovar, 2011.
 2. HANAO – Hrvatska nacionalna omladina, Naklada Breza: Zagreb, 2011.
 3. Moderna povijest Bjelovara 1871-2010. Od razvojačenja Varaždinske krajine do suvremenog Bjelovara, ALCA d.o.o.- Naklada Breza: Bjelovar, 2012.
 4. Hrvoje, Petrić, Željko, Holjevac, Željko, Karaula, Povijest grada Bjelovara, HAZU Bjelovar-HAZU Zagreb: Zagreb-Bjelovar, 2013. (autorovo 247. – 463.)
 5. Mačekova vojska. Hrvatska seljačka zaštita u Kraljevini Jugoslaviji, Despot infinitus d.o.o.: Zagreb, 2015.
 6. Rudolf Bićanić – intelektualac, ideolog, antifašist, ekonomist, HAZU – Zavod HAZU Bjelovar: Zagreb-Bjelovar, 2018.
 7. Povijest Grubišnog Polja, HAZU Bjelovar – HAZU Zagreb: Zagreb-Bjelovar, 2019.
 8. Političke prilike i Domovinski rat u Daruvaru (1990. – 1995.), Ogranak MH Daruvar: Daruvar, 2020.
 9. Ratni put 105. bjelovarske brigade HV, Udruga 105. brigade Hrvatske vojske, Bjelovar, 2020.
 10. Sekula Drljević: 1884. – 1945.: Portret Crnogorskog političara, Crnogorski kulturni forum – DANU, 2022.  – COBISS.CG-ID 22879492
 11. Kronologija povijesti gradova Bjelovarsko-bilogorske županije (suautor), HAZU – Zavod za znanstvenoistraživački i umjetnički rad u Bjelovaru, Zagreb-Bjelovar, 2020.
 12. Daruvar u srednjem vijeku, Družba "Braće Hrvatskog Zmaja", Zagreb, 2021.
 13. Povijest Daruvara, Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti-Zavod HAZU Bjelovar, Zagreb-Bjelovar, 2021. (suautor)
 14. Vjekoslav Dominković: Moji doživljaji: Autobiografija – Prinos proučavanju života i djela hrvatskih pedagoga, Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti – Zavod za znanstvenoistraživački i umjetnički rad u Bjelovaru, knjiga 15., Zagreb-Bjelovar, 2021. – (suautor prof. dr. sc. Vladimir Strugar)
 15. Povijest Garešnice, Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti - Zavod za znanstvenoistraživački i umjetnički rad u Bjelovaru, 2023. (u pripremi)
 16. Željko Sabol: pjesnik, likovni kritičar, proljećar, leksikograf. Prilozi za biografiju, Ogranak MH u Bjelovaru, Bjelovar, 2023.
 17. Prim.dr. Josip Jagodić: Pravednik među narodima, Družba "Braća Hrvatskog zmaja", Bjelovar, 2023. (suautor Dubravko Habek)
 18. Židovi u Bjelovaru – od doseljavanja do holokausta, Družba "Braća Hrvatskog zmaja", Bjelovar, 2023.
 19. Savić Marković Štedimlija (1906-1971.). Publicist, književnik, agent, zatočenik, Fakultet za crnogorski jezik i književnost - DANU, Cetinje, 2024. (u pripremi)

Uredničke knjige
 1. "Oko mene". Milan Rojc i Bjelovar (1879-1906), (priredio i napisao predgovor Željko Karaula), I-III., Medicinski fakultet u Zagrebu – Naklada Horvat: Zagreb-Bjelovar, 2011-2013.
 2. Budislav Budisavljević-Prijedorski, Memoari – Pomenci iz moga života (urednik i pisac predgovora Željko Karaula), Tiskara Horvat: Bjelovar, 2012.
 3. Hinko Krizman, Dnevnik (1937. – 1941.) Život u politici (urednik i pisac predgovora Željko Karaula), Gradski muzej Varaždin-Tiskara Horvat: Varaždin-Bjelovar, 2014.
 4. Pavelićev diplomat na jugoistoku Europe, Tiskara Horvat, Bjelovar, 2017., (priređivač i pisac predgovora Željko Karaula)
 5. Manfred Paštrović, Generacija dvaju ratova, (urednik i pisac predgovora Željko Karaula), Tiskara Horvat: Bjelovar, 2018.
 6. Dnevnik Milana Grlovića, svezak I-III., HAZU – Zavod HAZU Križevci; Zagreb-Križevci, 2018-2020.
 7. Dnevnički zapisi Alojzija Stepinca 1934. – 1945. u arhivu UDBA-e, Despot infinitus d.o.o.:Zagreb, 2020.
 8. Bjelovar i Domovinski rat. Dokumenti. Izvješća bjelovarskog garnizona JNA u Republici Hrvatskoj (siječanj-rujan 1991.), knjiga 1., Zmajski stol Bjelovar – ALCA d.d., Tiskara Horvat, Bjelovar, 2021.

Povijesna građa
 Bjelovarski ustanak od 7. do 10. travnja 1941. u povijesnim izvorima – Dokumenti, Viatoni d.o.o.: Bjelovar, 2012.

Katalog izložbe
 Veliki župani bjelovarski (1872-1925./1941-1945.), HAZU Zagreb, HAZU Bjelovar, Državni arhiv Bjelovar, Gradski muzej Bjelovar: Bjelovar, 2011.

Leksikon
 Željko, Kaurić, Vijoleta Herman, Filipović, Ivan, Karaula, Željko, Bulić, Ivan, Dobrovšak, Ljiljana, Šokčević, Dinko, Brlić, Ivan, Kardum, Livia, Tatić, Danijel, Leksikon Veliki rat – (hrvatski pogled), Prvi svjetski rat/Dvostrani leksikon /Hrvatski i srpski pogled, ur. Pavičić, Josip, Jovanović, Nebojša, Holjevac, Željko, Naklada Pavićić d.o.o., (Biblioteka XX stoljeće), Zagreb, 2016. (autor napravio 33 leksikonske jedinice).

Zbirke pjesama
 Vodena krila, Prosvjeta – vlastita naklada, Bjelovar, 1997. ISBN 953-6340-16-X
 Pjesme iz nestanka, Tiskara Horvat – ALCA d.d. – DHK – Podravsko-prigorski ogranak, Bjelovar, 2021. ISBN 978-953-7928-21-6

Glavni urednik časopisa
 Zbornik Janković, Vol I.   br. 1. (2016)
 Zbornik Janković, Vol II.  br. 2. (2017)
 Zbornik Janković, Vol III. br. 3. (2018)
 Zbornik Janković, Vol IV.  br. 4. (2019)
 Zbornik Janković, Vol V.   br. 5.-6. (2020.-2021)
 Zbornik Janković, Vol VI.  br. 7. (2022)

Izvori

Vanjske poveznice
 Suradnici Zavoda za znanstvenoistraživački i umjetnički rad. HAZU u Bjelovaru
 Academia.edu (popis radova)

Hrvatski povjesničari
Životopisi, Bjelovar

Željko Karaula (povjesničar)