Kristina Liščević (født 20. Oktober 1989 i Sombor, SFR Jugoslavien) er en serbisk håndboldspiller som spiller for SCM Râmnicu Vâlcea og det serbiske landshold.

Hendes bror er Zlatko Liščević.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Serbien
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea
Håndboldspillere fra Team Esbjerg

Kristina Liščević


En Tetrapylon (, ) er et fire-sidet monument, der forekom hyppigt i romersk arkitektur. Dens grundform er normalt kvadratisk, men kan også som Arco dei Gavi i Verona, være rektangulære og have smallere sidepassager. De blev bygget som landemærker ved vigtige vejkryds eller på geografisk/kulturelt vigtige mødesteder, som triumfbuer eller slet og ret et kunstnerisk/æstetisk ornamenteret bygningsværk. Af kendte tetrapyla kunne eksempelvis nævnes; Galeriusbuen i Thessaloniki, Janusbuen i Rom, den i Palmyra og Afrodisias.

Litteratur
 Mühlenbrock, Josef (2003): Tetrapylon. Zur Geschichte des viertorigen Bogenmonumentes in der römischen Architektur. Morschen: Skriptorium,

Eksterne henvisninger

Romersk arkitektur

Tetrapylon


Gheorghe Chibelean (n. secolul XIX, Veța, județul Mureș – d. 1964, Târgu-Mureș, județul Mureș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A făcut Gimnaziul la Târgu-Mureș și Institutul Pedagogic din Sibiu în perioada 1903-1904. A funcționat ca dascăl în mai multe localități, ultima dată în satul Herepeia. După Unire a devenit funcționar la Casa Asigurărilor Sociale din Deva, pentru a în anul 1930 să se mute la Târgu-Mureș, unde rămâne până la sfârșitul vieții .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Deva .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în 1964
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Educatori români

Gheorghe Chibelean


Opsada Pirizabore vođena je u travnju 363. godine. Rimska vojska pod carem Julijanom opsjela je utvrđeni grad Pirizaboru, koji se nalazio pod zapovjedništvom Mamerzida.

Nakon dva dana žestokih borbi, sasanidska vojska i stanovništvo su napustili vanjske zidine i zauzele obrambene položaje u akropoli. Nakon bezuspješnih pokušaja, Rimljani su počeli podizati opsadni toranj, nakon čega je Mamerzid postignuo kompromis s Julijanom. Naime, predao je tvrđu u zamjenu za slobodni prolaz. Julijan je nakon toga opljačkao i spalio napušteni grad.

Pozadina

Nakon što je sredio političke prilike u Konstantinopolu, Julijan je sakupio vojsku od 95000 ljudi u Antiohiji za svoj pohod na Sasanidsko Carstvo. Po dolasku u Karu, Julijan je izdvojio odred od 30000 ljudi, koji su se trebali pod vojskovođama Prokopijem i Sebastijanom u Armeniji spojiti s vojskom od 24000 ljudi pod Aršakom II. U isto vrijeme, glavnina snaga pod Julijanom zaputila se na jug, stigavši do Eufrata kod Kalinika. Odande je Julije krenuo na jugoistok duž rijeke Eufrata prema Ktezifontu, zimskoj prijestolnici Sasanida.

Opsada

Nakon što je prihvatio predaju Anaha i drugih važnih gradova u Asiji tijekom svog kretanja kroz ovu provinciju, Julijan je na koncu stigao pred zidine Pirisabore, koja se nalazila udaljena nekih 80 kilometara od Ktezifonta. Pirisabora je imala jaku posadu pod zapovjedništvom Mamerzida (kako ga naziva Amijan), ili Momezira (kako ga naziva Zosim), te je grad uspio pružiti jak otpor. Međutim, zidovi su uskoro bili savladani opsadnim spravama,a posada, koja se povukla u unutarnju citadelu, dok su Rimljani započeli pljačku grada, bila je uskoro prinuđena na predaju, nakon samo dva dana opsade. Rimska vojska, kojoj je bio u svježem sjećanju postupak Perzijanaca prema Amidi nakon njenog pada četiri godina ranije pod Perzijance (359.), spalila je i opustošila Pirisaboru. Zadobiveni plijen Julijan je podijelio vojsci. Poslije ove pobjede, rimska vojska je krenula na Ktezifont, opljačkavši i zapalivši uz put Bitru, Dijakiru i Ozogardanu.

Poslije opsade

Julijan je kasnio vidio tijela Mamerzidovih suplemenika blizu Seleukije. Očito su njihovo ubojstvo počinili Perzijanci kao osvjetu za Mamerzidovu predaju Pirizabore.

Izvori

Bitke starog Rima
Sasanidsko Perzijsko Carstvo
Opsade

Opsada Pirizabore


Laskowa, localité en voïvodie de Basse-Silésie ;
 Laskowa, une gmina rurale du powiat de Limanowa en Petite-Pologne ;
 Laskowa, chef lieu de cette gmina ;
 Laskowa, localité située dans le powiat d'Oświęcim en voïvodie de Petite-Pologne ;
 Laskowa, située dans le powiat de Jędrzejów en voïvodie de Sainte-Croix.

Laskowa


Sveučilišna knjižnica u Rijeci u svom fondu čuva 16 svezaka s ukupno 21 naslovom inkunabula (prvotisaka), što je naziv za knjige tiskane u Europi od 1455. do 1500. godine. Kako bi se zaštitilo postojeće fizičke primjerke, uz istovremeno omogućavanje pristupa ovoj vrijednoj građi, Sveučilišna knjižnica je u 2020. godini digitalizirala sve inkunabule u svom fondu. Time je ova najvrjednija građa iz Zbirke stare i vrijedne građe dostupna javnosti.

Izvori

Vanjske poveznice
 Inkunabule u fondu Sveučilišne knjižnice Rijeka

Rijeka

Inkunabule u sveučilišnoj knjižnici Rijeka


Olena Ivanivna Teliha (în , ) a fost o poetă și o eroină ucraineană de etnie ucraineană și belarusă.

Biografie
Olena Teliha, născută Elena Ivanovna Shovgeneva (în ) în satul Iliinskoe, în apropiere de Moscova, în Rusia, unde părinții ei își petreceau vacanțele de vară. Există mai multe localități cu acest nume în zonă, așa că nu se știe exact care dintre ele este locul de naștere al Olenei Teliha. Tatăl ei a fost un inginer civil, în timp ce mama ei provenea dintr-o familie de preoți ruși ortodocși.

În 1918, s-a mutat la Kiev cu familia ei, când tatăl ei a devenit ministru în noul guvern al efemerei Republicii Populare Ucrainene . Acolo au trăit în anii Războiului Civil Ucrainean.

Când bolșevicii au preluat puterea, tatăl ei s-a mutat în Cehoslovacia, și restul familiei l-au urmat în 1923.
După ce a trăit ridicarea și căderea de Republicii Naționale Ucrainene, Olena și-a dezvoltat un interes avid pentru limba și literatura din Ucraina. În Praga, ea a studiat istorie și filologie. Ea a întâlnit un grup de tineri poeți ucraineni în Praga și a început să scrie ea însăși. După căsătorie, s-a mutat la Varșovia, Polonia, unde a trăit până la începutul celui de al Doilea Război Mondial.

În 1939, la fel ca mulți dintre tinerii ucraineni cu care s-a asociat, Olena Teliha a devenit membră a Organizației Naționaliștilor Ucraineni, în care ea a devenit un activist cultural și educațional.
În 1941, Olena și soțul ei Mihailo Teliha (cu care s-a căsătorit în Cehoslovacia) s-au mutat înapoi la Kiev,unde ea și-a extins munca culturală și literară. O mulțime de activități erau o sfidare deschisă a naziștlor  autoritățile. Ea vedea cum colegi mai apropiați de la ziarul "Cuvântul ucrainean" ("Ukrayins' ke Slovo") erau arestați și totuși a ales să ignore pericolele. Ea a refuzat să fugă, declarând că ea nu va merge din nou în exil.

Ea a fost în cele din urmă arestată de către Gestapo și executată, în vârstă de 35 de ani, în Babi Yar , în Kiev împreună cu soțul ei. În celula în care a stat, ultimele ei cuvinte au fost scrise scris pe perete: "Aici a fost îngropat și de aici se duce către moarte Olena Teliha".

Amintirea

Pe 19 iulie 2007, Banca Națională a Ucrainei a emis o monedă comemorativă dedicată Olenei Teliha.

Pe 25 februarie 2017, un monument închinat Olenei Teliha a fost dezvelit la Babi Yar. Monumentul a fost sfințit de către șeful Bisericii Ortodoxe Ucrainene a Patriarhiei, Patriarhul Filaret.

Note

Nașteri în 1906
Decese în 1942
Poeți din secolul al XX-lea
Scriitoare din secolul al XX-lea
Scriitori din secolul al XX-lea

Olena Teliha


Das Institut für vergleichende Irrelevanz (kurz: IvI oder IVI, auch ivi) war ein Autonomes Zentrum in Frankfurt am Main mit überregionaler Bedeutung für die linke und linksradikale Szene. Es wurde ab Dezember 2003 in einem von Studenten besetzten, zuvor leerstehenden Gebäude des "Englischen Seminars und Amerika-Instituts" (Ferdinand Kramer, 1953–54) der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main betrieben und stand unter dem Motto "Theorie, Praxis, Party". Die Besetzung wurde von der Universitätsleitung langjährig toleriert, aber nach dem Verkauf des Gebäudes an die Franconofurt AG am 22. April 2013 durch eine polizeiliche Räumung beendet.

Lage und Umgebung
Das Institut für vergleichende Irrelevanz befand sich im Kettenhofweg 130 und lag direkt an der Senckenberganlage, somit in unmittelbarer Nähe des Senckenbergmuseums und des Instituts für Sozialforschung. Somit war es zwischen dem Campus Bockenheim der Goethe-Universität und dem Stadtteil Westend gelegen, der in den 1960er Jahren Schauplatz des sogenannten "Frankfurter Häuserkampfes" war.

Geschichte

Studentenproteste und Gründung
Im Zuge des Studentenstreiks 1997 gründete sich die so genannte "AG Französische Verhältnisse". Studierende aus dem Umfeld dieser Gruppe thematisierten im  Wintersemester 2001/2002 die aus ihrer Sicht unhaltbaren Studienbedingungen an der Frankfurter Universität. Aus ihren Aktivitäten ergab sich im Januar 2002 eine temporäre Besetzung eines Universitätsgebäudes. In diesem Zusammenhang wurde das Institut für vergleichende Irrelevanz gegründet. Diese erste Besetzung fand in einem Gebäude in der Georg-Voigt-Straße 4 statt. Am 21. Januar 2002 wurde das IvI feierlich eröffnet.

In einer ersten Stellungnahme formulierten die Besetzer ihre Motive wie folgt:

Nach der einwöchigen Institutsbesetzung folgte ein wiederum nur temporäres Sommercamp im Juni 2002 auf dem so genannten IG-Farben-Campus der Universität Frankfurt. Nach Beendigung dieses Zeltcamps blieb das IvI mehrere Monate ohne festen Ort.

Besetzung des Gebäudes am Kettenhofweg
Im Zuge des Unistreiks 2003 wurde im Anschluss an eine Vollversammlung der Studierenden der Universität Frankfurt am 3. Dezember 2003 das ehemalige, damals leerstehende Gebäude des Instituts für England- und Amerikastudien im Kettenhofweg 130 besetzt. Weil der Frankfurter Sender Radio X hierüber nicht berichtete,  besetzte eine Gruppe von Studierenden den Sender für einen kurzen Zeitraum, um gegen "dieses als Entsolidarisierung empfundene Verhalten" zu protestieren.

Das Gebäude war 1953 im Rahmen der Neustrukturierung und Erweiterung des Campus Bockenheim der Goethe-Universität erbaut worden. Wie auch andere Bauten der Universität war es vom Architekten Ferdinand Kramer entworfen und unter seiner Leitung als Baudirektor der Universität errichtet worden. Es wurde 1954 vom Land Hessen als vorbildliches Gebäude ausgezeichnet und steht heute als Kulturdenkmal aufgrund des Hessischen Denkmalschutzgesetzes unter Denkmalschutz. Das Gebäude befindet sich am westlichen Ende des Kettenhofwegs. 2001 wurde es von der Universität im Zuge ihres Umzugs auf den neu geschaffenen Campus Westend geräumt.

Nachdem das Institut (laut Lesart der Besetzer) "in einvernehmlicher Absprache" mit dem damaligen Kanzler der Universität, Wolfgang Busch für die nächsten beiden Jahre in dem Gebäude bleiben bleiben konnte, wurde es im September 2005 von der Universität in der Frankfurter Rundschau zum Verkauf angeboten.

Im März 2006 wurde dem IvI von der Universität zugesichert, die Räume bis zum Vorlesungsende des Sommersemesters 2006 nutzen zu können; für die Zeit nach Verkauf des Gebäudes wollte die Universität keine alternative Räumlichkeit zur Verfügung stellen, Das IvI erklärte sich im Gegenzug bereit, das Gebäude nach einer angemessenen Vorlaufzeit zu räumen. Die Nutzung des Gebäudes durch die Besetzer wurde von der Universität noch mehrere Jahre geduldet, bevor ein Käufer gefunden werden konnte.

Verkauf des Gebäudes
Im Jahr 2009 versuchte die Liegenschaftsverwaltung erneut, das Gebäude zu verkaufen. Auch dieser Versuch blieb allerdings aufgrund des bestehenden Denkmalschutzes zunächst erfolglos. Im Februar 2012 gab die Universität bekannt, dass man einen Käufer gefunden habe. Mit dem Verkaufserlös solle eine Finanzierungslücke von etwa einer Million Euro geschlossen werden, die zur Errichtung des neuen Seminargebäudes auf dem Campus Westend benötigt werde. Universitätspräsident Werner Müller-Esterl erklärte am 22. Februar 2012, man sei auch nicht gehalten gewesen, vor dem Verkauf das Gespräch mit den Hausbesetzern zu suchen, die das Gebäude in nicht rechtmäßiger Weise nutzten. Sie würden im Nachhinein über die Veränderungen durch die Universität informiert.

Der Allgemeine Studierendenausschuss der Goethe-Universität kritisierte das Verhalten des Rektorats in einer Pressemitteilung als "Skandal" und forderte dazu auf, den Fortbestand des Instituts sicherzustellen. Die Universität habe weder den Käufer noch den Kaufpreis mitgeteilt. Der AStA forderte ausdrücklich, es müsse weiterhin einen Ort geben, an dem Frankfurter Studierende in der Tradition der Kritischen Theorie selbstbestimmt wissenschaftlich arbeiten könnten.

Am 5. März 2012 wurde in der Frankfurter Allgemeinen Zeitung der Käufer des Gebäudes bekanntgegeben; es war die Franconofurt AG, ein Immobilienunternehmen aus Frankfurt.

Ende Mai 2012 verschafften sich Mitarbeiter der Franconofurt AG Zugang zu dem Gebäude, um die Strom- und Wasserzufuhr zu unterbrechen. Sie filmten einige der Bewohner und bauten die Haustür aus. Die Bewohner lehnten es ab, das Gebäude zu räumen. Sie wurden von 2.200 Personen unterstützt, die eine dementsprechende Petition unterzeichnet haben. Auch etwa 100 Wissenschaftler und Künstler unterstützen sie dabei, darunter der Frankfurter Philosoph Axel Honneth und der Pädagogik-Professor Micha Brumlik, der sagte: "Solche Orte sind Inseln, in denen vorgelebt wird, dass es auch anders geht."

Räumung
Am 18. Juni 2012 gab die Franconofurt AG gegenüber hr-info bekannt, sie habe Räumungsklage erhoben, und ihr sei an einer möglichst zügigen Räumung gelegen. In der Frankfurter Stadtverordnetenversammlung wurde das IvI von der Piratenpartei und von der SPD unterstützt. Die CDU zeigte Verständnis für die rechtlichen Schritte des neuen Gebäudeeigentümers.

Die Räumungsklage des neuen Eigentümers wurde gegen die GbR Institut für vergleichende Irrelevanz eingereicht. Weil sich das IvI nicht als Rechtsperson verstand, war niemand davon während des Prozesses anwesend, und am 15. Februar 2013 wurde mit einem Versäumnisurteil ein Räumungstitel erwirkt. Nach Erlass des Versäumnisurteils beantragte der Politikwissenschaftler Joachim Hirsch beim Landgericht, als Streithelfer der beklagten GbR beitreten zu dürfen. Bis über diesen Antrag entschieden war, konnte das Versäumnisurteil nicht rechtskräftig werden. Am 19. April 2013 wurde der Antrag abgewiesen und die Räumung am 22. April 2013 vollstreckt. Im Gefolge der Räumung kam es in Frankfurt zu Demonstrationen und Ausschreitungen, bei denen Universitätsgebäude beschädigt wurden und ein Sachschaden von über 100.000 € entstand.

Veranstaltungen

Vorträge
Im Institut für vergleichende Irrelevanz fanden regelmäßig Vorträge, Seminare und Workshops zu verschiedenen Themenschwerpunkten statt. Als internationale Referenten hielten unter anderem Jack Halberstam, David Harvey, John Holloway, Peter Marcuse und Paolo Virno dort Vorträge. Auch bekannte Deutsche waren unter den Vortragenden, so z. B.:

Bini Adamczak,
Peter Bierl,
Karl Bruckmaier,
Micha Brumlik,
Martin Büsser,
Alex Demirović,
Thomas Frickel,
Joachim Hirsch,
Andrej Holm,
Rahel Jaeggi,
Daniel Kulla,
Roswitha Scholz,
Volkmar Sigusch,
Gerhard Stapelfeldt und
Klaus Walter.

Konzerte
Fester Bestandteil des kulturellen Programms des IvI waren Konzertveranstaltungen von Solokünstlern und Bands. Dabei wurde vor allem unkommerziellen Acts die Möglichkeit geboten, ihre Werke vor einem großen Publikum zu präsentieren. Vor allem Elektropunk-Bands, etwa aus dem Umfeld des Labels Audiolith wie Egotronic, Frittenbude oder Plemo, traten häufig im IvI auf.

Unter anderem traten folgende Künstler im IvI auf:
Adolar,
Bondage Fairies,
Busdriver,
Istari Lasterfahrer,
Mikrokosmos23,
Schlagzeiln,
Sookee und
Ted Gaier.

Aufgrund von Streitigkeiten mit ihrem Vermieter konnten die Hazelwood-Studios ihr jährliches Festival Hazelwoodstock im Januar 2012 nicht in ihren eigentlichen Räumlichkeiten veranstalten. Als Ausweichort wurde neben dem studentischen "Café KoZ" auf dem Uni-Campus Bockenheim auch das IvI genutzt.

Kongresse und "Gegen-Uni"

Fester Bestandteil des Jahresprogramms war die zweimal jährlich stattfindende so genannte "Gegen-Uni", die sich mit Themen wie Feminismus, Naturalisierung, Sexualität und Kulturtheorien beschäftigte. Ziel dieser meist ein- bis zweiwöchigen Veranstaltungen war es, dem Anspruch des Instituts, kritische Wissenschaft, die innerhalb des akademischen Betriebs zunehmend verdrängt werde, weiter zu betreiben. Gemäß dem Motto "Kritisches Denken braucht Zeit und Raum" finden selbstorganisierte Lesekreise, Vorträge und Seminare statt.

Darüber hinaus fanden auch weitere Kongresse und Symposien im IvI statt:

Im Jahr 2010 fand der Jubiläumskongress der Deutschen Gesellschaft für Soziologie (DGS) an der Goethe-Universität statt. Im IvI wurde ein Gegensymposium unter dem Namen "Access Denied" veranstaltet, dessen Ziel es war "die von der kritischen Theorie erreichte Stufe gesellschaftstheoretischer Reflexion und der Selbstreflexion 'wissenschaftlichen' Arbeitens aufzunehmen und einen eigenständigen, kritischen Blick auf die Entwicklung der Soziologie zu werfen".

Des Weiteren fanden im IvI Veranstaltungen und Kongresse von selbstorganisierten Studierendengruppen oder politischen Basisinitiativen statt, so etwa im Jahr 2010 der Herbstkongress des Bundesarbeitskreis kritischer Juragruppen, im Jahr 2011 das Medinetz-Bundestreffen und im Juni 2012 die Tagung "Kunst – Erkenntnis – Problem".

Weblinks
 Offizielle Internetpräsenz des Instituts mit Veranstaltungskalender, Text- und Pressearchiv
 Website des Kongresses "Indeterminate Revolution" (2009)
 Website des Symposiums "Access denied" (2010)
 Website der Tagung "Kunst – Erkenntnis – Problem" (2012)

Einzelnachweise

Hausbesetzung (Deutschland)
Antifaschistische Aktivitäten und Organisationen
Veranstaltungsstätte in Frankfurt am Main
Subkultur
Kulturdenkmal in Frankfurt-Westend

Institut für vergleichende Irrelevanz


An Oligophyton drummondii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder ngan Graham Williamson. An Oligophyton drummondii in nahilalakip ha genus nga Oligophyton, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oligophyton

Oligophyton drummondii


Agrilus nigrocyaneus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, em 1864.

Referências

nigrocyaneus

Agrilus nigrocyaneus


An Crepidium micranthum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium micranthum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium micranthum


Zümrüt (Be3Al2SiO6) beril mineralinin bir türü. Yeşil renkli, saydam değerli bir taş.Berilin Mohs skalasında sertliği yedi veya yedi buçuktur..

Işığı kırma ve saçılıma uğratma gücü çok yüksek olmayan zümrüt, yakın değerdeki diğer değerli taşlara oranla fazla parıldamaz. Britanya Kraliyet Mücevherleri de dahil, en kaliteli zümrütler Kolombiya'dan ihraç edilmektedir. Burada zümrütler damarlar içinde kalsit ve pirit ile beraber oluşmuştur. Saf zümrütler çok nadirdir, zümrüt kristalleri genellikle başka mineraller (kapanımlar) ve küçük lekeler içerir. Bunun sonucunda sentetik zümrüt üretimine istek artmıştır. Bu sentetik zümrütlerin özgül ağırlıkları ve refraktiv indeksleri doğal zümrütlere göre biraz daha düşüktür.

Ural zümrütü diye tanınan taş aslında zümrüt değil, grenadır. Brezilya zümrütü ise aslında yeşil turmalin, Cape zümrütü ise prehnittir. Ayrıca akşam zümrütü olarak da anılan taş peridottur ve zümrüt değildir.

Kültürel ve tarihi önemi
Mısır'daki zümrüt madenlerinin geçmişi MÖ 1650 yılına kadar uzanır. Zümrüt yüzyıllardır mücevher olarak kullanılmaktadır. Zümrüt geleneksel olarak Mayıs ayının doğum taşı olarak kabul edilmiştir. Ayrıca bazı kültürlerde zümrüt 55. evlilik yıl dönümü için geleneksel bir hediyedir.

Zümrüt madenleri

Antik çağda zümrüt MÖ 1500'den beri Smaragdus Dağı'ndaki yerlerde Mısır ve en az 14. yüzyıldan beri Hindistan ve Avusturya'da çıkarıldı. Mısır madenleri, endüstriyel ölçekte Roma ve Bizans İmparatorlukları ve daha sonra İslami fatihler tarafından işletildi. Bu madencilik Kolombiyada'ki yatakların keşfiyle sona erdi; sadece kalıntıları kaldı.

Kolombiya yıl, kaynak ve dereceye bağlı olarak dünya üretiminin% 50-95'ini oluşturan dünyanın en büyük zümrüt üreticisidir. Kolombiya'daki zümrüt üretimi 2000'den 2010'a kadar % 78 ölçüsünde arttı. Kolombiya'daki üç ana zümrüt madencilik alanı Muzo, Coscuez ve Chivor'dur. Kolombiya'da nadir bulunan "trapiche" zümrütleri bulunur ve koyu bölgerlerde yeşil ışın benzeri kollarıyla ayırt edilir. "Trapiche" kelimesi ispanyolcada "değirmen" kelimesinden gelir ve su değirmenin kollarına benzediği bu ad verilmiştir.

2004'daki Dünya'daki mücevher üretiminin % 20'sinden sorumlu olan Kitwe'nin   güneybatısındaki Kafubu Nehri alanındaki yataklarıyla(Kagem Madenleri) Zambiya dünyanın en büyük ikinci değerli taş üreticisidir. 2011'in ilk yarısında Kagem Madenleri 3.74 ton zümrüt üretti.

Zümrüt, Afganistan, Avustralya, Avusturya, Brezilya, gibi ülkelerde, Bulgaristan, Kamboçya, Kanada, Çin, Mısır, Etiyopya, Fransa, Almanya, Hindistan, İtalya, Kazakistan, Madagaskar, Mozambik, Namibya, Nijerya, Norveç, Pakistan, Rusya, Somali, Güney Afrika, İspanya, İsviçre, Tanzanya, Amerika Birleşik Devletleri, Zambiya ve Zimbabve  tüm dünyada bulunur. ABD'de zümrütler Connecticut, Montana, Nevada, Kuzey Carolina ve Güney Carolina'da bulundu. Kanada'da 1997'de Yukon'da zümrütler bulundu.

Kaynakça
 Sinkankas, John, 1994, Emerald & Other Beryls, Geoscience Press, ISBN 0-8019-7114-4
 Hurlbut, Cornelius S.; Klein, Cornelis, 1985, Manual of Mineralogy, 20th ed., John Wiley and Sons, New York ISBN 0-471-80580-7
 Weinstein, Michael, 1958, The World of Jewel Stones, Sheriden House
 Resimli Madencilik Terimleri Sözlüğü - Z

Beril grubu
Değerli taşlar

Zümrüt


Adige (Etsch á þýsku) er fljót norðarlega á Ítalíu.

Lengd árinnar er 410 km sem gerir hana að næstlengsta fljóti Ítalíu.

Uppruni árinnar er í 1.550 m hæð beint norður af Reschensee / Lago di Resia nálægt landamærunum við Austurríki og Sviss.

Fljótið rennur gegnum Trento og Verona og til hafs í Adríahafið lítið eitt suður af Feneyjum.

Adige er kölluð syðri landamærin í gamla þýska þjóðsöngnum "Das Lied der Deutschen" frá 1922 til 1991. Í dag notast aðeins 3. versið í laginu þar sem línan með "Etsch" kemur ekki fram.

Ár á Ítalíu

Adige


සයිනායි කන්ද ( හාර් සයිනායි; ඇරමයික්: ܛܘܪܐ ܕܣܝܢܝ Ṭūrāʾ Dsyny), සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් ජබෙල් මෝසා ලෙසින් හැඳින්වෙන (, පරිවර්තනය: මෝසස් කන්ද), යනු ඊජිප්තුවෙහි සයිනායි අර්ධද්වීපයෙහි පිහිටි  කන්දකි. එය බොහෝ විට ටෝරා, බයිබලය, සහ කුරානය පරිදී , මෝසෙස් වෙත දස පණත ලැබුණු  බයිබලීය සයිනායි කන්ද පිහිටි ස්ථානයම විය හැක.

එය 2,285-මීටර (7,497 අඩි) පමණ මධ්‍යස්ත උසැති කන්දක් වන අතර වර්තමානයෙහි සයිනායි අර්ධද්වීපය ලෙසින් හැඳින්වෙන ප්‍රදේශයෙහි ශාන්ත කැතරින් නගරය අසල පිහිටා ඇත.  නිදසුනක් ලෙසින්,  2,629 මීටර හෝ 8,625 අඩි උසැති ඊජිප්තුවෙහි උසම කඳු මුදුන වන කැතරින් කන්ද අසලින් එය පිහිටා ඇත.

භූවිද්‍යාව

සයිනායි කන්දෙහි පර්වත සැදුනේ  ඇරබියානු-නිවුබියානු ඵලකයෙහි පරිණාමයෙහි අවසන් අදියරෙහිදීය. සයිනායි කන්ද යමහල්මයද ඇතුළත් විභින්න පර්වත වර්ග වෙතට ආක්‍රාන්තිවූ ක්ෂාරීය කළුගල් වෙතින් සැදුනු වට සංකීර්ණයක් වෙයි. කළුගල් වල සංයුතිය සයනොග්‍රැනයිට් සිට ක්ෂාරීය ෆෙල්ස්ෆා කළුගල් දක්වා පරාසයක පවතියි. යමහල් පාෂාණ, ක්ෂාරීය සිට පරැල්කලයින් පරාසයක් පවතින අතර, ඒවා නිරූපණය වන්නේ භූතල ගැලීම සහ විදාරණ සහ යමහලකට යටින්  පිවිසුව වෙතින් වෙයි. සාමාන්‍ය වශයෙන් සැලකූ කල, සයිනායි කන්දෙහි අනාවෘත පර්වත වල ස්වභාවය විසින් දක්වන්නේ ඒවා එකිනෙකට වෙනස් ගැඹුරු තුල නිර්මාණය වූ ඒවා බවයි.

ආගමික වැදගත්බව

ජුදා ආගම/ක්‍රිස්තියානි ආගම

කන්දට වහාම උතුරින් පිහිටා  ඇත්තේ 6වන සියවෙසහි ශාන්ත කැතරින්ගේ තාපසාරාමය වෙයි. මුස්ලිම්වරුන් විසින් තවමත් භාවිතා කරන  මුස්ලිම් දේවස්ථානයක්ද, 16 වන සියවසෙහි දේවස්ථානයක නටබුන් මත 1934දී ඉදිකෙරුනු සහ තවමත් මහජනයාට විවෘතව නොමැති ග්‍රීක ඕර්තඩොක්ස් කුඩා පල්ලියක්ද, කඳු මුදුනෙහි පිහිටා ඇත. බයිබලීය ගල් පුවරු සපයා ගෙන ඇති පර්වතය වට කොට මෙම කුඩා පල්ලිය තනා ඇති බව සිතනු ලැබෙයි.  දස පණත ලැබෙන තුරු මෝසස් බලාපොරෙත්තුවෙන් රැඳී සිටි "මෝසස්ගේ ගුහාව"ද කඳු මුදුනෙහි පිහිටා ඇත.

ආශ්‍රිත

ඊජිප්තුවෙහි කඳු
සයිනායි අර්ධද්වීපය
ශුද්ධවූ කඳු
හීබ්‍රෑ බයිබලීය කඳු
ඊජිප්තුවෙහි සංචාරක ආකර්ෂණ ස්ථාන
මිඩියන්
මෝසස්
සයිනායි
ක්‍රිස්තියානු වන්දනාමය අඩවි

සයිනායි කන්ද


Juan Guillermo (Las Palmas de Gran Canaria, 25 de junio de 1916 - Madrid, 1968) fue un pintor español, tradicionalmente asociado a la Escuela de Madrid.

Biografía

Nacido en el círculo de la sociedad acomodada de Las Palmas, cuando apenas tenía ocho años su familia se trasladó a París, donde tenían un negocio de exportación e importación de frutas. En la capital francesa estudió en el Liceo Michelet desde 1924 a 1935. Con 18 años obtuvo el  segundo premio de «Crayons Conté», su primer éxito artístico, por unas ilustraciones para cuentos. En París visitó los estudios de Pancho Cossío y Francisco Bores, y en el taller del estampador Raymond Maurice aprendió la técnica del grabado. En 1935 regresa a Las Palmas, donde visita asiduamente al maestro Néstor Martín. Al estallar la guerra civil española fue inicialmente movilizado, pero una lesión ocular le apartó del frente, quedando así destinado a tareas de cartería y dibujo en retaguardia.

En 1940 se trasladó a Madrid, donde inicialmente recibe la influencia del pintor cubano de origen gomero José Aguiar, y tres años después presenta su primera individual. A partir de 1950, su amistad con Redondela le vincula a la Escuela de Madrid, en cuyas colectivas tomará parte a lo largo de toda esa década. Contrajo matrimonio con Carmen F.Calzada el año 1953 en Madrid, donde vivió hasta su fallecimiento en
1968.<ref>[http://www.eldia.es/2004-01-22/cultura/cultura4.htm Reseña biográfica en el diario El Día (22.01.2004).]</ref>

Estilísticamente, la obra de Juan Guillermo tiene resonancias de Cezanne, Vázquez Díaz y Rafael Zabaleta. Como este último, desarrolló en su etapa más madura la temática campesina, en su caso asociada a la localidad alcarreña de Jadraque.

Su obra está representada en el Centro de Arte Reina Sofía,  el Museo de Bellas Artes de Bilbao, el museo del "Lycée Michelet" de París y en la Casa de
Colón de Las Palmas. Colecciones con obra abundante: la del Hotel Hilton de Madrid (48 obras) y la colección Hostal de Santiago de Compostela (44 obras).

 Principales exposiciones y premios

 1940: Primera exposición individual en la galería "Canaria" de Las Palmas de Gran Canaria.
 1952: tercera medalla en la Exposición Nacional de Bellas Artes.
 1953: Participa en el "Homenaje a Vázquez Díaz", en el Museo de Arte Contemporáneo de Madrid.
 1955: accésit en el Concurso Nacional de Pintura.
 1956 y 1960: en la Dirección General de Bellas Artes de Madrid.
 1957: Ateneo de Barcelona.
 1960: Museo de Arte Moderno de Bilbao.
 1965: última exposición individual en el Ateneo de Madrid.
 1968: Exposición antológica y homenaje póstumo del Ayuntamiento de Las Palmas de Gran Canaria.
 Colectivas fuera de España: Buenos Aires (1947), El Cairo y Lima (1950), Santiago de Chile y París (1953), La Habana (1954), Ginebra (1956), Bruselas (1958), Bienal de Sáo Paulo.

 Bibliografía

 SOLÍS, Ramón. Juan Guillermo. Cuadernos de arte. Colección ordinaria ; 190. Publicaciones Españolas, Madrid, 1965. (Con motivo de la 2ª exposición realizada en la Sala de Santa Catalina del Ateneo de Madrid, el mes de abril de 1965).
 SANTANA, Lázaro. Juan Guillermo.  Ed. Ministerio de Cultura. 1978.
 NUEZ SANTANA, José Luis de la: Vida y obra del pintor Juan Guillermo''. Las Palmas de Gran Canaria. Mancomunidad de Cabildos,1982. ISBN 84-85628-29-2

Referencias

Pintores de España del siglo XX
Pintores de Canarias
Nacidos en Las Palmas de Gran Canaria
Fallecidos en Madrid

Juan Guillermo


Edip Buran Spor Salonu, Mersin ilinde bulunan ve başta basketbol olmak üzere salon sporları için kullanılan spor salonudur.

2005/2006 sezonunda Mersin BŞB'un Türkiye Basketbol Ligi'nde 1. lige yükselmesi ile salon bu ligde de kullanılan bir salon durumunda gelmiştir. Yenişehir semtinde bulunan salon 1750 seyirci kapasitelidir. 2013 Akdeniz Oyunları'nda karate ve tekvando müsabakaları bu salonda yapılmıştır.

Günümüzde MSK tarafından kullanılmaktadır.

Kaynakça

Mersin'deki spor salonları
Türkiye'deki hentbol tesisleri
Türkiye'deki basketbol salonları
2013 Akdeniz Oyunları tesisleri
Yenişehir, Mersin'deki yapılar

Edip Buran Spor Salonu


Kenneth Birkedal (født 19. november 1965) er en dansk tidligere fodboldspiller, der efter sit virke som fodboldspiller har været akupunktør.

Han har spillet omkring 160 kampe og lavet 8 mål i landets bedste fodboldrække.

Han spillede i sin aktive fodboldkarriere for klubber som Boldklubben Frem og B 1903. Han spillede desuden 29 kampe for Danmarks U/19-fodboldlandshold med tre mål til følge.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Kenneth Birkedal  på Boldklubben Frem's hjemmeside
 Kenneth Birkedal på Nipserstat - F.C. København

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem
Fodboldspillere fra B 1903
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra Herfølge Boldklub

Kenneth Birkedal


Royal Canin este o marcă de mâncare pentru pisici și câini produsă și distribuită la nivel mondial de către compania americană Mars, Incorporated. Ea se găsește în lanțuri de magazine și în farmaciile veterinare.

Compania a fost fondată de veterinarul francez Jean Cathary în 1967 la Gard, Franța, producând primele produse în garajul său.

Note

Legături externe
 Site oficial

Mâncare

Royal Canin


L'affaire Paul-André Harvey et diocèse de Chicoutimi est une affaire judiciaire mettant en cause le prêtre canadien Paul-André Harvey et le diocèse de Chicoutimi où le prêtre exerçait son sacerdoce. Paul-André Harvey est condamné en 2015 à six ans de prison pour l'agression sexuelle de 39 enfants et d'une jeune femme entre 1963 et 1987. Les assureurs du diocèse de Chicoutimi doivent verser 13,75 millions de dollars aux victimes inscrites à l'action collective.

Historique
Paul-André Harvey a été ordonné prêtre en 1962 et a pris sa retraite en 2002.

Actions judiciaires
Entre 1965 et le début des années 1980, Paul-André Harvey a été interrogé à quatre reprises par les forces de police de Kénogami, de Jonquière et d'Alma ainsi que par la Sûreté du Québec. Selon le prêtre : .

Condamnation
En septembre 2015, Paul-André Harvey est condamné à une peine de six ans de prison. Les agressions sexuelles qui lui sont reprochées concernent 39 enfants de 6 à 12 ans, ainsi qu'une jeune femme âgée de 23 ans, entre 1963 et 1987. Le prêtre a reconnu, lors du procès, une quarantaine « d'attentat à la pudeur et de grossière indécence ». À l'issue de ce jugement, un procès canonique doit être engagé.

À la suite de cette condamnation, en octobre 2015, un recours collectif à l'encontre de Paul-André Harvey est déposé à l'initiative de l'Association des jeunes victimes de l'Église. 120 personnes provenant de 9 paroisses du Saguenay-Lac-Saint-Jean s'y inscrivent au fil des ans.

Le 3 mai 2018, Paul-André Harvey, âgé de 81 ans, décède alors qu'il est en prison. Il laisse une déclaration sous serment où il accuse l'Église catholique d'avoir couvert ses agissements de pédophile : . En 1965, l'évêque du diocèse de Chicoutimi est Marius Paré, puis Jean-Guy Couture lui succède d'avril 1979 à juin 2004. Le diocèse de Chicoutimi réfute ces accusations et indique qu'il ne connaissait pas des agressions sexuelles du prêtre. En vingt ans, Paul-André Harvey a changé douze fois de paroisse.

Au deuxième jour du procès lié au recours collectif un accord est conclu entre les avocats des deux parties. Les assurances du diocèse de Chicoutimi verseront 13,75 millions de dollars aux 125 victimes inscrites et à celles qui pourraient s'ajouter. Les honoraires des avocats seront prélevés sur ce montant financier. Enfin les victimes doivent recevoir les excuses publiques de la part de l'Église catholique.

Transferts

Tout au long de sa carrière, Paul-André Harvey a été déplacé de paroisse en paroisse par sa hiérarchie dès que des rumeurs couraient sur ses actes, faisant à chaque transfert de nouvelles victimes. Lors de chaque transfert Paul-André Harvey conservait son titre d'aumônier des jeannettes.

 Août 1962 à septembre 1963 : Saint-Dominique de Jonquière
 Juillet 1965 à février 1969 : Sainte-Cécile de Kénogami
 Mars 1969 à août 1970 : Saint-Philippe d'Arvida
 Août 1970 à août 1975 : Christ-Roi de Chicoutimi
 Août 1975 à août 1976 : Sainte-Famille de Kénogami
 Avril 1977 à juillet 1977 : Saint-Georges de Jonquière
 Août 1977 à août 1978 : Notre-Dame-de-Fatima de Jonquière
 Août 1978 à novembre 1978 : Saint-Pierre d'Alma
 Novembre 1978 : Saint-David de Falardeau
 Juillet 1982 à septembre 1985 : Saint-Joachim de Chicoutimi
 Septembre 1985 : Saint-Gabriel-Lalemant de Ferland-et-Boilleau
 1985 à 1987 : Saint-Édouard de La Baie

Le prêtre américain Thomas Patrick Doyle, qui étudie la pédophilie au sein du clergé catholique et intervenant comme expert à la demande des avocats des victimes, indique : . Thomas Doyle a constaté des milliers de cas de déplacement similaires à l'affaire Paul-André Harvey : « On se débarrasse du problème en l'envoyant ailleurs ».

Références

Articles connexes
 Abus sexuels sur mineurs dans l'Église catholique au Canada
 Liste des lieux de culte du Saguenay–Lac-Saint-Jean

Saguenay–Lac-Saint-Jean
Harvey
Harvey
Viol

Affaire Paul-André Harvey et diocèse de Chicoutimi


Consumul etnocentric este o noțiune derivată dintr-un termen mai general: conceptul  de etnocentrism din psihologie.

Practic, indivizii cu un grad ridicat de etnocentrism au tendința de a vedea propriul grup ca fiind superior altora. Ca atare, aceștia văd lucrurile doar din  propria perspectivă și îi resping pe cei care au o viziune diferită (Netemeyer și colaboratorii, 1991; Shimp & Sharma, 1987). La rândul ei, această idee are la bază teorii sociologice referitoare la relațiile stabilite cu membrii din interiorul propriilor grupuri (grupuri interne) și cu cei din afara lor (grupuri externe) (Shimp & Sharma, 1987). Etnocentrismul se regăsește în mod constant și este o caracteristică  definitorie, atât  pentru grupurile cu care o persoană se identifică, cât și pentru cele de care nu aparține (Jones, 1997; Ryan & Bogart, 1997).

Conceptul de consum etnocentric se referă la viziunile etnocentrice ale consumatorilor dintr-o țară, care reprezintă grupul intern, împotriva produselor de proveniență străină reprezentative pentru grupul extern (Shimp & Sharma, 1987). Achiziționarea produselor de import poate fi considerată de aceștia un lucru nepotrivit și chiar imoral.

Achiziționarea produselor străine poate fi privită ca fiind necorespunzătoare deoarece afectează atât locurile de muncă ale conaționalilor, cât și economia țării și, implicit, o dovadă a lipsei de patriotism  (Klein, 2002; Netemeyer și colaboratorii, 1991; Sharma, Shimp, & Shin, 1995; Shimp & Sharma, 1987).

Caracteristici
Consumul etnocentric le oferă celor care îl practică posibilitatea de a înțelege ce achiziții sunt acceptate de către grupul intern, păstrând astfel intact sentimentul de identitate națională și de apartenență. În  ceea ce îi privește pe consumatorii care nu sunt nici etnocentrici, nici policentrici, aceștia evaluează produsele pe baza provenienței lor și le consideră ca fiind de o calitate superioară pe cele care provin din exterior (Shimp & Sharma, 1987; Vida & Dmitrovic, 2001).

Brodowsky (1998) a analizat acest fenomen având drept subiect de studiu cumpărătorii de mașini din SUA și a găsit o puternică relație pozitivă între etnocentrism și patriotism în evaluarea  automobilelor. Consumatorii cu un nivel scăzut de etnocentrism par să evalueze automobilele ținând mai degrabă cont de calitățile reale decât de țara de proveniență. Brodowsky sugerează că înțelegerea etnocentrismului în materie de consum este esențială pentru a putea observa efectele produse de țara de origine.

Diverse studii au identificat mai multe aspecte ale consumului etnocentric; astfel, cei care tind să fie mai puțin etnocentrici sunt consumatorii tineri, bărbații și cei cu un nivel mai ridicat de educație și de venit (Balabanis și colaboratorii, 2001, Good & Huddleston, 1995, Sharma și colab., 1995 ).

Balabanis și colaboratorii au constatat că factorii determinanți ai consumului etnocentric pot varia de la o țară la alta și de la o cultură la alta. În Turcia, de exemplu, studiile au arătat că patriotismul este cel mai important motiv care explică acest fenomen (Acikdilli și colaboratorii, 2017). Această teorie are la bază cultura colectivistă a Turciei, patriotismul fiind o expresie importantă a loialității față de grup. Sentimentele naționaliste bazate pe un simț al superioritatății și dominației au părut să fie cea mai importantă contribuție la consumul etnocentric din Republica Cehă, o țară mult mai individualistă.

Scara de tendințelor etnocentrice în consum (CETSCALE)
Shimp și Sharma (1987) au analizat consumul etnocentric folosind un test cuantificabil, o scară de tendințe etnocentrice a consumatorilor (CETSCALE). Dezvoltarea inițială a CETSCALE a început cu 225 de întrebări diferite, care au fost reduse la 100 înainte de a fi trimise către un grup de studiu pentru prima examinare. Printr-o serie de studii repetate și perfecționate, numărul de întrebări a fost în cele din urmă redus la 17.  Shimp și Sharma au validat CETSCALE în S.U.A după o perioadă intensă de studii.

Deși modelul CETSCALE cu 17 elemente este versiunea originală dezvoltată de Shimp și Sharma (1987), s-au folosit versiuni mai scurte, cum ar fi cea cu 10 elemente, dezvoltat în paralel cu versiunea completă.

Aceasta este probabil versiunea cea mai frecvent utilizată  a CETSCALE, ca urmare a numărului relativ redus de întrebări (Balabanis et al., 2001, Klein, 2002, Klein și alții, 1998, Neese & Hult, 2002, Netemeyer și colaboratorii, 1991; Vida & Dmitrovic, 2001). Alte versiuni au fost folosite cu succes, inclusiv o versiune utilizată de Klein (2002), cu doar patru elemente. S-a constatat că acestea au o corelație .96 cu versiunea de 10 elemente.

Cel mai important test al valabilității CETSCALE, în alte țări decât SUA, a fost efectuat în 1991 (Netemeyer et al., 1991; Wang, 1996). Netemeyer și colaboratorii săi și-au îndreptat sfera de studiu către studenții din S.U.A., Franța, Japonia și Germania de Vest, după care au comparat rezultatele.

Atât versiunea cu 17 itemi, cât și versiunea cu 10 itemi au fost testate. S-a constatat că ambele versiuni ale CETSCALE sunt fiabile în diferitele culturi în care au fost testate. Rezultatele au ajutat, de asemenea, la recunoașterea CETCSCALE ca măsură a etnocentricismului consumatorilor. De atunci, CETSCALE a fost folosit în numeroase studii efectuate în diferite țări și culturi.

Vezi și

Referințe

 </ref>

Comportamentul consumatorului
Etnocentrism

Consum etnocentric


කෙල්ටික් කලා යනු කෙල්ට් යැයි හඳුන්වාගත් ගත් විවිධ පුද්ගලයන් හා බැඳුනු කලාවකි. ඔවූන් කෙල්ටික් භාෂාවන් කතාකරන එම පුද්ගලයන් ප්‍රාග්ඵෙතිහාසික යුරෝපීයන්ගේ සිට වර්තමාන කාලය දක්වා වෙසේ. එමෙන්ම භාෂාව කුමක් දැයි නොදන්නා ඵෙතිහාසික මිනිසුන් පිරිසකගේ කලාවයි. නමුත් ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික හා ශෛලයට සමානත්වයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන් කෙල්ට්වරුන්ට නෑකම් කියන බවයි. 18 වන සියවසහි සිට වර්තමානය දක්වා පවතින කෙල්ටික් පුනරුද කලාව, සවිඥානක පරිශ්‍රමයක් දරමින් ආරම්භ කරන ලද්දේ කෙල්ට් වරුන් විසින් තම සගයන් හඳුනා ගැනීම හා ජාත්‍යාලය පෙන්නුම් කිරීමටයි.

කෙල්ටික් කලා අලංකාරයෙන් තුයු සෘජුව රේඛාවන්ගෙන් තොරව සමමිතිය භාවිතා කරමින් ස්වාභාවයේ ප්‍රතිමුර්ත ගත නොකරමින් හෝ පරමාදර්ශී අලංකාරයට මැදි නොවු ආදී සම්භාව්‍ය සම්ප්‍රදායික නොවන්නකි. නමුත් අපට වටහා ගත හැකි මෝස්තර අඩංගුය. එමෙන්ම වෙනත් සංස්කාතික වලින් තරමක් වෙනස් කරන ලද අංගයක් සියුම්ව බොහෝ විට ඒකාබද්ධ කරයි. උදාහරණයක් ලෙස ගත් කල්හි නෛසර්ගික උඩු හා යටි ගෙතීමේ ගෙත්තම් 6 වන සියවසේ දී හඳුන්වා දුන් නමුදු එය එවිටත් විශාල වශයෙන් අසල්වැසි ජර්මන් වැසියන් භාවිතා කරමින් සිටියේය.

කෙල්ටික් සම්ප්‍රදායන් තුනකි. පළමුවැන්න මහද්වීපික අයිස් යුගයේ හි කලාවයි. ප්‍රධාන වශයෙන් ලා ටී නේ (La T ne) සම්ප්‍රදායට සම්බන්ධ වු ස්වදේශීය ආදී සම්භාව්‍ය හා (සමහර විට මෙඩිටරෙනියාව ඔස්සේ) පෙරදිග මූලයන්ගෙන් ද ආභාෂය ලබාගෙන ඇත. දෙවනුව අයිස් යුගයේ බ්‍රිතාන්‍ය හා අයර්න්තය කලාව ආභාෂය ලබා ගන්නේ මහද්වීපික සම්ප්‍රදායෙන් නොවුවද එයට අනන්‍ය වූ ප්‍රාදේශීය මෝස්තර එක්විණි. තුන්වැන්න වන්නේ මධ්‍යම යුගයේ මුල භාගයේ දී අයර්ලන්තයේ හා බ්‍රිතාන්‍යයේ කල්ටික් පුනරුදයයි. මෙය ඉන්සියුලර් (Insular) කලාව ලෙසද හඳුන්වයි. මෙම තුන්වන සම්ප්‍රදාය 18 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගයේ හටගන්නා ලද කෙල්ටික් පුනරුදයට අඩිතාලම නිර්මාණය කළේය.

මධ්‍යතන යුගයේ මුල්කාලීන කෙල්ටික්  කලාව

අයර්ලන්තිකයන්ගේ කෙල්ටික්  උරුමය, බ්‍රිතාන්‍යයේ හා සම්පූර්ණ රෝම සමය තුළත්, ඊට පෙරත් අඛන්ඩව පැවතුනි. 7 වන හා 8 වන සියවස් වලදී අයර්ලන්තයට අයත් කලාව ජර්මන් සම්ප්‍රදාය සමඟ මිශ්‍රවිය. පසු කාල සීමාවේදී ස්කැනේඩියානු ආභාශයද මෙයට එක් වු අතර මුල් කෙල්ටික්  කලාව අවසානවී 1169-1170 තුළ
7 වන සහ 9 වන සියවස් වල අයර්ලන්ත කෙල්ටික්  මිශනාරීන් බ්‍රිතාන්‍යයේ නෝර්තම්බ්‍රියාවට ගමන් කරන අතර ඔවුන් සමඟ අයර්ලන්ත සම්ප්‍රදාය ගෙන යන ලදී. (ලෝහ කර්මාන්තය පිළිබඳ දැනුම සහ මෝස්තර අංග) එහි තිබූ පන්සල් වල මෙම හැකියාවන් සංයෝජනය කර ක්‍රියාවට නංවා නැවත ඒවා ස්කොට්ලන්තයට හා අයර්ලන්තට යවන ලදී. මෙම කෙල්ටික්  හා ජර්මන් සංයෝජනය Insular කලාව ලෙස හඳුන්වයි.
අලුත් ශිල්ප ක්‍රම භාවිතා කර රන් රිදී භාණ්ඩ වැඩ හා කැටයම් සෑදීමේ නියුක්ත විය. අලුත් මෝස්තර අංග ලෙස සත්ව අලංකරණය සහ ගෙතුම් රටා ඇතුලත් විය. මෙම අගතිගාමී කලාත්මක මෝස්තර මහද්වීපය පුරා ප්‍රචාරක ස්ථාන වලට ගෙනගිය අතර මධ්‍යතන යුගයේ ඉතිරි කාලය තුළද රෝමානු ගෝත්‍රික සහ කැරොලින් ආභාශය ලබමින් තිබුණි.

කෙල්ටික් කලා (බටහිර යුරෝපීය ජන වර්ගයක්)


El estadio Ciudad de Río Cuarto Antonio Candini está ubicado en Avenida España 251 de la Ciudad de Río Cuarto, en la provincia de Córdoba. La Asociación Atlética Estudiantes (que milita en la Primera B Nacional) hace de local en este estadio, que es uno de los más grandes de todo el interior de Córdoba.

Fue inaugurado en el predio del Mogote el 12 de octubre de 1938, en un partido en el que Estudiantes derrotaría a Argentino de Marcos Juárez por 8 a 1. El 17 de agosto de 1959 se inaugura la primera tribuna de cemento (tribuna oeste), jugando con Newell's Old Boys, dejando a los espectadores insatisfechos por la poca visibilidad.

El 20 de enero de 1961 se dota al estadio de iluminación artificial (Estudiantes cae 3 a 2 con Chacarita Juniors). En 1966 se construye la tribuna este sobre la Avenida España que en parte es inaugurada el 25 de mayo de 1966 con un partido amistoso ante Independiente de Avellaneda. La gran capacidad del estadio produce una recaudación récord en Río Cuarto.

El 19 de abril de 1975 se inauguran los nuevos vestuarios bajo la tribuna oeste. Fue sede de los Campeonatos Nacionales de Primera División en 1983, 1984 y 1985, cuando Estudiantes se clasificó para disputar dichos torneos, recibiendo rivales como Boca Juniors, Ferro Carril Oeste, Huracán de Parque Patricios o River Plate.

A principios del año 2010 se inaugura la Popular Sur.

Referencias

Ciudad de Rio Cuarto, Estadio
Ciudad de Rio Cuarto, Estadio
Río Cuarto

Estadio Ciudad de Río Cuarto Antonio Candini


Ptuj (; , ; ) is a town in northeastern Slovenia that is the seat of the Municipality of Ptuj. Ptuj, the oldest recorded city in Slovenia, has been inhabited since the late Stone Age and developed from a Roman military fort. Ptuj was located at a strategically important crossing of the Drava River, along a prehistoric trade route between the Baltic Sea and the Adriatic.  The area is part of the traditional region of Styria and it was part of the Austria-Hungarian Empire. In the early 20th century the majority of the residents spoke German, but today the population is largely Slovene. Residents of Ptuj are known as Ptujčani in Slovene.

History

Earliest history
Ptuj is the oldest recorded town in Slovenia. There is evidence that the area was settled in the Stone Age. In the Late Iron Age it was settled by Celts.

AD 69: Ptuj is mentioned for the first time
By the 1st century BC, the settlement was controlled by Ancient Rome as part of the Pannonian province. In 69 AD, Vespasian was elected Roman Emperor by the Danubian legions in Ptuj, and the first written mention of the city of Ptuj is from the same year. Poetovium was the base-camp of Legio XIII Gemina where it had its legionary fortress or castrum. The name originated in the times of Emperor Trajan, who granted the settlement city status and named it Colonia Ulpia Traiana Poetovio in 103. The patristic writer Victorinus was Bishop of Poetovio before his martyrdom in 303 or 304. The Caesar Constantius Gallus was divested of his imperial robe and arrested in Poetovio before his subsequent execution in Pola (354) (Amm.Marc. Hist. XIV) The battle of Poetovio in 388 saw Theodosius I's victory over the usurper, Maximus.

The city had 40,000 inhabitants until it was plundered by the Huns in 450.

Middle Ages
In 570 the city was occupied by Eurasian Avars and Slavic tribes. Ptuj became part of the Frankish Empire after the fall of Avar state at the end of 8th century. Between 840 and 874 it belonged to the Slavic Balaton Principality of Pribina and Kocelj. Between 874 and 890 Ptuj gradually came under the influence of the Archbishopric of Salzburg which had both spiritual and temporal rule over the town; city rights passed in 1376 began an economic upswing for the settlement.

Habsburg Monarchy and Austria-Hungary
After the re-establishment of the Habsburg rule in 1490, following Matthias Corvinus's conquests, the Archbishop of Salzburg was stripped of the remaining temporal authority over the town and the surrounding areas; Ptuj (known in German as Pettau) was officially incorporated into the Duchy of Styria in 1555.

Pettau was a battleground during the Ottoman wars in Europe and suffered from fires in 1684, 1705, 1710, and 1744. Its population and importance began to decline in the 19th century, however, after the completion of the Vienna-Trieste route of the Austrian Southern Railway, as the line went through Marburg (Maribor) instead.

According to the 1910 Austro-Hungarian census, 86% of the population of Pettau's Old Town was German-speaking, while the population of the surrounding villages predominantly spoke Slovenian. After the collapse of Austria-Hungary at the end of World War I, Pettau was included in the short-lived Republic of German Austria.

Establishment of Yugoslavia
After the military intervention of the Slovenian general Rudolf Maister, the entire territory of Lower Styria was included into the State of Slovenes, Croats and Serbs (Yugoslavia). During the interwar period, the number and the percentage of those identifying as Germans in the city, which was renamed Ptuj, decreased rapidly, although a relatively strong ethnic German minority remained.

World War II
After the invasion of Yugoslavia in April 1941, Ptuj was occupied by Nazi Germany. From 1941 to 1944 the town's Slovenian population was dispossessed and deported. Their homes were taken over by German speakers from South Tyrol and Gottschee County, who had themselves been evicted according to an agreement between Adolf Hitler and Benito Mussolini. These German immigrants, along with the native German Pettauer, were expelled to Austria in 1945; many later settled in North America.

Since 1945, Ptuj has been populated almost completely by Slovenes.

Culture

The Kurent or Korant Carnival
Ptuj is the center place of a ten-day-long carnival in the spring, an ancient Slavic pagan rite of spring and fertility, called Kurentovanje or Korantovanje. Kurent is believed to be the name of an ancient god of hedonism - the Slavic counterpart of the Greek god Priapos, although there are no written records.

Kurent or Korant is a figure dressed in sheep skin who go about the town wearing masks, a long red tongue, cow bells, and multi-colored ribbons on the head. The Kurent(s) from Ptuj and the adjoining villages also wear feathers, while those from the Haloze and Lancova Vas wear horns. Organized in groups, Kurents go through town, from house to house, making noise with their bells and wooden sticks, to symbolically scare off evil spirits and the winter.

Landmarks

The parish church in the settlement is dedicated to Saint George and belongs to the Roman Catholic Archdiocese of Maribor. It is a three-naved Gothic building from the 13th and early 14th century, but the structure incorporates parts of a much earlier structure, dating to the mid-9th century.

 Ptuj Castle
 St. George's Church
 Little Castle
 Ptuj Town Hall
 Ptuj Town Theatre
 Town Tower
 Dominican monastery
 Orpheus Monument
 Franciscan monastery
 Upper Mansion
 St. Oswald's Church

Town quarters
Center
Breg–Turnišče
Ljudski Vrt
Jezero
Panorama
Rogoznica
Grajena
Spuhlja

Notable people
Brigita Brezovac (born 1979), bodybuilder
Nastja Čeh (born 1978), Slovenian international footballer
 (born 1977), geopolitical analyst and expert of international relations
Tim Gajser (born 1996), motocross racer
Luigi Kasimir (1881−1962), artist
Benka Pulko (born 1967), long distance motorcycle traveler, writer, photographer, humanitarian and Guinness World Record holder
Miha Remec (1920−2020), science fiction author
Angela Salloker (1913−2006), actress
Aljaž Skorjanec (born 1990), dancer and choreographer
Viktor Skrabar (1877–1938), lawyer and archaeologist
Aleš Šteger (born 1973), poet
Victorinus of Pettau (died 303), bishop and martyr
Dejan Zavec (born 1976), boxer

Sister cities

Ptuj is twinned with:

Gallery

References

External links

Ptuj on Geopedia
ptuj.info (tourism)

Cities and towns in Styria (Slovenia)
Populated places in the City Municipality of Ptuj
Spa towns in Slovenia

Ptuj


غيلاسة هي بلدة وبلدية في ولاية برج بوعريريج في الجزائر. بلغ عدد سكانها 10959 نسمة حسب تعداد عام 1998.

بلديات ولاية برج بوعريريج

غيلاسة


Das Schlossbauerngut mit der Annakapelle ist ein Ansitz aus dem 15. Jahrhundert im Ort Liefering (Lieferinger Hauptstraße 86), heute ein Stadtteil von Salzburg.

Geschichte

1463 ist der Salzburger Arzt Leonhard Kurz als Besitzer auf dem Gut in Liefering nachgewiesen. Da in seinem Testament von dem "gut zu lifring, das er daselbst ererbt hat" die Rede ist, muss bereits früher ein Haus bestanden haben. Nach seinem Tod ging der Besitz 1495 an seine Frau Ursula Lyfringin (abgeleitet zu dem Beinamen ihres Gatten, des "Lifrigers"), dann an die Tochter Margareta (1502), die mit Sebastian Klaner, dem Urbarrichter vom Kloster St. Peter verheiratet war. Diesen folgte Sebastian Höflinger, Kanzler und Hofurbarrichter. Von diesem geht es 1576 an seine Witwe und seinen Sohn Sebastian. Zu dieser Zeit muss bereits ein gemauertes Gehöft bestanden haben, das abgabenfrei war. In weiterer Folge übernehmen die Ehemänner der beiden Schwestern des Sebastian Höflingers – Hans Jakob Teufl von Pichl und Christoph Georg Schweickhardtsreiter zu Sweykhartsrieth – den Besitz und verkaufen ihn 1592 an den edlen und Hauptmann Leonhard Ehrgott. Dieser wurde 1596 Obrister Hauptmann der königlichen Majestät von Spanien, Salzburger Kriegsrat und um 1600 von Kaiser Rudolf II. in den Reichsadelstand erhoben. Er baute das inzwischen zum Schloss gewordene Haus in Liefering um und gab ihm im Wesentlichen die heutige Gestalt. Es wurden ein Westtrakt als Kaserne sowie eine Ringmauer um das Schloss und eine heute nicht mehr bestehende Zugbrücke hinzugefügt. Leonhard Ehrgott war trotz mehrfacher Ehen kinderlos geblieben. Daher ging der Besitz über den Umweg seiner Nichten und Neffen auf dem Verkaufsweg an einen Georg Ludwig Grimming. Darauf folgten wieder Adelige wie Ludwig von Grimming zu Neudegg und Liefering, Dorothea Gräfin von Schernberg und Thomas Perger von Emslieb.

Ab 1685 scheint der "Adeliche Süz Lifering" an Franz Georg Grembs, Stadt- und Hofmedicus von Salzburg und mit den Grimmings verschwägert, gekommen zu sein. Nach dessen Ableben 1706 verkauften seine Tochter Anna Ursula und sein Sohn Stephan Adam das Gut im selben Jahr an ihren Kurator Adam Franz Gutrater (daher auch der Name Gutratshof). 1741 verkaufte dieser das Schloss an seinen Sohn Carl Adam. Nach dessen Tod erbten seine sechs Kinder den Besitz. 1758 verkauften Joseph Claudi von Altguetrat, seine Schwester Maria Franziska Theresia und deren Mutter Maria Elisabeth den ganzen Besitz an Johann Marian Lürzer von Zehendthal. Dies war der letzte adelige Besitzer des Schlossgutes. Auf ihn folgten in schneller Reihenfolge der Bierbrauer Lorenz Hierl (1763), dessen Frau Kunigund Böstin (1793), Franz Hörl oder Hierl (1803), Anna Waldherr (1824) und schließlich Jakob Helminger durch Ersteigerung (1833). Katharina Helminger hatte 1949 Hans Unger geheiratet. Ihre Nachfahren wohnen heute noch auf dem Ansitz.

1929 riss ein großer Sturm das Schindeldach des Schlosses fort. Das Dach wurde in leicht veränderter Form wiederhergestellt. In den folgenden Jahren wurde das Gebäude schrittweise renoviert. 1949 wurde das Schlossbauerngut unter Denkmalschutz gestellt.

Beschreibung

Das Schloss wurde vermutlich Anfang des 17. Jahrhunderts in seiner heutigen Form errichtet. Es ist ein dreigeschossiger, kubischer Bau mit einem mächtigen Schopfwalmdach, im Osten durch einen Verbindungstrakt mit der Annakapelle verbunden.

1606 wurde unter Leonhard Ehrgott die Annakapelle gebaut und zu Ehren des Festes Mariae Himmelfahrt geweiht. Ihre Ostseite grenzt an den Ansitz. Es ist ein hoher, zweijochiger, Nord-Süd gerichteter Saalbau mit einer polygonalen Apsis (3/8-Schluss) im Norden. Die Eingangsfassade im Süden wird von einem geschweiften Volutengiebel und einem Dachreiter mit einem Zwiebelhelm bekrönt.

Der Innenraum der Kapelle hat ein Tonnengewölbe mit Stichkappen und eine Pilastergliederung mit ionischen Kapitellen. Im Gewölbestuck aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts sind Reliefs der vier Evangelisten zu sehen. 1975 wurde mit der Renovierung der Kapelle begonnen. Dabei wurden alte Freskenreste mit Aposteldarstellungen freigelegt. Reste von barocker Wandmalerei  aus dem 17. Jahrhundert als Tür- und Fensterumrahmung, Apostelkreuze und Halbfiguren sind stark erneuert.

Der ursprüngliche Renaissancealtar mit dem Altarbild Mariä Himmelfahrt – dem ursprünglichen Patronat zum Fest Mariä Himmelfahrt – wurde in der Zwischenkriegszeit an einen unbekannten Ort verkauft. Ein Bild zeigt Maria als Rosenkranzkönigin und den Stifter der Kapelle. Ein Renaissancebild Anna selbdritt von Arsenio Mascagni ging 1824 an den Kronprinzen Ludwig von Bayern. Der heutige Altar mit einem Kreuz stammt aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts. 1976 wurde die Kapelle durch Prälat Ferdinand Grell neu geweiht.

Literatur
 Otmar Weber: Das Schloßbauerngut mit der St. Anna-Kapelle. In: Kuratorium der Peter-Pfenninger-Schenkung Liefering (Hrsg.): Liefering. Das Dorf in der Stadt. Peter-Pfenninger-Schenkung, Salzburg 1997, S. 290–297.

Weblinks

 Otmar Weber: Das Schlossbauerngut. In: Lieferinger Post, Stadtteilzeitung für Liefering. Ausgabe 2/2007 (PDF; 2,2 MB)

Schloss in Salzburg
Liefering
Baudenkmal im Land Salzburg

Schlossbauerngut


Antonio María Mamerto Romero y Andía (né le  à Madrid, mort le  à Madrid) est un clarinettiste, éditeur et marchand de musique espagnol. Il est à l'origine d'une approche pédagogique qui sera suivie par des figures importantes du monde de la clarinette en Espagne comme Miguel Yuste, et son élève le plus avancé Julián Menéndez, tous deux fondateurs de l'école espagnole de clarinette, dont la méthodologie entre travaux et exercices est encore utilisée aujourd'hui dans tous les conservatoires de ce pays.

Biographie
Antonio Romero y Andía est né le 11 mai 1815 à Madrid et est décédé le 7 octobre 1886 dans la même ville. Il était le fils légitime de Juan Romero, originaire de Peracense, et de María Andía, originaire de Madrid. Il a été baptisé le 12 dans l'. Le père d'Antonio, Juan Romero y Zarzoso, a participé à la défense de la patrie, puis aux batailles contre les troupes de Napoléon Ier. Il meurt en 1818 des suites de blessures subies pendant la campagne, laissant derrière lui un fils (Antonio, 3 ans) et une fille (Martina, 7 ans), seuls descendants survivants du couple, qui avait un fils aîné également appelé Antonio, décédé à l'âge de quatorze ans, six ans avant la mort de son père.

À l'âge de dix ans, il commence son éducation musicale. Les options pour l'éducation musicale en Espagne dans le premier quart du siècle étaient soit ecclésiastiques, soit militaires. Les deux institutions (ecclésiastique et militaire) offraient deux possibilités d'étudier la musique. Il y avait deux autres moyens d'éducation musicale : les leçons privées et le Conservatoire. Romero n'a pas pu accéder au premier en raison du manque de ressources économiques, et le second n'arrivera qu'en 1831. Le fait d'être un orphelin militaire, ainsi que l'amour de la musique de sa mère, ont fait qu'il a opté pour l'armée afin de garantir à l'enfant une éducation musicale.

Le système était basé sur des capacités purement rétentives, manquant d'analyse et d'autonomie pour étudier une leçon sans l'aide d'un guide. Cette façon d'enseigner la musique était très répandue en Espagne à cette époque car les méthodes en circulation étaient très peu nombreuses et ceux qui se consacraient à la musique n'avaient pas les ressources nécessaires pour les acquérir, comme c'était le cas de Romero.

En raison de la mutation de son professeur à un autre poste, Romero doit chercher de nouveaux moyens de poursuivre son enseignement, et c'est alors qu'il rencontre Antonio Píriz, qui, surpris par ses talents, lui propose de lui enseigner gratuitement. Peu après, voyant ses énormes progrès en solfège, son professeur lui fait découvrir la clarinette à 11 ans. À l'âge de 14 ans, il se présente devant le public à Madrid et, grâce à sa grande maîtrise de l'instrument, il devient célèbre comme enfant prodige (favorisé en même temps par sa petite taille).

Il commence à jouer dans les compagnies théâtrales des environs de Madrid et obtient dès 1829 rapidement une place de clarinettiste dans des formations tant militaires que civiles : 5e régiment léger, régiment d'artillerie de la garde royale, orchestre de théâtre à Valladolid, directeur musical de l'orchestre d'un cirque équestre, puis dans les années 1840 première clarinette de la chapelle de Sa Majesté...

Entre 1849 et 1876, il devient professeur de clarinette et de hautbois au conservatoire de Madrid.

En 1854, il ouvre un magasin d'instruments et de musique imprimée. En 1856, il fonde sa propre maison d'édition, à laquelle il ajoute la fabrication d'instruments en 1870 et une salle de concert en 1884, appelée le Salón Romero.

À l'âge de 26 ans, il rencontre Hilarión Eslava qui, plutôt que de lui donner l'idée de rejoindre le monde de la composition musicale, lui fait prendre conscience de l'importance d'utiliser ses connaissances pour développer une œuvre à des fins pédagogiques, visant à changer le cours de l'esthétique musicale dominante en Espagne par le biais d'un changement dans l'éducation musicale. Les signes de cette influence sont visibles dans la première méthode que Romero commence à développer avec le maestro, qui deviendra la base de l' Instrucción musical completa española, qu'il publiera à partir de 1856. C'est à partir de ce moment qu'il commence à publier une série de méthodes d'apprentissage des instruments de musique, dont la plus célèbre et la plus remarquable est la méthode complète de clarinette (Método completo de clarinete).

Il invente des améliorations de la clarinette qu'il propose à divers facteurs d'instruments parisiens et finalement ce sera Paul Bié qui les réalise; puis son successeur André Thibouville présente en 1867 une clarinette système Romero à l'exposition universelle .

Éditeur et producteur de musique
Romero a publié une série de revues philharmoniques et organisé des concerts, notamment depuis la fondation du Salón Romero (1884-1896), considéré pendant de nombreuses années comme la principale salle de concert de Madrid, qui a accueilli des événements tels que des récitals du pianiste espagnol Isaac Albéniz (1886), dont il a publié les premières œuvres.

Œuvres et écrits (sélection )
 Fantasía sobre motivos de Lucrecia Borgia de Donizetti, (1836)
 Método Completo de Clarinete, pour clarinette à 13 clefs et système Boehm (Madrid: Antonio Romero, 1845) (2nde édition, ca.1856)
 Instrucción musical completa española, (1856)
 Primer solo original para clarinete y piano, (1856)
 Instrucción y ejercicio para el Clarinete
 Esplicacion y ejercicios practicos para el clarinete sistema Romero ou Tablature générale de la clarinette système Romero, (Paris: Bié, 1868)
 Tabla del Clarinete de trece llaves
 Tabla general del Clarinete
 Método de solfeo
 Método para afinar el Piano

Distinctions
 Chevalier grand croix de l' .
 Commandeur de l'Ordre de Charles III d'Espagne.
 Chevalier de l'Ordre d'Isabelle la Catholique.
 Chevalier de l'Ordre du Christ (Portugal).

Notes et références

Liens externes

Compositeur espagnol
Clarinettiste espagnol
Clarinettiste classique
Enseignant au Conservatoire royal supérieur de musique de Madrid
Naissance en mai 1815
Naissance à Madrid
Décès en octobre 1886
Décès à Madrid
Décès à 71 ans

Antonio Romero y Andía


اليُودِل هي نوع من الموسيقى المؤداة بالصوت البشري الذي تصدره الحنجرة
يمارس اليودل بعض القرويين القاطنين في الريف في سويسرا وهي تمارس على هذا النحو
يقف الرجل أو المرأة ويصدر صوت طربي جميل على نحو يو يو يو ويا ويا ويا يو وي ويا ويا ويا
مع تمديدات مدروسة في طبقات الصوت تعارف على اداءها السكان منذ مئات السنين
و اليودل تعتبر من الفنون الشعبية الجميلة في سويسرا التي يؤديها الرجال والنساء والاطفال على السواء
وطور هذا الفن سنه 1911 في أمريكا عندما تم دمج اليودل مع موسيقى الكنتري فأصبح اليودل المتأمرك هوس للجميع آنذاك.

كانت موسيقى اليودل في جبال الألب تقليدًا ريفيًا قديمًا في أوروبا، واشتهرت في ثلاثينيات القرن التاسع عشر كترفيه في المسارح وقاعات الموسيقى. في أوروبا، لا تزال موسيقى اليودل سمة رئيسية بارزة للموسيقى الشعبية (Volksmusik) في كلاً من سويسرا والنمسا وجنوب ألمانيا ويمكن سماعها في العديد من الأغاني الشعبية المُعاصرة، والتي تظهر أيضًا في البث التلفزيوني المُنتظم.

تاريخ موسيقى اليودل في جبال الألب
يتفق معظم الخبراء على أن موسيقى اليودل كانت تستخدم في جبال الألب الوسطى من قبل الرعاة الذين يتصلون بمخزونهم أو للتواصل بين قرى جبال الألب. أصبح «اليودل» متعدد النغمات جزءًا من التقاليد والتعبير الموسيقي للمنطقة. كان أول تسجيل ليودل في عام 1545، حيث وُصف بأنه «نداء راعي البقر من أبنزل».

كتب مؤرخ الموسيقى تيموثي وايز: «منذ دخولها مبكرًا إلى الموسيقى الأوروبية من أي نوع، كانت اليودل تميل إلى الارتباط بالطبيعة أو الغريزة أو البرية أو الحضارة ما قبل الصناعية أو الرعوية أو الأفكار المماثلة. لا يزال يرتبط بالموسيقى الريفية والشعبية أو يشير إلى تلك الموجودة في سياقات أخرى. وبسبب هذا الارتباط الشعبي الأصلي، ظلت موسيقى اليودل مرتبطة بالخارج بشخصيات ريفية وليست شخصية معقدة، وبحالات عاطفية أو نفسية معينة أو مجالات دلالية.»

كانت العروض المسرحية البريطانية من قبل مؤلفي اليودل شائعة في القرن التاسع عشر. كتب السير والتر سكوت في 4 يونيو 1830، في دفتر يومياته أن «آن تريدني أن أذهب لأسمع المنشدين التيروليين ولكن... لا يسعني إلا أن أظن أن غنائهم... هو تباين في نغمات الحمار». في أوروبا، لا تزال موسيقى اليودل سمة رئيسية للموسيقى الشعبية (Volksmusik) من سويسرا والنمسا وجنوب ألمانيا، ولا يزال الأميش السويسريون في الولايات المتحدة يحافظون على ممارسة اليودل حتى يومنا هذا.

المؤدين البارزين

في أوروبا

اليودل هي سمة رئيسية للموسيقى الشعبية (Volksmusik) من سويسرا والنمسا وجنوب ألمانيا ويمكن سماعها في العديد من الأغاني الشعبية المعاصرة، والتي يتم عرضها أيضًا في البث التلفزيوني المنتظم. ستيفاني هيرتل هي كاتبة يودل ألمانية ومؤدية مشهورة للموسيقى الشعبية في جبال الألب. فازت هيرتل بالعديد من الجوائز كممثلة؛ في عام 1992، فازت بجائزة Grand Prix der Volksmusik بأغنية "Über jedes Bacherl geht a Brückerl".

كان فرانز لانغ، المعروف باسم ملك اليودل (بالألمانية: Jodlerkönig)، كاتب غناء مشهور من بافاريا. كما عزف لانغ على الجيتار والأكورديون وألف عدة كتب عن اليودل.

في إنجلترا، قامت إديث سيتويل بعرض أغنية "Jodelling Song" كجزء من سلسلة قصائدها Façade ، التي تم تعيينها للموسيقى بواسطة ويليام والتون.

في الولايات المتحدة وكندا

جيمي رودجرز
يعود الفضل إلى جيمي رودجرز، في إنشاء النسخة الأمريكية من اليودل في جبال الألب، اليودل الأزرق. أثناء عمله في السكك الحديدية، تعلم روجرز تقنيات البلوز من الراقصين الأمريكيين من أصل أفريقي (عمال السكك الحديدية)، وفي النهاية ابتكر صوته المميز - مزيج من الأعمال التقليدية، والبلوز، والمتشرد، وأغاني رعاة البقر - علامته التجارية اليودل الأزرق "Blue Yodel". تم تسجيل أول أغنية يودل زرقاء له، والمعروفة باسم "Blue Yodel No. 1" (T For Texas)، في كنيسة الثالوث المعمدانية في كامدن، نيو جيرسي.عندما تم إصدار الأغنية في فبراير 1928، أصبحت «ظاهرة وطنية وأثارت حالة من الإثارة وحماسة شراء الأسطوانات التي لم يكن أحد يتوقعها».

وفقًا لموسيقي أسود كان يعيش بالقرب من رودجرز في ولاية ميسيسيبي، بدأ الجميع سواء كانوا من السود أو البيض على حدٍ سواء، في تقليد رودجرز: «كل شخص يمكنه اختيار غيتار بدأ في الغناء مثل رودجرز». الوقوف على الزاوية (Blue Yodel No. 9)، الذي صدر في عام 1930، تم تسجيله مع لويس أرمسترونغ وهو يعزف على البوق وزوجة أرمسترونغ ليل هاردين أرمسترونغ وهي تعزف على البيانو. توفي رودجرز في عام 1933. ادعى العديد من الفنانين الذين تبعوه أنه كان له تأثير كبير في أسلوبهم الغنائي ومسيرتهم المهنية.

بلا شك أشهر رعاة البقر الغناء هم جين أوتري وروي روجرز ملك رعاة البقر. في الثلاثينيات من القرن الماضي، أسس روجرز مجموعة أبناء الرواد وغنى فيها «الذين ابتكروا نوعًا جديدًا في موسيقى الريف المبكرة من خلال الأغاني الرومانسية المصممة جيدًا للغرب الأمريكي - والتي غالبًا ما تتضمن ثلاثة أجزاء متناسقة من اليودل - والتي كانت مختلفة تمامًا عن تلك من ما يسمى هيلبيليز».

الكندي ويلف كارتر، المعروف باسم «أبو موسيقى الريف الكندي»، هو مثال جيد لمغني رعاة البقر الأوائل. بدأ الغناء في عشرينيات القرن الماضي بعد أن رأى مغنيًا سويسريًا متجولًا يُدعى في بلدة مجاورة. غنى كارتر بأسلوب «غناء رعاة البقر» وطور يودل بصوت سويسري يسمى أحيانًا «صدى اليودل» أو «ثلاثة في واحد».

كان مغني اليودل كليف كارليسلي واحدًا من أكثر فناني التسجيلات غزارة في الثلاثينيات من القرن الماضي، ورائدًا في استخدام غيتار هاواي الفولاذي في موسيقى الريف.

كان هانك سنو أحد أعظم أساطير الريف في الخمسينيات من القرن الماضي، لكنه كان في الواقع يغني في كندا لسنوات حيث كان يُعرف باسم "The Yodeling Ranger". لقد أعجب بجيمي رودجرز، وتعلم اليودل من خلال الاستماع إلى تسجيلاته. حتى أنه أطلق على ابنه جيمي رودجرز سنو.

نشأت جانيت ماكبرايد في ولاية مين حيث بدأت تغني وهي لا تزال طفلة. استمرت في الغناء والتسجيل وكتابة بعض من موسيقاها الخاصة لأكثر من 40 عامًا. قامت بجولة في الولايات المتحدة والنمسا. حازت ماكبرايد على جائزة يودلر لاتحاد الموسيقى الغربية لعام 1991.

المغنية الفلكلورية والريفية السويسرية الأمريكية جويل كيلشر تغني أغنية، وتشتهر بنسختها من "Chime Bells". تقول جويل إنها تعلمت الغناء من والدها، الذي تعلم هو أيضًا الغناء من خلال الاستماع إلى جيمي رودجرز.

اليودل حول العالم
في الموسيقى الشعبية الإسكندنافية، يعتبر تقليد الأغنية الشفوية نداء الرعي ، شكلًا من أشكال أغنية الإشارة ومزيج من الصراخ والغناء، وهو صراخ للتعريف عن أنفسهم على مسافة طويلة، وللاتصال بالحيوانات والتواصل مع أشخاص آخرين، مثل الرعاة الآخرين أو الأشخاص في مزرعة جبلية مجاورة ولإعطاء رسائل عبر مسافات طويلة. عادة ما يكون مرتبطًا بتقاليد الترحال. وقد يكون للصرخة شكل من أشكال النص، ولكنها بدون كلمات. اللالينغ مرتبط بالغناء في سويسرا والنمسا.

في الموسيقى الكلاسيكية الفارسية، كثيرًا ما يستخدم المغنون "التريمولو"، وهي تقنية غناء تتأرجح على نغمات متقاربة. وهو ما مشابه اليودل السويسريه، ويستخدم كزخرفة أو تريل في العبارات التي تحتوي على مقاطع لفظية طويلة، وعادة ما تقع في نهاية العبارة. ينتشر التريمولو أيضًا في التقاليد الموسيقية الأذربيجانية والبلغارية والمقدونية والتركية والأرمينية والأفغانية وآسيا الوسطى، وبدرجة أقل في الموسيقى الباكستانية وبعض الموسيقى الهندية.

في الموسيقى التقليدية الجورجية، تأخذ اليودل شكل تقنية كريمنشولي krimanchuli ، وتستخدم كجزء علوي في تعدد الأصوات المكونة من ثلاثة أو أربعة أجزاء. كما تُرى التقاليد الشامانية التي تشبه اليودل بين شعب ساخا التركي في سيبيريا، والإنويت في مناطق القطب الشمالي في جرينلاند، والسامي في الدول الاسكندنافية. من الواضح أيضًا بين الشعوب الأيرلندية والاسكتلندية أن هناك تلميحات للأصوات الشبيهة بالغناء. في ساخا ياقوتيان، يلعب اليودل دورًا مهمًا للغاية في طريقة معالجة الطبيعة والدعوة لاستمرار الحياة.

في وسط إفريقيا، يستخدم مغنيو موسيقى الأقزام اليودل في غنائهم متعدد الألحان المتقن، وأحيانًا لدى شعب شونا في زيمبابوي أثناء العزف على كاليمبا. يدمج شعب مبوتي الكونغو في أغانيهم صفارات واليودل المميزة. يعيشون من الصيد والجمع، يغنون أغاني الصيد والحصاد ويستخدمون اليودل للاتصال ببعضهم البعض. في عام 1952، قام عالم الموسيقى العرقية هيو تريسي بتسجيل أغانيهم وتم إصدارها على أقراص مضغوطة.

مراجع

أنواع موسيقية
تراث شعبي سويسري
مهارات صوتية

يودلية


Die Vita Zahnfabrik H. Rauter GmbH & Co. KG (kurz: Vita) ist ein deutsches Unternehmen der Dentalindustrie mit einer Produkt- und Systempalette für Zahnarztpraxen und zahntechnische Labore.

Die Firma wurde im Jahr 1924 von Carl Hiltebrandt zur Herstellung von Porzellan-Zähnen in Essen gegründet.

Der heutige Firmenhauptsitz des Unternehmens ist in der Kurstadt Bad Säckingen, Baden-Württemberg, Deutschland im Dreiländereck Deutschland – Frankreich – Schweiz. Das seit 2015 in vierter Generation geführte Familienunternehmen beschäftigt weltweit rund 770 Mitarbeiter.

Geschichte

1924 bis 1926
Am 17. Juli 1924 gründete der seit 1909 in Essen praktizierende Zahnarzt Carl Hiltebrandt die "Dr. Hiltebrandt Zahnfabrik Aktiengesellschaft". Der Kaufmann und Unternehmer Heinrich Rauter übernahm von da an den Vorsitz des Aufsichtsrats und unterstützte das Unternehmen finanziell. 1926 wurde der Helios-Zahn auf den Markt gebracht. Der erste künstliche Zahn mit Drei-Schicht-Konzept aus opakem Hartporzellankern in Kombination mit transparenterer Dentin- und Schneidemasse.

1927 bis 1933
1927 wurde Heinrich Rauter Hauptaktionär. 1930 änderte er den Firmennamen in "Vita Zahnfabrik". Die Vita Farbskala mit 24 Farbmustern für die Zahnfarbbestimmung und die erste Dentalkeramik zur Herstellung von individuellem Zahnersatz wurde im gleichen Jahr entwickelt. 1933 wurde die Aktiengesellschaft in eine Gemeinschaft mit beschränkter Haftung umgewandelt. Heinrich Rauter wurde damit zum alleinigen Gesellschafter und Geschäftsführer.

1934 bis 1956
1934 wurde die selektive Absorption und Fluoreszenz von Lichtstrahlen am natürlichen Zahn entdeckt und als Lumin-Effekt bezeichnet. Nach der Zerstörung der Werkanlagen im Jahr 1943 während des Zweiten Weltkriegs zog das Unternehmen von Essen nach Bad Säckingen um. Im Jahr 1955 wurde die G.m.b.H. in eine Kommanditgesellschaft umgewandelt. 1956 gelang es erstmals künstliche Zähne so einzufärben, dass sie auch bei künstlichem Licht die natürliche Farbveränderung imitieren. Die im Vakuum gebrannten Keramikzähne Lumin Vacuum entstanden. Analog zu diesen Zähnen ermöglichte jetzt die Lumin-Vacuum Farbskala mit A – D Gruppierung erstmals eine naturgetreue Farbnahme.

1962 bis 1983
Die Vita-Metall-Keramik, kurz VMK, wurde 1962 auf den Markt gebracht. Erstmals konnten so Keramikmassen auf eine Edelmetalllegierung gebrannt werden. Bis heute hat sich hierfür die Kurzbezeichnung VMK etabliert. 1983 wurden die mehrfach geschichteten Kunststoffzähne Vitapan eingeführt. Für eine verbesserte Abrasionsbeständigkeit verfügt diese Zahnlinie über einpolymerisierte anorganische Mikrofüllstoffe. Im Rahmen dessen wurde auch der weltweit erste materialübergreifende einheitliche Farbstandard Vitapan classical A1 – D4 auf den Markt gebracht. Dieser Farbstandard wird noch heute von Zahnärzten und Zahntechnikern zur Farbnahme verwendet.

1985 bis 1998
Schon 1985 entwickelten der Zahnarzt und Hochschulprofessor Werner Mörmann und der Ingenieur Marco Brandestini die erste CAD/CAM-Fertigung von Restaurationen mit Hilfe einer 3-D-Mundkamera und einer Fräseinheit. Im gleichen Jahr wurde der erste Patient mit einem maschinell gefrästen Vitablocs Inlay aus Feldspatkeramik versorgt. 1998 wurde der Vita System 3D-Master zur dentalen Farbnahme auf den Markt gebracht. Zahnfarben konnten damit in drei Schritten systematisch bestimmt und reproduziert werden.

2001 bis 2003
2001 wurden nach dem von Zahnarzt Eugen End entwickelten Bio-Logischen Konzept die Physiodens Kunststoffzähne nach dem Vorbild der Natur eingeführt. Im Jahr 2002 folgte der CAD/CAM-Rohling Vita In-Ceram YZ aus vorgesintertem Zirkondioxid zur Fertigung von vollkeramischen Kronen und Brücken. 2003 erlangte das Vita VM Konzept für die Verblendung von Keramik und Kunststoff seine Marktreife. Im gleichen Jahr wurde das elektronische Spektrofotometer der ersten Generation Vita Easyshade für die digitale Zahnfarbbestimmung entwickelt.

2007 bis 2009
Im Jahr 2007 wurden die Vita Lingoform Kunststoffzähne mit anatomisch präabradierten Kauflächen für eine altersgerechte Aufstellung eingeführt. 2008 kam der Vita Linearguide 3D-Master für eine noch übersichtlichere Zahnfarbbestimmung auf den Markt. Die beiden Brennöfen Vita Vacumat 6000 M für alle dentalkeramischen Brände sowie der Brenn- und Pressofen Vita Vacumat 6000 MP wurden 2009 eingeführt. Über das digitale Bedienteil Vita vPad konnten ab jetzt vier Öfen gleichzeitig über ein LED-Farbtouchdisplay gesteuert werden. Der Vita Zyrcomat 6000 MS zum High-Speed-Sintern von Oxidkeramik in 80 Minuten wurde ebenfalls 2009 Teil des Sortiments. Noch im gleichen Jahr wurde mit dem Fokus auf die vollkeramische Implantologie der Geschäftsbereich Vitaclinical gegründet.

2010 bis 2013
Die Vitablocs RealLife mit dreidimensionalem Farbverlauf zwischen Dentin und Schneide erlangten 2010 ihre Marktreife. Im Jahr 2011 wurden die Vitapan Plus Kunststoffzähne mit besonders natürlichem Aussehen eingeführt. Die weltweit erste dentale Hybridkeramik Vita Enamic mit dualer Netzwerkstruktur aus polymerinfiltrierter Feldspatkeramik wurde 2013 mit dentin-ähnlichen Eigenschaften auf den Markt gebracht. Im gleichen Jahr erhielt die Hochleistungs-Glaskeramik Vita Suprinity die Marktreife. Erstmals wurde hier eine Glaskeramik mit Zirkondioxid verstärkt.

2014 bis 2015
Im Juli 2014 feierte das Unternehmen sein 90-jähriges Jubiläum. Noch im gleichen Jahr gelang mit dem Vita v60 i-Line die Einführung eines Brennofens mit Basisfunktionen. Am Deutschen Zahnärztetag 2014 wurde das Ceramic Implant vorgestellt. Das vollkeramische Implantat besteht aus Yttriumoxid-stabilisiertem Zirkoniumdioxid. Die niedrigviskosen Vita VM LC flow Komposit-Massen ermöglichen seit 2015 eine Detailschichtung im Hals- und Schneidebereich. Ebenfalls 2015 wurde auch das Vita Easyshade V eingeführt. Das elektronische Gerät zur digitalen Zahnfarbbestimmung ermöglicht kombiniert mit der App Vita mobileAssist eine Farbkommunikation zwischen Zahnarztpraxis und Dentallabor. 2015 wurden die Vita Implant Solutions, CAD/CAM-Blöcke mit integrierter Schnittstelle für die Implantologie, eingeführt.

Kompetenzbereiche
Vita gilt als Pionier im dentalmedizinischen Bereich. Die heute weltweit bekannte VMK (Vita-Metall-Keramik) war das erste in Europa entwickelte Metall-Keramik-Verblendsystem (1962). Die Einführung der Vitablocs (1986) und der Vita In-Ceram Technik (1993) war der Durchbruch für die Herstellung vollkeramischer zahnärztlicher Restaurationen mit CAD/CAM. Seitdem wurden weltweit über 30 Millionen Restaurationen aus Vita Vollkeramik gefertigt.

Das Vita System 3D-Master (1998) ist ein System zur Farbbestimmung in der Zahnmedizin. Es ermöglicht eine Zusammenarbeit zwischen Zahnarzt und Zahntechniker und deckt den gesamten Zahnfarbraum ab. Mit den Farbskalen und digitalen Farbmessgeräten von Vita lassen sich sämtliche Zahnfarben exakt bestimmen und anschließend reproduzieren. Die Zahnfarbbestimmung wurde mit der Einführung von Vita Easyshade (2008) zusätzlich vereinfacht, so dass Zahnärzte schnell sämtliche Zahnfarben digital sicher bestimmen und kontrollieren können.

Die Vita-Zahnfarben (für Dentalkeramik, Kunststoffzähne, Komposit-Füllungsmaterialien oder Verlaufskontrolle beim Zahnaufhellung) haben sich in Deutschland als Quasi-Industrienorm für die Zahnfarbbestimmung etabliert. Der bis 1990 in Deutschland noch verbreitete konkurrierende BIO-Farbring ist praktisch vom Markt verschwunden.

Forschung und Entwicklung
Am Standort Bad Säckingen betreibt Vita ein eigenes Forschungs- und Entwicklungszentrum. Außerdem kooperiert Vita weltweit mit Universitäts- und Lehreinrichtungen, Zahnärzten und Zahntechnikern und fördert internationale zahnmedizinische Spitzenforschung.

Schulungszentren und Fortbildungsprogramme
Vita betreibt in Deutschland und Österreich 2 VITA Akademien, 1 CAD/CAM Trainingscenter, rund 25 Schulungs- und Trainingscenter und bietet ein breites Spektrum an Kurs- und Fortbildungsangeboten für Zahnärzte, Praxismitarbeiter und Zahntechniker. Ergänzend werden Kurse und Workshops direkt in Praxen oder Zahnlaboratorien angeboten.

Literatur
 Ohne Autor, Firmenkurzbiographien in Der Kreis Waldshut Heimat und Arbeit, 1979, S. 389, Norbert Nothhelfer (Hrsg.), ISBN 3 8062 0204 4
 Ohne Autor, in: Die Chronik des Kreises Säckingen; Abschnitt: Im Dienste der Gesundheit S. 347, Chronik Verlag, Otto Bischoff (Vorwort)
 Autorengemeinschaft, (genannt S. 238, ohne Zuordnung), Die Wirtschaft des Kreises Säckingen, Helmut Vocke (Hrsg.), darin: Künstliche Zähne aus Säckingen in aller Welt S. 226–229, mit sw. Abbildungen. Vocke´s Wirtschaftskundliche Bände, Untertitel: Kennst du die Wirtschaft deiner Heimat?

Weblinks
 Homepage der VITA Zahnfabrik H. Rauter GmbH & Co. KG

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Landkreis Waldshut)
Dentalunternehmen
Bad Säckingen
Gegründet 1924
Medizintechnikunternehmen (Deutschland)

Vita Zahnfabrik


لاكي بامبو أو خيزران الحظ بالرغم من الاسم إلا أنه ليس خيزران على الإطلاق إذ يتبع جنس الدراسينا يستخدم للزينة في المنازل والمكاتب وأماكن غيرها وشكلها يكون لولبياً من الأعلى أو عمودياً ومن طرق الاعتناء بها وضعها في إناء يحتوي على ماء فقط وهو نبات محب للرطوبة والإنارة ويستحسن تغيير الماء كل ثلاث أيام.

مراجع

أيدع
نباتات الكاميرون
نباتات منزلية

خيزران الحظ


بينيديتو كروتشه (بالإيطالية: Benedetto Croce، 25 فبراير 1866 – 20 نوفمبر 1952) كان فيلسوفًا مثاليًا ومؤرخًا وسياسيًا إيطاليًا، تناول موضوعات عديدة في كتاباته، من بينها الفلسفة والتاريخ وعلم التأريخ والجماليات. تشير معظم وجهات النظر إلى أن كروتشه كان ليبراليًا، رغم معارضته للتجارة الحرة وفق مبدأ عدم التدخل وما كان له من تأثير معتبر على مثقفين إيطاليين آخرين من بينهم الماركسي أنطونيو غرامشي والفاشي جيوفاني جنتيلي. شغل كروتشه منصب رئيس نادي القلم الدولي، رابطة الكتّاب العالمية، منذ عام 1949 حتى عام 1952. ورُشح لجائزة نوبل للآداب 16 مرة.

فلسفة الروح
متأثرًا بشكل واضح بهيغل ومثاليين ألمان آخرين مثل شيلنغ، قدّم كروتشه ما سماه فلسفة الروح، وكانت التسميتان اللتان فضلهما هما «المثالية المطلقة» أو «التاريخانية المطلقة». يمكن النظر إلى أعمال كروتشه على أنها محاولة ثانية (على عكس كانت) لحل المشاكل والنزاعات بين التجريبية والعقلانية (أو بين النزعة الإثارية والفلسفة المتعالية على التوالي). وقد دعا منهجه باسم الحلولية (بالإنجليزية: immanentism)، وركز على التجارب الإنسانية المعاشة وفقًا لحدوثها في أماكن وأزمنة معينة. وبما أن جذر الواقع يتمثل بهذا الوجود الحلولي المتأصل ضمن التجربة الملموسة، فقد وضع كروتشه الجماليات بين الأسس التي تقوم فلسفته عليها.

مجالات العقل
تعبّر مقاربة كروتشه المنهجية للفلسفة عن نفسها من خلال تقسيمه للروح، أو العقل. إذ يقسّم النشاط العقلي أولًا إلى الجانب النظري، ثم الجانب العملي. وينقسم الجانب النظري بين الجماليات والمنطق؛ وأهم ما تتضمنه هذه الجماليات النظرية هو الحدس والتاريخ، في حين يتضمن الجانب المنطقي كلًا من المفاهيم والعلاقات. أما الروح العملية فتهتم بالاقتصاد والأخلاقيات، ويجب فهم الاقتصاد هنا على أنه مصطلح شامل لكل المسائل النفعية.

لدى كل من هذه الأقسام بنية ضمنية تُملي نمط التفكير الذي يتلاءم معه أو تمنحه اللون. فبينما يقود حافزُ الجمال علمَ الجماليات، يكون المنطق تابعًا للحقيقة، ويهتم الاقتصاد بالأمور المفيدة، أما الأخلاقيات فترتبط بالخير. يُعد هذا المخطط وصفيًا من ناحية أنه يحاول شرح منطق الفكر البشري؛ غير أنه تقريري في الآن نفسه، من ناحية تشكيل هذه الأفكار لأساس المزاعم والثقة المعرفية.

اقتباسات مختارة

 «كل التاريخ تاريخ معاصر».
 «بصفتي مؤرخًا، أدرك ما تتصف به نظريات العِرق من اعتباطية وخيالية وقابلية للطعن».
 «كل الناس يكتبون الشعر حتى عمر الثامنة عشرة، ولا يستمر على ذلك إلا صنفان منهم: الشعراء والحمقى».

فلسفته
فلسفة كروتشه هي فلسفة المثالية المطلقة. ومذهبه الفلسفي يضع أربع درجات في «هبوط عالم الروح» وهي الدرجة الجمالية (تجسد الروح الفرد)، والدرجة المنطقية (مجال العام). والدرجة الاقتصادية (مجال المصلحة الخاصة) والدرجة الأخلاقية (مجال المصلحة العامة).

وكان لنظرية كروتشه الجمالية تأثير بالغ على النقد الفني البورجوازي. فقد عارض الفن باعتباره معرفة حدسية بالفردي المتجسد في الصور الحسية بالاستدلال العقلي، باعتباره عملية عقلية لمعرفة العام. ويسعى مذهب كروتشه الأخلاقي إلى إخفاء الأساس الاجتماعي والطبيعة الطبقية للأخلاقيات. وتروج فلسفته الأخلاقية لمبدأ إخضاع الفرد للـ«كلي» أي إخضاع الفرد للنظام الاستغلالي السائد. وكان كروتشه ايديولوجيا بارزا وزعيما سياسيا للبورجوازية الليبرالية الإيطالية وكان خصما للفاشية.

وهو خير من يمثل النزعة التعبيرية في فلسفة الجمال إذ يرى أن الجمال في التعبير، وعنده الفكر أربعة أنواع
 الحدس أو التصور الصادق
 عملية الإدراك: – أي الحدس والإدراك – يمثلان الجانب النظري للفكر ويقابله الجانب العملي وهي:
 الإرادة الفردية
 الإرادة الجماعية 0

أهم مولفاته «فلسفة الروح» (1902-1917).

مراجع وحواشي

وصلات خارجية

أشخاص من مقاطعة لاكويلا
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء مجلس شيوخ مملكة إيطاليا
أعضاء معهد الدراسات الكتالونية
إيطاليون مناهضون للفاشية
زملاء مراسلون في الأكاديمية البريطانية
سياسيون من أبروتسو
فلاسفة التاريخ
فلاسفة إيطاليون
فلاسفة إيطاليون في القرن 20
فلاسفة قاريون
فلاسفة ملحدون
لاأدريون إيطاليون
ملحدون إيطاليون
منظرون ماركسيون
مواليد 1866
مواليد في بيسكاسيرولي
وزراء إيطاليون
وزراء تعليم في إيطاليا
وفيات 1952
وفيات 1956
وفيات في نابولي

بينيدتو كروتشه