Electra Havemeyer Webb, née le  à Babylon (État de New York) et morte le  à Burlington (Vermont), est une collectionneuse d'art américaine, notamment d'antiquités américaines, et fondatrice du Shelburne Museum.

Biographie
Electra Havemeyer naît le . Elle est la plus jeune fille de Henry Osborne Havemeyer, président de l', et de Louisine Elder Havemeyer. Elle a une sœur et un frère, plus âgés qu'elle : Adaline Havemeyer, qui épouse , et Horace Havemeyer, qui épouse Doris Dick Havemeyer.

Elle fréquente la  et voyage avec sa famille dans l'Ouest américain, en France, en Italie, en Égypte, en Grèce et en Autriche. Elle ne fréquente pas l'université.

En , elle se marie à  de la famille Vanderbilt à la l'église épiscopalienne Saint-Barthélemy de Manhattan. Ils ont , dont .

Pendant la Première Guerre mondiale, Electra Webb est conductrice d'ambulance à New York et est nommée sous-directrice de l'. Durant la Seconde Guerre mondiale, en , elle rejoint la  et dirige le  du Pershing Square et sa banque de sang.

Electra Webb meurt le  à l' de Burlington, dans le Vermont.

Carrière

Collection
Alors qu'elle passe son enfance avec de nombreuses œuvres européennes et asiatiques, dont la collection de plus de  impressionnistes de ses parents, Electra Havemeyer constitue sa propre collection, avec des objets bien différents. Elle décore ainsi une petite ferme rose (située sur une partie du domaine de sa belle-famille) de meubles et d'objets artisanaux simples de Nouvelle-Angleterre : des édredons, des meubles en érable moiré et des tapis crochetés. Bien qu'elle possède des moyens financiers importantes, la maison de campagne d'Electra Havemeyer dans le Vermont est modeste et confortable. Cette «  » est un exemple de l'architecture du . La maison reste possession de la famille Webb jusqu'en , quand elle est acquise, avec sa collection, par le Shelburne Museum. Une campagne de  du musée permet de la restaurer. Depuis , elle est ouverte au public sur réservation pour des visites guidées durant l'été.

Shelburne Museum

En , Electra Webb crée le Shelburne Museum. Plutôt que de constituer une unique galerie pour sa collection, elle décide de créer une institution pour montrer sa « collection de collections », dans des reconstitutions de maisons américaines précoces et d'édifices publics (un general store, une maison d'assemblée, une cabane en rondins, un bateau à vapeur). Le musée entier reflète sa passion pour les arts et le design américain, au travers d'une variété d'objets. Le Shelburne Museum possède une des plus importantes collections d'Americana du monde.

Le  est construit après la mort de la fondatrice : il rassemble des œuvres de Monet, Manet et Degas, auparavant installées dans son appartement de Park Avenue. Dans le hall d'entrée est positionné un large pastel de Mary Cassatt représentant Electra Havemeyer enfant avec sa mère Louisine.

Reconnaissance
En , l'Université Yale accorde à Electra Webb un Master of Arts honoraire pour son rôle dans le domaine muséal. Elle est la cinquième femme reconnue de cette manière.

Notes et références

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .

Articles connexes

 Louisine Havemeyer

Liens externes

Collectionneuse d'œuvres d'art
Collectionneur américain d'œuvres d'art
Naissance en août 1888
Décès en novembre 1960
Fondateur de musée
Naissance dans le comté de Suffolk (New York)
Décès à 72 ans
Décès à Burlington (Vermont)

Electra Havemeyer Webb


Gryposaurus (que significa "lagarto de nariz adunco (do grego grypos)"; às vezes traduzido incorretamente como "lagarto grifo (latim gryphus)") era um gênero de dinossauro bico de pato que viveu há cerca de 80 a 75 milhões de anos, no final do Cretáceo (final do estágio Santoniano ao final do Campaniano) da América do Norte. As espécies nomeadas de Gryposaurus são conhecidas da Formação Dinosaur Park em Alberta, Canadá, e duas formações nos Estados Unidos: a parte inferior da Formação Two Medicine em Montana e a Formação Kaiparowits de Utah. Uma possível espécie adicional da Formação Javelina no Texas pode estender o alcance temporal do gênero até há 66 milhões de anos.

Gryposaurus é semelhante ao Kritosaurus, e por muitos anos os dois foram considerados sinônimos. É conhecido por numerosos crânios, alguns esqueletos e até algumas impressões de pele que mostram que ele tinha escamas piramidais que se projetavam ao longo da linha média das costas. É mais facilmente distinguido de outros bicos de pato por sua corcova nasal estreita e arqueada, às vezes descrita como semelhante a um "nariz romano" e que pode ter sido usada para identificação de espécies ou sexo e/ou combate com indivíduos da mesma espécie. Um grande herbívoro bípede / quadrúpede com cerca de 9 metros de comprimento, pode ter sido um animal que vivia em ribeiras.

Descoberta

O Gryposaurus é baseado no espécime NMC 2278, um crânio e esqueleto parcial coletados em 1913 por George F. Sternberg no que hoje é conhecido como a Formação Dinosaur Park de Alberta, ao longo do rio Red Deer. Este espécime foi descrito e nomeado por Lawrence Lambe logo depois, chamando a atenção para sua crista nasal incomum. Alguns anos antes, Barnum Brown havia coletado e descrito um crânio parcial do Novo México, que ele chamou de Kritosaurus. Este crânio não tinha o focinho, que havia se erodido em fragmentos; Brown o restaurou após o bico de pato agora conhecido como Edmontosaurus annectens, que era de cabeça achatada, e acreditava que algumas peças incomuns eram evidência de compressão. A descrição de Lambe do Gryposaurus forneceu evidências de um tipo diferente de configuração do crânio, e em 1916 o crânio do Kritosaurus foi refeito com um arco nasal e tanto Brown quanto Charles Gilmore propuseram que Gryposaurus e Kritosaurus eram o mesmo. Esta ideia foi refletida na nomeação de William Parks de um esqueleto quase completo da Formação Dinosaur Park como Kritosaurus incurvimanus, não Gryposaurus incurvimanus (embora ele tenha deixado Gryposaurus notabilis em seu próprio gênero). A comparação direta entre Kritosaurus incurvimanus e Gryposaurus notabilis é dificultada pelo fato de que o espécime do tipo incurvimanus não possui a parte frontal do crânio, de modo que a forma completa do arco nasal não pode ser vista. A publicação de 1942 da influente monografia Lull e Wright sobre hadrossauros selou a questão Kritosaurus/Gryposaurus por quase cinquenta anos em favor do Kritosaurus. As revisões iniciadas na década de 1990, no entanto, questionaram a identidade do Kritosaurus navajovius, que tem material limitado para comparação com outros bicos de pato.

Esta situação torna-se mais confusa por velhas sugestões de alguns autores, incluindo Jack Horner, que Hadrosaurus também é o mesmo que Gryposaurus, Kritosaurus, ou ambos. Essa hipótese era mais comum no final dos anos 1970 e início dos anos 1980, e aparece em alguns livros populares; um trabalho bem conhecido, The Illustrated Encyclopedia of Dinosaurs, usa Kritosaurus para o material canadense (Gryposaurus), mas identifica o esqueleto montado de K. incurvimanus como Hadrosaurus em uma legenda de foto. Embora Horner em 1979 tenha usado a nova combinação "Hadrosaurus" [Kritosaurus] notabilis para um crânio e esqueleto parcial e um segundo esqueleto menos completo do Bearpaw Shale de Montana (que desde então não aparece mais na literatura), em 1990 ele mudou de posição e foi um dos primeiros a usar novamente o Gryposaurus conforme o retratado. O pensamento atual é que o Hadrosaurus, embora conhecido a partir de material fragmentado, pode ser distinguido do Gryposaurus por diferenças na parte superior do braço e no ílio.

Pesquisas posteriores revelaram a presença de uma segunda espécie, G. latidens, de rochas ligeiramente mais antigas em Montana do que as localidades clássicas de Gryposaurus de Alberta. Com base em duas partes de um esqueleto coletado em 1916 para o Museu Americano de História Natural, G. latidens também é conhecido a partir de material ósseo. Horner, que descreveu os espécimes, considerou-a uma espécie menos derivada.

Novo material da Formação Kaiparowits de Utah, no Monumento Nacional Grand Staircase-Escalante, inclui um crânio e esqueleto parcial que representam a espécie G. monumentensis. Seu crânio era mais robusto que o das outras espécies, e seu predentário tinha pontas alargadas ao longo de sua margem superior, onde se assentava o bico da mandíbula inferior. Esta nova espécie expande grandemente o alcance geográfico deste gênero, e pode haver uma segunda espécie presente, mais levemente constítuida, também. Múltiplas espécies de Gryposaurus são conhecidas da Formação Kaiparowits, representadas por restos cranianos e pós-cranianos, e eram maiores do que suas contrapartes do norte.

No Texas, especificamente na Formação Javelina e na Formação El Picacho, restos indeterminados de hadrossauros semelhantes a Kritosaurus e Gryposaurus foram desenterrados por décadas, mas nenhum foi considerado identificável como um determinado gênero de hadrossauro, mas se assemelham a algumas espécies de Kritosaurini ou em pelo menos algumas espécies de Kritosaurus. No entanto, em 2016, uma possível quarta espécie válida de Gryposaurus chamada G. alsatei, que recebeu o nome de Alsate, que foi o último líder dos Apaches Mescalero, foi desenterrada na Formação Javelina no Texas. Mais pesquisas são necessárias para confirmar sua validade.

Espécies

A partir de 2016, existem atualmente três espécies nomeadas que são reconhecidas como válidas hoje: G. notabilis, G. latidens e G. monumentensis. A espécie-tipo G. notabilis é da Formação Dinosaur Park do estágio Campaniano do Cretáceo Superior de Alberta, Canadá. Pensa-se agora que outra espécie da mesma formação, Kritosaurus incurvimanus (também conhecido como Gryposaurus incurvimanus), é sinônimo de G. notabilis. Os dois foram diferenciados pelo tamanho do arco nasal (maior e mais próximo dos olhos em G. notabilis) e pela forma do braço (mais longo e mais robusto em K. incurvimanus). Dez crânios completos e doze crânios fragmentados são conhecidos por G. notabilis junto como o esqueleto pós-craniano, bem como com dois esqueletos com crânios que foram atribuídos a K. incurvimanus. G. latidens, do final do Santoniano–início do Campaniano da parte baixa da Formação Two Medicine, do Condado de Pondera, Montana, EUA, é conhecido a partir de crânios e esqueletos parciais de vários indivíduos. Seu arco nasal é proeminente como o de G. notabilis, mas mais à frente no focinho, e seus dentes são menos derivados, refletindo características semelhantes a iguanodontes. O nome informal "Hadrosauravus" é um nome antigo e não utilizado para esta espécie. G. monumentensis é conhecido a partir de um crânio e esqueleto parcial de Utah. Este foi listado em segundo lugar na lista das 10 principais espécies novas em 2008 pelo Instituto Internacional para Exploração de Espécies. Recentemente, uma possível quarta espécie de Gryposaurus, Gryposaurus alsatei, foi desenterrada na Formação Javelina, que data do final do Maastrichtiano, juntamente com uma espécie sem nome de Kritosaurus e um saurolophino não descrito que se assemelha muito ao Saurolophus, mas com uma crista mais sólida..

O duvidoso hadrossaurídeo Stephanosaurus marginatus foi considerado uma possível espécie de Kritosaurus, seguindo a sinonímia de Gryposaurus com Kritosaurus. No entanto, esta sinonímia foi rejeitada na edição de 2004 do Dinosauria, com Stephanosaurus sendo tabulado como duvidoso.

Descrição

Gryposaurus era um hadrossaurídeo de tamanho e forma típicos; um dos melhores espécimes deste gênero, o espécime tipo quase completo de Kritosaurus incurvimanus (agora considerado sinônimo de Gryposaurus notabilis) veio de um animal com cerca de 8,2 metros de comprimento. Este espécime também tem o melhor exemplo de impressões de pele para Gryposaurus, mostrando que este dinossauro teve vários tipos diferentes de escalação: escudos piramidais, sulcados, em forma de lapa com mais de 3,8 centímetros de comprimento no flanco e cauda; escamas poligonais uniformes no pescoço e nas laterais do corpo; e estruturas piramidais, achatadas lado a lado, com lados canelados, mais longos do que altos e encontrados ao longo da parte superior das costas em uma única linha na linha média.

As três espécies nomeadas de Gryposaurus diferem nos detalhes do crânio e da mandíbula inferior. O arco nasal proeminente encontrado neste gênero é formado a partir dos ossos nasais pareados. Na vista de perfil, eles se elevam em uma protuberância arredondada na frente dos olhos, atingindo uma altura tão alta quanto o ponto mais alto da parte de trás do crânio. O esqueleto é conhecido em grande detalhe, tornando-se um ponto de referência útil para outros esqueletos de bico de pato.

Classificação
Gryposaurus era um membro de Saurolophinae (Hadrosaurinae de referências mais antigas) hadrossaurídeo, um membro da subfamília bico de pato sem cristas de cabeça ocas. O termo geral "Gryposaurus" às vezes é usado para bicos de pato com nasais arqueadas. Pensava-se que Tethyshadros também se enquadrava neste grupo, antes de ser descrito (então conhecido sob o apelido de "Antonio"). Uma subfamília, Gryposaurinae, foi cunhada por Jack Horner como parte de uma revisão maior que promoveu Hadrosaurinae ao status de família, mas não está em uso agora. Um equivalente aproximado é Kritosaurini, usado por Alberto Prieto-Márquez. Kritosaurus foi proposto como sinônimo de Gryposaurus, mas é um pouco mais jovem. Além disso, enquanto o crânio do Kritosaurus é incompletamente conhecido, faltando a maioria dos ossos na frente dos olhos, era muito semelhante ao do Gryposaurus.

O seguinte é um cladograma baseado na análise filogenética realizada por Prieto-Márquez e Wagner em 2012, mostrando as relações de Gryposaurus entre os outros kritosaurinos:

Paleobiologia

Como um hadrossaurídeo, o Gryposaurus teria sido um herbívoro bípede/quadrúpede, comendo uma variedade de plantas. Seu crânio tinha articulações especiais que permitiam um movimento de trituração análogo à mastigação, e seus dentes eram continuamente substituídos e embalados em baterias dentais que continham centenas de dentes, dos quais apenas um punhado relativo estava em uso a qualquer momento. O material vegetal teria sido cortado por seu bico largo e mantido nas mandíbulas por um órgão semelhante a uma bochecha. Seu alcance de alimentação era em torno de até 4 m acima do solo, dependendo do tamanho das árvores. Os paleontólogos que desenterraram o G. monumentensis nos anos 2000 trouxeram o fato de que essa criatura se alimentava de material vegetal resistente e fibroso, o que implicaria que os Gryposaurus eram tanto um praticante de pastoreio quanto um comedor de arbustos.

Como outros dinossauros com quadris de pássaros da Formação Dinosaur Park, o Gryposaurus parece ter existido apenas durante parte do tempo em que as rochas estavam sendo formadas. À medida que a formação estava sendo estabelecida, registrou uma mudança para condições mais influenciadas pelo mar. Gryposaurus está ausente da parte superior da formação, com Prosaurolophus presente em seu lugar. Outros dinossauros conhecidos apenas da parte inferior da formação incluem o Centrosaurus com chifres e o Corythosaurus bico de pato com crista oca. O Gryposaurus pode ter configurações preferenciais relacionadas ao rio.

Arco nasal
O arco nasal distinto do Gryposaurus, como outras modificações cranianas em bicos de pato, pode ter sido usado para uma variedade de funções sociais, como identificação de sexos ou espécies e classificação social. Também poderia ter funcionado como uma ferramenta para empurrar ou dar cabeçadas em competições sociais, e pode ter havido sacos de ar infláveis flanqueando-o para sinalização visual e auditiva. O topo do arco é áspero em alguns espécimes, sugerindo que estava coberto por uma pele espessa, queratinaizada, ou que havia uma extensão cartilaginosa.

Paleoecologia

Utah

A datação radiométrica argônio-argônio indica que a Formação Kaiparowits foi depositada há entre 76,1 e 74,0 milhões de anos, durante o estágio Campaniano do período Cretáceo Superior. Durante este período, o local da Formação estava localizado perto da costa ocidental do Mar Interior Ocidental, um grande mar interior que dividia a América do Norte em duas massas de terra, Laramidia a oeste e Appalachia a leste. O planalto onde os dinossauros viviam era uma antiga planície de inundação dominada por grandes canais e abundantes pântanos de turfa, lagoas e lagos, e era cercado por terras altas. O clima era chuvoso e úmido, e suportava uma gama abundante e diversificada de organismos. Esta formação contém um dos melhores e mais contínuos registros da vida terrestre do Cretáceo Superior no mundo.

Gryposaurus monumentensis compartilhou seu paleoambiente com outros dinossauros, como terópodes dromaeossaurídeos, o troodontídeo Talos sampsoni, ornitomimídeos como Ornithomimus velox, tiranossaurídeos como Albertosaurus e Teratophoneus, anquilossaurídeos blindados, o hadrossauro bico de pato Parasaurolophus cyrtocristatus, os ceratopsianos Utahceratops gettyi, Nasutoceratops titusi e Kosmoceratops richardsoni o oviraptorossauro Hagryphus giganteus. Outras paleofaunas presentes na Formação Kaiparowits incluíram chondrichthyes (tubarões e raias), sapos, salamandras, tartarugas, lagartos e crocodilianos. Uma variedade de mamíferos primitivos estava presente, incluindo multituberculados, marsupiais e insetívoros.

Ligações externas

Hadrosauridae
Dinossauros do Cretáceo
Dinossauros da América do Norte
Espécies fósseis descritas em 1914

Gryposaurus


O NRP Dão foi um dos cinco contratorpedeiros da classe Vouga construídos para a Marinha Portuguesa na década de 1930. Ele permaneceu em serviço até 1960, sendo reformado e rearmado várias vezes chegando a ocorrer uma tentativa de motim em 1936.

Design e características
Os navios da classe Vouga foram projetados pela construtora naval britânica Yarrow e foram baseados no Ambuscade, um protótipo de contratorpedeiro construído para a Marinha Real Britânica em 1926 pela Yarrow. Tinham 98,45 metros de comprimento total e 93,57 metros entre perpendiculares, com boca de 9,45 metros e um calado de 3,35 metros. O navio deslocava 1 239 toneladas em carga padrão e 1 588 toneladas em plena carga.

Os Vouga eram movidos por duas turbinas a vapor Parsons-Curtis, cada uma acionando um eixo propulsor usando vapor fornecido por três caldeiras Yarrow. As turbinas, com potência nominal de 33 mil cavalos, destinavam-se a dar uma velocidade máxima de 36 nós (67 quilômetros por hora). Os contratorpedeiros carregavam óleo combustível suficiente para dar a eles um alcance de 10 mil quilômetros a quinze nós (28 quilômetros por hora).

O armamento era semelhante aos contratorpedeiros contemporâneos da Marinha Real, com um armamento de quatro canhões de 120 milímetros Vickers-Armstrong Mark G, e três canhões antiaéros Mark VIII de 40 milímetros. Eram equipados com dois tubos de torpedo quádruplos de 533 milímetros, enquanto dois lançadores de carga de profundidade e 12 cargas de profundidade constituíam o armamento antissubmarino dos navios. Até 20 minas podem ser transportadas. O complemento dos navios consistia em 147 oficiais e soldados.

História

Motim de 1936
A 9 de setembro de 1936, as tripulações do Aviso Afonso de Albuquerque e do Dão amotinaram-se enquanto ancoravam no porto de Lisboa. Contra o apoio da ditadura de Salazar aos rebeldes nacionalistas ao invés dos governistas republicanos na Guerra Civil Espanhola, os marinheiros confinaram os seus oficiais e declararam a sua solidariedade para com a República Espanhola. À medida que os navios saíam do estuário do Tejo foram alvejados pelas baterias dos fortes e tanto Afonso de Albuquerque como o Dão receberam tiros diretos e encalharam. Alguns dos marinheiros foram mortos enquanto tentavam fugir, mas a maioria dos marinheiros foi presa e enviada para a colónia penal do Tarrafal, no Cabo Verde português. Depois que o motim foi reprimido, o governo afirmou que os marinheiros haviam se preparado para navegar rumo a Espanha a fim de ajudar a República Espanhola.

Bibliografia

Classe Vouga
Marinha Portuguesa

NRP Dão (D331)


Joacim Cans (born 19 February 1970 in Mora) is a Swedish singer, best known as the lead vocalist of power metal band HammerFall. He is the only member aside from founder and guitarist Oscar Dronjak to appear on all of the band's albums.

Cans attended the Musicians Institute in Hollywood, California.

He released his first solo album titled Beyond the Gates in 2004.

Cans participated with a choir team in the Swedish television program Körslaget (the Swedish version of Clash of the Choirs) in 2008. On 10 May his team won the competition.

Bands
Line-up
Joacim Cans – vocals
Oscar Dronjak – lead and rhythm guitars
Pontus Norgren – lead and rhythm guitars
Fredrik Larsson – bass and backing vocals
David Wallin – drums

Current bands
HammerFall
Cans

Past bands
Lost Horizon
Warlord
Mrs Hippie

Discography

Solo albums

References

External links

HammerFall's official site
HammerFall's official fan club
Interview with Joacim Cans , Metal Express Radio, 2006

1970 births
Swedish heavy metal singers
English-language singers from Sweden
Living people
Musicians Institute alumni
21st-century Swedish singers
21st-century Swedish male singers
HammerFall members
Warlord (band) members
Columbia Records artists
Melodifestivalen contestants of 2013

Joacim Cans


Olaylar
 Semiz Ali Paşa'nın sadrazamlığa geçmesi

Doğumlar
 22 Ocak - Sir Francis Bacon, Rönesans döneminde yaşamış İngiliz yazar, filozof ve bilim insanı (ö. 1626)
 ? - Fujiwara Seika (), Neokonfüçyüsçü filozof (ö. 1619)

Ölümler
 10 Temmuz - Damat Rüstem Paşa, Osmanlı sadrazamı (d. 1500).
 25 Eylül - Şehzade Bayezid, Osmanlı şehzadesi (d. 1525).

1561


Nazilli, Ege Bölgesi'nde Aydın ilinin en büyük nüfusa sahip olan ikinci ilçesidir. Aydın-Denizli Karayolu, İzmir-Denizli demiryolu üzerinde; Efeler ilçesine 45 km, Denizli'ye 81 km uzaklıkta bulunmaktadır. Yüzölçümü 664 km², nüfusu ise 2022 ADNKS verilerine göre 162,737'dir.

Etimoloji

Evliya Çelebi, 1671 yılında Nazilli'yi ziyaret etmiştir. Şehirin güzelliğini, nazlılığını kızlara benzeterek Nazilli adının buradan geldiğini ileri sürmüştür. Başka bir görüş ise Nazilli'nin, Dereköy yakınlarında Nazlu ismindeki Türk boylarından bir oymak beyi tarafından kurulduğu rivayet edilir. Nazlu ismi zamanla Nazilli'ye evrilmiştir.

Tarihçe

Nazilli, Ege Bölgesinin en eski yerleşim merkezlerinden birisidir. İlçe merkezinin ilk yerleşim yeri hakkında kesin bilgiler bulunmamaktadır. Ancak Karya bölgesinde kalan Menderes Vadisine Luviler'in yerleştiği bilinmektedir.

Bu bölgede ilk yerleşim merkezi Lidyalıların kurduğu antik Mastaura kentidir. O dönemlerde bölgenin batısındaki İyonya kentlerinin ekonomik alanda gelişmesi ve kentin Ege ve Önasya ülkeleri arasındaki ticaret yolu (Hierapolis-Tripolis-Mas Tavra-Nysa-Tralleis-Magnesia-Efes) üzerinde bulunması Nazilli yöresinin önem kazanmasına ve gelişmesini sağladı. İlçedeki tren istasyonunun Türkiye'nin ilk demiryolu hattı olan İzmir-Aydın hattının üzerinde olması da ilçenin hızla nüfuslanmasını sağlamıştır. Ayrıca 1937 yılında Atatürk'ün açılışını yaptığı Nazilli Sümerbank Fabrikası Türkiye'nin ilk basma fabrikasıdır. Fabrika içinde 40 yataklı hasta kabul edilebilen bir hastane, bir eczane, bir de laboratuvar vardı. Ancak bu fabrika 2002 yılında kapatılmış ve yerleşkesi Adnan Menderes Üniversitesi'ne devredilmiştir.

Coğrafya

İlçenin yüzölçümü 664km²'dir. Ortalama deniz seviyesi 64 metredir. Batısında Sultanhisar, güneyinde Bozdoğan, güneydoğusunda Karacasu, doğusunda Kuyucak, kuzeyinde de İzmir'in Beydağ ve Kiraz ilçeleri bulunmaktadır.

İklimi

Yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı geçen Akdeniz iklimi (Köppen: Csa) etkilidir.

Nüfus

Ekonomi

Tarım

Arazi varlığı, coğrafi konumu, iklim koşulları, su kaynakları ve toprak yapısının uygunluğu Nazilli'de tarım ürünleri ve bitkiler açısından büyük bir çeşitlilik ve zenginlik gösterir. Öyle ki özel iklim koşulları gerektiren çay ve birkaç tarım bitkisinin dışında Türkiye'de yetişen diğer bitkiler Nazilli'de de üretilir. Nazilli'nin güneyinde bulunan ve Menderes Irmağı ile beslenen Nazilli Ovasında ağırlıklı olarak pamuk, yonca ve mısır üretilir. Aynı zamanda Nazilli dağ köyleri, kestane, incir ve zeytinin en iyisini yetiştirmekle meşhurdur.

Alışveriş ve ticaret

Bölgede Cuma günleri hariç her gün semt pazarı kurulmaktadır. En büyük pazar ise Perşembe günü olur. Perşembe pazarı, birbirinden bağımsız iki ayrı yerde kurulur. İlçede; ayakkabıcılar sokağı, kuaförler sokağı, kargocular sokağı gibi aynı işi yapan esnafların bulunduğu arasta benzeri kümelenmeler mevcuttur. Ticari faaliyetler, Nazilli Ticaret Odası tarafından kayıt ve kontrol altında tutulur. Denizli-Aydın Yolu üzerinde, İsabeyli mahallesi yakınlarında bulunan alışveriş merkezi bölgeye hizmet verir.

Kültür

Kar helvası olarak adlandırılan, ilçenin güneyinde bulunan Bozdoğan'ın Madran Dağı'ndan getirilen kar ve şerbet ile yapılan özgün yaz içeceği diğer güney yörelerinin benzer içeceklerini andırır. Nazilli kar helvası 31 Mayıs 2018 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır. Ayrıca; kıymalı, yumurtalı peynirli, tahinli ve Nazilli Gülü olarak da adlandırılan yuvarlak kıymalı çeşitleri olan Nazilli Pidesi yöreye özgüdür. Nazilli pidesi de 18 Kasım 2020 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Gencer macunu, Nazilli ve yöresinde Kurban ve Şeker Bayramının son günü büyük kazanlar içerisinde yapılıp satılan, temelde üzüm suyu ve şeker ihtiva eden beyaz ve akışkan macundur.

Spor

İlçede 2. Ligde mücadele eden Nazilli Belediyespor isimli spor kulübü vardır. Ayriyetten amatör olarak Arslanlıspor ve Nazilli Işıklar Futbol Kulübü bulunmaktadır.

Altyapı

Ulaşım
İlçede 302 numaralı otobüs ile Efeler, Sultanhisar, Köşk ilçelerine gidilebilir. 212 ile Sümer ve İsabeyli'ye, 213 ile İsabeyli ve Dallıca'ya, 214 ile Kuyucak ve Buharkent'e, 215 ile Kuyucak ve Bozdoğan'a, 216 ile Bozdoğan'a gidilebilir.

Karayolu

D 320 Devlet Yolu ve Avrupa E-yolu E87 üzerinde yer almaktadır. Yapımı devam eden Otoyol 31'in 140 km'lik Aydın - Denizli Otoyolu da Nazilli sınırlarından geçmektedir.

Demiryolu

Nazilli'de Basmane-Denizli Bölgesel Treni, Basmane-Nazilli Bölgesel Treni, Söke-Denizli Bölgesel Treni ve Söke-Nazilli Bölgesel Treni hatları tarafından kullanılmakta olan 2 istasyon bulunmaktadır. Bunlar Nazilli ilçe merkezinde bulunan Nazilli Tren İstasyonu ve İsabeyli mahallesinde bulunan İsabeyli Tren İstasyonu'dur.

Sağlık

1 adet kamuya, 1 adet özel sektöre ait hastanenin yanı sıra çok sayıda özel poliklinik, görüntüleme merkezi, diyaliz merkezi vb. sağlık hizmet kurumları ilçede faaliyet göstermektedir. Nazilli Devlet Hastanesi'nde 485 yatak, özel hastanede de 71 yatak kapasitesi bulunmaktadır.

Çevre

Türkiye'deki hemen her şehirde olduğu gibi Aydın'da ve dolayısıyla Nazilli'de de en büyük çevresel sorunlardan biri gürültü kirliliğidir.

Eğitim

İlçede 12 adet anaokulu, 34 adet ilkokul, 26 adet ortaokul, 13 adet lise bulunmaktadır. Ayrıca Aydın Adnan Menderes Üniversitesi'ne ait Sümer Yerleşkesi ve İsabeyli Yerleşkesi bulunmaktadır.

Eğitim kurumları

Okulöncesi

 15 Temmuz Anaokulu
 Aslı-Mustafa Takmaklı Kızılay Anaokulu
 Cumhuriyet Anaokulu
 Fatih Anaokulu
 İsabeyli Anaokulu
 Latife Hanım Anaokulu
 Nazilli Bilim ve Sanat Merkezi Anaokulu
 Nazlı Kız Anaokulu
 Sümer Anaokulu
 Sümer Özel Eğitim Anaokulu
 Vakıfbank Anaokulu
 Zübeyde hanım Anaokulu

İlkokul

 15 Temmuz İlkokulu
 Ahmet Yesevi İlkokulu
 Aksu İlkokulu
 Aşağı Örencik İlkokulu
 Aşağı Yakacık İlkokulu
 Aydoğdu Adnan Menderes İlkokulu
 Bayındır İlkokulu
 Bekirler İlkokulu
 Cumhuriyet İlkokulu
 Çapahasan İlkokulu
 Çaylı İlkokulu
 Dallıca İlkokulu
 Demirciler İlkokulu
 Fatih İlkokulu
 Hasköy İlkokulu
 Hisarcık İlkokulu
 Işıklar İlkokulu
 İbn-i Sina İlkokulu
 İsabeyli İlkokulu
 İstiklal İlkokulu
 Ketendere İlkokulu
 Kızıldere İlkokulu
 Koçlar İlkokulu
 Mastavra İlkokulu
 Orhangazi İlkokulu
 Ovacık İlkokulu
 Pirlibey İlkokulu
 Recebbey İlkokulu
 Şehit Celal Güngör İlkokulu
 Vakıfbank İlkokulu
 Yavuz Selim İlkokulu
 Yaylapınar İhsan İzgi İlkokulu
 Yukarı Örencik İlkokulu
 Zafer İlkokulu

Ortaokul

 Aksu Ortaokulu
 Aşağı Yakacık Ortaokulu
 Atatürk Ortaokulu
 Bayındır Ortaokulu
 Beşeylül Ortaokulu
 Çaylı Ortaokulu
 Demirciler Ortaokulu
 Fatih Ortaokulu
 Gazi Mustafa Kemal Ortaokulu
 Hasköy Ortaokulu
 İmam Hatip Ortaokulu
 İsabeyli Ortaokulu
 Kızıldere Ortaokulu
 Koçlar Ortaokulu
 Mehmet Sofuoğlu İmam Hatip Ortaokulu
 Müşerref Gündoğdu Ortaokulu
 Nahit Menteşe Ortaokulu
 Nazilli Özel Eğitim Ortaokulu
 Orhangazi Ortaokulu
 Ovacık Ortaokulu
 Pirlibey Ortaokulu
 Şehit Celal Güngör Ortaokulu
 Şehit Mehmet Dinek Ortaokulu
 Şehitler Ortaokulu
 Turan Ortaokulu
 Yaylapınar İhsan İzgi Ortaokulu

Lise

 Asımın Nesli Anadolu İmam Hatip Lisesi
 İbn-i Sina Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Nahit Menteşe Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Nazilli 50. Yıl Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Nazilli Anadolu Lisesi
 Nazilli Atatürk Anadolu Lisesi
 Nazilli Fen Lisesi
 Nazilli Lisesi
 Nazilli Mehmet Akif Ersoy Anadolu Lisesi
 Nazilli Menderes Anadolu Lisesi
 Nazilli Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Nazilli Sosyal Bilimler Lisesi
 Şehit Sümer Deniz Anadolu İmam Hatip Lisesi

Yükseköğretim
 Nazilli Güzel Sanatlar Fakültesi
 Nazilli İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 Nazilli Meslek Yüksekokulu
 Nazilli Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu

Diğer

 Nazilli Bilim ve Sanat Merkezi
 Nazilli Güzelköy Özel Eğitim İş Uygulama Merkezi (okulu)
 Nazilli Güzelköy Özel Eğitim Uygulama okulu I. Kademe
 Nazilli Güzelköy Özel Eğitim Uygulama okulu II. Kademe
 Nazilli Halk Eğitimi Merkezi
 Nazilli Mesleki Eğitim Merkezi
 Nazilli Özel Eğitim Mesleki Eğitim Merkezi (okulu)
 Nazilli Rehberlik ve Araştırma Merkezi
 Öğretmen Evi ve Akşam Sanat Okulu
 Süleyman Efendi Özel Eğitim Uygulama Okulu I. Kademe
 Süleyman Efendi Özel Eğitim Uygulama Okulu II. Kademe

Galeri

Kardeş şehirler
  (2019)

Bibliyografya
 1987 - Nazilli: dün, bugün, yarın
 1996 - Milli Mücadele'de Nazilli 1919 - 1922, Aslan Buğdaycı
 2001 - Dünden Bugüne Nazilli, Aslan Buğdaycı
 2004 - Cumhuriyet döneminde Türk sanayiinin kuruluşu ve Nazilli basma fabrikası, Erhan Palabıyık ve Mert Öreroğlu. ISBN 9759892146, ISBN 9789759892142
 2010 - Nazilli Cumhuriyeti, Etem Oruç. ISBN 9789756680995
 2016 - Nazilli Yaşlılık Araştırması, İsmail Tufan. ISBN 9786053205418
 2017 - Nazlı İl, Şahin Efe Yılmaz

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Nazilli-Sümerbank şube demiryolu
 Mastaura
 Harpasa

Dış bağlantılar
 Nazilli Kaymakamlığı
 Nazilli Belediyesi
 Yerelnet

Aydın'ın ilçeleri

Nazilli


Philip Carteret Hill (August 13, 1821 – September 15, 1894) was a Nova Scotia politician. Born in Halifax, he was mayor of Halifax from 1861 to 1864 before entering provincial politics as a supporter of Canadian confederation in 1867 serving as Provincial Secretary in the Conservative cabinet of Hiram Blanchard but lost his seat in the fall 1867 election that defeated the government.

Hill returned to the legislature in 1870 by winning a by-election as a Liberal-Conservative. He again lost his seat in 1871 but returned in 1874 and served in the Liberal government of William Annand as provincial secretary. Feelings against confederation had abated and Hill was well placed to put forward a compromise position that enabled him to succeed Annand as premier in 1875. However, Hill took over the Liberal government at a time that the federal Liberals were in power under Prime Minister Alexander Mackenzie and becoming increasingly unpopular in Nova Scotia. That, and the failure of the Annand and Hill governments to make progress on railway construction, led to the Liberal's defeat in the 1878 election after which Hill retired from politics. He moved to England in 1882 and published a series theological pamphlets. He died in Tunbridge Wells.

External links

1821 births
1894 deaths
Canadian Anglicans
Nova Scotia Liberal Party MLAs
Progressive Conservative Association of Nova Scotia MLAs
Premiers of Nova Scotia
Mayors of Halifax, Nova Scotia
Colony of Nova Scotia people
Canadian people of English descent
Nova Scotia political party leaders

Philip Carteret Hill


Sofia Ribeiro er marinbiolog og seniorforsker i klima og glaciologi ved De Nationale Geologiske Undersøgelser for Danmark og Grønland (GEUS). Hun er oprindeligt fra Portugal, men flyttede til Danmark i 2008 i forbindelse med forskning.

Uddannelse
Sofia Ribeiro har en kandidatgrad i biologi ved Lissabon Universitet, hvor hun gik fra 1999 til 2004. Derefter tog hun sin ph.d.-grad i generel biologi ved Københavns Universitet.

Karriere
Sofia Ribeiro startede sin karriere som researchassistent ved Centro de Oceanografia (CO) på Lissabon Universitet fra 2005 til 2007. I årene 2008 til 2011 tog hun sin ph.d.-grad, hvorefter hun blev ansat i en postdoc-stilling i GEUS og senere ved Lund Universitet. Efter sin postdoc blev hun i 2014 ansat i en forskerstilling i GEUS, som hun stadig besidder.

Hun har i sin forskning især fokuseret på klima og Arktis. I november 2017 blev hun tildelt prisen L'Oréal-UNESCO For Women in Science Awards for sine undersøgelser af ændringerne i det marine liv og havisdækket i Arktis i relation til klimaforandringerne. Med titlen og æren fulgte 110.000 kroner, som er øremærket til videre forskning inden for området. Hun har endvidere modtaget flere legater og priser i forbindelse med sin forskning.

Siden 2012 har Sofia Ribeiro været på fem videnskabelige ekspeditioner til Grønland og det omkringliggende hav.

Referencer

Biologer fra Danmark
Ansatte ved Københavns Universitet

Sofia Ribeiro


La imagen de Nuestra Señora de la Soledad Coronada es la patrona de Paterna de Rivera (Cádiz), proclamado su patronazgo el 22 de marzo de 1929, titular de su hermandad que data de finales del , año 1674, cuya talla fue quemada en la Guerra Civil Española.

Por este motivo, la hermandad encargó una nueva talla al imaginero y escultor Antonio Castillo Lastrucci la cual finalizó en 1937. Fue restaurada a finales de 2008 en Sevilla por el escultor Francisco Berlanga, que interviene la estructura, brazos y manos y un poco su expresión original dada por su autor Castillo Lastrucci.

La imagen, el 10 de diciembre de 2006, fue coronada canónicamente. Su hermandad tiene unos setencientos hermanos aproximadamente. La salida procesional se realiza el Jueves Santo bajo palio y el Viernes Santo, con su manto negro bordado en plata, con el monte del calvario y la cruz con el sudario, acompañada por la Agrupación Musical Ntra. Sra. de la Soledad Coronada que consta de unos 35 integrantes, y que ha empezado a depender y formar parte de la hermandad a partir del año 2012.

Se celebra como culto un solemne y tradicional septenario en su honor. Cada día del septenario se dedica a un colectivo: primer día, costaleros y agrupación musical; segundo día, catequesis y liturgia; tercer día, tercera edad y grupo de evangelios; cuarto día, acción de gracias coronación; quinto día, cáritas, juventud y grupo misionero; sexto día, difuntos; séptimo día, cofradías, asociaciones y peñas. El Viernes de Dolores (día de la patrona) es la presentación de los niños nacidos en el año y besamanos a la Virgen.

Al final de la procesión se lleva a cabo el "Encuentro" de la madre dolorosa con el hijo en la cruz, la madre mira como el hijo se dirije hacia la cruz.

La imagen es venerada durante todo el año en la Iglesia de Nuestra Señora de la Inhiesta.

Referencias

Paterna de Rivera
Soledad Coronada
Virgen de la Soledad
Soledad Paterna de Rivera

Nuestra Señora de la Soledad (Paterna de Rivera)


24946 Foscolo - asteroid iz Glavnog asteroidnog pojasa
Foscolo - mletačka patricijska obitelj
Leonardo Foscolo - mletački general u hrvatskim krajevima
Andrea Foscolo - talijanski političar, diplomat i vojna osoba
Daulo Augusto Foscolo - talijanski katolički patrijarh
Giovanni Foscolo - talijanska vojna osoba, brat Uga Foscola
Giulio Foscolo - talijanska vojna osoba, brat Uga Foscola
Marco Antonio Foscolo - starogrčki dramaturg
Ugo Foscolo - talijanski pjesnik i pisac

Foscolo


Noriaki Fujimoto (født 19. august 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Oita Trinita.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Noriaki Fujimoto


Caroline Alice Elgar (de Soltera; Roberts), conocida simplemente como Alice Elgar (Bhuj, Guyarat, India, -Hampstead, Inglaterra, Reino Unido, ), fue una novelista y poetisa inglesa, esposa del compositor Edward Elgar.

Biografía

Caroline Alice Roberts, conocida como Alice, nació en Bhuj (Guyarat, India), el 9 de octubre de 1848. Era la hija menor y única hija del general sir Henry Gee Roberts (1800-1860) y Julia Maria Raikes (1815-1887). Sus tres hermanos mayores fueron Albert Henry Roberts (nacido en 1839 y murió joven), Frederick Boyd Roberts (nacido en 1841) y Stanley Napier Roberts (nacido en 1844). Su padre servía en la India en el momento de la Rebelión de 1857 y murió cuando Alice tenía doce años. Alice era de familia distinguida: por parte materna, su abuelo fue el reverendo Robert Napier Raikes, su bisabuelo Robert Raikes fue uno de los fundadores de las Escuelas Dominicales y su tío Robert Napier Raikes fue general británico en el ejército de la India.

De niña estudió con el geólogo aficionado reverendo William Samuel Symonds y ellos y un grupo de amigos fueron a buscar fósiles en las orillas del río Severn. Alice escribió el índice de un libro escrito por él. Estudió piano con Ferdinand Kufferath en Bruselas y armonía con Charles Lloyd Harford. Hablaba con fluidez el alemán y también hablaba italiano, francés y español.

Cuatro años antes de conocer a Edward Elgar, publicó, bajo el nombre de Alice C. Roberts, una novela de dos volúmenes, Marchcroft Manor (1882). La experta en Elgar Diana McVeagh la describe como «brillante y entretenida, de hecho un cuento, con control del ritmo y de la situación, y un humor que bien podría sorprender a cualquiera que sólo supiera de Alice por sus versos, cartas y diario posteriores». McVeagh también señala que los primeros críticos han llamado la atención sobre la «disolución del radicalismo» en el libro.

En 1886, sus hermanos se habían alistado en el ejército y ella vivía con su madre viuda de edad avanzada en Hazeldine House en Redmarley (Worcestershire, ahora en Gloucestershire). Ese otoño, recibió clases de piano de acompañamiento con Edward Elgar, que era profesor de violín en la Escuela Superior de Worcester. Cuando su madre murió al año siguiente, se fue al extranjero por un tiempo antes de volver a establecerse en una casa en Malvern Link llamada Ripple Lodge y continuó con sus clases de piano. Se comprometió con su joven maestro, con la desaprobación de la gran parte de su familia, que consideraba a su novio un comerciante pobre, de una clase social más baja y que era ocho años más joven. Además, su familia era anglicana y él era católico.

Alice y Edward se casaron el 8 de mayo de 1889 en una ceremonia católica acortada en el Oratorio de Brompton. Como regalo de compromiso, Elgar le obsequió con una pieza corta para violín y piano titulada Salut d'Amour y ella le hizo entrega de uno de sus poemas «The Wind at Dawn». De su familia, sólo asistieron su primo William Raikes y su esposa Verónica, mientras que por parte del novio sólo estuvieron presentes sus padres y su amigo, el doctor Charles Buck. El desayuno nupcial fue en la casa cercana de una amiga de Alice, la señora Marshall (Elgar más tarde dedicó A Song of Autumn a su hija, «Miss Marshall»).

El matrimonio pasó su luna de miel de tres semanas en Ventnor en la Isla de Wight y luego regresaron a Londres para estar más cerca del centro de la vida musical británica. Aunque no tuvieron un hogar donde establecerse durante más de un año: primero vivieron en 3 Marloes Road, Kensington; posteriormente, el 29 de julio, volvieron a Saetermo, la espaciosa casa de Alice en Malvern, cuando se les acabó el contrato; y luego, en octubre, fueron a Oaklands (Fountain Road, Upper Norwood), la casa de los primos Raikes (que se la prestaron para el invierno 1890-1891), con la ventaja de estar cerca de los conciertos de The Crystal Palace, a los que Edward asistía cada vez que podía. Luego se mudaron a una casa adosada en 51 Avonmore Road, Kensington, donde nació su única hija, Carice Irene, el 14 de agosto de 1890. Sin embargo, la falta de trabajo de Edward les obligó a abandonar ese hogar y volvieron a Malvern Link, donde alquilaron la casa Forli en Alexandra Road, donde se esperaba que pudiera ganarse la vida como docente y director de conjuntos musicales locales.

Al comienzo de la Primera Guerra Mundial impartió clases de francés a un grupo de soldados privados en Chelsea Barracks durante un tiempo.

Falleció de cáncer de pulmón el 7 de abril de 1920, en su hogar de Severn House en 42 Netherhall Gardens en Hampstead. Su funeral se celebró en la iglesia católica de San Wulstan en Little Malvern tres días después. Entre los asistentes estaba el hermano de Alice, Napier Roberts. También asistieron amigos de Elgar como Frank Schuster, William Henry Reed y el doctor Charles Buck. Charles Villiers Stanford acudió pero solo pudo hablar con Reed antes de irse a llorar. En la galería de la iglesia, Reed, Albert Sammons, Lionel Tertis y Felix Salmond interpretaron el Cuarteto para cuerdas de Elgar.

Referencias

Notas

Bibliografía

 McVeagh, Diana (1984). Mrs. Edward Elgar. The Musical Times, Vol. 125, n.º 1692

 Obituario en The Times, 8 de abril de 1920
 The Late Lady Elgar, The Musical Times, Vol.61, n.º 927 (1 de mayo de 1920) p. 331

Diaristas
Edward Elgar
Novelistas de Inglaterra del siglo XIX
Poetas de Inglaterra del siglo XIX
Poetas de Inglaterra del siglo XX
Escritoras de Inglaterra
Poetas victorianos
Mujeres de la época victoriana
Personas de la época eduardiana
Autobiógrafos de Inglaterra
Inglesas del siglo XIX
Inglesas del siglo XX
Poetisas de Inglaterra
Mujeres novelistas de Inglaterra
Fallecidos por cáncer de pulmón en Inglaterra

Caroline Alice Elgar


Pierre Bénézit est un acteur et dramaturge français.

Biographie
Pierre Bénézit a été formé au conservatoire du 10e arrondissement de Paris par Jean-Louis Bihoreau et Jean-Pierre Martino. Au théâtre, il a notamment travaillé avec Jeremy Banster, Olivier Brunel, Vincent Viotti et François Briault. Il a également collaboré à Naïves Hirondelles de Roland Dubillard, pièce mise en scène par Vincent Debost dans le cadre du festival Dubillard au Théâtre du Rond-Point.

Le 24 avril 2023, lors de la cérémonie de la  Nuit des Molières, il fait partie de la troupe de comédiens réunis autour d'Alexis Michalik pour animer la soirée au Théâtre de Paris.

Pierre Bénézit est l'auteur des pièces  Les Hommes préhistoriques sont des cons, Ils ont dû nous oublier et Penser qu'on ne pense à rien c'est déjà penser quelque chose, une pièce « consolatoire face à une mort inéluctable. Si l'on ne peut pas changer la mort, peut-être a-t-on la liberté de s'amuser à changer le regard qu'on y porte. ».

Théâtre
2003 : Naïves Hirondelles, Théâtre du Rond-Point
2004 : La Baignoire et les Deux Chaises, Théâtre du Rond-Point
2006 : Les hommes préhistoriques sont des cons
2006 : La Veuve rusée de Carlo Goldoni. Adaptation : Vincent Viotti
2016 : Edmond d'Alexis Michalik, Théâtre du Palais-Royal
2017 : Penser qu'on ne pense à rien c'est déjà penser quelque chose, Théâtre de Belleville
2019 : Le Cas Eduard Einstein de Laurent Seksik. Mise en scène : Stéphanie Fagadau, Comédie des Champs-Élysées
2021 : Saint-Exupéry. Le Mystère de l'aviateur d'Arthur Jugnot et Flavie Péan, Théâtre des Béliers, Festival Off d'Avignon
2022 : La Crème de Normandie d'Hervé Devolder, Milena Marinelli, Espace Coluche Plaisir

Filmographie

Cinéma
2005 : C'est gratuit ! de  Thierry Boscheron
2008 : La Guerre des miss de Patrice Leconte
2010 : Majorité opprimée d'Éléonore Pourriat
2010: Les Émotifs anonymes de Jean-Pierre Améris
2012 : La banda Picasso de Fernando Colomo
2013 : Au bonheur des ogres de Nicolas Bary
2016 : Les Têtes de l'emploi de Alexandre Charlot et Franck Magnier
2018: Je ne suis pas un homme facile de Éléonore Pourriat
2020 : Un vrai bonhomme de Benjamin Parent

Télévision
2013 : VDM, la série
2013 : Détectives, épisode 3
2013 : RIS police scientifique
2016 : Monsieur Paul d'Olivier Schatzky
2019 : Balthazar, épisode 10
2020-2021 : Ici tout commence : Stéphane Lanneau
2021 : Skam France
2021 : La Meilleure Version de moi-même de Blanche Gardin

Références

Liens externes

Acteur français de cinéma
Acteur français de télévision
Acteur français de théâtre
Dramaturge français du XXIe siècle
Naissance en 1974
Lieu de naissance inconnu

Pierre Bénézit


Die Great South Bay ist eine Bucht zwischen Long Island und Fire Island im US-Bundesstaat New York. Die Bucht ist Teil des etwa 145 Kilometer langen Long Island barrier beach Systems, das sich von Coney Island in New York City bis nach Southampton im Osten von Long Island erstreckt.

Lage
Die Great South Bay hat eine Länge von etwa 48 Kilometer parallel zur Küste von Long Island, misst an der breitesten Stelle etwa 11 Kilometer und hat eine Fläche von etwa 235 Quadratkilometern, inklusive des vorhandenen Marschlands. Die mittlere Wassertiefe beträgt 1,3 Meter.  Bei der Bucht handelt es sich um ein Tidegewässer, das vor dem Atlantischen Ozean durch die vorgelagerten Inseln Fire Island, Jones Beach Island und Captree Island geschützt ist. Die Bucht ist charakterisiert durch relativ flache Bereiche und ausgedehnte Salzmarschen, zahlreiche kleine Inseln und Untiefen sind insbesondere auf der südlichen Seite vorhanden. Acht Flüsse münden in die Bucht, die bedeutendsten sind der Carmans River und der Connetquot River.

Die westliche Grenze der Great South Bay bildet der Gilgo Cut Boat Channel in Babylon, angrenzend befindet sich die South Oyster Bay. Die östliche Grenze bildet die Smith Point Bridge in Brookhaven, die die Great South Bay von der Narrow Bay trennt. Über den Fire Island Inlet, die Passage zwischen Fire Island und Jones Beach Island besteht eine direkte Verbindung zum Atlantischen Ozean. Die State Parks Heckscher State Park und Connetquot River State Park auf der Long Island Seite sowie der Gilgo State Park, der Captree State Park, und der Robert Moses State Park auf den vorgelagerten Inseln liegen direkt an der Great South Bay.

Über den Robert Moses Causeway, der über die Great South Bay Bridge nach Fire Island führt, gelangt man über die Bucht. Die Städte Babylon, East Islip, East Patchogue und Brookhaven liegen auf Long Island an der Great South Bay.

Physikalische Parameter
In den Flussmündungen kommt fast reines Süßwasser vor, in der Vermischungsgebieten herrscht Brackwasser mit Salzgehalten zwischen 21 und 30 Promille vor. In den Kanälen zum offenen Ozean werden, hervorgerufen durch die starken Gezeitenströme die höchsten Salzgehalte gemessen. Die Bucht hat einen maximalen Tidenhub von etwa 1,3 Meter. Die Wassertemperatur kann im Sommer bis zu 29 °C erreichen, im Winter kann das Wasser Temperaturen um 0 °C, in strengen Wintern auch bis −1 °C haben. Der Gefrierpunkt des Brackwassers mit etwa 27 Promille Salzgehalt liegt bei 1,5 °C. Durch die geringe Tiefe, kann Wind das Wasser bis zum Boden durchmischen, auch im Sommer gibt es keine ausgeprägte Temperaturschichtung in der Bucht. Die mittlere Austauschzeit des Wassers in der Bucht beträgt zwischen 50 und 96 Tagen, die relativ hohe Nährstofffracht kann zeitweise zu Planktonblüten im Sommer führen.

Entstehung
Das Gebiet ist eiszeitlich vom Abfluss des Gletscherwassers geprägt. Das Sediment in der Great South Bay besteht aus Sand und Geröll, das von dem abfließenden Gletscherwasser hertransportiert und abgelagert wurde. Diese Schichten sind überlagert von marinen sandigen Sedimenten und schlickigen Sedimenten die durch die Flüsse in die Bucht getragen werden. Durch Strömungen, Wellen und Wind ist das System der vorgelagerten Inseln, die vorwiegend aus Sand bestehen ständiger Veränderung unterworfen. Der Fire Island Inlet hat in den Jahren zwischen 1825 und 1958 seine Lage um etwa sieben Kilometer verändert und zahlreiche Kanäle zwischen dem Ozean und der Bucht sind in den Jahren entstanden und wieder verschwunden.

Galerie

Weblinks

Einzelnachweise

Gewässer in New York
Long Island
Bucht in Nordamerika
Bucht in den Vereinigten Staaten
Bucht (Atlantischer Ozean)

Great South Bay


An Oxystophyllum changjiangense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni S.J.Cheng ngan Chen Zhen Zi Tang, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements. An Oxystophyllum changjiangense in nahilalakip ha genus nga Oxystophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Hainan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oxystophyllum

Oxystophyllum changjiangense


La baie Kaipokok est une baie naturelle situé sur la côte Atlantique du Labrador au Canada. Elle mesure environ  de long, pour une moyenne de moins de  de large.

Histoire
La baie fut initialement habitée par les Inuits de la côte du Labrador.

Dès le début du , la proximité de bonnes zones de pêche et des routes de migration des phoques ont fait du Labrador un lieu de prédilection pour la pêche migratoire des Européens.

Le commerçant franco-canadien Louis Fornel débarqua près du site actuel de Rigolet et revendiqua la terre pour la France en 1743. Les franco-canadiens établirent à cette époque des postes de traite dans la baie Kaipokok.

Les Anglais prirent le contrôle de la côte du Labrador en 1763 à l'issue de la guerre de Sept Ans. Cela amena un flot de pêcheurs et de baleiniers européens à s'installer sur la côte du Labrador.

Géographie
La côte du Labrador est marquée par d'innombrables baies s'ouvrant progressivement vers la mer du Labrador et l'océan Atlantique.

La baie Kaipokok débouche dans la mer du Labrador. Elle pénètre profondément les terres du sud-est du Labrador en s'ouvrant dans l'intérieur. Cette caractéristique est partagée avec le lac Melville et la baie Sandwich situés plus au sud.

La partie principale de la baie longue de plus de 45 km est prolongée par une partie intérieure longue de 15 km.

Îles
Des îles et îlots que l'on retrouve dans la baie Kaipokok, les plus importantes sont l'île Long
 à l'entrée de la baie et l'île English River au centre de la partie principale de la baie.

Affluents
La baie Kaipokok reçoit plusieurs cours d'eau, le plus important est la rivière Kaipokok dont l'embouchure se trouve au fond de la partie intérieure

Marées
La baie Kaipokok se situe dans une zone du Labrador avec de relativement faibles marées.

Toutefois, la forme de la baie induit de forts courants de marée.

Faune et flore
Comme la plupart des paysages le long de la côte est du Labrador, les pentes stériles et rocheuses sont fouettées par le courant glacial du Labrador. Le climat subarctique de la côte sud du Labrador offre généralement un climat d'été agréable et frais, qui est bientôt remplacé par une saison hivernale couverte de neige et de glace. Cet environnement hostile, avec quelques exceptions mineures, nourrit un écosystème boréal rustique. Les forêts collectives d'épinette noire, d'épinette blanche et de sapin baumier sont confinées aux vallées intérieures et aux berges où la géographie offre une protection douce contre les éléments. Pourtant, la côte rocheuse et sableuse de la côte du Labrador ressemble fortement à un biome de la toundra arctique.

Les cours d'eau abondent en saumons, truites et brochets, notamment la rivière Kaipokok.
On retrouve plusieurs espèces de baleines sur les côtes du Labrador, dont le petit rorqual, le rorqual à bosse, le cachalot, les globicéphales, le rorqual bleu et l'épaulard. Les îles externes abritent de grandes populations d'oiseaux, notamment des guillemots de Troïl et des macareux.

Communautés
La baie Kaipokok baigne la petite communauté côtière inuite de Postville accessible uniquement par voie aérienne ou maritime.

Plusieurs postes de traite existaient le long de la baie jusque dans les années 1950.

Ports et navigation
Entre la mi-juin et la mi-novembre (sous réserve des conditions de glace), le traversier MV Kamutik W en service depuis juin 2019 (a remplacé le MV Northern Ranger qui a cessé son service fin 2018) exploité par le gouvernement de Terre-Neuve-et-Labrador fournit un service hebdomadaire à partir de Goose Bay le long de la côte atlantique, avec des arrêts à Rigolet, Makkovik, Postville, Hopedale et Natuashish. Nain est l'arrêt le plus au nord sur la route ; le traversier reste amarré à Nain pendant environ trois heures avant de reprendre sa route vers le sud.

La navigation peut être rendue difficile en raison de la météorologie et des courants de marée.

Notes et références

Bibliographie et autres sources
 .

Voir aussi
 Rivière Kaipokok
 Postville
 Aillik
 Labrador
 Terre-Neuve-et-Labrador

Liens externes
 .

Baie à Terre-Neuve-et-Labrador

Baie Kaipokok


Thoralds Hus er en fredet bindingsværksbygning, der ligger i Tilst ved Aarhus. Bygningen er opført fra omkring 1750 og blev fredet den 21. marts 2012. Den ligger ved siden af Tilst Kirke.

Se også
 Fredede bygninger i Aarhus Kommune

Referencer

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Aarhus Kommune
Bindingsværksbygninger i Danmark

Thoralds Hus


El Valle de Piedras Encimadas se ubica dentro del municipio de Zacatlán, en el estado mexicano de Puebla, se encuentra a 25 km de la cabecera municipal. Destaca debido a las formaciones rocosas que ahí se encuentran, las cuales miden en promedio 10 metros de altura, e incluso algunas que alcanzan los 20 metros.

El valle completo abarca aproximadamente 2 mil hectáreas, de las cuales un aproximado de 300 hectáreas son propiedad del gobierno municipal, las cuales son empleadas como parque ecoturístico, el resto del valle es propiedad de varios dueños particulares.

Historia

Formación
Los estudios geológicos indican su creación se debe a procesos que han tenido lugar millones de años, debido a agentes atmosféricos como el viento, el agua, la humedad y las reacciones químicas. Así, el tallado y creación de estas piedras monumentales se atribuye a la erosión de la piedra caliza que tiene un remoto origen marino, y que ha requerido durante milenios de los efectos moldeadores de las lluvias y el viento.

Los estudios en minerales han demostrado que el fenómeno de las piedras encimadas está relacionado con la historia de la tierra. Hoy se sabe que estas formaciones son del Periodo Terciario, con 65 millones de años. La actividad volcánica, las reacciones químicas y los agentes atmosféricos como la lluvia, el viento y la humedad son los factores que al paso del tiempo modelaron el conjunto escultórico natural de este sitio.

Los resultados del análisis mineralógico de los científicos de la UNAM, indican que la superficie rocosa del valle surgió en el periodo terciario, hace 60 millones de años, su aparición sobre la superficie del planeta en la época actual constituye, entonces desde el punto de vista geológico, claro indicio de que las estructuras que habían desaparecido milenios antes, vuelven a surgir para formar parte del entorno del hombre contemporáneo.

Parque ecoturístico
El parque ecoturístico fue creado por iniciativa del gobierno del estado de Puebla en el año 2002, mediante la adquisición de 200 hectáreas de terrenos ejidatarios y de particulares. A lo largo de los años el gobierno municipal ha adquirido mayor cantidad de hectáreas, llegando a superar las 300.

Ubicación
El valle se encuentra dentro del municipio de Zacatlán, en la comunidad de Camotepec. El acceso principal a él es a través de la carretera Zacatlán-Huauchinango, en la desviación hacia Camotepec.

Notas

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del municipio de Zacatlán

Zacatlán
Geografía del estado de Puebla

Valle de piedras encimadas


පොදූ රාජ්‍ය මණ්ඩලය යනු බ්‍රිතාන්‍යයේ පුරෝගාමිත්වයෙන් බිහිවී ඇති සෙසු ජාත්‍යන්තර සංවිධාන වලට වඩා වෙනස් වූ සුවිශේෂ ගණයේ ජාත්‍යන්තර සමාගමයක් නැතහොත් සංවිධානයකි.මෙම සංගමය සමන්විත වන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට යටත්ව පැවති ඩොමීනියන් රටවලින් සහ නිදහස
දිනාගත් යටත්විජිත වශයෙන් පැවති රටවලිනි.පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය ආරම්භ කළේ රටවල් 5කිනි.(බ්‍රිතාන්‍යය,කැනඩාව,ඕස්ට්‍රේලියාව,නවසීලන්තය, දකුණු අප්‍රිකාව) එදා මෙම සංවිධානය හැඳින්වූයේ"සුදු මිනිසාගේ සංගමය" (White Man's Club) යනුවෙනි. 1948දී සමූහාණ්ඩුවක් බවට පත්වූ ඉන්දියාවට පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය සාමාජිකත්වය ලබාදීමත් සමඟ ඒතාක් සුදු මිනිසාගේ සංගමය බවට පත්ව තිබූ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය 1949න් පසුව "විවෘත පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය " (Open Commonwealth) බවට පත්විය.පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ සාමාජිකත්වය වඩාත් වේගයෙන් වර්ධනය වන්ට පත්වූයේ දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් නිදහස් වූ රටවල් සංඛ්‍යාව ක්‍රමයෙන් අධික වීමත් සමඟමය. 1947ට පෙර රාජ්‍යයන් 5කින් සමන්විත වූ බ්‍රිතාන්‍ය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය සාමාජිකත්වය 1950 දශකය තුළදී 12 දක්වාත් 1960 දශකය අගදී 31 දක්වාත් 1970 දශකය අගභාගයේදී 44 දක්වාත් 1980 දශකය අග වනවිට 49 දක්වාත් 1990 දශකය අවසන් වනවිට සාමාජික සංඛ්‍යාව 54 දක්වාත්වර්ධනය වී ඇත.

පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රාජ්‍ය නායක සමුළුව

පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රජයේ ප්‍රධානින්ගේ රැස්වීම


Fiescherhorn, Bern Alpleri'nin dörtbinlik bir dağı.

Dağa ilk tırmanış, 23 Temmuz 1862 tarihinde, H.B. George, Christian Almer, Ulrich Kaufmann ve Adolphus Warburton Moore tarafından gerçekleştirilmiştir.

Dış bağlantılar
 Büyük Fiescherhorn

Alpler'deki dağlar
İsviçre'deki dağlar
Dörtbinlikler

Fiescherhorn Dağı


Nikolai Ivanovici Noskov (în , n. 12 ianuarie 1956, Gzhatsk) este un cântăreț rus și fostul solist al trupei hard rock Gorky Park.

Biografie
Nikolai s-a născut 12 ianuarie 1956 în orașul regiunea Smolensk Gjatsk (acum Gagarin), într-o familie din clasa muncitoare. Tatăl său, Ivan Noskov, de origine romă,  lucra în  fabrică; mama lui, Ekaterina Konstantinovna Noskov  lucra pe un șantier de construcții. În afară de Nicolai, familia a avut ăncă trei copii.

Atunci când Nikolai era în vârstă de 8 ani, familia s-a mutat în orașul Cerepoveț.

Încă din copilărie a participat la spectacole în formațiile de amatori. La vârsta de 14 ani, a câștigat premiul întâi ca cel mai bun cântăreț în concursul regiunii Nord-Vest.

Nu are o educație muzicală profesionistă, a învățat singur să cânte la pian, chitară și tobe. În timpul serviciului militar în Forțele Armate ale URSS a cântat la trompeta.

Din 1981, Noskov a cântat cu ansamblul "Moscow", trupă, care în 1982 a înregistrat albumul "OZN" la firma "Melody" sub conducerea lui David Tukhmanov, el fiind  solist și chitarist principal.

În primăvara anului 1984, Nikolai devine solist principal al ansamblului Singing hearts, sub conducerea lui Victor Vekșteyn. In anul 1985 participă la audiții pentru poziția de solist  în viitorului grup "Aria".

Ca solist a interpretat cântece care fac coloana sonoră a filmului Insula navelor pierdute în 1987.

Din 1987, a lucrat în «Gorky Park» grup ca și cântăreț și compozitor.

Împreună cu maeștrii rock Jon Bon Jovi si Klaus Meine (Scorpions), în anii 1989 și respectiv1990, a înregistrat câte o piesă, duet .

Cântecul «Bang» clasat pe primul loc în topurile  posturilor de radio din SUA și  Scandinavia, a fost recunoscut ca și cântecul anului. Clipul video a piesei a urcat pe locul al treilea  în topurile MTV. «Gorky Park» albumul din 1989, a fost pe locul  81-lea  în topul revistei "Billboard" iar  în Danemarca albumul  a făcut vânzări record.

La începutul anilor 1990,   Noskov a părăsit «Gorky Park», și a început cariera solo,  în 1993,  a creat o nouă formație, Nikolai. Cu aceasta în  1994 a înregistrat albumul «Mother Rusia» în limba engleză, album,  care nu a primit recunoașterea, nici în Rusia nici în străinătate.

În 1996 a început colaborarea cu producătorul Iosif Prigojin, colaborare care a durat patru ani.

în anul 2002, a înființat Fundația pentru susținerea muzicii etnice "Wild Honey".

Noul album din 2006 , Po poyas v nebe , a primit recenzii care au   variat  de la entuziasm la sarcasm și  batjocură.

În anul 2011, a interpretat piesa Melodia pe versurile  poetului Nikolai Dobronravov și muzica compusă de Alexandra Pakhmutova  în competiția muzicală TV  "Proprietatea Republicii". Cu această melodie  a câștigat primul loc în programul final. În același an a finalizat noul album care se numește Ono togo stoit. În cinci ani, acesta a fost primul album al muzicianului.

În 2012, Noskov a înregistrat albumul Bez nazvaniya. Înregistrarea s-a făcut în Germania, în cadrul  de studioului  lui Horst Schnebel.

Discografie

Albume solo
 Блажь (1998)
 Паранойя (1999)
 Дышу тишиной (2000)
 По пояс в небе (2006)
 Оно того стоит (2011)
 Без названия (2012)

Note

Legături externe
 Site-ul oficial al artistului

Nașteri în 1956
Cântăreți ruși
Cântăreți de rock

Nikolai Noskov


Brunera (lat. Brunnera), rod trajnica iz porodica boražinovki. Postoje 3 priznate vrste, jedna iz Sibira, i dvije od istočnog Sredozemlja do Irana i Kavkaza

Rod brunera ima svjetloplave cvjetove i srcolike listove.

Vrste
 Brunnera macrophylla (Adams) I.M.Johnst., Turska, Kavkaz
 Brunnera orientalis (Schenk) I.M.Johnst.
 Brunnera sibirica Steven

Vanjske poveznice

Izvori

Boragineae

Brunera


Richard Ryder may refer to:

 Richard D. Ryder  (born 1940), British psychologist and animal rights advocate
 Richard Ryder, Baron Ryder of Wensum (born 1949), British Conservative Party British politician and current member of the House of Lords
 Richard Ryder (politician, born 1766) (1766–1832), British politician
 Richard Ryder (actor) (1942–1995), actor who guest starred in Star Trek: Deep Space Nine and other television shows and movies
 Nova (Richard Rider), a Marvel Comics superhero whose name is often misspelled as Ryder
 Richard Ryder (comedian), Canadian comedian and broadcaster

Richard Ryder


Son Heung-min (Chuncheon, 8. srpnja 1992.), južnokorejski nogometaš koji trenutno igra za Tottenham. Igra na mjestu napadača i krila.

Počeo je kao dodavač lopti u Seoulu, gdje je usporedno pohađao nogometnu akademiju. Kako nije primljen u juniorsku momčad odlazi u Hamburger SV u kojem je počeo igrati za drugu momčad.

U sezoni 2010./11. godine ulazi u prvu momčad Hamburgera te krajem listopada postiže i prvijenac kao najmlađi strijelac Hamburgera u povijesti Bundeslige. Sljedeće sezone u prvih devet utakmica zabio je 18 pogodaka, od čega četiri na jednom od pripremnih susreta. Pretposljednje sezone u Hamburgu odigrao je 30 utakmica i zabio pet pogodaka, a njegovi pogodci Hannoveru i Nürnbergu osigurali su Hamburgeru ostanak u Bundesligi. U svojoj zadnjoj sezoni zabio je 12 zgoditaka u 34 utakmice, od kojih se ističu dva pogotka Borussiji u neočekivanoj pobjedi 4:1 početkom veljače 2013. godine. Tom prigodom proglašen je i igračem susreta.

Na ljeto 2013. godine prelazi u Bayer Leverkusen za 10 milijuna eura, najviši iznos koji je bavarska momčad dala u svojoj povijesti za nekog igrača. Početkom studenog zabio je hat-trick u pobjedi nad bivšom momčadi iz Hamburga. Njegovi pogodci Borussiji i Bremenu osigurali su momčadi razigravanje za nastup u Ligi prvaka. Tijekom tri sezone u bavarskom prvoligašu odigrao je 62 utakmice i zabio 21 pogodak.

Nastupao je za južnokorejsku nacionalnu vrstu do 17 i do 23 godine. Zahvaljujući dobrim igrama u Hamburgeru uvršten je na popis igrača za AFC Azijski kup u Kataru 2011. godine na kojem je osvojio brončano odličje te se upisao i među strijelce zabivši prvijenac za Južnu Koreju na velikim natjecanjima. Četiri godine kasnije u Australiji zabio je tri zgoditka i bio najbolji južnokorejski strijelac te je bio uključen u najbolju momčad prvenstva. Zabio je i jedini južnokorejski pogodak u porazu od domaćina u završnici prvenstva.

Nastupao je na Svjetskim prvenstvima u Brazilu 2014. i Rusiji 2018. godine, gdje je zabio Meksiku i Njemačkoj.

Dvaput je proglašen najboljim azijskim nogometašem (2015. i 2017.) i triput najboljim korejskim nogometašem (2013., 2014. i 2017.). Uvršten je i u najbolju jedanaestorku Hamburger SV-a svih vremena.

Izvori

Južnokorejski nogometaši
Nogometaši Bayer Leverkusena
Nogometaši HSV-a
Nogometaši Tottenham Hotspura
Aktivni nogometaši

Son Heung-min


El Castillo di Amorosa es un fortín ubicado en California, Estados Unidos. Abrió sus puertas al público en abril de 2007. Es el proyecto personal del bodeguero de cuarta generación, Dario Sattui que también posee y opera la Bodega V. Sattui el nombre de su bisabuelo fue quien originalmente estableció una bodega en San Francisco en 1885. Sattui afirma haber gastado casi todos sus recursos durante el proceso de construcción del castillo. La bodega se encuentra en la propiedad que alguna vez fue parte de una finca, propiedad de Edward Turner Bale.

Los interiores del castillo, que incluyen 107 habitaciones repartidas en 8 niveles por encima y por debajo de la tierra, cubren aproximadamente 121.000 pies cuadrados, entre muchas otras características. El palacio cuenta con un foso, un puente levadizo, torres de defensa, un patio interior, una cámara de tortura, una capilla-iglesia, y una sala de 72 por 30 pies. Debido a las restricciones del Condado de Napa, el castillo y los terrenos no se puede alquilar para bodas y recepciones, pero están disponibles para realizar reuniones corporativas y de recaudación de fondos.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con fotos sobre el castillo

Amorosa
Amorosa
Bodegas

Castillo di Amorosa


Wildhoney je četvrti studijski album švedskog gothic metal-sastava Tiamat. Album je 1. rujna 1994. godine objavila diskografska kuća Century Media Records. Pjevač i gitarist Johan Edlund te basist Johnny Hagel bili su jedini preostali članovi grupe nakon objave prethodnog albuma Clouds iz 1992. godine. Album je označio veliku prekretnicu u glazbenom stilu sastava, pokazujući velik utjecaj progresivnog i psihodeličnog rocka te manjak elemenata death metala. Tekstovi na albumu bave se tematikama okultnog, prirode i LSD-a.

Album je bio objavljen 1. rujna 1994. godine te je u to vrijeme bio jedan od najprodavanijih glazbenih izdanja Century Media Recordsa. AllMusic je pohvalio album, nazivajući ga "jednim od klasika žanra".

O albumu
Edlund nije bio zadovoljan snimkom albuma Clouds, izjavljujući kako "definitivno nije ispala onako kako je htio". Nakon objave koncertnog albuma The Sleeping Beauty (Live in Israel) Edlund je izbacio iz sastava sve glazbenike osim Hagela, čime je sastav prešao iz kvinteta u duet. Navedeni su glazbenici zajedno počeli skladati nove pjesme. U to su vrijeme bili veoma inspirirani psihodeličnim i progresivnim rock sastavima kao što su Pink Floyd i King Crimson. Godine 1994. Tiamat je započeo rad na novom albumu Wildhoney, kojeg je snimio uz pomoć gostujućih glazbenika Magnusa Sahlgrena, Larsa Skölda i Waldemara Sorychte koji je bio klavijaturist i producent albuma. Snimanje albuma započelo je u srpnju 1994. u studiju Woodhouse Studios u Hagenu, Njemačkoj. Prije samog početka snimanja, glazbenici namjerno nisu dovršili pjesme kako bi mogli eksperimentirati u studiju koliko god bi to moglo biti moguće. Edlund je u jednom intervjuu objasnio kako sastav prije početka snimanja nije znao kako će album u konačnici zvučati. Kasnije je također izjavio kako je na Wildhoneyju "učinio upravo ono što he želio napraviti na Cloudsu". Ptičji pjev na albumu bio je preuzet s CD-a zvučnih efekata kojeg je Edlund posjedovao. Za pjesme "Whatever That Hurts" i "Gaia" bili su snimljeni glazbeni spotovi.

Glazbeni stil i tekstovi
Wildhoney se stilistički odmakao od death metal zvuka koji je bio prisutan na njegovom prethodniku Clouds. Neki su kritičari izjavili kako je ovo prvi album sastava na kojem su utjecaji "psihodelične i progresivne [glazbe] postali rašireniji". Edlund je komentirao kako je u to doba bio "samo mladić [koji je] želio zvučati poput svojeg najdraže grupe, Pink Floyda".

U pjesmi "Whatever That Hurts" Edlund opisuje svoje iskustvo s halucinogenim drogama. U tekstu se spominje tatula (pod imenom Jimsonweed, jednim od engleskih trivijalnih imena za biljku) te gljiva Psilocybe. Završna pjesma, "A Pocket Size Sun", također govori o drogama, u ovom slučaju LSD-u. Pjesma "The Ar" govori o pentagramu kao simbolu koji predstavlja čovjeka te je naziv pjesme skraćena inačica rečenice "Znak arijanske rase".

"Gaia" u grčkoj mitologiji predstavlja personificiranu zemlju. Ovo je prva Edlundova pjesma u kojoj on iznosi svoju društvenu kritiku; tijekom pjesme, među ostalim, kritizira eksperimente na životinjama i deforestaciju kišnih šuma. "Visionaire" govori o sotonizmu, dok je pjesmu "Do You Dream of Me?" Edlund posvetio svojoj tadašnjoj djevojci.

Svih je deset pjesama u knjižici albuma zasebno prikazano uz odgovarajuću sliku. Edlund je putovao k prijatelju u Gothenburgu kako bi pronašao prikladne motive. Svih se deset pjesama nastavlja jedna na drugu te je jedini kraći prekid prisutan između pjesama "Gaia" i "Visionaire" kako bi se omogućila promjena strane na kazetnoj ili LP inačici albuma.

Popis pjesama

Recenzije
AllMusic je albumu dodijelio četiri i pol zvjezdica od pet, izjavljujući kako je "uzdigao kombinaciju dugotrajnih death metal korijena sastava i ambijentalnog zvukovlja u besprimjerne visine izumiteljstva".

Njemački časopis Metal Hammer Wildhoney je proglasio "albumom mjeseca". Robert Müller je opisao album "zbirnim umjetničkim djelom" koje prevodi "raspoloženja i osjećaje te stvara glazbu između njih". Prema njegovim riječima, Wildhoney je album koji "se omata oko slušatelja poput toplog plašta te šapće u snove". Müller je albumu dodijelio najvišu ocjenu od sedam bodova te je napomenuo kako nikad prije nije s tolikom ozbiljnošću niti jednom albumu dodijelio tu ocjenu. Jan Müller, glazbeni kritičar sa stranice Metal1.info, opisao je album kao "djelo koje ne bi smjelo manjkati niti jednoj metal kolekciji". Jedino je činjenica da se album sastoji samo od sedam pjesama i par instrumentalnih interludija spriječilo najvišu ocjenu, zbog čega je Müller albumu dodijelio devet i pol od deset bodova. Prema riječima Petera Kubaschka sa stranice Powermetal.de, Tiamat je u "42 minute uspješno uspio uravnotežiti visoke umjetničke standarde, toplu atmosferu, melodije od kojih se ljudi naježe te krhku potištenost".

U knjizi "Best of Rock & Metal" njemačkog časopisa Rock Hard, u kojoj je navedeno 500 najboljih metal i hard rock albuma svih vremena, Wildhoney se našao na 208. mjestu. Wolfgang Schäfer je komentirao kako je Wildhoney "revolucionaran album i bitna prekretnica [...] ne samo za sastav već i za cijelu [glazbenu] scenu".

Osoblje

Tiamat
 Johan Edlund – vokali, gitara, fotografija, raspored ilustracija
 Johnny Hagel – bas-gitara
Dodatni glazbenici
 Lars Sköld – bubnjevi
 Magnus Sahlgren – solo gitara
 Waldemar Sorychta – klavijature, produkcija, inženjer zvuka
 Birgit Zacher – dodatni vokali

Ostalo osoblje
 DMS – mastering
 Siggi Bemm – inženjer zvuka
 Media Logistics – raspored ilustracija
 Kristian Wåhlin – naslovnica, ilustracije

Izvori

Albumi iz 1994.
Albumi sastava Tiamat

Wildhoney


Gediminas ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von gedėti (dt. "trauern") und minėti ("erwähnen").

Personen
 Gediminas (1275–1341), ab 1316 Großfürst von Litauen
 Gediminas Bagdonas (* 1985), Radrennfahrer
 Gediminas Čepulis (* 1963), Politiker, Bürgermeister von Joniškis
 Gediminas Černiauskas (* 1957), Ökonom und Politiker
 Gediminas Dalinkevičius (* 1946), Politiker und Geiger
 Gediminas Gelgotas (* 1986), Komponist und Dirigent
 Gediminas Grina (* 1965), Offizier, Leiter der Nachrichtenagentur VSD, Sicherheitsgeneral
 Gediminas Jankus (* 1951), Politiker, stellvertretender Bürgermeister von Kaunas
 Gediminas Juzeliūnas (* 1958), Physiker
 Gediminas Karalius (* 1942), Bildhauer und Professor der Kunstakademie
 Gediminas Kazlauskas (* 1959), Manager, Bauingenieur, Politiker, Umweltminister
 Gediminas Kirkilas (* 1951), Politiker, Sozialdemokrat, ehemaliger Ministerpräsident
 Gediminas Mažeika (* 1978), Fußballschiedsrichter
 Gediminas Mesonis (1968–2022), Verfassungsrechtler, Professor, Verfassungsrichter
 Gediminas Miškinis (* 1961), Beamter und Politiker, Vizeminister
 Gediminas Navaitis (* 1948), Psychologe und Psychotherapeut, Politiker
 Gediminas Norkūnas (* 1978), Finanzpolitiker, Vizeminister
 Gediminas Onaitis (* 1983), Wirtschaftspolitiker, Vizeminister
 Gediminas Paulauskas (* 1982), Fußballspieler
 Gediminas Paviržis (* 1941), Politiker
 Gediminas Sagatys (* 1977), Richter
 Gediminas Šarakauskas (* 1977), Schachspieler und Internationaler Meister
 Gediminas Šerkšnys (* 1948), Diplomat
 Gediminas Šugžda (* 1968), Fußballspieler
 Gediminas Uselis (* 1992), Pokerspieler
 Gediminas Vagnorius (* 1957), Politiker, ehemaliger Premierminister und Mitglied des Seimas
 Gediminas Vasiliauskas (* 1963), Politiker, Mitglied des Seimas
 Gediminas Vičius (* 1985), Fußballspieler
 Gediminas Vitkus (* 1962), Politikwissenschaftler, Professor

Zwischenname
 Algirdas Gediminas Šemeta (*  1962), Ökonom und Politiker, EU-Kommissar in der Kommission Barroso II
 Juozas Gediminas Baranauskas (1935–2021),  Politiker, Mitglied des Seimas
 Stanislovas Gediminas Ilgūnas (1936–2010), Resistent, Historiker und Politiker, Mitglied des Seimas, Ehrenbürger der Rajongemeinde Jonava (seit 2000)

Siehe auch
 Technische Gediminas-Universität Vilnius
 Gediminas-Turm

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Gediminas (Vorname)


Dobilas Jonas Kirvelis (* 17. Dezember 1940 in Alytus, Litauische SSR) ist ein litauischer Biophysiker und  Biokybernetiker sowie ehemaliger Politiker.

Leben
Nach dem Abitur 1957 an der Mittelschule Kupiškis absolvierte er 1963 das Diplomstudium am Kauno politechnikos institutas und von 1964 bis 1967 die Aspirantur in Moskau. Danach organisierte er das Labor der Biophysik und Neurokybernetik an der Vilniaus universitetas (VU). 1975 promovierte er in den Naturwissenschaften zum Thema "Quasiholografische Videoform-Grundsätze der Funktionsorganisation des Sehapparates". Ab 1970 lehrt er Biophysik, Biometrie, Neuroinformatik an der VU und an der Vilniaus Gedimino technikos universitetas. Von 1989 bis 1994 war er Dekan der Fakultät für Naturwissenschaften der VU.

Von 1990 bis 1995 war er Deputat des Stadtrats Vilnius, von Juli 2004 bis November 2004 Mitglied des Seimas.

Einzelnachweise

Mitglied des Ausschusses für Entwicklung der Informationsgesellschaft (Litauen)
Politiker (Vilnius)
Person (Alytus)
Biophysiker
Kybernetiker
Hochschullehrer (Universität Vilnius)
Hochschullehrer (Technische Universität Vilnius)
Litauer
Geboren 1940
Mann
Absolvent der Technischen Universität Kaunas
LSDP-Ehrenmitglied

Dobilas Jonas Kirvelis


Hidrojen, sembolü H, atom numarası 1 olan kimyasal bir element. Standart sıcaklık ve basınç altında renksiz, kokusuz, metalik olmayan, tatsız, oldukça yanıcı ve H2 olarak bulunan bir diatomik gazdır. 1,00794 g/mol'lük atomik kütlesi ile tüm elementler arasında en hafif olanıdır. Periyodik cetvelin sol üst köşesinde yer alır. Hidrojenin adı, Yunancada "su oluşturan" anlamına gelen ὑδρογόνο'dan (idrogono) kelimesinden gelir.

Hidrojen, evrenin kütlesinin %75'ini oluşturan ve evrende en çok bulunan elementtir. Ana hatta bulunan yıldızların çoğunluğu, plazma hâlinde olan hidrojenden oluşur. Elementel hidrojen Dünya'da az bulunur. Endüstride metan gibi hidrokarbonlardan üretilebildiği gibi, pahalı olsa da suyun elektrolizinden de üretilebilir.

Hidrojenin en yaygın doğal izotopu, nötronsuz protiyumdur. Hidrojen pek çok elementle bileşik oluşturabilir. Ayrıca suda ve pek çok organik molekülde bulunduğundan önemlidir. Suda çözünen moleküller arasındaki asit - baz tepkimelerinde önemli rol oynar.

Schrödinger denkleminin analitik olarak çözülebildiği tek nötral molekül olduğu için, hidrojen atomunun enerji basamakları ve bağ özellikleri, kuantum mekaniğinin gelişmesinde önemli rol oynamıştır.

Tarihi
Hidrojen 1500'lü yıllarda keşfedilmiş, 1700'lü yıllarda yanabilme özelliğinin farkına varılmış, evrenin en basit ve en çok bulunan elementi olup, renksiz, kokusuz, havadan 14,4 kat daha hafif ve tamamen zehirsiz bir gazdır.

Güneş ve diğer yıldızların termonükleer tepkimeye vermiş olduğu ısının yakıtı hidrojen olup, evrenin temel enerji kaynağıdır. Hidrojen, 1 atm de -252,77 °C'de sıvılaşır. Sıvı hidrojenin hacmi gaz halindeki hacminin sadece 1/700'ü kadardır. Hidrojen bilinen tüm yakıtlar içerisinde birim kütle başına en yüksek enerji içeriğine sahiptir. 1 kg hidrojen 2,1 kg doğalgaz veya 2,8 kg petrolün sahip olduğu enerjiye sahiptir. Ancak birim enerji başına hacmi yüksektir.

Hidrojen gazını yapay olarak ilk defa T. Von Hohenheim (ayrıca Paracelsus, 1493 - 1521, olarak da bilinir) tarafından güçlü asitlerle metalleri karıştırarak elde etmiştir. Bu kimyasal reaksiyon sonucu elde edilen bu yanıcı gazın yeni bir element olduğunun farkına varamamıştır. 1671 yılında hidrojen Robert Boyle tarafından demir çubuk ve seyreltik asit çözeltilerinin reaksiyonu sonucu üretilerek yeniden keşfedilmiştir. 1766 yılında Henry Cavendish metal asit reaksiyonuyla elde edilen, havada yanan, yandığı zaman su açığa çıkaran hidrojenin ayrı bir element olduğunun farkına varmıştır. Cavendish'in hidrojenle tanışması cıva ve asitlerle yaptığı deneyler zamanında olmuştur. Başlangıçta hidrojenin cıvayı oluşturan birimlerden biri olduğunu, cıvanın asitle reaksiyonundan ortaya çıktığını düşünmüş, buna rağmen hidrojenin pek çok önemli özelliğini gerçekçi şekilde tasvir edebilmiştir. 1783'te Antoine Lavoiser, Laplace ile Cavendish'in bulduklarını tekrarlarken, yandığı zaman su üreten bu gaza hidrojen adını vermiştir.

Hidrojenin Elde Edilmesi
Hidrojen gazını yapay olarak ilk defa T. Von Hohenheim (ayrıca Paracelsus, 1493 - 1521, olarak da bilinir) tarafından güçlü asitlerle metalleri karıştırılarak elde edilmiştir. Bu kimyasal reaksiyon sonucu elde edilen bu yanıcı gazın yeni bir element olduğunun farkına varamamıştır. 1671 yılında hidrojen Robert Boyle tarafından demir çubuk ve seyreltik asit çözeltilerinin reaksiyonu sonucu üretilerek yeniden keşfedilmiştir. 1766 yılında Henry Cavendish metal asit reaksiyonuyla elde edilen, havada yanan, yandığı zaman su açığa çıkaran hidrojenin ayrı bir element olduğunun farkına varmıştır. Cavendish'in hidrojenle tanışması cıva ve asitlerle yaptığı deneyler zamanında olmuştur. Başlangıçta hidrojenin cıvayı oluşturan birimlerden biri olduğunu, cıvanın asitle reaksiyonundan ortaya çıktığını düşünmüş, buna rağmen hidrojenin pek çok önemli özelliğini gerçekçi şekilde tasvir edebilmiştir. 1783'te Antoine Lavoisier, Laplace ile Cavendish'in bulduklarını tekrarlarken, yandığı zaman su üreten bu gaza hidrojen adını vermiştir.
Hidrojenin ilk kullanım yerlerinden biri balonlar ve daha sonraları zeplinlerdir. Bu amaçlar için hidrojen metalik demir ve sülfürik asidin reaksiyona girmesiyle elde edilmiştir. Hidrojen Hindenburg adlı, havada yanarak yok olan zeplinde kullanılmıştır. Balonlarda daha sonraları oldukça patlayıcı olan hidrojenin yerine inert helyum kullanılmıştır.

Hidrojenin Atom Yapısı
1 proton ve 1 elektrondan oluşan hidrojen atomu, basit atomik yapısı, ışık emilim ve yayma spektrumu sayesinde atomik yapının geliştirilmesinde önemli rol oynamıştır. Hidrojen molekülünün ve ona karşılık gelen H2+ katyonu basit yapısı kimyasal bağların doğası hakkında önemli bilgiler vermiş, bu 1920'li yılların ortalarında hidrojen atomunun kuantum mekaniği uygulamasıdır.

Hidrojenin Evrendeki Yeri

Hidrojen evrenin kütlece %75'ini, atom sayıca %90'nı oluşturur ve bu oranlarıyla evrende en çok bulunan elementtir. Bu element yıldızlarda, dev gaz gezegenlerinde büyük miktarda bulunur. Moleküler hidrojen bulutları yıldızların oluşumuyla bağlantılıdır. Hidrojen yıldızların proton-proton nükleer füzyon reaksiyonuyla enerji üretmesinde önemli rol oynar.

Evrende hidrojen atomik ya da plazma halinde bulunur. Plazma hali atomik halinden oldukça farklıdır. Bu halde hidrojen elektronu ve protonu bağlı değildir ve bu oldukça yüksek elektrik iletkenliği ve ışık yayılımına (güneş ve diğer yıldızlar ışık yayar) sahiptir. Yüklü partiküller elektrik ve manyetik alanlarda oldukça etkilenirler. Mesela, güneş rüzgârında dünyanın magnetospheri ile etkileşerek Birkeland akımları ve auroraya yol açarlar. Uzayda hidrojen nötral atomik halde bulunur.

Normal şartlar altında hidrojen biatomik gaz (H2) halinde bulunur. Hafifliği nedeniyle diğer daha ağır gazlara göre yerçekimi kuvvetinden kolayca kurtulur. Bu nedenle dünya atmosferinde hidrojen gazı oranı oldukça düşüktür (hacimce 1 ppm). Hidrojen atomu ve H2 molekülü uzayda bolca bulunduğu halde dünya da bunların üretimi ve saflaştırılması oldukça güçtür. Bütün bunlara rağmen hidrojen dünyada en çok bulunan üçüncü elementtir. Yeryüzündeki hidrojen su, hidrokarbonlar gibi kimyasal bileşiklerin içinde bulunur. Hidrojen gazı bazı bakteri ve algae tarafından üretilir. Günümüzde methan gazı önemi artan bir hidrojen kaynağıdır.

Hidrojen Atomu

İzotopları

Atomun doğada üç izotopu vardır. Bunlar 1H, 2H ve 3H. Oldukça kararsız diğer izotoplar (4H - 7H) laboratuvar koşullarında sentezlenmiştir.
 1H %99,98 ile hidrojenin doğada en çok bulunan izotopudur. Bu izotop çekirdeğinde yalnızca bir proton içerdiğinden protium denilmiştir.
 2H 'hidrojenin diğer kararlı izotopudur. Döteryum olarak da bilinir. Çekirdeğinde 1 proton ve 1 nötron içerir. Döteryum yeryüzündeki hidrojenin %0,0184'nü oluşturur. Radyoaktif değildir ve belirgin bir kirliliğe yol açmaz. Suyun içinde hidrojen yerine döteryum bakımından zenginleştirilmiş suya ağır su denir. Döteryum ve bileşikleri kimyasal reaksiyonlarda radyoaktif olmayan etiketlemelerde ve 1H-NMR da çözücü olarak kullanılır. Ağır su nükleer reaktörlerde nötron kontrolü ve soğutucu olarak kullanılır. Döteryum ayrıca ticari çekirdek füzyonda olası yakıttır.
 3H ayrıca Trityum olarak da bilinir. Çekirdeğinde 2 nötron ve 1 proton içerir. Radyoaktiftir ve 12,32 yıl yarı hayatıyla beta bozunmasıyla Helyum-3 e dönüşür. Az miktarda trityum kozmik ışınların atmosferik gazlarla etkileşmesi sonucu ortaya çıkar. Ayrıca nükleer silah testlerinde de havaya salınır. Tritium kimya da ve biyolojide radyo etiketleme deneylerinde kullanılır.

Hidrojen, izotoplarının değişik isimleri olan tek elementtir.
IA grubu elementleri, Ca, Sr, Ba gibi aktif metallerin su ile reaksiyonu sonucunda hidrojen gazı elde edilir.

Ca(k) + 2H2O à Ca2+ (aq) + 2OH-(aq) + H2 (g)

Uygulamaları
Hidrojen zehirsiz ve havadan 14,4 kez daha hafif bir gazdır. Güneş ve diğer yıldızların termonükleer tepkimeyle vermiş olduğu ısının yakıtı hidrojen olup, evrenin temel enerji kaynağıdır. -252,77 °C'ta sıvı hale getirilebilir. Sıvı hidrojenin hacmi gaz halindeki hacminin sadece 1/700'ü kadardır. Hidrojen bilinen tüm yakıtlar içerisinde birim kütle başına en yüksek enerji içeriğine sahiptir (Üst ısıl değeri 140,9 MJ/kg, alt ısıl değeri 120,7 MJ/kg). 1 kg hidrojen, 2,1 kg doğalgaz veya 2,8 kg petrolün sahip olduğu enerjiye sahiptir. Petrol yakıtlarına göre ortalama 1,33 kat daha verimli bir yakıttır. Buna karşın, enerji olarak kullanılabilmesi için doğadaki bileşiklerden ayrıştırılması gerekir. Üretilmesi de göz önünde bulundurulduğunda petrol gibi hazır yakıtlar kadar kârlı değildir. Ancak hidrojenin diğer yakıtlardan önemli bir farkı, güneş veya rüzgâr enerjisinin yardımıyla sudan üretilebilmesi ve kullanıldığında tekrar suya dönüşebilmesidir. Bu özellik hidrojenin herkesin üretimine ve kullanımına açık bir yakıt olmasını sağlar.

Hidrojen doğada serbest halde bulunmaz, bileşikler halinde bulunur. En çok bilinen bileşiği ise sudur. Isı ve patlama enerjisi gerektiren her alanda kullanımı temiz ve kolay olan hidrojenin yakıt olarak kullanıldığı enerji sistemlerinde, atmosfere atılan ürün sadece su ve/veya su buharı olur. Bunun dışında çevreyi kirleten hiçbir gaz ve zararlı kimyasal madde (karbonmonoksit veya karbondioksit gibi) üretimi olmaz..

Ayrıca bakınız
 Hidrojen depolama
 Hidrojen teknolojileri
 Hidrojen ekonomisi

Kaynakça

İndirgeyici maddeler
Soğutucu gazlar
Ametallar

Hidrojen


Charles William Milliken (* 15. August 1827 bei Murray, Kentucky; † 16. Oktober 1915 in Franklin, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1873 und 1877 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Bereits im Jahr 1829 kam Charles Milliken mit seinen Eltern in das Simpson County. Dort ließ sich die Familie in der Nähe der Ortschaft Franklin nieder. Charles besuchte die Schulen in seiner neuen Heimat und danach bis 1849 das Wirt College im Sumner County in Tennessee. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1850 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Franklin in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1857 und 1862 war er Staatsanwalt im Simpson County; von 1867 bis 1872 übte er dieses Amt im vierten Gerichtsbezirk von Kentucky aus.

Politisch war Milliken Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1872 wurde er im dritten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1873 die Nachfolge von Joseph Horace Lewis antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1874 konnte er bis zum 3. März 1877 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Ab 1875 war er Vorsitzender des Ausschusses zur Kontrolle der öffentlichen Ausgaben.

1876 verzichtete Milliken auf eine erneute Kandidatur. In der Folge praktizierte er wieder als Anwalt. Ab dem 28. September 1908 war er staatlicher Konkursverwalter im Raum von Bowling Green. Diesen Posten bekleidete er bis zu seinem Tod am 16. Oktober 1915 in Franklin.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1827
Gestorben 1915
Mann

Charles W. Milliken


Fikir Kulüpleri Federasyonu (FKF), 12 Kasım 1965 tarihinde Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi kantininde, Ankara'daki yükseköğrenim kurumlarının öğrenci delegeleri tarafından kurulmuş sosyalist öğrenci örgütü.

Ülkenin gidişatına müdahale etme isteği taşıyan öğrenciler tarafından kurulup, gençliğin siyasallaşmasıyla paralel olarak sosyalist bir hatta oturmuş ve Türkiye'de üniversite öğrencilerinin siyaseten hareketli oldukları dönemle özdeşleşmiş bir örgüttür. FKF, liberal bir çizgi ile faaliyete geçen SBF-FK'nın (Siyasal Bilgiler Fakültesi- Fikir Kulübü) oluşturduğu bir çekirdeğin; ülkenin 1960'larla beraber emperyalist sistematik içerisine daha doğrudan eklemlenmesiyle hareketlenen sınıf çelişkilerinin belirleniminde yaygınlaşması ve reformcu bir çizgiden radikal, emperyalizm karşıtı, yurtsever, toplumcu bir çerçeveye kavuşması sonucu gelişimini tamamlamıştır. Bu özelliğiyle örgütün gelişimi, Türkiye'de üniversite öğrencilerinin siyasal tarihiyle paralellik gösterir.

Dönemde devrimci hareket içerisinde süren Sosyalist Devrim (SD) - Millî Demokratik Devrim (MDD) tartışmaları FKF'ye de sirayet etmiş; bu gerilimlerin sonucunda FKF yönetiminde etkin pozisyona yerleşen MDD'ci grup, FKF'yi Türkiye Devrimci Gençlik Federasyonu (DEV-GENÇ)'e dönüştürmüştür..

Tarihçe

Forum Dergisi
Ankara SBF-FK çevresinde toplanan, aslen erken kapitalistleşen ülkelerdeki oturmuş burjuva demokrasisini Türkiye'de etkin kılmaya çalışan kadrolar 1954'te Forum Dergisi'ni çıkartmaya başladılar. SBF-FK'nın da kuruluş tarihi aynı seneye rast gelmekle beraber, kulüp dergiden önce kurulmuş; dergi kulübün siyaset bölümündeki çekirdeğinin Hukuk Fakültesi ve İstanbul İktisat Fakültesi'nden takviye edilmesiyle yayın hayatına başlamıştır. Kendisini "Partisiz Türk Aydınlarının ortak platformu"(YILDIRIM, Ali, FKF-DEV-GENÇ Tarihi, Doruk Yay. 3. Baskı, sf. 28) olarak tanımlayan Forum dergisi ülke problemlerine bilimsel ve tarafsız yaklaşma iddiasını taşımakta, 27 Mayıs anayasasında yürürlüğe konulan siyasal hattın teorisyenliğini yapmaktaydı. Dergi çevresi Türkiye'de üniversite gençliğinin ilk kez kitlesel olarak düzenlediği, tarihe "555K" olarak geçen eylemlerin örgütleyiciliğini yapmış ve 27 Mayıs'a giden süreçte etkinliğinin doruk noktasını yaşamıştır.

Türkiye'nin 1960'lı yılların başında dünya emperyalist sistematiğine daha doğrudan kanallardan eklemlenmeye başlamasıyla ülkedeki sınıf çelişkileri derinleşmiştir. TİP ve Yön dergisinin kurulduğu bu süreçten Forum Dergisi çevresi ve çekirdeği SBF-FK'da etkilenmiştir. Hareketin içerisindeki belirlenimi TİP'li öğrencilerin ele almasıyla burjuva demokratlığından sosyalist devrimciliğe uzanan grup, başka dört üniversitede de fikir kulüplerinin açılmasına önayak olmuştur.

Dönüşüm Dergisi
Koordine hareket eden kulüpler toplamının, merkezi bir örgüte, FKF'ye evrilmesinde Dönüşüm Dergisi'nin yeri yadsınamaz. Forum Dergisi sürecinde SBF-FK'nın müdahaleleriyle kurulan ve burjuva demokratlığından ayrışıp, sosyalizm saflarına geçen üniversite öğrencileri, beraberce 22 Nisan 1965 tarihinde Dönüşüm Dergisini çıkartmaya başladılar. Sadece iki sayılık bir yayın hayatı olan dergi FKF'yi kuracak olan kulüplerin bir arada iş yapma pratiği kazanmalarını sağladığı gibi, derginin dağıtım çalışmalarına yönelen saldırılar sonucunda kulüplere ortak siyasal refleksler geliştirme şansını da sunmuştur. FKF'nin kurulması ile merkezi olarak çıkartılmaya başlanan Kavga dergisi sebebiyetiyle boşa düşen Dönüşüm yayın hayatına devam etmemiştir.

FKF'nin Kuruluşu
Dönüşüm Dergisi ile oluşturulan iletişim 12 Kasım 1965'te, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi kantininde, Ankara'daki 11 yükseköğrenim kurumundan 126 delegenin katılımıyla FKF'ye dönüştü. Kurucu kulüplerin belli olmasıyla beraber başlatılan tüzük çalışmaları 17 Aralık 1965'te tamamlandı ve FKF bu tarihte bir tüzel kimliğe kavuştu. Ülke, Dünya ve Üniversite gündemlerine bir bütünlük içerisinden bakma iddiasını taşıyan ve "gençliğin mutluluğunu, insanların kendini yetiştirebileceği olanakların var olduğu bir düzende" (FKF Tüzüğü) gören federasyonu kuran öğrenciler şunlardır:
 SBF Fikir Kulübü: Hüseyin Ergün, İsmet Özel, Kudret Ulutürk, Erdal Türkkan, Ümit Hassan
 DTCF Fikir Kulübü: Ataol Behramoğlu
 Fen Fakültesi Fikir Kulübü: Asaf Köksal
 Hukuk Fakültesi Fikir Kulübü: Zülküf Şahin, Taylan Türker, Şirin Yazıcıoğlu
 Yüksek Öğretmen Okulu Fikir Kulübü: Mevlüt Korkmaz, Talip Özay, Rıfat Murat, Dudu Körükceli

21 Aralık 1965 günü kurucular kurulu tarafından genel yönetim kurulu seçilmiş ve GYK'da aynı gün FKF'nin ilk merkez yönetme kurulunu belirlemiştir. Hüseyin Ergün başkanlığında örgütsel hayatına başlayan FKF kuruluşta yer almayan fikir kulüplerini bünyesine katmak ve fikir kulübüne sahip olmayan fakültelerde fikir kulübü açmak perspektifiyle yola çıkmıştır. Bu dönemde FKF'nin, Türkiye İşçi Partisi (TİP) ile yakın ilişkilere sahip olduğu gözlenir.

22 Ocak 1967'de ilk genel kurulunu toplayan FKF, bu kurul toplantısında genel çalışma ilkelerini netleştirmek için bir strateji metni hazırlamıştır. Kongrede İzzet Ararat FKF genel başkanı olarak seçilmiştir.

II. Genel Kurul'a Doğru
1. Genel kurulunun 11 kulüp ile toplayan FKF, kongre sonrasında yoğun bir örgütlenme faaliyetine girmiştir. Bu dönemde İstanbul'da kurulmuş olan fikir kulüpleriyle görüşmeler yapılmış ve bu kulüplerin federasyona katılımı sağlanmıştır. İstanbul'daki örgütlenme atağıyla üniversiteli gençliğin örgütü olarak yerini sağlamlaştıran FKF, İstanbul'da bir sekreterlik açmıştır.
Aynı zamanda I. Genel Kurul toplantısından önce tefrika halinde çıkarılan Kavga dergisi 3. Sayısından sonra matbaaya geçmiş, örgütün merkezi kanalları kuvvetlenmiştir.

Bu dönemde de FKF'nin TİP ile ilişkisi devamlılık arz etmiştir. FKF, TİP'in Doğu Mitinglerine destek verir. Bununla beraber FKF Ege Üniversitesi Fikir Kulübü'ne dava açılmasına neden olan bildiriyi mecliste okuyup tutanaklara geçirttiği için milletvekili dokunulmazlığı kaldırılmaya çalışılan TİP milletvekili Çetin Altan'ı savunmak üzere "Bu Oyun Sökmeyecek-Hükümet Kapitalist Bir Hükümettir" başlığıyla bir bildiri dağıtmıştır.

FKF'nin II. Kurultay'dan önceki döneminde antiemperyalist kimliğini oturttuğu, ülke ve dünya gündemine devrimci bir perspektiften müdahale edebilme yetisini gelişkinleştirdiği de gözden kaçırılmamalıdır. Bahsedilen zaman zarfında Amerikalı askerlerce kurşuna dizilen Vietnamlı devrimci Nyugen Van Troi'ye açık bir mektup kaleme alınmış, Hiroşima'ya atılan nükleer bomba bu saldırının 22. Yıldönümünde kınanmış ve FKF tarafından özel okulların devletleştirilmesi talebiyle bir miting düzenlenmiştir.

II. Genel Kurul
23-24 Mart 1968 tarihlerinde gerçekleştirilen FKF II. Genel Kurul'u, FKF Genel Başkanı İzzet Ararat'ın Proleter dergisinde Nazım Hikmet'in "Kerem Gibi" şiirini yayınlamaktan ötürü tutuklu olması sebebiyetiyle Salih Er'in sunduğu ikinci dönem raporuyla açılmıştır. Kongreden tutuklu olan Genel Başkan İzzet Ararat ve Vietnam halkının antiemperyalist mücadelesinin öncüsü HoŞiMinh'e FKF adına birer telgraf çekilmesi kararı çıkmıştır. Kongreye TİP milletvekilleri Sadun Aren ve Mehmet Ali Aybar da katılmış, hatta Aybar kongrede bir konuşma yapmıştır.

FKF'nin II. Genel Kurulu'nu ve ondan sonraki süreçte FKF'nin gelişimini anlamak için dönemde devrimci harekete damgasını vuran MDD- SD tartışmasına değinmek zaruridir. Bahsedilen zamanda iki odak devrimci hareketin öncülüğü için çekişmektedir: doğrudan sosyalist devrim yanlısı TİP ve Yön Dergisi çevresinde öbeklenen, sosyalist mücadeleden önce bir demokratikleşme adımının gerekli olduğunu savunan millî demokratik devrimciler. Üniversite devrimci gençliğinin örgütü olan FKF'ye de bu ideolojik tartışma etkimiş, TİP siyasetine yakın duran FKF içerisinde bir MDD'ci muhalefet ortaya çıkmıştır.

II. Genel Kurul sonucunda TİP'li öğrencilerin adayı olan ve o dönemde TİP üyesi olan Doğu Perinçek FKF Genel Başkanı seçilmiştir. Seçimden kısa bir süre sonra MDD'ci saflara geçen Perinçek yönetiminde FKF, 27 Mayıs Millî Demokratik Devrim Derneği tarafından çağırısı yapılan Devrimci Güçbirliği Platformuna (DEV-GÜÇ) katılmıştır. DEV-GÜÇ'e katılımasın ardından FKF'nin TİP ile arası ilk kez gerilmiş, TİP'li öğrencilerin yoğunluğunun daha fazla olduğu İstanbul Sekreterliği ile Genel Merkez'in arasında uyuşmazlık başgöstermiştir. Fakat yine de merkezi bir karar ile DEV-GÜÇ'ün 1968'de düzenlediği 29 Nisan Mitingine FKF de katılmıştır.

Bu dönemde düzenlenen NATO'ya hayır haftası da önemli ve FKF'nin yurtsever kimliğini doğrular nitelikte bir eylemdir.

Çözülüşe Doğru
10 Haziran 1968'de DTCF'de başlayan ve kısa sürede ülkedeki üniversitelerin çoğuna yayılan boykot hareketi; ortaya çıkışında siyasal bir iddiaya sahip olmamasına rağmen, kısa süre içerisinde FKF'nin belirlenimi altına girmiş ve FKF'li öğrencilerin eğitimde reform istemini yükseltmelerine olanak tanımıştır. Her işgal edilmiş üniversitede var olan "işgal konseylerini" birleştiren FKF, bir üst işgal konseyi kurarak eğitim reformu mücadelesini merkezileştirmiştir. Bu hareketlilik ülke gündemine damgasını vurmuş, aslen FKF'li öğrencileri karşılarına alan burjuva demokratik partileri bile lafızda "gençlerin yanında durmuştur". Bu partilerden farklı olarak TİP, işgallerin eğitim sorununa dikkat çekmesinden faydalanarak meclis gündemine kalkınma ve eğitim başlıklarında köklü reform istemini taşımıştır.
8 Temmuz 1968 tarihinde, planlanandan 6 gün önce gerçekleştirilen Genel Yönetim Kurulu toplantısı ile MDD çizgisine yakın duran Perinçek FKF başkanlığından düşürülmüş, yerine Zülküf Şahin Genel Başkan seçilmiştir. Bu gelişmenin ardından FKF, DEV-GÜÇ'ten ayrılmıştır.

Haziranda işgallerle yükselen eylemlilik hali, İstanbul'a Amerikan 6. Filo'nun gelmesiyle pik noktasına ulaşmıştır. 15 Temmuz 1968 tarihinde 6. Filo'yu karşılamak için eylem planlaması içerisinde olan gençler; polis saldırısıyla karşılaşmış, paravan suçlamalarla 11'i gözaltına alınmıştır. 17 Temmuz günü polis Amerikan askerlerine karşı duran gençleri yakalamak için İTÜ Gümüşsuyu Yurdu'na girmiş, İTÜ yönetimi de yurt binasının üniversite özerkliğinden faydalanamayacağını beyan etmiştir. Yaşanan gerginlikte 47 kişi yaralanmış, 30 kişi de gözaltına alınmıştır. Bu baskın sırasında Hukuk Fakültesi öğrencisi Vedat Demircioğlu polis tarafından yurdun camından aşağıya atılmış ve ağır derecede yaralanmıştır.

18 Temmuz günü ise İTÜ Gümüşsuyu Yurdu'ndan başlayan eylem; Taksim'e uzanmış, orada sonlandırıldıktan sonra kitle Dolmabahçe'ye inerek Amerikan askerlerini denize dökmüştür.

24 Temmuz 1968 tarihinde Vedat Demircioğlu'nun ölüm haberinin gelmesi üzerine, FKF'li öğrenciler İstanbul Vilayet binasına bir yürüyüş düzenlemişlerdir. Bu sırada 6. Filo eylemlerinde FKF İstanbul Sekreterliği ile siyaseten ayrışan MDD'ci bir grup DÖB(Devrimci Öğrenci Birliği)'ü kurmuştur. DÖB kendisini tasfiye etmese bile, FKF'nin merkezinin MDD'cilerin eline geçmesiyle FKF ile beraber hareket etmeye başlamıştır.

III. Kurultay
FKF III. Kurultay'ı 5-6 Ocak 1969 tarihleri arasında 160 delegenin katılımıyla İstanbul'da gerçekleştirilmiş, bu toplantıda FKF merkezi MDD'cilerin kontrolüne girmiştir. Bu kurultayda FKF Genel Yönetim Kurulu (GYK) üyeleri seçilmiştir. Kurultay'da çoğunluk sosyalist devrim fikrini savunanlardadır. Ancak 12 Ocak 1969'da Ankara'da yapılan GYK toplantısında FKF eski başkanı Hüseyin Ergün, Mümtaz Kotan ve Yusuf Küpeli aday olmuş ve Genel Başkanlığa Yusuf Küpeli seçilmiştir. Bu toplantıda MYK'ya Sosyalist Devrimcilerden Çağatay Anadol ve Süleyman Coşkun; MDD'cilerden Münir Ramazan Aktolga, Ruhi Koç, Tuncer Eşsizhan, Mustafa Ulusoy, Mehmet Demir ve Tunççetin Özkarar seçilmiştir.

6. Filo'nun İstanbul'a tekrar gelmesi üzerine 16 Şubat 1969'da gerçekleştirilen 30.000 kişilik eylemin de örgütleyiciliğini FKF üstlenmiştir. Beyazıt Meydanı'ndan yola çıkan kortej Taksim Meydanı'na girerken yürüyüş kolu bölünmüş; meydanda kalan devrimcilere bombalar ve taşlarla saldırılırken, polis kortejin geri kalanını alana sokmamıştır. Tarihe Kanlı Pazar olarak geçen bu olayda Duran Erdoğan ve Turgut Aytaç hayatlarını yitirmişlerdir.

Olağanüstü Kurultay
FKF'nin son kurultayını belirleyen şey örgütün iç dinamiğinden çok, Türkiye'de devrimci hareketin yaşadığı gerilimlerdir. Türkiye'de sosyalist düşüncenin kitleselleşmesi yönünde ilk müdahaleyi yapan TİP, ülkede Marksist birikimin eksikliğiyle, ülkeyi değiştirmeye yönelik heyecanları çok yüksek olan öğrencileri çevresinde tutamamıştır. Sonuçta bu öğrenciler güncelliğe daha yoğun müdahale edebilmek amacıyla FKF'nin yönetimini kazanmışlardır.
9–10 Ekim 1969 tarihleri arasında SBF'de düzenlenen Olağanüstü Kurultay ile FKF, Türkiye Devrimci Gençlik Federasyonu (TDGF veya yaygın kullanılan ve bilinen ismiyle DEV-GENÇ) olmuştur. Dev-Genç başkanlığına Atilla Sarp, genel sekreterliğe ise İrfan Uçar seçilmiştir.

Bu süreç içerisinde TİP ile herhangi bir yakınlığı olan veyahut aşamacı devrim düşüncesine sıcak yaklaşmayan bütün öğrenciler örgütten ihraç edilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye İşçi Partisi

Türkiye merkezli sosyalist kuruluşlar
1965'te kurulan kuruluşlar

Fikir Kulüpleri Federasyonu (1965)