Mária Fazekas (* 2. August 1975 in Budapest) ist eine ungarische Tischtennisspielerin. Sie wurde 2000 mit der ungarischen Mannschaft Europameister.

Werdegang
Maria Fazekas schloss sich 1983 dem Verein Statisztika Budapest an, mit dessen Damenmannschaft sie insgesamt 15-mal ungarischer Meister wurde (1989–1992, 1995, 1997–2006) sowie 1998 und 2001 Europapokalsieger wurde. Ihre ersten internationalen Erfolge verzeichnete sie 1993, als sie das Europäische Ranglistenturnier TOP-12 der Jugend gewann.

Zwischen 1994 und 2005 nahm Fazekas an sieben Europameisterschaften teil. Vor 2005 holte sie dabei jedes Mal im Teamwettbewerb eine Medaille: 1994, 2002 und 2003 Bronze, 1996 und 1998 Silber und 2000 Gold. Von 1999 bis 2005 wurde Fazekas sechsmal für Weltmeisterschaften nominiert, wo sie es nie in die Medaillenränge schaffte.

2003, 2004 und 2005 wurde sie ungarische Meisterin im Einzel.

2004 qualifizierte sie sich für die Teilnahme an den Olympischen Spielen in Athen. In der ITTF-Weltrangliste belegte sie im November 2004 Platz 42.

Nach 2006 trat sie international nicht mehr in Erscheinung.

Deutsche Bundesliga
2009 wechselte Mária Fazekas vom ungarischen Verein Budaörsi SC, dem sie seit 2008 angehörte, in die deutsche Bundesliga zu TTSV Saarlouis-Fraulautern, wo sie noch heute (2012) spielt. In der Saison 2009/2010 erspielte sie im Einzel eine positive 11:9 Bilanz, die folgende Saison 2010/2011 endete mit 6:22 negativ.

Turnierergebnisse

Weblinks
  (PDF-Datei; 101 kB) (abgerufen am 14. März 2012)
  (PDF-Datei; 137 kB) (abgerufen am 14. März 2012)

Einzelnachweise

Tischtennisspieler (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Ungar
Geboren 1975
Frau

Mária Fazekas


Blue Period (álbum) — de Miles Davis
Blue Period (canção) — de The Smithereens
Blue Period (mangá) — de Tsubasa Yamaguchi

Desambiguações de música
Desambiguações de quadrinhos
Desambiguações de televisão

Blue Period


Stafnesviti er 8 metra hár gulur ferstrendur steinsteyptur viti sem stendur á Stafnesi á Reykjanesskaga. Vitinn var reistur árið 1925. Ljóseinkenni vitans er Fl(2) WR 15s (tvö blikkljós í hvítum og rauðum geisla á 15 sekúndna fresti).

Suðurnesjabær
Vitar á Íslandi

Stafnesviti


Yahudi bayramları, Yahudi festivalleri veya Yamim Tovim (, anlamı "güzel günler"; tekil Yom Tov), İbrani takvimi içerindeki günlerde Yahudiler tarafından kutlanan bayramların bütünü. Dinî, kültürel ve ulusal kaynakların unsurları içerirler: Tanah'taki Mitsva, hahamlar, Yahudi ve İsrail tarihi.

Yahudi bayramları, İbrani takviminde her yıl aynı tarihlerde gerçekleşir; ancak tarihler Miladi takvime göre farklılık gösterir. Bunun nedeni, İbrani takviminin bir hem Güneş'in, hem de Ay'ın döngülerini temel olarak alan bir Ay-Güneş takvimi, Gregoryen takvimininse bir Güneş takvimi olmasıdır.

Genel kavramlar

Toplanmalar
Bayram toplanmalarını belirtmek için çok yaygın olarak belirli terimler kullanılmaktadır.
İbranice terim olan Yom Tov () anlam olarak bazen "güzel günler" yerine "bayram günü" olarak yansıtılır. Özellikle Şabat'ta yasaklanan tüm faaliyetlerin, yiyecek hazırlama ile ilgili olanlar dışında, yasak olduğu, Kutsal Kitap tarafından zorunlu kılınan altı bayram tarihine atıfta bulunur. Bunlar arasında Fısıh'ın birinci ve yedinci günleri, Şavuot'un ilk günü, Roş Aşana'nın ilk iki günü, Sukot'un ilk günü ve Şemini Atzeret'in ilk günü yer alır.

İlgili filmler
 Esther (1948)
 Esther with The King (1960)
 The Thirteenth Day: The Story of Esther (1979)
 Esther (1986)
 Esther (TV, 1999) (en
 One Night With The King (2006) (Trailer)

Kaynakça

Yahudi bayramları

Yahudi bayramları


بوزدياك  هي مدينة في جمهورية باشكورتوستان في روسيا.

مراجع

مدن باشكورتوستان

بوزدياك (باسكورتوستان)


est un film américain réalisé par Edwin Carewe et sorti en 1925. Il a été présenté lors du gala d'inauguration de l'Uptown Theatre de Chicago.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation : Edwin Carewe
 Scénario : Madge Tyrone, Lois Leeson d'après Snake Bite de Robert Hichens
 Production : First National Pictures, Edwin Carewe
 Photographie : Robert Kurrle
 Montage : LeRoy Stone
 Durée : 8 bobines
 Date de sortie :

Distribution

Lewis Stone : Horace Pierpont
Virginia Valli : Fay Kennion
Louis Payne : Sir Henry Kennion
Nita Naldi : Fifi
Edward Earle : Alan Mortimer
Leo White : Valet
Purnell Pratt : Ahmed
Sam Appel : Saad Ben Youssof
Zalla Zarana : Zetta
George J. Lewis : Mahmud

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1925
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film réalisé par Edwin Carewe
Film de First National Pictures
Adaptation d'un roman britannique au cinéma

The Lady Who Lied


Robert Didion (* 12. März 1956 in Bexbach; † 25. November 2001 in Bad Wildungen) war ein deutscher Musikwissenschaftler, Bibliothekar und Opernforscher.

Werdegang
Didion absolvierte das Studium der Musikwissenschaft, Germanistik sowie Mittleren und Neueren Geschichte an den Universitäten von Saarbrücken und Heidelberg und war anschließend in erster Linie als Opernforscher und -editor tätig. 1981 bis 1992 oblag ihm gemeinsam mit Joachim Schlichte die Erschließung und Katalogisierung der Musikhandschriften in der Stadt- und Universitätsbibliothek Frankfurt am Main. Insbesondere mit dem Katalog über die Frankfurter Opernsammlung, die umfassend beschrieben wird, hat Didion Maßstäbe zur Erschließung derartiger Bestände gesetzt.

1994 bis 1998 wirkte er als Leiter der Bühnenabteilung und Lektor beim Verlag Ricordi in München.

Von 1999 bis zu seinem Tod nach schwerer Krankheit war er Lektor für Bühnenwerke beim Bärenreiter-Verlag in Kassel.

Publikationen
 (Hrsg. mit Joachim Schlichte): Thematischer Katalog der Opernsammlung in der Stadt- und Universitätsbibliothek Frankfurt am Main (Signaturengruppe Mus Hs Opern); Frankfurt am Main 1990, 441 S. Illustrationen, Notenbeispiele
 Diverse Artikel für Pipers Enzyklopädie des Musiktheaters
 Aufsätze über Georges Bizet, Jacques Offenbach (Les Contes d'Hoffmann) und Albert Lortzing.
Editionen
 Georges Bizet: Carmen
 Jacques Offenbach: La Belle Hélène, Il Signor Fagotto, Paimpol et Périnette
 Antonio Salieri: Catilina
 Ludwig van Beethoven: Fidelio (mit Helga Lühning)

Musikwissenschaftler
Opernforscher
Deutscher
Geboren 1956
Gestorben 2001
Mann

Robert Didion


Darwin Harbour is a body of water close to Darwin in the Northern Territory of Australia. It opens to the north at a line from Charles Point in the west to Lee Point in the east into the Beagle Gulf and connects via the Clarence Strait with the Van Diemen Gulf. It contains Port Darwin, which is flanked by Frances Bay to the east and Cullen Bay to the west.

Name
Darwin Harbour was named after the naturalist Charles Darwin, who sailed with captain Robert Fitzroy on the second expedition of the Beagle (December 1831 – October 1836) which visited parts of Australia. During the voyage, he became a friend of the officers, including John Lort Stokes and John Clements Wickham who were promoted for the next voyage of the ship.

Lieutenant Stokes was apparently the first British person to see Darwin harbour, when 's third expedition arrived there on 9 September 1839. The ship's captain, Commander Wickham, named the port after Darwin, having been reminded of his "geologising" by the new discovery there of a hitherto unknown fine-grained sandstone.

Climate
The climate of the Darwin Harbour region is monsoon tropical with two distinct seasons: the Dry and the Wet. The Dry lasts for 6 months between April and September with an average rainfall of 24 mm, whereas the Wet lasts between October and March with an average monthly rainfall of 254 mm/month (according to the Bureau of Meteorology, 1999). The majority of the rain falls between December and April. Runoff varies between 250–1000 mm. Riverine discharge is relatively low with the exception of the Blackmore River and Elizabeth River. Peak flow for these rivers occurs in February, respectively 605Ml/day and 389 Ml/day, after which it slowly decreases until July when there is no freshwater input into Darwin Harbour until the onset of the following wet season (Padovan 1997). Cyclone frequency is low to moderate.

Marine life
Darwin Harbour supports very high fish diversity with 415 fish species now known. Darwin Harbour provides a unique opportunity to see dugongs in the wild, because their
favourite food is located off Casuarina and Bundilla (formerly Vesteys) beaches. Seagrass meadows are also the main diet of green turtles and provide habitats for many smaller marine animals including commercially important species such as prawns and fish.

Oceanography

Currents
The tides at Port Darwin are macro-tidal with a maximum tidal range of 7.8 m, a mean spring range of 5.5 m and a mean neap range of 1.9 m (Padovan, 1997). The currents caused by these tides are complex and strong.

Estuaries

Darwin Harbour is a drowned river valley and consist of ria shorelines and extensive headlands.

Catchment
The catchment of Darwin Harbour occupies a total area of approximately , of this  is land based and the other  are estuarine areas at the high water mark.

Geology
The underlying lithology is dominated by Permian siltstones and sandstones.

Administrative status
On 4 April 2007, the remainder of Darwin Harbour which was not already part of a suburb or a locality within the boundaries of either of the two local government areas, the City of Darwin and the Litchfield Municipality, was gazetted by the Northern Territory Government as a locality with the name, Darwin Harbour. Its north-western boundary aligns with that of the boundary for the Port of Darwin which extends from Charles Point in the west to Lee Point in the east. The locality has not been added to any existing local government area and is considered to be part of the Northern Territory's unincorporated areas.

See also

List of ports in Australia

References

External links

Darwin, Northern Territory
Ports and harbours of the Northern Territory
Bays of the Northern Territory

Darwin Harbour


Alney McLean (* 10. Juni 1779 bei Burke County, North Carolina; † 30. Dezember 1841, bei Greenville, Kentucky) war ein Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten aus Kentucky. McLean County (Kentucky) ist nach ihm benannt.

Frühes Leben
McLean wurde am 10. Juni 1779 als Sohn von Ephraim und Eliza (Davidson) McLean in Burke County (North Carolina) geboren. 1820 zog die Familie nach Muhlenberg County. McLean wurde als 20-Jähriger in Muhlenberg County als Landvermesser angestellt. In dieser Eigenschaft nahm er an der Vermessung von Greenville, Kentucky teil und wurde nach der Gründung der Stadt im Jahre 1799 als Verwalter eingestellt. Am 16. November 1805 heiratete er Tabitha Russell Campbell, die Tochter von General William Campbell; sie bekamen insgesamt 10 Kinder.

Politische- und Militärkarriere
McLean studierte Jura und wurde 1805 als Rechtsanwalt zugelassen. Er praktizierte in Greenville. Bis zum Jahre 1808 zeigte er wenig politisches Interesse. Sein erstes politisches Amt übernahm er von 1812 bis 1813 als Vertreter von Muhlenberg County im Repräsentantenhaus von Kentucky. Beim Ausbruch des Britisch-Amerikanischen Krieges formierte McLean eine Freiwilligeneinheit. Belege zeigen, dass die Freiwilligen am 18. September 1812 rekrutiert wurden. 1813 stellte er 2 Kompanien für das Kommando von Lewis Kincheloe und sich selbst zusammen. Den Oberbefehl hatte General Samuel Hopkins in seiner Kampagne gegen die Indianer Nordamerikas und der Schlacht von New Orleans. Er unterstützte die Aussage von General Andrew Jackson, nicht, dass die Kentuckians während des Gefechtes "unehrenhaft geflohen" seien, und blieb bis zum Ende seiner politischen Laufbahn ein Gegner von Jackson, dem späteren 7. Präsidenten der Vereinigten Staaten von Amerika.

McLean wurde als Republikaner in den 14. Kongress (4. März 1815 – 3. März 1817) und 1819 in den 16. Kongress gewählt. Nach dem Ausscheiden aus dem Kongress wurde er Bezirksrichter im 14. District von Kentucky. Dieses Amt übte er bis zu seinem Tode aus. Als Wahlmann im Jahre 1824 und 1832 stimmte er zweimal für Kentuckys berühmten Sohn Henry Clay.

Späteres Leben
Im Jahre 1820 fanden McLean und sein Sohn William Kohle auf ihrer Farm in der Nähe der heute nicht mehr existierenden Stadt Paradise (Kentucky). Zur damaligen Zeit war Holz wertvoller und der Fund wurde übersehen. Ab 1830 bauten die McLeans die Kohle in einer Mine ab und verkauften sie nach Russellville (Kentucky). Sie transportierten die Kohle auf Ochsenkarren, und mit Schleppkähnen den Green River nach Owensboro und Evansville (Indiana). Die McLean Mine war eine der ersten kommerziellen Kohleminen in Muhlenberg County und wegen ihrer Logistik auch bedeutender als andere Minen im Bezirk.

McLean starb im Jahr 1841 an einer Lungenentzündung bei Greenville, Kentucky und wurde in Old Caney Station Cemetery bei Greenville, Kentucky beigesetzt. McLean County in Kentucky wurde aus Muhlenberg und anderen Orten gebildet und nach ihm benannt.

Einzelnachweise

Literatur

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
US-Amerikaner
Geboren 1779
Gestorben 1841
Mann

Alney McLean


Propaganda ya da yaymaca, çok sayıda insanın düşünce ve davranışlarını etkilemek amacını taşıyan önceden planlanmış bir mesajlar bütünüdür. Propaganda tarafsız bilgi sağlamak yerine, en temelde kendi kitlesini etkileyecek bilgiyi sunar. Mesaj doğru olsa da yönlü olabilir ve olayın tümünü dengeli bir şekilde sunmayabilir. Genellikle politikada; eski ifadeyle "seçim propagandası" ya da günümüz ifadesiyle "seçim kampanyası" şeklinde kullanılır. Hükûmetler ve politik partiler tarafından da desteklenir.

Bilginin benzer bir manipülasyonu örneğin reklamda kullanılır ama buna genellikle propaganda denilmez. Propaganda sözcüğü reklamın tersine kuvvetli bir olumsuz anlam taşır.

Propaganda ve halkla ilişkiler
Propaganda ve halkla ilişkiler, her ikisi de ikna etmeye yönelik çalışmalar yürüten disiplinler olması ve bunun yanında benzer kitle iletişim araçlarını kullanması nedeniyle gerek toplum gerekse bazı uzmanlar tarafından karıştırılan disiplinlerdendir. Oysa amaç ve ilkeler yönünden ayrışırlar. Halkla ilişkiler gerçeği abartarak farklılaştırarak doğru olmayanı yaymak değildir. Abartı ve gerçeği saklama propaganda teknikleri içinde yer alır, hatta etki bırakmak için oldukça fazla kullanılır. Propaganda ikna yoluyla kitleleri etkilemeye çalışırken, halkla ilişkiler açıklama yapıp doğruları söyler. Propaganda tek yönlü, halkla ilişkiler ise çift yönlü bir iletişim uygular.

Propaganda çeşitleri
Propaganda reklamla birçok benzer tekniği kullanır. Reklama, bir ticari ürün için yapılan propaganda denilebilir. Ancak, propaganda genellikle tüm tayftan politik, ideolojik veya örgütsel aidiyet temaları içerir. Propaganda broşürler, posterler, TV, gazete veya radyo yayınları ve bunların dışındaki her türlü bilgi taşıyan medya aracılığıyla yapılır.

Sözcüğün daha dar ve sık kullanılan anlamıyla propaganda politik bir amacı veya iktidarın çıkarlarını destekleyen bilerek çarpıtılmış veya saptırılmış bilgiye denir. Propagandacılar bir grubun istekleri yönünde halkın bir konu veya olayla ilgili görüşlerini değiştirmeyi amaçlarlar. Bu anlamda propaganda, aynı amacın insanlara istenen bilgilerin verilmesi yerine, istenmeyen bilgilerin kısıtlanmasını amaçlayan sansürün tersidir. Propagandayı diğer yöntemlerden ayıran, propagandacının halkın fikrini ikna etme ve anlatma yerine kandırma ve kafa karıştırmayla değiştirme isteğidir. Organizasyonun liderleri bilginin tek taraflı veya doğru olmadığını bilmelerine rağmen propagandayı yayan daha düşük rütbeli üyeler durumu bilmeyebilirler.

Sözcüğün dinî kökenlerine uygun olarak yeni dinî hareketler için de bu hareketlerin hem taraftarları hem de karşıtları tarafından kullanılır. Kült karşıtları kült liderlerini yeni üyeler kazanmak için propaganda kullanmakla suçlarlar.

Propaganda savaşta çok güçlü bir silahtır. Bu durumda amaç genellikle içerideki veya dışarıdaki düşmanı insanlık dışı olarak göstermek ve ona karşı nefret yaratmaktır. Bazı özel sözcükler kullanarak veya bazı özel sözcükleri kullanmaktan sakınarak düşman hiç yapmadığı şeyler için suçlanır ve bu sayede zihinlerde hatalı bir imaj oluşturulur. Çoğu propaganda düşmanın gerçek veya hayali bir haksızlığın sebebi olduğu hissini vermek ister. Aynı zamanda halkın kendi milletinin haklı olduğuna da inanması gerekir.

Propaganda psikolojik savaş yöntemlerinden biridir.

Politik propaganda örnekleri:
 İngiltere'nin Almanya'ya karşı I. Dünya Savaşı'nda uyguladığı propaganda
 Nazi Almanyası'nın Polonya'ya karşı II. Dünya Savaşı'nın başlangıcındaki propagandası

Sözcüğün daha da dar ve daha az kullanılan anlamıyla propaganda zaten inanan insanlara onlara inançlarını destekleyecek yanlış bilgi vermek anlamına gelir. Varsayıma göre insanlar doğru olmayan bir şeye inanırlarsa sürekli kuşkular yaşayacaklardır. Bu kuşkular rahatsız edici olduğundan onlardan kurtulmak isteyecekler ve dolayısıyla güç sahiplerinin onaylamalarına açık olacaklardır. Bu yüzden propaganda çoğunlukla amaca halihazırda inananlara yönelik yapılır.

Propaganda kaynağına göre sınıflandırılabilir. Beyaz propagandanın kaynağı bellidir. Kara propaganda dost bir kaynaktan geliyormuş gibi görünür ama gerçek tersidir. Gri propaganda nötr bir kaynaktan gelir gözükür ama aslında karşı taraftan gelmektedir.

Propaganda çok sinsi yollarla uygulanabilir. Örneğin yabancı ülkelerle ilgili yanlış enformasyon eğitim sisteminde desteklenebilir. Çok az insan okulda öğrendiklerini kontrol etme ihtiyacı duyacağından bu yanlış enformasyon gazeteciler ve aileler tarafından tekrar edilecek ve yanlış enformasyonun herkes tarafından bilinen bir gerçek olduğu fikri medyaya direkt bir müdahale olmadan kimse gerçeği veya kaynağı fark etmeden yayılacaktır.

Bu tip yayılan propaganda politik amaçlar için kullanılabilir. Vatandaşa ülkelerinin politikaları hakkında yanlış bir görüntü verip aksi görüşleri reddetmeleri veya görmezden gelmeleri sağlanabilir.

Rus Devrimi

19. ve 20. yy. Rus devrimcileri propaganda sözcüğünün iki farklı yönünü birbirinden ayırmışlardır. Bu farklı yönler агитация (ajitatsiya) veya ajitasyon ve пропаганда veya propaganda olarak adlandırılmıştır.

Propaganda Marksizm'in öğretileri, kuramsal ve pratik temel ekonomik bilgiler gibi devrimci fikirlerin yayılması anlamına geliyordu. Bunun yanında ajitasyon kamuoyu oluşturma veya politik rahatsızlık yaratma anlamında kullanılıyordu.

Propagandanın tarihçesi

Latincede propaganda "yayılacak şeyler" anlamına geliyordu. 1622 yılında, 30 yıl savaşlarının başlangıcından hemen sonra, Papa XV. Gregory Hristiyan olmayan ülkelere gönderilen misyonerler aracılığıyla Hristiyanlığın yayılmasını gözeten Congregatio de Propaganda Fide (İnancı Yayma Meclisi)'ni kurdu. Sözcüğün özgün anlamı yanıltıcı bilgi anlamına gelmiyordu. Modern politik anlamı I. Dünya Savaşına kadar gider ve orijinali alçaltıcı bir anlam içermemektedir.

Propaganda bilinen çok eskiden beri kullanılan bir yöntemdir. Livy gibi Roma İmparatorluğu yazıları Roma yandaşı propagandanın baş eserleri olarak kabul edilir. Terimin kendisi Katolik inancının yayılması ve Katolik olmayan ülkelerde kiliseye ait işlerin düzenlenmesiyle görevli papalık makamı olan, İnancın Yayılması için Roma Katolik Kutsal Meclisinden (sacra congregatio christiano nomini propagando veya kısaca, propaganda fide) gelmektedir. Terimin kendisi "yayılması gereken" anlamına gelen propagand- Latince kökünden gelmektedir.

Propaganda teknikleri ilk kez 20. yy'ın başında gazeteci Walter Lippmann ve halkla ilişkilerin babası kabul edilen Edward Bernays (Sigmund Freud'un yeğeni) tarafından tanımlanmış ve bilimsel bir şekilde uygulanmıştır. I. Dünya Savaşı sırasında, Lippman ve Bernays ABD Başkanı Woodrow Wilson tarafından görevi İngiltere yanında savaşa girmek için kamuoyunun fikrini etkilemeyi amaçlayan Creel Komisyonu'na katılmak üzere tutulmuşlardır.

Lippman ve Bernays'ın propaganda kampanyası altı ay içinde o kadar büyük anti-Alman histerisi yaratmıştı ki, Amerikan iş alemini (ve diğerlerinin yanında Adolf Hitler'i de) kamu oyunu geniş boyutlu propaganda ile kontrol etme potansiyeli ile etkilemiştir. Bernays "grup zihni" ve "niyetin tasarlanması" gibi pratik propaganda çalışmalarında kullanılan tanımları ortaya atmıştır.

Mevcut Halkla ilişkiler endüstrisi Lippman ve Bernays'ın çalışmalarının direkt sonucudur ve hâlâ ABD hükûmeti tarafından kullanılmaktadır. 20. yy'ın ilk yarısından sonra Bernays ve Lippman çok başarılı bir halkla ilişkiler şirketi işletmişlerdir.

II. Dünya Savaşı propagandanın bir silah olarak hem Hitler'in propagandacısı Joseph Goebbels hem de İngiliz Politik Savaş İdarecisi tarafından sürekli kullanıldığı bir savaş olmuştur.

Nazi Almanyası
Almanya'daki çoğu propaganda Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı (Almancadaki kısaltmasıyla "Promi") tarafından yapılmıştır. Joseph Goebbels, Hitler 1933 senesinde göreve geldikten kısa bir süre sonra bu bakanlıktan sorumlu olmuştur. Tüm gazeteciler, yazarlar ve sanatçılar bakanlığın basın, güzel sanatlar, müzik, tiyatro, film, edebiyat veya radyo alt odalarından birine kayıt olmak zorundaydı.

Naziler amaçlarına ulaşmak için propagandayı hayati bir araç olarak görmüşlerdir. Almanya'nın Führer'i Adolf Hitler, I. Dünya Savaşı'ında Müttefiklerin yaptığı propagandanın gücünden çok etkilenmiş ve moralin çökmesi ve 1918 senesinde deniz kuvvetleri ile cephede çıkan isyanların ana sebebinin bu olduğuna inanmıştı. Hitler hemen her gün Goebbels ile buluşup haberleri tartışmak için bir araya gelir ve Goebbels konuyla ilgili Hitler'in fikirlerini alırdı. Goebbels daha sonra üst düzey bakanlık yetkilileriyle görüşüp dünyada gelişen olaylarla ilgili resmi parti görüşlerini iletirdi. Yayıncılar ve gazeteciler çalışmalarını yayınlamadan önce onay almak zorundaydılar. Buna ek olarak Adolf Hitler ve Reinhard Heydrich gibi üst düzey Naziler yanlış olduğunu bildikleri bilgileri yaymakta ahlaki bir problem görmezlerdi. Gerçekten de bilerek yanlış bilgi vermek Büyük Yalan denilen doktrinin bir parçasıydı.

II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce nazi propagandasının hitap ettiği birkaç ayrı grup vardı:

 Alman halkına, Nazi Partisi'nin ve Almanya'nın yabancı ve iç düşmanlara (özellikle Yahudiler) karşı yaptığı mücadele hatırlatılırdı.
 Çekoslovakya, Polonya, Sovyetler Birliği ve Baltık devletleri gibi ülkelerdeki etnik Almanlara, Almanya ile kan bağlarının yeni ülkelerine olan bağlılıklarından daha güçlü olduğunu söylenirdi.
 Fransa ve Birleşik Krallık gibi potansiyel düşmanlara, Almanya'nın o ülkelerin halkları bir sorunu olmadığını ama hükûmetlerinin Almanya ile savaş başlatmak istediği söylenirdi.
 Tüm halklara Almanya'nın kültürel, bilimsel ve askeri başarıları hatırlatılırdı.

4 Şubat 1941'de Stalingrad Muharebesi'nin bitimine kadar Alman propagandası Alman güçlerinin kabiliyetleri ve Alman askerlerinin sözde insaniyetlerine vurgu yapıyordu (Toplama kamplarında Yahudilerin toplu katliamları bu noktaya kadar hemen hemen hiç bilinmiyordu). Bunun karşısında İngiliz ve Müttefik güçleri korkak katiller ve Amerikalılar ise özellikle Al Capone benzeri gangsterler olarak gösteriliyordu. Alman propagandası aynı zamanda Amerikalılar ve İngilizleri birbirine ve her iki batılı gücü Sovyetler Birliği'ne yabancılaştırmaya çalışıyordu.

Stalingrad'dan sonra ana tema Almanya'nın "Batı Avrupa kültürü"'nü "Bolşevik çeteler"'den koruyan yegane güç olmasına dönüştü. V-1 ve V-2 "intikam silahları" İngilizleri çaresizliğe ikna etmek için kullanıldı.

Soğuk Savaş propagandası

ABD ve Sovyetler Birliği Soğuk Savaş sırasında propagandayı yoğun olarak kullanmıştır. Her iki taraf da film, televizyon ve radyo programlarıyla kendi halklarını, karşı tarafı ve Üçüncü Dünya milletlerini etkilemeye çalışmışlardır. ABD Enformasyon Ajansı, resmi hükûmet istasyonu olarak Amerikanın Sesi radyosunu işletmiştir. Radio Free Europe (Özgür Avrupa Radyosu) ve Radio Liberty (Özgürlük Radyosu) kısmi olarak Central Intelligence Agency (Merkezi Haberalma Ajansı) tarafından desteklenmiş, Doğu Avrupa ve Sovyetler Birliği'ne haberler ve eğlence programlarında gri propaganda yapılmıştır. Sovyetler Birliği'nin resmi istasyonu, Radyo Moskova, beyaz propaganda yaparken, Radio Peace and Freedom (Barış ve Özgürlük Radyosu) gri propaganda yapmıştır. Her iki taraf da kriz dönemlerinde kara propaganda da yapmıştır.

Amerika kıtasında Küba hem kara hem de beyaz propagandanın hem kaynağı hem de hedefi olmuştur. Radio Habana Cuba (Radyo Havana Küba), CIA ve Kübalı gruplara karşı orijinal programlar, Moskova Radyosu'nun yayınları ve Vietnam'ın sesi yayınlarını yapıyordu.

Soğuk Savaş'ın işgörüsü en fazla olan yazarlarından biri George Orwell'dır. Onun Animal Farm ve 1984 romanları propaganda kullanımı ile ilgili bir tür ders kitabıdır. Sovyetler Birliği'nde geçmese de, roman karakterleri dilin sürekli politik amaçlar için çarpıtıldığı totaliter bir rejimde yaşarlar.

Rusya ve Çin arasındaki ideolojik tartışmalar ve sınır sorunları bazı sınır ötesi operasyonlara yol açmıştır. Bu dönemde geliştirilen tekniklerden birinde radyo programları kayıt ediliyor ve daha sonra sondan başa, yani tersine yayınlanıyordu.

Küba CIA ve sürgündeki Kübalı gruplar tarafından hem siyah hem de beyaz propagandanın kaynağı ve hedefi olmuştur. Radio Havana Cuba, bunun karşısında, Radyo Moskova'nın orijinal programlarını aktarmış ve Vietnam'ın Sesi ile ABD gemisi USS Pueblo'nun mürettebatına ait olduğunu iddia ettiği itirafları yayınlamıştır.

Propaganda oluşturma teknikleri

Sosyal psikoloji araştırmalarına dayanan bazı teknikler propaganda oluşturmak için kullanılır.

Propaganda mesajlarının hangi yollarla ulaştırılacağı önemlidir ama bilgi yayılımı stratejileri sadece propaganda mesajı ile birleştikleri zaman propaganda strateji halini alırlar. Bu mesajları tanımlamak, mesajların hangi yollardan yayıldığını çalışabilmek için şarttır. Bu yüzden propaganda oluşturmak için aşağıdaki teknikleri bilmek gereklidir:

 Korkuya başvurma: Korkuya başvurma genel nüfusta korku yaratarak bir konuya destek sağlamayı amaçlar. Örneğin, Joseph Goebbels Teodore Kaufman'ın "Almanya yok olmalı" sözlerini kullanarak Müttefiklerin Alman halkını yok etmeyi amaçladığını iddia etmiştir.
 Bir otoriteye referans: Bir fikri, görüşü veya hareket planını desteklemek için bir otorite veya makam sahibini referans vermek.
 Tren etkisi: Hedef kitleye "herkes bunu yapıyor" diyerek bir hareket tarzını kabul ettirmek.
 Kalabalığa katıl: Bu teknik insanların kazanan tarafta olma dürtüsünü kullanır. Bu teknik hedef gruba bunun bir kitle hareketine döndüğü ve onların da katılmasının kendi çıkarlarına olduğunu söylemeyi içerir.
 Kaçınılmaz zafer: Trene henüz katılmamış olanlar, kesin zafere giden yolda gidenlere katılmaya çağrılır. Halihazırda trende olan veya kısmen trende olanlara da kalmalarının en iyi hareket olduğu fikri verilmiş olur.
 Direkt emir: Bu teknik karar verme sürecini basitleştirmeyi amaçlar. Propagandacı resimler ve sözcükler kullanarak dinleyicilere tam olarak ne yapmaları gerektiğini söyler. Diğer olası seçenekleri ortadan kaldırır. Emri vermek için otorite figürleri kullanılabilir ama şart değildir. Sam amcanın "seni istiyorum" resmi bu tekniği örnektir.
 Reddin elde edilmesi: Bu teknik, bir fikrin nefret edilen, korkulan veya küçük görülen bir grupta popüler olduğu imajının verilmesiyle bu fikrin reddinin temin edilmesinin içerir. Dolayısıyla eğer, nefret edilen veya küçük görülen bir grup insanın da aynı fikri savunduğu inandırılırsa hedef kitle bu görüşü terk eder.
 Parıltılı genellemeler: Parıltılı genellemeler bilgi veya akıl yürütme gerektirmeden kabul edilmesini sağlamak için yüksek değer taşıyan olgular ve inançlarla alakalandırılmış, yoğun, duygusal olarak çekici sözlerdir. Yurt sevgisi, memleket; barış, özgürlük, onur gibi duygulara alakalandırılır. Sözler muğlak ve herkes için başka bir anlama gelebilecek olsa da anlamları hep olumludur: "Propagandacının olguları ve programları her zaman iyidir, tercih edilir, erdemlidir."
 Rasyonalizasyon: Bireyler veya gruplar tartışılır davranış veya inançları bazı genellemelerle akılcı yapmaya çalışabilirler. Muğlak ve hoş sözler genellikle böyle hareket ve inançları haklı göstermek için kullanılır.
 Kasıtlı muğlaklık: Genellemeler kasıtlı olarak muğlaktır ki, hedef kitle kendi yorumlarını katabilsin. Amaç kitleyi gerçekliğini analiz etmeden veya uygulanabilirliğini veya mantıklılığını incelemeden bazı belirsiz sözlerle harekete geçirmektir.
 Transfer: Aynı zamanda ilintilendirme olarak da bilinen bu teknik, bir birey, grup veya bir değerin iyi veya kötü özelliklerini bir diğerine hedef kitleye kabul ettirmek veya reddettirmek için aktarmaktır. Bu teknik genellikle suçu problemin bir üyesinden diğerine transfer etmek için kullanılır.
 Nedeni aşırı basitleştirmek: Karmaşık sosyal, politik, ekonomik veya askerî sorunlara popüler genellemelerle cevap vermek.
 Sokaktaki adam: Sokaktaki adam yaklaşımı propagandacının görüşünün sokaktaki adamın sağ duyusu tarafından da desteklendiğini göstermektir. Hedef kitlenin güvenini kazanmak için gayri resmi bir havada ve tarzda sunulur. Propagandacılar sokak dili ve davranışı kullanarak kendi görüşlerinin ortalama bir kişinin de görüşü olduğu izlenimi verir.
 Tanıklık: Tanıklıklar alakalı veya alakasız alıntılardır. Özellikle bir kişiyi, politikayı, hareketi veya programı desteklemek veya yermek için söylenmiş sözlerden yapılan alıntılardır. Alıntı yapılan kişinin (uzman, halk tarafından saygı duyulan bir kişi vb.) şöhreti sömürülür. Tanıklık saygı duyulan bir kişinin propaganda mesajına resmi desteğini içerir. Bu hedef kitlenin kendini bu saygı duyulan kişi ile özdeşleştirmesi ve onun fikirlerini kabullenmesi amacıyla yapılır.
 Damgalama: Bu teknik propagandanın hedefini nefret edilen veya istenmeyen bir şeyle damgalayarak onun hakkında bir önyargı oluşmasını sağlamayı içerir.
 Günah keçisi: Suçu aslında suçlu olmayan bir kişiye veya gruba atmak. Böylece gerçekten suçlu olanlar korunur veya sorunun çözümüne harcanacak çabalardan dikkat başka yere çekilir.
 Erdem sözleri: Bunlar bir kişi veya konuya başlandığı zaman hedef kitlede olumlu bir imaj sağlayacak sözlerdir. Barış, mutluluk, güvenlik, akıllı liderlik, özgürlük vb.
 Sloganlar: Slogan kısa, çarpıcı bir söz veya cümledir. Damgalama içerebilir. Slogan haline getirilmiş fikirler ikna edicidirler.
 İfade edilmemiş kabuller: Bu teknik propaganda mesajınız açıkça ifade edildiği takdirde kabul görmeyecekse kullanılır. Bunun yerine mesaj sürekli farz edilir veya kabul edilir. Pazar popülizmi bu şekilde yayılmıştır. Çok az insan çıkıp pazarın demokrasinin yerine almasını söylemiştir ama birçoğu pazarın ne kadar etkin olduğunu ve nasıl eski düzeni ortadan kaldığından söz etmiştir.

Propagandanın yayılması için teknikler

Propagandayı yaymak için kullanılan yaygın yöntemler arasında haberler, hükûmet raporları, tarihin tekrar yazılması, uydurma bilim, kitaplar, broşürler, propaganda filmleri, radyo, televizyon ve posterleri sayabiliriz. Radyo ve televizyonda propaganda haberlerde, güncel olaylarda, konuşma programlarının içinde veya reklam olarak yer alabilir.

Vikipedi'deki içeriklerin kolayca değiştirilebilir oluşu, taraflı kaynaklara ve yayınlara yer verilmesi ve bu yüzden doğru olmayan bilgilerin yayılması Vikipedi'nin de bir propaganda aracı haline gelmesine sebep olmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Kamu diplomasisi

Kaynakça
 Dimitri Kitsikis, Yunan propagandası – İstanbul, Meydan Neşriyat, 1964. (ve İstanbul, Kaynak Kitaplar, 1974)
 Thymian Bussemer: Propaganda. Konzepte und Theorien. Wiesbaden: Verlag für Sozialwissenschaften, 2005. ISBN 3-8100-4201-3
 Noam Chomsky and Edward Herman: Manufacturing Consent. The Political Economy of the Mass Media. New York: Pantheon Books, 1988. ISBN 0-679-72034-0
 Patrick Conley: Der parteiliche Journalist. Berlin: Metropol, 2012. ISBN 978-3-86331-050-9
 Stuart Ewen: PR! A Social History of Spin. New York: Basic Books, 1996. ISBN 0-465-06168-0
 Harold Lasswell: Propaganda Technique in World War I. London 1927. (Yeni baskı: Cambridge, Mass: M.I. T. Press, 1971.)

Dış bağlantılar

 Alman Propaganda Arşivi. (İngilizce)
 II. Dünya Savaşı Propaganda Posterleri. (İngilizce)

Propaganda


Nykirke Sogn er et sogn i det nordøstlige Angel i Sydslesvig. Sognet lå i Munkbrarup Herred (Flensborg Amt), nu i den nordlige del af Stenbjergkirke Kommune i Slesvig-Flensborg Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Nykirke Sogn findes flg. stednavne:
 Nykirke (på tysk Neukirchen)
 Nyby (Nieby)
 Poseby

Litteratur
M . Mørk Hansen og C. L. Nielsen: Kirkelig Statistik over Slesvig Stift, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, s. 255
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, 2. bind, Kjøbenhavn 1864, s. 492

Sogne i Sydslesvig

Nykirke Sogn


Otok svetog Mihovila, koji se češće naziva Fort Island, je otok u župi Malew na otoku Man, poznat po svojim atraktivnim ruševinama. Prostire se na površini od 5.14 ha, dugačak je oko 400 metara od zapada prema istoku, i povezan je s poluotokom Langness, u blizini Derbyhavena, uskim nasipom. Sam otok je od stjenovitog škriljevca, a tlo je vrlo kiselo. Ipak, ima značajne zajednice morskog bilja.

Povijest
Postoje dokazi o ljudskoj aktivnosti na otoku od razdoblja mezolitika nadalje i postoje dvije drevne građevine na otoku. Obje su u ruševnom stanju i zatvorene su za javnost, iako postoji niz šetnica koje posjetiteljima omogućuju istraživanje okolice.

Otok omogućava nadzor nad ulazom u ono što je bilo vitalna strateška luka Derbyhaven. To je bilo nešto što je zahtijevalo izgradnju utvrde kako bi se zaštitio ulaz u zaljev i zbog čega je dobio naziv Fort Island. Radove je prvotno izveo Edward Stanley, 3. grof od Derbyja po naredbi kralja Henryja VIII., a naknadna nadogradnja izvršena je 1645. prema uputama 7. grofa.

Izvorno ime Otoka svetog Mihovila zabilježeno je još 1250. godine kada je John McDougal, gospodar otočja, kojeg je norveški kralj imenovao regentom Mana dok se odlučivalo o nasljeđivanju prijestolja, iskrcao se u Ronaldsway sa svojim zetom zakona, budući kralj Magnus. Doček iskrcavanja bio je neprijateljski i rezultirao je time da je McDougal poveo svoje ljude na otok St Michael's gdje je rasporedio svoje ljude u trupe dok su se pripremale za bitku. Manx se zauzvrat također pripremio za bitku suočivši se sa svojim protivnicima, do kojih nisu mogli doći jer je visoka plima odsjekla otok St Michael's Isle od njih, pa su izgledi za bitku nestali.

Godine 1275. nakon što je Aleksandar III, kralj Škotske, preuzeo posjed nad otokom Man, izbila je pobuna u ime Godreda, sina kralja Magnusa, kojeg je Aleksandar porazio u bitci i koji je kasnije prepustio otok Man. John de Vesci, plemić iz Gallowaya, i drugi časnici škotskog kralja iskrcali su se na otok St Michael's i ponovno je ponuđen mir, ali je odbijen. Sljedećeg jutra, prije izlaska sunca, započela je bitka i Manxi su poraženi.

Kirk Michael (ne treba ga brkati s manskim selom istog imena) spominje se u opisu granica opatije Rushen, koji je izgleda sastavljen oko 1376. godine-

Kapela svetog Mihovila, kapela iz 12. stoljeća, nalazi se na južnoj strani otoka. Ova keltsko - nordijska kapela izgrađena je na mjestu starijeg keltskog .

Na otok su se odvile dvije velike bitke za kontrolu nad otokom Man 1250. i 1275. godine, kada su se Engleska, Škotska i Manx borili za kontrolu nad otokom. Manx je dobio prvu bitku, ali 25 godina kasnije izgubili su kontrolu od Škotske.

Derby Fort
Utvrda Derby, utvrda iz 17. stoljeća, nalazi se na istočnom kraju otoka. Izgradio ga je James Stanley, sedmi grof od Derbyja i lord od Manna 1645. godine, tijekom engleskog građanskog rata, kako bi zaštitio tada prometnu luku Derbyhaven.

Otok je rezervat za ptice.

Izvori

Vanjske poveznice

 www.isleofman.com  - Informacije o otoku Fort
 Otok Svetog Mihovila
 Galerije Jona Wornhama uključuju fotografije Fort Islanda na
 http://www.island-images.co.uk/Year2001/0106070834.html - Derby Fort 7. lipnja 2001.
 http://www.island-images.co.uk/Year2003/0311060830.html - Kapelica i utvrda 6. studenog 2003.

Otoci otoka Man

Otok Svetog Mihovila


Fondul Anne Frank (în ) este o fundație înființată în 1963 la Basel (Elveția) pentru a gestiona drepturile de autor obținute prin publicarea Jurnalului Annei Frank. Ea este legatarul universal al lui Otto Frank, cel care a moștenit drepturile de autor ale fiicei sale. Veniturile obținute sunt folosite pentru a sprijini proiectele la nivel mondial pentru informarea tinerilor cu privire la rasism.

Fundația a fost înființată de Otto Frank și de cea de-a doua sa soție, Elfriede Geiringer-Markovits, după ce s-au mutat în Elveția în 1952. Otto Frank a murit în 1980, la vârsta de 91 de ani. El a donat anterior jurnalele originale către Institutul NIOD pentru Documentarea Războiului, Holocaustului și Genocidului. În anul 2009 ele au fost împrumutate pe termen nelimitat Fundației Anne Frank.

După moartea lui Otto Frank, Fondul Anne Frank a fost condus de vărul Annei, Buddy Elias (1925-2015), până la propria lui moarte. În 2007 a decis să predea arhivele familiei Fundației Anne Frank din Amsterdam, ca o formă de împrumut pe termen lung. În 2011, totuși, Fondul a cerut să i se restituie arhivele imediat, iar tribunalul a decis în cele din urmă că arhivele familiei trebuie restituite, ceea ce a avut loc efectiv la sfârșitul anului 2013. Fondul elvețian vrea ca arhiva să fie cedată unui muzeu Anne Frank ce urmează să fie amenajat în orașul ei natal, Frankfurt.

Fundația neerlandeză și fondul elvețian s-au întâlnit în instanță în 2015 pentru soluționarea problemei cu privire la drepturile de autor asupra jurnalului.

Note

Anne Frank

Fondul Anne Frank


Royal Air Force Odiham or more simply RAF Odiham  is a Royal Air Force station situated a little to the south of the village of Odiham in Hampshire, England. It is the home of the Royal Air Force's heavy lift helicopter, the Boeing Chinook, and of the King's Helicopter Flight (TKHF) . Its current station commander is Group Captain Donal McGurk.

History
Aircraft operations began from the site in 1925 but it was not until October 1937 that it was opened as a permanent airfield.

Second World War

During the Second World War North American Mustangs and Hawker Typhoons were flown out of the base. After the Allied invasion of Europe the site became a prisoner of war camp.
 No. 2 Squadron RAF operated the Mustang I between 7 August 1943 and 22 September 1943 and again between 6 October 1943 and 14 November 1943.
 The squadron returned on 27 June 1944 with the Mustang II before leaving on 29 July 1944.
 No. 4 Squadron RAF using the Hawker Hector and the Westland Lysander I between 16 February 1936 and 24 September 1939.
 The squadron returned on 7 August 1943 using the Mustang I until 15 September 1943 before returning again on 6 October 1943 and staying until 14 November 1943.
 4 Squadron returned again with Supermarine Spitfire XI between 27 June 1944 and 16 August 1944 with a detachment at B 10/Plumelot.
 No. 13 Squadron RAF with the Westland Lysander Mk III and the Bristol Blenheim Mk IV between 17 July 1941 and 1 August 1942 with detachments at RAF Detling, RAF Wattisham and RAF Thruxton.
 The squadron returned on 10 August 1942 again with the Blenheim IV and for the first time the Mk V version. They left on 15 November 1942.
 No. 53 Squadron RAF with the Hawker Hector and the Blenheim IV between 8 April 1938 and 20 September 1939.
 No. 59 Squadron RAF operated the Blenheim IV between 6 June 1940 and 3 July 1940.
 No. 63 Squadron RAF using the Mustang Mk I between 21 November 1942 and 27 July 1943 with a detachment at RAF Macmerry.
 No. 82 Squadron RAF with the Blenheim IV between August 1939 and 21 March 1942 as an detachment from RAF Watton.
 No. 96 Squadron RAF operated the de Havilland Mosquito XIII between 24 September 1944 and 12 December 1944 before being disbanded here.

Postwar

Fighter role
Following the end of the War RAF Fighter Command assumed control of the base. No. 247 Squadron was re-equipped with Vampires in June 1946, while No. 54 Squadron and No. 72 Squadron were both re-equipped with Vampires in July 1946. No. 54 Squadron and No. 247 Squadron both converted to night fighter units equipped with Meteor F.8s in 1951. As part of her coronation celebrations the Queen reviewed the Royal Air Force at Odiham in 1953.

No. 46 Squadron was re-formed at RAF Odiham on 15 August 1954 as a night fighter unit equipped with Meteor NF12s and 14s. In 1955 No. 54 Squadron and No. 247 Squadron started receiving Hunters and, in 1956, No. 46 Squadron began converting to Javelins with the first arriving in February. Odiham closed as a fighter base in 1959.

Support helicopters
After a short period in "care and maintenance" status the base was reopened as part of Transport Command in 1960. In this role No. 72 Squadron was re-equipped with Bristol Belvedere helicopters in 1961 and then with Westland Whirlwind helicopters in 1964. The Westland helicopters were joined by the Aérospatiale Pumas of No. 33 Squadron and No. 230 Squadron in 1971.

The first Chinook HC.1s arrived at Odiham in 1981. These were replaced by the Chinook HC.2 in 1993. The RAF ordered the Chinook HC.3, a special forces variant, in 1995. After being in storage for eight years due to avionics certification problems, the HC.3 airframes were retro-fitted with HC.2 avionics during 2009 and 2010, to enable them to finally enter RAF service. The Mk6, which incorporates a new Digital Automatic Flight Control System (DAFCS), is a new buy of 14 aircraft which arrived in 2013.

No. 618 Volunteer Gliding Squadron arrived in July 2000. The Unit operated the Vigilant T Mk 1 self-launching glider, providing basic flying and gliding training to members of the Air Cadet Organisation. Due to a fleet-wide airworthiness issue, the Vigilant (and its cousin, the Viking conventional glider) were grounded in April 2014. No. 618 Volunteer Gliding Squadron was subsequently disbanded.

In May 2015, it was announced that the Chinook Operational Conversion Flight, comprising six Chinooks and 150 personnel would transfer from Odiham to RAF Benson to form a joint Puma and Chinook Operational Conversion Unit. The move began in December 2015 as the unit joined their Puma counterparts at Benson under a reformed No. 28 Squadron.

With the Lynx reaching the end of its operational life in January 2018, No. 657 Squadron of the Army Air Corps and their Lynx AH9A disbanded in May 2018.

To extend their life for at least 15 years, Odiham's runways were upgraded in early 2021. The runway surfaces and lighting were replaced, with the airfield remaining open throughout the works.

Role and operations
RAF Odiham's mission statement is to Deliver and sustain Chinook and Special Forces aviation operations world-wide, in order to support UK defence missions and tasks".

Support Helicopter Force (SHF)

To fulfil this mission, the station is home to No. 7 Squadron, No. 18 Squadron and No. 27 Squadron, all operating the Boeing Chinook and forming part of the RAF's Support Helicopter Force. The Chinook is a heavy-lift helicopter used for tactical troop and load movements and casualty evacuation across the battlefield. The aircraft can carry up to fifty-five troops or around ten-tonnes of mixed cargo either internally or as an under-slung load.

The Chinook Display Team is also based at the Station.

Joint Special Forces Aviation Wing
Odiham is home to the headquarters of the Joint Special Forces Aviation Wing (JSFAW). The wing is a Royal Air Force and British Army organisation that coordinates the provision of rotary wing aviation support to the United Kingdom Special Forces (UKSF). Providing this role are Chinooks of No. 7 Squadron at Odiham and Army Air Corps Eurocopter AS365N3 Dauphin II and Westland Gazelle AH1 aircraft based at Stirling Lines in Herefordshire.

Other activities
The Kestrel Gliding Club continues to fly from Odiham at weekends, having become part of the Royal Air Force Gliding and Soaring Association in 2006.

Based units
The following flying and notable non-flying units are based at RAF Odiham.

Royal Air Force
Joint Helicopter Command

Support Helicopter Force
Headquarters, Support Helicopter Force
No. 18 Squadron – Chinook HC5, HC6, HC6A
No. 27 Squadron – Chinook HC5, HC6, HC6A
Chinook Display Team

No. 22 Group (Training) RAF
Air Training Corps
No. 1827 (Odiham) Squadron, Hampshire & Isle of Wight Wing, Air Training Corps

Strategic Command
United Kingdom Special Forces
Joint Special Forces Aviation Wing
Headquarters, Joint Special Forces Aviation Wing
No. 7 Squadron – Chinook HC5, HC6, HC6A

Civilian
 Kestrel Gliding Club
 The King's Helicopter Flight – S-76 C++

Heritage

Station badge and motto
RAF Odiham's badge, awarded in November 1951, features a port portcullis between two towers each displaying a red rose behind two silver arrows with red feathers, crossing one another. The arrows are entwined by a jess and surmounted by a bell. The portcullis and towers relate to Odiham Castle, a ruin dating from the 13th century, located approximately 2 km north of the station. The portcullis also originates from the badge of Fighter Command, under which the station operated during the 1950s. The roses reference the Hampshire coat of arms and the arrows represent the speed of the aircraft flown from the station. Representing a falconer and bird, jess and bell, refer to the control of hunting aircraft and refer to the role of squadrons at the station.

The station's motto is 'Promise and Fulfil'.

Gate Guardian
RAF Odiham's gate guardian is a former US Army Boeing CH-47F Chinook. The airframe was donated by Boeing and reassembled at the station by Boeing and the RAF, using retired parts from several US and RAF Chinooks. It was unveiled in May 2012 by Secretary of State for Defence Philip Hammond during a visit to the station to celebrate 30 years of RAF Chinook operations.

List of station commanders

 1938–1940: Group Captain Freddie West; recipient of the Victoria Cross
 1945: Wing Commander Nelles Woods Timmerman (RCAF)
 1945–1946: Group Captain Reginald John Lane (RCAF)
 1949–????: Acting Group Captain Deryck Stapleton
 1950–1952: Group Captain Harold Maguire
 1952–????: Group Captain John A. Kent
 1955–????: Group Captain Ken Gatward
 1979–1981: Group Captain Colin Reineck
 1981–1983: Group Captain Sandy Hunter
 1983–1985: Group Captain Brian Wright
 1985–1987: Group Captain Timothy Garden
 1987–1989: Group Captain John Day
 1989–1991: Group Captain Joe French
 1991–1993: Group Captain Chris Chambers
 1993–1995: Group Captain Peter Crawford
 1995–1997: Group Captain Paul Luker
 1997–1999: Group Captain Al Campbell
 1999–2001: Group Captain Mike Barter
 2001–2003: Group Captain Andrew Pulford; later Chief of the Air Staff
 2003–2005: Group Captain Trevor Milburn
 2005–2007: Group Captain Sean Reynolds
 2009–2011: Group Captain Steve Shell
 2011–2013: Group Captain Dom Toriati
 2013–2015: Group Captain Richard Madison
 2015–2017: Group Captain Philip Robinson
 2017–2019: Group Captain Lee Turner
 2019–2021: Group Captain Nicholas Knight
 2021–present: Group Captain Donal McGurk

See also

 List of Royal Air Force stations

References

Citations

Bibliography

External links

 RAF Odiham Defence Aerodrome Manual
 UK Military Aeronautical Information Publication – Odiham (EGVO)

Royal Air Force stations in Hampshire
Airports in England
618 VGS
RAF
Royal Air Force stations of World War II in the United Kingdom

RAF Odiham


A reference beam is a laser beam used to read and write holograms.  It is one of two laser beams used to create a hologram.  In order to read a hologram out, some aspects of the reference beam (namely its angle of incidence, beam profile and wavelength) must be reproduced exactly as when it was used to write the hologram.  As a result, usually reference beams are Gaussian beams or spherical wave beams (beams that radiate from a single point) which are fairly easy to reproduce.

The other beam used to write a hologram is the signal beam or object beam.

Holography

Reference beam


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dubník enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Dubník im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dubnik

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dubník (Nové Zámky)


Altiplano er en dansk udviklingsbistandsfilm fra 1990 instrueret af Erik Nørgård Gravesen.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1990

Altiplano (dokumentarfilm)


En economía se entiende por crisis de deuda, también conocida como crisis de deuda pública o crisis de deuda soberana, aquella situación de tensiones y dificultades que surgen en la financiación de la Hacienda pública de un país. Los problemas se pueden manifestar en la imposibilidad de pago de los compromisos asumidos por el Estado, la dificultad para encontrar inversores dispuestos a realizar nuevos préstamos o en la elevación del tipo de interés que tienen que pagar los Estados por la emisión de nueva deuda.

El origen de estas crisis se produce por una acumulación creciente de deuda pública emitida para financiar los déficit presupuestarios acumulados de un país. La crisis se desencadena cuando el importe total de la deuda es de una cuantía en la que el Estado no puede atender el pago de los intereses o la devolución de los capitales prestados, porque estos alcanzan un porcentaje considerable de los recursos públicos. Se habla de crisis de deuda externa en aquellos casos en que la Hacienda pública tenga una excesiva deuda frente al resto del mundo y carezca de divisas para satisfacer sus intereses y amortizaciones.

La magnitud de la crisis
Para calcular la magnitud del problema de la deuda pública en una economía se tienen en cuenta tres ratios fundamentales:
 la relación entre deuda pública y producto interno bruto (PIB)
 la relación entre déficit público  y PIB
 la asequibilidad de la deuda, que es el porcentaje que suponen los costes por intereses de la deuda en los ingresos fiscales del Estado.

La quiebra de la deuda soberana
Ante la imposibilidad del Estado de seguir pagando los intereses de la deuda o de amortizarla, no queda otra solución a los gobiernos que la declaración de la bancarrota, impago o default. A lo largo de la historia estas declaraciones de bancarrotas han adquirido diversas manifestaciones:
 En algunas ocasiones mediante repudios o arreglos:
los repudios, que significan el no reconocimiento por un rey o gobierno de la deuda emitida por otros gobiernos previos.
los repudios encubiertos que fueron reestructuraciones de la deuda decididos unilateralmente por los gobiernos.
 Los arreglos de la deuda que implicaban la reducción del nominal de los títulos, la rebaja del tipo de interés nominal, el recorte del rendimiento neto o el alargamiento del vencimiento de los títulos. Estos arreglos fueron pactados muchas veces con los inversores extranjeros.
De forma alternativa, sobre todo cuando la deuda es de carácter interno,  se ha recurrido a la emisión de dinero lo que significaba un impuesto inflacionista, ya que el crecimiento de los precios rebajaba el valor real de la deuda y del tipo de interés real.

Véase también
Crisis de la deuda soberana europea
Crisis de la deuda soberana en Grecia
Crisis financiera en Letonia de 2008-2009
Crisis de la deuda latinoamericana
Quiebras de Felipe II
Quiebras de Felipe III
Quiebras de Felipe IV
Quiebras de Carlos II
Historia de la deuda externa argentina
Anexo:Lista de crisis de deuda soberana

Referencias
Francisco Comín. Repudios, arreglos y adulteraciones. Las crisis de la deuda pública en la España contemporánea (1800-2011). X Congreso Internacional de la AEHE

Deuda pública
Crisis financieras
Historia económica

Crisis de deuda


Abu Iáia Abu Becre II () foi o califa haféssida da Ifríquia de 1318 a 1346. Era filho de Abu Zacaria Iáia III, emir de Bugia e neto de Abu Ixaque Ibraim I. Sob seu governo, a antiga unidade dos domínios haféssidas foi restaurada.

Ascensão e reinado

Depois de 1309, seu irmão   chegou ao poder em Túnis e o nomeou governador de Constantina. Pouco depois disso, ele se revoltou. Em 1311, seu irmão foi derrubado e Abu Iáia Abu Becre aproveitou a oportunidade para tomar Bugia em 1312, aproveitando a impotência do califa  . Em 1315/16, começaram os ataques a Túnis; em 1317, Aliani fugiu do país e abdicou em favor de seu filho  , que resistiu por mais nove meses, quando, em 1318, Abu Iáia Abu Becre fez sua entrada na capital.

A primeira parte de seu reinado foi amplamente dedicada a suprimir rebeliões. Abu Darba tentou encorajar revoltas e também encorajou , genro de Aliani, a se rebelar. Até 1332, houve inúmeras rebeliões, mas o califa foi gradualmente capaz de restaurar o controle. Para manter a coesão do reino, desde 1320 confiou o governo das províncias a seus filhos, auxiliados por camareiros.
 Entre 1319 e 1330, os ziânidas do Reino de Tremecém atacaram o território haféssida todos os anos até que a ameaça foi neutralizada por meio de uma aliança com os merínidas de Fez, cujo herdeiro presuntivo Alboácem Ali se casou com a filha de Abu Iáia Abu Becre. A partir de 1330, o xeique almóada  ascendeu aos mais altos cargos do Estado, tornando-se camareiro-mor em 1343. A partir desse cargo favoreceu o estreitamento das relações com os merínidas e o aumento da influência do genro do sultão. Alboácem Ali era agora o sultão de Fez  e o vizinho ocidental imediato dos haféssidas, tendo anexado Tremecém em 1337. Em 1335, Abu Iáia Abu Becre recuperou Jerba dos sicilianos. Um dos desenvolvimentos mais significativos de seu governo foi o estabelecimento de frotas corsárias nos portos haféssidas, e a partir desse período a pirataria começou a ser uma fonte significativa de renda à região.

Na primavera de 1342, Abu Iáia Abu Becre designou como seu sucessor um de seus filhos, Abu Alabás Amade, que governou o sul, e confirmou o apoio de seu genro Alboácem. No entanto, quando o califa morreu em outubro de 1346, era outro de seus filhos, Abu Hafes Omar, que estava em Túnis, e ele se proclamou califa com apoio de ibne Tafraguine sob o título de Anácer Lidim Alá. Abu Alabás Amade marchou sobre Túnis pelo sul e tomou a cidade, mas logo foi morto por Abu Hafes Omar, que também matou seus outros irmãos para remover quaisquer outros rivais. Como fiador da sucessão haféssida, Alboácem invadiu o reino na primavera de 1347 para expulsar o usurpador. Abu Hafes Omar fugiu de Túnis, mas foi capturado perto de Gabes e executado em agosto. Alboácem fez uma entrada triunfal em Túnis em setembro. Foi nessa época que seu súdito, o famoso viajante ibne Batuta, visitou Túnis em sua viagem de volta da peregrinação do Haje. No entanto, a Peste Negra devastou os domínios haféssidas em 1348 e seu governo não era popular. Logo houve rebeliões contra o domínio merínida, forçando-o a abandonar Túnis de navio em dezembro de 1348. No início de 1350, o príncipe haféssida Alfadle de Bugia foi proclamado califa, mas em julho ibne Tafraguine voltou e colocou seu irmão Abu Ixaque Ibraim II em seu lugar, matando Alfadle.

Bibliografia

Haféssidas
Berberes do século XIV

Abu Iáia Abu Becre II


An Stenia vasquezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Stenia vasquezii in nahilalakip ha genus nga Stenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Stenia (Orchidaceae)

Stenia vasquezii


Arsène Wenger (d. 22 Ekim 1949, Strazburg, Fransa), Fransız eski futbolcu ve teknik direktör.

Futbolculuk kariyeri boyunca Fransa Üçüncü Ligi'ndeki Mutzig, Mulhouse ve Vauban takımlarında savunma oyuncusu olarak futbol oynamıştır. 1978 - 1979 sezonunda birinci lig takımlarından Strazburg'a transfer olmuş ve sadece üç maç forma giydiği bu sezonda lig şampiyonluğu yaşamıştır.

Teknik adamlık kariyerine 1981'de Strazburg genç takımında başlamış, 1983'te Cannes FC takımında yardımcı antrenör olmuştur. 1984-1986 arasında Nancy takımının teknik direktörlüğünü yapmıştır. Kariyerinde önemli bir dönüm noktası 1987 yılında AS Monaco FC takımının teknik direktörlüğüne getirilmesi olmuş, 1994-1995 sezonunda görevinden ayrılana kadar bu takımla 1988 yılında Fransa Ligi şampiyonluğu ve 1991 yılında Fransa Kupası'nı kazanmış, 1992 yılında UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda Otto Rehhagel'in çalıştırdığı SV Werder Bremen ile final oynamıştır.

1995 yılında Japon takımı Grampus Eight takımında görev almış ve Japonya Süper Kupası'nı kazanmıştır.

Kariyerinde ikinci dönüm noktası 1996 yılında Arsenal takımının teknik direktörlüğüne getirilmesi olmuştur. 1996 yılı itibarıyla sürdürdüğü bu görevinde, 1998, 2002 ve 2004 yıllarında üç kez lig şampiyonu olmuş, 1998, 2002, 2003 ve 2014 yıllarında 4 kez FA Cup'ı kazanmış ve 1998, 1999, 2002 ve 2004'te dört FA Community Shield sahibi olmuştur.

Avrupa kupalarında ise 2000 yılında UEFA Kupası'nda Galatasaray ile final oynamış ve penaltılarla kaybetmiştir. 2006 yılında UEFA Şampiyonlar Ligi finalinde Barcelona'ya kaybetmiştir.

20 Nisan 2018 tarihinde 2017-18 sezon sonunda Arsenal'dan ayrılacağını duyurdu.

Teknik direktörlük kariyeri

 1984-1987 AS Nancy
 1987-1994 AS Monaco FC
 1995-1996 Nagoya Grampus Eight
 1996-2018 Arsenal

Kaynakça

1949 doğumlular
Fransız futbolcular
Fransız teknik direktörler
RC Strasbourg futbolcuları
AS Monaco FC teknik direktörleri
Légion d'honneur sahipleri
Strasbourg Üniversitesinde öğrenim görenler
Ligue 1 teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Ligue 1 futbolcuları
Arsenal FC teknik direktörleri
Premier League teknik direktörleri
Strazburg doğumlular
Defans futbolcuları
J1 League teknik direktörleri

Arsène Wenger


Yıldız Savaşları: Bölüm VI - Jedi'ın Dönüşü (Özgün adı: Star Wars Episode VI - Return of the Jedi), Richard Marquand'in yönettiği ve George Lucas ile Lawrence Kasdan'ın senaryosu yazdığı 1983 yapımı bir uzay operası filmi. Yıldız Savaşları serisinin 3. filmidir. Fakat hikâyenin kronolojik sıralamasına göre serinin 6. filmidir.

Film 25 Mayıs 1983 tarihinde sinemalarda gösterime girmiştir.

Konusu
Serinin 6. filminde, Luke Skywalker ve arkadaşları, Bulut gezegeninden Karbon dondurucuda Boba Fett'e teslim edilen ve Jabba the Hutt tarafından borcu için tutsak alınan Han Solo'yu kurtarmak üzere Tatooine gezegenine giderler.Jabba the Hutt Luke'un Jedi güçlerini küçümser, onu ve beraberindekileri Sarlac canavarına yem etmek üzere kum denizine götürür. Fakat Luke Güc'ü kullanarak (Biraz da R2D2'nun yardımıyla) Jabba ve adamlarını kum denizine gömer. O esnada İmparatorluk ikinci Ölüm Yıldızı'nı isyanı yok etmek üzere büyük bir saldırı için hazırlamaktadır. İsyan güçleri de boş durmaz. Bu onların son saldırısı olacak nitelikte bir girişimdir. Sullust sistemine yerleşmişlerdir.

Luke Skywalker, eğitimini sona erdirmek için sabırsızlanmaktadır. Dagobah'a döner ve 900 yaşını geçen Yodayı hasta, bitkin bir halde bulur. Yoda'dan babası hakkındaki gerçeği kesin biçimde öğrenir. Daha sonra Yoda öğrencisi Obi-Wan gibi güçle bütünleşerek yok olurken Luke'u kafası karışmış bir halde bırakır. Gezegenden ayrılmak için son hazırlıklarını sürdüğü sırada Obi-wan'ın ruhu belirir. Luke artık geçmişe dair tüm sorularının cevabını alacaktır. Obi-wan babası hakkındaki gerçeği neden anlatmadığını açıklar ve Luke'un kendisine olan kırgınlığını ve kızgınlığını giderir. Sözünü ettiği bir diğer sırsa bir ikiz kız kardeşi olduğudur. Jedi hislerini izleyen Luke O'nun Leia olduğunu anlar. Obi-wan şimdilik bu gerçeği gizlemesi konusunda O'nu uyarır. Çünkü bu gerçek imparator için kullanabileceği bir silah olabilir. Asilerin önderliğinde hazırlanan operasyonun planları için yapılan oturum devam ederken Luke'da Dagobah'dan döner ve ele geçirilen bir imparatorluk mekiği ile Endor ayında inşa edilen kalkanı yok edip Ölüm Yıldızı'nın savunma sisteminden mahrum bırakacak gönüllü grupta eski dostları Han ve Leia'nın yanında yer alır. Darth Vader oğlunun geldiğini bilmektedir ama İmparator'a onu götürmek için acele etmez. Luke'un kendiliğinden geleceğini bilmektedir. Luke babası ile yüzleşmeden önce Endor Ayı'nda Leia ile kouşur ve O'na gerçek annesini hatırlayıp hatırlamadığını sorar. Leia çok az şey anımsadığını çok güzel ama hüzünlü olduğunu anlatır. Luke önce görevi tehlikeye attığı için Endor'u terk etmesi gerektiğini, Darth Vader'ın kendisinin buradaki varlığını hissettiğini söyler ve O'nun babası olduğunu ekler. Leia bu gerçekle dehşete düşmüş görünür. Kardeş olduklarını anlattığında ise nasıl olduğunu anlayamasa da sanki hep bunu bildiğini söyler. Luke Vader ile yüzleşmek için Ewok şehrinden ayrılır.

Endor ayında ve yörüngede İsyancı Kuvvetleri ile İmparatorluk Ordusu karşılaşmak üzeredir. Aynı sıralar farklı bir yol izleyen Luke babası Vader'a onu aydınlık tarafa çekebileceği ve İmparatorun şeytani yönüne ikna olacağı inancıyla teslim olur. Ama düşündüğünün aksine Vader, kendisini İmparatora teslim eder. İmparator onu karanlık tarafa çekmek  arzusundadır. Luke'u kışkırtmak ve öfkeye kapılıp saldırmasını sağlamak amacıyla İsyancı Güçlerinin ölüm yıldızı için hazırladıkları saldırdan haberdar olduğunu ve aslında her şeyin kendi planı dahilinde gelişen bir oyun olduğunu anlatır. Yapım aşamasında olduğu için çalışmadığı zannedilen Ölüm Yıldızı da aslında çalışır durumdadır. Dolayısıyla saldırı sonuçsuz kalacaktır. Çarpışma Luke'un gözleri önünde başlamıştır.

İmparator, açıkladığı bu gerçekle Luke'un öfkesine yenik düşüp saldırması için O'nu kışkırtmak istemektedir. O'na "Benim genç Padawanım" derken de karanlık tarafın cazibesine kapılıp yeni çırağı olacağından da yüzde yüz emindir. Genç ve deneyimsiz Luke çok geçmeden İmparatora karşı koyamaz ve saldırır. Ama imparatorun sadık hizmetkarı Darth Vader ışın kılıcıyla saldırısına karşılık veren kişi olur. Darth Vader ve Luke, baba ve oğul imparatorun önünde savaşırlar. İmparator mücadeleyi zevkle izler. Luke babasıyla savaşmak istemez ama Darth Vader onu buna mecbur eder. Luke ondan kaçsa da zihninden Leia'nın varlığını keşfeden Vader son kozunu oynar. Eğer O karanlık tarafa geçmezse kızkardeşinin geçebileceğini söyler. Luke, Leia'yı kaybetme dürtüsüyle, tıpkı Anakin'in Padme'yi kaybetme dürtüsüyle yaptığı üzere kendini kaybederek saldırır. Darth Vader Luke'un bu kadar güçlü olduğunu görünce zorlanır ve yavaş yavaş kaybetmeye başlar sonunda Luke, Darth Vader'ı sıkıştırır ve öfkesine yenilir babasının sağ elini keser vs Darth Vader yere yığılır. İmparator Palpatine için Luke yeni bir Anakin, Vader'da yeni bir Kont Dooku'dur artık. İmparator "Babanı öldür ve benim yanımda babanın yerini al" der. Luke bir süre önce babasıyla ilk savaşında kaybettiği eline sonra babasının kopmuş eline bakar ve kim olduğunu hatırlar. İmparatora dönerek bir zamanlar babasının olduğu üzere bir Jedi olduğunu ve asla karanlık tarafa gitmeyeceğini belirtir. Bu sözler İmparatora O'nu asla kazanamayacağını anlatmaya yeter. Öfkeyle sith yıldırımlarını yağdırmaya başlar. Luke çırpınır, babasına yardım etmesi için seslenir. Vader doğrulur. Ya efendisine itaat edecek, oğlu ölecek ya da oğlunu kurtarmak için efendisini yok edecektir. O an Vader'ın içindeki -saf- Anakin uyanır ve imparator Palpatin'i, Darth Sidious'u kollarıyla kavrayıp boşluğa fırlatır. Anakin Darth Sidious 'un ölümcül yıldırımlarına maruz kaldığı için ölmek üzeredir. Luke babasını hangara kadar sürükler. Ama Anakin yere yığılır. Son bir isteği vardır. Luke'u -oğlunu- bir kez olsun kendi gözleriyle görebilmektir. Luke babasını yıllarca Vader'a hapseden kaskı çıkarır. Anakin Mustafar'daki düellodan arta kalan hasarlı yüzüyle gülümsemektedir. Kız kardeşine kendisi hakkında yanılmadığını söylemesini ister ve ölür.

Dışarıda ise ittifak güçleri zafer kazanmış ve 2. Ölüm Yıldızı da yokedilmiştir. Luke babasıyla vedalaşıp, cesediyle beraber Endora iner ve yakarak cenazesini gömer .Son sahnede  gücün karanlığını terk eden Anakin Skywalker, Yoda ve Obi-Wan güçle bütünleşmiş halde Luke'a görünürler ve efsane mutlu sonla biter.

Yeniden Adlandırılması

Filmin adı ilk olarak Yıldız Savaşları: Jedi'ın İntikamı (Özgün adı: Revenge of the Jedi olarak açıklanmıştır. Aralık 1982'de Lucas, İntikam almanın Jedi kişiliğine uygun olmadığına karar verdi. Lucasfilm posterlerin  sinema salonlarına gönderilmesini durdurdu ve geriye kalan 6.800 afiş stoğunu Star Wars hayran kulübü üyelerine 9.50 dolara sattı.

Hayden Christensen

2004 yılında çıkan DVD versiyonunun final sahnesinde ruh halinde görünen ve Sebastian Shaw'ın canlandırdığı Anakin Skywalker dijital ortamda değiştirilmiş ve Yıldız Savaşları: Bölüm II - Klonların Saldırısı ve  Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı'da rol alan Hayden Christensen eklenmiştir.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia Jedi'ın dönüşü maddesi

Dış bağlantılar

6 - Jedi'ın Dönüşü
1983 çıkışlı filmler
Amerika Birleşik Devletleri fantastik filmleri
Alan Hume'un görüntülediği filmler
John Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Satürn Ödülü kazanan filmler
Dönüşü
Kurguda aile
Yıldız Savaşları Orijinal Üçleme
Konusu ormanda geçen filmler
Kurguda protezler
Arizona'da çekilmiş filmler
Kaliforniya'da çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri uzay macerası filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
1980'lerde devam filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu savaş filmleri
En İyi Bilimkurgu Filmi Saturn Ödülü kazanan fimler
En İyi Dramatik Sunum Hugo Ödülü kazanan eserler


Nome científico: Typhlophis squamosus (Schlegel, 1839).

Nome popular: Cobra-cega, cobra de vidro, fura-terra.

 Reino Animal
 Filo Chordata
 Classe Reptilia
 Ordem Squamata
 Subordem Serpentes
 Família Anomalepididae
 Genero Typhlophis
 Espécie T. Squamosus

 Typhlops squamosus foi descrito por Schlegel (1839) e caracterizado pela cabeça ser coberta por pequenas escamas indistinguíveis das do resto do corpo. Com base nesta mesma característica Fitzinger 1843, propôs um novo gênero para esta espécie: Typhlophis. De acordo com a descrição original T. squamosus tem 345 escamas ventrais, 14 subcaudais e 21 fileiras de escamas do meio do corpo, enquanto Boulenger  1893, elevou o número de escamas do meio do corpo para 24 e Senãris  (1998) mencionou que esta espécie mede 130 mm.
Possuem uma coloração do corpo geralmente marrom escuro dorsalmente e creme pálido ventralmente.

Na femea de qualquer espécie, em via de regra, a cauda é mais destacada que nos machos, Do Amaral  1930. Esta cobra fossorial habita a floresta tropical úmida.  Esta espécie pode viver associada à formigueiros e cupinzeiros, Cunha et al., 1978.
Apenas a espécie Typhlophis squamosus, foi registrada na região de Manaus até o momento e todas as espécies brasileiras pertencem ao gênero Leptotyphlops.

Reprodução: Ovípara, com os ovos alongados são depositados juntos em uma linha.

Habito: Alimentam -se de pequenos invertebrados, podendo seguir trilhas de formigas por quimiorrecepção, repelem o ataque das formigas se lambuzando com secreções cloacais.

Distribuição geográfica: Venezuela, Guyana (Cuyuni-Mazaruni), Suriname (Nickerie), French Guiana Francesa (Cayenne, Saint-Laurent-du-Maroni) no Norte do Brasil (Amazonas, Pará).

A Cobra Cega, T. squamosus foi mais recentemente avaliada para a Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da IUCN em 2015. Typhlophis squamosus está listado como Menos Preocupante, Oubotar 2019.

T. squamosus, Oriximiná


USA's Grand Prix 2017 (officielle navn: 2017 Formula 1 United States Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev afholdt 22. oktober 2017 på Circuit of the Americas i Austin, Texas. Det var det syttende løb i Formel 1-sæsonen 2017 og 45. gang at USA's Grand Prix blev arrangeret.

Løbet blev vundet af Lewis Hamilton fra Mercedes, som startede fra pole position. De andre podiepladser gik til Ferrari-kørerne Sebastian Vettel på anden og Kimi Räikkönen på tredje. Med Hamiltons sejr og en femteplads til Valtteri Bottas sikrede Mercedes sig sit fjerde konstruktørmesterskab i træk.

Resultater

Kvalifikation

Løbet

Noter til tabellerne:
 - Daniel Ricciardo og Kimi Räikkönen satte identiske omgangstider i Q3. Eftersom Ricciardo satte sin tid først blev han anset at have kvalificeret foran Räikkönen.
 - Max Verstappen fik en gridstraf på 15 placeringer for at have overskredet bilens motorkomponentkvote.
 - Stoffel Vandoorne fik en gridstraf på 30 placeringer for at have overskredet bilens motorkomponentkvote.
 - Nico Hülkenberg fik en gridstraf på 20 placeringer for at have overskredet bilens motorkomponentkvote.
 - Lance Stroll fik en gridstraf på 3 placeringer for at have hindret Romain Grosjean under kvalifikationen.
 - Brendon Hartley fik en gridstraf på 25 placeringer for at have overskredet bilens motorkomponentkvote.
 - Kevin Magnussen fik en gridstraf på 3 placeringer for at have hindret Sergio Pérez under kvalifikationen.
 - Max Verstappen fik en tidsstraf på 5 sekunder for at have kørt udenfor banen og opnået en fordel.
 - Marcus Ericsson fik en tidsstraf på 5 sekunder for at have forårsaget en kollision.

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

USA's Grand Prix
Formel 1 2017

USA's Grand Prix 2017


La Liguilla Pre-Libertadores 1974 fue la 1.ª edición de la Liguilla Pre-Libertadores, torneo clasificatorio para Copa Libertadores de América, organizado por la Asociación Nacional de Fútbol Profesional.

El ganador de esta edición fue Unión Española, que derrotó 2-1 a Colo-Colo en la definición, clasificando a la Copa Libertadores 1975.

Equipos participantes

Desarrollo
El torneo se desarrolló en una sola rueda con la modalidad de todos contra todos. Si al término de la competencia hubiese dos equipos igualado en el primer lugar, se dirime el ganador en un partido de definición, si la igualdad persiste, clasificaba el equipo con mejor diferencia de goles.

Primera fecha

Segunda fecha

Tercera fecha

Tabla de posiciones

PJ=Partidos jugados; PG=Partidos ganados; PE=Partidos empatados; PP=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol; Pts=Puntos

Final por la liguilla

Ganador

Véase también
 Copa Chile 1974
 Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
 Primera División de Chile 1974

Referencias

Enlaces externos

 Campeones de Liguilla Pre-Libertadores RSSSF
 Chile 1974 RSSSF

Chile en 1974
Fútbol en 1974
Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
Temporada 1974 de fútbol en Chile

Liguilla Pre-Libertadores 1974 (Chile)


Svitlana Fomenko, née le 19 novembre 1976 à Kiev, est une femme politique ukrainienne.

Biographie
Elle fut étudiante à Université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev.
Elle a travaillé pour la ville puis le conseil de l'oblast de Kyiv.

Carrière politique

Elle est ministre du Gouvernement Chmyhal du 10 mars 2020 au 4 juin 2020.

Notes et références

Liens externes

Naissance en RSS d'Ukraine
Ministre ukrainienne
Ministre ukrainien de la Culture
Naissance à Kiev
Naissance en novembre 1976
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev

Svitlana Fomenko


José Diogo Dalot Teixeira (født d. 18. marts 1999) er en portugisisk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Manchester United og Portugals landshold.

Klubkarriere

FC Porto
Dalot begyndte sin karriere i hjemlandet hos FC Porto, hvis ungdomsakademi han havde været del af siden han var 8-år gammel.

Manchester United
Dalot skiftede i juni 2018 til Manchester United. Dalot døjede i starten med flere skader, og med at Aaron Wan-Bissaka i 2019 skiftede til Manchester United, og var fortrukket af den nye United træner Ole Gunnar Solskjær, så Dalot fik ikke mange muligheder for at spille.

Lån til AC Milan
Dalot blev lånt til AC Milan i 2020-21 sæsonen. Dalot imponerede, og der var snak om at gøre handel permanent, men Manchester United valgte imod dette efter at Dalot imponerede i opvarmningskampene før 2021-22 sæsonen.

Retur til United
Dalot var en af de spillere som var rygtet til at blive solgt fra United, men efter nye træner Ralf Rangnick ankom, fik han en chance over Wan-Bissaka, hvor han imponerede.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Dalot har spillet for samtlige portugisiske ungdomslandshold. Han var del af det portugiske hold som vandt U/17 europamesterskabet i 2016.

Seniorlandshold
Dalot blev del af Portugals trup til EM 2020 efter at João Cancelo måtte trække sig efter at han havde fået COVID-19. Dalot fik sin debut for landsholdet ved tuneringen den 23. juni 2021.

Titler
FC Porto

 Primeira Liga: 1 (2017–18)

Portugal U/17

 U/17 Europamesterskabet: 1 (2016)

Individual

 U/17 Europamesterskabet Tuneringens hold: 1 (2016)
 U/19 Europamesterskabet Tuneringens hold: 1 (2017)

Kilder

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Portugal
Fodboldlandsholdsspillere fra Portugal
Fodboldspillere fra FC Porto
Fodboldspillere fra Manchester United F.C.
Fodboldspillere fra AC Milan
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Diogo Dalot


O bombardeio da Embaixada da República Popular da China em Belgrado ocorreu em 7 de maio de 1999, durante o bombardeio da OTAN à Iugoslávia (Operação Força Aliada). Cinco bombas JDAM lançadas pelos Estados Unidos atingiram a embaixada chinesa no distrito de Belgrado em Nova Belgrado, matando três jornalistas chineses e indignando a opinião pública chinesa. O presidente dos EUA, Bill Clinton, pediu desculpas formalmente pelo atentado, chamando-o de acidental.

De acordo com o governo dos EUA, a intenção era bombardear a vizinha Direcção Federal de Abastecimento e Aquisição da Iugoslávia. O diretor da Agência Central de Inteligência (CIA), George Tenet, testemunhou perante uma comissão do Congresso que o atentado foi o único da campanha organizada e dirigida por sua agência, e que a CIA havia identificado as coordenadas erradas de um alvo militar iugoslavo na mesma rua. O governo chinês emitiu um comunicado no dia do ataque, dizendo que foi um "ato bárbaro".

Referências

Intervenção da OTAN na antiga Iugoslávia
1999 nos Estados Unidos
1999 na China
1999 na Sérvia
Acidentes e incidentes da Força Aérea dos Estados Unidos
Relações entre China e Estados Unidos
Ataques aéreos realizados pelos Estados Unidos

Bombardeio da embaixada chinesa em Belgrado


Minoru Honda (; * 26. Februar 1913 in Hattō, Präfektur Tottori; † 26. August 1990 in Kurashiki, Präfektur Okayama) war ein japanischer Amateurastronom.

Leben
Minoru Honda wurde als ältester Sohn eines Bauern in einem kleinen Dorf in der Umgebung der Stadt Hattō (heute eingemeindet in Yazu) geboren. Nach dem Besuch der Grundschule und eines zweijährigen Aufbaukurses arbeitete Honda zunächst als Landwirt bei seinen Eltern. Bereits als Schüler war er an Astronomie interessiert und baute sich 1927 sein erstes Teleskop mit einer gekauften 28-mm-Linse. Im Alter von 17 Jahren las er Shigeru Kandas Buch über Kometen und als er daraus erfuhr, dass noch kein Komet in Japan entdeckt worden war, war er fest entschlossen, selbst einen zu finden.

Zunächst befasste er sich jedoch im Auftrag von Issei Yamamoto, dem Gründer der Oriental Astronomical Society, mit Beobachtungen des Zodiakallichts während einer Sonnenfinsternis 1936 auf Hokkaidō und anschließend im Auftrag der Universität Kyōto auch auf Taiwan. Im Jahr 1937 wurde Honda dazu berufen, am Zodiacal Light Observatory in Seto bei Fukuyama, Präfektur Hiroshima zu arbeiten. Dort entdeckte er im Oktober 1940 seinen ersten Kometen, der aber bereits drei Tage zuvor von Shigeki Okabayasi am Observatorium in Kurashiki erstmals beobachtet worden war. Nachdem Honda im Januar 1941 seinen zweiten Kometen entdeckt hatte, übernahm er im April 1941 die Position von Okabayasi am Observatorium in Kurashiki.

Im Juli 1941 wurde Honda als Soldat eingezogen. Er heiratete seine Frau Satoru (* 1. Juli 1913 in Seto, Präfektur Hiroshima; † 25. August 2015 in Kurashiki) am 30. Juli noch kurz vor seinen Einsätzen in Nordost-China, Singapur und Malaysia. Er hatte immer ein Monokular dabei und beobachtete die Sterne. In Singapur hatte er eine 8-cm-Linse gefunden, er baute sich damit erneut ein Teleskop und sah damit im Mai 1942 wieder einen Kometen. Es handelte sich aber um 26P/Grigg-Skjellerup – ein periodischer Komet, der schon vor ihm von George Van Biesbroeck und S. Kanda wieder aufgefunden worden war.

Honda kehrte im Mai 1946 nach Kurashiki zurück und entdeckte dort ein halbes Jahr später den nächsten Kometen. Seine Entdeckung wurde auf Veranlassung des Tokyo Astronomical Observatory durch die Besatzungsmächte an das Central Bureau for Astronomical Telegrams (CBAT) in Kopenhagen gemeldet, so dass er als Entdecker registriert und der Komet nach ihm benannt wurde. In Kurashiki, wo er 1952 die Leitung des Observatoriums übernahm, machte Honda auch seine weiteren jeweils unabhängigen Entdeckungen. Seinen vierten Kometen fand er 1948 mit bloßen Augen, weitere fünf bis 1965 mit einem 15-cm-Teleskop, und die drei letzten 1968 mit einem 12-cm-Fernglas.

Seine Entdeckungen fanden weite Aufmerksamkeit in den japanischen Zeitungen und brachten junge Amateurastronomen dazu, ebenfalls Kometen zu suchen, darunter Kaoru Ikeya und Tsutomu Seki, die seinen Rat suchten.

Im Februar 1960 begann Honda auch damit, auf fotografischen Aufnahmen nach Novae zu suchen. Zwischen 1970 und 1987 gelang es ihm so, 12 Novae zu entdecken. Die sehr helle Nova V1500 Cygni fand er 1975 darüber hinaus sogar mit bloßen Augen.

Ab 1965 leitete Honda den Wakatake Kindergarten in Kurashiki als stellvertretender Direktor, zwei Jahre später auch als Direktor, konnte aber wegen der Lichtverschmutzung dort keine Beobachtungen mehr durchführen. Seine Frau Satoru, die als Lehrerin und als Leiterin eines anderen Kindergartens gearbeitet hatte, stiftete ihre Altersbezüge zum Erwerb eines Grundstücks in den Bergen 30 km nördlich von Kurashiki bei Kayō. Honda errichtete dort im Jahr 1981 in 380 m Höhe ein kleines Observatorium, das er 1988 "Seijin-Sansō" (Sternwarte 'Berghütte') nannte. Er suchte es häufig zu Beobachtungen auf, das letzte Mal noch zwei Tage vor seinem Tod.

Ehrungen
 1940, 1947, 1948 (2×) Donohoe Comet Medal von der Astronomical Society of the Pacific (insgesamt vier Mal verliehen)
 1948 1. Kulturpreis der Stadt Kurashiki
 1949 1. Kulturpreis der Präfektur Okayama
 1949 6. chinesischer Kulturpreis der Zeitung Chūgoku Shimbun
 1955 Preis der Japan Astronomical Study Group
 1957 Gedenkpreis des Lions Club von Kurashiki
 1963 Medaille am Violetten Band von der japanischen Regierung
 1969 Preis der Zeitung Sanyo Shimbun
 1970 Amateur Astronomers Medal der Amateur Astronomers Association of New York
 1976 Shigeru Kanda Memorial Award der Japanischen Astronomischen Gesellschaft
 1983 Miki Memorial Award der Präfektur Okayama
 1985 Yoshikawa Eiji Kulturpreis der Eiji Yoshikawa National Culture Promotion Association
 1985 Ehrenbürger der Stadt Hattō, Präfektur Tottori
 1987 100. Jubiläumspreis der Société astronomique de France
 1988 Preis der Oriental Astronomical Association
 1989 7. Chiro Award der Hoshinotechou Co., Ltd.
 1990 Ehrenbürger der Stadt Kurashiki, Präfektur Okayama
 ASJ Award der Astronomischen Gesellschaft Japans (viermal verliehen)
 OAA Award des Gifu Observatory (zweimal verliehen)

Der Asteroid (3904) Honda wurde nach ihm benannt, der Asteroid (8485) Satoru nach seiner Frau und der Asteroid (11442) Seijin-Sanso nach seinem Observatorium.

Kometenentdeckungen
 C/1940 S1 (Okabayasi-Honda), entdeckt am 3. Oktober 1940
 C/1941 B1 (Friend-Reese-Honda), entdeckt am 21. Januar 1941
 C/1947 V1 (Honda), entdeckt am 13. November 1947
 C/1948 L1 (Honda-Bernasconi), entdeckt am 2. Juni 1948
 45P/1948 X1 (45P/Honda-Mrkos-Pajdusakova), entdeckt am 3. Dezember 1948
 C/1953 G1 (Mrkos-Honda), entdeckt am 12. April 1953
 C/1955 O1 (Honda), entdeckt am 28. Juli 1955
 C/1962 H1 (Honda), entdeckt am 28. April 1962
 C/1964 L1 (Tomita-Gerber-Honda), entdeckt am 9. Juni 1964
 C/1968 H1 (Tago-Honda-Yamamoto), entdeckt am 30. April 1968
 C/1968 N1 (Honda), entdeckt am 6. Juli 1968
 C/1968 Q2 (Honda), entdeckt am 30. August 1968

Nova-Entdeckungen
 FH Ser, entdeckt am 13. Februar 1970
 V1229 Aql, entdeckt am 14. April 1970
 V1500 Cyg, entdeckt am 29. August 1975
 LW Ser, entdeckt am 5. März 1978
 V3876 Sgr, entdeckt am 7. April 1978
 PU Vul, entdeckt am 5. April 1979
 V4065 Sgr, entdeckt am 28. Oktober 1980
 V1760 Cyg, entdeckt am 29. November 1980
 V693 CrA, entdeckt am 2. April 1981
 V1370 Aql, entdeckt am 27. Januar 1981
 V4077 Sgr, entdeckt am 4. Oktober 1982
 V1378 Aql, entdeckt am 2. Dezember 1984
 V827 Her, entdeckt am 25. Januar 1987

Weblinks
 Webseite über Honda und sein Observatorium Seijin-Sansō (japanisch)

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
Person als Namensgeber für einen Asteroiden
Japaner
Geboren 1913
Gestorben 1990
Mann
Amateurastronom

Minoru Honda


An Carex martynenkoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zolot.. An Carex martynenkoi in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex martynenkoi


My Mother's Keeper is a 1985 memoir by B. D. Hyman, the daughter of actress Bette Davis, in which she alleges that Davis was a bullying, alcoholic mother.

Overview
My Mother's Keeper is often compared to the 1978 book Mommie Dearest by Christina Crawford, the daughter of Bette's off-screen rival, Joan Crawford. Published after Crawford's book, My Mother's Keeper depicts Davis as a self-centered, emotionally manipulative alcoholic. Unlike Crawford, Hyman does not accuse her mother of any physical abuse. Indeed, she claims Davis was a battered wife and says Davis's husband, Gary Merrill, was a violent alcoholic. Unlike Crawford's book, which was published after the death of its subject, Hyman's book and a sequel titled Narrow Is the Way were published during Davis's lifetime.

Reception
Gary Merrill called Hyman's motivation "cruelty and greed".  Davis's adopted son, Michael Merrill, severed contact with Hyman and never spoke to her again, as did Davis, who disinherited her. Davis left her estate to Michael Merrill and her assistant, Kathryn Sermak.  Davis's only public response to the allegations was an open letter to Hyman in her 1987 memoir, This 'N That, in which she wrote in part, "Your book is a glaring lack of loyalty and thanks for the very privileged life I feel you have been given. If my memory serves me right, I've been your keeper all these many years."

References

External links
 Contemporary Book Review

1980s controversies in the United States
1985 non-fiction books
Show business memoirs
Books about actors
Bette Davis
William Morrow and Company books

My Mother's Keeper


Mehmet Akan, (5 Aralık 1939, Şanlıurfa - 9 Temmuz 2006, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema dizi oyuncusu, yönetmen, koreograf, folklorcu ve yazar.

Yaşamı

Profesyonel oyunculuğa Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu'nda adım atmıştır. "Bizimkiler" dizisindeki apartman yöneticisi Sabri Bey rolü, ona ulusal çapta ün getirmiştir.

Ortaokulu Birecik'te, liseyi Haydarpaşa Lisesinde, üniversiteyi İstanbul Teknik Üniversitesinde Makine Mühendisliği Bölümünde son sınıfa kadar okumuştur. Burada, çalışmalarını takdirle yakından takip ettiği Genç Oyuncular topluluğuna (1959) katılmıştır. Kiraz Çiçek Açıyor Aykırı Dal Üstüne (1961) ve Akçagüller ile Karagülmez (1962) adlı 2 oyunu bu toplulukta sahneledi. İlk yazarlık denemelerini burada gerçekleştirmiştir. Türk Devrim Ocakları'nda halk dansları çalıştı. Madam Helenar'dan bale dersi aldı.

Profesyonel oyunculuğa (1962) Gülriz Sururi - Engin Cezzar Tiyatrosu'nda başlayan Akan, ilk yönetmenliğini de bu toplulukta yapmıştır. Yönettiği ilk oyun Haldun Taner'in Zilli Zarife'sidir. Bu tiyatro topluluğunda profesyonel olarak 4 yıl boyunca Aklın Oyunu, Othello, Midasın Kulakları, Ferhat ile Şirin, Keşanlı Ali Destanı gibi oyunlarda rol almıştır.

Akan daha sonra Ulvi Uraz Tiyatrosu'na geçmiş, burada rol aldığı oyunların yanı sıra kendi yazdığı Ham Hum Şaralop (1968) oyununu sahnelemiştir. Daha sonra 1969'dan başlayarak Dostlar Tiyatrosu'nun kuruluş aşamasında yer almış, daha sonra bu tiyatronun çeşitli oyunlarında oyunculuk, yönetmenlik ve koreograflık yapmıştır. Burada oynadığı Abdülcanbaz, Düşmanlar, Gün Dönerken, Rosenbergler Ölmemeli, Şili'de Av, Yaz isimli oyunlarda başarılı kompozisyonlar çizdi.

Bu tiyatroya bağlı olarak HASADı kurmuş, bu topluluk ile birlikte halk danslarımızdan yola çıkarak çağdaş bir dans yaratma yolunda önemli adımlar atmıştır. Bu toplulukta tanıştığı dansçı Alev Akçin ile evlenmiştir. Çiftin 1981 yılında Saliha Şirvan adında bir kızı olmuştur. 1974'te Çekoslovakya'da Keşanlı Ali Destanı'nın koreografisini gerçekleştirdi.

Yazdığı en önemli oyunlardan olan Hikâye-i Mahmud Bedreddin (1982), önce Ankara Sanat Tiyatrosu'nda, daha sonra İstanbul Devlet Tiyatroları'nda sahnelenmiştir. Bu oyunla Ulvi Uraz ve Ankara Sanatsevenler Derneği'nin en iyi yönetmen, İsmet Küntay en iyi yazar ödüllerini almıştır. Geleneksel Türk tiyatrosu özelliklerinin günümüz tiyatrosunda kullanılması için önemli çabalarda bulunmuştur.

Dostlar Tiyatrosu'nda Oyun Sonu adlı oyunun provalarındayken, midesindeki bir kitlenin alınması amacıyla ameliyat olmak üzere hastaneye yatmıştır. Ameliyattan sonra kanama geçirerek 66 yaşında ölmüştür. Mezarı, Zincirlikuyu Mezarlığı'ndadır.

Sanatçının adı, doğum yeri olan Birecik'te bir caddeye ve kültür merkezine verilmiştir. Mehmet Akan Kültür Merkezi, Birecik'te her yıl çeşitli kültürel organizasyonlara ev sahipliği yapmaktadır.

Tiyatro oyunları
 Histeri
 Buruk Ezgi
 Yaz
 Galileo Galilei
 Kafkas Tebeşir Dairesi
 Bitmeyen Kavga
 Ezenler Ezilenler Başkaldıranlar
 Düşmanlar
 Alpagut Olayı
 Azizname
 Keşanlı Ali Destanı
 Soruşturma
 Havana Duruşması
 Rosenbergler Ölmemeli

Filmografisi

Sinema
  Gönderilmemiş Mektuplar - 2003 (yönetmen: Yusuf Kurçenli)
  Duruşma - 1999 (yönetmen: Yalçın Yelence)
  Kurt Kanunu - 1992 (yönetmen: Ersin Pertan)
  Melodram - 1988 (yönetmen: İrfan Tözüm)
  Yansıma - 1988
  Bez Bebek - 1987
  Gramofon Avrat - 1987 (yönetmen: Yusuf Kurçenli)
  Kadının Adı Yok - 1987 (yönetmen: Atıf Yılmaz)
  Aaahhh Belinda - 1986 (yönetmen: Atıf Yılmaz)
  Asiye Nasıl Kurtulur - 1986 (yönetmen: Atıf Yılmaz)
  Teyzem - 1986 (yönetmen: Halit Refiğ)

Diziler
 Aşk Oyunu - 2005
 Kurşun Yarası - 2004
 Büyük Umutlar - 2004
 Bir İstanbul Masalı - 2003
 Tatlı Hayat - Gazete bayi sahibi İsmail bey rolünde - Konuk oyuncu
 Yıldızların Altında - 2002
 Yeter Anne - 2002
 Oğlum Adam Olacak - 1996
 Yazlıkçılar - 1993
 Bizimkiler - 1989
 Keşanlı Ali Destanı - 1988
 Elif Ana-Ayşe Kız - 1987

Ödülleri

 1981: Sanat Kurumu - En İyi Yönetmen, "Hikâye-i Mahmut Bedrettin" adlı çalışmasıyla

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 IMDb'de Mehmet Akan
 Sinema Türk'te Mehmet Akan
 Mehmet Akan  - T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı

Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
1939 doğumlular
2006 yılında ölenler
Birecik doğumlular
Türk koreograflar
Türk oyun yazarları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Mehmet Akan


غلام رضا أغازاده المولود في خوي غرب آذربيجان عام 1947، رئيس الوكالة النووية الإيرانية الأسبق وأحد نواب الرئيس الإيراني محمود أحمدي نجاد.

حاز على البكالوريوس علوم في المحاسبة وهندسة كمبيوتر من جامعة طهران. ثم سافر إلى الولايات المتحدة لاستكمال دراسته، ولكنه عاد أواخر 1978 حيث اندلعت الثورة الإيرانية ضد الشاه. وقد كان عضوا نشطا في المعارضة، وصار في عام 1979 مديرا لتحرير الجريدة الأكثر شعبية في إيران (جمهوري إسلامي)، وكان رئيس تحريرها آنذاك مير حسين موسوي.

في عام 1980 أصبح موسوي وزيرا للخارجية فجعل أغازاده نائبه المسؤول عن العلاقات الاقتصادية والمالية. وبعدها بسنتين عندما صار موسوي رئيسا للوزراء تقلد اغازاده منصب وزير الدولة للشؤون الإدارية. وقد كانت مسنودة لمكتب رئيس الوزراء. وبعدها تسلم منصب نائب رئيس الوزراء والمسؤول عن صفقات مبادلة النفط الإيراني مع الشركات والحكومات الأجنبية تحت نظام المقايضة الذي بدأ العمل به عام 1982. وقد كان منسق السياسة لمختلف الوزارات من خلال مكتب رئيس الوزراء. وتلك المواهب أهلته للحصول على منصب وزير النفط في أكتوبر من عام 1985 واستمر بمنصبه حتى عام 1997 عندما استبدل بنيجان نمدار زنجانه بعد نجاح الرئيس الإصلاحي محمد خاتمي بالانتخابات الرئاسية. وقد اسند له منصب نائب الرئيس للشؤون النووية. واستمر في هذا المنصب منذ عام 1997 حتى 2009 عندما قدم استقالته إلى الرئيس نجاد. واغازاده عضو أيضا في مجمع تشخيص مصلحة النظام الإيراني.

أعلنت وكالة الانباء الطلابية الإيرانية (ايسنا) بتاريخ 16 يوليو 2009 بأن غلام رضا اغازاده قد قدم استقالته كرئيس للوكالة الإيرانية للطاقة الذرية،ولا توجد اية أسباب مباشرة واضحة وراء استقالة المسؤول، الا انه يعتبر من المقربين من زعيم المعارضة حسين مير موسوي الذي خسر في الانتخابات الرئاسية الأخيرة.

انظر أيضاً
 علي لاريجاني
 محمود أحمدي نجاد
 محمد خاتمي

المصادر

وصلات خارجية
 غلام رضا أغازاده
 Profile of Bijan Namdar Zanganeh, Petroleum Minister.
 Gholam-Reza Aghazadeh Reports to Supreme Leader Khamenei: We Are Building a 40 Megawatt Heavy-Water Reactor

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من خوي
أعضاء مجمع تشخيص مصلحة النظام
إيرانيون أذريون
برنامج إيران النووي
حاصلون على وسام الخدمة
خريجو جامعة طهران
رؤساء منظمة الطاقة الذرية الإيرانية
سياسيو الحزب الجمهوري الإسلامي الإيراني
سياسيون إيرانيون أذربيجانيون
سياسيون إيرانيون في القرن 21
شيعة إيرانيون
علماء إيرانيون
مسلمون إيرانيون
مهندسون إيرانيون
مهندسون إيرانيون في القرن 20
مواليد 1368 هـ
مواليد 1947
مواليد 1949
مواليد في خوي
وزراء بترول إيران
وزراء حكومة إيران
وزراء نفط إيرانيون

غلام رضا آغازاده


Chile var en af de 14 nationer, som deltog under de første moderne olympiske lege i 1896 i Athen. Landet har siden deltaget i de fleste sommerlege samt i næsten alle vinterlege, dog ikke 1972 i Sapporo og 1980 i Lake Placid.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Chiles OL-statistik  på Sports-reference.com

Chile ved sommer-OL
Chile ved vinter-OL
OL

Chile ved OL


Personnalités

 Bernard Revon (1931-1997), scénariste français ;
 Jacques Revon (né en 1948), photographe français ;
 Jérôme Revon (né en 1962), réalisateur français ;
 Michel Revon (1867-1947), juriste et japonologue français.

Revon


Hang Jebat Stadyumu Malezya'nın Krubong şehrinde 2004 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Hang Jebat Stadyumu, 40.000 seyirci kapasitelidir.

Malezya'daki stadyumlar

Hang Jebat Stadyumu


13222 Ichikawakazuo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13222 Ichikawakazuo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,73 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 9,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

13222 Ichikawakazuo


Paul Sprung (* 5. März 1991 in Dresden) ist ein deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Sprung begann seine Karriere beim VC Dresden. Dort errang er als Nachwuchsspieler mehrere deutsche Meisterschaften in unterschiedlichen Altersklassen. Nachdem er zunächst im Mittelblock gespielt hatte, kam er vermehrt auch als Diagonalangreifer zum Einsatz. Mit der deutschen Junioren-Nationalmannschaft nahm er an der Junioreneuropameisterschaft und der -Weltmeisterschaft teil. Im Sommer 2010 vereinbarte der VC Dresden eine Kooperation mit dem Bundesligisten Netzhoppers Königs Wusterhausen. Wenig später war Sprung der erste Spieler, der aus Dresden nach Brandenburg wechselte.
In der Saison 2011/12, führte er schon in seinem zweiten Jahr in der ersten Bundesliga die Statistik der direkten Blockpunkte in der Hauptrunde an und schloss am Ende der nächsten Hauptrunde als Zweiter ab.

Sprung spielte bis 2018 bei den Netzhoppers in der Bundesliga und wechselte dann zum Drittligisten PSV Neustrelitz, mit dem er 2019 Meister der Nordstaffel wurde und 2020 in die 2. Bundesliga aufstieg.

Weblinks
 Team PSV Neustrelitz

 Ranglisten 2012 - Männer (pdf; 388 kB)
 Ranglisten 2013 - Männer (pdf; 260 kB)
 Rangliste Block erste Bundesliga 2011/12
 Rangliste Block erste Bundesliga 2012/13

Einzelnachweise

Volleyballnationalspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VC Dresden)
Volleyballspieler (Netzhoppers Königs Wusterhausen)
Deutscher
Geboren 1991
Mann

Paul Sprung


Le citron jambhiri, parfois citron de Java, citron verruqueux est un groupe d'agrumes sauvages  acides natif du piedmont himalayen, naturalisée de l'Assam à l'Australie, utilisé comme porte-greffe et pour son huile essentielle.

Dénomination
 en népalais,  (citron rugueux) en anglais ou  en Australie, et  en espagnol,  en italien,  (citron sauvage) en russe.

L'origine de mot serait le sanskrit Vijapura qui donne Jambīra-nimbū en hindi  Citron vert amère. Emanuel Bonavia met en garde sur l'ambiguïté du mot lime chez les anglophones qui peut être donné aux limes, au citron, au cédrat, aux limettes et aux bigarades.

Taxonomie
T. K. Lim (2012), la Flore indienne ou Catalogue of Life donnent Citrus x taitensis Risso (sensu Mabberley 2004; Bayer et al. 2009) synonyme de Citrus × jambhiri Lush. Antoine Risso publie effectivement une illustration sous ce titre en 1844 dans sa Flore de Nice mais le fruit n'a pas la peau rugueuse. World Economic Plants: A Standard Reference (2016) classe C. taitensis synonyme de C. limonia (la lime Rangpur) distinct de C. jambhiri Lush. Ed. Kiple (2000) donne C. taitensis synonyme de Otaheite orange qui est aussi une Rangpur mais douce décrite par A. Risso en 1844. S'en tenir à Citrus × jambhiri Lush. réduit le risque de confusion.

La plante a reçu de nombreux noms : parfois bigaradier C. aurantium subsp. jambhiri, parfois hybride de citron et de mandarine (C. limon x C. reticulata).

Phylogénie

La littérature donne la plante comme hydride de citron et de mandarinier sans précision, la filiation avec le citron était reconnue. En 1998 dans un premier essai de phylogénie est tenté sur 45 espèces de Citrus dont le citron jambhiri, les auteurs écrivent que l'origine est incertaine car  C . limon peut avoir été pollinisé par 3 espèces différentes mandarines. L'ascendant mandarine est confirmé par Curk et al. (2016) «tous les C. limonia , C. jambhiri et C. karna, ainsi que six accessions non classées partagent [pour ascendance] le même mandarine CT non comestible... les données cytoplasmiques et nucléaires indiquent une relation très étroite entre le citron jambhari et le citron Volkamer. Des études cytogénétiques ont également fourni des preuves que l'hybride mandarine × cédrat sont à l'origine du citron Volkamer, du citron jambhiri et de la lime Rangpur».

En 2019, une publication indienne sur 38 accessions de C. jambhiri maintient l'indécision face à la diversité: d'une part la corrélation entre les données morphologiques et moléculaires est faible, d'autre part les auteurs distinguent plusieurs populations: dans le nord-est de l'Inde une forte diversification, dans le Karnataka (au sud) un isolat génétiquement distinct.

Dans sa thèse (2022) P. Tiyara analyse de 5 marqueurs ISSR d'une collection d'agrumes indonésiens, il distingue 2 groupes: le premier autour de C. jambhiri qui est différent du second nasnaran (C. amblycarpa) et combavas (C. hystrix).

Morphologie
Le petit arbre buissonnant est moins épineux que le citronnier, ses feuille et ses fleurs plus petites. La forme du fruit est irrégulière. Le jus du fruit est spécialement acide, le fruit est aplati, arrondi ou ovale, l'apex est arrondi avec un mamelon plus ou moins enfoncé, sa taille de   de large, et  de haut. La peau est jaune citron à jaune orangé à maturité, rugueuse, irrégulière, les vésicules à huile essentielle sont grosses. La pulpe jaune à maturité, généralement à , moyennement juteuse, avec  presque toutes nucellaires.

Cultivars ou variétés
Au nord de l'Inde la diversité est confirmée par de multiples noms: soh-mindong (fruit rond) dans les monts Khasi, godha tulai (verruqueux) dans l'Assam où il existe sauvage, jamburi dans le Mahdya Pradesh, jathi khatti dans le Penjab. Au sud kandha narangai dans le Tamil Nadu. Dutta a trouvé 6 formes distinctes de Jambhiri en Assam (d'où il induit qu'il s'agirait de la zone d'origine).

Le citron Kachai cultivée à l'échelle des jardins à Kachai - district d'Ukhrul -(Etat de Manipur) est un cultivar réputé riche en acide ascorbique () et à saveur très rafraîchissante et agréable. On en trouve jusqu'à  d'altitude.

Les portugais l'ont introduit dans le sud-est de l'Afrique, en Europe, puis dans le Nouveau Monde. Il est naturalisé aux Antilles et en Floride. Florida, Schaub, Vangassay, Nelspruit 15 sont des porte-greffes. L'Orange Otaheite  (C. × aurantium L. [var.] otaitensis Risso & Poit. ou C. × jambhiri var Otaheite), est un agrume nain décoratif.

Usages

Ethnomédecine
En médecine ayurvédique le jus est utilisé dans l'arthrite et les troubles digestifs. Aucune étude pharmacologique n'est publiée. L'activité antioxydante et le contenu en vitamine C sont moyens, inférieurs aux limes mais supérieurs aux mandarines.

Alimentation
On en fait des boissons, des pickles, des confiseries, des gelées.

Porte-greffe
Il est tolérant au CTV et compatible avec beaucoup d'espèces d'agrumes. Son enracinement dense, est favorables aux terrains sableux, des acides aux alcalins, en revanche il ne supporte pas les terrains lourds et humides, résiste mal au froid. Il était recherché en Afrique du Sud, en Floride et en Australie. Il est inadapté aux régions méditerranéennes. Sa sensibilité à l'alternaria des fruitiers diminue son importance comme porte-greffe.

Il est utilisé dans la régénération in vitro.

Huile essentielle
La pulpe n'occupe qu'une petite partie du fruit, les déchets de pressage sont importants, on cherche donc à tirer parti de son huile essentielle (le rendement va jusqu'à 3.6%). L'huile essentielle montre un haut niveau de d-limonène (). Giovanni Dugo (2002) a publié la compisition de l'huile essentielle de feuille qu'il qualifie d'extrêmement variable (par exemple le limonène va de , le citronellal de ).

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Citrus, Combava, Citrus macroptera, Citrus aurantiifolia, Citron Volkamer
 Agrume

Antioxydant alimentaire
Citrus
Agrume

Citron jambhiri


Jesús Gerardo Cortez Mendoza (n. 28 de enero de 1963) es un contador y político mexicano, miembro del Partido Acción Nacional y Diputado federal en representación del IV Distrito Electoral Federal de Baja California en la LXI Legislatura.

Enlaces externos
 Jesús Gerardo Cortez Mendoza en la página oficial de la Cámara de Diputados
 Gerardo Cortez Mendoza, en la página de Sistema de Información Eficiente

Nacidos en Tijuana
Contadores de México
Miembros del Partido Acción Nacional
Diputados de la LXI Legislatura de México

Jesús Gerardo Cortez Mendoza


La mosquée d'Omar (en  / al-masjid al-ʿumarī) est une mosquée dans l'ancien quartier de Beyrouth qui reflète les périodes de l'histoire de la ville. Un temple romain sur le site a cédé la place à une église à l'époque byzantine. Avec la conquête arabe de Beyrouth en 635, la structure a été transformée en une mosquée nommée d'après le calife de l'époque, Omar ibn al-Khattâb. Cette mosquée a été détruite en 1115, par des croisés, qui ont alors construit une cathédrale dédiée à Jean le Baptiste sur le site. Saladin l'a reconvertie en mosquée après avoir pris la ville, seulement pour la faire restaurer en église par des croisés ultérieurs. En 1291, les Mamelouks avaient repris la ville et restauré la structure en tant que mosquée d'Omar. Avec des restaurations modernes, la mosquée présente désormais l'ancienne structure principale avec deux minarets et une cour.

Références

Mosquée au Liban
Beyrouth

Mosquée d'Omar (Beyrouth)