Brāhmasphuṭasiddhānta (Doctrina de Brahma Correctamente Establecida) es la obra cumbre del matemático indio Brahmagupta, escrito c. 628. Contiene grandes avances en matemáticas, incluyendo una buena comprensión del cero, reglas para manipular números positivos y negativos, un método para calcular raíces cuadradas, métodos de resolución para ecuaciones lineales y algunas cuadráticas y reglas para la sumatoria de series, la identidad de Brahmagupta y el teorema de Brahmagupta. El libro fue escrito enteramente en verso.

Reglas para números de Brahmasphuta-siddhanta

Brhmasphuta-siddhanta es uno de los primeros libros en proveer ideas concretas acerca de los números positivos, negativos y el cero. Contiene las siguientes reglas:

 La suma de dos cantidades positivas es positiva
 La suma de dos cantidades negativas es negativa
 La suma de cero y un número negativo es negativa
 La suma de cero y un número positivo es positiva
 La suma de cero y cero es cero
 La suma de un positivo y de un negativo es su diferencia; si son iguales, es cero
 En la sustracción, el menor se ha de restar del mayor, positivo de positivo
 En la sustracción, el menor se ha de restar del mayor, negativo de negativo
 Cuando el mayor, sin embargo, se resta del menor, la diferencia se invierte
 Cuando positivo se resta de negativo, y negativo de positivo, deben sumarse juntos
 El producto de una cantidad negativa y una cantidad positiva es negativa
 El producto de una cantidad negativa y una cantidad negativa es positiva
 El producto de dos positivos, es positivo
 Positivo dividido por positivo o negativo dividido por negativo es positivo
 Positivo dividido por negativo es negativo. Negativo dividido por positivo es negativo
 Cero dividido por un número negativo o positivo es o bien cero o bien se expresa como fracción con cero como numerador y la cantidad finita como denominador
 Un número positivo o negativo al ser divididos por cero es una fracción con el cero como denominador
 Cero dividido por cero es cero

Las últimas dos reglas no son compatibles con la teoría de números moderna, pues la división por cero es indefinida sobre un cuerpo matemático; es remarcable sin embargo, que fue el intento más temprano por definir la división entre cero.

Referencias

Enlaces externos
  Texto de algunos capítulos de Brahma Sphuta Siddhanta en Devanagari
  Texto de algunos capítulos de Brahma Sphuta Siddhanta en Unicode Roman en GRETIL

Libros de matemáticas
Matemáticas de India
Literatura en sánscrito
Ensayos del siglo VII
Años 680
Literatura antigua de India

Brahma-sphuta-siddhanta


Manuel Martín Rodríguez (1751 - 1823) fue un arquitecto español, sobrino y discípulo del arquitecto Ventura Rodríguez, cuya obra continuó tras su muerte en 1785. Ocupó cargos de responsabilidad en la Academia de San Fernando hasta comienzos del . Se caracteriza por un marcado gusto por la arquitectura neoclásica.

Biografía
Algunos autores, basándose en muy leves evidencias, han afirmado que era hijo natural de Ventura Rodríguez, negando su relación familiar como sobrino del arquitecto y que fuera hijo legítimo de su hermana Bernardina Rodríguez y de Alfonso Martín Díez, como el propio Manuel Martín Rodríguez se declara en la documentación relativa a su boda. De todas formas el apoyo de Ventura durante la evolución de su carrera fue frecuente.

Estudió arquitectura en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid. Apareció en algunas ocasiones como Manuel Martín Díez (con los apellidos de su padre) o como Manuel Martín Pérez. Sin embargo, posteriormente firmó sus proyectos como Manuel Martín Rodríguez, nombre por el que se acabó dando a conocer. Estudió en la Academia de San Fernando con el escultor Felipe de Castro. Viajó a Roma donde aprendió los usos de la arquitectura clásica.

Estando vacante el puesto de teniente de obras de 1781 en Madrid se presentó como opositor junto con otros arquitectos, siéndole concedido finalmente el puesto a Mateo Guill. A partir de este instante la carrera de Manuel se puso bajo la tutela de su tío, siendo el encargado de construir todo lo que él diseñaba. Cuando Ventura Rodríguez cayó enfermo, éste solicitó al ayuntamiento que Manuel le sustituyera como representante en calidad de teniente mayor, puesto ya ocupado por Mateo Guill.

Tras la muerte de Ventura en 1785 Manuel pretendió el cargo de teniente mayor entrando en conflicto con Guill, por lo que el ayuntamiento tuvo que solicitar a la Academia apoyo para decidir. Carlos III casualmente por esta fecha decidió tener la facultad de elegir el cargo de Maestro Real de la Villa y eligió entre la terna Mateo Guill, Manuel Martín Rodríguez y Juan de Villanueva a este último. Villanueva entró con el cargo de Arquitecto Real el 27 de febrero de 1786, mientras que Manuel era teniente mayor. Manuel dimitió meses después entregando los planos de Ventura a Villanueva. Esto hizo que emprendiera una carrera en solitario con abundantes encargos. La Academia le fue concediendo cargos cada vez de más responsabilidad. No abandonó sus labores en Madrid como profesor, teniendo entre sus alumnos destacados a Juan Antonio Cuervo o Fernando Sánchez Pertejo.

Obra
La obra de Manuel se encuentra hoy en día oculta entre las remodelaciones que se han realizado en gran parte de sus edificios. Trabajó principalmente en Madrid, viajó poco por provincias, aunque hizo proyectos que enviaba a arquitectos colaboradores de su confianza.

Obras madrileñas
Entre las primeras obras se encuentra la casa de administración de las temporalidades de los jesuitas de Toledo, ubicada en la calle Coloreros. La casa del conde de Huerta emplazada en la calle Fuencarral, la casa en Puerta Cerrada por encargo de la Inquisición, el palacio del marqués de Matallana (en la actualidad Museo del Romanticismo), la sede de la Real Academia de Jurisprudencia y Legislación, la casa del marqués de Santa Cruz del Viso en la calle de Guillermo Rolland (desaparecida por incendio en la Revolución de 1854). Su cargo hizo que tuviera que finalizar parte de los proyectos iniciados por Ventura Rodríguez, algunos de ellos, como la instalación de la fuente de la Alcachofa, las cuatro fuentes del Paseo del Prado, así como la intervención en la fuente de Neptuno y en el Monasterio de los Mostenses. Se atribuyó a Manuel la Real Fábrica de Platería Martínez en la calle de Huertas (aunque quizás se debiera a Carlos Vargas).

Obras fuera de Madrid
Manuel viajó poco a provincias, pero diseñó algunos edificios que posteriormente ejecutaron otros de sus colaboradores. Cabe destacar la Aduana de Málaga y el proyecto de la Audiencia de Cáceres. En 1787 llevó a cabo el proyecto de ensanche y restauración de la iglesia de Santa María del Mercado en Cangas de Onís. También la Casa Consistorial en Cilleros (modificando los planos de Cipriano López), la Casa Consistorial de Guadalajara y proyectó en la ciudad de Zamora un conjunto de viviendas que inicialmente había concebido Pedro Castelló. El teatro de Andújar, la aduana de Salamanca, junto con Francisco Sánchez y Alfonso Regalado Rodríguez, y fue propuesto para realizar un puente en Salamanca. Fue el encargado de realizar el proyecto original del Palacio de la Aduana de Málaga.

Referencias

Arquitectos de España del siglo XVIII

Manuel Martín Rodríguez


Tankan (短観), a shorthand for kigyō tanki keizai kansoku chōsa (企業短期経済観測調査, literally Business Short-Term Economic Sentiment Survey),  is a quarterly poll of business confidence reported by the Bank of Japan showing the status of the Japanese economy. It is one of the key financial measures in Japan and has considerable influence in stock prices and the currency rate.  The large manufacturers index component of the Tankan is considered "a leading gauge of economic growth".

References

External links
 Bank of Japan's official page about Tankan
 Quote on Bloomberg (Japan Tankan Business Conditions Large Enterprises Manufacturing)

Economy of Japan
Bank of Japan

Tankan (Japan)


Campionatul Mondial de Scrimă din 1938 s-a desfășurat la Piešťany în Cehia. Proba de floretă feminină pe echipe nu s-a jucat.

Rezultate

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

1938
1938 în sport
scrima

Campionatul Mondial de Scrimă din 1938


6499 Michiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6499 Michiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyukasa de Masanori Hirasawa și Shohei Suzuki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 10,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

6499 Michiko


Cataloniens parlament (catalansk: Parlament de Catalunya) er en af de vigtigste institutioner i Catalonien. Det repræsenterer det catalanske folk og består af 135 valgte repræsentanter. Parlamentsbygningen ligger i Parc de la Ciutadella i Barcelona.

Parlamentet var lukket mellem 1934 og 1936, og blev forbudt af Francisco Franco i 1938. De første repræsentanter til det genåbnede parlament blev valgt i 1980.

Det seneste parlamentsvalg blev afholdt d. 27. september 2015. Det næstekommende parlamentsvalg afholdes ekstraordinært d. 21. december 2017.

Se også
 Valg til Cataloniens parlament

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside

Parlament
Barcelona

Cataloniens parlament


HMS Bristol (D23) was a Type 82 destroyer, the only vessel of her class to be built for the Royal Navy. Bristol was intended to be the first of a class of large destroyers to escort the CVA-01 aircraft carriers projected to come into service in the early 1970s but the rest of the class and the CVA-01 carriers were cancelled as a result of the 1966 Defence White Paper which cut defence spending.

Following a long career which included the Falklands War, she was converted into a training ship in 1987. In 1991 while part of the Dartmouth training squadron, she suffered a boiler explosion that damaged the vessel beyond economical repair. No longer having enough value to be sold to another navy, she became a Harbour Training ship at HMS Excellent.  She was decommissioned in Portsmouth on 28 October 2020.

Origin

The CVA-01 fleet aircraft carrier was designed to replace the World War II vintage aircraft carriers of the Royal Navy. The first plans were for two carriers and to protect these carriers four new Type 82 area air defence destroyers were to be built. In 1963, the Minister of Defence Peter Thorneycroft, announced in Parliament that one new aircraft carrier would be built, at an estimated cost of £56 million. However, a change of government and competition from the RAF (the RAF and Navy were both expected to use the Hawker P.1154 supersonic V/STOL aircraft, a larger version of the Hawker Siddeley Harrier) saw the project being cancelled in the 1966 Defence White Paper. This eliminated the requirement for the Type 82 class destroyer. However, one vessel of the original four was ordered on 4 October 1966 for use as a testbed for new technologies. HMS Bristol was launched in 1969, with four new weapons and electronics systems.

Construction
Bristol hull was laid down by Swan Hunter & Tyne Shipbuilders Ltd on 15 November 1967. She was launched on 30 June 1969, accepted into service on 15 December 1972 and then commissioned on 31 March 1973. Her estimated building cost was £24,217,000.

Weapon systems
Bristol saw a number of new systems introduced into the Navy, including the Sea Dart anti-aircraft and Ikara anti-submarine missile systems and was the first Royal Navy ship to carry the 4.5 inch (113 mm) Mk 8 gun. Another addition to the fleet was the new advanced Action Data Automated Weapons System Mk.2 (ADAWS-2), a computer system designed to coordinate the ship's weapons and sensors. ADAWS-2 was a large advance on the rudimentary action information system of its predecessor the s, which was heavily reliant on manual data input.

The Sea Dart (GWS 30) system comprised a twin-arm launcher on the quarterdeck with a pair of radar Type 909 target illumination sets, an improvement over the single radar Type 901 set of the County design. The second weapon system was the Australian Ikara anti-submarine weapon. Ikara was a rocket-powered carrier that could deliver a small homing torpedo out to  from the ship. The Ikara was complemented by a Mark 10 Limbo anti-submarine mortar.

The single 4.5 inch (113 mm) Mark 8 gun was not intended as an anti-aircraft weapon, and as such had an elevation of only 55°. The weapon was designed specifically for reliability over rate of fire, allowing only a single mounting to be shipped, and the comparatively low rate of fire of 25 rounds per minute was ample for the intended anti-ship and shore-bombardment roles. Bristol, although capable of landing a Westland Wasp helicopter on the quarterdeck, lacked a hangar and aviation facilities and thus had to rely on external air support.

Active service

The role which Bristol was built for never materialised, and she consequently spent most of her service in the 1970s trialling and building up experience using new weapons and computer systems. A major boiler fire in 1974 destroyed the steam plant however Bristol was able to operate for a further three years using only her gas plant, demonstrating its flexibility and utility. The steam plant was repaired in 1976. In 1979 she was fitted out for frontline service with ECM, Corvus countermeasures launchers and a pair of World War II-era Oerlikon 20 mm cannon. During this refit the Limbo weapon was removed; its well was later used as a makeshift swimming pool.

Falklands War (1982)

Bristol was suitable for use as a flagship as she was large enough to embark the extra staff members necessary for this role. She served as the Royal Navy flagship during the 1981 Ocean Safari exercise. After a short refit, during which the mortar well was plated over to allow the landing of large helicopters on the quarterdeck, she joined the Royal Navy task force in the South Atlantic in the 1982 Falklands War. Bristol led the Bristol group of reinforcement ships south and then joined the carrier battle group, Task Group 317.8. On 22 May she fired two Sea Dart missiles at spurious radar returns caused by interference with similar radars fitted on ships within the group. After the destroyer  was hit and subsequently sunk on 25 May, Bristol with  and  carried out duties in the air warfare role. When the aircraft carrier , the flagship, returned to the UK, Bristol took over as flagship until 17 September with Vice Admiral Derek Reffell aboard as senior-officer-in-theatre, returning to the UK after being relieved by the carrier .

On return to the UK she entered a refit and, in light of the lessons of the conflict, had her light anti aircraft weapons augmented with a pair of twin Oerlikon/BMARC 30 mm GCM-A03 and a pair of single Oerlikon/BMARC 20 mm GAM-B01 guns. Loral-Hycor SRBOC countermeasures launchers were also added to augment the elderly Corvus launchers.

Post-Falklands service
With the Royal Navy short on hulls after damage and losses incurred in the Falklands, Bristol remained in commission and made several overseas deployments until paid off for refit in 1984. Another boiler explosion when entering refit caused extensive damage that had to be repaired. The major work undertaken in the refit was to replace the obsolete radar Type 965 with the new Type 1022 for long-range air search duties. The Ikara system was removed; it was intended to replace it with two triple STWS-1 launchers for 324 mm anti-submarine torpedoes, but they were never fitted.

Training ship

By the late 1980s the ship was becoming increasingly outdated. As the fleet downsized, maintaining a unique vessel when plenty of other air defence destroyers were in commission no longer seemed worthwhile. HMS Bristol was paid off in 1991 and refitted to replace HMS Kent, as the harbour training ship located at the shore establishment . Bristol was berthed at Whale Island, Portsmouth and was primarily used as a training ship and accommodation ship for Royal Naval personnel and youth organisations. Many young people from the Sea Cadets, the Combined Cadet Force and the Sea Scouts had their first experience of life on board a warship on Bristol. Air Training Corps and Army Cadet Force units also made use of the facilities. The ship had also been used by a number of colleges running the Edexcel BTEC Public Services course. The ship's company was made up of a mix of Royal Navy and civilian staff.  She was also used by the RNVCC cadets during their first wave exercise when the recruits ended their training to become Cadets.

Bristol was refitted at A&P Tyne, Hebburn. The effects of the refit were said to "... extend the service life of HMS Bristol for 10 years". Work was intended to bring facilities on Bristol in line with health and safety standards. The redundant masts containing the ship's Type 1022 and Type 992Q search radars were removed. She departed from Portsmouth on 20 October 2010, and arrived at Hebburn under tow on the morning of 3 November 2010. HMS Bristol left Hebburn in April 2011 to return to Portsmouth.

Bristol's role as a training ship ceased on 28 October 2020, with the Ministry of Defence announcing that she would be disposed of. When news of the disposal was made public the leader of Portsmouth City Council Gerald Vernon-Jackson called for Bristol to be maintained as a museum ship within the National Museum of the Royal Navy.
HMS Bristol was transferred to the Disposal reserve ships organisation on 1 December 2020.

Campaign to save HMS Bristol
The HMS Bristol Preservation Society is campaigning to save the Bristol as a museum ship. A petition has been published on the United Kingdom Parliament website. A petition that was created in 2020 on Change.org has garnered over 11,000 signatories.

Notes

References

External links

https://bristolpreservatio.wixsite.com/hms-bristol-preserva. HMS Bristol Preservation Society.

Type 82 destroyers
Ships built by Swan Hunter
Ships built on the River Tyne
1969 ships
Cold War destroyers of the United Kingdom
Falklands War naval ships of the United Kingdom

HMS Bristol (D23)


Sveti Alberik (Alberico) Crescitelli (kin. 郭锡德 ), talijanski katolički svećenik, misionar u Kini i mučenik, žrtva Bokserskog ustanka.

Rođen je kao četvrto od desetero djece u obitelji gradskog ljekarnika Beniamina i majke Dagne Bruno. Dna 8. studenog 1880. napušta rodnu Altavilu Irpinu i odlazi u Rim, gdje je primljen na Sjemeništu svetih apostola Petra i Pavla. Nakon sjemeništa, sedam je godina studirao na Gregorijani i Papinskom sveučilištu sv. Križa. U Bazilici sv. Ivana na Lateranu zaređen je 4. lipnja 1887. za svećenika, a mladu misu slavio je sljedećeg dana, na svetkovinu Presvetog Trojstva. Od pape Lava XIII. prima misijski križ te 2. travnja 1888. napušta Rim i u Marseilleu se ukrcava na parobrod »Sind« kojim otplovi u Kinu. Nakon 36 dana na moru brod je pristao u Šangaju, otkud je Alberik 18. kolovoza 1888. stigao u Siaochai. Oblačio se poput Kineza i naviještao evanđelje na kineskom, koji je vremenom svladao. Uvečer 20. srpnja 1900., skupina je ljudi, potaknuta protukršćanskim odredbama cara Kuang-Hsua i carice Ztu-Hsi (a koje su nalagale progone kršćana i paljenje crkava), napala Alberika noževima i sjekirama. Nakon što je pretučen, vezanih ruku i nogu obješen je na bambusovu granu te je naposljetku mučen u klaonici.

Postupak kanonizacije započet je u Kini, u ožujku 1910. Papa Pio XII. proglasio ga je blaženim 1951., a za Velikog jubileja kršćanstva 2000., zajedno sa 119 drugih Kineskih mučenika, na čast svetosti uzdiže ga Ivan Pavao II.

Izvori

Talijanski katolički svećenici
Talijanski sveci
Talijanski katolički misionari
Žrtve progona kršćana

Alberico Crescitelli


Lisansüstü, üniversite enstitülerinde dört yıllık lisans (yetkinlik) eğitiminin ardından yapılan ve uzmanlaşmaya yönelik ek eğitimdir. Akademik derece olarak lisansın üzerindedir. Bir lisansüstü program; yüksek lisans, doktora veya sanatta yeterlik unvanlarına yönelik belirli sayıda ve belirli muhteva ve adları taşıyan zorunlu ve seçmeli dersler ile doktora yeterlik sınavı, sanat yeterliği sınavı, tez, sanat eseri ve uygulamalardan oluşur.1 Lisansüstü eğitimi tezli veya tezsiz olabilir. Tezli lisansüstü eğitiminde, enstitü tarafından belirlenen dersler tamamlanmalı, yüksek lisans için üç, doktora ve sanatta yeterlik için beş öğretim üyesinden oluşan jüriye, öğrenci tez çalışmalarını sunmalı ve başarılı olmalıdır.

Kaynakça
 Yükseköğretim Kanunu
 Exduco  Best Graduate School Guide
 Lisansüstü Eğitim Öğretim Enstitülerinin Teşkilat Ve İşleyiş Yönetmeliği
 Alışkan, M., 2002, Yükseköğretim mevzuatı, Yaylım yayıncılık, İstanbul

Akademik unvanlar
Yüksek eğitim
Eğitim terimleri
Yükseköğretim

Lisansüstü


Snedybde er angivelsen af sneens dybde eller højde på et bestemt sted. Snedybden afhænger af blandt andet temperatur, solstråling, vind, sneens og jordoverfladens egenskaber. Der er også forskel mellem snedybde og snetæthed. Ny tør sne giver for eksempel en stor snehøjde, men en lille snetæthed .

I Danmark foretages målingerne ved Danmarks Meteorologiske Institutets manuelle målestationer. Snedybder måles i centimeter.

Noter

Eksterne henvisninger
 Danmarks Meteorologiske Institut: Snedybder

Meteorologi
Vejr
Dybde

Snedybde


කරගහගෙදර අම්බලම ශ්‍රී ලංකාවේ දැකගත හැකි ඉපැරණි අම්බලම් අතුරින් එකකි. එය දඹදෙණිය-යාපහුව මාර්ගයේ දැකගත හැකි පනාවිටිය අම්බලම හැරුණු කොට හමුවන අනෙක් අම්බලම වෙයි.

අතීතය
ක්‍රි.ව. 1837 දී පමණ කරගහගෙදර අම්බලම ඉදිකරන්නට ඇතැයි සැළකේ.

ඉදිකිරීම් ආකෘතිය
පොළවේ තබන ලද ගෝලාකාර ගල් 4ක් මත පිහිටුවන ලද දැව තලාඳ 4ක් මත, අම්බලම ගොඩනංවා තිබේ. මෙහි වූ එක් විශේෂත්වයක් වන්නේ අම්බලම තුල ඉඳගැනීමට අමතරව කකුල් තබාගැනීම සඳහා වෙනමම කොටයක්ද සවිකොට තිබීමයි.

වැසි දියෙන් තෙමීම වැළැක්වීම, ගොඩනැගිල්ල කෘමීන්ගෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීම, රාත‍්‍රී නවාතැන් ගන්නා පිරිස්, සර්පයන් වැනි සතුන්ගෙන් ආරක්ෂා කරගැනීම උදෙසා සහ නඩත්තු කටයුතුවල පහසුව වෙනුවෙන්, අම්බලම මෙසේ පොළොවෙන් මඳක් උස් ව ඉදිකොට තිබෙයි.

රූපවාහිනී තිරයට
ජාතික රූපවාහිනියේ විකාශය වූ ඇත්කඳ ලිහිණියා ටෙලි සිත්තමේ සමහර කොටස් මෙම අම්බලම ආශ්‍රිතව රූපගත කොට තිබෙයි.

මූලාශ්‍ර

අම්බලම්
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

කරගහගෙදර අම්බලම


Burla ist ein Ortsteil der thüringischen Gemeinde Hörselberg-Hainich im Wartburgkreis.

Geografie
Der Ort Burla befindet sich am Nordosthang der Hörselberge und zählt zum Nessetal. Unmittelbar westlich des Ortsteiles verläuft seit 2010 die Bundesautobahn 4.

Geschichte
Burla wurde 1315 erstmals urkundlich erwähnt. Der Ort gehörte nach dem Erwerb durch die Herren von Hopffgarten bis zur Aufhebung der Patrimonialgerichte Mitte des 19. Jahrhunderts zum Hopffgartenschen Gericht im Herzogtum Sachsen-Gotha, Sachsen-Gotha-Altenburg bzw. Sachsen-Coburg und Gotha. Ab 1920 lag er im Land Thüringen.

Am 1. Januar 1957 wurde Burla mit dem Nachbarort Hastrungsfeld zur Gemeinde Hastrungsfeld-Burla zusammengeschlossen. 1996 folgte die Eingemeindung in die Gemeinde Hörselberg, mit welcher der Ort 2007 in der Gemeinde Hörselberg-Hainich aufging.

Wirtschaft, Infrastruktur und Verkehr
Burla ist ein landwirtschaftlich geprägter Ort, von Bedeutung ist insbesondere die westlich der Ortslage gelegene Agrargenossenschaft. Südlich der Ortslage befindet sich ein Gewerbegebiet.

Der nächstgelegene Autobahnanschluss liegt etwa zwei Kilometer entfernt bei Sättelstädt. Anschluss an den Eisenbahnverkehr besteht am Haltepunkt Sättelstädt der Thüringer Bahn.

Weblinks

 Der Ort auf der Gemeindewebseite

Einzelnachweise

Ort im Wartburgkreis
Ehemalige Gemeinde (Wartburgkreis)
Ortsteil von Hörselberg-Hainich
Ersterwähnung 1315
Gemeindeauflösung 1957

Burla (Hörselberg-Hainich)


සුරතාන්තය   යනු  ලිංගික ප්‍රතිචාර චක්‍රය තුලදී සමුච්චිත ලිංගික ආතතිය ක්ෂණිකව මුදාහැරීම වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් උකුළු පෙදෙසෙහි රිත්මයානුකූල මාංශ පේශි හැකිලීම් හා සමගින් රතිය අතිමහත් ලෙසින් සංවේදනයක් සිදුවෙයි.  පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් යන දෙවගයටම අත්විඳිය හැකි සුරතාන්ත පාලනය වන්නේ අනිච්ඡානුග හෝ  ස්වයංසාධක ස්නායු පද්ධතිය මගිනි. වෙනත් අනිච්ඡානුග ක්‍රියාවන්ද බොහෝවිට මේවා සමග ආශ්‍රිතව සිදුවන අතර, කයෙහි බහුවිධ ප්‍රදේශයන්හී මාංශ පේශීමය ගැස්මන්, සාමාන්‍ය ප්‍රමුදිත හැඟීමක් සහ, බොහෝ විට, කාය චලනයන් සහ හඬ නැගීම්   සිදුවීමද මේවා අතර වෙති.

ආශ්‍රිත

ස්නායු පද්ධතිය

සුරතාන්තය


حسن مأمون (1894م- 1973م) هو شيخ الأزهر ومفتى الديار المصرية الأسبق. تولى منصب الإفتاء في الفترة من أول مارس سنة 1955 حتى سنة 1964 م حيث تولى مشيخة الأزهر الشريف.

مولده ونشأته

ولد يوم 13 من يونيه سنة 1894م بحي عابدين بالقاهرة، وقد عني والده إمام مسجد الفتح بقصر عابدين _ بتربيته منذ صغره التربية الدينية القويمة، فحفظ القرآن وجوده، ثم التحق بالأزهر الشريف.

تخرجه من الأزهر

بعد أن أنهى دراسته اتجه إلى مدرسة القضاء الشرعي وتخرج فيها عام 1918م. وجمع بين الثقافة العربية والثقافة الفرنسية.

مناصبه

عُين موظفاً قضائياً بمحكمة الزقازيق الشرعية في 4 أكتوبر سنة 1919م، وفي أول يوليو سنة 1920 م نقل إلى محكمة القاهرة الشرعية، وطل يترقى في القضاء الشرعي حتى صدر مرسوم ملكي بتعيينه قاضياً لقضاة السودان في 3 من يناير سنة 1941م. في 16 فبراير سنة 1955م اقترح وزير العدل على مجلس الوزراء إسناد منصب المفتي إلى فضيلة الشيخ «حسن مأمون» للانتفاع بعلمه الغزير وكفاءته الممتازة، فوافق مجلس الوزراء على تعيين فضيلته مفتياً للديار المصرية اعتباراً من أول مارس سنة 1955 حتى سنة 1964 م، وقد تولى فضيلته مشيخة الأزهر بالقرار الجمهوري رقم 2444 لسنة 1964 م.

وفاته

تُوفي في 19 مايو سنة 1973م.

المراجع

 د. محمد الجوادي : اصحاب المشيختين : سيرة حياة خمسة من علماء الارهر جمعوا بين مشيخة الأزهر والافتاء. مكتبة الشروق الدولية.القاهرة 2008

أشخاص من القاهرة
حقوقيون مصريون
شيوخ الأزهر
علماء مسلمون في القرن 14 هـ
مفتو الديار المصرية
مواليد 1311 هـ
مواليد 1894
مواليد في القاهرة
وفيات 1393 هـ
وفيات 1973

حسن مأمون


Mørkets Venstre Hånd (originaltitel:The Left Hand of Darkness Play) er en science fiction-roman af Ursula K. Le Guin, udgivet i 1969. Romanen blev meget populær; i 1970 vandt romanen både Hugo- og Nebulaprisen som årets bedste roman, og skaffede Le Guin omdømmet som en vigtig forfatter.

Referencer

Romaner fra USA
Litteratur i 1969
Bookerprisvindere

Mørkets Venstre Hånd


Cătălin D. Constantin (n. noiembrie 1979, Buzău) este un editor de carte și jurnalist cultural român. A coordonat mai multe colecții de beletristică și a editat numeroase cărți de fotografie dedicate patrimoniului cultural românesc. Din 2008 predă cursuri și seminare de antropologie la secția de Studii Culturale. Etnologie a Facultății de Litere de la Universitatea din București. Din 2016 este prodecan la Facultatea de Litere a Universității din București.

Biografie

A absolvit Facultatea de Litere a Universității din București. Debutează, încă din timpul facultății, scriind cronică de carte în România literară, la invitația scriitoarei Ioana Pârvulescu. Coordonează, începând din 2004 și până în 2015, rubrica de antropologie a revistei Cultura, una dintre cele mai longevive rubrici de antropologie din presa culturală săptămânală românească. A fost redactor, apoi editor, la editura Humanitas (2004 - 2008), unde a coordonat câteva dintre colecțiile importante ale editurii, printre care seria de proză română contemporană, seriile de autor Nina Berberova și Marguerite Yourcenar. Din 2008, devine editor independent și colaborează cu edituri din Spania. A publicat mai multe albume de artă dedicate patrimoniului cultural românesc și a realizat expoziții de fotografie cu tematică antropologică, în România și în străinătate, care s-au bucurat de succes. Printre acestea, o expoziție inedită de fotografii aeriene, realizate cu drona, ale piețelor orașelor eropene. Volumul Ferestre din București și poveștile lor, publicat în noiembrie 2015, a devenit bestseller, urcând în prima lună de la apariție pe locul întâi în topul vânzărilor de carte românească, iar întregul tiraj a fost epuizat în trei luni.

Domeniile sale predilecte de studiu sunt etnologia și antropologia culturală. Realizează cercetări de teren în așezările aromâne din Munții Pindului. În 2011 a obținut titlul de doctor la Facultatea de Litere a Universității din București cu o teză despre viața de zi cu zi a burgheziei în prima parte a secolului al XX-lea în orașele din România, pornind de la jurnale inedite de epocă, pe care le-a colecționat de-a lungul timpului. În 2014 susține cel de-al doilea doctorat, la Universitatea de Urbanism și Arhitectură Ion Mincu, o lectură culturală și antropologică a piețelor de oraș din Europa.

În iarna anului 2017 a reținut atenția mass-media când a fost ridicat de poliția română în timpul manifestaților antiguvernamentale din Piața Victoriei în timp ce fotografia cu o dronă Piața Victoriei, pentru o carte dedicată istoricului piețelor urbane europene pe care o avea în lucru. A fost acuzat abuziv de pilotarea unei aeronave neînmatricuate, fără deținerea unei licențe de pilotare, prin asimilarea unei drone la avion și aplicarea forțată a prevederilor codului aerian civil din 1997. I s-a deschis un dosar de urmărire penală, deși legislația în vigoare nu prevedea nicio pedeapsă și nu reglementa în niciun fel folosirea dronelor. .

Cărți publicate

Viața de zi cu zi în documente de familie, Editura Universității de Urbanism și Arhitectură Ion Mincu, București, 2013
World Heritage  Sites in Romania (text și imagine), volum în limba engleză, Peter Pan ART, București, 2013
Danube Delta (coautor, text de Radu Anton Roman și Cătălin D. Constantin, fotografii de Pototo), Artec Impresiones, Segovia, Spania, 2009

Albume de  fotografie

Ferestre din București și poveștile lor. Carte construită de Cătălin D. Constantin, Peter Pan ART, București, 2015
Mănăstirile din Bucovina, comentarii istorice de Neagu Djuvara, călătorie fotografică de Cătălin D. Constantin, Peter Pan ART, București, 2014
De la ișlic la joben. Modă și lux la Porțile Orientului, text de Constanța Vintilă-Ghițulescu, coordonare editorială și fotografii de Cătălin D. Constantin, Peter Pan ART, București, 2014
The Monasteries of Oltenia, historical notes by Neagu Djuvara, photographic jurney by Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Valladolid, Spania, 2012
Los Monasterios de Oltenia, Neagu Djuvara, Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Valladolid, España, 2012
 Les Monastères d'Olténie, Neagu Djuvara, Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Valladolid, España, 2012From ișilc to top hat. Fashion and Luxury at the Gates of Orient, Constanța Vintilă-Ghițulescu, Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Valladolid, Spain, 2012;Moda y lujo a las Puertas de Oriente, Constanța Vintilă-Ghițulescu, Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Valladolid, España, 2012;Mode et luxe aux Portes de L'Orient, Constanța Vintilă-Ghițulescu, Cătălin D. Constantin, Iniciativa Mercurio, Éspagne, 2012;

Volume coordonate

(selectiv)Ferestre din București și poveștile lor. Carte construită de Cătălin D. Constantin, volum colectiv cu peste 70 de autori, Peter Pan ART, București, 2015Dacia: History and Art, Gelu Florea, Valeriu Sârbu,  Unoveinte, Cigalles, Spania, 2010 (ediții paralele în limbile engleză, franceză, spaniolăThe Jewish Cultural Patrimony in Romania, Liviu Rotman, Iniciativa Mercurio, Valladolid, Spania, 2012 (ediții paralele în limbile engleză și ebraicăCister en Castilla y León, Arturo Balado Pachón, Consuelo Escribano Velasco, Junta de Castilla y León, Valladolid, Spania, 2010

Traduceri

(selectiv)O crimă, Georges Bernanos, traducere din limba franceză de Cătălin D. Constantin, Humanitas, București, 2004, ISBN 973-50-0792-4 (http://www.humanitas.ro/humanitas/o-crima)Pilat din Pont, Roger Caillois, traducere din limba franceză de Cătălin D. Constantin, Humanitas, București, 2005, ISBN 973-50-0930-7 (http://www.humanitas.ro/humanitas/pilat-din-pont)Cîte ceva despre Budha, Jane Hope, Curtea Veche, București, 2003; Mami, tati, mă auziți?'', Jaques Salomé, Curtea Veche, București, 2003.

Note

Legături externe

 Articol de Nicolae Constantinescu despre Cătălin D. Constantin
 Articol de Rodica Mandache despre Cătălin D. Constantin
 Cărți-obiect, răsfăț pentru privire, interviu cu Cătălin D. Constantin pentru Agenția de carte
 Cronică de carte de Nicolae Constantinescu
 Articole de Cătălin D. Constantin în Observatorul Cultural
 Cronică despre Modă și Lux la Porțile Orientului
 Articole de Cătălin D. Constantin în România Literară
 Articole de Cătălin D. Constantin în revista Cultura
 Articol despre Străzi vechi din Bucureștiul de azi
 Articol de Radu Comșa despre expoziția "Piața, loc simbolic al orașului"
 Cartea obiect, articol de Cornelia Maria Savu

Nașteri în 1979
Antropologi culturali români
Editori români
Jurnaliști culturali români
Traducători români

Cătălin D. Constantin


20530 Johnayres este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20530 Johnayres este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,14 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 1,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20530 Johnayres


الحَوْر الأبيض  أحد أنواع الحور، ينتمي للفصيلة الصفصافية. يكثر في إسبانيا والمغرب وأوروبا الوسطى (شمال ألمانيا وبولندا) وآسيا الوسطى. وهو ينمو في الأماكن الرطبة، في المناطق الحارّة صيفًا والباردة أو المعتدلة شتاءً.
شجرة الحور الأبيض نفضية متوسطة الحجم، وهي تنمو ليصل إلى ارتفاع 16-27 م (نادرا ما أكثر)، كما يصل قطر جذعه إلى 1 م. لحاءه أملس أبيض مخضرّ إلى أبيض رمادي، يتميز ببقع معيّنيّة الشكل داكنة على الأشجار اليافعة، وتصبح مسودّة منشقّة في قاعدة الأشجار المسنّة.

مراجع

انظر أيضا
  صور الحور الأبيض.

أشجار
أصباغ نباتية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
الحياة النباتية في أوروبا
رموز هاديس
صفصافية
نبات الحور
نباتات آسيا
نباتات أوكرانيا
نباتات المغرب العربي
نباتات مالطا
نباتات وصفت في 1753
نباتات أوروبا

حور أبيض


دونسدين جرين أو دونسدين (Dunsden Green "Dunsden") هي قرية إلى الجنوب من أوكسفوردشاير تبعد حوالي 3 أميال (4,8 كم) شمال شرقي ريدنج في بيركشاير.

يعني اسم القرية باللغة الإنجليزية «وادي الرجل الذي يدعى داين».

ويوجد قريباً من القرية مقر قسيس الكنيسة الذي عاش فيه ويلفريد أوين بين أيلول 1911 وشباط 1913 حين عملاً مساعداً لقسيس الأبرشية حينها هيربرت ويجن. كما يوجد مدرسة في القرية بنيت عام 1848. .

مراجع

سنينغ (باركشير)
قرى في أوكسفوردشاير
مدن إنجلترا

دونسدين


Campania din Muntenegru de la începutul anului 1916 a fost o continuare a operației de cucerire a Serbiei și a dus la înfrângerea rezistenței militare a Regatului Muntenegrului și la ocupația acestuia de către Armata Austro-Ungară.

Războaie în Balcani
Războaiele Muntenegrului
Austro-Ungaria în Primul Război Mondial
Campanii militare

Campania din Muntenegru (Primul Război Mondial)


දමිතා අබේරත්න (සැප්තැම්බර් 14) ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය සහ සම්මානනීය චිත්‍රපට හා ටෙලිනාට්‍ය රංගන ශිල්පිණියකි.

මුල් අවධිය
දමිතා අබේරත්න, ඇගේ අධ්‍යාපන කටයුතු නුගේගොඩ සමුද්‍රදේවි බාලිකා විද්‍යාලයෙනුත්, මිලාගිරිය ශාන්ත පාවුළු විද්‍යාලයෙනුත් හදාරණ ලදී.

වෘත්තීය දිවිය
1987 වසරේදී (ඇයට වයස අවුරුදු 8ක් පමණ කාලයේදී) පස්සෙ ගෙනා මනමාලී ටෙලිනාට්‍යයේ රංගනයට එක්වෙමින් දමිතා සිය කලා දිවිය කුඩා කලදීම ඇරඹුවාය. පසුව 1993 වසරේදී තිරගත වූ අයි. හේවාවසම් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද මීහරකා චිත්‍රපටය, දමිතාගේ රංගනය ශ්‍රී ලංකා රිදී තිරයට මුහුකල මුල්ම චිත්‍රපටිය ලෙස සඳහන් වෙයි. 2003 වසරේදී දමිතා රංගනයෙන් දායක වූ ඉනෝකා සත්‍යාංගනීගේ සුළං කිරිල්ලී චිත්‍රපටිය, ඇගේ රංගන දිවියේ සුවිශේෂී සනිටුහනක් සළකුණු කල සංධිස්ථානයක් ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සුළං කිරිල්ලී චිත්‍රපටියේ සිදුකල විශිෂ්ඨ රංගනය හේතුවෙන් දමිතාට, දේශීය මෙන්ම ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලවල් හීදී සම්මාන රැසක් හිමිවිය.

රංගනයන්

සම්මාන

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 දමිතා අබේරත්න'ස් බයෝග්‍රැෆි ඉන් සිංහල සිනමා ඩේටාබේස්

ශ්‍රී ලංකා ජාතික චිත්‍රපටි සංස්ථාව - නිල වෙබ් අඩවිය

"සුළං කිරිල්ලී" (සිංහල)
සත්‍යාංගනී ඔෆ් "වින්ඩ් බර්ඩ්'ස්" ෆේම් ක්ලේම්ස් විංග්ස්

රංගන ශිල්පීන්

දමිතා අබේරත්න


«Te llevaré al cielo» es el único sencillo que se libera del álbum recopilatorio de Maná, en el CD Esenciales: Luna (2003). Este sencillo fue lanzado en la promoción de dicha compilación de 3 discos: Esenciales: Luna, Esenciales: Sol y Esenciales: Eclipse. Este sencillo estuvo  en el número 7 del Billboard Hot Latin Tracks y lista en la que estuvo un total de 22 semanas.

Enlaces externos
http://www.musica.com/letras.asp?letra=800454

Canciones de Maná
Canciones en español
Canciones de 2003

Te llevaré al cielo


İbni Badis (asıl adı Abddülhamit) (Ben Badis de denir) (d. 1899, Konstantin - ö. 1940), Cezayirli din reformcusu.

Cezayirli Ulemalar Derneği'nin başkanlığını yapan İbni Badis, derneğin kültür şubelerinde Arapça ve din kursları açtırdı. Cezayirlilerin müslüman ve Arap kimliğinin geliştirilmesine büyük katkıda bulundu. Dinde, reform yapılmasını savunan bir akım başlattı.

1899 doğumlular
1940 yılında ölenler

İbn Bâdîs


Hervin Ongenda ()  După o întrerupere de jumătate de an petrecută în Seria B din Italia la echipa Chievo, a revenit în septembrie 2020 la Botoșani. În trecut a jucat în Spania și Țările de Jos.

Note

Legături externe

Nașteri în 1995
Mijlocași
Fotbaliști ai FC Botoșani
Francezi expatriați în Spania
Fotbaliști francezi
Oameni în viață
Fotbaliști ai Paris Saint-Germain FC
Fotbaliști ai FC Rapid București

Hervin Ongenda


Gråhø(e) eller Store Gråhø(e) (2.014 moh) er det højeste punkt i Reinheimen nationalpark. På mange kort vises bjerget uden navn og går derfor under betegnelsen 2014 efter højden, der ses på kortene. Lokalt kaldes bjerget for Løyfthøe efter Nordre og Søndre Løyftet, som er forbindelsesveje op fra Lordalen. På nogle officielle kort har bjerget imidlertid fået navnet Gråhøe, og dette navn bruges af såvel Den Norske Turistforening som af Norges vassdrags- og energidirektorat.

Gråhø ligger i Lesja kommune i Innlandet. Bjerget er det mest isolerede blandt de norske bjerge på over 2000 m. Navnet bruges også om det lidt lavere bjerg to km længere mod vest, hvilket har medført behovet for at tale om Store og Lille Gråhø.

Bjerge i Innlandet

Gråhø (Lesja)


Dvorníky (bis 1927 slowakisch "Uďvarnok"; ungarisch Udvarnok) ist eine Gemeinde im Westen der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ), die zum Okres Hlohovec, einem Teil des Trnavský kraj gehört.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Donauhügelland im unteren Waagtal am Bach Jarčie, einem linken Zufluss von Waag, 10 Kilometer südlich von Hlohovec und 11 Kilometer nördlich von Sereď gelegen. Im Gemeindegebiet befinden sich mehrere Weingärten.

Die Gemeinde gliedert sich in Gemeindeteile Dvorníky und Posádka (1971 eingemeindet, ungarisch 1907 bis 1913 Szolgagyőr – vorher Poszátka).

Geschichte

Dvorníky wurde zum ersten Mal 1247 als Vduornuc schriftlich erwähnt. Der Ort gehörte anfangs zum Herrschaftsgut der Burg Neutra, später der Burg Freistadt. Die Hauptbeschäftigung der Einwohner war und ist Landwirtschaft. Auch Weinbau war in der Vergangenheit von Bedeutung.

Der Ortsteil Posádka ist zum ersten Mal im Jahr 1217 verzeichnet und war Standort der Burg Szolgagyőr, die zum Schutz einer Furt über die Waag diente. Die Burg existiert allerdings seit dem Ende des 13. Jahrhunderts nicht mehr.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1973 Einwohner):

Bauwerke
 römisch-katholische Kirche der Kreuzerhöhung aus dem Jahr 1788

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1247

Dvorníky


Romana Didulo, née aux Philippines dans les années 1960 ou au début des années 1970, est une conspirationniste canadienne liée au mouvement QAnon. Elle affirme être reine du Canada et est connue pour son opposition à la vaccination contre la Covid-19 et pour avoir incité à la violence physique contre le personnel qui vaccine.

Biographie
Romana Didulo serait née dans les années 1960 ou au début des années 1970. Elle émigre des Philippines au Canada alors qu'elle est jeune.

Didulo a lancé plusieurs entreprises, qui ont toutes échoué, avant de se tourner vers les théories conspirationnistes en ligne.

Elle affirme qu'Élisabeth II a été exécutée pour crimes contre l'humanité.
Romana Didulo se déclare « reine du Canada », croyant être titulaire de ce poste parce que des personnalités de QAnon ont déclaré qu'elle était la chef du « Grand Nord Blanc ».

Elle a notamment déclaré la ville de Victoria (où elle habite) la nouvelle capitale du Canada. Elle a décrété que toute diffamation d'elle-même et de son statut royal aurait pour conséquence trente ans de prison. Elle maintient en outre que des extraterrestres ont visité la Terre il y a trois cent mille ans et qu'elle n'existe pas dans le monde tridimensionnel.

En , elle invite ses partisans à remplir des mises en demeure fictives contre des pharmacies,  pour qu'ils cessent de combattre la pandémie de Covid-19 au Canada. C'est ainsi que des centaines de personnes ont fait parvenir ce document en personne à ces différentes entités.

En 2021, via Telegram (où elle est suivie par environ ), elle incite ses partisans à agresser le personnel soignant qui vaccine des personnes contre la Covid-19. Elle va jusqu'à proposer de tuer les personnalités politiques qui soutiennent la vaccination.

À la fin de , elle est arrêtée par des membres de la Gendarmerie royale du Canada, qui effectuent également une perquisition à son domicile en Colombie-Britannique. Elle subit une évaluation psychiatrique.

Elle a rejoint le Convoi de la liberté, qui s'est massé à Ottawa de la fin janvier 2022 à la fin février 2022. Lorsqu'elle a tenté de brûler le drapeau du Canada, elle a été l'objet de réactions hostiles.

Le , une trentaine de partisans de Didulo tentent de s'introduire dans le poste de police de Peterborough en Ontario dans le but de capturer les policiers, affirmant vouloir effectuer une arrestation citoyenne. Didulo n'y participe pas, préférant s'adresser aux gens depuis un véhicule stationné à proximité. Les forces militaires que Didulo a prétendu faire venir pour s'occuper des prisonniers ne se sont jamais présentées. Une confrontation avec les policiers a mené à l'arrestation de quatre partisans.

En 2022, Didulo voyage régulièrement au Canada avec un petit contingent de partisans. Des gens lui donnent de l'argent pour soutenir ses voyages. Selon des personnes qui ont participé à ses voyages, elle se montre autoritaire et abusive envers les membres de son équipe ; des experts mentionnent que ces comportements sont caractéristiques d'une personne qui fait l'objet d'un culte. Quelques anciens partisans ont formé un groupe qui suit les activités de Didulo, prévenant les communautés où elle prévoit se rendre.

En 2022, Didulo n'est pas soutenue par l'ensemble du mouvement QAnon. Des influenceurs prétendent qu'elle serait une agente gouvernementale ayant pour mission de discréditer le mouvement. Elle réplique en menaçant ses opposants d'être exécutés.

Notes et références

Notes

Citations originales

Références

Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Personnalité féminine canadienne
Théoricien du complot canadien
Opposant à la vaccination
QAnon

Romana Didulo


نادي أركا غدينيا 1929  نادي كرة قدم بولندي يلعب في دوري الدرجة الممتازة . تم تأسيس النادي في سنة 1929 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1929
أندية كرة قدم في بولندا
أندية كرة قدم في محافظة بوميرانيا
الرياضة في غدينيا
تأسيسات سنة 1929 في بولندا

أركا غدينيا


Paul Reiss, né le  à Strasbourg et exécuté le  à Saint-Just (Cantal), est un résistant et médecin français.

Biographie
Agrégé de physique biologique à la Faculté de médecine de Strasbourg à partir de , il est mobilisé dans l'armée française au début de la Seconde Guerre mondiale. Rejoignant ensuite l'université de Strasbourg repliée à Clermont-Ferrand, il entre dans la Résistanceavec le pseudonyme de Raymond.

Il rejoint le 17 mai 1944 le maquis du Mont-Mouchet. En qualité de médecin-chef du Service de Santé des Forces françaises de l'intérieur du Cantal, il dirigea l'évacuation des blessés après l'attaque allemande contre les forces FFI.

Il est fait prisonnier puis immédiatement abattu par l'armée allemande.

Reconnaissance
Son nom figure sur le monument au mort de Beaumont, ainsi que sur les plaques commémoratives de l'Université de Strasbourg et sur celle de médecine de Paris-Descartes.

Le , son corps est transféré dans la crypte de la chapelle de la Sorbonne, aux côtés des victimes représentant la Résistance universitaire.

Une rue porte son nom à Strasbourg.

Décorations
Il est reconnu Mort pour la France et Interné résistant.

  Médaille de la Résistance française avec rosette par décret du .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Fred Vlès
 Université de Strasbourg
 Faculté de médecine de Strasbourg

Liens externes

Médecin français du XXe siècle
Naissance en mars 1901
Naissance à Strasbourg
Naissance dans le district de Basse-Alsace
Décès en juin 1944
Décès dans le Cantal
Décès à 43 ans
Titulaire de la médaille de la Résistance française avec rosette
Chevalier de la Légion d'honneur
Croix de guerre 1939-1945
Mort pour la France
Résistant alsacien
Personnalité inhumée dans la chapelle de la Sorbonne

Paul Reiss


Den morgen er en dansk kortfilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Niki Vraast-Thomsen.

Handling
En mand lever et meget trivielt liv, hvor alle dage ligner hinanden. Pludselig tvinges han ud af de trygge rammer, da hans drømmekvinde dukker op.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Den morgen


Dietrich Ranft (* 27. April 1922 in Großdeuben bei Leipzig; † 29. Mai 2002 in München) war ein deutscher Verwaltungsjurist.

Werdegang
Ranft studierte Rechtswissenschaften in Marburg. Nach den beiden juristischen Staatsprüfungen trat er 1952 in den Dienst der Finanzverwaltung Hamburg. Ab 1961 war er Abteilungsleiter im Kultusministerium des Landes Schleswig-Holstein und von 1966 bis 1974 Staatsrat in der Finanzbehörde und der Behörde für Vermögen und öffentliche Unternehmen in Hamburg.

Von 1976 bis 1987 war er Generalsekretär der Max-Planck-Gesellschaft.

Ehrungen
 1987: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 Ehrenbürger der Universität Kiel
 Ehrenbürger der Universität zu Lübeck

Literatur

 Reimar Lüst: Dietrich Ranft : 27.4.1922 - 29.5.2002 : Ehemaliger Generalsekretär der Max-Planck-Gesellschaft, in: Jahrbuch der Max-Planck-Gesellschaft 2003, München 2003, ISBN 3-598-24930-6, Seite 115–117 (Nachruf auf Ranft).

Verwaltungsjurist
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Ehrenbürger der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel
Deutscher
Geboren 1922
Gestorben 2002
Mann
Ehrenbürger der Universität zu Lübeck
Max-Planck-Gesellschaft

Dietrich Ranft


Valley of the Dolls is the first novel by American writer Jacqueline Susann. Published in 1966, the book was the biggest selling novel of its year. As of 2016, it has sold more than 31 million copies, making it one of the all-time best-selling fictional works in publishing history.

Plot
In 1945, beautiful ingenue Anne Welles moves to New York City to escape the ennui of her Massachusetts hometown. She finds work as a secretary to Henry Bellamy, an entertainment lawyer, and befriends Neely O'Hara, an ebullient vaudevillian and aspiring stage actress. Henry's employee, Lyon Burke, returns to the agency after World War II, and Anne quickly falls in love with him despite Henry's warning. Meanwhile, Anne goes on some dates with a small-time salesman named Allen Cooper. Allen suddenly reveals that he is a millionaire, pretending to be a regular guy in order to make sure Anne's feelings are genuine. He proposes to Anne, and their love story becomes a media sensation.

Anne befriends Helen Lawson, a brilliant, ruthless, unhappy Broadway legend. Neely is hired onto Helen's latest show, but Helen takes a dislike to Neely and minimizes her role. Anne uses her friendship with Lyon to secure Neely a bigger role, and Neely becomes a breakout star; Helen cruelly rejects Anne by revealing she was only interested in Anne's friendship for the chance at a sexual relationship with Allen's father. Anne also befriends Jennifer North, a kindhearted young actress famous for her attractive figure.

On the night of the show's opening, Anne and Lyon consummate their feelings, and Anne and Allen break up. The production is a massive success. Neely enjoys a meteoric rise to fame and moves to California to begin a film career. Anne's mother dies and she returns to her hometown with Lyon, who wants to quit the agency, live in Anne's family home, and write novels. Though Anne loves Lyon deeply, she refuses to move back to Massachusetts. Lyon breaks up with Anne and moves to England to write, leaving Anne heartbroken. Though Anne takes years to move on, she eventually becomes a model for beauty products and starts dating the cosmetics company owner, the older, wealthy Kevin Gillmore.

Meanwhile, Jennifer begins a relationship with the childish, sex-obsessed singer Tony Polar, but their romance is frequently interrupted by his domineering older sister, Miriam. Jennifer pressures Tony into marrying her and quickly falls pregnant. After reuniting with an increasingly unsympathetic Neely, who is in the midst of an affair, Jennifer becomes dependent on "dolls", amphetamines and barbiturates to calm her frayed nerves. Finally, Miriam reveals why she opposed Jennifer and Tony's relationship: Tony has developmental disabilities and the baby will likely inherit them. Devastated, Jennifer has an abortion and agrees to divorce Tony. Jennifer then moves to Europe and finds work in Art house films, which, owing to her nudity, are considered softcore pornography in the United States.

By 1950, Neely has become a celebrated actress enjoying a lucrative film career and twin sons with her second husband. However, long workdays and the stress over her husband's infidelity (with both men and women) keep her dependent on the "dolls", and she is becoming increasingly unpopular with the studio because of her tantrums and walkouts. Neely accidentally overdoses on pills, but makes a full recovery. Still, the studio fires her from the production and replaces her with the boss's young lover. Anne reconnects with Neely; Kevin suggests resurrecting Neely's career by having her sing on a televised spectacular for his brand. Neely at first refuses, but following a successful supper club performance and a  run-in with a belligerent Helen, she agrees. Unable to cope with the demands of the rehearsals, she overdoses to avoid performing.  To Anne's distress, Neely disappears to Europe.

Jennifer, in Europe, is pressured to undergo plastic surgery; as she has always lied about her true age, she is now ten years older than her claimed age of 27. Unhappy with her European career and boyfriend, she returns to the United States. Three years later, she becomes engaged to an older senator who she believes loves her for more than her body, and she is excited to get married and have a child. But a routine test reveals that she has breast cancer, will require a mastectomy, and the treatment will likely render her infertile. After her fiancé says he doesn't want children and makes a comment suggesting he's only interested in her body, Jennifer becomes convinced that she will never be loved for who she is. Jennifer escapes from the hospital and commits suicide.

Neely reappears in the midst of Jennifer's funeral. She has lost her voice, apparently from psychological issues. After bungling a self-harm attempt, Neely becomes institutionalized, which a guilty Anne pays for. Meanwhile, Lyon returns to New York and reconnects with Anne, much to the chagrin of Kevin. Anne is unable to overcome her passion for Lyon, and the two begin an affair. Kevin eventually learns of this and breaks up with Anne. Sometime later, Neely finds her voice again, after an impromptu sanitarium performance with a now-incompetent Tony Polar. Anne works with Henry to get Lyon to abandon his nonstarter career as a writer and become a partner at the agency, with Henry loaning Lyon money that secretly comes from Anne.

Lyon is initially put off by Neely, who has become obese, but successfully plots her career comeback. Anne and Lyon get married and Anne quickly becomes pregnant, but her happiness is short-lived when Neely demands that Lyon escort her everywhere on her comeback tour. Lyon learns from Neely about how Anne secretly loaned him money, and feels outraged and emasculated. He and Neely begin a brazen, public affair. Henry persuades Anne to wait out the humiliation and pretend she knows nothing, assuring her that Lyon will grow tired of Neely and return to her. The affair stretches out for years, with Neely pressuring Lyon to end his marriage. Anne becomes dependent on the "dolls" to relax, but Lyon reluctantly stays with Anne. After repaying Anne's loan, he breaks off the affair (losing Neely as a client in the process), but quickly begins a new one with a teenaged up-and-coming singer. Though Anne finally admits to herself that Lyon will never stop having affairs, she assures herself that she will eventually fall out of love and become numb to all of her pain before reaching for her "dolls" again.

Background
Susann had apparently been thinking about the novel for some time. Some years earlier, she had begun Underneath the Pancake, a show-business novel, with her actress friend Beatrice Cole (c. 1910–1999). Later, she considered writing a novel about drug usage in show business to be called The Pink Dolls.

Valley of the Dolls is considered a roman à clef, with its characters based on famous figures such as Judy Garland, Carole Landis, Dean Martin, and Ethel Merman. In 1973, after the publication of her third novel, Susann said: "They can keep calling it that roman à clef. It'll only make my books sell. I don't care". Susann insisted that she began each book with a theme: "Then I start asking, what kind of a personality? And because I have a good ear, I unconsciously pick up certain people".

Susann dedicated the book to her poodle Josephine, and to her husband Irving Mansfield.

Reception
The book was published by Bernard Geis Associates on February 10, 1966, and "took off like a Cape Canaveral space shot".

Publishers Weekly, in an advance review, called the novel "big, brilliant and sensational", if "poorly written". The book received largely negative reviews. Feminist Gloria Steinem criticized the book in The New York Herald Tribune, as did The New York Times. Time magazine called it the "Dirty Book of the Month", and said: "It might more accurately be described as a highly effective sedative, a living doll".

Despite the poor reviews, the book was a runaway commercial success. On May 8, 1966, in its ninth week on the list, the book reached #1 on the New York Times Best Seller List, where it remained for 28 consecutive weeks. With a total of 65 weeks on the list, the book became the best-selling novel of 1966. By the time of Susann's death in 1974, it had entered the Guinness Book of World Records as the best-selling novel in publishing history, with more than 17 million copies sold. By 2016, the book had sold more than 31 million copies.

In popular culture
In Kurt Vonnegut's Slaughterhouse-Five, when Billy Pilgrim is brought to Tralfamadore for the first time and asks for reading material, he is given The Valley of The Dolls, which is the only physical copy of an English-speaking book the Tralfamadorians have aboard their spaceship.

In Black Mirror season 6 episode 3, Beyond the Sea, the character of Lana is seen reading the book.

In Billy Summers, the character Alice Maxwell makes reference to the book on page 414.

In Malcolm in the Middle season 3 episode 5, Eric's bunk-mate criticizes the book's ending.

Adaptations and character portrayals
In 1967, the book was adapted into a film of the same name, directed by Mark Robson (Peyton Place), and starring Barbara Parkins as Anne, Patty Duke as Neely, Paul Burke (Lyon), Sharon Tate (Jennifer), and Susan Hayward (Helen). The screenplay was written by Helen Deutsch (National Velvet) and Dorothy Kingsley (Seven Brides for Seven Brothers), and produced by Robson and David Weisbart. Like the book, although the reviews were scathing, the film was an enormous box-office hit, becoming the sixth most popular of the year with $44 million at the domestic box office. Susann, who had a cameo in the film as a news reporter, hated the film. The film became a celebrated cult classic in later years, often cited as a key example of camp in cinema.

Because of the success of the film adaptation, a sequel was rushed into development by Fox in early 1968.  Susann provided a title for the film, Beyond the Valley of the Dolls, and a treatment that involved Anne Welles moving into television journalism while attempting to raise her teenage daughter, Julie, as a single mother following another rocky love affair with Lyon Burke. After a year's work by two screenwriters did not result in a script Fox executives wanted to produce, Susann and her husband, Irving Mansfield, who was attached as producer, were removed from the project. Beyond the Valley of the Dolls was instead made and released in 1970 as an unofficial sequel/musical-comedy parody of the first film. Sexploitation filmmaker Russ Meyer produced and directed Beyond from a screenplay by his friend, Chicago Sun-Times film critic Roger Ebert. While a modest box-office hit and later a cult classic, the X-rated film resulted in an ultimately successful lawsuit from Susann and varying levels of embarrassment from future Fox regimes over the film's uses of nudity and violence. Because of the legal issues with Susann, the characters of Anne and Lyon were renamed and recast without Parkins and Burke.

The novel was re-adapted by Fox for television in 1981 as Jacqueline Susann's Valley of the Dolls, a mini-series executive-produced by Susann's widower Irving Mansfield and directed by Walter Grauman. This version stars Catherine Hicks, Lisa Hartman, and Veronica Hamel. In 1994 a late-night, syndicated television soap opera, Valley of the Dolls, ran for one season and 65 episodes. The premise was a loose adaptation of the novel. BBC Radio 4 broadcast a 15-episode dramatisation scripted by Yvonne Antrobus over three weeks in August and September 2005. It was part of the Woman's Hour programme's ongoing fifteen-minute daily drama slot, and has been rebroadcast several times on BBC Radio 4 Extra in three 70-minute omnibus episodes.

The creation of the novel, film and the never-made film sequel meant to star Parkins and Burke are the subjects of an acclaimed 2020 non-fiction book written by Stephen Rebello, Dolls! Dolls! Dolls!: Deep Inside Valley of the Dolls, the Most Beloved Bad Book and Movie of All Time.

References

External links
 Valley of the Dolls The official website, run by the estate of Jacqueline Susann.

1966 American novels
American LGBT novels
American novels adapted into films
Feminist literature
Hollywood novels
Novels about actors
Roman à clef novels
Novels by Jacqueline Susann
1966 debut novels
Third-person narrative novels
American novels adapted into television shows

Valley of the Dolls (novel)


Canoe-Picnic Point State Park is a  state park located on Grindstone Island in the St. Lawrence River. The park is within the bounds of the Town of Clayton in Jefferson County, New York.

The park is 1 of 80 New York State Parks that are in the path of totality for the 2024 solar eclipse, with the park experiencing 3 minutes and 20 seconds of totality.

History
Canoe-Picnic Point State Park was purchased by the New York State Fisheries, Game and Forest Commission in 1897. Along with Mary Island State Park, it was one of the first New York state parks established along the St. Lawrence River as part of the St. Lawrence Reservation, a recreation area within the Thousand Islands region authorized by New York State in 1896.

Canoe Point is named for the American Canoe Association, who formerly held their annual meetings at the point.

Park description
Canoe-Picnic Point State Park is accessible only by boat. The park offers a nature trail, picnic tables and pavilions, cabins, docks, fishing, hiking, and a campground with tent sites. The park's recreational facilities are open from late May to early September, although seasonal waterfowl hunting is also permitted within the park.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Canoe-Picnic Point State Park

State parks of New York (state)
Parks in Jefferson County, New York

Canoe-Picnic Point State Park


Lauritz Pedersen Thagaard var pioner i sandflugtsbekæmpelsen i Thy og Han herred. Han iværksatte flere plantningsforsøg, og den endnu eksisterende Thagaards Plantage mellem Nørre Vorupør og Vang (i Hundborg Herred) blev tilplantet under ledelse af sandflugtskommisær Thagaard.

Thagaard formodes at være søn af Peder Thagaard, men blev døbt i Humlum den 30.6.1756 uden navns nævnelse. Derimod blev han nævnt som Peder Jepsen Thagaards søn ved sin konfirmation i Humlum 1775. Han døde i Thisted 8.11.1829. Thagaard blev gift i Vestervig Kirke den 12.7.1791 med Margrethe Johanne Christine de Moldrup, der var født i Vestervig den 1.2.1770 som datter af major og amtsforvalter Hans Christian de Moldrup til Marsvinlund og dennes hustru, Christine Marie Wissing. .

Lauritz Thagaard var amtsfuldmægtig over Dueholm, Ørum og Vestervig klosters amter med bestalling af 1.6.1791, og han blev landvæsenskommissær med bestalling af 8.6.1791. Allerede den 14.7.1792 blev han dog suspenderet på grund af formodet kassemangel, en suspendering, der blev ophævet den 5.3.1794, men atter iværksat den 8.10.1797. Han blev derfor afskediget på grund af kassemangel den 20.6.1797. .

Thagaard fik dog ansættelse som sandflugtskommissær i Thy i 1799, og fra 1813 også i Vester og Øster Han herred. I dette embede blev han én af pionererne i sandflugtsbekæmpelsen. Han blev efterhånden også vejinspektør i Thisted amt med rang af justitsråd.

Noter

Se også
 Sandflugt i Danmark

Litteratur
 Thagaardfamiliens netsted
 Poul Kjeldgaard: Lauritz Thagaard – en embedsmand ved enevældens lokaladministration i Thisted, Udg. af Landsarkivet for Nørrejylland, 1994.

Thisted
Embedsmænd fra Danmark
Justitsråder fra Danmark

Lauritz Thagaard


Katedrala sv. Josipa u Sofiji je stolna crkva Sofijsko-plovdivske biskupije i katedrala Katoličke Crkve u Bugarskoj.

Nakon teškog stradanja tijekom savezničkog bombardiranja Sofije u Drugom svjetskom ratu, crkva nije obnovljena sve do 21. ožujka 2006. kada je blagoslovljena.

Kamen temeljac za obnovu crkve postavio je sam papa Ivan Pavao II. tijekom svog pastoralnog posjeta Bugarskoj.

Na obnovu se čekalo više od 70 godine zbog pritiska komunističih vlasti koje nisu dozvoljavale vjerska okupljanja niti javno iskazivanje pripadnosti nekoj vjeri.

Katedrala sv. Josipa najveća je katolička crkva u Bugarskoj, s više od 350 sjedećih i 1.000 stajaćih mjesta. Duga je 23, široka 15, a visoka 19 metara, dok zvonik seže 33 metra uvis. Zvonik je opremljen s električnim zvonima koje pozivaju vjernika na bogoslužje. Na vrhu zvonika nalazi se 7 metara visok drveni križ.

Marijinu sliku ispod križa darovao je Maksim, partijarh Bugarske pravoslavne crkve, na samom posvećenju crkve.

Na vanjskom pročelju nalaze se kipovi svetog Josipa i svetog Franje Asiškog. Iznad ulaznih vrata stoji natpis s riječima: »Isuse, vjerujem u te!«

U vrtu katedrale nalazi se kip posvećen papi Ivanu Pavlu II., iz zahvalnosti za njegov posjet Bugarskoj i katedrali.

Crkva sv. Josipa bila je drugim dom Hrvata u Bugarskoj. U staroj upravnoj zgradi ove crkve prostorije je imalo Kulturno prosvjetno društvo Hrvata u Bugarskoj.

Izvori

Katoličke katedrale
Crkve u Bugarskoj
Katoličanstvo u Bugarskoj
Sofijsko-plovdivska biskupija

Katedrala sv. Josipa u Sofiji


Bina Etawa es una localidad de la India en el distrito de Sagar, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 414  a 202 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 60 056 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Bina Etawa


Ben Waine, né le  à Wellington, est un footballeur international néo-zélandais, qui joue au poste d'avant-centre au Plymouth Argyle FC.

Biographie

En club
Le , Ben Waine dispute son premier match en professionnel avec le Wellington Phoenix dans le cadre d'un match de Coupe d'Australie contre les Bentleigh Greens. Lors de cette défaite 1-0, il entre en jeu à la place de Nathan Burns à la  minute de jeu. Le , il dispute son premier match de championnat d'Australie, en entrant en jeu à une minute du terme de la victoire 4-1 contre les Newcastle United Jets. Au mois d'avril, il est titularisé pour la première fois dans le cadre de la dernière journée de championnat, lors d'une défaite 5-0 contre Perth Glory. À l'intersaison 2019, il signe un contrat un contrat scolaire avec le Wellington Phoenix, contrat qui devient un professionnel quelques mois plus tard.

Le , il inscrit son premier but en professionnel, inscrivant le but de la réduction du score lors d'une défaite 3-2 en déplacement à Melbourne City. Il devient alors le plus jeune buteur de l'histoire du Wellington Phoenix, à l'âge de 18 ans, 5 mois et 23 jours.

Au mois d', il inscrit un but lors de quatre matchs consécutifs. À l'intersaison 2021, il refuse l'offre du club de Coventry City en deuxième division anglaise pour prolonger son contrat jusqu'en 2024.

Le , il rejoint le Plymouth Argyle FC en troisième division anglaise pour deux saisons et demie, plus une en option. Il inscrit son premier but en Angleterre le  contre Morecambe.

En sélection
Ben Waine dispute la Coupe du monde des moins de 20 ans 2019 disputée en Pologne entre mai et juin. Le , lors de la première journée de phases de groupes, il inscrit un doublé au cours de la victoire 5-0 face au Honduras. Waine dispute au total trois matchs dans la compétition, qui s'arrête au stade des huitièmes de finale pour les Néo-Zélandais après une défaite aux tirs au but contre la Colombie.

Entre septembre et , il dispute les qualifications aux Jeux Olympiques. Au cours de celles-ci, il inscrit huit buts en cinq matchs, dont notamment un quadruplé face aux Samoa  (victoire 6-1), ainsi qu'un but en finale contre les Îles Salomon (victoire 5-0).

En , il participe aux Jeux olympiques de Tokyo 2020 avec l'équipe de Nouvelle-Zélande olympique. Il entre en jeu lors des matchs de poule contre la Corée du Sud (victoire 1-0) et le Honduras (défaite 3-2). En quarts de finale face au pays-hôte japonais, il est titularisé mais ne peut empêcher la défaite des OlyWhites aux tirs au but.

Ben Waine fait ses débuts en équipe de Nouvelle-Zélande le  dans le cadre des qualifications à la Coupe du monde 2022 contre la Papouasie-Nouvelle-Guinée. Au cours de ce match, il inscrit l'unique but du match à la 75e minute, moins de 10 minutes seulement après son entrée en jeu. Trois jours plus tard, il est titularisé par Danny Hay face aux Fidji (victoire 4-0), avant d'être remplacé à la mi-temps.

Palmarès

En club
 Plymouth Argyle
 Championnat d'Angleterre de D3
 Champion en 2022-23

Notes et références

Liens externes

Footballeur international néo-zélandais
Joueur du Wellington Phoenix FC
Joueur du Plymouth Argyle FC
Naissance en juin 2001
Naissance à Wellington

Ben Waine


Şükûfe Nihal Başar (1896, İstanbul - 24 Eylül 1973, İstanbul), Türk şair, öğretmen, eylemci ve aktivisttir.

Türkiye'nin önemli toplumsal değişmeler geçirdiği bir dönem olan 1919-1960 yılları arasında şiir, öykü ve romanlar yayımlamış bir edebiyatçıdır.

1919'da Darülfünun'un Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü'nü bitirerek "Türkiye'de Darülfünun'dan mezun  ilk kadın" unvanının sahibi olmuştur.
15 Haziran 1923'te Nezihe Muhittin ile birlikte Kadınlar Halk Fırkası'nın kuruluşuna katılan Şükûfe Nihal, ilk kadın partisinin genel sekreterliği görevini yürütmüş ve kadınların seçme ve seçilme hakları konusunda verdikleri mücadelenin başında yer alan ilk isimlerden olmuştur. Ancak  kadınların bu hakkı kullanmaları konusunda Anayasa'da değişiklik yapılması ihtiyacı ve Cumhuriyet Halk Fırkası gibi hemen hemen aynı ismi taşıyan bir partinin kurulma çalışmaları gerekçe gösterilerek  Kadınlar Halk Fırkası'nın talepleri geri çevrilmiş ve Fırka Türk Kadınlar Birliği adıyla bir dernek haline getirilmiştir. Yazar Süs dergisinde yayımlanan "Fırkamızın Mefkûresi" (S. 3, 30 Haziran 1339/1923, s. 3-4) başlıklı yazısında Kadınlar Halk Fırkası'nın amaçları hakkında bilgi verir (Hülya Argunşah, Bir Cumhuriyet Kadını: Şükûfe Nihal,İstanbul: Timaş Yay., 2011 (ikinci baskı)s. 72-78)
Müdafaa-yı Hukuk-ı Nisvan ve Asri Kadınlar Derneği gibi
Birçok kadın derneğinde aktif görev alan sanatçı; Türkiye'de kadın özgürlüğünün ilk temsilcileri ve savunucularından birisidir.

Yaşamı
1896 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Babası Miralay Ahmet Bey, annesi Nazire Hanım'dır. Eğitimine özel hocalardan ders alarak başladı. Babasının memuriyeti nedeniyle ilk ve orta öğrenimine Osmanlı İmparatorluğu'nun değişik şehirlerinde devam etti. Ortaokulu Şam'da okudu, Selanik'te özel bir okula gitti. Arapça, Farsça, Fransızca öğrendi. Babasınn evde düzenlediği toplantılarda tanıdığı devlet adamları, şairler, yazarlardan aldığı ilhamla memleket meselelerin küçük yaşta ilgi duydu. Şiir yazmaya da çok küçük yaşlarda başladı. İlk yazısı 13 yaşında iken Mehasin gazetesinde yayınlandı.

1912'de ailesinin etkisiyle Mithat Sadullah Bey ile evlendi. 1916'da İnas Darülfünunu'na (Kadın Üniversitesi) girdi. Darülfünun'da eğitimi devam etmekte iken ilk eşi ile birlikte "Mekteb-i Ümit" adında bir okul kurdu ve eğitimciliğe başladı. Mithat Sadullah Bey ile evliliğinden bir oğlu oldu. Oğlunun dünyaya gelişinden kısa bir süre sonra eşinden ayrıldı.

İnas Darülfünunu'nda üç yıl edebiyat şubesine devam ettikten sonra son sınıfı coğrafya şubesinde okudu. Son sınıf öğrencisi oluğu 1919'da İnas Darülfünunu ile Zükur Darülfünunu'nun (Erkek Üniversitesi) birleşmesi gündeme gelmiş; kadınlara eğitimlerini isterlerse İnas Darülfünunu sınavlarına girerek tamamlama ya da erkeklerin aldığı ek dersleri vererek Zükur Darülfünunu mezunu sayılma imkânı verilmişti. Öğrencilerin çoğu İnas Darülfünun'u olmayı seçerken Şükûfe Nihal Hanım, o sene bölüm değiştirmiş olmasına rağmen erkeklerin aldığı ek derslerin sınavlarını da verdi. Böylece "Darülfünun mezunu ilk kadın" unvanını elde etti.

Mezun olduğu yıl ilk şiir kitabı "Yıldızlar ve Gölgeler" yayımlandı. Kitapta yer alan şiirleri Servet-i Fünûn etkisinde, aruz vezninde idi.

Son sınıfta iken tanıştığı Coğrafya bölümünde okuyan politikacı Ahmet Hamdi Başar ile ikinci evliliğini yaptı. Bu evlilikten bir kızı dünyaya geldi.

Türk Kurtuluş Savaşı sırasında eşi ile birlikte Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin önde gelen isimlerinden birisi oldu. Evinde yaptığı toplantılarda kadınları millî mücadeleye destek olmaları için teşvik etti; Sultanahmet mitingi'nde Halide Edip Hanım'ın yanında durdu, Fatih mitingi'nde konuşmasıyla kalabalığı ateşledi.

Cumhuriyetin ilanından sonra, kadınların siyasi haklarını kazanması için mücadele eden Türk Kadınlar Birliği'nin kurucuları arasında yer aldı. 1924'te kurulan dernek, 1935'te kendini feshedene kadar faaliyetlerini sürdürdü.Şükûfe Nihal derneğin 1925-1927 yılları arasında yayımlanan Türk Kadın Yolu adlı dergisinin yazarları arasındaydı.

Şükûfe Nihal Hanım, 1953'e kadar İstanbul'da çeşitli okullarda çalıştı; Darülmuallimat'ta, Bezmiâalem İnas Sultanisi'nde ve Sultanisi'nde coğrafya öğretmenliği ve Nişantaşı, Kandilli ve Kadıköy Kız  liselerinde edebiyat öğretmenliği görevlerini sürdürdü.

Bir yandan da edebî yaşamı devam eden Şükûfe Hanım;  1927'de yayımladığı "Hazan Rüzgarları"ndaki şiirlerinde aruz veznini bırakıp hece ölçüsünü kullandı. Kadın, yurt sorunları ve aşk konularını işledi.  Şiirlerinin yanı sıra öyküler ve romanlar kaleme aldı. 1928 yılında "Tevekkülün Cezası" adlı öykü kitabı ve ilk romanı "Renksiz Istırap" yayımlandı. Bunları, "Çöl Güneşi"(1933) adlı romanı  izledi. 1935 yılında "Finlandiya" gezi notları yayımlandı.  Faruk Nafiz Çamlıbel ile olan aşkını anlattığı düşünülen"Yalnız Dönüyorum" adlı romanı, 1938'de yayımlandı. 1946'da yayımlanan "Domaniç Dağlarının Yolcusu" adlı gezi notları Şakir Sırmalı tarafından "Sır" adıyla filme çekildi. Son olarak "Çölde Sabah Oluyor" adlı romanını yayımlandı. 1960'ta sayısı yediye ulaşan şiir kitaplarında cumhuriyetin "aydın" kadınlarından biri olarak Anadolu'nun geri kalmışlık sorunu üzerine şiirler yazdı.

Yıllar boyunca onu besleyen en önemli kaynak, evinde düzenlediği ve devrin önemli edebiyatçılarını bir araya getiren toplantılar oldu. Bu arda devrin şairlerinin aşkları ile tanındı.. Ona aşık edebiyatçılar arasında Nâzım Hikmet, Ahmet Kutsi Tecer ve Faruk Nafiz Çamlıbel'in adları sayılmaktadır. Ayrıca Servet-i Fünûnun ünlü öğretici metin yazarı Cenap Şahabettin'in kardeşi şair Osman Fahri Şukufe Nihal'e âşık olan sanatçılar arasındaydı. Aşkına karşılık bulamadığı için intihar eden Osman Fahri aşağıdaki dizeleri Şükûfe Nihal için yazmıştır;"Sen benim hem-dem-i hayalatım,
Ben senin yar-ı tesellikárın
Olacakken; fakat, nedense, Nihal
Sen benim gözlerimde dert aradın.."

Devrinin neredeyse tüm önde gelen gazete ve dergilerinde şiirlerini ve özellikle kadın sorunları üzerine makaleler yayımladı. Hayatının son yıllarına kadar Türk Kadını dergisinin yazarları arasında yer aldı.

1950'lerin sonlarında eşinden boşandı 1962'de İstanbul'da geçirdiği bir kaza sonucu sol ayağı sakat kaldı. 1965'te bir huzurevine yerleşti. Kızının ölümü, dostlarının uzaklaşması sonucunda konuşmamaya başladı ve suskunluğunu hayatının sonuna kadar sürdürdü.  24 Eylül 1973'te İstanbul'da yaşamını yitirdi. 26 Eylül 1973 günü Rumelihisarı Aşiyan Mezarlığı'na gömüldü.

Eserleri

Roman
 Renksiz Istırap (1928)
 Yakut Kayalar (1931)
 Çöl Güneşi (1933)
 Yalnız Dönüyorum (1938)
 Çölde Sabah Oluyor (1951)
 Vatanım İçin

Öykü
 Tevekkülün Cezası (1928)

Gezi notları
 Finlandiya (1935)
 Domaniç Dağlarının Yolcusu (1946)

Şiir
 Yıldızlar ve Gölgeler (1919)
 Hazan Rüzgarları (1927)
 Gayya (1930)
 Yakut Kayalar (1931)
 Su (1933)
 Sıla Yolları (1935)
 Sabah Kuşları (1943)
 Yerden Göğe (1960)
 Şükufe Nihal/Şiirler (1975)

Kaynakça

1896 doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
Türk öğretmenler
20. yüzyıl Türk şairleri
1973 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Şükûfe Nihal


Giorgia Meloni (f. 15. janúar 1977) er ítölsk blaða- og stjórnmálakona sem er núverandi forsætisráðherra Ítalíu og leiðtogi stjórnmálaflokksins Bræðra Ítalíu. Flokkurinn er hægrisinnaður þjóðernisflokkur sem var myndaður upp úr Ítölsku samfélagshreyfingunni, nýfasistaflokki sem var upphaflega stofnaður af gömlum meðlimum Fasistaflokksins.

Meloni var ráðherra ungmennamálefna í fjórðu ríkisstjórn Silvio Berlusconi frá 2008 til 2011. Hún hefur verið leiðtogi Bræðra Ítalíu frá árinu 2014 og hefur jafnframt verið formaður Evrópuflokksins Evrópskra íhaldsmanna og umbótasinna frá árinu 2020.

Flokkur Meloni varð stærsti flokkurinn á ítalska þinginu í þingkosningum Ítalíu árið 2022. Meloni tók við embætti forsætisráðherra þann 22. október sama ár, fyrst kvenna.

Fjölskylduhagir og menntun

Giorgia Meloni er komin úr tiltölulega efnaðri fjölskyldu. Þegar hún fæddist í Róm þann 15. janúar árið 1977 vann faðir hennar, Francesco Meloni, sem er af sardínískum uppruna, sem endurskoðandi og var meðlimur í ítalska kommúnistaflokknum. Móðir hennar Anna Paratore, sem er af sikileyskum uppruna, var hægrisinnuð og var heimavinnandi húsmóðir.

Þegar Meloni var þriggja ára kveikti hún óvart eld í fjölskylduíbúðinni á meðan hún lék sér með eldspýtur ásamt systur sinni. Fjölskyldan flutti í kjölfarið í Garbatella-hverfið sunnan við höfuðborgina. Foreldrar Giorgiu skildu stuttu síðar og faðir hennar flutti til Kanaríeyja til að reka þar fyrirtæki. Giorgia Meloni sleit í kjölfarið sambandi við föður sinn og hefur ekki talað við hann síðan.
Faðir hennar var síðar dæmdur í 9 ára fangelsi á Spáni fyrir eiturlyfjasmygl. Stjórnmálamaðurinn Maurizio Gasparri sagði um Meloni:

Meloni er menntuð í tungumálafræði og hefur unnið sem blaðamaður. Hún á eina dóttur með sambýlismanni sínum, Andrea Giambruno.

Stjórnmálaferill
Meloni hóf feril í ítölskum stjórnmálum árið 1992 þegar hún gekk í ungliðahreyfingu Ítölsku samfélagshreyfingarinnar (MSI), nýfasistaflokks sem hafði verið stofnaður eftir seinna stríð af fyrrum meðlimum Fasistaflokksins. Hún varð síðar formaður stúdentahreyfingar Þjóðarbandalagsins, sem tók við af Samfélagshreyfingunni.

Meloni var kjörin á þing fyrir Þjóðarbandalagið árið 2006. Tveimur árum síðar skipaði Silvio Berlusconi hana ráðherra ungmennamálefna í ríkisstjórn sinni. Var Meloni þá yngsti ráðherra í sögu Ítalíu. Hún gegndi ráðherraembættinu til ársins 2011.

Meloni tók þátt í stofnun flokksins Bræðra Ítalíu árið 2012 og varð leiðtogi flokksins tveimur árum síðar. Hún bauð sig fram á Evrópuþingið í Evrópuþingskosningunum árið 2014 en náði ekki kjöri. Árið 2016 bauð Meloni sig fram til borgarstjóra Rómar en tapaði fyrir Virginiu Raggi.

Þegar helstu stjórnmálaflokkar Ítalíu mynduðu þverpólitíska þjóðstjórn með Mario Draghi sem forsætisráðherra árið 2021 hélt Meloni Bræðrum Ítalíu í stjórnarandstöðu. Þar sem Bræður Ítalíu urðu eini stóri þingflokkurinn sem ekki átti aðild að stjórn Draghi varð Meloni því sýnilegasti leiðtogi stjórnarandstöðunnar á ráðherratíð hans, sem jók mjög við vinsældir hennar.

Bræður Ítalíu unnu um 26 prósent atkvæða í þingkosningum Ítalíu í september 2022 og urðu stærsti flokkurinn á þinginu. Meloni tók því við embætti forsætisráðherra Ítalíu þann 22. október 2022 í stjórnarsamstarfi Bræðra Ítalíu við Norðurbandalagið og Áfram Ítalíu, flokk Berlusconi.

Stjórnmálaskoðanir
Á yngri árum var Meloni yfirlýstur aðdáandi fasíska einræðisherrans Benito Mussolini, sem hún sagði hafa gert allt í þágu Ítalíu. Meloni er þjóðernissinni og hefur lýst sig andvíga þungunarrofi, dánaraðstoð, hinsegin fólki og innflytjendum.

Meloni styður Úkraínu á móti Rússum í yfirstandandi innrás Rússa í Úkraínu og hefur stutt áframhaldandi hernaðaraðstoð við Úkraínu og efnahagsþvinganir gegn Rússlandi. Um þetta greinir Meloni á við leiðtoga hinna tveggja flokkanna í kosningabandalagi hægriflokkanna, Silvio Berlusconi og Matteo Salvini, sem báðir eru taldir hallir undir Vladímír Pútín Rússlandsforseta og hafa gagnrýnt refsiaðgerðir Vesturlanda gegn Rússum.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Ítalíu
Ítalskir blaðamenn

Giorgia Meloni


Der Schilfbruch ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Uetze in der Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 196 ist 274 Hektar groß. Es ist zum größten Teil vom gleichnamigen Landschaftsschutzgebiet umgeben. Das Gebiet steht seit dem 22. Juni 2000 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet liegt zwischen Hänigsen und Uetze. Es stellt ein Auen- und Bruchwaldgebiet unter Schutz, das von einem weit verzweigten, künstlich angelegten Grabensystem durchzogen wird. Das Grabensystem wird über Stauvorrichtungen auch zur Wasserhaltung in dem Gebiet genutzt. Die Thöse durchfließt das Gebiet in Süd-Nord-Richtung. Sie durchfließt dabei einen naturnahen, mesotrophen Teich, der von Röhricht- und Riedbeständen umgeben ist. Daneben sind weitere kleine Tümpel im Naturschutzgebiet zu finden.

Auf höher gelegenen, trockeneren Standorten sind Eichen-Buchen- und Eichen-Hainbuchenwälder zu finden.

Die Waldbestände sind durch unterschiedliche Naturnähe gekennzeichnet. So sind teilweise strukturarme Aufforstungsbestände zu finden, daneben aber auch Bestände mit hoher Altersdiversität und einer gut ausgebildeten Strauch- und Krautschicht sowie einer intakten Bodenstruktur. Vielfach ist im Naturschutzgebiet ein hoher Anteil von Alt- und Totholz zu finden.

Im Osten schließt sich ein Naherholungsgebiet mit zwei künstlich geschaffenen Wasserflächen, den Spreewaldseen und dem Irenensee, Badestrand, Campingplatz und Wochenendhäusern an.

Weblinks

 Jasmin Janosch: Die Wege des Wassers bei ndr.de vom 9. August 2022

Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Waldschutzgebiet in Niedersachsen
Geographie (Uetze)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Waldgebiet in Europa

Schilfbruch


Lost at sea er en eksperimentalfilm instrueret af Lars Nørgård efter manuskript af Lars Nørgård.

Handling
Så til svimmel søs! Billedkunstneren Lars Nørgård har igen været i de levende billeders laboratorium og skabt en verden, der ligner den, vi kender - og så alligevel ikke. I sine to tidligere animationsfilm »Art Support« og »Æbleflæsk« var det de enkelte streger, der blev pustet korporligt til live. Denne gang er det farver og computeranimation, så det mørke, stjernestrøede himmelrum bogstavelig talt står og synger rustne sømandssange i baggrunden. Er der liv derude? Det bliver der i hvert fald, når skaberen sætter gulerodsnæsen i rillen og lader universet fylde med musik.....

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Eksperimentalfilm fra Danmark

Lost at sea


Librația lunară este mișcarea de librație a Lunii. Luna își prezintă mereu aceeași emisferă spre Pământ (rotația sa fiind sincronă, adică perioada sa de revoluție fiind egală cu perioada sa de rotație), librația permite îndeosebi unui observator aflat pe suprafața Pământului să vadă mai mult de 50% din suprafața Lunii.

Descriere
Rotația Lunii în jurul axei sale este sincronă cu revoluția sa în jurul Pământului: ea se rotește în jurul axei sale și efectuează o revoluție completă în .

Dacă orbita Lunii ar fi perfect circulară și dacă axa sa de rotație ar fi riguros perpendiculară pe planul orbitei, o persoană situată pe Terra ar observa mereu aceleași 50% din suprafața lunară, dacă și-ar efectua observațiile la aceeași oră. Dar fenomenele librației Lunii îi permit să observe părți ușor diferite ale suprafeței acesteia la momente diferite. Observații amănunțite arată că un total de 59% din suprafața Lunii poate fi observat de pe Pământ. De fapt, avem 41 % care rămân vizibile în permanență, 18% care sunt succesiv dezvăluite prin librație, în cursul lunațiilor, și, în sfârșit, 41% care nu sunt niciodată vizibile de pe Pământ  (și la un moment dat, dintr-un loc dat, nu se poate vedea decât 49,8% din suprafața lunară).

Aceste fenomene pot lua patru forme diferite: librația în longitudine, librația în latitudine, librațiile paralactice și librațiile fizice.

Librații în longitudine

Dacă Luna s-ar roti în jurul Pământului într-un cerc perfect (elipsă de excentricitate nulă), viteza sa de translație ar fi uniformă (A doua lege a lui Kepler) și deci întotdeauna strict opusă, în termeni de viteză unghiulară observată de pe Terra, viteza sa de rotație. N-ar exista librație în longitudine.

Totuși, perturbațiile gravitaționale datorate altor corpuri din Sistemul Solar, precum și eterogenității repartiției masei în sânul corpurilor terestru și lunar antrenează neregularități în mișcarea de revoluție geocentrică lunară, care se traduce printr-o orbită a cărei excentricitate variază în jurul unei valori medii de 0,0549.

Luna își parcurge, prin urmare, orbita cu o viteză variabilă (A doua lege a lui Kepler). Astfel, când se îndepărtează de perigeu (sfertul de cerc cu săgeată neagră pe ilustrație), ei îi trebuie un timp mai scurt pentru a parcurge un sfert din orbită decât să se rotească cu 90° în jurul axei sale: Luna lasă să i se vadă atunci o bandă subțire suplimentară pe marginea sa de Est (văzută de pe Pământ).

Din contra, când se îndepărtează de apogeu (în partea opusă a săgeții negre de pe ilustrație), viteza sa de translație, minimală, devine inferioară vitezei sale de rotație, iar Luna lasă să se vadă mai mult din marginea sa de Vest (văzută de pe Pământ). Din imaginea animată, Luna pare că vrea să spună "nu", dând din cap.

Valoarea librației în longitudine se situează în jur de 7° 54′ (deci un total de două fuse cu un pic mai puțin de 8° în cursul fiecărei lunații).

NB: Pe ilustrație, jumătatea cenușie a Lunii nu este bine plasată. Într-adevăr, jumătatea stângă a orbitei este parcursă mai încet, prin urmare în mai mult timp, deci jumătatea cenușie se rotește în jurul axei mai mult decât o jumătate de rotație. Și invers, în jumătatea dreaptă a orbitei: mai puțin de o jumătate de rotație. Terxtul este mai exact decât ilustrația.

Librații în latitudine

Librația în latitudine este datorată faptului că axa de rotație a Lunii nu este perpendiculară pe planul orbitei sale: Luna păstrează acest unghi de 6,7° de-a lungul întregii sale curse pe orbită. Observatorul pământean poate, prin urmare, să observe, în mod succesiv, în cursul mai multor lunații, zonele polare de Nord și de Sud ale globului lunar. În acest fel, ne imaginăm că Luna pare să vrea să spună "da", dând din cap.

Librații paralactice (paralaxă diurnă)

Este vorba despre un fenomen pur optic, datorat pozițiilor respective ale Lunii și observatorului de pe suprafața solului terestru.
La începutul nopții, când Luna răsare pentru un observator situat la Ecuator, acesta este poziționat cel mai prielnic pentru a observa marginea orientală a Lunii. Din contra, la sfârșitul nopții, el poate observa mai prielnic marginea occidentală a Lunii.
Această paralaxă, cu valoarea de circa 1°, este foarte dificil de exploatat, în practică: într-adevăr, când efectul lor geometric este maxim (răsăritul și apusul Lunii) observarea este devine mai dificilă, din cauza luminii zorilor și amurgului, și a grosimii mai importante a atmosferei terestre prin care se face observarea.

Librații fizice
Este vorba, de data aceasta, de adevărate vibrații fizice ale sferei lunare în jurul poziției sale medii. Aceste infime vibrații (nu mai mult de câteva minute de arc) sunt cauzate de către atracția variabilă exercitată de către Pământ asupra Lunii, și nu sunt perceptibile cu ochiul liber. Studiul acestor oscilații este de cea mai mare importanță pentru determinarea formei și structurii interne a Lunii.

Mulțimea acestor fenomene de librație în cursul lunațiilor succesive permite observarea a circa 59% din suprafața lunară de pe suprafața terestră. Zonele suplimentare astfel oferite sunt foarte deformate prin efectul de perspectivă, și fac dificilă observarea acestor regiuni de pe Pământ Doar sondele spațiale, printr-un survol regulat, permit studiul topologic precis.

Vezi și
 Librație
 Luna

Note

Legături externe
  Animation de la libration lunaire réalisée à partir de photos de la Pleine Lune sur une période de  (source : PixHeaven.net)
  APOD 11/8/99 - Animation de la libration composée de photos réelles
   (, une explication de la libration lunaire est disponible sur la )

Luna
Mecanică cerească

Librația lunară


Nuit d'Espagne est un film dramatique américain réalisé en 1931 par Henry de La Falaise. Il s'agit de la version française de Transgression, l'actrice Adrienne D'Ambricourt figurant dans les deux longs-métrages.

Synopsis

Distribution
 Jeanne Helbling : Elsie Maury
 Rose Dione : Paula Vrain
 Geymond Vital : Le marquis de Lupa
 Jean Delmour : Robert Maury
 Marcelle Corday :
 Adrienne D'Ambricourt : Julie

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1931
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Remake américain de film américain

Nuit d'Espagne


Diversibipalium est un genre de Plathelminthes de la famille des Geoplanidae (vers plats à tête en forme de marteau, anciennement Bipaliinae).

Il a été défini pour y inclure les espèces manquant d'informations morphologiques suffisantes pour leur permettre d'être classées dans le genre approprié.

Taxonomie
Au cours de la seconde moitié du  et de la première moitié du , de nombreuses espèces de Plathelminthes terrestres ont été décrites principalement sur la base de leur morphologie externe. Or, les genres de Geoplanidae sont largement basés sur leur anatomie interne, en particulier l'anatomie de l'appareil copulateur. En conséquence, les espèces dont les descriptions sont trop anciennes pour que leur anatomie interne soit connue, ne peuvent pas être attribuées à un genre approprié.

C'est ainsi que le genre Diversibipalium a été créé en 2002, par ,  et , pour accueillir temporairement des espèces de la sous-famille des Bipaliinae dont l'anatomie de l'appareil copulateur reste inconnue.

Liste des espèces

Notes et références

Liens externes

Geoplanidae
Genre de plathelminthes (nom scientifique)

Diversibipalium


Olaylar
 Amalfi Cumhuriyeti kuruldu (dağılışı 1137).

Doğumlar
 I. Vladimir, Büyük Kiev Knezi (ö. 1015)
 II. Basileios, Bizans İmparatoru (ö. 1025)
 Samuil, Bulgar Çarı (ö. 1014)

Ölümler

958


Software Park Thailand is a government agency under the National Science and Technology Development Agency. It was established to stimulate the development of the Thai software industry. It maintains a close association with the private sector. It is in Pak Kret, Nonthaburi Province.

Other software parks in Thailand
 E-saan Software Park. Khon Kaen Province
 MISOLIMA Software and Technology Park, Chiang Mai Province
 Software Park Phuket Province
 Samui Software Park. Ko Samui
 Nakhon Ratchasima Province Software Park

See also
 Thailand Science Park
 National Science and Technology Development Agency
 Thailand Board of Investment

References

External links
 Software Park Thailand
 MISOLIMA Software and Technology Park
 Software Park Phuket
 Software Park Korat

Information technology in Thailand
National Science and Technology Development Agency

Software Park Thailand


Ambelania, biljni rod iz porodice Apocynaceae smješten u vlastiti podtribus Ambelaniinae, dio tribusa Tabernaemontaneae.

Postoje tri priznate vrste u tropskoj Južnoj Americi. Plodovi vrste A. acida koriste se u prehrani, sirovi ili kuhani kao povrće.

Vrste
 Ambelania acida Aubl.
 Ambelania duckei Markgr.
 Ambelania occidentalis Zarucchi

Sinonimi
 Bentheca Neck.
 Kasailo Dennst.
 Willughbeia Scop.

Izvori

Vanjske poveznice

Rauvolfioideae

Ambelania


පෙර පාසල් අධ්‍යාපනය යනු ව්‍යවස්ථාපිත අධ්‍යාපනයට පෙර සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු තුනත් පහත් අතර වයස් කාණ්ඩ වලට අයත් වුද අධිකරණ නීතිය අනුව යැපෙන්නන් ලෙස නම් කෙරෙන්නා වූද ළමුන් සඳහා වු අධ්‍යාපන ප්‍රතිපාදනයකි. මෙය ළමා සංවර්ධන මධ්‍යස්ථාන, මොන්ටිසෝරි, ළදරු පාසල, පෙර පාසල යන නම් වලින් හදුන්වන අතර මෙය ළමයාගේ කුඩා අවදියේදී නිවසේදී දෙමපියන් හා අවටපරිසරයෙන් ලබාගන්නා දැනුමට අමතර බාහිරව ලැබියයුතු අධ්‍යාපනය හෙවත් මූලික අධ්‍යාපන අවදිය, සංසන්දනාත්මක අධ්‍යාපනය ඇතුළු සෑම අධ්‍යාපනික අවශ්‍යතවයන්ද සපුරන ආකාරයට සකස් කර ඇත.

පෙරපාසල් අධ්‍යාපන සංවිධානය වෘත්තිමය අධ්‍යාපනඥයන් විසින් සිදුකල නිමැවුමකි. මෙහි සැකිල්ල සඳහා ව්‍යුහාත්මක පරිපාලනය, පන්තියේ ප්‍රමාණය, ගුරු-සිසු සංඛ්‍යාවේ අනුපාතය,ක්‍රියවලි ආශ්‍රිත පන්තිකාමරයේ ගුණාත්මක භාවය, ගුරු-සිසු සබඳතාවය ආදිය සහ ඇගයුම් ආශ්‍රිත ප්‍රමිතිය, අධ‍ය්‍යාපන පාටිපාටිය,අධ්‍යාපනික ඇගයුම් ආදි එක් එක් සිසුවා කෙරෙහි ආවෙනික වු සමාඡීය හා අධ්‍යාපනිකව වැදගත්වු ප්‍රතිථල ලබාදෙන සංරචක ඇතුලත් කර ඇත.

පෙර පාසල් ඉතිහාසය

90 දශකයේ දී යුරෝපීය අධ්‍යාපනඥයන් විසින් කුඩා දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන පද්ධතිය නිර්මාණය කිරීමේ  දී මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ ඉතාමත් තීරණාත්මක සහ සීඝ්‍ර වර්ධනයක් සිදුවන අවධිය සඳහා ඉතා කාර්යක්ෂම අධ්‍යපන ක්‍රමයක් ලෙස මෙම අධ්‍යාපන ක්‍රමය හදුන්වාදි ඇත.රොබට් ඕවන් නම් අධ්‍යාපනඥයා විසින් "නිවු ලැනාක්" නම් පළමු පෙර  පාසල ආරම්භ කරන ලද අතර පසුව එවන් පෙර පාසල් ගනනාවක් එංගලන්තය පුරා ආරම්භ විය.

සංවර්ධනය කරනු ලබන සංරචක

පෙර පාසල් අධ්‍යාපනයේ සංවර්ධනය කරනු ලබන සංරචක රටකින් රටකට විවිධත්වයක් ගනී. කෙසේ වුවත් බහුතරයක් පද්ධතීන්, පහත වූ ප්‍රධාන තේමාවන් යටතේ නිරූපනය වේ.

පෙද්ගලික,සමාජිය සහ භාවාත්මක සංවර්ධනය
සන්නිවේදනය ,කථනය සහ සවන්දීම ඇතුලත්ව
ලෝකය පිලිබද දනුම සහ අවබෝධය
නිර්මාණාත්මක හා සෞන්ධර්ය පිළීබද සංවර්ධනය
ශාරීරීක  සංවර්ධනය
ගණීතමය දනුම සහ  සංවර්ධනය

සංවර්ධනාත්මක අධ්‍යාපනයේ පදනම වී ඇත්තේ පෙර පාසල් යන වයසේ දුවා දරුවන්ට ඉහත සංවර්ධනය කලයුතු ප්‍රදේශ සොයගැනීම සහ ගවේෂනය කිරීමට අත් වැලක් සැපයීමයි.ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය මගින් සංවර්ධනයට ඔබින පුහුණුවක් පිළීබඳ අදහසක් ප්‍රසිද්ධියට පත්කර එය ප්‍රවර්ධනය කලත් තව කල‍යුතු දෑ බොහෝමයක් ඉතිරිව ඇත. බොහෝ පෙර පාසල් ගුරුවරුන් සංවර්ධනය පිළිබද පුහුණුව හා දෑනුම ඇතිඅය වුවත් ඔවුන්ට එය පන්තිකාමරය තුල ක්‍රියාත්මක කිරීම අභියෝගාත්මක වී ඇත. 80% පෙර පාසල් තිබුනත් ඉන් 20% පමණ දියුණු තත්වයක නොපවතින බව ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය මගින් ප්‍රකාශයට පත්කර ඇත.

ඉහත සදහන් පරිදි පෙර පාසල් අධ්‍යාපනයේ දී දරුවාගේ හදුනා ගැනීමේ හැකියාව, අන් අය සමග සහයෝගීව කටයුතු කිරීමේ හැකියාව සහ තමන්ගේ සමාජීය වටපිටාව පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගැනීම පෞද්ගලික සමාජීය හා භාවාත්මක  සංවර්ධනය වේ.එමන්ම ළමයාගේ දැනුමේ වර්ධනය, බාහිර උත්තේජන සඳහා ප්‍රතිචාර දැක්වීම සහ පාලනය පිලිබඳ අවබෝධය ලබාදීමද මෙමගින් සිදුකෙරේ. සන්නිවේදනය සහ භාෂාව වර්ධනය කිරීම මගින් ඔවුන්ගේ ශබ්ද සහ දර්ශන සඳහා ප්‍රථිචාර සහ තමන්ගේ හැඟීම් දැනීම් හුවමාරු කර ගැනීම, භාෂාව හැසිරවීම පිළිබඳ දැනුමක් ලබාගැනීම ඇතුලත් වේ.එමෙන්ම විවිධ අත්කම් සහ අධ්‍යාපනික වැඩමුළු ආශ්‍රයෙන් ඔවුන්ගේ නිර්මාණාත්මක හා සෞන්දර්ය පිළිබඳ සංවර්ධනය සිදුකරන අතර විවිධ ශාරිරික ක්‍රියාකාරකම් හා සෞඛ්‍යපුරුදු ඇති කිරීමේන් ඔවුන්ගේ ශාරිරික වර්ධනය ඇතිකිරීම සිදුකෙරේ.

වයස සහ වැදගත්කම

පෙර පාසල් අධ්‍යාපනයේ දී සාමන්‍ය වශයෙන් සලකා බැලෙන්නේ සිගිත්තන් සහ පාසැල් යන වයස් කාණ්ඩ අතර වු අවුරුදු 3 සහ 5 අතර ළමුන්ය. ළමුන් සංවර්ධනය වන අවධියේදි තොරතුරු සීඝ්‍රව ග්‍රහනය කර ගන්නා අතර නව නිර්මාණ කරයි. මේ අවදියේදී සිදුවන මොළයේ වර්ධනය ජීවිතයේ අවසානය දක්වාම මනා සබඳතාවයක් ඇතිකරගනී. කුඩා දරුවාගේ මෙම සිඝ්‍ර මොළයේ වර්ධනය ඔවුන්ගේ නිර්මාණාත්මක දීයුණුව සහ භාවාත්මක දියුණුව කෙරෙහි දෑඩි බලපෑමක් ඇතිකරයි. පෙර පාසල් අවධියෙදි ලබන්නාවු අත්දැකීම් දරුවාට කෙටිකාලීන මෙන්ම දීර්ඝ කාලීනව බලපා ඇති බව දැනට සමීක්ෂන වලින් හෙලිවී තිබේ. විශේෂයෙන් අක්‍රමවත් දැනුම සහ අවබෝධය දරුවාගේ පසුකාලීන ඡීවිතයට අයහපත් ලෙස බලපා ඇති බව සමීක්ෂන වලින් තහවුරු වී තිබේ.

පෙර පාසල් අධ්‍යාපනයේ රීති

ඇතැම් පෙර පාසල් ඔවුනට සුවිශේෂි වු ඉගැන්වීම් ක්‍රම අනුගමනය කරනු ලබයි. නිර්මාණාත්මක අධ‍ය්‍යන පටිපාටි,කථනය,සවන් දීම,ගණිතමය අත්දැකීම්,සංගීතය,නර්ථනය,ආදී විවිධාකාර ක්‍රියාකාරකම් යොදාගනී. පෙර පාසල් වයසේ දරුවන් අගය කිරිම සදහා දෙමාපියන්ට සහ ගුරුවරුන්ට, ඔවුන්ගේ නිර්මණාත්මක ක්‍රියකාරකම් සංවේදනය කලහැකි වෙබ් අඩවියක් වැනිය. මේම වෙබ් අඩවිය දරුවාගේ පන්තිකාමරය තුල ක්‍රියාකාරකම් සඳහා සාරාංශ ගත වාර්ථා සපයන අතර එය ඕනෑම අයෙකුට පහසුවෙන් පරිහරනය කල හැකි පරිශීලන මිත්‍ර ක්‍රමයක්ද වේ.  මෙම වෙබ් අඩවියේ විවිධ ක්‍රියාකාරකම් ඇති අතර ඒවා විවිධාකාරවූ අභිමතාර්ථ ඉලක්ක කොටගෙන පවතී.

පෙර පාසල් අධ්‍යපනයේ අත්‍යාවශ්‍ය අංග ඇතුලත් නීතී රීතී සහ ඔවුන්ගේ විශේෂීය වූ අවශ්‍යතා පිලිබද රජය මගින් 1997 දී ඇතිකරනු ලැබූ අධ්‍යාපනික ප්‍රතිසංස්කරන,ළමුන්ගේ පන්තිකාමරය තුල මෙන්ම බාහිර අවශ්‍යතා පිලිබඳව අවධානයක් යොමුකර ඇත. මෙම ප්‍රතිසංස්කරනය මගින් යෝග්‍යතාවය සහ ක්‍රියාකාරකම් ආශ්‍රිත ඉගැන්නුම් සහ ඉගැන්වීම් ක්‍රමය සහ පුඵල් පරාසයක් තුල ක්‍රියාකාරකම් ඇගයීම ආදිය ඇතිකරන ලදී. එමෙන්ම ජාතික අධ්‍යාපනික ආයතන මගින් ගුරුවරුන් සදහා විශේෂ වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කර ඇත. තවද සමාජීය හා සුබසාධන කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍යංශයේ අධීක්ෂනය යටතේ පොදු අධ්‍යපනික පද්ධතියට ජාතික ප්‍රතිපත්තීන් පිහිටුවා ඇත.

පෙර පාසල් සඳහා  වූ ආයෝජන

දැනට ශ්‍රි ලංකාවේ ප්‍රාථමික අධ‍ය්‍යාපනය සඳහා සහභාගී වන්නේ පෞද්ගලික ආයතන, පරිපාලන අධිකාරීන් සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වේ. 2004 වර්ෂයෙදී ඇතිවූ සුනාමි ව්‍යවසනයෙන් පසු විවිධ රටවලින් ශ්‍රී ලංකාවේ පෙර පාසල් අධ්‍යාපනය වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා විශාල වශයෙන් ආයෝජන ගලා එන්නට විය.
ඉන් එක් ව්‍යපෘතියක් ලෙස RMF ව්‍යපෘතිය ශ්‍රී ලංකාවේ සුනාමි ව්‍යවසනය වැඩි වශයෙන් බලපෑ ප්‍රදේශවල අවතැන් වූ කුඩා දරුවන් වෙනුවෙන් විශාල වශයෙන් අනුග්‍රහය දක්වන ලදී.ඔවුන් විසින් තවමත් ධීවර ගම්මාන සඳහා මෙන්ම පෙර පාසල් සහ සෞඛ්‍යය මධ්‍යස්ථාන සඳහාද අනුග්‍රහය දක්වයි. ඒ අතරින් පෙර පාසල් සදහා ක්‍රමානුකූල අධ්‍යපනයක් මේන්ම සමාජීය සබඳතාවයක් ඇතිකිරීමේහිලා උනන්දුවීම විශේෂත්වයක් වේ. එමෙන්ම නගරබඳ සුපිරි පෙර පාසල් වල සහ මෙවැනි ග්‍රාමීය දරුවන්ගේ පෙර පාසල් අතර වෙනස නැතිකිරීමට මොවුන් උත්සාහ කරයි.නමුත් රජය මගින් තවමත් එවැනි පොදු  පෙර පාසල් ඇතිකිරීමෙහි ලා කිසිදු උත්සාහයක් දරා නොමැත.  එසේ වුවත් මෙවැනි දරුවන් ජාතික පාසල් වලට ඇතුලත් කිරීමෙදී පෙර පාසල් අධ්‍යාපනය නොලැබූ දරුවන් වෙනුවෙන් විශේෂවූ අධ්‍යාපනික  ක්‍රම ඇතුලත් පන්තිකාමර දැන් ක්‍රියාත්මක කර ඇත. එමනිසා ග්‍රාමීය දරුවන්ට අනෙකුත් දරුවන් සමග උරෙනුර ගැටී අධ්‍යාපන කටයුතු කිරීමට එය මහත් රුකුලක් වී ඇත.වර්ථමානයේ උතුරු මැද පලාත,අනෙකුත් මායිම් ගම්මානවල සහ උතුරේ පෙර පාසල් ව්‍යාපෘති ආරම්භ කරමින් පවතී. ඉන් සමහරක් ලෙස වැලිඔය,පදවිය සහ මැදවච්චිය විශේෂවේ. එමෙන්මපෙර පාසල් ගුරුවරුන්ට මනා මග පෙන්වීමක් ලබා දීම සඳහා සහ ඔවුන්ගේ දැනුම වර්ධනය කීරීම උදෙසා ගුරු අත්පොත් ලබා දීමද සිදුකර ඇත.තවද උතුරු මැද පලාත්පෙර පාසල් දියුනු කිරීමේ අධිකාරිය විසින් ගුරුවරුන් පුහුණු කිරීමේ විශේෂ මධ්‍යස්ථාන ආරම්භ කර ඇති අතර එමගින් පෙර පාසල් ගුරුවරු 2800ක් පමණ දැනටමත් පුහුණු කර ඇත.

පෙර පාසල් තුලවන විශේෂීය අධ්‍යාපනය

වර්ථමානයේ අධ්‍යාපන පද්ධතිය ශිෂ්‍ය කේන්ද්‍රීය වෙනස්වි ඇති අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ගුරුවරුන්ටද විශේෂීයවු පුහුණු ක්‍රියාකාරකම් අවශ්‍ය වී ඇත.එමගින් ළමුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් හොඳින් අධ්‍යයනය කීරීමටත් ,ඔවුන් දිරිමත් කිරිමටත්,විශේෂ වු හැකියාවන් ඔප්නැංවීමටත් හැකියාව ලෑබී තිබේ. මේම පෙර පාසල් අධ්‍යාපන ක්‍රමය විශේෂයෙන්ම ගුරුවරුන් සහ දෙමවුපියන්ට වැදගත් මගපෙන්වීමක් සිදුකරන අතර එය ළමයාගේ සංවර්ධනය සඳහාද මහත් ලෙස පිටුවහලක් වේ.

සාමාන්‍ය පොදු අධ්‍යාපනික ක්‍රමයට වෙනස් වූ සුවිශේෂ අධ්‍යාපනික ක්‍රමයක් මෙම පෙර පාසල් තුල දක්නට ලැබේ. විෂය දැනුමට අමතරව දරුවාගේ අනෙකුත් සියලුම ක්‍රියාකාරකම් වර්ධනයෙහිලා මෙම විෂය නිර්දේශයන් පිලියෙල කර ඇත.
ඒවා අතරින් විෂය දැනුම හා සම්බන්ධව...

සිංහල හා ඉංග්‍රීසි වාග්මාලාව
ගණිත දැනුම
පෙල පොත් භාවිතය
පුවත් පත් භාවිතය
චිත්‍ර හා නිර්මාණ කරනය

එමෙන්ම බාහිර ක්‍රියාකාරකම් වර්ධනය කිරීමෙහි ලා..

විවිධ ශබ්ද හා සංගීතය
අත්කම්
ගුරු දින, දෙමාපිය දින සැමරීම
විනෝද චාරිකා
වාර්ෂික විවිධ ප්‍රසංග
විවිධ සංස්කෘතික උත්සව
මේ අතුරින් නවතම පියවරක් ලෙස පරිගණක ආශ්‍රිත ක්‍රියාකාරකම්ද නවීන පෙර පාසල් වල යොදා ගැනේ.
තවද ඔවුන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයට අවශ්‍ය වන සෞඛ්‍යමය හා විනීත ගතිපැවතුම් ඇතිකිරීම සඳහා..

හොඳ පුරුදු හා චාරිත්‍ර ඇතිකිරීම
සාර්ධර්ම පුහුණු කිරීම
සොබා දහමට ඇති ලැදියාව වර්ධනය කිරීම
විනීතව ආහාර ගැනීමේ පුරුදු
මෙන්ම වාර්ෂික සෞඛ්‍ය සායන පවත් වීම සිදු කෙරේ.තවද  ඉහත වූ සියලුම දැනුම ඇගයීම හා ඒ පිලිබඳ දෙමාපියන් දැනුවත් කිරීම සඳහාද විශේෂ දස්කම් දැක්වූ සිසු දරුවන් ඇගයීම හා ඔවුන් තවත් උනන්දු කිරීමට ඇගයීම් පත්‍රිකා හා ඒ ආශ්‍රිත වාර්ථා ගත ප්‍රස්ථාර ආදිය පවත්වාගෙන යාමද සිදු කෙරේ. පහත දක්වා අත්තේ එවන්වූ ඇගයීම් පත්‍රිකාවකි.

මේවාද බලන්න
 මුල් ළමාවියේ සංවර්ධනය

අධ්‍යාපනය

පෙර පාසල්