Jozo Lozovina Mosor (Donji Seget, 20. svibnja 1919. –  Seget Donji, 19. svibnja 1946.), komunistički revolucionar, rukovodilac antifašističkog ustanka u ratnom kotaru Trogir i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
Jozo Lozovina Mosor potječe iz ugledne i imućne zemljoradničko-ribarske obitelji.Rođen je u Donjem Segetu kraj Trogira, od oca Luke i majke Tone r. Mijaković iz Okruga Donjeg (otok Čiovo). Imao je dvije sestre, Mariju i Vinku.

Svoje djetinjstvo i mladost, sve do odlaska u partizane, proveo je u svom rodnom selu. Osnovnu (četverogodišnju) školu završio je u Segetu Donjem, a potom je nastavio školovanje u Građanskoj školi u Trogiru. Nakon završenog drugog razreda bio je izbačen iz škole, jer je od strane uprave škole bio ocijenjen kao "opasan element". Naime, već tada je iskazivao svoje neslaganje prema nehumanim postupcima tadašnjih školskih vlasti.

Od svojih mladih dana aktivno se uključuje u revolucionarni pokret, rado čita literaturu revolucionarnog sadržaja i tako stječe marksistički pogled na život i svijet. Svoja saznanja širi među mladima svoga sela s kritičkim odmakom prema nauku Rimokatoličke crkve u kojem je odgajan, a koja je dominirala u njegovom kraju i obitelji, te tako dolazi u sukob sa seoskim reakcionarima i klerikalcima koje podupire lokalni župnik don Jozo Carev, a koji je svaku misu koristio za političke govore protiv komunizma i republikanaca u Španjolskoj. Godine 1937. postaje kandidat za člana novoosnovanog ogranka KPJ - KPH, a iste godine, kao delegat svoga mjesta, prisustvuje sastanku Pokrajinskog komiteta KPH za Dalmaciju u Splitu. Mladi Jozo Lozovina Mosor odmah se uključio u borbu protiv frakcionaštva u KPH.

U članstvo KPH primljen je 1939. godine od strane Frane Šore Čelika. Te godine, u kolovozu, osnovana je partijska ćelija KPH u Donjem Segetu,kao prva ćelija u kotaru Trogir izvan samog grada.

U svibnju 1940. odlazi na služenje vojnog roka u Šibenik, gdje za njim dolazi prijava civilnih vlasti u kojoj je okarakteriziran kao neprijateljski i opasan element kojeg stalno treba nadzirati. Radi na popularizaciji Partije među mladim vojnicima, a uskoro pomoću partijskih veza biva otpušten iz vojske te poslat nazad u selo.

Nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije i okupacije trogirskog kraja od strane fašističke Kraljevine Italije, aktivno se uključuje u pripreme za oružani ustanak, osobito radeći na prikupljanju oružja i streljiva te češćim odlaskom u trogirska sela radi mobiliziranja antifašističkih snaga i formiranja simpatizerskih grupa i uporišta KPH. Sudjeluje, zajedno s Franom Šorom Čelikom, Ivanom Pavkovićem Smokvom, Vinkom Guinom Dinamom i Grgom Kovačevićem u osnivanju diverzantske "udarne grupe" u Segetu Donjem. U noći 18./19. srpnja 1941. ova grupa organizira akciju uništavanja telefonsko-brzojavnih instalacija u pravcu Marine i Gornjeg Segeta. Također, iste noći, osiguravaju dio alata trogirskim komunistima za diverziju - rušenje vlaka HDŽ na željezničkoj pruzi u Labinskim Dragama koji je prevozio mast za NDH garnizon u Sinju.

Talijanske vlasti ubrzo su saznale za njegovo revolucionarno i antifašističko djelovanje zbog čega su organizirali dvije akcije - racije 05. i 13. kolovoza iste godine, u namjeri da ga uhite. Oba puta im je uspio pobjeći, a poslije toga više nije legalno dolazio u svoje selo. Talijanske vlasti su tada raspisali veliku nagradu u iznosu od 100 tisuća lira onom tko ga uhvati živog ili ubije.

Zbog visine preko 2 m, i težine oko 110 kg, te izrazite snage i okretnosti, Jozo Lozovina dobiva konspirativno ime Mosor, po planini iznad Splita.

Sudjeluje u mnogim akcijama smaknuća pripadnika talijanskih vlasti kao i desetak njihovih lokalnih kolaboracionista, osobno ili kao naredbodavac. Između ostalog, 11. kolovoza 1942. smaknut je glavar (tal. capoville) Donjeg Segeta, Vice Zulim Virulica, optužen da se usprkos upozorenjima otvoreno stavio na talijansku stranu, a 1943. don Petar Špika župnik iz Ljubitovice i rodom iz Segeta, a koji je optužen za špijunažu u korist talijanskih vlasti kao i za svečani doček njemačkih vojnika u Trogiru.

Dana 28. lipnja 1942. na otočiću Čelice, nedaleko obale, na samom ulasku u Trogirski zaljev, inicira sastanak te drži govor omladincima Donjeg Seget, nakon kojeg oko 60 mladih Segećana odlazi u partizane. 30. srpnja 1942. talijanska vlast, u nemogućnosti da ga pronađe, vrši internaciju njegove obitelji u sabirni logor na otoku Molatu.

Dana 6. prosinca 1942. sudjeluje u uspjeloj oružanoj akciji - Zasjedi u Kosovici nedaleko Vranjice u kojoj je likvidirano nekoliko talijanskih vojnika i zaplijenjena veća količina oružja i streljiva.

Tijekom NOB-a obavljao je brojne, vrlo odgovorne funkcije: član Rajonskog komiteta KPH Trogir, član Sektorskog rukovodstva KPH Trogir, član Kotarskog komiteta KPH Trogir, bio je konkretno zaduživan za vojno-partizanske akcije, za agitaciju i propagandu te obavještajnu službu. Početkom 1943. bio je izabran za sekretara (tajnika) KK KPH Trogir. Sredinom travnja 1943. bio je kratkotrajno postavljen za zapovjednika Splitskog vojnog područja, a formiranjem Komande mjesta Trogir (u svibnju 1943.) bio je postavljen za njenog prvog zapovjednika. Sudjeluje u pregovorima između predstavnika talijanskog zapovjedništva i organa NOP-a kotara Trogir, održanim 25. kolovoza 1943. u Donjem Segetu.

Koncem rujna 1943. postaje prvi zapovjednik novoustrojenog Segetsko-marinskog partizanskog odreda.

U rujnu 1943. nakon kapitulacije Italije sudjeluje u osnivanju partizanske hidro-avionske baze u Seget Vranjici.

Koncem 1943. bio je postavljen za političkog komesara Štaba Grupe partizanskih odreda srednje Dalmacije. Zbog uznapredovale sušice (tuberkuloze pluća) tu dužnost nikada nije preuzeo, nego je upućen na liječenje u savezničke bolnice na Visu, Italiji i Malti gdje ostaje godinu dana, ali se vraća nepotpuno izliječen.

Jozo Lozovina Mosor iskazao se za vrijeme NOB-a kao izuzetno hrabar, odvažan borac i rukovodilac. Osobno je sudjelovao u brojnim partizanskim akcijama, i to uvijek na čelu jedinica kojima je zapovijedao te je uživao veliki ugled u narodu i među suborcima.

Predložen je za čin majora.

Dva dana prije smrti, 17. svibnja 1946. održao je poznati govor na narodnom zboru u Trogiru, posvećen borbi protiv talijanske iredente - njenih otvorenih zahtjeva za diobu teritorija. Nakon tog vatrenog i emotivnog govora zdravlje mu se naglo pogoršalo. Umro je 19. svibnja 1946., u Segetu Donjem. Pokopan je sutradan, na svoj 27. rođendan.

Nasljeđe
Za njegov izuzetni doprinos u NOB-u i socijalističkoj revoluciji, za iskazanu hrabrost i junaštvo, dana 20. prosinca 1951. Jozo Lozovina Mosor proglašen je narodnim herojem socijalističke Jugoslavije, a nosilac je i Partizanske spomenice 1941.

Njegovo ime nosilo je Dobrovoljno vatrogasno društvo iz Trogira, Industrijsko dobrovoljno vatrogasno društvo iz Trogira, Klub dobrovoljnih davalaca krvi iz Trogira, Klub umirovljenika iz Trogira, Klub zavarivača iz Trogira, Omladinska radna brigada iz Trogira, SOUR Brodograđevna industrija iz Trogira, Osnovna škola u Segetu Gornjem te Opća poljoprivredna zaduga u Semeljcima kraj Đakova, kao i jedna ulica u Trogiru te jedna u Segetu Donjem.

Dana 29. studenoga 1956. općinski komitet SKH Trogir sa zapadne strane zadružnog doma u Segetu Donjem (danas zgrade Općine Seget), podiže spomen-grobnicu s poprsjem, rad Ivana i Tonća Martinića, a koja u veljači 1991., u općem revizionističkom i revanšističkom valu, biva uništena eksplozivnim sredstvom od strane nepoznatog počinitelja. Također su odlukom političkih vlasti promijenjena imena svih organizacija, zgrada i ulica koja su nosila njegovo ime.

Literatura

 Grupa autora (1984)." Trogirski kraj u NOB-u 1941-45." Split: Institut za historiju radničkog pokreta Dalmacije
 Josip Miliša (1987). " U spomen revoluciji i NOB-u". Trogir: Koordinacijski odbor za njegovanje revolucionarnih tradicija, pri OK SSRNH Trogir i Fond za razvijanje i njegovanje tekovina revolucije i NOR-a općine Trogir
 Ivan Špika (1970). "Ratna sjećanja i dnevnik borca II dalmatinske brigade". Zagreb: Stvarnost
 Jozo Lozovina Mosor (1946). " Razvitak NOB-a u kotaru Trogir ". Seget Donji.Neobjavljeni rukopis

Izvori

Hrvatski komunisti do 1945.
Partizanski zapovjednici
Narodni heroji Jugoslavije
Hrvatski komunisti u drugoj Jugoslaviji
Seget

Jozo Lozovina Mosor


Wimbledon-mesterskabet i damedouble 2018 var den 96. turnering om Wimbledon-mesterskabet i damedouble. Turneringen var en del af Wimbledon-mesterskaberne 2018, og hovedturneringen med deltagelse af 64 par blev spillet i perioden 4. - 14. juli 2018 i All England Lawn Tennis and Croquet Club i London, Storbritannien, mens kvalifikationen blev afviklet i Bank of England Sports Club i Roehampton i ugen inden hovedturneringen.

Mesterskabet blev vundet af Barbora Krejčíková og Kateřina Siniaková, der var seedet som nr. 3, og som i finalen vandt med 6-4, 4-6, 6-0 over Nicole Melichar og Květa Peschke (seedet 12) i en finalekamp, som undtagelsesvis ikke blev afviklet på Centre Court. Kampen var blevet flyttet til No.1 Court, fordi programmet på Centre Court trak ud. De to 22-årige tjekker vandt dermed deres anden grand slam-titel i træk, eftersom de fem uger tidligere også havde vundet French Open-mesterskabet. For begge spillere var sejren deres anden grand slam-titel i karrieren.

Jekaterina Makarova og Jelena Vesnina var forsvarende mestre, men Vesnina kunne ikke deltage på grund en skade, og derfor spillede Makarova i stedet sammen med Vera Zvonarjova. Det russiske makkerpar tabte i anden runde Elise Mertens og Demi Schuurs.

Resultaterne betød, Tímea Babos, efter turneringen for første gang i sin karriere overtog førstepladsen på WTA's verdensrangliste i double, mens sejren medførte, at Siniaková og Krejčíková også avancerede på ranglisten til hhv. anden- og fjerdepladsen, hvilket ligeledes var ny personlig rekord for begge spillere.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damedouble androg £ 2.007.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 10,3 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 64 par, der var fordelt på:
 57 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering i double.
 3 par, der har modtaget et wildcard (markeret med WC).
 4 par, der var gået videre fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Tre af de direkte kvalificerede par meldte efter kvalifikationens start afbud til hovedturneringen, og de blev derfor erstattet af tre lucky loser-par fra kvalifikationen (markeret med LL).

Seedede spillere

De 16 bedst placerede af deltagerne på WTA's verdensrangliste pr. 25. juni 2018 blev seedet:

Wildcards

Tre par modtog et wildcard til hovedturneringen.

Kvalifikanter

Fire par fra kvalifikationen kvalificerede sig til hovedturneringen.

På grund af afbud til hovedturneringen fra tre af de direkte kvalificerede par, opnåede yderligere tre par adgang til hovedturneringen som lucky losere.

Resultater

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

Kvalifikationsturneringen blev spillet i Bank of England Sports Club i Roehampton i perioden 27. - 28. juni 2018 med deltagelse af 16 par, der spillede om fire ledige pladser i hovedturneringen. To af de 16 par deltog i kvalifikationen på grundlag af et wildcard.

Følgende fire par kvalificerede sig til hovedturneringen.

Følgende par opnåede en plads hovedturneringen som lucky losere.

Resultater

Se også
 Wimbledon-mesterskabet i herresingle 2018
 Wimbledon-mesterskabet i damesingle 2018
 Wimbledon-mesterskabet i herredouble 2018
 Wimbledon-mesterskabet i mixed double 2018

Eksterne henvisninger
 Wimbledon

Noter

Wimbledon-mesterskaberne 2018
2018
WTA Tour 2018


Astronomer Royal er en britisk titel som lang tid var knyttet til direktøren for observatoriet i Greenwich.

Embedet blev instiftet af Karl II den 22. juni 1675. Siden 1972 er Astronomer Royal en ærestitel for fortjente astronomer.

Indehavere
 John Flamsteed (1675–1720)
 Edmond Halley (1720–1742)
 James Bradley (1742–1762)
 Nathaniel Bliss (1762–1764)
 Nevil Maskelyne (1765–1811)
 John Pond (1811–1835)
 George Biddell Airy (1835–1881)
 William Christie (1881–1910)
 Frank Dyson (1910–1933)
 Harold Spencer Jones (1933–1955)
 Richard van der Riet Wooley (1956–1971)
 Martin Ryle (1972–1982)
 Francis Graham Smith (1982–1990)
 Arnold W. Wolfendale (1990–1995)
 Martin Rees (fra 1995)

Se også

 Astronomer Royal for Scotland
 Royal Astronomer of Ireland

Titler

Astronomer Royal


Krajné Čierno este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 76 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Krajné Čierno este atestată documentar din 1618.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krajné Čierno


Ida de Lovaina (fallecida en 1139), era hija de  Enrique II, conde de Lovaina, y Adela de Turinga. Ida era hermana de Godofredo I de Lovaina.

Contrajo matrimonio con Balduino II, conde de Henao, que sirvió en la Primera cruzada con Godofredo de Bouillón.

El esposo de Ida, Balduino, vendió algunos de sus bienes al obispado de Lieja para tomar la cruz en la Primera cruzada. En 1098 fue enviado a Constantinopla con Hugo de Vermandois después del sitio de Antioquía, para buscar ayuda del emperador bizantino. Desapareció durante una incursión de los turcos selyúcidas en Anatolia, y presumiblemente fue asesinado. Durante una peregrinación a Jerusalén en 1106, Ida organizó una búsqueda de su esposo perdido en Anatolia, pero fue en vano.

Descendencia

De su matrimonio con Balduino II de Henao, tuvo los siguientes hijos:

 Balduino III de Henao.
 Luis, vivió hasta 1096.
 Simón, un canónigo de Lieja.
 Enrique, vivió hasta 1096.
 Guillermo, murió después de 1117.
 Arnoldo; se casó con Beatriz de Ath (aprox. 1075 - antes de 1136), hija de Gutierre de Ath y Ada de Roucy. Padre de Eustaquio el Viejo de Rœulx.
 Ida, (aprox. 1085 - después de 1101), se casó primeron con Guido de Chiévres, luego en aprox. 1100 con Tomás de Coucy (también llamado Tomás de Marle).
 Richilda, (aprox. 1095 - después de 1118), se casó en aprox. 1115 Amaury III de Montfort. Se convirtió en una monja en Mauberge después de la muerte de su marido.
 Aelidis, (antes de 1098 – 1153), se casó con Nicolás II de Rumigny.

Referencias

Bibliografía

Nacidos en los años 1070
Fallecidos en los años 1100
Condes de Henao
Nobles de Bélgica del siglo XI

Ida de Lovaina


كاونتر- سترايك  هي لعبة فيديو ثلاثية الأبعاد من نوع التصويب من المنظور الأول، يلعبها أكثر من شخص إما على الإنترنت أو على الشبكة المحلية، وهي عبارة عن تغيير شامل للعبة هالف - لايف. تلعب هذه اللعبة بصحبة فريقين، فريق إرهابي وفريق مكافحة الإرهاب منقسمة إلى عدة جولات. قام بإنتاجها مينه لي وجاس كليف، وصدرت لأول مرة في 18 يونيو 1999. تسجل نقاط للاعبين نتيجة لإنجازهم الأهداف المحددة على الخريطة، وذلك من أجل فوز الفريق في كل جولة. عرفت اللعبة عند إطلاق النسخة 1.6، وكان ذلك يوم 15 سبتمبر عام 2003، وحققت نجاحاً ورواجاً كبيرين، وتم تنزيلها من الإنترنت ملايين المرات من الموقع الرسمي ستيم.

طريقة اللعب
تلعب لعبة كاونتر سترايك عن طريق اختيار فريق الإرهاببين أو فريق مكافحة الأرهاب (أو تختار لتكون متفرجاً)
كل فريق عليه أن يحاول أن يقوم بمهمته أو يقوم بالقضاء على الفريق الآخر كلياً. تبدأ كل جولة مع فرز كل فريق في الجهة المعاكسة للفريق الآخر (وأغلب الأحيان في أبعد مكان عن الفريق الآخر). يستطيع اللاعب أن يختار شخصية من من ثمان شخصيات لكل فريق أربع خيارات (أربعة إرهابيين وأربعة مكافحة إرهاب). عندما تبدأ الجولة يعطى اللاعبون 800 دولار وعدد قليل من الثواني ويسمى (وقت التجمد) أو  بحيث لا يستطيع اللاعب التحرك، وفقط يستطيع القيام بشراء الأسلحة والمعدات الأخرى لاستخدامها في إتمام مهمته. ويستطيع اللاعب العودة لاحقاً لمنطقة شراء الأسلحة ليقوم بشراء طلقات للسلاح أو المسدس (ولكن خلال وقت معين) وإن تم انتهاء الوقت المعين لن يستطيع شراء أي شيء. وعند انتهاء الجولة، فإن اللاعبون الذين بقوا على قيد الحياة يبدأوا الجولة الثانية في نفس الأسلحة التي اختاروها، أما الذين قتلوا فيبدأوا بمسدس فقط (يمكنك تعديل الإعدادات عن طريق إعدادات الخرائط).

هناك أرباح وخسائر نقدية في اللعبة لكل من يقوم يفوز بالجولة أو يخسر الجولة أو يقوم بقتل طرف معادي أو يحرر رهينة (مكافحة الإرهاب) أو يقوم بزرع قنبلة (الإرهابيين) (يربح محرر الرهينة عندما يخرج الرهينة 150 دولارا ويربح 1000 دولار إذا أوصله إلى نقطة الإنقاذ حيا، ويربح مفجر القنبلة ثلاث نقاط إذا انفجرت القنبلة قبل أن يفككها فريق مكافحة الإرهاب (الإرهابيين)، أما إذا تمكن أحد أعضاء فريق مكافحة الإرهاب من تفكيك القنبلة قبل أن تنفجر فسيربح ثلاث نقاط كذلك (مكافحة الإرهاب)
أما الخسائر فتتضمن قتل أحد الرهائن سواء أكان ذلك حادثا أم متعمدا وسيخصم من نقوده 1500 دولار، أما إذا خسر الجولة قد يتم خصم بعض ماله، وإذا أنفقه على شراء أغراض عسكرية كثيرة قد يفقد مالا إذا قتل في جولته الحالية.

لوحة النتائج تحتوي على نتائج الفريقيين وإحصائيات لكل لاعب: الاسم، القتل، الموت، وكما تظهر لوحة النتائج اللاعبين الميتين، واللاعب الذي يحمل القنبلة، واللاعب المهم  ويربح 1500 دولار إذا قتلت اللاعب المهم (الإرهابيين فقط).

التطوير
بما أن لعبة كاونتر سترايك تعتبر لعبة معدلة أو ، فقد قامت بجمع العديد من كاتبين التعديلات ومعدلين الألعاب، وبعض التعديلات تحتوي على شخصيات بوت حاسوبية، وبينما تقوم تعديلات أخرى بحذف أشياء معينة من اللعبة، وهناك تعديلات تقوم بالتأثير على اللعبة بشكل كبير جداً مثل تعديل الزومبي أو  الذي يحول اللعبة إلى مطاردة بين البشر ومصاصوا الدماء٬ ديثماتش الذي يضيف للعبة إمكانية العودة الفورية للعب بعد موتك و ديثرون الذي يضيف للعبة مهمة جديدة وتتمثل في تجاوز عراقيل يقوم بها المجرم لحماية نفسه من هجوم الشرطة علما أن هناك مجرم واحد يتصدى لعدد كبير من الشرطة.

الغش
كانت لعبة كاونتر سترايك أكثر لعبة تجذب اللاعبين الغشاشين من أول إصدار لها، في اللعبة يعتبر الغشاشون كالمخترقين، ومن أهم أنواع الغش:
 خرق الجدران (Wall HACK): مما يمكن اللاعب من الرؤية من خلال الجدار.
 خرق السرعة (Speed HACK): مما يمكن اللاعب من زيادة سرعته.
 خرق الارتداد (Fix CFG): مما يمكن اللاعب من إطلاق النار على الخصم من دون اهتزاز السلاح للأعلى وللأسفل.
 خرق التوسع: مما يمكن اللاعب من إطلاق النار على الخصم بشكل مستقيم على المحور السيني من دون اهتزاز.
 التعيين الآلي (CD HACK): مما يمكن اللاعب من التعيين على الخصم بشكل مباشر.
 خرق مضاد لقنابل الدخان وقنابل الوميض (CD HACK): بحيث لا يتأثر اللاعب بهذه القنابل.

لقد قامت شركة فالف بزرع نظام فالف لمكافحة الغش ويسمى VAC، وأي لاعب يقوم بالغش على خادم مفعل عليه نظام (VAC) فإنه يخاطر بحرمان أبدي لحسابه من جميع الخوادم التابعة لهذا النظام.

الأسلحة
أسلحة اللعبة متعددة ويمكن أن تشتريها مباشرة بعد أن تتوفر على مال اللعبة ومنها:

الإستقبال

تقدير مبيعات التجزئة للعبة كاونتر سترايك في ديسمبر 2008:

كاونتر سترايك: 4.2 مليون
كاونتر سترايك كوندشن زيرو: 2.9 مليون
كاونتر سترايك سورس: 2.1 مليون
كاونتر سترايك ريانيشنز: 1.2 مليون

انظر أيضًا
كاونتر سترايك : كونديشن زيرو

روابط خارجية

المراجع

ألعاب الرياضة الإلكترونية
ألعاب إكس بوكس
ألعاب تصويب تكتيكي
ألعاب تصويب منظور الشخص الأول
ألعاب جماعية عبر الإنترنت
ألعاب سييرا إنترتينمنت
ألعاب فالف
ألعاب فيديو 1999
ألعاب فيديو 2000
ألعاب فيديو تقع أحداثها في المكسيك
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو تقع أحداثها في إيطاليا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في كوبا
ألعاب فيديو حربية تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو خاضعة للرقابة
ألعاب فيديو عن إرهاب
ألعاب فيديو عن ضباط شرطة
ألعاب فيديو عن قوة العمليات الخاصة
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب فيفاندي
ألعاب لينكس
ألعاب ماك أو إس
ألعاب مايكروسوفت
ألعاب ويندوز
الإرهاب في الأعمال الخيالية

كاونتر سترايك


Le LARC-LX (Lighter, Amphibious Resupply, Cargo, 60 ton), ou comme il était initialement désigné BARC (Barge, Amphibious Resupply, Cargo), est un véhicule amphibie de transport à coque en acier.

Véhicule militaire des Forces armées des États-Unis
Véhicule militaire amphibie

LARC-LX


Sverige deltagende under Sommer-OL 2020 i Tokyo som blev afviklet i perioden 23. juli til 8. august 2021.

Medaljer

Medaljevinderne

| width="78%" align="left" valign="top" |

| width="22%" align="left" valign="top" |

| width="22%" align="left" valign="top" |

Referencer

Lande ved sommer-OL 2020
2020

Sverige ved sommer-OL 2020


Meseta de Ijen es una región de tierras altas al sudeste de la ciudad de Bondowoso en la provincia de Java Oriental, en el país asiático de Indonesia. Incluye toda el área del volcán Ijen, del que toma su nombre, y los volcanes Raung (3.332 m), Suket (2950 m) y el Merapi (2.800 m), que no debe ser confundido con el Merapi de Java Central, y varios picos más pequeños.

Esta es un área rural, donde las plantaciones de café y cultivos de hortalizas se alternan con los bosques de montaña. Hay algunas aldeas dispersas. La meseta es parte de la reserva de Ijen-Merapi-Maelang.

El punto más destacable de la meseta es el lago de cráter de Kawah Ijen.

Véase también
Geografía de Indonesia
Geografía de Asia

Referencias

Mesetas de Indonesia

Meseta de Ijen


Dan Laustsen (født 15. juni 1954 i Aalborg) er en dansk filmfotograf. Han er uddannet fra Den Danske Filmskole i 1979 og er medlem af Dansk Filmfotograf Forbund (DFF). Igennem sin mangeårige karriere har han arbejdet indenfor mange genrer og både fungeret på nordiske og amerikanske spillefilm. Han er flere gange blevet hædret for sit arbejde, bl.a. modtag han både en Robert- og en Bodilpris for sit arbejde på Kærlighed på film.

Laustsen er ofte blevet brugt af samme instruktør flere gange. Det gælder f.eks Søren Kragh-Jacobsen, Guillermo del Toro, Ole Bornedal og Christophe Gans.

Filmografi

Referencer

Eksterne henvisninger

 Dan Laustsen hos Dansk Filmfotograf Forbund

Filmfotografer fra Danmark
Personer fra Aalborg
Bodilprisen for bedste fotograf
Robertprisen for årets fotograf
Danskere i Hollywood

Dan Laustsen


An Chusquea mimosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure ngan Lyman Bradford Smith. An Chusquea mimosa in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: C. m. australis.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea mimosa


Olivier Boumal (født 17. september 1989) er en camerounsk fodboldspiller. Han har tidligere spillet for Camerouns landshold.

Camerouns fodboldlandshold

|-
|2017||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Cameroun
Personer fra Doula

Olivier Boumal


جامعة خوفدة أو المعهد العالي في خوفدة (بالسويدية(HS)Högskolan i Skövde)هي كلية جامعة في مدينة خوفدة Skövde، في السويد. وتضم حوالي 8300 طالب. وحوالي 340 محاضرا وموظفا وما يقرب من 100 شخص في الإدارة. وذلك لحد آذار / مارس 2007. وهي جامعة للعلوم التطبيقية تظم ثلاثة فروعا (منذ 2004).

1. معهد الاتصالات والمعلوماتية (المعلوماتية، اللغات، العلوم الإنسانية، علم التربية وعلم الحاسوب ذات الصلة بالتعليم).

2.معهد التكنلوجيا وعلوم المجتمع (الهندسة الميكانيكية، الاقتصاد، العلوم الاجتماعية، إدارة الدراسات).

3. معهد الصحة والطبيعة (الخدمات الصحية، والعلوم الطبيعية).

الجامعة أنشئت في عام 1977، وقدمت الجامعة رسميا في عام 1983.
الجامعة كانت في الأصل موجودة في السابق ثكنة للجيش السويدية، التي تم تحديثها وتعديلها لتلبية احتياجات الجامعة. أكثر من جامعة وتقع الآن في المباني الحديثة. ويقع الحرم الجامعي إلى جانب خط للسكك الحديدية يصلها بستوكهولم وغوتنبرغ.
و الجدير بالذكر انها واحدة من الكثير من الجامعات السويدية التي يكون فيها التعليم مجاني وبالإنجليزية للطلاب من كل أنحاء العالم خصوصا للدراسات العليا.على الرغم من أن الحكومة تدرس الآن إمكانية فرض النفقات الدراسية على الطلبة الاجانب في السنين القادمة بعد سنة 2009.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجامعة

تأسيسات سنة 1977 في السويد
جامعات السويد
خوفدة
هيئات تعليمية أسست في 1977
جامعة خوفدة

جامعة شفدة


Silikon Vadisi (veya Silisyum Vadisi), Kuzey Kaliforniya'daki San Francisco Körfez Bölgesi'nin güneyinde kalan; ileri teknoloji, inovasyon, risk sermayesi ve sosyal medya şirketlerinin küresel merkezi olarak görülen bölgenin gayriresmî adıdır. Coğrafi olarak kabaca Santa Clara Vadisi'ni kaplar. Silikon Vadisi'ndeki en büyük şehir olan San Jose, Kaliforniya'nın en büyük üçüncü ve ABD'nin en büyük onuncu şehridir. Silikon Vadisi'ndeki diğer büyük şehirler arasında Sunnyvale, Santa Clara, Redwood City, Mountain View, Palo Alto, Menlo Park ve Cupertino yer alır.

Bölgenin adı, silisyum tabanlı MOSFET ve yonga tasarımında ve üretiminde uzmanlaşmış çok sayıda firmanın burada kurulmasından gelir. Bölge günümüzde dünyanın en büyük teknoloji şirketinin çoğuna, Fortune 1000 listesindeki 30'dan fazla şirketin genel merkezine ve binlerce startup şirketine ev sahipliği yapmaktadır. ABD'deki risk sermayesi yatırımlarının üçte bir Silikon Vadisi şirketlerine yapılmaktadır. Bu nedenle bölge, girişimcilik ekosisteminin ve bilimsel gelişimin merkezi haline gelmiştir. Silikon tabanlı entegre devre, mikroişlemci, mikrobilgisayar ve daha birçok teknoloji Silikon Vadisi'nde icat edilmiştir. 2013 itibarıyla bölgede yaklaşık 250.000 teknoloji işçisi çalışmaktadır.

Silikon Vadisi


Olaylar

Doğumlar
 26 Nisan - Marcus Aurelius, Roma imparatoru (ö. 180)

Ölümler
 Cai Lun, tarihte bugün bilinen tarzdaki ilk kâğıdı yapan insan (d. 48)

121


An Arthrostylidium banaoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luis Catasús. An Arthrostylidium banaoense in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium banaoense


Otrovna Ivy (eng. Poison Ivy) je američka erotska drama-triler iz 1992. godine s Drew Barrymore u glavnoj ulozi. Film je nastao prema priči Melisse Goddard koja je i sudjelovala u pisanju scenarija za film. Godine 1992. je nominiran u kategoriji najboljeg filma na Sundance filmskom festivalu, a godinu kasnije Sara Gilbert je nominirana u kategoriji najbolje sporedne glumice Nezavisnog duha. Unatoč neuspjehu u kinima, postao je veliki hit na kabelskoj televiziji i na videu.

Film je iznjedrio i nekoliko nastavaka: Otrovna Ivy II: Lily (1996.), Otrovna Ivy: Novo zavođenje (1997.) i Otrovna Ivy: Tajno društvo (2008.).

Radnja

Psihološki nesigurna i relativno neugledna srednjoškolka Sylvie Cooper (Sara Gilbert) postaje fascinirana svojom školskom kolegicom Ivy (Drew Barrymore), atraktivnom i zavodljivom djevojkom. Njihovo druženje uskoro prerasta u prijateljstvo koje Ivy iskorištava kako bi se uvukla u Sylvieinu bogatu obitelj. Sylvie širokogrudno i naivno primi Ivy u svoj dom ne znajući da Ivy ima plan zavesti njezinog oca, bogatog i uspješnog poduzetnika Darrela (Tom Skerritt) te se riješiti njezine bolesne majke Georgie (Cheryl Ladd).

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi
Filmovi 1990-ih
Erotski filmovi

Otrovna Ivy (1992.)


Eva Fernández Brugués (Figueras, Gerona, España, 5 de mayo de 1986), es una tenista española.

Campeona de Cataluña y de España en categorías juveniles. Ganadora de 7 torneos individuales de la ITF (Quartu Sant'Elena (2005), Savitaipale (2006), Badalona (2008), Sant Cugat (2008), Galatina (2009), Pàdua (2009) y Antalya (2013), 2 de dobles (Guecho (2011) y Santa Coloma de Farners (2011).

En los Juegos Mediterráneos de 2009 celebrados en Pescara consiguió la medalla de oro en dobles y bronce en individuales.

Miembro del Real Club de Tenis Barcelona, consiguió su mejor ranking en el año 2009 alcanzando la posición 185 WTA, año que fue operada de una grave lesión en el hombro. Ha participado en las previas de Grand Slams (Roland Garros y US Open) y en el 2013 fue intervenida nuevamente en la muñeca.

Licenciada en Derecho en el año 2011, ha sido delegada de Fed Cup en el año 2014 y capitana de las selecciones nacionales juveniles.

ITF

Individuales: 14 (7–7)

Enlaces externos

Tenistas femeninas de España
Deportistas de Cataluña
Nacidos en Figueras

Eva Fernández-Brugués


Pascal Couchepin (d. 5 Nisan 1942), 1998-2009 yılları arasında İsviçre Federal Konseyi üyesi olan İsviçreli politikacı ve devlet adamı. 2003 ve 2008 yıllarında iki kez İsviçre Konfederasyonu Başkanı olarak görev yaptı.

5 Nisan 1942 tarihinde İsviçre'de dünyaya gelmiştir. İsviçre'nin kırsal bölgelerinden biri olan Valais'te çocukluğunu geçirdikten sonra üniversite eğitimi için Lozan'a gitmiş ve Lozan Hukuk Fakültesi'ni bitirmiştir. Avukat ve noter olarak çalışmıştır.

Politikaya 1968 yılında atılmış, 1984-1998 yılları arasında Martigny Belediye Başkanlığı yapmıştır. Aynı zamanda, 1979 yılında Federal Milletvekili seçilmiştir. Federal Hükümete girmeden önce, siyasi faaliyetlerinin yanı sıra, enerji ve iletişim alanında faaliyet gösteren şirketlerin yönetim kurullarında da yer almıştır.

Liberal eğilimli "Radikal Parti" üyesidir. 1998 yılından bu yana İsviçre Federal Konseyi üyesidir. 1998-2002 yılları arasında Ekonomi Bakanlığı yapmıştır. 2003 yılında bir yıllığına İsviçre Konfederasyonu Başkanlığı görevini üstlenmiştir. 2003 yılından 2006 yılına kadar sağlık, eğitim, sosyal güvenlik ve kültürden sorumlu İçişleri Bakanlığı görevini üstlenmiştir. 13 Aralık 2006 tarihinde İsviçre Federal Konseyi Başkan Yardımcılığı görevine seçildi. 12 Aralık 2007 tarihinde ise 2008 yılı İsviçre Konfederasyonu Başkanlığına seçildi. Görev süresi 2009 yılında sona erdi.

Ekonomi Bakanlığı döneminde Türkiye'ye resmi bir ziyaret gerçekleştirmiştir. Couchepin Türkiye'ye ikinci resmi ziyaretini 3-10 Şubat 2007 tarihlerinde gerçekleştirmiştir. Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından kabul edilmiş, çeşitli Türk Bakanlarla bir araya gelmiş ve GAP gezisine çıkmıştır. Couchepin'in 2002 ve 2007 yıllarında gerçekleştirdiği resmi ziyaretlerin yanı sıra Türkiye'ye turist olarak da geldiği; Türk tarih ve kültürüne ilgi gösterdiği bilinmektedir. Couchepin, Orhan Pamuk'un bazı kitaplarının Fransızca çevirilerini okumuştur.

İsviçre'de "açık sözlü" olarak tanınmaktadır. Popülist fikirleri ile Hükûmetteki uyumu zaman zaman bozan Adalet ve Polis Bakanı Christoph Blocher'e karşı sıklıkla tepki göstermektedir. Basına verdiği bir demeçte Blocher'i "demokrasi için bir tehdit" olarak nitelendirmiştir.

Haftasonlarını ailesi ile birlikte geçirmeyi, spor ve doğa yürüyüşleri yapmayı ve tatlı yemeği sevdiği bilinmektedir. Katoliktir. Evli (eşi: Brigitte Couchepin) ve üç çocuk (iki kız ve bir erkek) babasıdır. İki torunu vardır. Frankofondur.

Kaynakça

|-

|-

1942 doğumlular
Lozan Üniversitesinde öğrenim görenler
İsviçre Federal Konseyi Üyeleri
Yaşayan insanlar
İsviçre ekonomi bakanları
İsviçre içişleri bakanları

Pascal Couchepin


Ibid, Latince ibidem'in kısaltmasıdır ve "aynı yerde, aynı eserde" demektir. Türkçede a.g.e. (adı geçen eser), a.y. (yazara ait son zikredilen yer), a.e.(aynı eser,yer) şeklinde dipnot göstermede kullanılır.

Örnek kullanımı
Bir metinde 1 ve 2 numaraları konulup altta dipnotu verildiğinde,

1. Ahmet Sezer, Wikipedia, İstanbul 2006, s. 5.

2. a.g.e., s. 6.

şeklinde bir esere ikinci kez atıf yapılıyorsa Ibid (a.g.e.) yazılır.

Ayrıca bakınız
 Bibliyografya
 MLA
 Op cit
 Loc cit

Latince deyişler

İbid


Liga Santa (1511) — entre o papa Júlio II, o rei de Espanha Fernando II de Aragão, a República de Veneza e o rei Henrique VIII de Inglaterra contra Luís XII de França
Liga Católica (França) (1576–1595) — interveniente nas guerras religiosas da França
Liga Católica (alemã) (1609–1635) — confederação de estados católicos alemães formada para contrabalançar a União Protestante
Liga Católica (Inglaterra) (f. 1913) — organização fundada na Igreja Anglicana e dedicada à reconciliação visível e completa de anglicanos e católicos

Desambiguações de história

Liga Católica (desambiguação)


كل يوم عيد هو فيلم لبناني من إنتاج عام 2009 للمخرجة اللبنانية ديما الحر. وسيشارك الفيلم في مهرجان تورونتو للسينما للعام  2009. يذكر ان كل يوم عيد هو أول فيلم طويل للمخرجة الحر.

محور القصة
تلتقي ثلاث نساء من بيئات مختلفة برحلة لزيارة أقارب في السجن في يوم عيد الاستقلال. خلال هذه الرحلة تنشغل كل منهنّ بمحاولة إيجاد استقلاليتها.

الطاقم التمثيلي
 منال خضر بدور تمارا
 رايا حيدر بدور سهام
 هيام عباس.

مراجع

وصلات خارجية
 .
 .

أفلام إنتاج 2009
أفلام باللغة العربية
أفلام باللغة العربية في عقد 2000
أفلام باللغة الفرنسية
أفلام باللغة الفرنسية في عقد 2000
أفلام دراما ألمانية
أفلام دراما فرنسية
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام دراما كوميدية فرنسية
أفلام درامية 2009
أفلام فرنسية
أفلام فرنسية في عقد 2000
أفلام كوميديا درامية 2009
أفلام كوميديا درامية لبنانية
أفلام لبنانية

كل يوم عيد


Kostel
Kostel Pribićki
Blatonski Koštel
Kostelj
Kostela
Kostelgrad, stari grad, utvrda Kostel na Kostelskoj ili Kuna gori, odnosno na brdu Kostelju koje se nastavlja na Kuna goru
Kostel-breg
Kosteljina
Kostel (Buzet), Kosmati grad, Kaštel, Petrapilosa, utvrda
Bregi Kostelski
Kostelsko
Nový Kostel
Bílý Kostel nad Nisou
Kostel (Kostel, Slovenija), utvrđeni stari grad u Sloveniji
Norbert Kostel
Kostelj (zaljev), Rusija
Kostelsko narječje
Beate Köstel (Beate Gauß)

Kostel (razdvojba)


Casey Wright, née le  à Alexandra, est une fondeuse australienne.

Biographie
Wright participe à ses premières compétitions lors de l'hiver 2012-2013, ce qui inclut les Championnats du monde junior à Liberec.

Finalement, elle fait ses débuts mondiaux aux Championnats du monde 2015 à Falun, obtenant comme seul résultat individuel une  sur le trente kilomètres classique. Elle est y aussi sélectionnée pour le sprint par équipes et le premier relais australien depuis 20 ans.

À l'été 2015, elle obtient ses premiers podiums sur la scène australienne, lors de la Coupe australe ainsi qu'avec une troisième place à la Kangaroo Hoppet. Pendant plusieurs années, elle arbore les courses organisées aux États-Unis, dont celles de l'US Super Tour, Wright étudiant et skiant à l'université de l'Alaska à Anchorage. Elle reçoit le titre d'All American lors des NCAA en 2019.

Lors des Jeux asiatiques d'hiver de 2017, elle se classe troisième du sprint,    hors-compétition et ne reçoit donc pas de médaille (l'Australie étant une nation invitée).

En 2018, elle prend part à ses premiers jeux olympiques à Pyeongchang, courant le sprint classique () et le dix kilomètres libre ().

Elle doit attendre mars 2019 pour faire ses débuts en Coupe du monde à l'occasion des Finales à Québec.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Wright

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Wright
 DNS : inscrite, mais pas au départ

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1994
Naissance dans l'État de Victoria
Fondeuse australienne
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Étudiant de l'université de l'Alaska à Anchorage

Casey Wright


An Trichosalpinx notosibirica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tamotsu Hashimoto, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Trichosalpinx notosibirica in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx notosibirica


Euripides (Yunanca: Ευριπίδης) (MÖ 480 - MÖ 406), Aiskhylos ve Sophokles'ten sonra Atina'nın yetiştirdiği üçüncü büyük tragedya ozanıdır.

Düşünce adamı, Atinalı oyun yazarlarının en büyüğü olan, insanları bekleyen gerçek ve zorlu sorunları ortaya koyarak insanları düşünmeye zorladı. Bernard Shaw gibi Euripides de insanları tedirgin etmiş ve kızdırmıştır. Kutsal değerlere saygısızlık ve kadın düşmanlığıyla suçlanmıştır. Ama yine de üstün şiirsellikle anlatılan düşünceleri dinlenmiştir. Vatanı olan Atina'yı terk edinceye kadar da bu taşlama ve lanetlemelerin ardı arkası kesilmemiştir. Fakat ölümünden sonra bütün tragedya yazarlarının en ünlüsü, en arananı olmuş ve o çağdan bu yana adı ölümsüz yazarlar arasında yer almıştır. Oyunları ünlü Dionysia festivalinde sergilenmiş ve ödül kazanmıştır.

Yaşamı ve sanat değeri
Euripides, MÖ 480 yılında Salamis'de doğdu. O tarihte Yunanlarla Pers İmparatorluğu arasında amansız savaşlar yaşanıyordu. Euripides'in anne ve babasına birçok kötü yakıştırma yapılmasına rağmen gerçekte, babası Apollon tapınağı ile ilgili bir görevin mirasçısı zengin bir soydan geliyordu. Kaynaklara göre annesi de soylu bir ailenin kızıydı. Euripides gençliğinde resim üzerine çalışmış ve sanatını sürdürme amacında olmasına rağmen yirmi beş yaşında, tragedya ve şiir yazmak için resmi bırakmıştır. İlk oyunu olan "Pelias'ın Kızları", MÖ 455 yılında sahneye konmuş ve Atina halkı o an gökyüzünden yeni bir yıldızın inmekte olduğunun farkına varmıştı. Bu yeni şairin tiyatronun tumturaklı ve ağdalı dilinden çok uzak yalın ve güçlü bir deyişi ve yeni fikirleri de beraberinde getirdiğini anlamıştı.

Euripides'in yenilikçi ve korkusuz bir yanı vardı. İlginç olayları anlatırken yeni teknik buluşlar kullanıyordu. En güçlü yönü de gerilim sahnelerindeki başarısı ve her sahnede üstün bir şiirsellik yaratmasıydı. MÖ 438'de Truva Savaşı'nda Akhilleus'un mızrağıyla yaralanan Telefos'un hikâyesini anlattığı oyunda geçen olaylar dizisi ve bunların sahneye uygulanışı Euripides'in gücünü ortaya koyar. Bu oyun, eski Yunan sahne geleneklerine indirdiği darbe nedeniyle de büyük önem taşır. Bir dilenci ilk defa sahici paçavralarla sahneye çıkmıştı. Bu o zamanki izleyici üzerinde şok etkisi yaratmıştı. Oyunun sahneye konmasındaki gerçekçilik, Euripides'in en acımasız eleştirmeni ve Yunan tiyatrosunun en büyük komedi ustası Aristophanes'in saldırı nedenlerinin başında gelir. "Thesmosphoriazusae" adlı komedisinde Aristophanes, Yunan kadınlara, oyunlarında kadın kişilerini sevimsiz gösterdiğinden ötürü Euripides'den intikam almak üzere komplo hazırlatır.

Fakat Euripides'in kadınları, tutkularına kapılsalar da, hiçbir zaman sevimsiz değillerdir. Sadece idealleştirilmelerinin yanında yaşayan birer insan oldukları gerçeğini vurgularlar. Euripides ayrıca geçmişin ulu tanrılarının, nasıl yeri geldiğinde hiç de tanrısal olmayan hilelere başvurduklarını açık seçik sahnede ortaya koydu. Bu, çoğu kimsenin tanrılara hakaret olarak algıladığı bir bakış açısıydı.

Euripides bir demokrattı, fakat demagoglardan, büyük bürokratlardan, halkına savaş ve felaket getiren kayıtsız ve kaygısız önderlerden nefret ederdi. "Yalvaranlar" ve "Truvalı Kadınlar" adlı oyunlarında Sparta ile süregelen savaşın iç karartan izleri görülür. Bu ünlü tragedya yazarının hayatı üzerine söylenebilecek çok az şey olmasına rağmen, Salamis'deki topraklarında yaşadı ve şiirlerini denize bakan bir mağarada yazardı. Mümkün olduğu kadar topluma az karışan, ağırbaşlı ve somurtkan bir adamdı. İnsanlardan uzak seçtiği bu yalnız yaşam, onun tanrılardan nefret eden, toplumla ilişkilerini kesmiş, huysuz, hırçın ve kuşkucu bir kişi olarak tanınmasına yol açmıştır.

Euripides bir Atina vatandaşı olarak kendini toplum hayatından büsbütün ayrı tutmamıştır. Orduda görev almış, Magnesia konsüllüğü yapmış ve devlete parasal yardımlarda bulunmuştur. MÖ 408 yılında tanrılara saygısızlık ettiği gerekçesiyle komedi yazarlarının ve halkın saldırılarına maruz kalarak Atina'yı terk etmiş Makedonya kralı Archelaus'a sığınmıştır. Kral tarafından çok iyi karşılanmış ve ölmeden önceki bu on sekiz ayını huzur ve barış içinde yaşamıştır. Ölüm nedeni çelişkilidir, kimi söylentilere göre saraydaki kıskanç kişiler tarafından av köpeklerine parçalatılmıştır. "Bakkhalar" adlı oyunu ölümden sonra sahnelenmiş ve ödül almıştır.

Euripides'in kendi izinden giden üç oyun yazarı oğlu ölümünden sonra babalarının oyunlarını sahnelemişlerdir. Euripides'in 80-90 tragedyası olduğu bilinmesine rağmen günümüze yalnız 18 tanesi erişebilmiştir.

Eserleri

Tragedyaları

 Alkestis (MÖ 438, ikinci ödül)
 Medea (MÖ 431, üçüncü ödül)
 Herakleidae (yak. MÖ 430)
 Hippolitus (MÖ 428, birinci ödül)
 Andromahi (yak. MÖ 425)
 Hekabe (yak. MÖ 424)
 Yalvaranlar (yak. MÖ 423)
 Herakles (oyun) (yak. MÖ 416)
 Truvalı kadınlar (MÖ 415, ikinci ödül)
 İphigenia Tauris'de (yak. MÖ 414)
 İon (yak. MÖ 414)
 Helen (MÖ 412)
 Fenikeli kadınlar (yak. MÖ 410)
 Orestes (MÖ 408)
 Bakkhalar ve İphigenia Avlis'de (MÖ 405, ölümünden sonra, birinci ödül)

Tragedya parçaları

Bu listedeki trajedi oyunları elimizde tüm olarak değil de ancak parçalar halinde bulunmaktadır. Bunlardan bazıları sadece bir isim ve birkaç satır halindedir. Diğerlerinde ise eldeki parçalar eserin çok geniş bir kısmını kapsamaktadir ve böylece eser hakkında elde, kısmi de olsa, geniş bilgi bulunmaktadır.

 Telephus (MÖ 438)
 Giritliler  (yak. MÖ 435)
 Stheneboea (MÖ 429'den önce)
 Bellerofon (yak. M.Ö. 430)
 Cresphontes (yak. M.Ö. 425)
 Erechtheus (M.Ö. 422)
 Akıllı Faethon (yak. M.Ö. 420)
 Melanippe (yak. M.Ö. 420)
 Alexandros (M.Ö. 415)
 Palamedes (yak. M.Ö. 415)
 Sisifus (yak. M.Ö. 415)
 Esir Melanippe (yak. M.Ö. 412)
 Andromeda (M.Ö. 412 Evripides'in Helen eseriyle)
 Antiope  (yak. M.Ö. 410)
 Archelaus  (yak. M.Ö. 410)
 Hipsipile  (yak. M.Ö. 410)
 Filoktetes (yak. M.Ö. 410)

Satir oyunu
 Kyklops (belirsiz tarih)

Şüpheli
 Resos (Klasik Yunan Edebiyatı eksperlerin çoğu, birçok MÖ yüzyıl kalıntıları gösterdiği için, bu oyunun yazarının Evripides olmadığına fikir birliğindedirlar)

Kaynakça

MÖ 480 doğumlular
MÖ 406 yılında ölenler
MÖ 5. yüzyıl yazarları
Antik Yunan şairler
Antik Yunan yazarlar

Euripides


A tetrose is a monosaccharide with 4 carbon atoms. They have either an aldehyde functional group in position 1 (aldotetroses) or a ketone functional group in position 2 (ketotetroses).

The aldotetroses have two chiral centers (asymmetric carbon atoms) and so 4 different stereoisomers are possible. There are two naturally occurring stereoisomers, the enantiomers of erythrose and threose having the D configuration but not the L enantiomers. The ketotetroses have one chiral center and, therefore, two possible stereoisomers: erythrulose (L- and D-form). Again, only the D enantiomer is naturally occurring.

Biological Functions
There are a few known ways that tetrose sugars are used in nature. Some are seen in metabolic pathways and others are known to affect certain enzymes.

Intermediates in the Pentose Phosphate Pathway
One of the metabolic pathways that a tetrose is involved in is the Pentose Phosphate Pathway. In the Pentose Phosphate Pathway, there is an oxidative stage and a non-oxidative stage. A tetrose sugar, D-erythrose, is utilized in the non-oxidative stage, where D-ribulose 5-phosphate is generated into a 6 carbon sugar (fructose 6-phosphate) and a 3 carbon sugar (glyceraldehyde 3-phosphate). Both of these molecules can be used elsewhere in the body.

D-erythrose 4-phosphate is generated as a product of a reaction called transaldolation. In the Pentose Phosphate Pathway, a transaldolase removes the first 3 carbon molecules of sedoheptulose 7-phosphate and places them onto a glyceraldehyde 3-phosphate. The transaldolase utilizes a Schiff base to perform a reverse aldol reaction and a forward aldol reaction in its mechanism, generating an erythrose 4-phosphate and fructose 6-phosphate. The erythrose 4-phosphate is an important intermediate in the Pentose Phosphate Pathway because it is then used in the final non-oxidative step of the pathway.

The final non-oxidative step of the pathway is a transketolase reaction. A transketolase utilizes a thiamine pyrophosphate, or TPP cofactor, to break the unfavorable bond between the carbon in a carbonyl and the alpha carbon. TPP attacks a xylulose 5-phosphate molecule and facilitates the cleavage of the bond between the C2 (carbonyl carbon) and the C3 (alpha carbon), where glyceraldehyde 3-phosphate is released. Then, C2 can attack erythrose 4-phosphate, which forms fructose 6-phosphate. Both of the products of this reaction can enter the gluconeogenesis pathway to regenerate glucose.

Inhibitors of Enzymes
A tetrose diphosphate molecule, D-threose 2,4-diphosphate, was discovered to be an inhibitor of glyceraldehyde 3-phosphate dehydrogenase. Glyceraldehyde 3-phosphate dehydrogenase is the sixth enzyme used in the glycolysis pathway, and its function is to convert glyceraldehyde 3-phosphate into 1,3-bisphosphoglycerate. This tetrose diphosphate molecule inhibits the G3P dehydrogenase from performing catalysis because it oxidizes the enzyme by binding to it at the active site. When tetrose diphosphate is bound to the enzyme, the active site of the enzyme is blocked; therefore phosphorolysis of G3P is unable to occur. High concentrations of tetrose diphosphate must be used to outcompete the substrate, G3P, and block the function of G3P dehydrogenase. With the function of glyceraldehyde 3-phosphate dehydrogenase lost, glycolysis cannot proceed.

D-erythrose 4-phosphate was found to be an inhibitor of phosphoglucose isomerase. Phosphoglucose isomerase is the second enzyme in the glycolysis pathway, and its role is to convert glucose 6-phosphate into fructose 6-phosphate.

In both of these cases, the tetrose is an inhibitor of an enzyme in the glycolysis pathway, preventing it from proceeding onward.

References

Tetrose


Arslan Toğuzata, TBMM 1. Dönemi için yapılan milletvekilliği seçimlerinde Maraş milletvekili seçilen Mehmet Hacıhaliloğlu'nun istifası üzerine milletvekili seçilmiş, fakat Maraş ve Antep bölgesindeki millî savunmaya katılması ve millî kuvvetlerin komutanlığını yapması dolayısı ile Meclis'te önemli bir faaliyet gösterememiş polis kökenli bir milletvekilidir.

Arslan Toğuz, 1886'da Kahramanmaraş ili Göksun ilçesi Fındıkköyü'nde doğmuştur. 1858-1859 yıllarında Çerkesya'dan göç etmiş Toğuzata aşiretinin Maraş bölgesine yerleştirilen bir boyuna mensuptur. Babası Jandarma Çavuşu Çerkes Hasanbeyzade Abdullah Efendi'dir. İlk ve orta öğrenimini Elbistan'da tamamladıktan sonra, 1898 yılında yine Elbistan'da medrese tahsilinde bulunmuş ve Arapça öğrenmiştir. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra 1908'de Halep'e giderek polislik mesleğine girmiştir. Bir süre Polis Okulunda görev yaptı. Kısa sürede gösterdiği başarı üzerine komiser muavinliğine, iki sene sonra da başkomiserliğe terfi ettirilmiştir.

I. Dünya Savaşı sırasında Trablusşam Polis Başkomiseri ve sahil casusu mücadelesi vazifesinde iken, 1918 Mondros Mütarekesi'nden sonra Osmanlı Devleti'nin yöreden çekilmesi üzerine Maraş'a dönmüştür. Maraş'ta Fransız işgaline karşı Müdafaa-i Hukuk teşkilatını kurarak millî kuvvetlerin komutanlığını üstlenmiştir. Maraş Müdafaa-i Hukuk Teşkilatı Kayabaşı ve Şekerli heyetlerinin birleşmesi ile merkez heyeti teşkilatını oluşturmuş ve sonra yapılan seçimle heyette Arslan Bey Reisliğe, Refet Hoca II. Başkanlığa, Faik Bey Katipliğe, Hacı Nuri de Veznedarlığa getirilmiştir. Arslan Bey Maraş'ta Türk halkına önderlik yaparak işgal kuvvetlerinin ağır bir yenilgiye uğramasını ve kaçmasını sağlamıştır. Maraş'ın kurtuluşundan sonra Arslan Bey milletvekili seçilmesine rağmen Ankara'ya gitmeyerek, Antep ve İslahiye cephelerinde teftişlerde bulunmuştur. Meclisteki Maraş milletvekillerine askerî konularda bilgi vermiştir. Maraş Heyet-i Merkeziyesi adına Mustafa Kemal'e çekilen telgrafla Arslan Bey'in izinli sayılması istenmiş, bu talebin kabulüyle Adana Cephesinde de görev yapmıştır.

TBMM'nin I. Döneminde Maraş milletvekili seçilen Mehmet Hacıhaliloğlu'nun istifası üzerine boşalan Maraş milletvekilliğine 17 Mayıs 1920'de Arslan Bey seçilerek 4 Haziran 1920'de TBMM'ye katılmıştır. Ancak, Maraş mutasarrıflığı ve Adana Cephesi Komutanlığının gördüğü lüzum üzerine TBMM'nin kararıyla 14 ay izinli sayılarak, tekrar Güney Cephesi'ne gönderilmiştir. Cephedeki görevinin bitmesi üzerine Kasım ayı sonunda Meclis'e gelerek görevine başladı. Meclisin son toplantı yılında PTT Komisyon çalışmalarında bulundu.

I. Dönem'de milletvekilliği sona erince, yeni yapılan seçimlerde aday olmadı. Adana'da ticaretle uğraştı. Daha sonra Göksun ilçesinin Büyükçamurlu köyünün Meryemçil Yaylası'nda çiftçilikle uğraştı. Orayı sattıktan sonra da Göksun ilçesinde halen ismi ile anılan Arslan Bey Çiftliği'nde uzun bir süre yaşadı. 1946 yılında Maraş'a yerleşti. Pazarcık'ta çiftçilik yaparken 7 Haziran 1963'te öldü.

Arslan Bey, Millî Mücadele'de gösterdiği başarılardan dolayı Kırmızı-Yeşil Şeritli İstiklal Madalyası ile ödüllendirilmiştir. Arslan Bey'in üç çocuğu bulunmaktaydı.

Kaynakça

 1. Dönem Maraş milletvekilleri

TBMM 1. dönem Kahramanmaraş milletvekilleri
1886 doğumlular
1963 yılında ölenler
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Kabardey asıllı Türkler
Kurtuluş Savaşı'nda milisler
Göksun doğumlular
Türk çiftçiler

Arslan Toğuzata


Tarek William Saab Halabi ( árabe: طارق وليم صعب حلبي ) (El Tigre, estado de Anzoátegui, 10 de setembro de 1962), é um advogado, político e poeta venezuelano. Foi líder estudantil, chefe da secretaria de direitos humanos da Câmara Municipal de Caracas entre 1993 e 1998, deputado pelo Distrito Federal entre 1998 e 1999, membro da Assembleia Nacional Constituinte de 1999, deputado na Assembleia Nacional pelo estado de Anzoátegui entre 2000 e 2004, Governador desse mesmo Estado entre 2004 e 2012, Presidente da Defensoria do Povo nomeado pela Assembleia Nacional em 2014, e em 2017 foi nomeado Procurador-Geral da República pela Assembleia Nacional Constituinte.

Ele foi sancionado pelos governos da Colômbia, Estados Unidos, Canadá, Suíça e dos países que compõem a União Europeia por minar a democracia na Venezuela.

Atividade estudantil
Ele nasceu em uma família de comerciantes libaneses. Tarek William Saab mostrou sua vocação para ser escritor, começando a publicar poemas e artigos na imprensa local desde os quinze anos no jornal Antorcha da cidade de El Tigre. Tarek William Saab em sua juventude foi um líder estudantil e militante de movimentos de esquerda. Aos 14 anos, Saab se juntou ao ex-comandante guerrilheiro Douglas Bravo e seu movimento revolucionário PRV-Ruptura, tornando-se seu assistente pessoal do final dos anos 1980 até meados dos anos 1990. Foi eleito presidente do Centro Estudantil do Liceu Briceño Méndez de El Tigre entre 1978 e 1980 e presidente da Federação Estudantil da zona sul do estado de Anzoátegui entre 1979 e 1980.

Transferência para Mérida, onde entre 1981 e 1982 presidiu o comitê de graduados do ensino médio sem cota na Universidade de los Andes, ele se recusou a continuar estudando letras na universidade (onde fazia parte do movimento estudantil) optar por estudar direito na Universidade Santa Maria de Caracas.

Ele é pós-graduado em direito penal e estuda direitos humanos na Universidade Central da Venezuela (UCV), também em Caracas.

Carreira política
No início dos anos 1990, foi nomeado chefe do escritório de direitos humanos do Conselho Municipal de Caracas. No quartel de San Carlos, conhece o tenente-coronel do golpe de 1992, Hugo Chávez, a quem defende com um grupo de juristas, conseguindo interceder junto ao presidente Rafael Caldera para obter seu indulto em 1994.

Deputado
Após a libertação de Chávez, passou a colaborar no Movimento Bolivariano Revolucionario-200 (MBR-200), antecessor imediato do Movimento V República (MVR), apoiando ativamente a candidatura de Chávez à presidência em dezembro de 1998, conseguindo ser eleito. Nessa organização política, foi deputado ao Congresso Nacional nas eleições daquele ano, ocupando o cargo de presidente da comissão de cultura da Câmara dos Deputados. Em julho daquele ano foi eleito deputado da Assembleia Nacional Constituinte para redigir a nova constituição de 1999, na qual presidiu a Comissão de Direitos Humanos.

Em 2000 foi eleito deputado à recém-criada Assembleia Nacional nas eleições gerais e presidiu a Comissão de Política Externa. No mesmo ano viajou a dez países membros da OPEP, fazendo parte da comitiva oficial do presidente venezuelano.

Em 2002, organizações venezuelanas de direitos humanos defenderam sua detenção durante o golpe de 11 de abril. Meses depois, Saab com o deputado da Ação Democrática, Edgar Zambrano, presidem a comissão da Assembleia Nacional que investigou os fatos ocorridos durante o golpe de estado e que concluiu com a identificação dos militares envolvidos.

Em outubro, os Estados Unidos revogaram o visto de entrada que ele possuía desde 2000 devido a supostos vínculos com organizações terroristas e grupos anarquistas na Venezuela nos últimos dois anos. Tarek William Saab negou as acusações.

Governador de Anzoátegui
Em 2004, abandonou o cargo de deputado para aspirar nas eleições regionais a governador de seu estado natal, o Estado Anzoátegui pelo MVR. Nas eleições de 31 de outubro obteve 187.209 votos (57% do total), vencendo a oposição Antonio Barreto, sucedendo a David De Lima e tornando-se o quinto governador de Anzoátegui.

Em junho de 2007, ele enfrentou com sucesso um processo de coleta de assinaturas para ativar um referendo revogatório contra ele liderado pelo ex-ministro Luis Alfonso Dávila. Saab se junta ao Partido Socialista Unido da Venezuela (PSUV) após a dissolução do MVR.

Em junho de 2008, ganhou as eleições internas de seu partido para aspirar à reeleição do governador de Anzoátegui nas próximas eleições regionais. Nessas eleições, realizadas em 23 de novembro e onde enfrentou os adversários Gustavo Marcano e Benjamín Rausseo, Saab obteve 311.344 votos (55% do total), sendo reeleito.

Defensor do povo
Sua gestão enfatizou o desenvolvimento acadêmico dos funcionários da Ouvidoria.

Nesse cargo, a Saab era a mediadora perante o Judiciário, por meio da Câmara Criminal do Superior Tribunal de Justiça (TSJ), para o pedido de liberdades com medidas humanitárias para cidadãos privados de liberdade doentes. Da mesma forma, conseguiu a libertação dos políticos Yon Goicoechea, Raúl Baduel e Wilmer Azuaje, quatorze policiais do município de Chacao, bem como a passagem para prisão domiciliar do líder oposicionista Leopoldo López.

No final de 2016, Tarek William Saab foi nomeado presidente do Conselho de Moral Republicano, órgão de governo constituído pelo Provedor de Justiça, Procurador-Geral da República e Controladoria-Geral da República. Em 2017, ele é ratificado na mesma posição.

Em 2017, fez visita oficial ao Líbano e se reuniu com o presidente daquele país, Michel Aoun, e o presidente do parlamento, Nabih Berri.

A partir deste cargo, promoveu a elaboração da Lei que proibiria as touradas no país.

Procurador geral
Em 2017, o Supremo Tribunal de Justiça (TSJ) publicou a sentença 156 na qual arrogava para si e para o Presidente da Venezuela, os poderes constitucionais da Assembleia Nacional, desde que "permaneça em desacato" que o TSJ considerou existente, ato que foi rejeitado por grande parte da sociedade venezuelana, pela Organização dos Estados Americanos e por diversos países. Em 31 de março de 2017, Luisa Ortega Díaz, então Procuradora-Geral da Venezuela, em ato oficial na sede do Ministério Público, denunciou o país que as sentenças 155 e 156 representavam uma violação da ordem constitucional.

Mais tarde, em 1º de maio do mesmo ano, Nicolás Maduro, por meio de uma polêmica interpretação dos artigos 347, 348 e 349 da Constituição da República Bolivariana da Venezuela, anunciou a convocação de uma Assembleia Nacional Constituinte (ANC), catalogada por uma boa parte do povo venezuelano, presidentes americanos e europeus, bem como organizações internacionais, como uma Assembleia Constituinte ilegítima e ilegal. Após o anúncio da convocação, Ortega Díaz criticou que foi Nicolás Maduro e não o povo venezuelano quem convocou a referida Assembleia Constituinte, conforme estabelece a Constituição. Em 7 de junho, o TSJ decidiu que Maduro poderia continuar com a convocação da Assembleia Constituinte, já que atuava em nome do povo venezuelano. Em resposta, o procurador-geral interpôs vários recursos no TSJ para impedir o ANC, inclusive contestando 33 magistrados em que foram nomeados ilegalmente pelo AN no final de 2015. Saab disse que Ortega Díaz nunca se opôs a esta designação, seja por escrito ou verbalmente. Para o setor chavista da Venezuela, Luisa Ortega Díaz, que sempre foi uma fiel aliada do partido governista, agora se tornou uma traidora. Pedro Carreño, deputado da coalizão governista Gran Polo Patriotico (GPP), acusou publicamente Ortega Díaz de sofrer de insanidade mental e pouco depois entrou com uma ação no TSJ solicitando um julgamento preliminar de mérito contra o promotor pela prática de supostos crimes graves crimes.

Em 5 de agosto de 2017, o TSJ, usurpando a autoridade da AN, destituiu Luisa Ortega Díaz do cargo, inabilitando-a também para o exercício de cargos públicos, congelando seus bens e proibindo-a de deixar o país. Em seu primeiro dia de sessões, a Assembleia Nacional Constituinte recebeu a decisão do TSJ anunciando a destituição de Luisa Ortega Díaz. O constituinte Diosdado Cabello propôs a destituição de Ortega Díaz e a nomeação de Tarek William Saab, então ombudsman, como procurador-geral "provisório". William Saab foi nomeado novo chefe do Ministério Público no mesmo dia.

OHCHR observou que, em agosto de 2017, o Procurador-Geral havia demitido vários membros da Diretoria de Proteção de Direitos Fundamentais do Ministério Público, cuja função é investigar violações de direitos humanos cometidas pelas forças de segurança. O procurador-geral desmantelou a Unidade Criminal contra a Violação dos Direitos Fundamentais, criada em 2014 para recolher provas forenses em processos em que membros das forças de segurança foram acusados de terem cometido violações de direitos humanos; o diretor dessa unidade e vários de seus peritos forenses fugiram do país após receberem ameaças de morte, segundo o relatório. Em decorrência do exposto, o Ministério Público perdeu a capacidade de realizar perícias independentes em casos de violações de direitos humanos cometidas por membros da segurança do Estado.

Em 14 de junho de 2018, o ANC nomeou William Saab como presidente da Comissão da Verdade, considerando a nomeação da constituinte Delcy Rodríguez como vice-presidente da Venezuela.

Em 22 de junho de 2018, o Escritório do Alto Comissariado das Nações Unidas para os Direitos Humanos (OHCHR) publicou um relatório chamado Violações de direitos humanos na República Bolivariana da Venezuela: uma espiral descendente que parece não ter fim, no qual apontou que desde que William Saab foi nomeado procurador-geral em agosto de 2017, as investigações contra as forças de segurança por crimes contra a humanidade diminuíram. No relatório, o OHCHR observou que a nova política interna do Ministério Público sob a administração de William Saab era que qualquer investigação relacionada a um agente de segurança deveria ser aprovada pessoalmente pelo Procurador-Geral, o que afetava negativamente a independência do The promotores. O relatório também informa que, em alguns casos, os promotores foram demitidos ou separados dos casos, como ocorreu com o promotor que investigava a morte de Rubén González, supostamente morto por uma bala GNB em 10 de julho de 2017, promotor em que foi afastado do cargo caso quando ela estava prestes a questionar os agentes do GNB supostamente envolvidos no assassinato.

Sanções
A Saab foi sancionada por vários países e está proibida de entrar na vizinha Colômbia. O governo colombiano mantém você em uma lista de pessoas proibidas de entrar na Colômbia ou sujeitas a expulsão; em janeiro de 2019, a lista contava com 200 pessoas com "relações estreitas e de apoio ao regime de Nicolás Maduro".

Em julho de 2017, os Estados Unidos sancionaram treze altos funcionários do governo venezuelano, incluindo Saab, associados às eleições da Assembleia Constituinte da Venezuela de 2017 por seu papel em "minar a democracia e os direitos humanos".

Carreira literária
Começou a escrever poesia aos quatorze anos, quando estudava no Liceu Briceño Méndez em El Tigre, Anzoátegui, publicando poemas no jornal Antorcha dessa cidade. Na década de 1980, seus poemas chegaram às páginas do Papel Literário do El Nacional. A influência de poetas americanos da geração beat, como Jack Kerouac, Allen Ginsberg e o movimento da contracultura hippie, influenciou a poesia inicial de Tarek William Saab, bem como as leituras do romancista alemão Herman Hesse. Editou onze livros.

Em 1993 foi escolhido por um júri para representar a Venezuela no "Fórum de Literatura e Compromisso" realizado em Mollina/Málaga (Espanha).

Seu livro "Los Niños del Infortunio" foi escrito após ser convidado pelo presidente cubano, Fidel Castro, durante uma entrevista que concedeu em 2005 em Havana, para visitar a missão médica cubana no Paquistão. Foi apresentado na feira do livro da capital cubana no ano seguinte, com a presença de Castro e Hugo Chávez. Chávez o apelidou de O Poeta da Revolução.

Livros publicados

 Os rios da raiva (Caracas, 1987).
 O Machado dos Santos (Caracas, 1992).
 Príncipe da chuva e do luto (Caracas, 1992).
 Al Fatah (México, 1994).
 Anjo Anjo Caído (Caracas, 1998).
 Céu a meio mastro (Argentina, 2001. Venezuela, 2003. Cuba, 2003).
 Quando as carroças passam (Caracas, 2004).
 Poemas selecionados (Colômbia, 2005)
 Os filhos da desgraça (Cuba, 2006. China, 2007).
 Memórias de Gulan Rubani (Caracas, 2007).
 Uma paisagem boreal (Valência, 2008. Caracas, 2009).
 Fogueira de uma adolescência intemporal (Caracas, 2022)

Veja também

 Sanções durante a crise na Venezuela

Referências

Ligações externas

 Governo de Anzoátegui
 Página oficial
 Tarek William Saab na BitLibrary

Provedores de Justiça
Membros do Partido Socialista Unido da Venezuela
Membros do Movimiento V República
Deputados da Venezuela
Advogados da Venezuela
Naturais de El Tigre
Maronitas

Tarek William Saab