Allein gegen das Gesetz (Originaltitel: Il vero e il falso) ist ein italienischer Kriminalfilm des Regisseurs Eriprando Visconti aus dem Jahr 1972.

Handlung
Im 100 Kilometer von Rom entfernt gelegenen Ort Latina soll Luisa Santini die Geliebte ihres Mannes, Norma Zeitzler, ermordet haben. Die Angeklagte beteuert zwar ihre Unschuld, aber die Indizien sprechen gegen sie. Staatsanwalt Turrisi sieht die Chance, durch diesen Fall eine Beförderung nach Rom zu bekommen, und sorgt dafür, dass der Prozess in großer Eile vorangetrieben wird. Einzig der junge und unerfahrene Strafverteidiger Marco Manin zweifelt an der Schuld Santinis. Turrisi erreicht schließlich den Schuldspruch und wird im Anschluss in der Tat befördert. Wegen Totschlags im Affekt wird Luisa Santini zu zehn Jahren Gefängnis verurteilt. Marco Manin wechselt daraufhin aus Enttäuschung über die Justiz aus dem Straf- ins Zivilrecht.

Luisa Santini werden wegen guter Führung drei Jahre ihrer Strafe erlassen, so dass sie nach sieben Jahren wieder auf freien Fuß kommt. Manin, der offenbar auch ein romantisches Interesse an Santini hat, holt sie aus dem Gefängnis ab und hilft ihr bei den ersten Schritten in Freiheit. Zudem ermittelt er die derzeitige Adresse ihres Ehemanns, der unterdessen in Rom mit einer neuen Geliebten zusammenlebt. Als Santini ihren Mann aufsucht, sieht sie, dass die vermeintliche neue Geliebte Norma Zeitzler ist, für deren Ermordung sie verurteilt wurde. In blinder Wut tötet sie die Frau und beharrt in der Folge darauf, dass sie nicht mehr gesetzlich verfolgt werden könne, da sie die Strafe dafür bereits verbüßt hätte. Trotzdem wird ihr erneut der Prozess gemacht.

Anwalt Manin beschließt daraufhin Luisa Santini zu verteidigen und auch das alte Verfahren wieder aufzurollen, Turrisi fungiert erneut als Staatsanwalt.

Kritik

Weblinks

Filmtitel 1972
Italienischer Film
Poliziottesco

Allein gegen das Gesetz


El XM214 fue un prototipo de ametralladora de cañones rotativos en calibre 5,56 mm. Fue diseñada y construida por General Electric, pero nunca entró en producción en masa. También conocida como Microgun, la XM214 era una versión a escala reducida de la M134 "minigun", disparando la munición M193 de 5,56 mm.

Historia

El XM214 fue el primer desarrollo para uso aeronáutico. Posteriormente General Electric lo desarrolló en un sistema de armas portátil, conocido como el GE Six-Pak. El sistema completo Six-Pak pesaba 38,5 kg con 1.000 cartuchos, comparable en peso a algunas ametralladoras pesadas. El arma básica en el Six-Pak pesaba 12,2 kg. El sistema podía ser transportado por un equipo de dos soldados y montado en un trípode M122 o en un vehículo. El largo total era de 104,1 cm, y el arma sola medía 68,6 cm de largo. El ancho (incluyendo el soporte de la munición) era de 44,4 cm. La mira era, usualmente, telescópica.

El Six-Pak consistía del XM214, el paquete de municiones y la fuente de poder. El paquete de municiones consistía en dos "casettes" descartables de 500 cartuchos cada uno, empacados en fábrica, colocados en un soporte. La munición, en cinta con eslabones, era alimentada por una tolva flexible; cuando el primer "casette" se vaciaba, entonces la munición se alimentaba del segundo "casette", indicando visualmente que debía agregarse un nuevo "casette" al soporte. La fuente de potencia era una batería de 24 voltios de níquel-cadmio, un motor de 0,8 hp, y control electrónico de estado sólido. Si la batería no está conectada a una fuente externa (como puede ser la batería de un vehículo), se descarga luego de 3.000 disparos. El sistema puede desmontarse rápidamente en dos paquetes de aproximadamente 19 kg cada uno. Esto se hacía mediante una traba de apertura rápida en el extremo de la tolva de municiones.

El control electrónico contenía un limitador de ráfaga y controlaba la descarga del arma luego de cada ráfaga. Usando el control electrónico, la cadencia de disparo podía ajustarse desde 400 dpm hasta 4.000 dpm. Las últimas ediciones del Jane's Infantry Weapons indican una cadencia teórica de hasta 6.000 dpm. George Chinn, autor de The Machine Gun Volume V, sostuvo que el prototipo XM214 tenía una cadencia de hasta 10.000 dpm, pero la versión portátil Six-Pak estaba limitada a 4.000 dpm.

Contenedor Microgun
Fue desarrollado también un Contenedor Microgun 5,56 mm de 224 x 25 cm, para uso externo en aviones ligeros y helicópteros. La unidad tenía una capacidad de entre 1.500 y 3.500 cartuchos, y pesaba entre 84,4 kg y 136,2 kg. El sistema de alimentación era sin eslabones, a través de un tambor helicoidal, con una cadencia nominal de 6.000 dpm. Sin embargo, de ser necesario, eran posibles ajustes de 1.000 o 10.000 dpm. La energía podía ser provista por una batería en el propio contenedor, o desde la aeronave misma.

Posible resurrección
El aumento de las tácticas urbanas a principios de la década de 2000 le dio la resurrección al sistema XM214 en el rol CIWS para tanques y APCs. General Dynamics, quien es propietaria actualmente de las licencias del Microgun, incrementó la cadencia a 12.000 dpm y ofreció el arma montada en vehículos blindados de combate como defensa contra cohetes o misiles antitanque.

Véase también
 Subfusil Neal
 Minigun
 Ametralladora Gatling

Notas

Referencias
 Chinn, George (1987). The Machine Gun Volume V. RAMP Inc. ASIN B000GKSS1M.

Enlaces externos

 Ametralladora XM214 Microgun (en inglés)
 La XM214 Microgun (en inglés)

Ametralladoras
Ametralladoras rotativas
Armas de fuego de cañón múltiple
Ametralladoras de 5,56 mm

XM214 Microgun


Le Glay ist der Familienname folgender Personen:

 André-Joseph-Ghislain Le Glay (1785–1863), französischer Historiker und Archivar
 Edward Le Glay (1814–1894), französischer Historiker und Romanist
 Marcel Le Glay (1920–1992), französischer Klassischer Archäologe und Epigraphiker

Le Glay


Pavao I. Kurjaković Krbavski († 1340.), hrvatski velikaš i krbavski knez iz velikaške obitelji Kurjakovića od plemenitog roda Gusića. Bio je srednji od trojice sinova kneza Kurjaka Gusića. U povijesnim zapisima zabilježen je prvi put 1322. godine kao jedan od svjedoka u posjedovnom sporu pred hrvatskim banom Mladenom II. Bribirskim (1312. – 1322.). S braćom Budislavom I. († iza 1346.) i Grgurom I. († 1360.) okrenuo se protiv bana Mladena i pristao uz hrvatsko-ugarskog kralja Karla I. Anžuvinca (1301. – 1342.).

Bilješke

Vanjske poveznice

 Kurjaković - Hrvatski biografski leksikon

Hrvatsko plemstvo
Kurjakovići

Pavao I. Kurjaković


Harry Potter ve Azkaban Tutsağı (Özgün adı: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban), Harry Potter serisinin üçüncü kitabından uyarlanan filmidir.

Filmin oyuncu kadrosu Daniel Radcliffe, Rupert Grint, Emma Watson, Robbie Coltrane, Michael Gambon, Richard Griffiths, Gary Oldman, Alan Rickman, Fiona Shaw, Maggie Smith, Timothy Spall, David Thewlis, Emma Thompson, Julie Walters'dır. Filmin yönetmeni Alfonso Cuarón, senaristi Steve Kloves'dur. Harry Potter serisinin üçüncü filmidir.

Konusu

Harry Potter ve Azkaban Tutsağı'ında, Harry, ünlü büyücü hapishanesi Azkaban'dan kaçan katil Sirius Black'in hedefidir. Azkaban'ın bekçiliğini yapan korkunç Ruh Emiciler, Black'in peşindedirler. Tehlikelere rağmen Harry Hogwarts'a geri döner fakat velisinin izni olmadığı için Hogwarts yakınlarındaki Hogsmeade'e (büyücü kasabası) gidemez. Fred ve George Weasley Harry'e Hogwarts'ın içindeki ve dışındaki gizli geçitleri ve insanların nerelerde olduklarını gösteren Çapulcu Haritası adında sihirli bir harita verirler. Harry görünmezlik pelerinin giyerek gizli bir tünelden geçip Hogsmeade'e varır.

Harry'ye yeni yılda, bir Quidditch maçında parçalanan Nimbus 2000'in yerine bir Ateşoku hediye edilir. Harry, Sirius Black'in kendi vaftiz babası ve babasının da en iyi arkadaşı olduğunu öğrenir. Ayrıca Sirius Black Potter'ların sır tutucusudur. Harry, Sirius'un anne ve babasının yerini Voldemort'a söylediğini ve ailesinin arkadaşı olan Peter Pettigrew'la birlikte 12 muggle öldürdüğünü düşünür. Bu nedenle ondan intikam alma planları yapar. Fakat gerçek sır tutucunun Peter Pettigrew olduğu ve sırrı Voldemort'a onun söylediği anlaşılır. Böylece Sirius aklanamaz.Çünkü Pettigrew kaçar

Filmin özeti
Kötü Marge hala gece havada süzülmeye başladığında, Harry Hogwarts'daki 3. yılında neler olacağını düşünmeye başlar. "Hızır Otobüs"le yaptığı yorucu yolculuk onu Diagon Yolu'na getirir ve burada hapishane kaçkını Sirius Black'in kendisi için geldiğini öğrenir. Böylece yeni okul dönemi başlar. Hogwarts'ta Harry ve arkadaşları bir Hipogrif'e yaklaşmanın hassas sanatını, şekil değiştiren böcürtleri, hatta zamanda nasıl geriye gidileceğini ve patronus büyüsünü  öğrenirler.

Lanete hizmet eden bir kişi kale duvarlarının içinde gizlenirken, ruh emiciler okulun üzerinde dolaşıp Harry'yi tehdit etmektedir ve Harry tüm bunlara karşı koymak zorunda kalır. Alfonso Cuarón'un yönettiği film ve J.K Rowling'in 3.kitabından uyarlanmıştır.

Oyuncular

Başarıları

Kazandığı Ödüller

Kaynakça

2004 çıkışlı filmler
2000'lerde fantastik macera filmleri
Azkaban Tutsağı
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Kurt adam filmleri
Alfonso Cuarón'un yönettiği filmler
David Heyman'ın yapımcısı olduğu filmler
Zamanda yolculuk filmleri
Warner Bros. filmleri
John Williams'ın müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri fantastik macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Birleşik Krallık fantastik macera filmleri
Birleşik Krallık gizem filmleri
Birleşik Krallık devam filmleri
Konusu Londra'da geçen filmler
2000'lerde devam filmleri

Harry Potter ve Azkaban Tutsağı (film)


Lene Clausen (* 10. April 1992) ist eine dänische Badmintonspielerin.

Karriere
Lene Clausen gewann bei den dänischen Juniorenmeisterschaften 2008 und 2009 drei Titel in den Altersklassen U15 und U17. 2010 nahm sie an den Olympischen Jugend-Sommerspielen teil. 2012 wurde sie Dritte bei den Slovenia International. Im gleichen Jahr qualifizierte sie sich mit ihrer Nationalmannschaft für die Endrunde des Uber Cups und konnte dort bis ins Viertelfinale vordringen.

Referenzen

Badmintonspieler (Dänemark)
Teilnehmer der Olympischen Jugend-Sommerspiele 2010
Geboren 1992
Frau
Däne

Lene Clausen


Kontrarevolution, modrevolution, en magtovertagelse, der tilintetgør revolutionens landevindinger.

Oprindeligt sigter begrebet til de kongetro grupper, der gjorde oprør mod den franske revolution. I løbet af 1800-tallet sigter det til grupper, der modarbejdede såvel de socialistiske som borgerlige revolutioner, mens det i løbet af 1900-tallet først og fremmest blev anvendt som betegnelse af modstand mod socialistiske revolutioner, hovedsageligt fordi antallet af borgerlige revolutioner aftog.

Begrebet anvendes af sympatisør til en revolution. Hitlers magtovertagelse i Tyskland 1933 ses af nogle som en kontrarevolution i forståelsen, at magtovertagelsen betød afskaffelsen af demokratiet i Tyskland. Også genindførelsen af kapitalismen i Sovjetunionen betegnes af nogle som en kontrarevolution, idet planøkonomien afskaffedes.

Nogle, der bekæmper det revolutionære alternativ og stræber efter at gennemføre en kontrarevolution, betegnes som kontrarevolutionær. I nogle tilfælde er betegnelsen blevet anvendt af forskellige antikommunistiske grupper som Contras i Nicaragua.

Se også
 Reaktionær

Kontrarevolution


Mark es un personaje de la serie de televisión francesa Galactik Football.

Argumento
Es de Akillian, y se conoció desde muy temprana edad con Micro Ice, D'Jok, Ahito, y Thran.
En la segunda y tercera temporada es donde más aparece, en la primera temporada solo aparece en unos cuantos episodios.
En la tercera temporada, se enamora de una mujer-robot con la que empieza saliendo, pero ella lo deja por motivos de equipo , ya que pertenecía al equipo de Paradisia.

Referencias Externas
 Página oficial

 página de Alphanim (en inglés)

Galactik Football

Mark (Galactik Football)


Arabesk (Fransızca: arabesque), temel bale pozisyonlarındandır. Bir kol öne uzatılır, normal tutuşun aksine arabeskte parmaklar ileri bakar, bir bacak geriye doğru kaldırılır.

 Birinci arabesk: Sağ kol ileri, sol bacak geri.
 İikinci arabesk: Sol kol ileri, sol bacak geri.
 Üçüncü arabesk: Sağ kol ileri, sağ bacak geri.
 Dördüncü arabesk: Sol kol ileri, sağ bacak geri.

Kaynakça

Bale tekniği
İnsani pozisyonlar

Arabesk (bale pozisyonu)


( « Coup de cœur ») est une série télévisée britannique créée par Alice Oseman et diffusée depuis le  sur Netflix.

Il s'agit de l'adaptation du roman graphique britannique  d'Alice Oseman, publié en ligne depuis 2016.

Synopsis
Deux adolescents, Charlie Spring (Joe Locke) et Nick Nelson (Kit Connor), sont élèves de Truham Grammar school. Charlie, introverti et intellectuel rêveur, est ouvertement homosexuel. Nick, lui, est le charmant rugbyman populaire de l'école que tout le monde suppose être hétéro mais qui s'interroge sur son orientation sexuelle au moment où il devient très proche de Charlie. Les meilleurs amis de Charlie sont Elle Argent, Tao Xu et Isaac Henderson, ainsi que Tara Jones et Darcy Olsson (qui sont en couple).

Distribution

Acteurs principaux
 Joe Locke  : Charlie Spring, le jeune étudiant ouvertement gay , sort avec Nick Nelson
 Kit Connor  : Nicholas  Nelson, la star de l'équipe de rugby, sort avec Charlie
 William Gao  : Tao Xu, le meilleur ami de Charlie
 Yasmin Finney  : Elle Argent, la meilleure amie de Charlie et Tao, qui est transférée à l'école Higgs Girls school après sa transition de genre.
   : Tara Jones, l'amie d'Elle
   : Darcy Olsson, la petite amie de Tara et amie de Elle
   : Isaac Henderson, l'ami introverti de Charlie, Tao et Elle
 Cormac Hyde-Corrin  : Harry Greene, le tyran, ami et leader du groupe d'amis de Nick
   : Imogen Heaney, l'amie d'enfance de Nick pour qui elle a un crush
 Jenny Walser  : Victoria « Tori » Spring, la grande sœur de Charlie
 Fisayo Akinade  : , le professeur d'art qui veille sur Charlie
 Olivia Colman  : Sarah Nelson, la mère de Nick et de David
 Leila Khan : Sahar Zahid, étudiante d'Higgs (depuis la saison 2)
 Jack Barton  : David Nelson, le frère aîné de Nick (depuis la saison 2)
 Nima Taleghani : , professeur de sciences à Truham (depuis la saison 2)

Anciens acteurs principaux
 Sebastian Croft  : Benjamin « Ben » Hope, le premier petit copain de Charlie (saisons 1 et 2)

Acteurs secondaires
  : la coach Singh
 Stephen Fry  : la voix du directeur Barnes
 Araloyin Oshunremi  : Otis Smith
 Evan Ovenell  : Christian McBride
 Ashwin Viswanath  : Sai Verma
  : Jane Spring, la mère de Charlie et Tori
 Joseph Balderrama : Julio Spring, le père de Charlie et Tori
 Alan Turkington :
   : Yan Xu, la mère de Tao
 Bradley Riches : James McEwan, étudiant de Truham, ami de Isaac (saison 2, invité saison 1)
 Bel Priestley : Naomi, nouvelle amie d'Elle (saison 2)
 Ash Self  : Felix, nouvel ami d'Elle (saison 2)
 Thibault de Montalembert  : Stéphane Fournier, le père français de David et de Nick, qui vit à Paris (saison 2)

 Version française
 Studio de doublage : Éclair V&A
 Direction artistique : Claire Baradat
 Adaptation : Claire Impens

Production

Développement
En , See-Saw Films obtient le droit d'adaptation du roman graphique  d'Alice Oseman, qui a connu le succès : la bande dessinée , explique Michael Mathieu, libraire à la Librairie de Paris. Avant cela,  a été lancé sur l'application Tapas, où sont publiées beaucoup de bandes dessinées, cela lui a également assuré le succès malgré la mise en ligne de  par mois.

Le , on apprend que Netflix a donné carte blanche à la première saison de la série en huit épisodes d'environ , avec Alice Oseman elle-même en tant que scénariste et Euros Lyn en réalisateur et producteur.

Le , Netflix informe que la série est renouvelée pour deux nouvelles saisons.

Le 3 août 2023, Netflix met à disposition la deuxième saison comprenant huit épisodes.

Attribution des rôles
En , parmi  qui ont auditionné d'après certaines informations, elle annonce le premier tour du casting, avec Kit Connor et Joe Locke engagés pour les rôles de Nick et Charlie. Quelques jours plus tard, on annonce que Yasmin Finney, Sebastian Croft, William Gao, Corinna Brown, Kizzy Edgell, Cormac Hyde-Corrin, Rhea Norwood et Tobie Donovan sont également choisis. En , Jenny Walser se joint à l'équipe.

Le , alors que la série est rendue disponible sur la plateforme, on y découvre la présence inattendue d'Olivia Colman dans le rôle de Sarah Nelson, la mère compréhensive de Nick.

Tournage
Le tournage a lieu, entre  et , à Burnham, dans le comté de Buckinghamshire, en Angleterre, dont l' sert comme décors pour la série. Quant à la salle de quilles, la production a utilisé le  à High Wycombe, à l'ouest de Londres, et la gare ferroviaire, où les deux amoureux attendent le train pour joindre la plage au dernier épisode, se trouve à la .

Le tournage de la deuxième saison commencera en  au Studio Twickenham à Londres.

Musique
La musique de la série télévisée est composée par .
La bande originale de la première saison est sortie en même temps que la diffusion de la série, le . La bande originale de la deuxième saison est sortie le  :

Saison 1
 Liste de pistes

On remarque également, dans chaque épisode, l'utilisation fréquente des musiques de Wolf Alice, Girl in Red, Beabadoobee, Baby Queen, ainsi que d'autres titres de différents artistes :

Saison 2
 Liste de pistes

Fiche technique

 Titre original :
 Création : Alice Oseman
 Réalisation : Euros Lyn
 Scénario : Alice Oseman, d'après son roman graphique britannique éponyme
 Musique : Adiescar Chase
 Décors : Tim Dickel
 Costumes : Adam Dee
 Photographie : Diana Olifirova
 Montage : Sofie Alonzi
 Casting : Daniel Edwards
 Production : Zorana Piggott
 Production déléguée : Iain Canning, Hakan Kousetta, Jamie Laurenson, Euros Lyn, Emile Sherman et Patrick Walters
 Société de production : See-Saw Films
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : drame romantique
 Nombre de saisons : 2
 Nombre d'épisodes : 16
 Durée :
 Date de première diffusion : Monde :  sur Netflix

Épisodes

Première saison (2022)

La saison est mise en ligne le , contenant huit épisodes :

Deuxième saison (2023)

Le , une deuxième saison a été annoncée par Netflix. La date de diffusion est annoncé pour le .

Troisième saison
Le , une troisième saison a été annoncée par Netflix à la sortie de la saison 1.

Accueil

Post-production
Les premières images ont été diffusées le , ainsi que la bande-annonce le .

Critiques
Présentant une vision positive de l'amour adolescent LGBT+, la série est largement saluée par la critique, obtenant 100 % d'avis favorables sur le site Rotten Tomatoes. Tamar Westphal de Slate note l'accent mis sur les aspects romantiques des relations adolescentes, sans référence à la sexualité. Pierre Langlais de Télérama estime que la série est .

Distinctions

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 , le roman graphique
 Droits LGBT au Royaume-Uni
 LGBT au Royaume-Uni

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée dramatique de Netflix
Série télévisée romantique
Série télévisée sur l'adolescence
Bisexualité à la télévision
Série télévisée centrée sur l'homosexualité, la bisexualité ou la transidentité
LGBT à la télévision au Royaume-Uni
Adaptation des comics à la télévision
Série télévisée se déroulant en Angleterre
Série télévisée tournée au Royaume-Uni

Heartstopper (série télévisée)


مواقيت الحج الزمانية

الأشهر التي جعلها الله عز وجل ميقاتا زمنيا للحج

قال تعالى: { الحج أشهر معلومات فمن فرض فيهن الحج فلا رفث ولا فسوق ولا جدال في الحج وما تفعلوا من خير يعلمه الله وتزودوا فإن خير الزاد التقوى واتقونِ يا أولي الألباب } (البقرة:197)

أشهر الحج

 شوال
 ذو القعدة
 ذو الحجة وهي عشر من ذي الحجة من أول الشهر حتى العاشر من ذي الحجة.

أن الإحرام للحج لا يكون إلا في هذه الأشهر، وهي شوال، وذو القعدة، وذو الحجة؛ ففي الأثر عن ابن عباس رضي الله عنهما قال: من السُّنَّة أن لا يحرم بالحج إلا في أشهر الحج. وهذا القول مروي عن كثير من الصحابة والتابعين.

مصادر
 مناسك الحج خطوة خطوة

مواقيت الحج

أشهر الحج


La Bundesstraße 462 est une Bundesstraße du Land de Bade-Wurtemberg.

Géographie
Elle mène à partir de Rastatt dans le fossé rhénan à travers le nord de la Forêt-Noire jusqu'à Rottweil. Le tronçon Rastatt-Freudenstadt, qui traverse la vallée de la Murg jusqu'à Baiersbronn, est également connu sous le nom de Route de la Vallée de la Forêt-Noire depuis les années 1960 et, avec la B 500 (Route de la Forêt-Noire), est l'une des routes touristiques de la Forêt-Noire. Les deux routes se rejoignent à Freudenstadt. Le tronçon Rastatt-Gaggenau est étendu à quatre voies jusqu'au niveau du château de Bad Rotenfels depuis 2001. Gernsbach est soulagée depuis 1997 par le tunnel de Gernsbach.

Électrification
Dans le projet pilote eWayBW, la route fédérale 462 entre Kuppenheim et Gernsbach-Obertsrot doit servir de piste d'essai pour les trolley-camions. Deux tronçons de  de long dans cette zone sont électrifiés à cet effet. Dès 2020, la mise en service est prévue au printemps 2021 et le démantèlement des systèmes après trois ans de fonctionnement test à l'été 2024, sauf si un autre concept de fonctionnement est trouvé. Après deux projets pilotes d'E-Highway sur des autoroutes, il s'agit du premier essai sur une Bundesstraße.

Source

Route en Allemagne
Transport en Bade-Wurtemberg

Bundesstraße 462


Granica između Jordana i Saudijske Arabije duga je 731 km i proteže se od Akapskog zaljeva na jugozapadu do tromeđe s Irakom na sjeveroistoku.

Opis

Granica započinje na jugozapadu zaljeva Aqaba, a zatim se sastoji od devet ravnih linija koje idu otprilike u smjeru sjeveroistoka do tromeđe s Irakom. Izrazito udubljeni dio granice na sjeveru apokrifno je nazvan "Winstonovo štucanje", koji se naziva i "Churchillov kihavac" (arapski : حازوقة وينستون).

Povijest
Početkom 20. stoljeća Osmansko je carstvo kontroliralo današnji Jordan, a unutarnje regije južnije sastojale su se od labavo organiziranih arapskih grupacija, povremeno formirajući emirate, od kojih su najistaknutiji bili Emirat Nedžd i Hasa pod vlašću obitelji al-Saud. Tijekom Prvog svjetskog rata, arapskim ustankom, podržana od Britanije, uspjelao se ukloniti Osmanlije s većeg dijela Bliskog istoka.

U razdoblju nakon toga Ibn Saud je uspio znatno proširiti svoje kraljevstvo, proglasivši na kraju Kraljevinu Saudijsku Arabiju 1932. godine.

Kao rezultat tajnog anglo-francuskog sporazuma Sykes-Picot iz 1916. godine Britanija je stekla kontrolu nad osmanskim vilajetima Mosula, Bagdada i Basre, koje je organizirala u Irački mandat 1920. godine, a također i nad južnom polovicom vilajeta Sirije (otprilike, današnji zapadni Jordan). Na ovo potonje područje posezali su Velika Britanija, novoformirano Arapsko kraljevstvo Sirije, cionisti u mandatu Palestine i Saudijske Arabije, novo kraljevstvo Ibn Sauda, što je rezultiralo turbulentnim razdobljem u kojem je regija u osnovi bila neupravljeni prostor. Na kraju je 1921. Britanija proglasila mandat nad regijom, stvarajući Transjordanski emirat, pod poluautonomnom vlašću kralja Abdullaha I.

Južna granica između Transjordana i Arabije smatrala se strateškom za Transjordaniju kako bi se izbjeglo izlazak na more, s namjeravanim pristupom moru preko luke Aqaba. Južnom regijom Ma'an - Aqaba, velikim područjem sa samo 10.000 stanovnika, je upravljala OETA East (kasnije Arapsko Kraljevstvo Sirije, a zatim Transjordanski mandat) i polagala je pravo Kraljevina Hedžas. U OETA-i Istok, Faisal je imenovao kaymakama (podguvernera) u Ma'anu; kajmakama u Aqabi, koji je "nekažnjeno zanemario i Huseina u Meki i Feisala u Damasku", Husein je uputio da proširi svoju vlast na Ma'an. Ovaj tehnički spor nije eskalirao u otvoreni sukob, a Kraljevstvo Hedžas je trebalo preuzeti de facto kontrolu nakon što su Francuzi pobijedili Faisala. Nakon saudijskog osvajanja Hedžasa 1924–25., Huseinova vojska je pobjegla u regiju Ma'an (koja je tada službeno proglašena pripojenom Abdullahovom Transjordanu). Godine 1925. Britanija i Ibn Saud potpisali su Haddski ugovor, kojim je stvorena granica između Jordana i saudijskog teritorija koja se sastoji od šest ravnih linija. Ono što je najvažnije, ova je granica dala Transjordaniji uski izlaz na Akapski zaljev. Granica je kasnije potvrđena ugovorom iz Džede 1927. godine.

Početkom 1960-ih održane su razgovori koji su rezultirale ugovorom od 9. kolovoza 1965. kojim je stvoreno trenutna granica od devet linija, a Jordanu je dodijeljena i malo veća obala (za 18 km) uz Akapski zaljev.

Winstonovo "štucanje"
Urbana legenda o 'Winstonovom štucanju' nastao je na temelju izvještaja o Winstonu Churchillu (koji je tada služio kao državni tajnik za kolonije) koji se u svojim kasnijim godinama hvalio da je stvorio britanski protektorat Transjordan 1921. "potezom pera, jedno nedjeljno popodne u Kairu"; neke priče tvrde da se ovo povlačenje granice dogodilo nakon "posebno tekućeg ručka".

Prema Warrenu Dockteru, to vjerojatno proizlazi iz "pogrešnog citata iz Churchillova govora u Donjem domu od 24. ožujka 1936. kada je Churchill izjavio: 'Emir Abdullah je u TransJordaniji gdje sam ga smjestio jedno nedjeljno popodne u Jeruzalemu'" Churchill je bio u Jeruzalemu na konferenciji u Kairu između petka 25. ožujka i srijede 30. ožujka 1921.; trebao je imati prvi sastanak s Abdullahom u ponedjeljak 28. ožujka. O granicama između Transjordanije i Sultanata Nedžd (preteče Saudijske Arabije) zapravo se nije raspravljalo na konferenciji u Kairu 1921. godine.

U srpnju 1922. Ibn Saudove vehabijske snage zauzele su Jauf, a u rujnu su Abdullahove snage zauzele Kaf. Štucanje je prvi put skicirao Ured za kolonije u listopadu 1922. tijekom Abdullahovog posjeta Londonu. Prva formalna definicija granice između Transjordana i Nedžda bila je rezultat pregovora između britanske vlade i sultana Nedžda koji su započeli 1922. godine, raspravljani na neuspješnoj Kuvajtskoj konferenciji 1923. – 24., te konačno zaključeni sporazumom u Al Haddi 2. studenog 1925. Sir Gilbert Clayton vodio je razgovore sa sultanom kao britanskim predstavnikom; a Churchill nije bio uključen u sporazum Al Hadda tijekom kojeg je bio britanski državni kancelar.

"Štucanje" je rezultat davanja strateške regije Wadi Sirhan i njenog tadašnjeg glavnig naselja Kaf, koje je Abdullah prethodno okupirao na nagovor Britanaca, sultanatu Nedžd. Ugovor iz 1925. nije stvorio oštru trokutastu točku u "štucanju", već kratki segment sjever-jug od 9,3 km uzduž 37. meridijana istočno.

Kamal Salibi komentirao je Churchillov "potez pera" u knjizi "Moderna povijest Jordana":

Naselja u blizini granice

Jordan
 El Mudawwara

Saudijska Arabija
 Halat Ammar
 Al Fijad
 Al Isawiyah
 Qurayyat
 Qullayib Khudr
 Nabk
 Al-Haditha
 Turaif

Granični prijelazi
Trenutno postoje tri službena granična prijelaza:
 Umari
 Mudawwara
 Durra

Bibliografija

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice
Winston's Hiccup in A Jordan travel guide by Matthew Teller
Wadi Sirhan: A New Proposed Trade Route

Granice Saudijske Arabije
Saudijska Arabija

Jordansko-saudijska granica


රොකට් තාක්ෂණය සදහා රොකට් තාක්ෂණය බලන්න.

ඉතිහාසය
රොකට් යානය කවර දාක කවරෙකු විසින් නිපදවන ල්ද්දේ යැයි නිශ්චය වශයෙන් කීමට සමත් කිසිවෙකු නැත්තේය.චීන ජාතිකයන් විසින් 13 ව්න් සියවසේදී චීනයේ නිපදවන ලද අහස් වෙඩිල්ල රොකටයේ පියා ලෙස සැලකිය හැක.චීනයේ දී මොංගෝලියානු ආක්‍රමණිකයන් පලවා හරින ලද අහස් වෙඩිල්ල රොකට් යානය ලෙස වැඩීමට නොයෙක් ජාතීන් උපකාර කරන ලදී.
සර් අයිසෙක් නිව්ටන් හා රොකටයේ ක්‍රියාත්මක මූලධර්ම

එංගලන්තයේ ජීවත් වූ සර් අයිසැක් නිව්ටන් විසින් සොයා ගත් නියම අතර රොකට් යානයට වැදගත් වන්නේ "චලනය" පිළිබද නියමනු ය.෴

නූතන රොකට් යානය හා රුසියානු දායකත්වය

නිකොලයි අයිවනොච්චි කිබල්චි - (1881)
වෙඩි බෙහෙත් සාදන්නෙකි. දෙවෙනි ඇලෙකෙසැන්ඩ්ර් සාර් මැරීමට තැත් කිරීම යන චෝදනාව යටතේ සිර ගත විය. එහිදී වෙඩි බෙහෙත් කරල් එකිනෙක පිපිරවීමෙන් ක්‍රියා කරන රොකට් අහස් යානයක් පිළිබද සැලැස්මක් ඉදිරිපත් කරන ලදී.

කොන්ස්ටන්ටයින් සියැල්කොවිස්කි - (1891)
රොකටයේ ඉතිහාස කතාව අතර රුසියානු නම සදා රැදවූ දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකි.1895 දී ග්‍රහලෝක කරා ගමන් කිරීම පිළිබද තම ප්‍රථම ලිපිය පල කලේය. එමගින් වෙඩි බෙහෙත් දැවීම වෙනුවට ද්‍රව ඉන්ධන භාවිතා කරමින් එහි වේගය බොහෝ සෙයින් වැඩි කල හැකි බව පෙන්වා දුන්නේය.ද්‍රව ඉන්ධන සංකල්පය හදුන්වා දුන් ඔහු එය ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක කර ද පෙන්වීය.නමුත් අප විස්මයට පත් විය යුතු වන්නේ ඔහු බිහිරි පුද්ගලයෙකු වීමයි.

රොකට් බූස්ටර

වර්න්හර් වොන් බ්‍රෝන් මඟින් නායකත්වය දුන් ඉංජිනේරු කණ්ඩායමක් ඇපලෝ වැඩ සටහන සඳහා සැලසුම් කිරීම ආරම්භ කළ විට ඔවුන්ගේ රොකට් බූස්ටරවලට සහාය දීමට ඇත්තේ කිනම් ආකාරයේ මෙහෙයුමකටදැයි ඔවුන්ට පැහැදිලි නොවීය. සෘජු නික්මීමක් සඳහා බූස්ටරයක් අවශ්‍ය වේ. සැලසුම් කර තිබූ නෝවා රොකට්ටුවක විශාල බර ප්‍රමාණයක් එසවීමේ හැකියාව තිබේ. නාසාහි තීරණය නිසා මාෂල් අභ්‍යාවකාශ ගමන මධ්‍යස්ථානයෙහි වැඩකටයුතු සැටර්න් 1B හා සැටර්න් V නිෂ්පාදනය කරා යොමු විය. මේවා නෝවාට වඩා ජවයෙන් අඩු වූ නමුත් සැටර්න් V ඊට පෙර නිපදවූ ඕනෑම බූස්ටරයකට වඩා බලයෙන් වැඩි විය.සැටර්න් V අදියර තුනකින් සමන්විත අතර බූස්ටරයේ මඟ පෙන්වීම් පද්ධති ඇතුළත් උපාංග ඒකකයකින් ද සමන්විත වේ. ප්‍රථම අදියර වන S-1 C හරස් රටාවකට සකසා ඇති F-1 එංජින් 5කින් යුක්ත වන අතර එමඟින් රාත්තල් මිලයන 7.5කට වඩා වැඩි තෙරපුමක් නිපදවයි. ඒවා දහනය වෙන්නේ මිනිත්තු 2.5ක් පමණක් වන අතර එමඟින් අභ්‍යාවකාශ යානයේ වේගය දළ වශයෙන් පැයට සැතපුම් 6000 (2.68kms-1) දක්වා ත්වරණය කරයි. නිර්මාණය කිරීම අතරතුර දී F-1 එංජින් දහන අස්ථායීතාවකට මුහුණ පෑය. දහන ප්‍රචාලක එංජිමෙහි දහන මුහුණත හරහා ඒකාකාරී නොවේ නම් එංජිමට හානි වන අයුරින් පීඩන තරංග ගොඩනැඟිය හැක. මෙම ගැටළුව පර්යේෂණ ගණනාවක් හරහා එංජිම හොඳින් සුසර කිරීමෙන් විසදන ලද අතර එමනිසා එංජිම තුළ ඇති වූ කුඩා ආරෝපණයක් පවා අස්ථායීතාවයක් ප්‍රේරණය නොකරයි.

දෙවන අදියර වන S-II , J-2 එංජින් 5කින් සමන්විත වේ. ඒවා දළ වශයෙන් මිනිත්තු 6ක් පුරා දහනය වන අතර අභ්‍යාවකාශ යානය පැයට සැතපුම් 15300ක වේගයට (6.84kms-1) හා සැතපුම් 115ක් පමණ වන උන්නතාංශයකට රැගෙන යයි. මෙම අවස්ථාව වන විට S-IV B තෙවන අදියර ක්‍රියාත්මක වී අභ්‍යාවකාශ යානය කක්ෂයට ඇතුල් කරයි. එහි එක් J-2 එංජිම ට්‍රාන්ස් චන්ද්‍ර ඇතුළ් වීම් දහනය සිදු කිරීම සඳහා නැවත පණ ගැන්වීමට හැකි ලෙස සැලසුම් කර ඇත.

සැටර්න් IB යනු මුල් සැටර්න් 1හි වැඩි දියුණු කළ සංස්කරණයකි. එයට H-1 එන්ජින් 8කින් යුත් ප්‍රථම අදියරක් හා සැටර්න් V හි තෙවන අදියරට සමාන S-IV B දෙවන අදියරක් ද ඇත. සැටර්න් V හි වූ රාත්තල් මිලියන 7.5ක තෙරපුමට සන්සන්දනාත්මකව සැටර්න් IB ට එහි ප්‍රථම අදියරේ දී ඇත්තේ රාත්තල් මිලියන 1.6ක තෙරපුමක් ඇත. නමුත් එයට අණ දීම් හා චන්ද්‍ර මොඩියුලය පෘථිවි කක්ෂයට යැවීමේ හැකියාව ඇත. එය ඇපලෝ පර්යේෂණ මෙහෙයුම්වල දී ස්කයි ලැබ් වැඩසටහනේ දී හා ඇපලෝ - සොයුස් පර්යේෂණ වැඩසටහනේ දී යොදා ගන්නා ලදී. 1973 දී සැටර්න් V විසින් නිකුත් කරන ලද නැවත සවි කරන ලද S-IVB අදියරක් ස්කයි ලැබ් අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය බවට පත් විය
විද්‍යාව

රොකට් යානය


Los besleneyevtsi (, autodenominación: адыгэ, беслъэней, adigués, beslenei) son una subetnia de los adigueses. Hablan un dialecto del idioma adigués, que corresponde al grupo abjasio-adigués de las lenguas caucásicas noroccidentales. Su dialecto es próximo al cabardino, aunque tiene diferencias considerables en la pronunciación de las consonantes (aunque no imposibilita la comprensión mutua)

Son musulmanes sunníes.

Historia

Las primeras noticias sobre esta etnia se encuentran en los anales de los siglos XIV y XV. Vivían en los valles del Málaya Labá, Bolshaya Labá, Urup, Jodz y Fars. Sus ocupaciones básicas eran la agricultura, la ganadería y la horticultura. Fuentes rusas del  señalan su independencia de los pueblos cabardinos. Entre los  y  defendieron sus tierras de las sucesivas invasiones de nogayos, calmucos, tártaros de Crimea y turcos. Ante el crecimiento de estos dos últimos pueblos, los caudillos adigueses enviaron embajadas a Moscú en los años 1552, 1555 y 1557, vinculando su política a la del estado ruso, que no podía asegurar su soberanía. En este contexto se encuentra detallado, en un documento del segundo cuarto del , el tributo que los besleneyevtsi pagaban al kan de Crimea. Establecieron relaciones dinásticas con los Giray. En ocasiones buscaron la ayuda rusa para librarse del yugo crimeo y otomano, lo que era castigado con expediciones otomanas que hacían que los adigueses se vieran cada vez más circunscritos a la montaña.

La última incursión otomana se dio en 1790, cuando 30 000 soldados turcos a las órdenes de Baltal Pashá fueron derrotados por el ejército ruso aliado con los pueblos de las montañas en el curso superior del río Kubán, cerca de la actual Cherkesk. Tras esta victoria, los rusos se establecieron a lo largo de la orilla derecha del río Kubán. Los besleneyevtsi admitieron entre los suyos a muchos refugiados de otras tribus montañesas como los cabardinos, que se resistían a los rusos. En la primera mitad del , organizaron resistencia ante el sometimiento ruso.

Aristocracia

Príncipes (Пщы) — Konokovo (Къанокъуэ), Sholojovy (Шолэхъу).
Nobleza (Лъакъуэлъэш) — Anajokovy (Ӏэнэджыкъуэ), Bogupsovy (Богупс), Bekmurzovy (Бэчмырзэ), Dokshukovy (Дохъчокъуэ), Kurgokovy (Кургъокъуэ), Musurokov (Мысрыкъуэ), Sanashokov (Санэшъыкъуэ), Tazartukovy (Тхьэстокъуэ), Tlajodukovy (ЛӀыхъуэдыкъуэ), Tarkanovy (Тэркъан).

Actualidad

Tras la Guerra del Cáucaso, los besleneyevtsy viven en Rusia en cinco pueblos: dos en el raión de Uspénskoye del krai de Krasnodar, Konokovo y Kurgokovski; dos en Karacháyevo-Cherkesia, Beslenei y Bako-Zhile; y uno en Adigueya, Uliap.

Enlaces externos y referencias

V. B. Vinogradov, [http://budetinteresno.info/kraeved/narod_vin_index.htm Srednaya Kuban: zemliaki i sosedi. - Armavir, 1995.
Lenguas circasianas
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Бесленеевцы.

Besleneyevtsy


Birgit Begtrup (født 7. oktober 1915 i Ullerød, Tjæreborg, død 21. juni 2004) var en dansk seminarierektor og var politisk aktiv inden for blandt andet Dansk Kvindesamfund og i Danmarks Demokratiske Kvindeforbund.

Baggrund og familie
Birgit var datter af speciallæge Erik Worm B. (1888-1976) og Lotty Anna Kristina Emerentia Roslund (1889-1925) og havde tre søskende.

Ægteskab og børn
I 1940 blev Birgit gift med komponist Børge Roger Henrichsen, men ægteskabet blev opløst efter tre år. Hun giftede sig derefter i 1947 med læge Karl Andreas Teilmann med hvem hun fik tre børn: Eva (1947), Nina (1948) og Martin (1950). Hun blev enke som 40-årig i 1956 og formåede at tage sig af sine tre børn ved siden af gerningen som rektor.

Kvindesagen
I kraft af sin stedmors engagement i kvindebevægelsen blev Begtrup tidligt engageret i kvinders rettigheder og vilkår. Hun var aktiv i Dansk Kvindesamfunds københavnske Ungdomskreds (DKKU), som hun fra 1946 til 1948 var formand for. Her var hun blandt andet med til at sætte fokus på en mere retfærdig arbejdsfordeling i hjemmet, kortere arbejdstid for alle, bedre boliger og småbørnsfamiliers vilkår i Efterkrigstiden generelt. I sine travle karriereår havde Birgit mindre tid til at være politisk og kvindesaglig aktiv, men holdt stadig fast ved Dansk Kvindesamfund, mens hun i 1050'erne var aktiv i Danmarks Demokratiske Kvindeforbund, hvor hun igen var med til at rejse debat om kvinde- og familiespørgsmål ved blandt andet at støtte kravet om fri abort i 1960'erne, der for hende at se var et særligt vigtigt rettighedsspørgsmål for arbejderkvinder. Senere i sin tilværelse, i 1987, bosatte hun sig i et aldersintegreret bofællesskab i Stavtrup ved Århus, fordi hun søgte fællesskabet og altid havde anset det for tåbeligt at alle stod og rørte i hver sin gryde. Denne boligform holdt hun senere foredrag om.

Karriere
Begtrup blev uddannet cand.polit. i 1942, hvorefter hun blandt andet arbejdede i Mødrehjælpen og Social- og Arbejdsministeriet for senere at blive forstander for Social-pædagogisk Børnehave Seminarium Århus i 20 år frem til sin pensionering. Her styrede hun med vægt på psykologiske teorier og de studerendes frit skabende arbejde, men hendes rektorperiode blev præget af en politisk forskyldt stærk ekspansion og omstrukturering på børnepasningsområdet og i pædagoguddannelserne, og selve uddannelsen blev underkastet en strammere styring, som Birgit forsøgte at balancere med sit eget særpræg på institutionen.

Referencer

Rektorer fra Danmark

Birgit Begtrup


Greendale Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Greendale Township (Michigan)
 Greendale Township (North Dakota)

Greendale Township


Cam, kum, soda ve kireç taşı gibi doğal malzemelerden yapılır. Cam kaplar, yiyecek ve içeceklerin saklanması için, çok uygun malzemelerdir. Bu nedenle birçok yiyecek türü cam malzemeler içinde saklanır. Bu malzemelerin çoğu genellikle çöp kutularına atılsa da, cam üst üste tekrar geri dönüştürülebilen bir malzemedir. Camın geri dönüşümüne yönelik sanayi çok gelişmiştir. Yeni malzemenin üretiminde, geri kazanılmış cam üretmek %40 enerji tasarrufu sağlar.

Dış bağlantılar
 İngiltere'de cam geri dönüşümü
 Cam geri dönüşüm bilgisi
 Çöpler ve cam

Atık
Atık yönetimi

Cam atıklar


يوهان إلماندر  (مواليد 27 مايو 1981) هو لاعب كرة قدم سويدي.

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب
 معلومات أخرى

لاعبو كرة قدم رجالية سويديون
لاعبو كرة قدم رجالية سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون سويديون مغتربون في الدنمارك
رياضيون سويديون مغتربون في إنجلترا
رياضيون سويديون مغتربون في تركيا
رياضيون سويديون مغتربون في فرنسا
رياضيون من محافظة فسترا يوتالاند
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو إن أي سي بريدا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو بولتون واندررز
لاعبو تولوز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو غلطة سراي
لاعبو فاينورد
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من محافظة فسترا يوتالاند
لاعبو منتخب السويد تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي أورغريته
لاعبو نادي بروندبي
لاعبو نادي يورغوردينس
لاعبو نورويتش سيتي
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1981

يوهان إلماندر


Joseph Blaine Johnson (August 29, 1893 – October 25, 1986) was an American politician who served as the 70th governor of Vermont from 1955 to 1959.

Biography
Born in Helsingborg, Sweden, Johnson moved with his family from Sweden to Springfield, Windsor County, Vermont, in 1902 and became a naturalized U.S. citizen. He graduated from the University of Vermont in 1915, became a mechanical engineer. Johnson was a Congregationalist. He married Virginia F. Slack on September 23, 1919.

Career
Johnson worked at the Bryant Chucking Grinder Company, starting as a draftsman and retiring as General Manager in 1949. He also served as vice president of the Springfield Cooperative Savings and Loan Association, director of the First National Bank of Springfield, and director of the Lovejoy Tool Company of Springfield.

Johnson was elected to the Vermont House of Representatives in 1945 and served from 1945 to 1946. He was elected to the Vermont Senate from Windsor County in 1947 and served until 1951. He then served two terms from 1951 to 1955 as the 65th lieutenant governor of Vermont.

Receiving the Republican nomination for governor, Johnson won the election and served from January 6, 1955 to January 6, 1959.  During his administration, he sponsored legislation supporting increased financial support for the University of Vermont. He also facilitated Vermont's inclusion in the federal interstate highway system. He was a Vermont delegate to the 1956 Republican National Convention. After serving two terms as governor, he retired from public life but remained director of the Lovejoy Tool Company.

Death
Johnson died on October 25, 1986, and is interred at Summerhill Cemetery, Springfield, Windsor County, Vermont.

See also
List of members of the American Legion
List of U.S. state governors born outside the United States

References

External links

National Governors Association
The Political Graveyard

Republican Party governors of Vermont
Republican Party Vermont state senators
Republican Party members of the Vermont House of Representatives
20th-century American engineers
American Congregationalists
1893 births
1986 deaths
People from Helsingborg
Swedish emigrants to the United States
20th-century American politicians

Joseph B. Johnson


El Torneo Preparación, es un campeonato organizado por la Asociación Uruguaya de Fútbol. Fue disputado por los 16 equipos de Primera División durante el verano de 2012, como manera de preparación para el Torneo Clausura del campeonato 2011-12. El nombre del trofeo en su primera edición fue "Copa Celeste Olímpica 2012". River Plate se coronó campeón tras vencer a Peñarol en la final por 2-1.

Sedes
Fueron 8 las sedes del evento, todas en el interior del país.

Variaciones reglamentarias especiales
 La definición de los encuentros será por resultado simple o definición por penales en caso de empate.
 No hay límites de cupo para utilizar futbolistas extranjeros.
 Se pueden realizar hasta ocho sustituciones de futbolistas por equipo en cada partido, con la salvedad que solamente tres de ellas se pueden realizar mientras el partido esté disputándose, mientras que las otras cinco (o más) deben realizarse durante el entretiempo del partido.

Desarrollo (Copa Celeste Olímpica)
Los equipos fueron ordenados en los cruces según su ubicación final en el Torneo Apertura correspondiente al Campeonato Uruguayo 2011-12.

Octavos de final

{{Partidos
| local = Liverpool
| resultado = 3:3 (0:2)
| visita = El Tanque Sisley
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Empleados del Comercio
| ciudad = Treinta y Tres
| asistencia =
| refe = Javier Díaz
| goleslocal = Carlos Núñez Vera Pereira
| golesvisita = Machado Murillo Galain
| resultado penalti = 5:6
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76550,1,0,0
}}

{{Partidos
| local = River Plate
| resultado = 1:1 (0:0)
| visita = Fénix
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Municipal Casto Martínez Laguarda
| ciudad = San José
| asistencia =
| refe = Pablo Giménez
| goleslocal = Pereira
| golesvisita = Bajter
| resultado penalti = 7:6
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76550,1,0,0
}}
{{Partidos
| local = Defensor Sporting
| resultado = 1:1 (1:0)
| visita = Racing
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Domingo Burgueño Miguel
| ciudad = Maldonado
| asistencia =
| refe = Christian Ferreyra
| goleslocal = Alemán
| golesvisita = Pastorini
| resultado penalti = 5:4
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76550,1,0,0
}}
{{Partidos
| local = Peñarol
| resultado = 3:0 (1:0)
| visita = Rentistas
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Atilio Paiva Olivera
| ciudad = Rivera
| asistencia =
| refe = José Carlos Otaiza
| goleslocal = Guichón Montelongo Mezquida
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76553,1,0,0
}}
{{Partidos
| local = Cerro
| resultado = 2:2 (2:0)
| visita = Wanderers
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Juan Antonio Lavalleja
| ciudad = Trinidad
| asistencia =
| refe = Andrés Martínez
| goleslocal = Varela Machado
| golesvisita = Rodríguez Silva
| resultado penalti = 5:6
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76550,1,0,0
}}
{{Partidos
| local = Danubio
| resultado = 0:1 (0:0)
| visita = Cerrito
| fecha = 29 de enero de 2012
| estadio = Estadio Municipal Casto Martínez Laguarda
| ciudad = San José
| asistencia =
| refe = Rafael Orfila
| golesvisita = Guerrero
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76550,1,0,0
}}

Cuartos de final

{{Partidos
| local = Rampla Juniors
| resultado = 0:3 (0:1)
| visita = River Plate
| fecha = 1 de febrero de 2012
| estadio = Estadio Domingo Burgueño Miguel
| ciudad = Maldonado
| asistencia =
| refe = Marcelo Larrama
| golesvisita = Franco
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76608,1,0,0
}}
{{Partidos
| local = Racing
| resultado = 0:3 (0:0)
| visita = Peñarol
| fecha = 1 de febrero de 2012
| estadio = Estadio Municipal Casto Martínez Laguarda
| ciudad = San José
| asistencia =
| refe = Álvaro Pastorino
| golesvisita = Siles Poncet Guichón
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76611,1,0,0
}}

Semifinales
{{Partidos
| local = El Tanque Sisley
| resultado = 1:1 (1:0)
| visita = River Plate
| fecha = 4 de febrero de 2012
| estadio = Estadio Juan Antonio Lavalleja
| ciudad = Trinidad
| asistencia =
| refe = Sergio Liuzzi
| goleslocal = Pizzichillo
| golesvisita = Gaglianone
| reporte = http://www.tenfieldigital.com.uy/TenfielDigital/servlet/hntdide?0,0,5%2F,1,76658,1,0,0
| resultado penalti = 1:3
}}

 Final

 Copa de Honor Celeste Olímpica
En la Copa de Honor participan los 8 perdedores de los octavos de final de la Copa Celeste Olímpica.

 Copa Integración
El campeón del Torneo Preparación, River Plate, obtuvo la posibilidad de jugar por la Copa Integración''' ante la selección departamental campeona de la Copa Nacional de Selecciones del Interior de OFI, Colonia. River venció 7 a 0; obteniendo así el trofeo organizado en forma conjunta por AUF y OFI.

Referencias

Véase también
 Asociación Uruguaya de Fútbol

Fútbol en Uruguay en 2012

Torneo Preparación


Die Päpstliche Akademie für das Leben (lat.: Pontificia Academia pro Vita PAV) ist eine Päpstliche Akademie, die sich der Förderung der kirchlichen einheitlichen Lebensethik widmet. Sie forscht auch über Bioethik und katholische Moraltheologie.

Struktur
Johannes Paul II. gründete sie am 11. Februar 1994 mit dem Motu proprio "Vitae mysterium". Obwohl die Akademie als eine selbstständige Einheit gilt, ist sie mit dem Päpstlichen Rat für die Pastoral im Krankendienst und verschiedenen anderen Dikasterien der römischen Kurie eng verbunden.

Die Akademie hat 70 Mitglieder, die vom Papst aus verschiedenen Zweigen der Biomedizin und solchen, die eng mit den Problemen bei der Förderung und Verteidigung des Lebens verbunden sind, benannt werden. Außerdem gibt es Ehrenmitglieder und korrespondierende Mitglieder, die in ihren Ländern den Kontakt mit interessierten Instituten und Studienzentren herstellen sollen.

Aktivitäten und Positionen
Die Akademie ist verantwortlich für die Entwicklung und Förderung von vielen kirchlichen Positionen zu Fragen der medizinischen Ethik einschließlich Reproduktion, In-vitro-Fertilisation, Gentherapie, Sterbehilfe und Abtreibung. Sie war auch zum Teil verantwortlich für die Bildung der kirchlichen Reaktion auf Vorwürfe sexuellen Missbrauchs.

Am 14. Februar 2010 richtete Papst Benedikt XVI. eine Ansprache an die Mitglieder der Akademie, um sie in ihrer Sendung zu bestärken. Er wiederholte die kirchliche Opposition gegen Gesetze in Bezug auf biomedizinische oder ethische Fragen, die ohne moralische Überlegungen beschlossen werden.

Interne Konflikte um eine Öffnung der Akademie für wissenschaftliche Erkenntnisse und Vertreter, die einer an den Zielen der so genannten Lebensrechtsbewegung orientierten Auffassung vom Lebensschutz in der Tradition Papst Johannes Paul II., wie sie von der Mehrzahl der Mitglieder der Akademie vertreten wurde, distanzierter gegenüberstehen, begannen bereits in der Endphase des Pontifikats Benedikt XVI.

Kurienreform 2016
Im Pontifikat von Papst Franziskus kam es im Sommer 2016 zu einer umfassenden Neu- und Umorganisation der Akademie, die künftig mit dem neu geschaffenen Dikasterium für Laien, Familie und Leben und nicht mehr wie bisher mit der Glaubenskongregation zusammenarbeiten sollte. Die Akademie für das Leben erhielt eine neue Satzung, die sie zur engen Zusammenarbeit mit anderen Organisationen aus dem Bereich der Biowissenschaften aufruft, darunter ausdrücklich auch nichtkatholische und nichtchristliche Einrichtungen. Die Mitglieder der Akademie für das Leben werden von nun an nicht mehr faktisch auf Lebenszeit ernannt, sondern ihre Ernennung ist auf jeweils fünf Jahre bei möglicher Verlängerung für weitere Amtszeiten befristet. Damit soll die Akademie verjüngt und die nötige Erneuerung vereinfacht werden.

Die enge Verzahnung mit dem aufgelösten Päpstlichen Rat für die Familie, der ähnlich wie die Akademie und das ebenfalls geschlossene Päpstliche Familieninstitut lange durch die starke Dominanz des Opus Dei bestimmt war, wurde mit der Umstrukturierung aufgehoben. In diesem Zusammenhang schaffte der Papst auch die aus der Amtszeit Joseph Kardinal Ratzingers als Glaubenspräfekt stammende Verpflichtung der Mitglieder dieser Gliederungen ab, bei der Aufnahme einen die Gewissensfreiheit beschränkenden Treueeid zu unterschreiben, der sie auf bestimmte moraltheologische Ansichten festlegte. Zugleich wurde die Regelung abgeschafft, dass ehemalige Mitglieder mit Vollendung des 80. Lebensjahres automatisch Ehrenmitglieder der Akademie werden.

Führung
Die bisherigen Präsidenten der Akademie waren:
 Jérôme Lejeune (1994)
 Juan de Dios Vial Correa (1994–2004)
 Elio Sgreccia (3. Januar 2005–17. Juni 2008)
 Rino Fisichella (17. Juni 2008–30. Juni 2010)
 Ignacio Carrasco de Paula (30. Juni 2010–15. August 2016)
 Vincenzo Paglia (seit 15. August 2016)

Kanzler der Akademie
 Renzo Pegoraro, seit 2011

Mitglieder

Vorstand
 Noël Simard (seit 2022)
 Philippe Bordeyne (seit 2021, bestätigt 2022)
 Jacques Koudoubi Simporé MI (seit 2022)
 Margarita Bofarull Buñuel RSCJ (seit 2022)
 Laura Palazzani (seit 2022)

Ordentliche Mitglieder

Korrespondierende Mitglieder

Emeritierte Mitglieder

Ehrenmitglieder
 Carlo Kardinal Caffarra († 2017)
 Ignacio Carrasco de Paula
 Birthe Lejeune, Witwe des Gründungspräsidenten Jérôme Lejeune und Vizepräsidentin der nach ihm benannten Stiftung
 Elio Kardinal Sgreccia († 2019)
 Juan de Dios Vial Correa, chilenischer Mediziner, 1984–2000 Rektor der Päpstlichen Universität in Santiago de Chile, 1994 Präsident der Akademie

Weblinks
Website (englisch, italienisch)
 Eintrag auf gcatholic.org (englisch)

 Eintrag auf vatican.va (italienisch)

Einzelnachweise

Leben
Johannes Paul II.
Gegründet 1994
Bioethik
Moraltheologie
Lebensrechtsbewegung

Päpstliche Akademie für das Leben


كلية الهندسة المعلوماتية بجامعة حلب،  تأسست عام 2000م بسوريا. تمنح جامعة حلب درجة الإجازة في «الهندسة المعلوماتية» بعد دراسة مدتها خمس سنوات.

التأسيس
تأسست كلية الهندسة المعلوماتية بجامعة حلب في 7 سبتمبر 2000م. كانت قبل الخطة الجديدة تضم ثلاثة أقسام هي:

 هندسة البرمجيات ونظم المعلومات.
 الشبكات الحاسوبية.
 الذكاء الصنعي واللغات الطبيعية.

وفقا للخطة القديمة، فإن مدة الدراسة 5 سنوات، منها ثلاث سنوات علوم أساسية، بعدها يتخصص الطالب في أحد الاختصاصات السابقة. تخرجت الدفعة الأولى عام 2005.

أما بحسب الخطة الجديدة، فيحق للطالب في السنتين الأخيرتين الاختيار بين مجموعة المواد الاختيارية عوضا عن التخصص.

عمادة الكلية
تناوب على عمادة الكلية كل من:

 د. أسامة دويدري.
 د. فاضل سكر.
 د. سهيل خواتمي.
 د. محمد دباس الحميد.

المختبرات
تضم الكلية العديد من المخابر المتخصصة منها:

 مخبر الشبكات.
 مخبر الذكاء الصنعي.
 مخبر البرمجيات.
 مخبر بنيان الحواسيب.
 مخبر العلوم الأساسية.
 مخبر التدريب الذاتي.

الرسالة
تأخذ كلية الهندسة المعلوماتية في جامعة حلب على عاتقها مهمة تأهيل خريجين متميزين في مجال المعلوماتية وتُكسِبُهم المهارات العلمية والعملية في إيجادِ حلولٍ معلوماتية متكاملة تساهم في تطوير القطاعات الوطنية الخدمية والإنتاجية لتواكب التطوَر التكنولوجي المستمرَ وتنمِّي فيهم أخلاق المهنة ومبادئَها النبيلة. يقوم أعضاء الهيئة التعليمية في الكلية بإجراء بحوث علمية تخدم الناحيتين العلمية والعملية في مجال الهندسة المعلوماتية وإعداد الباحثين من خلال برامج الدراسات العليا في الكلية.

تتواصل الكلية مع الجامعات الوطنية والعالمية من خلال المؤتمرات والندوات العلمية. تسعى الكلية إلى إقامة روابط متينة مع المجتمع بقطاعيه العام والخاص والتعرف على المشاكل التي يواجهها المجتمع والعمل على إيجاد الحلول الملائمة لها.

الأهداف
تهدف كلية الهندسة المعلوماتية إلى:
 إعداد المختصين في الهندسة المعلوماتية، وذلك عن طريق تأهيل الطلاب وتزويدهم بمستوى عالٍٍٍ من المعرفة في مجال المعلوماتية بحيث يواكب التقدم العلمي والتقني، بغية تأهيلهم لتلبية حاجات المجتمع في التنمية بأنواعها، وإعدادهم للمشاركة في التطوير والإنتاج في نطاق المعلوماتية على الصعيدين الوطني والعالمي.
 تطوير أساليب البحث والتعليم ووسائله والنهوض بالبحوث العلمية والدراسات المختلفة والمشاركة بها مما يسهم في التقدم العلمي والتقني في مجالات الهندسة المعلوماتية وتوسيع مهارات الطالب البحثية وتنمية الفكر الإبداعي لديه، وذلك بهدف إعداد الباحثين العلميين وإيجاد الحلول لمختلف القضايا التي تواجه التطور العلمي والاقتصادي والاجتماعي.
 توجيه الطلاب نحو الاختيار الأمثل للفعاليات التي سيمارسونها في الحياة المهنية وإتاحة الفرصة لهم للاشتراك في دورات تدريبية وطنية ودولية مما يساهم في اكسابهم المهارات العامة والعملية اللازمة لسوق العمل.
 توثيق الروابط الثقافية والعلمية مع الكليات والهيئات العلمية الوطنية خاصة والعالمية عامة، والعمل على إقامة مؤتمرات علمية اختصاصية، والإسهام والمشاركة في مختلف المؤتمرات والندوات العلمية وحلقات البحث العلمي التي تقام وطنياً ودولياً، وذلك في مجال العلوم المعلوماتية بمختلف اختصاصاتها.
 الإسهام في دورات التأهيل والتدريب والتعليم المستمر في مجالات تخصص علوم المعلوماتية بغية تحقيق ربط أكبر بين الجامعة والمجتمع.

المراجع

كليات الهندسة العربية
كليات جامعة حلب

كلية الهندسة المعلوماتية بجامعة حلب


A Igreja Unida de Cristo (em ebon Jarin Rarik Dron), também conhecida como Igreja Congregacional Unida de Cristo nas Ilhas Marshall ou Igreja Unida de Cristo - Congregacional nas Ilhas Marshall, é uma denominação congregacional, estabelecida nas Ilhas Marshall a partir da chegada de missionários congregacionais americanos, em 1857.

Em 2021, 47% da população do território era afiliada à denominação, tornando-a a maior denominação religiosa nas Ilhas Marshall.

História

Em 1857, o Conselho Americano de Comissários para Missões Estrangeiras enviou seus primeiros missionário para as Ilhas Marshall.

Desde então, diversas igrejas forma organizadas e filiadas ao Conselho Nacional das Igrejas Congregacionais dos Estados Unidos (CNICEU). Em 1931, o CNICEU se uniu à Conexão Cristã (um grupo do Movimento Campbelita, para formar as Igrejas Cristãs Congregacionais (ICC).

As ICC, por sua vez, se uniram à Igreja Reformada e Evangélica em 1957, para formar a atual Igreja Unida de Cristo dos Estados Unidos.

Em 1972, as igrejas das Ilhas Marshall se tornaram autônomas e organizaram uma denominação própria. Todavia, adotaram o mesmo nome que a denominação americana.

Desde então, é a maior denominação religiosa no território.

Em 1985, um grupo de igrejas se separou da denominação e formaram a Igrejas Congregacionais Reformadas, se maneira que a IUC passou a ser conhecida também como Igreja Unida de Cristo - Congregacional nas Ilhas Marshall.

A partir da diáspora dos nativos das ilhas, a denominação estabeleceu congregações em outros lugares dos Estados Unidos. Em 2014, uma congregação foi aberta no Arkansas.

Em 2021, 47% da população das Ilhas Marshall era afiliada à IUC.

Doutrina

A denominação subscreve o Credo dos Apóstolos e não permite a ordenação de mulheres.

Relações inter eclesiásticas

A denominação é membro do  Conselho Mundial de Igrejas e da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Membros do Conselho Mundial de Igrejas
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Denominações congregacionais nas Ilhas Marshall

Igreja Unida de Cristo (Ilhas Marshall)


Konstantinos Mitsotakis (,  ;  – 29 May 2017) was a Greek politician who was Prime Minister of Greece from 1990 to 1993. He graduated in law and economics from the University of Athens. His son, Kyriakos Mitsotakis, was elected as the Prime Minister of Greece following the 2019 Greek legislative election.

Family and personal life
Mitsotakis was born on 31 October 1918 in Halepa suburb, Chania, Crete, into an already powerful political family, linked to the distinguished statesman Eleftherios Venizelos on both sides. His grandfather  (1845–1898), a lawyer, journalist and short-time MP of then Ottoman-ruled Crete, founded the Liberal Party, then "Party of the Barefeet" () with Venizelos, and married the latter's sister, Katigo Venizelou, Constantine's grandmother. The 1878 Pact of Halepa, granting an Ottoman Crete a certain level of autonomy, was signed in his very home. His father  (1883–1944), also MP for Chania in the Greek Parliament (1915–20) and leader of the Cretan volunteers fighting with the Greek army in the First Balkan War, married Stavroula Ploumidaki, daughter of , the first Christian mayor of Chania and an MP at the time of the Cretan State, himself a first cousin of Eleftherios Venizelos.

Mitsotakis was married to Marika Mitsotakis (née Giannoukou) from 1953 until her death on 6 May 2012. They had four children. His son, Kyriakos Mitsotakis, is the Prime Minister of Greece and since January 2016 leader of the conservative New Democracy party (a position previously held by Mitsotakis), and was a government minister in 2013–15. His first daughter, Dora Bakoyannis, ND Member of Parliament, founder and president of Democratic Alliance party, was the mayor of Athens (2003–2006) and the Minister of Foreign Affairs from 2006 to 2009. His second daughter Alexandra Mitsotakis Gourdain is a Greek civil society activist. His third daughter is Katerina Mitsotakis.

Mitsotakis's interests outside politics included Cretan antiquities and a passion for preserving the environment. He developed a large collection of Minoan and other Cretan antiquities, which he and his wife donated to the Greek state. He was also very interested in promoting reforesting of Greece, including in particular the mountains of Crete.

Venizelos/Mitsotakis family tree

Political career
Mitsotakis was elected to the Greek Parliament for the first time in 1946, standing for the Liberal Party in his native prefecture of Chania, Crete. He followed most of the old Liberal Party into Georgios Papandreou's Center Union in 1961. But in 1965 he led a group of dissidents, known as the "July apostates", who crossed the floor to bring about the fall of , which earned him the long-time hatred of Papandreou loyalists as well as a significant part of Greek society. He was arrested in 1967 by the military junta but managed to escape to Turkey with a help of Turkish foreign minister İhsan Sabri Çağlayangil and lived in exile with his family in Paris, France, until his return to Greece in 1974, following the restoration of democracy.

In 1974 he campaigned as an independent and failed to be elected to Parliament. He was re-elected in 1977 as founder and leader of the small Party of New Liberals and in 1978 he merged his party with Constantine Karamanlis's New Democracy (ND) party. He served as Minister for Coordination from 1978 to 1980, and as Minister for Foreign Affairs from 1980 to 1981.

The ND government was defeated by Andreas Papandreou's PASOK in 1981, and in 1984 Mitsotakis succeeded Evangelos Averoff as ND leader. He and Andreas Papandreou, the son of Georgios Papandreou, dominated Greek politics for the next decade: their mutual dislike dated back to the fall of Georgios Papandreou's government in 1965.

Mitsotakis soundly defeated Papandreou, embroiled in the Bank of Crete scandal, in the June 1989 election. PASOK lost 36 seats in one of the largest defeats of a sitting government in modern Greek history. However, in a controversial move, Papandreou's government had modified the election system just two months earlier, to require a party to win 50 percent of the vote in order to govern alone. Thus, even though ND was the clear first-place party, with 20 more seats than PASOK, it only won 44 percent of the vote, leaving it six seats short of a majority.

After Mitsotakis failed to garner enough support to form a government, Court of Cassation president Yannis Grivas became acting prime minister and presided over new elections in November 1989. This election yielded the same result as in June. ND finished 20 seats ahead of PASOK, but only won 46.2 percent of the vote and came up three seats short of a majority. Former Bank of Greece president Xenophon Zolotas became interim prime minister and presided over fresh elections in April 1990. The result was the same as the two 1989 elections. ND won a landslide victory, finishing 27 seats ahead of PASOK. However, Mitsotakis was still unable to govern alone, as ND won 150 seats, one short of a majority. Finally, the lone MP from Democratic Renewal agreed to a coalition with ND, allowing Mitsotakis to form government by one seat.

In social policy family benefits were introduced for families with 3 children or more. IKA pension replacement rates, however, were reduced from 80% to 60%, while the retirement age was raised to 65 for both men and women who entered the workforce in 1993.

Mitsotakis's government moved swiftly to cut government spending as much as possible, privatise state enterprises and reform the civil service. In foreign policy, Mitsotakis took the initiative to have Greece formally recognize the state of Israel, and moved to reopen talks on American bases in Greece and to restore confidence among Greece's economic and political partners. In June 1990, Mitsotakis became the first Greek Premier to visit the United States since 1974. He promised to meet Greece's NATO obligations, to prevent the use of Greece as a base for terrorism, and to stop the rhetorical attacks on the United States that had been Papandreou's hallmark. Mitsotakis also supported a new dialogue with Turkey, but made progress on the Cyprus dispute a prerequisite for improvement on other issues.

Papandreou, cleared of charges arising from the Bank of Crete scandal in a 7–6 vote at the Eidiko Dikastirio (Special Court), criticised Mitsotakis's government for its economic policies, for not taking a sufficiently strict position over the naming dispute with the newly independent Republic of Macedonia (Mitsotakis favored a composite name such as "Nova Macedonia", for which he was accused at the time of being too lenient) as well as over Cyprus, and for being too pro-American. The heightened public irritation over the Macedonia naming issue caused several ND parliament members, led by Antonis Samaras, to withdraw their support from Mitsotakis's government and form a new political party, Political Spring ( , ). Mitsotakis' government restored the pre-1989 electoral system, which allowed Papandreou's PASOK to obtain a clear parliamentary majority after winning the premature 1993 elections and return to office. Mitsotakis then resigned as ND leader, although he remained the party's honorary chairman.

In January 2004 Mitsotakis announced that he would retire from Parliament at the 7 March election, 58 years after his first election.

Death
Mitsotakis died on 29 May 2017 in Athens, aged 98 of natural causes
Four days of national mourning were declared. His state funeral was held on 31 May 2017 and he was buried in Chania.

Honours
: Companion of the Order of Australia (Honorary) (6 January 1992).
: Grand Cross of the Order of the Holy Lamb (10 May 1991).
: Military Order of Christ
: Order of Merit of the Italian Republic
: Order of Makarios III

References

Further reading
 Wilsford, David, ed. Political leaders of contemporary Western Europe: a biographical dictionary (Greenwood, 1995) pp. 318–23.

External links

 The Konstantinos Mitsotakis Foundation/Ίδρυμα Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1918 births
2017 deaths
20th-century prime ministers of Greece
Apostasia of 1965
Centre Union politicians
Foreign ministers of Greece
Greek MPs 1946–1950
Greek MPs 1950–1951
Greek MPs 1951–1952
Greek MPs 1952–1956
Greek MPs 1956–1958
Greek MPs 1958–1961
Greek MPs 1961–1963
Greek MPs 1963–1964
Greek MPs 1964–1967

Greek MPs 1977–1981
Greek MPs 1981–1985
Greek MPs 1985–1989
Greek MPs 1989 (June–November)
Greek MPs 1989–1990
Greek MPs 1990–1993
Greek MPs 1993–1996
Greek MPs 1996–2000
Greek MPs 2000–2004
Greek Resistance members
Honorary Companions of the Order of Australia
Leaders of New Democracy (Greece)
Liberal Party (Greece) politicians
Ministers for Mercantile Marine of Greece
Konstantinos
National and Kapodistrian University of Athens alumni
National Political Union (1946) politicians
Party of New Liberals politicians
Politicians from Chania
Finance ministers of Greece
Prime Ministers of Greece
Greek military personnel of World War II

Konstantinos Mitsotakis


පූංකොතයි චන්ද්‍රහාසන් (උපත 1980) ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙක් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙකි. ඇය සම්මානලාභී කැමරා ශිල්පී පී.සී.ශ්‍රීරාම්ගේ 2004 චිත්‍රපටය වන වානම් වසප්පදුම්, ඩිජිටල් අධි විභේදන ආකෘතියෙන් රූගත කළ ඉන්දියාවේ පළමු චිත්‍රපටයේ රඟපෑවාය.

ළමා අවධිය
ඇය උපත ලැබුවේ ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ, සැමුවෙල් චෙල්වනායගම් චන්ද්‍රහාසන් සහ ඈන් නිර්මලා නී නාගනාදන් ගේ දියණිය වශයෙනි. ඇයට වයස අවුරුදු තුනේදී ඇගේ පවුල 1983 දී ඉන්දියාවට ගිය අතර ඇය පූජනීය හෘද කන්‍යාරාමයේ ඉගෙනුම ලැබුවාය. ඉංග්‍රීසි පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් සහ සන්නිවේදනය පිළිබඳ ශාස්ත්‍රපති උපාධියක් සහ චිත්‍රපට නිර්මාණය පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ඇත. ඇය වොෂින්ටන් ඩීසී හි ක්‍රොන්කයිට් සහ වෝඩ් හි සීමාවාසික වූ අතර වානම් වාසප්පදුම් සහ චේතන් ෂා චිත්‍රපට සෑදීමේදී පීසී ශ්‍රීරාම් යටතේ ආධුනික වූවාය.

චන්ද්‍රහාසන් ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනඥයෙකු සහ ෆෙඩරල් පක්ෂයේ ( TULF ) නායක එස්. ජේ. වී. චෙල්වනායගම්ගේ මිනිබිරියයි.  ඇයගේ මව් පාර්ශ්වයේ සීයා වන ආචාර්ය ඊ. එම්. වී. නාගනාදන් සෙනෙට් සභිකයෙකු සහ ෆෙඩරල් පක්ෂයේ ලේකම්වරයා විය. ඊඑම්වී නාගනාදන් යනු යාපනයේ රාජකීය පවුල්වලින් පැවත එන්නෙකි.

වෘත්තීය
චන්ද්‍රහාසන් ජාත්‍යන්තර නාලිකාවල විකාශය වූ විශේෂාංග-දිග වාර්තා චිත්‍රපට සහ වාර්තා කෙටි කෘති රචනා කර අධ්‍යක්ෂණය කළේය. මේවාට Refugees to the Rescue,  Sri Lanka Struggling to stay Afloat, in Aftermath of Waves සහ My Island is Bleeding .  ඇයගේ චිත්‍රපට සාමාන්‍යයෙන් දේශපාලනික ස්වභාවයක් ගන්නා අතර මානව හිමිකම් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි.

චන්ද්‍රහාසන් සමාජ හේතු මත කටයුතු කරයි.  ඇය 2004 හි සරණාගත ප්‍රජාව සමඟ වැඩ කිරීමට පටන් ගත් අතර,  එය OfERR සඳහා සම්පතකි,  1984 දී ඇගේ පියා විසින් ආරම්භ කරන ලද රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයේ  ඇය ප්‍රධාන වශයෙන් සරණාගත ප්‍රජාවේ කාන්තාවන් සහ ළමුන් සමඟ කටයුතු කරයි.

චන්ද්‍රහාසන් විසින් සරණාගත ළමා චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය කරමින් 'කඳුළු බිංදුවක හිරු එළිය' නමින් ප්‍රදර්ශනයක් සංවිධානය කර පවත්වාගෙන ගියේය. ඉන්දියාවේ සරණාගත කඳවුරු 117 ක සරණාගත දරුවන් 500 ක් (වයස අවුරුදු පහේ සිට පහළොව දක්වා) සහභාගී වූහ. මාතෘකා ලෙස ඇය තෝරා ගත්තේ 'මගේ ජීවිතය මෙතෙක්' සහ 'මට බලපෑ සිදුවීමක්' සහ 'සාමය'. Deccan Chronicle සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් ඇය මෙසේ ප්‍රකාශ කළාය: "මෙම ප්‍රදර්ශනයේ අපගේ ප්‍රධාන අරමුණ යුද්ධය නිසා පීඩා විඳින අහිංසක ජනතාව පිළිබඳව දැනුවත් කිරීමයි. අපිට දකින්න ලැබෙන්නේ යුද්ධයේ දේශපාලන පැත්ත විතරයි. නමුත් මිනිස් පාඩුව ගැන කුමක් කිව හැකිද? " ඉදිරිපත් කිරීම් 25 කට සීමා කිරීමෙන් පසු චන්ද්‍රහාසන් සහ ඉන්දියානු ඡායාරූප ශිල්පියෙකු සරණාගත කඳවුරුවලට ගොස් ළමයින් ඡායාරූප ගත කළහ. සෑම දරුවෙකුගේම චිත්‍ර, ඡායාරූප සහ වචන පනහක් ඇතුළත් ප්‍රදර්ශනය ප්‍රදර්ශනය විය. "කොටි විශාල ප්‍රමාණයක් මරා දැමූ, සොල්දාදුවන් විශාල ප්‍රමාණයක් මිය ගිය බවට ප්‍රවෘත්ති කතා කරයි, නමුත් අපට සාගින්නෙන් පෙළෙන සිවිල් වැසියන්ගේ, දරුවන්ගේ දෙමාපියන් අහිමි වීමේ සහ වඩාත් නරක අතට හැරීමේ මිනිස් මුහුණ අමතක වේ", ඇය පැහැදිලි කළාය. "ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශනයක් සඳහා තරඟයක් ලෙස ආරම්භ වූ දේ දැන් මේ දරුවන්ගේ ප්‍රකාශයකි. යුද්ධය, ඔවුන්ට වියුක්තයක් නොවේ. මේවා ඔවුන්ගේ දුක් විඳීමේ කථා, ඔවුන්ගේ පුද්ගලික පාඩුවේ කතා.

චන්ද්‍රහාසන් නිවාස නොමැති සුරතල් සතුන් හදා වඩා ගැනීමට සහය දක්වන අතර සුරතල් වෙළඳාමට එරෙහිව කතා කර ඇත.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

  [Usurped!]
  – royal families of Jaffna website
ජීවමාන ජනයා
1980 උපත්

පුංකොතයි චන්ද්‍රහාසන්


බාලසිංහම් නඩේසන් යනු එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානයේ 2007 වර්ෂයේ අගභාගයේ සිට 2009 වර්ෂය දක්වා, එනම් ඔහු මියගිය වසර තෙක්, දේශපාලන අංශ නායකයා වශයෙන් කටයුතු කල පුද්ගලයා වෙයි. ඔහු එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානයට අයත් පොලීසියේ ප්‍රධානියා ලෙසද කටයුතු කරන ලදී.

මුල් අවධිය
මුල් කාලයේදී නඩේසන්, ශ්‍රී ලංකා රජයේ පොලිස් නිළදාරියෙකු වශයෙන් සේවය කල බව සඳහන් වෙයි. සිංහල කාන්තාවක් විවාහ කර ගෙන සිටි ඔහු, 1983 කොළඹ කලු ජූලි කලබලවලින් අනතුරුව, ශ්‍රී ලංකා පොලිස් සේවය අතහැර එල්ටීටීඊ සංවිධානයට එකතු විය.

එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානය සමග
1992 වර්ෂයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පළාතේ යාපනය අර්ධද්වීප කලාපය තුල පිහිටුවන ලද, එල්ටීටීඊ පොලිසියේ ප්‍රධානියා වශයෙන් නඩේසන් කටයුතු කරන ලදී. 2002 වසරේදී නෝර්වේ රාජ්‍යය විසින් මැදිහත්කරුවෙකු ලෙස ගෙනා සටන් විරාම ගිවිසුමත් සමග, නැගෙනහිර තුලද නව පොලිස් ස්ථාන පිහිටුවීම පිළිබඳ අධීක්ෂණය ඔහු විසින් සිදු කෙරුණු බව පැවසෙයි. එසේම විදෙස් රටවල් වල පැවැති රැස්වීම් බොහොමයකට එල්ටීටීඊය නියේජනය කරමින්, නඩේසන් සහභාගී වූ බව සඳහන්ය.

පසුකාලීනව ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව විසින් එල්ල කල ගුවන් ප්‍රහාරයක් හේතුවෙන් මියගිය එස්. පී. තමිල්සෙල්වන්ගෙන් පසු, එල්ටීටීඊයේ දේශපාලන අංශයේ නායකයා බවට නඩේසන් පත්විය.

මරණය
ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසින් දෙමළ කොටීන්ගේ අවසන් බලකොටුව යටත් කර ගැනීමත් සමග, එනම් 2009 මැයි 18 දිනදී නඩේසන් ඝාතනයට ලක්විය.

මේවාද බලන්න
දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි

ආශ්‍රිත

2009 මරණ
එල්.ටී.ටී.ඊ. නායකයෝ

බාලසිංහම් නඩේසන්


Yggdrasil er den anden demo fra det franske black metal-band Blut aus Nord. Den blev udgivet i 1994, da bandet stadig gik under navnet Vlad og kun bestod af frontmand Vindsval.

Spor
Udgivet på kasettebånd. Den ene side af båndet er tomt.
 "Yggdrasil" - 5:42
 "Wotan's Quest of Wisdom" - 4:53
 "The Eternal Secret" - 5:10
 "Pure Black Philosophy" - 5:22
 "The Ninth Night" - 3:45

Eksterne henvisninger

Demoer
Blut aus Nord-album
Album fra 1994

Yggdrasil (Vlad-demo)


Die Weideninsel ist eine Insel in der Isar in München, die im Zuge der Renaturierung (Isar-Plan) des Flusslaufes zwischen Wittelsbacherbrücke und Reichenbachbrücke bei Flusskilometer 149 rechts (südöstlich) des Talwegs neu entstand. Die Bauarbeiten in diesem Abschnitt mit der Anlage eines neuen Seitenarms der Isar fanden zwischen 2009 und 2011 statt. Bei der Anlage der Insel orientierte man sich an einer Gruppe von acht ausgewachsenen Weiden, deren Kronen die Oberfläche weitgehend überdecken und die für die Insel namensgebend waren. Die Weideninsel ist in der Brutzeit als Rückzugsgebiet für Vögel und Kleintiere vorgesehen und darf mit Ausnahme der Brutzeit im Frühjahr das ganze Jahr über betreten werden.

Die Insel liegt im Stadtteil Au bzw. im Stadtbezirksteil Untere Au des Stadtbezirks Au-Haidhausen, hart an der im Talweg der Isar verlaufenden Grenze zum Stadtbezirk Ludwigsvorstadt-Isarvorstadt, Bezirksteil Glockenbachviertel. Sie gehört zur Gemarkung München, S. 7 (Untergiesing). Die Grenze zur benachbarten Gemarkung München, S. 6 (Sendling, Isarvorstadt) verläuft am linken (nordwestlichen) Flussufer. Am rechten Ufer liegen hier die Frühlingsanlagen mit der Münchner Stadtgärtnerei.

Die Weideninsel ist in Flussrichtung 66 Meter lang und hat eine maximale Breite von 27 Metern. Die Fläche ist auf rund 0,15 Hektar oder 1.500 Quadratmeter zu taxieren.

Als eines von mehr als 120 Projekten für zu realisierende Querungen (Brücken und Unterführungen) wurde über Jahre der Klenzesteg diskutiert, der als Fußgänger-Steg in der Nähe der Weideninsel mit einer Spannweite von etwa 150 Metern das Glockenbachviertel und den Stadtteil Au verbinden sollte. Eine frühe Planungsvariante sah einen Brückenpfeiler auf der Weideninsel vor, spätere Planungsvarianten hatten keinen direkten Bezug zur Weideninsel mehr, sondern sahen lediglich eine Position auf Höhe der Weideninsel vor. Im Juli 2019 wurde der Klenzesteg aus der Liste der städtischen Bauprojekte komplett herausgenommen.

Weblinks

Glockenbach-Kurier: Bildergalerie von der Entstehung der Weideninsel

Einzelnachweise

Binneninsel (Isar)
Insel (Europa)
Insel (Bayern)
Geographie (München)
Au (München)
Unbewohnte Insel
Künstliche Insel
Renaturierungsökologie
Isar bei München

Weideninsel


Des élections législatives anticipées ont eu lieu en Libye pour élire la Chambre des représentants le 8 mai 1965, à la suite de la dissolution du parlement par le roi Idris après les élections de 1964. Comme les partis politiques étaient interdits, tous les candidats se sont présentés comme indépendants. Afin d'assurer la victoire des candidats progouvernementaux, les urnes ont été altérées par la police.

Références

1965
Libye
1965 en Libye
Mai 1965

Élections législatives libyennes de 1965


Ses hızı, bir ses dalgasının esnek bir ortamda hareket ederken birim zamanda kat ettiği mesafedir. havada, deniz seviyesinde ve 20 °C (santigrat) sıcaklıkta 343.2 m/s (343.2 metre/saniye) (yaklaşık 1235.5 km/saat) olarak alınır.

Ses hızı frekansa bağlı olarak değişmez, her frekansta ses aynı hızda gider.

Havanın sıcaklık, yoğunluk durumuna göre sesin yayılma hızı değişir. Soğuk havada ses hızı azalır. Ses sıcak havadan soğuk havaya geçerken yayılma doğrultusunu değiştirir.

Sesin havadaki hızı yaklaşık olarak şu formülle hesaplanabilir:

Formüldeki  (theta) sıcaklığın derece santigrad (°C) cinsinden ifadesidir.

Herhangi bir alanda, rüzgâr arkadan eserse ses zemine doğru yönlenir. Rüzgâr önden eserse, ses zeminden yukarı doğru yönlenir. Gündüz, zemin ısındığı için ses dalgaları ısı etkisi nedeniyle yukarı doğru yönelir. Gece, zemin soğuduğu için ses dalgaları daha uzağa gidecektir ve aşağıya doğru yönelir.

Denizde suyun yapısı yansıtıcı bir yüzey oluşturmaktadır. Bu nedenle denizde ses sakin bir ortamda 4–5 km. kadar uzağa gidebilir.

Hareketli ses kaynağının hızı, sesin yayılma hızını geçince, ses, patlama sesi olarak duyulur. Bu durumda dalga ışın gibi konik bir alana yayılır ve şok dalgaları olarak isimlendirilir. Bir cismin hızının, o ortamdaki ses hızına oranına Mach sayısı denir. Ses hızını ilk geçen insan Chuck Yeager olmuştur.

Ses
Hız

Ses hızı


An Pitcairnia lanuginosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav.. An Pitcairnia lanuginosa in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pitcairnia

Pitcairnia lanuginosa


Boggy Depot debitantski je studijski album Jerryja Cantrella, gitarista i pjevača američke rock-skupine Alice in Chains. Diskografska kuća Columbia Records objavila ga je 31. ožujka 1998. na gramofonskoj ploči, a 7. travnja 1998. na CD-u. Uradak je nazvan po istoimenom gradu duhova u Oklahomi u kojem je odrastao Cantrellov otac. Producenti su albuma Cantrell i Toby Wright.

Na albumu se pojavljuju Cantrellovi kolege glazbenici iz Alice in Chainsa Sean Kinney i Mike Inez, a na njemu gostuju i Les Claypool iz Primusa, Rex Brown iz Pantere te Angelo Moore i John Norwood Fisher iz Fishbonea. Boggy Depot debitirao je na 28. mjestu ljestvice Billboard 200 i na njoj je proveo 14 tjedana. Radi promidžbe albuma pjesme "Cut You In", "My Song" i "Dickeye" objavljene su kao singlovi. "Cut You In" dosegla je peto mjesto na Billboardovoj ljestvici Mainstream Rock Tracks, "My Song" dosegla je šesto mjesto, a "Dickeye" 36. mjesto na istoj ljestvici. "Cut You In" bila je nominirana za dvije Billboardove nagrade: za najbolji hard rock/metal-spot i najbolji hard rock/metal-spot novog izvođača. Uradak je ponovno objavljen na obojenoj gramofonskoj ploči 13. prosinca 2019.

Pozadina
Nakon što je 1996. Alice in Chains održao koncert u Detroitu kao predgrupa Kissu tijekom njegova ponovnog okupljanja, Jerry Cantrell počeo je raditi na prvom samostalnom albumu. Na uratku je radio tijekom 1997. uz pomoć producenta Tobyja Wrighta, s kojim je prethodno radio na albumima Alice in Chinsa. Columbia je u početku tvrdila da će album biti objavljen u listopadu 1997., no objava je naknadno odgođena na drugi datum. U ranim internetskim izvorima uradak se nazivao "Bogey Depot".

U veljači 1998. u intervjuu s MTV Newsom Cantrell je dao izjavu o statusu Alice in Chainsa i svojem novom samostalnom albumu:

Cantrell i Columbia pokrenuli su službeno internetsko mjesto JerryCantrell.com u ožujku 1998. radi promidžbe Boggy Depota. Na tim su se stranicama nalazili dijelovi pjesama i glazbeni spot za pjesmu "Cut You In". Na njima se također nalazio i videozapis intervjua u formatu QuickTime u kojem je Cantrell govorio o tome da se već neko vrijeme bavio mišlju da počne snimati pjesme za samostalni projekt i da je konačno dobio priliku za to kad je Alice in Chains počeo mirovati. Međutim, u izdanju časopisa Guitar World za lipanj 1998. izjavio je da se nevoljko odlučio posvetiti samostalnom projektu jer Alice in Chains nije bio aktivan:

O albumu
Na Boggy Depotu nalaze se glazbala poput klavira i orgulja te elementi countryja, pogotovo u pjesmama "Hurt a Long Time" i "Between". Cantrell je izjavio da je "odrastao slušajući country" i da se divi tomu što se u pjesmama toga žanra izražavaju snažni osjećaji. Međutim, gitarski stil nalik onom u pjesmama Alice in Chainsa prisutan je u pjesmama kao što su "Jesus Hands" i "Keep the Light On". Pjesme "Settling Down" i "Hurt a Long Time" napisane su 1995. tijekom snimanja albuma Alice in Chains Alice in Chainsa, no sastav ih naposljetku nije odlučio snimiti, pa su tako postale najstarije pjesme koje su se pojavile na Boggy Depotu. Iako se često smatra da "Hurt a Long Time" govori o samoubojstvu Kurta Cobaina, Cantrell je izjavio da zapravo govori o samoubojstvu njegova bratića Kevina.

Na Boggy Depotu pojavljuju se basist Mike Inez i bubnjar Sean Kinney iz Alice in Chainsa, zbog čega ga obožavatelji skupine nazivaju "izgubljenim" albumom Alice in Chainsa odnosno nasljednikom njegova istoimena uratka iz 1995. Na albumu su sudjelovala još tri basista: Rex Brown iz Pantere, John Norwood Fisher iz Fishbonea i Les Claypool iz Primusa. Cantrell je izjavio da je neke od tih glazbenika upoznao na festivalu Lollapalooza 1993., kad su njihove skupine često surađivale na pozornici.

Za snimanje Boggy Depota upotrijebljena je različita oprema. Među pojačalima za gitaru kojima se Cantrell služio bila su Peavey 5150 koje mu je dao Eddie Van Halen, Marshallova, Fenderova i Soldanova pojačala. Na pjesmi "Jesus Hands" skupina glazbenika služila se brojnim starim RAT pedalama Pro Co Sounda i Electro-Harmonixovom distorzijom. Cantrell je izjavio da su se poslužili i "staromodnim lošim mikrofonima", među kojima je bio i jedan koji je Toby Wright kupio u zalagaonici za 20 dolara. Cantrell se služio uglavnom istim gitarama kojima se dotad služio u Alice in Chainsu, među kojima su bile G&L-ov Rampage, Gibsonov Goldtop Les Paul iz 1952. te stari Fenderovi Stratocasteri i Telecasteri. Također je kupio Les Paul Junior Nancy Wilson i obilato se služio njime, a svirao je i gitaru Les Paul nadahnutu pedesetim godinama 20. stoljeća koju mu je poslala tvrtka Gibson. Na određenim se pjesmama na albumu služio različitim gitarama; u pjesmi "Dickeye" gitara Goldtop može se čuti u lijevom kanalu, a njegov noviji bijeli Les Paul u desnom.

Naziv albuma i ilustracije
Boggy Depot nazvan je po istoimenom gradu duhova u Oklahomi u kojem je odrastao Cantrellov otac. Naslovnica, koju je izradio Rocky Schenck, prikazuje Cantrella prekrivenog blatom kako stoji u rukavcu rijeke Clear Boggyja – riječ je o mjestu koje katkad posjećuje radi lova ili ribolova. Izbor naslovnice razjasnio je u intervjuu:

Cantrell je također dizajnirao ilustracije za album. Fotografije u knjižici albuma prikazuju ruralne dijelove Oklahome. Među tim fotografijama nalazi se i slika na kojoj Cantrell sa svojim praujakom Victorom Laneom sjedi na terasi. Sam CD prikazuje Cantrellovo lice za koje su kirurškim ljepilom prikvačene kuke. Žice prikvačene na kuke povlače se, zbog čega se njegovo lice rasteže.

Objava i recenzije
Iako je izvorno trebao biti objavljen 24. ožujka 1998., Boggy Depot naposljetku je objavljen 7. travnja 1998. Posebna inačica albuma na dvjema gramofonskim pločama objavljena je 31. ožujka 1998. Boggy Depot debitirao je na 28. mjestu ljestvice Billboard 200 nakon što je u Sjedinjenim Državama prodan u više od 46 000 primjeraka. Na toj je ljestvici ostao 14 tjedana.

Album je uglavnom dobio podijeljene kritike. AllMusicov recenzent Stephen Thomas Erlewine izjavio je da je Cantrell samostalni glazbenik koji se nerado nalazio u tom položaju i koji bi radije objavljivao svoje radove kao dio Alice in Chainsa. Međutim, dodao je da na "[ovom albumu] ima na tone onoga što voli svaki Aliceov obožavatelj [...]". Istaknuo je da gitarske solodionice pjesme uglavnom čine predugačkima, ali je spomenuo da usprkos tomu što Boggy Depotu manjka "psihološka težina" Dirta, svejedno "gotovo da uspijeva ponoviti taj zvuk". Billboard ga je opisao sličnim Cantrellovu radu u Alice in Chainsu i nazvao ga "albumom koji potvrđuje Cantrellov ugled kao pjevača, kantautora i izvođača i u samostalnim vodama".

U prosincu 1999. Stephen Thompson iz The A.V. Cluba naveo je Boggy Depot u popisu kandidata za najmanje važnih samostalnih albuma u svojem članku "Least Essential Albums of the '90s".

Turneja i promidžba
Cantrell je krenuo na promidžbenu turneju 24. lipnja u West Palm Beachu na Floridi s Days of the Newom i Metallicom, koja je bila glavna skupina na turneji Poor Re-Touring Me Tour. Za koncertnu je postavu Cantrell izabrao Chris DeGarmo, bivšeg gitarista sastava Queensrÿche, basista Nicka Rhineharta iz sastava Old Lady Litterbug, nekadašnjeg Fishboneova klavijaturista Chrisa Dowda i Seana Kinneyja, bubnjara Alice in Chainsa. Cantrellov je sastav bio predgrupa Van Halenu na njegovoj ljetnoj turneji za 1998. Cantrellova je grupa svirala i pjesme Alice in Chainsa, a često je zaključivala koncerte pjesmama "Brain Damage/Eclipse" Pink Floyda.

Iako se Cantrell u početku osjećao nelagodno kao frontmen, recenzenti publikacija poput Los Angeles Times i Varietyja pohvalili su njegove koncerte. Ohrabren pozitivnim odazivom, Cantrell je krenuo na turneju kao glavni izvođač; prvi je koncert održao 1. listopada u Milwaukeeju u Wisconsinu. Flight 16 bio je predgrupa njegovu sastavu.

"Cut You In" objavljen je s popratnim glazbenim spotom kao glavni singl s Boggy Depota. Pjesma je neuobičajena za Cantrellov glazbeni stil jer se u njoj pojavljuje rog. U prvih pet dana nakon objave postala je najreproduciranija pjesma na radijskim postajama specijaliziranima za rock i alternativnu glazbu, a čulo ju je više od devet milijuna ljudi. Drugi singl "My Song" nalazila se na Billboardovoj ljestvici Mainstream Rock Tracks 13 tjedana. Glazbeni je spot za tu pjesmu režirao Rocky Schenck, a u njemu se pojavljuje Ann Magnuson, umjetnica performansa. Treći i posljednji singl "Dickeye" također se pojavio na ljestvici, no samo nakratko.

Dana 19. srpnja 1998. Cantrell je sudjelovao u intervjuu u MTV-jevoj emisiji 120 Minutes, koja je također prikazala spotove za pjesme "Cut You In" i "My Song".

Nagrade i nominacije
Billboard Music Video Awards

Popis pjesama

Zasluge

Jerry Cantrell
Jerry Cantrell – vokali, gitara, klavinet, orgulje, klavir, čelični bubnjevi, produkcija
Sean Kinney – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Rex Brown – bas-gitara (na pjesmama 1, 3, 8, 9 i 10)
Mike Inez – bas-gitara (na pjesmama 2, 6 i 7)
John Norwood Fisher – bas-gitara (na pjesmama 4 i 5)
Les Claypool – bas-gitara (na pjesmama 11 i 12)
Angelo Moore – rog (na pjesmama 2 i 12)

Ostalo osoblje
Toby Wright – produkcija, snimanje, miksanje
Scott Olson – dodatna tonska obrada
Sam Hofstedt – pomoć pri miksanju
Rocky Schenck – fotografija
Brandy Flower – dizajn
Mary Maurer – umjetnička direktorica
Stephen Marcussen – masteriranje

Ljestvice
Album – Billboard (Sjedinjene Američke Države)

Singlovi – Billboard (Sjedinjene Američke Države)

Izvori

Albumi iz 1998.
Američki glazbeni albumi

Boggy Depot


prorok
 Gatanje (Caravaggio), slika talijanskog slikara Caravaggia, znana i kao Proročica

Proročica


An Lindmania vinotincta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bruce K. Holst ngan Vivas. An Lindmania vinotincta in nahilalakip ha genus nga Lindmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lindmania

Lindmania vinotincta


An Carex melanocephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Porphir Kiril Nicolai Stepanowitsch Turczaninow. An Carex melanocephala in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex melanocephala


Shotaro Ihata (født 12. februar 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shotaro Ihata


Galata Köprüsü, İstanbul'da Haliç üzerine yapılmış, Karaköy'le Eminönü'nü birleştiren köprüdür.

1994 yılı Aralık ayında tamamlanarak hizmete girmiş olan ve günümüzde hizmet vermekte olan Galata Köprüsü, 490 metre uzunluğunda ve 80 metrelik kısmı açılabilen bir baskül köprüdür. Dünyada üzerinden tramvay geçen ender baskül köprülerden biridir.

Haliç'i birleştiren ve "Galata Köprüsü" olarak bilinen ilk köprü, 1845 yılında inşa edilmişti. Bu köprü 1863, 1875 ve 1912 yıllarında yenilenmiş; 1912'de inşa edilen Birinci Ulusal Mimarlık Akımı tarzındaki köprü, şehrin simgelerinden birisi olmuştur. Şehrin sembolü olan Galata Köprüsü 1992'de yanmış ve adı "Tarihî Galata Köprüsü" olmuştur.

Tarihçe

Tarih boyunca Haliç'in iki yakasını birleştiren birçok köprü yapılmıştır. En eski kayıtlara göre, Altın Boynuz üzerine ilk köprü 6. yüzyılda I. Justinianus tarafından yapıldı. Bizans tarihçileri, Haliç üzerindeki ilk köprünün I. Justinianus (6. yy.) devrinde yapıldığını, adının 'Aghios Khalinikos Köprüsü' olduğunu yazar. Yeri tam olarak bilinmemekle birlikte, 12 kemerden oluşan bu taş köprünün Eyüp-Sütlüce arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Fatih Sultan Mehmet de İstanbul'un fethi sırasında Haliç'e bir köprü yaptırmıştır. Demir halkalarla birbirine bağlanmış ve üzerine kalın kalaslar çakılmış dev fıçılardan oluşan bu köprü Ayvansaray-Kasımpaşa arasında idi. Nişancı Mehmet Paşa ise bu köprünün fıçılardan değil, yan yana demirlenmiş ve kirişlerle birbirine bağlanmış gemilerden oluştuğunu söyler. Bu mobil köprü, 1453'te İstanbul fethedildiğinde, orduların Haliç'in bir tarafından, diğerine geçebilmesi için kullanıldı.

1502-1503 yıllarında bölgeye ilk kalıcı köprüyü yapma planları konuşuluyordu. Galata Köprüsü için ilk girişim II. Beyazıt döneminde yapıldı. Sultan II. Bayezid, Leonardo da Vinci'den bir tasarım yapmasını istedi. Leonardo da Vinci, padişaha bir Haliç Köprüsü tasarımı sundu. Altın Boynuz için hazırlanan köprü tek açıklıklı 240 metre uzunluğunda ve 24 metre genişliğinde idi. Yapılmış olsaydı dünyadaki en uzun köprü olacaktı. Ancak bu tasarım padişahın onayını alamayınca proje rafa kalktı. Başka bir İtalyan sanatçısı olan Mikelanj İstanbul'a köprü için davet edildi. Mikelanj bu teklifi geri çevirdi. Bundan sonra Altın Boynuz'u geçecek bir köprü yapma düşüncesi 19. yüzyıla kadar rafa kaldırıldı.

Hayratiye Köprüsü
Derken 19. yüzyılda, Sultan II. Mahmut (1808-1839) tarafından Azapkapı ve Unkapanı arasına, epey mesafeli bir köprü yaptırıldı. Açılış tarihi 3 Eylül 1836 olan bu köprü "Hayratiye", "Cisr-i Atik" ve "Eski Köprü" olarak biliniyordu. Proje, Yüksek Amiral Fevzi Ahmet Paşa tarafından işçileri ve deniz tersane imkânlarını kullanarak icra edildi. Tarihçi Lüti'ye göre bu köprü duba bağlantısıyla yapılıyordu. Yaklaşık 500-540 metre uzunluğundaydı. Köprü 1912 yılında yıkılmıştır.

Cisr-i Cedid
Leonardo da Vinci'nin gerçekleştirilmesi teknik olarak imkânsız görülen tasarımının üzerinden 350 yıl geçtikten sonra ilk modern Galata köprüsü, 1845 yılında, Sultan Abdülmecid zamanında, annesi Bezm-i Alem Valide Sultan tarafından yaptırıldı ve 18 yıl kullanıldı. Köprüye 'Cisr-i Cedid', 'Valide Köprüsü', 'Yeni Köprü', 'Büyük Köprü', 'Yeni Cami Köprüsü', 'Güvercinli Köprü' adları takılmıştı. Köprünün Karaköy tarafında, yeni köprünün Sultan Abdülmecid Han tarafından inşa ettirildiğini belirten Şinasi'nin bir beyti vardı. Köprünün üzerinden ilk geçen Sultan Abdülmecid idi. Altından geçen ilk gemi ise Fransız kaptan Magnan'ın kullandığı Cygne gemisi oldu. İlk üç gün köprü geçişi parasız idi. 25 Ekim 1845'te Denizcilik Bakanlığı tarafından toplanan ve mürüriye olarak bilinen köprü geçiş ücreti toplanmaya başlandı. Köprü geçiş ücretleri şöyleydi:
 serbest : Ordu ve kanun uygulayıcı personel, görevdeki yangın söndürücüler, rahipler
 5 para : Yayalar
 10 para : Sırtı yüklü insanlar
 20 para : Sırtı yüklü hayvanlar
 100 para : At arabası
  3 para : Koyun, keçi ve diğer hayvanlar.
Yıllar içinde Cisr-i Cedid'in yerine yeni Galata köprüleri yapılmakla beraber, köprü geçiş ücretini 31 Mayıs 1930'a kadar köprünün her iki sonunda ayakta duran beyaz üniformalı memurlarca toplandı.

İkinci köprü
Bu köprü Sultan Abdülaziz'in (1861-1876) emri üzerine, III. Napolyon'un İstanbul ziyaretinden hemen önce Ethem Pertev Paşa tarafından inşa edildi ve 1863'te yerine yerleştirildi.

Üçüncü köprü
1870'te bir Fransız şirketi Forget et Chantiers de la Mediteranee ile üçüncü köprünün yapımı için bir sözleşme imzalandı. Ancak Fransa ile Almanya arasında savaşın patlak vermesi projeyi erteledi. Eski sözleşme feshedildi ve yeni köprünün yapımı 1872'de İngiliz firması G. Wells'e verildi. Köprü 1875'te tamamlandı. Yeni köprü 480 metre uzunluğunda, 14 metre genişliğinde ve 24 duba üzerinde duruyordu. Maliyeti 105.000 altın lirasıydı. Bu köprü 1912 yılına kadar kullanıldı ve bu tarihte, Haliç'in daha yukarılarına doğru çekildi.

Dördüncü köprü
Dördüncü köprü Alman firması MAN AG tarafından 1912'de 350.000 altın lirasına inşa edildi. Köprü 466 metre uzunluğunda, 25 metre genişliğinde idi. 16 Mayıs 1992'deki yangına kadar bu köprü kullanılmıştır. Köprünün yanma nedeni hâlâ tam olarak bilinmemektedir. Yanan köprü onarıldıktan sonra Balat-Hasköy arasına yerleştirildi ve yerine, bugün "Galata Köprüsü" olarak bilinen modern bir köprü yapıldı. Dördüncü köprü günümüzde "Eski Galata Köprüsü" veya "Tarihî Galata Köprüsü" olarak bilinmektedir.

Tarihî Galata Köprüsü, Haliç'teki su sirkülasyonunu engellediği iddiası ile ortada bulunan bölümü açılmış bir vaziyette yıllarca bekledikten sonra 2016 sonunda Haliç'ten çıkarılarak tamire götürülmüştür. Tamirattan sonra nasıl değerlendirileceği belirsizdir.

Bugün
Beşinci Galata Köprüsü, bir önceki köprünün birkaç metre kuzeyinde STFA şirketi tarafından inşa edildi. İnşaatı 1994 Aralık ayında tamamlanan köprü, diğerleri gibi Eminönü ve Karaköy'ü birbirine bağlıyordu. Tasarımı ve teftişi GAMB (Göncer Ayalp Mühendislik Bürosu) tarafından yapıldı. Beşinci Galata Köprüsü 490 metre uzunluğunda ve 80 metrelik kısmı açılabilen bir baskül köprüdür. Köprünün yüzeyi 42 metre genişliğindedir ve her yöne doğru 3 şeritli bir yol ve bir yaya yolu bulunmaktadır. Tramvay hattının Kabataş'a kadar uzatılması sonucu, köprünün ortasındaki iki şerit tramvay yoluna ayrılmıştır. Bu köprü, Norwich'teki Trowse Köprüsü ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birkaç köprünün yanı sıra, dünyada üzerinden tramvay geçen ender baskül köprülerden biridir.

Ancak köprünün böyle bir eklentiye uygun olarak tasarlanmaması nedeniyle, tramvay yolu inşaatı birçok soruna neden oldu. Kapakları açılıp kapandığında, hatların birbirine tam olarak değmemesi bu sorunların başında geliyordu. Köprünün altındaki lokanta ve market kısmı 2003'te açıldı.

Kültür
Bugün İstanbul'un geleneksel ikonlarından biri hâline gelmiş Galata Köprüsü, Yeni İstanbul (Karaköy, Beyoğlu, Harbiye) ve Eski İstanbul'u (Sultanahmet, Fatih, Eminönü) birbirine bağladığı için "iki kültürü birbirine bağlayan köprü" simgeselliğini taşımaktadır.

Peyami Safa'nın romanı "Fatih Harbiye"de, Fatih ilçesinden Harbiye'ye köprü yolu ile giden bir kimse farklı uygarlık ve farklı kültürü ayaklarına yerleştirir der. Galata Köprüsü tasarım olarak başka köprülerden pek farklı olmasa da (hatta örneğin Paris ya da Budapeşte'nin köprülerine göre oldukça sıkıcı bir tasarıma sahip olsa da) kültürel değeri nedeniyle pek çok edebiyatçı, ressam, yönetmen ve oymacıya konu olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki köprüler listesi

Kaynakça

 Refik Durbaş, Galata Köprüsü. İstanbul (İletişim Yayınları) 1995, ISBN 975-470-460-0

Dış bağlantılar

 Uzaydan Galata Köprüsü

Beyoğlu'ndaki köprüler
Fatih'teki altyapı
Baskül köprüler
Türkiye'deki Osmanlı köprüleri
İstanbul'da Osmanlı mimarisi
1845'te tamamlanan yapılar
1840'larda Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1840'larda tamamlanan köprüler
Rüstempaşa
Hobyar
Beyoğlu'nda ulaşım
Fatih'te ulaşım

Galata Köprüsü


Onizuka Air Force Station or Onizuka AFS was a United States Air Force installation in Sunnyvale, California, at the intersection of State Route 237 and North Mathilda Avenue. It was operational from 1960 to 2010.

Its distinguishing feature was Building 1003, known locally as the Blue Cube or simply the "Cube" given its size, color, and lack of windows. The station's other distinguishing features were its three primary parabolic dish antennas used for communication with remote tracking stations used to control military satellites; these antennas were named Sun East, Sun West, and Sun 3.

History
In the United States space program's formative stages, Air Force Systems Command (AFSC) contracted with the Philco Ford division of Ford Motor Company to provide interim operational facilities at its Palo Alto, California, location. Operations commenced in the late 1950s. By 1958, the US Air Force sought a permanent home with larger facilities. Ultimately, the Air Force purchased roughly  of land from Lockheed Corporation, which included Lockheed Building 100, and was named Sunnyvale Air Force Station. Construction of the station's original facilities was completed in 1960. Over time, additional structures were built as operations expanded.

The station was home to the AFSC operational unit known as the Air Force Satellite Test Center (STC, colloquially called the "stick"), and other non-AFSC operational organizations. By 1979, the Air Force Satellite Test Center was renamed the Air Force Satellite Control Facility.

In 1986 the base was renamed in honor of Air Force Lieutenant Colonel Ellison S. Onizuka, an astronaut who died in the Space Shuttle Challenger disaster on January 28, 1986.

Ultimately, both Onizuka AFS and the Air Force Satellite Control Facility were transferred from Air Force Systems Command to Air Force Space Command and was operated by the 21st Space Operations Squadron, a geographically separated unit (GSU) of the 50th Space Wing. The non-AFSC operational organizations remained under their respective commands.

Closure
When the station was opened in 1960, the Sunnyvale area was rural and the station was predominantly surrounded by orchards. By the late 1970s, the region had become Silicon Valley and the station's physical security vulnerabilities became apparent. As a result, AFSC commenced plans for the Consolidated Space Operations Center (CSOC), which would be located several miles east of Colorado Springs, Colorado at a to-be-built Falcon Air Force Station (later renamed Schriever Air Force Base). Spacecraft operations would be split between the two locations and each location would serve as a backup to the other. To maintain this redundancy, when Onizuka AFS was selected for closure by the Base Realignment and Closure Commission, the Air Force determined to relocate Onizuka's remaining operational units to the new Ellison Onizuka Satellite Operations Facility at Vandenberg Air Force Base.

Realignment of Onizuka Air Force Station was recommended and accepted as part of the 1995 round of the Base Realignment and Closure Program. In summary, the 750th Space Group was to be inactivated and its functions relocated to Falcon AFS. Detachment 2 of the Space and Missile Systems Center would relocate to Falcon AFB and Kirtland AFB, New Mexico, while some other undisclosed tenants would remain in the existing facilities for some time.  On May 13, 2005, Defense Secretary Donald Rumsfeld recommended closing the Onizuka Air Force Station in Sunnyvale as part of a fifth round of military base closures and re-sizing. The date by which the realignment and closure must be completed was September 15, 2011.

In April 2007, the mission of the National Reconnaissance Office at Onizuka AFS ended after 46 years.

Upon completion of this transition, Onizuka AFS was ceremonially closed on July 28, 2010, and officially closed on September 30, 2010.

Demolition
In April 2014, demolition of the site begun.  of the land was earmarked for conversion to educational space operated by the Foothill–De Anza Community College District.   of the land was to be used by the Department of Veterans Affairs.   was added to Sunnyvale's existing Fire Station 5 and was subject to a land swap with a developer to relocate Fire Station 5, upgrade it to full service capabilities, and support a shooting range for public safety personnel training. The remaining  parcel is now owned by the City of Sunnyvale for an unspecified future use.

See also

 List of former United States Air Force installations

References

External links

Buildings and structures in Santa Clara County, California
Installations of the United States Air Force in California
Formerly Used Defense Sites in California
Sunnyvale, California
Military installations established in 1960
Military installations closed in 2010
1960 establishments in California
2010 disestablishments in California

Onizuka Air Force Station