La  plañidera pálida (en Venezuela) o plañidera sabanera (en Colombia) (Rhytipterna immunda), también denominada plañidera de Cayena (en Venezuela) o plañidera de vientre pálido, es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, una de las tres pertenecientes al género Rhytipterna. Es nativa de América del Sur, en regiones amazónicas y del escudo guayanés.

Distribución y hábitat

Se distribuye por el extremo este de Colombia, suroeste de Venezuela y por la Amazonia brasileña (desde la cuenca del alto Río Negro hacia el este hasta el área de Manaus, al sur hasta Rondônia y Mato Grosso, hacia el este hasta Tocantins); también en el extremo noreste de Bolivia, y sur de Guyana, Surinam, Guayana francesa y adyacente noreste de Brasil (norte de Amapá).

Esta especie es considerada rara a poco común y muy local en sus hábitats naturales: los bosques ligeros y matorrales de suelos arenosos, por debajo de los 300 m de altitud; en áreas semiabiertas, bosques poco espesos y en sabanas o cerrados con arbustos dispersos.

Descripción
La plañidera pálida mide entre 18 y 19 cm de longitud. Tiene las partes superiores de color marrón grisáceo, más gris claro arriba y más marrón sobre la cola; presenta dos barras de color gris pálido sobre las alas y bordes, rufos en el macho y blancuzcos en la hembra, en las primarias y en las plumas exteriores de la cola; la garganta y el pecho son de color gris; vientre amarillo claro con pintas oscuras; los flancos están generalmente teñidos de color óxido. La mandíbula es rosada. El iris es anaranjado claro.

Alimentación
Se alimenta de insectos que busca entre el follaje. Complementa su dieta con frutos.

Sistemática

Descripción original
La especie R. immunda fue descrita por primera vez por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1873 bajo el nombre científico Lipaugus immundus; su localidad tipo es: «Oyapoc, Cayena».

Etimología
El nombre genérico femenino «Rhytipterna» se compone de las palabras del griego «ῥυτις rhutis, ῥυτιδος rhutidos» que significa 'arruga', y «πτερνα pterna» que significa 'talón'; y el nombre de la especie «immunda», proviene del latín «immundus» que significa 'sucio'.

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Rhytipterna immunda en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Rhytipterna immunda en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  vissiá-cantor Rhytipterna immunda en Wikiaves.

immunda
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Osbert Salvin
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1873

Rhytipterna immunda


Disabled 1 (Dab1) protein pripada grupi adaptorskih proteina. Glavna uloga adaptorskih proteina temelji se na stvaranju kratkotrajnih protein-protein interakcija i formiranju proteinskog kompleksa čija je zadaća prijenos signala unutar stanice. Glavna funkcija Dab1 proteina povezana je sa Reelin signalnim putem kojeg se smatra jednim od važnijih molekularnih puteva povezanih s migracijom kortikalnih neurona tijekom procesa neurogeneze. Prijenos signala temelji se na vezanju PTB domene ovog proteina za unutarstanične citoplazmatske nastavke receptor lipoproteina vrlo niske gustoće a (VLDLR receptor) te apoE receptora tipa 2 (ApoER2).

Otkriće
Dab1 skupina gena pronađena je kod oblića, insekata i kralježnjaka. Prva istraživanja Dab 1 proteina obavljena su 1990-ih godina na životinjskom modelu vinske mušice (Drosophile melanogaster) gdje je otkrivena njegova povezanost s embrionalnim razvojem središnjeg živčanog sustava. Mišji modeli kojima nedostaje ovaj protein pokazali su fenotipske defekte u organizaciji moždane kore, hipokampusa i malog mozga.

DAB1 gen i struktura proteina
Dab1 gen koji kodira za istoimeni protein smješten je na kromosomu broj 1 kod ljudi (1p32.2),  dok se mišji homolog gena nalazi na 4. kromosomu. Humani Dab1 protein izgrađen je od 555 aminokiselina, dok su dosadašnja istraživanja fokusirana na PTB domenu ovog proteina, obzirom na činjenicu da njegova cjelokupna kristalna struktura nije poznata. Jedino što je trenutno znano jest potencijalna struktura predviđena pomoću Alpha fold-a, no kao što se može vidjeti i na slici predikcija nije vrlo pouzdana.

PTB domena
Dosadašnja istraživanja fokusirana su na PTB domenu ovog proteina. Naime, PTB domena nalazi se na N terminalnom kraju Dab-1 proteina te je njezina pravovaljana aktivnost ključna za prijenos signala unutar stanice. Sastoji se od α uzvojnice i 7 centralnih β  lanaca koji izgrađuju 2 antiparalelne  β ploče.  Karakteristika PTB domene Dab-1 proteina je preferenca vezivanja za nefosforilirane nastavke peptidnih sekvenci unutarstaničnih repova transmembranskih proteina točnije,  VLDLR i ApoE3 receptora. PTB domena također se veže na membranski fosfolipidni dvosloj koji sadrže fosfoinozitide. Vezanje fosfoinozitida je stereospecifično i može se dogoditi istodobno s vezanjem unutarstaničnog dijela receptorskog peptida.

Funkcija

Funkcija u Reelin signalnom putu
Reelin-Disabled-1 (Dab1) signalni put regulira migraciju neurona tijekom razvoja mozga u sisavaca.  (Rice and Curran 2001). Reelin je ekstracelularni protein točnije, glikoprotein, kojeg izlučuju Cajal-Reztuis stanice u marginalnoj zoni cerebralnog korteksa. Vezanje reelina za njegove receptore, receptor lipoproteina vrlo niske gustoće (VLDLR) te apolipoprotein E receptor (ApoE2), dovodi do fosforilacije Dab1, koji je vezan za NPxY motiv citoplazmatskih domena ApoER2 i VLDLR, putem svoje PTB domene. Sama fosforilacija tirozinskih ostataka Dab1, posredovana je kinazama iz obitelji Src, FYN te Src. Fosforilirani DAB1 regrutira fosfoinozitid-3-kinazu (PI3K), Crk ili Nckβ te tako utječe na nizvodne signalne kaskade. Pokazano je da miševi s mutacijama koje onemogućavaju fosforilaciju triozinskih ostataka, isplovljavaju fenotip sličan reeler miševima, što upućuje na činjenicu da je fosforilacija tirozinskih ostataka nužna za vršenje funkcije DAB1 kao adaptorskog proteina.

Utjecaj na migraciju neurona
Tijekom formiranja mozga u sisavaca dolazi do migracije neurona iz ventrikularne zone prema marginalnoj zoni. Ondje dolazi do konačne diferencijacije dendrita i formacije kortikalne ploče. Zbog toga možemo govoriti o inside-out sekvenci, gdje se na površinskim pozicijama nalaze kasnije formirani neuroni, dok područja dublje u mozgu nastanjuju ranije formirani neuroni. Migrirajući neuroni eksprimiraju receptore za Reelin, glikoprotein kojeg izlučuju Cajal- Reztuis stanice u marginalnoj zoni cerebralnog korteksa, koji je ključan za pravilno pozicioniranje neurona. Tako mutacije u Reelin signalnom putu, od null mutacije Reelina do null mutacije Dab1, dovode do defekata u razvoju cerebralnog neokorteksa, hipokampusa i cerebelluma. Istraživanja pokazuju kako null mutacije Reelina ili Dab1 onemogućuju migraciju neurona što rezultira njihovom neodgovarajućom lokalizacijom unutar moždanih slojeva. Suprotno tome, prekomjerna ekspresija DAB1 proteina u citoplazmi dovodi do izostanka migracije neurona kod wild-type miševa, što upućuje na važnost regulacije citoplazmatskih razina DAB1 za neuralnu migraciju.

Lokalizacija u stanici
Primarno se navodi kako je DAB1 isključivo citoplazmatski protein, no pokazano je kako se radi o nukleocitoplazmatskom proteinu. U eukariotskim stanicama transport preko nuklearne membrane odvija se kroz nuclear pore complex (NPC). Obzirom da se radi o aktivnom transportu, za odvijanje istog potrebni su nuklearni transportni receptori, importini i eksportini.  Proteini koji se dvosmjerno kreću između citoplazme i jezgre moraju sadržavati specifične signalne sekvence kako bi bili prepoznati od strane importina to jest eksportina. Sekvenca za import u stanicu naziva se Nuclear localization signal (NLS), dok se kod eksporta govori o Nuclear export signal-u (NES). Tako su pomoću mutagenetskih analiza znanstvenici utvrdili kako DAB1 sadrži 2 NES sekvence te jednu N-teminalnu NLS sekvencu, što ukazuje na mogućnost translokacije ovog proteina iz citoplazme u nukleus i vice versa.

Patogeneza
Prvo istraživanje vezano uz mutacije Dab1 proteina provedeno je na pacijentima koje boluju od Schizofrenije  ili imaju poremećaj iz spektra autizma.  Iako nije otkrivena statistička značajnost koja direktno povezuje Dab1 protein s patogenezom, pronađene su dvije mutacije koje uzrokuju poremećenu strukturu te time i stabilnost samog proteina.

Izvori

Bjelančevine

DAB1


René Vydarený (* 6. Mai 1981 in Bratislava, Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Eishockeyspieler, der seit 2019 beim HC Samson České Budějovice in der viertklassigen tschechischen Krajské hokejové přebory unter Vertrag steht.

Karriere
René Vydarený begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC Slovan Bratislava. Sein Debüt im professionellen Eishockey gab er jedoch für den HK Trnava, für den er in der Saison 1998/99 in der 1. Liga, der zweiten slowakischen Spielklasse, auflief. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 1999 in der dritten Runde als insgesamt 69. Spieler von den Vancouver Canucks ausgewählt, für die er allerdings nie spielte. Stattdessen stand der Verteidiger in der Saison 1999/2000 für die Océanic de Rimouski, die ihn beim CHL Import Draft desselben Jahres in der zweiten Runde an insgesamt 26. Position gezogen hatten, aus der kanadischen Juniorenliga QMJHL auf dem Eis. Mit der Mannschaft gewann er zunächst die Coupe du Président, den QMJHL-Meistertitel, sowie anschließend den Memorial Cup. Nachdem er ein Jahr bei den Kansas City Blades in der International Hockey League verbracht hatte, spielte der Slowake von 2001 bis 2004 für die Manitoba Moose in der American Hockey League. Parallel kam er zudem zu zehn Einsätzen für Columbia Inferno aus der ECHL. Die Saison 2003/04 beendete er wiederum bei Manitobas AHL-Konkurrenten Hamilton Bulldogs.

Zur Saison 2004/05 kehrte Vydarený nach fünf Jahren in Nordamerika in seine slowakische Heimat zurück. Dort erhielt er einen Vertrag bei seinem Ex-Klub HC Slovan Bratislava aus der slowakischen Extraliga. Mit der Mannschaft gewann er auf Anhieb den nationalen Meistertitel. Er selbst wurde in das All-Star Team der Extraliga gewählt. Im Anschluss an diesen Erfolg schloss er sich dem HC České Budějovice aus der tschechischen Extraliga an. Für diesen spielte er viereinhalb Jahre lang, ehe er im Oktober 2009 für den Rest der Saison 2009/10 innerhalb der tschechischen Extraliga zum Hauptstadtklub HC Sparta Prag wechselte. Ab der Saison 2010/11 stand er wieder für den HC České Budějovice auf dem Eis. 2019 erreichte er die beste Plus/Minus-Bilanz der Extraliga. 2021 beendete er seine Profikarriere und wechselte zum Amateurverein HC Samson České Budějovice in die viertklassige regionale Liga Krajské hokejové přebory.

International
Für die Slowakei nahm Vydarený im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Europameisterschaft 1998, der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 1999, als die Bronzemedaille gewonnen wurde, sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 2000 und 2001 teil. Bei der U18-WM 1999 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille.

Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, als er mit den Slowaken Vizeweltmeister wurde, und 2013. Zudem vertrat er seine Farben bei den Olympischen Winterspielen in Sotschi 2014.

Erfolge und Auszeichnungen
 2000 Coupe-du-Président-Gewinn mit den Océanic de Rimouski
 2000 Memorial-Cup-Gewinn mit den Océanic de Rimouski
 2005 Slowakischer Meister mit dem HC Slovan Bratislava
 2005 Extraliga All-Star-Team
 2019 Beste Plus/Minus-Bilanz der tschechischen Extraliga

International
 1999 Bronzemedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft
 2012 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft

Statistik

(Stand: Ende der Saison 2020/21)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Slowakei)
Eishockeyspieler (HK Trnava)
Eishockeyspieler (Océanic de Rimouski)
Eishockeyspieler (Kansas City Blades)
Eishockeyspieler (Manitoba Moose, 2001–2011)
Eishockeyspieler (Columbia Inferno)
Eishockeyspieler (Hamilton Bulldogs, 2002–2015)
Eishockeyspieler (HC Slovan Bratislava)
Olympiateilnehmer (Slowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Slowakischer Meister (Eishockey)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1981
Mann

René Vydarený


Tansiyometre, toprağın su (nem) içeriğinin dolaylı bir ölçümü olan toprak suyu gerilimini belirlemek için kullanılan bir aygıttır.

Yapısı ve çalışma ilkesi
 Tansiyometre, alt ucunda gözenekli ve seramik bir uç kısım ile üst ucunda da bir dolum deliği ve aygıtın içindeki vakumun niceliğini ölçen bir tür manometre (basıölçer) bulunan, plastik ve içi su dolu bir borudan oluşur.
 Vakum göstergesi dışarıda kalacak şekilde ve dikine toprağa sokulan tansiyometrenin içindeki suyun gözenekli seramikten toprağa geçmesi ve bu sırada aygıt içinde vakum gelişmesi, aygıtın temel çalışma ilkesidir.
 ▪ Aygıtın içindeki su, topraktaki su içeriği ile dengeye gelene kadar dışarı çıkar. Denge durumundayken, topraktaki ve aygıttaki su gerilimleri birbirine eşittir.
 ▪ Topraktaki su bitkiler tarafından kullanıldıkça, tansiyometrenin içindeki su dışarı çıkmaya zorlanacağı için, aygıtın içindeki vakumun niceliği artış gösterir ve bu da göstergeden takip edilir.
 ▪ Toprak sulandığındaysa, aygıtın içinde gelişmiş olan vakum topraktan su çeker ve ölçülen vakum değeri azalır.
 Tansiyometre'nin Türkiye'deki üretimini ve hizmete sunumunu Toprak ve Gübre Araştırma Enstitüsü yürütmektedir.

Kullanım alanları ve kullanılması
 Tansiyometreler, tarım alanlarındaki toprağın nem durumunu belirlemek, izlemek ve buna göre de sulama zamanlamalarını düzenlemek için yararlı aygıtlardır. Ölçtükleri nicelik, topraktaki su gerilimidir (su potansiyeli, su gizil gücü). Bu ise topraktan su çekebilmek için bitkilerin üstesinden gelmesi gereken kılcal ve yerçekimsel güçlere karşı gereken enerji niceliğinin bir ölçümüdür.
 Tansiyometreler, topraktaki su gizil gücünün toprağın tuzluluğuna bağlı olan ozmotik (geçişme gücü) bileşenini ölçmezler. Ancak, toprağın tuzluluk oranının yüksek olmadığı ya da tuzlu su ile sulamanın yapılmadığı alanlarda, bu eksiklikleri bir kullanım sorunu yaratmaz.
 Tansiyometreler, aygıtın seramik ucu sulanması izlenen bitkilerin köklerinin en yoğun olduğu derinliğe ulaşacak şekilde toprağa yerleştirilirler. Farklı kök derinlikleri için kullanılabilecek şekilde, farklı uzunluklara sahip tansiyometreler de üretilmektedir.

Terimin kökeni, kullanımı ve benzeri

Köken
"Tansiyometre", Fransızca'daki "tensiomètre" sözcüğünden Türkçeye taşınmıştır.

Terimin İngilizce'deki karşılığı ise "tensiometer" olarak geçer ve Türkçe karşılıkları da verilerek, şöyle çözülebilir:

Aslında, "tansiyometre" teriminin "gerilimölçer" olarak bir öz Türkçe karşılığı vardır.

Kullanım
"Tensiometer" için İngilizce sözlüğe bakıldığında, toprağın nemi dışındaki kimi niteliklere ait gerilimi ölçen aygıtlar için de kullanıldığı görülmektedir. Bu anlamlar şunlardır:
 ▪ Bir tel, lif ya da kirişteki gerilimi ölçmeye yarayan aygıt
 ▪ Sıvıların yüzey gerilimini ölçmeye yarayan aygıt

Türkçedeki tansiyometre ise sıklıkla bu makalede konu edilmiş anlamı için kullanılmaktadır .

Benzer
İngilizce sözlükte "tensiometer" aratılırken, "tensimeter" terimine de rastlamak mümkündür. Bu terimin çözümlemesi de yukarıda "tensiometer" için verilene benzerdir ama farklı bir anlamı vardır:
 Buhar basınçları arasındaki farkları ölçmek için kullanılan aygıt.

Tensimeter, bir çeşit tansiyometredir. Aralarındaki fark, tansiyometrelerde negatif basınç ölçümünde manometre kullanılırken, tensimeterlarda bir iğne yardımıyla ölçülen negatif basınç cihaz üzerindeki dijital ekrandan okunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü sitesinde tansiyometre
 Florida Üniversitesi "IFAS" uzantısında tensiometer
 Antalya İhracatçılar Birliği sitesinde, seracılıkta tansiyometre

Sulama
Ölçü aletleri
Toprak fiziği

Tansiyometre


Mona Juul (født 20. september 1967) er en dansk erhvervskvinde og medlem af Folketinget for Det Konservative Folkeparti.

Ved Folketingsvalget 2019 blev Juul som den eneste konservative kandidat fra Østjyllands Storkreds valgt til Folketinget. Hun fik 3.846 personlige stemmer.

Erhvervskarriere
Mona Juul er uddannet civiløkonom fra Syddansk Universitet i 1993. Fra 1991 var hun ansat hos Arla Foods med ansvarsområder inden for blandt andet salg og marketing.

Efter otte år hos Arla Foods fortsatte hun sin erhvervskarriere hos et af Danmarks største reklamebureauer, Envision. I 2018 opsagde hun sin stilling som administrerende direktør i virksomheden, som hun havde bestredet i 11 år.

Mona er fortsat partner og bestyrelsesmedlem i Envision. Hun sidder samtidig i bestyrelsen for First Chair Group, FCG, der er hovedaktionær i Envision, og i Orchestra, der er et af Envisions datterselskaber. Mona er desuden formand for Anew, der også er et datterselskab i Envision.

Mona Juul var i en periode fast deltager i Netværket på P1 og siden News&Co. på TV2 News.

I 2012 blev Mona Juul optaget i Kraks Blå Bog for betydende personer inden for dansk kunst, erhvervsliv, administration, m.m.

Samme år udgav Mona Juul bogen Glad Juul sammen med livstilsekspert Anne Glad. Bogen indeholder en fakta om den måde, julen fejres på i Verden. Mona Juul har i forbindelse med udgivelsen af bogen udtalt, at ideen til bogen startede som en joke.

Bestyrelsesposter
Ud over posterne i egne selskaber bestrider Mona Juul bestyrelsesposter i Fonden VoxHall og Fonden Fængslet. Mona er desuden med i sponsorkomité for Aarhus Festuge og advisory board for Musikhuset Aarhus

Mona Juul er tidligere bestyrelsesmedlem i bl.a. Danmarks Medie- og Journalisthøjskole DMJX, Ceste Træ og Væksthus Midtjylland hvor hun var 2. næstformand. Mona Juul har desuden været en del af en række advisoryboards, siddet i Vækstforum Midtjylland, været i aftagerpanel på Aarhus Universitet og senest været udpeget til Regeringens Vækstteam for kreative erhverv. Fra 2011 til 2016 var Mona Juul bestyrelsesformand for Kreativitet og Kommunikation, derudover sad hun i Dansk Erhvervs forretningsudvalg fra 2013 til 2019.

Politisk karriere
I september 2018 fratrådte Mona Juul sin stilling som administrerende direktør hos reklamebureauet Envision og offentliggjorde, at hun var ny kandidat til Folketinget for Det Konservative Folkeparti i Aarhus-østkredsen.

Mona Juul blev officielt valgt som konservatives nye folketingskandidat ved en generalforsamling i Århus Konservative Vælgerforening i oktober 2018.

Personligt
Privat er Mona Juul bosat i Horsens med sin kæreste Carsten. Parret har ingen børn, men West Highland White Terrieren Ludvig.

Nuværende tillidshverv
 2003 Bestyrelsesmedlem Envision A/S.
 2013 Bestyrelsesmedlem Orchestra.
 2013 Præsidiemedlem, WWF.
 2015 Bestyrelsesmedlem Fonden VoxHall.
 2017 Bestyrelsesmedlem Fonden Fængslet.
 2018 Bestyrelsesformand Anew.
 2018 Bestyrelsesmedlem FCG –First Chair Group.

Tidligere tillidshverv
 2007-13 Censor på Aarhus Universitet.
 2009-16 Beskikket sagkyndig dommer ved Landsretten.
 2009-19 Bestyrelsesmedlem i Kreativitet & Kommunikationn, 2011-16 Bestyrelsesformand.
 2011-13 Vækstforum Midtjylland.
 2011-15 Aftagerpanel Aarhus Universitet.
 2011-15 Styregruppen for Innovationsnetværk for Marked, Kommunikation og Forbrug.
 2011-19 Bestyrelsesmedlem Dansk Erhverv, fra 2013 forretningsudvalgsmedlem.
 2012-15 Advisory Board for Den Kreative og Kulturelle Ungdomsuddannelse KKX.
 2012-15 Bestyrelsesmedlem Nörd.
 2012-15 Bestyrelsesmedlem Danmarks Medie- og Journalisthøjskole.
 2013-15 Bestyrelsesmedlem Barndrømmen.
 2013-18 Bestyrelsesmedlem WWF.
 2014-18 Bestyrelsesmedlem og 2. næstformand Væksthus Midtjylland.
 2014-16 Bestyrelsesmedlem Ceste Træ.
 2014-15 Bestyrelsesformand Klap Film.
 2015-17 Kommitteret bestyrelsesmedlem Energimuseet.
 2015-19 Bestyrelsesmedlem Eniig Fiber.
 2016-17 Bestyrelsesformand Donaid.
 2016-19 Bestyrelsesmedlem Erhverv Aarhus, fra 2017 næstformand.
 2017-18 Bestyrelsesmedlem Contigo Print Group A/S.
 2016-19 Bestyrelsesmedlem NORD Gourmet.
 2018-19 Bestyrelsesmedlem Aarhus Academy for Global Education (AAGE).
 2018 Vækstteam for kreative erhverv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Nuværende folketingsmedlemmer fra Det Konservative Folkeparti
Erhvervskvinder
Erhvervsfolk fra Danmark
Personer fra Horsens
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Folketingsmedlemmer i 2020'erne

Mona Juul


Pablo Chiapella (født 1. december 1976 i Albacete), kaldet Chape, er en spansk skuespiller, der især er kendt for sin rolle som Amador Rivas i den populære spanske tv-serie La que se avecina.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Spanien

Pablo Chiapella


Köstendil (Bulgarca: Küstendil, kiril alfabesi ile Кюстендил, okunuşu Kyustendil), Bulgaristan'ın en batısında bulunan Köstendil ilinin merkezi olan şehirdir.

Özellikle 1990'larda ortaya çıkan ekonomik kriz sonucu, pek çok genç yurt dışına çalışmaya gittiği için nüfusu hızla azalmıştır. Şehirde kalanların çoğu çingene kökenlidir.

Tarih

Merkezi Tırnova olan Bulgaristan Krallığı'na bağlı Köstendil, I. Murat döneminde hızla Rumeli'ye yayılan Türk ordusunun başlıca hedeflerinden biriydi. Zira bu kent aynı zamanda Sırbistan'ın da anahtarı konumundaydı. 1371 yılında kazanılan Çirmen Savaşı'ndan sonra önünde bir süreliğine ciddi bir engel kalmayan Türk ordusu Sırp Prensi Konstantin Dragaş'ın hüküm sürdüğü Köstendil'i 1372 yılında fethetti. Daha önceleri "Velebusdus" olan şehri adı "Konstantin'in İl'i" tabirinin bozulmuşu olan "Köstendil"e çevrildi. Köstendil'in fethi Türk akıncılarına Sırbistan yolunu açtı ve bu sayede 1374 yılında bu ülke, Osmanlı İmparatorluğu'na bağlılığını arz etti.

Rumeli Beylerbeyliği'ne bağlı sancak merkezi olan Köstendil zamanla gelişti. 1469 yılında inşa edilen Koca İshak Paşa Köprüsü, Osmanlı mimarisinin bölgedeki önemli eserlerinden biri oldu. 17. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Manastır ve Niş eyaletlerine bağlı kalan kent, 1864 yılından sonra Tuna Vilayeti'nin bir kazası oldu.

1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında Bulgar ayaklanmacıların da yardımıyla 29 Ocak 1878 tarihinde Rus işgaline girerek Türk yönetiminden çıkan kent, Berlin Antlaşması ile şekilsel olarak Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı olan Bulgar Prensliği'ne bırakıldı. 1908 yılında bu ülkenin bağımsızlığını ilan etmesiyle bölgedeki Türk hâkimiyeti hukuken de ortadan kalktı.

Kaynakça

Bulgaristan'daki şehirler
Bulgaristan'daki kaplıcalar
Köstendil ili

Köstendil


L'aérodrome de Duxford  est un aérodrome situé à 15 km au sud de Cambridge, dans la paroisse de Duxford (Cambridgeshire) en Angleterre.

L'aérodrome appartient à l'Imperial War Museum (IWM) et est le site de l'Imperial War Museum Duxford et de l'American Air Museum.

L'aérodrome de Duxford dispose d'une licence ordinaire de l'autorité de l'aviation civile (CAA) (numéro P678) qui autorise les vols pour le transport public de passagers ou pour l'instruction au vol, comme autorisé par le titulaire de la licence (Cambridgeshire County Council). L'aérodrome n'est pas autorisé pour une utilisation nocturne.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des anciennes bases aériennes de la Royal Air Force

Bibliographie
 Freeman, Roger A., Airfields of the Eighth, Then And Now, 1978
 Maurer Maurer, Air Force Combat Units of World War II, Office of Air Force History, 1983
 USAAS-USAAC-USAAF-USAF Aircraft Serial Numbers--1908 to present
 USAAF Duxford Airfield, Station 357
 78th Fighter Group on Littlefriends.co.uk

Liens externes
 Imperial War Museum Duxford
 American Air Museum Duxford
 Duxford Aviation Society, the volunteer organisation of the IWM Duxford.
 Imperial War Museum, Duxford - private photo website
 Website of the 78th Fighter Group
 RAF Duxford photo gallery
 A History of the Cambridge Gliding Club
 Duxford Pilot Group - GA flying group

Transport dans le Cambridgeshire
Aéroport en Angleterre
Duxford
Base aérienne de la Royal Air Force durant la Seconde Guerre mondiale au Royaume-Uni

Aérodrome de Duxford


İkkakumon (Japonca: イッカクモン), Digimon adlı çizgi dizideki hayali bir karakterdir.

Tanım

Şampiyon seviyesinde bir Digimondur ve Gomamon'un şampiyon seviyesindeki formudur. Büyük, kafasında bir boynuz olan bir mors'a benzer. Digimon 01 ve  02'de R. Martin Klein tarafından seslendirilmiştir.

Saldırıları

Zıpkın torpido adlı bir saldırısı vardır.

Gomamon

İkkakumon


L'UTMB World Series est une compétition internationale d'ultra-trail fondée en 2021 par le groupe Ultra-Trail du Mont-Blanc et dont la première édition a lieu en 2022. Elle regroupe aujourd'hui un circuit mondial de 26 courses d'ultra-trail réparties dans 16 pays.

Elle succède à l'Ultra-Trail World Tour.

C'est une compétition de trail, au même titre que la Golden Trail World Series ou les Skyrunner World Series. Elle est cependant réservé à la discipline de l'ultra-trail.

Historique
À la suite du rachat de la franchise Ultra-Trail World Tour par l'UTMB, une nouvelle compétition d'ultra-Trail est née : UTMB World Series. Le nouveau format de compétition est créé 2022 en partenariat avec l'organisation Ironman pour aider au développement international.

Règlement
L'UTMB World Series est composé de 4 niveaux : UTMB World Series Qualifiers, UTMB World Series Events, UTMB World Series Majors et UTMB World Series Finals. Chacun de ces niveaux permettent d'avoir des places pour les niveaux supérieurs ou de participer au dernier niveau grâce à un système de "Running stones".

Chaque niveau comprends des catégories de distance différentes qui donnent des "Running stones" à cumuler pour les 'finishers' en fonction de la distance :

Pour les élites, les 3 premiers hommes et femmes des courses UTMB World Series Events et les 10 premiers des courses UTMB World Series Majors sont qualifiés pour l'édition suivante des UTMB World Series Finals.

UTMB World Series Qualifiers
Cette catégories regroupe des milliers de courses d'ultra-trail à travers le monde. Terminer une de ces courses permet d'accéder plus facilement aux courses de la catégorie 'UTMB World Series Events', mais ne permet pas de gagner des "Running stones", et donc de rentrer dans le tirage au sort pour participer aux courses de l'UTMB World Series Finales, qui comprend par exemple l'Ultra-Trail du Mont Blanc.

UTMB World Series Events
Une trentaine de course dans le monde font partie de cette catégorie. Terminer une course de cette catégorie permet de gagner des "Running stones" en fonction de la distance de course. Celles-ci sont à cumuler pour avoir accès aux tirages au sort pour les courses du 'UTMB World Series Finals'.

UTMB World Series Majors
Il s'agit de trois finales continentales : Une en Europe, une en Amérique et une en Asie/Océanie. Elles permettent de gagner le double de "Running stones" pour un tirage au sort pour les 'UTMB World Series Finales', en fonction de la distance de course.

UTMB World Series Finals
Pour accéder au finales, il faut détenir un UTMB Index valide et d'au moins 1 'Running Stone' récupérée dans les catégories inférieures au cours des deux années précédentes. Il s'agit ensuite d'un tirage au sort, sauf pour les coureurs qualifiés grâce une victoire sur une course du circuit UTMB World Series ainsi que des coureurs prioritaires.

En 2023, les UTMB World Series Finals se composent de 3 courses :

 La Orsières-Champex-Chamonix (OCC), où il est nécessaire d'avoir un UTMB Index dans les catégories 20K, 50K, 100K ou 100M.
 La Courmayeur-Champex-Chamonix (CCC), où il est nécessaire d'avoir un UTMB Index dans les catégories 50K, 100K ou 100M.
 l'Ultra-Trail du Mont Blanc (UTMB), où il est nécessaire d'avoir un UTMB Index dans les catégories 100K ou 100M.

UTMB Index
L'UTMB index est un index permettant d'évaluer le niveau de performance des coureurs au niveau mondial. Il est calculé en fonction des résultats sur les courses UTMB World Series.

Liste des courses

Palmarès

Notes et références

Compétition d'ultra-trail

UTMB World Series


Josip Jurić Grgić, hrvatski rukometaš
 Josip Jurić (nogometaš)
 Josip Jurić (isusovac)

Josip Jurić


غدا لن تتبدل الأرض فيلم مغربي من إنتاج سنة 1974 للمخرج عبد الله المصباحي من بطولة يحيى شاهين، سميرة البارودي، أمينة رشيد، عزيز موهوب, وابنة المخرج إيمان المصباحي.

أفلام مغربية إنتاج 1974

غدا لن تتبدل الأرض (فيلم)


Zambiya ya da resmî adıyla Zambiya Cumhuriyeti, Afrika kıtasının güney bölümünde denize kıyısı olmayan bir ülkedir. Ülke Zambiya ismi ile bağımsızlığını kazanmadan önce Kuzey Rodezya adı ile 1924 yılına kadar Birleşik Krallık sömürgesi olmuş ve bu tarihten sonra da  Birleşik Krallık'ın himayesi altına girmiştir. Ülkenin Angola, Kongo DC, Tanzanya, Malavi, Mozambik, Zimbabve, Namibya ve Botsvana'ya sınırı bulunmaktadır. Ülkenin ismi Zambezi nehrinden oluşturulmuştur. Zambiya, 24 Ekim 1964 tarihinde Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. Ülkenin başkenti Lusaka'dır.

Ülke ismi
Ülkenin ismi Afrika kıtasının dördüncü büyük nehri olan ve çıkış noktası Zambiya olan ve ülkenin doğu kısımlarında geçen ve Zimbabve ile sınır bölgesini oluşturan Zambezi nehrinden esinlenerek konulmuştur.

Coğrafya

Ülkenin toplamda var olan 5.664 km sınırının 1.110 km'si Angola, 1.930 km'si Demokratik Kongo Cumhuriyeti, 837 km'si Malavi, 419 km'si Mozambik, 233 km'si Namibya, 338 km'si Tanzanya, 797 km'si Zimbabve devleti ile oluşmaktadır.  Ayrıca dünya üzerinde tek dörtgen sınır bölgesinde ülkenin Botsvana ile bağlantısını sağlayan ve metrelerle ifade edilen sınır çizgisi tartışmalıdır. Söz konusu sınıra bağlantısı olan Botsvana, Zambiya, Zimbabve ve Namibya ülkelerinin sınır anlaşmaları ile sınırlarına karşılıklı olarak resmîyet kazandırmadıkları için kabul görmeyen bir sınır noktası konumunda olan bu bölge belirsizliğini korumaktadır.

Zambiya sahip olduğu 752.614 km² alan ile dünyanın en büyük 39. ülkesi konumunda bulunmaktadır. Bu alanlardan birçoğu 1.000 ila 1.400 m yükseklikte bulunan doğal yaylalardan oluşmaktadır. Ülkenin en yüksek noktasını Malavi sınırında bulunan Mafinga Hills'de bulunan Mafinga noktası oluşturmakta olup, bu nokta deniz seviyesinden 2.300 m yükseklikte bulunmaktadır.
Zambezi nehrinin kollarının da bulunduğu ülkenin batı kesiminde alçak düzeyde Kalahari Çölü'nün kumulları bulunmakta olup, bu kumullar güneye doğru giderek azalmaktadır.

İklim
Ülke genelinde hafif tropikal iklim hakim olup, yüksekliğe bağlı olarak sıcaklık değerleri ölçülmektedir. Ülkede üç mevsim yaşanmakta olup bu mevsimler şu şekildedir:

 Mayıs - Eylül ayları arasında kuru ve soğuk bir dönem yaşanmaktadır. Bu aylarda ortalama sıcaklık değerleri  15 °C ila 27 °C olup, Haziran - Temmuz aylarında gündüz sıcaklıkları 10 °C, gece sıcaklıkları ise 4,5 °C kadar düşmektedir.
 Ekim - Kasım ayları arasında kuru ve sıcak bir dönem yaşanmaktadır. Bu aylarda ortalama sıcaklık değerleri  24 °C ila 32 °C arasında ölçülmektedir.
 Aralık - Nisan ayları arasında yağmurun bol olduğu, boğucu sıcaklıklar yaşanmaktadır. Bu aylarda ortalama sıcaklık değerleri  27 °C ila 38 °C olup, bu dönemlerde gün içerisinde şiddetli yağmurdan sonra güneş de kendini gösterebilmektedir. 2007/2008 döneminde olduğu gibi, bu dönemlerde şiddetli şekilde yağan yağmurlar doğal felaketlere neden olup, ölümlere neden olabilmektedir.

Ülke genelinde hakim olan bitki örtüsü savan olarak adlandırılan geniş çayırlık alanlardır.

Ülkenin kuzey bölgesinden doğan Zambezi Nehri, ülkenin güney kesiminde komşuları olan Namibya, Botsvana ve Zimbabve ile sınır çizgisini oluşturmaktadır.

Ülke 1.000 m yükseklikteki bir plato üzerinde bulunduğu için ülke genelinde çok sayıda büyüklü küçüklü şelale mevcuttur. Şelaler içerisinde en meşhur olanı ise Zambezi nehrinden oluşan Victoria Şelalesi'dir.

Nüfus
Zambiya'da nüfusun neredeyse tamamını, %98'ini, siyahi Afrikalı halk oluşturmaktadır. Bu grubun %99'unu da Bantu etnik grubuna mensup gruplar oluşturmaktadır. Bu grup içerisinde ve böylelikle ülkenin genelinde var olan en önemli grup ise toplumun %34'ünü oluşturan Bemba etnik grubudur. Ülke genelinde %14'lük bir paya sahip olan Rotse etnik grubu ise özellikle güney bölgelerde yaşamaktadır. Zambiya'da görev yapan birçok siyaset ve ticaret ile uğraşan kişiler bu etnik grubunun üyesidir. Ülkenin güneyinde konuşlanan bir başka grup ise ülke genelinin %16'sını oluşturan Tonga etnik grubudur. Avrupalı göçmenlerin ülke nüfusu içerisindeki oranları ise sadece %1,2 dolayındadır.

Zambiya genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %65,77'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,27'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %45.74 (erkek 4,005,134/kadın 3,964,969)
15-24 yaş: %20.03 (erkek 1,744,843/kadın 1,746,561)
25-54 yaş: %28.96 (erkek 2,539,697/kadın 2,506,724)
55-64 yaş: %3.01 (erkek 242,993/kadın 280,804)
65 yaş ve üzeri: %2.27 (erkek 173,582/kadın 221,316)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %45,8 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,90 düzeyindedir.

Dil
Ülke nüfusunun büyük çoğunluğu oluşturan Bantu etnik grupları nedeniyle ülkede en çok konuşulan diller Bantu dilleridir. Ülkenin resmî dili İngilizce olmasına rağmen, ülke içerisinde 40'tan fazla dil konuşulmaktadır. Chewa dili ve Bemba dili ülkede yaygın bir şekilde konuşulan dillerdir. Ülke genelinde 3.300.000 kişi, yani nüfusun %36'sı Bemba dilini konuşurken, 800.000'den fazla kişi de Chewa dilini konuşmaktadır. Chewa dili aynı şekilde ülkenin başkentinde de konuşulan diller arasındadır. Bu iki dilin haricinde ChiTonga dili de bir milyona yakın kişi tarafından konuşulabilmektedir.

Din

Özellikle misyonerlik faaliyetleri sonucunda hızlı bir artış gösteren Hristiyanlık ülke genelinde en yaygın olan dindir. Ülke nüfusunun %50'si bu dine inanmaktadır. Hristiyan inancına göre yaşamını sürdüren nüfusun büyük bir oranı da Protestan mezhebine göre inacını yaşamaktadır. Hristiyanlık dininden sonra en yaygın olan inanış ise %24 ila %49 oran ile doğal dinlere inananlardır. İslamiyet'in ülke genelinde hemen hemen hiçbir etkisi görülmezken, İslami inancına göre yaşamını sürdüren nüfusun oranı %1,1 civarındadır.

Sağlık
Zambiya, dünya genelinde en çok HIV vakasının yaşandığı ülkelerin başında gelmektedir. Bu sebepten dolayı ülke genelinde yaş ortalaması 60 yaşından (1990 verileri), kadınlarda 37, erkeklerde ise 38 yaşına kadar düşmüş konumdadır. 2011 verilerine göre ülkede bir milyona yakın AIDS hastası bulunmaktadır. Bu hastalık nedeniyle 2006 verilerine göre 750.000 dolayında AIDS nedeniyle ailesini kaybeden yetim çocuk bulunmakta olup, bu sayının yakın bir gelecekte ülkedeki çocuk nüfusunun %20'sine denk gelen bir milyona ulaşacağı tahmin edilmektedir.

Eğitim
Ülke genelinde okula gitme zorunluluğu bulunmamaktadır. Nüfus genelinde okuma yazma bilmeme oranı özellikle kadınlar arasında yaygın bir durumdur.

Tarih

 Kabwe yakınlarında tarih öncesine ait olan ve bu bölgede yerleşimin olduğunu gösteren kafatası bulunmuştur
 1890: Cecil Rhodes'in Birleşik Krallık adına satın alıp işlettiği bölgede isminden de esinlenerek kurulan Rodezya'nın bir parçası olunmuştur
 1918: İspanyol gribi salgını yaşanmıştır.
 1923: Birleşik Krallık himayesinde kurulan Kuzey Rodezya
 1954: (1964'e kadar) Kuzen Rodezya olarak Güney Rodezya (günümüzde Zimbabve) ve Nyasaland (günümüzde Malavi) ile birlikte Rodezya ve Nyasaland Federasyonu (Orta Afrika Federasyonu) oluşturulmuştur.
 1963: Çiçek hastalığı salgını yaşanmıştır
 24 Ekim 1964: Kenneth Kaunda başkanlığında Birleşik Krallık'tan bağımsızlık kazanılmıştır. İngiliz Milletler Topluluğu üyesi olunmuştur.
 1964: Lusaka'da University of Zambia (Zambiya Üniversitesi) kurulmuştur.

Ülkenin, Kuzey Rodezya olarak Birleşik Krallık himayesinde bir bölge iken başkanlık makamına seçilen Kenneth Kaunda, bağımsızlığın kazanılması ile bağımsız ülkenin de ilk devlet başkanı olmuştur. Yönetimde olduğu süre içerisinde rüşvet başta olmak üzere birçok olumsuzlukta artış görülmüş, bunların engellenmesi yolunda önemli adımlar atılmamıştır. 1973 yılında yasa değişikliği ile ilgili yaşanan gelişmeler neticesinde ülke içerisinde oluşan olumsuzluklar, Kaunda tarafından tek partili sisteme geçişin açıklanması ile noktalanmış, böylece ülkede kendisine karşı oluşabilecek muhalif bir oluşumu engellemiştir.

Uluslararası baskılar neticesinde 1990 yılında çok partili ilk demokratik seçimlere izin veren Kaunda, 1991 yılında yapılan seçimlerler devlet başkanlığı görevini Frederick Chiluba'ya bırakmak durumunda kalmıştır. 2002 ve 2006 yılında gerçekleştirilen ancak bağımsız gözlemciler tarafından olumsuzluklar ifade edilen seçimlerde Levy Mwanawasa devlet başkanlığı görevini üstlenmiştir. Mwanawasa'nın Ağustos 2008 yılında hayatını kaybetmesi neticesinde geçici devlet başkanı olarak görevi üstlenen Rupiah Banda, Ekim 2008 tarihinde yapılan erken seçimlerde oyların çoğunu kazanarak bu göreve resmî olarak seçilmiştir. Son olarak 2011 yılında gerçekleştirilen seçimlerde, bir önceki seçimde Banda'ya karşı kaybeden muhalefet lideri Michael Sata, Banda'ya karşı bu seçimleri kazanarak ülkenin yeni devlet başkanı olmuştur.

İdari yapılanma

Zambiya kendi içerisinde on ilden oluşmaktadır. 2011 yılına kadar dokuz olan il sayısı, o tarihte oluşturulan Muchinga ili ile ona çıkarılmıştır. Bu on il kendi içerisinde ayrıca 105 ilçeye ayrılmış bir konumdadır.

 Merkez Bölgesi - (Kabwe)
 Copperbelt - (Ndola)
 Doğu Bölgesi - (Chipata)
 Luapula - (Mansa)
 Lusaka - (Lusaka)
 Muchinga - (Chinsali)
 Kuzey Bölgesi - (Kasama)
 Kuzeybatı Bölgesi - (Solwezi)
 Güney Bölgesi - (Livingstone)
 Batı Bölgesi - (Mongu)

Şehir
Zambiya'da kentsel yığılımın en fazla olduğu yer başkent Lusaka'dır. Başkentte 2010 resmî verilerine göre 1.742.979 kişi şehir merkezinde olmak üzere tüm Lusaka bölgesinde 2.198.996 kişi yaşamaktadır. Bu nüfus sayısı ile başkent çevresinde ülke nüfusunun %20'si yaşamaktadır. Ülkenin en büyük beş şehri nüfus bilgileri ile şu şekildedir:
Lusaka (1.742.979), Kitwe (504.194), Ndola (455.194), Kabwe (202.914) ve Chingola (179.658)

Ekonomi
Zambiya dünya genelinde önde gelen bakır ihracatı gerçekleştiren ülkelerden bir tanesi konumundadır. 2000 yılında yapılan yatırımlar ile bakır ihracı 550.000 tona kadar çıkmış bir konumdadır. Bu oran ile ihracat %80 artış bir konumda bulunmaktadır. 2004 yılından günümüze kadar Zambiya ekonomisi ortalama %5,2 büyüme göstermiştir. Tüm bu ekonomik verilere rağmen Zambiya dünya üzerinden en az gelişmiş ve en fakir ülkelerden biri olarak sayılmaktadır. 2003 verilerine göre nüfusun %64'ü günlük 1 Dolar'dan daha az bir kazanç ile yaşamını idame ettirmektedir.

Ülke nüfusunun %80'i tarım ile uğraşmaktadır. Başta bakır ve kobalt sektöründe olmak üzere nüfusun %14'ü ise madencilik ile uğraşmaktadır. Bakır endüstrisi ülkenin en önemli gelir kaynaklarını oluşturmakta olup, özellikle bakır ve kobalt ihracatın %75'ine denk gelmektedir. 1969 yılında 750.000 ton düzeyinde olan bakır çıkarımı, sektörde oluşan problemler nedeniyle  1999 yılında 260.000 tona kadar gerilemiş, bakır piyasasında da ücretlerin düşmesi ile daha da problemli bir sektör haline gelmiştir. Bu oranlar ile bakır üretiminde %2,1 ile dünya genelinde bakır üreten ülkeler arasında 12. sıraya kadar gerileyen Zambiya, 2005 yılında bakır piyasasında bakırın değerinin artması ile yeniden ivme kazandırdığı bakır üretimi ile 550.000 ton üretime kadar çıkmıştır. Günümüzde Zambiya genelinde 37.000 kişi madencilik sektöründe çalışmaktadır.

İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini bakır, kobalt, elektrik, tütün, çiçek ve pamuk oluşturmaktadır. Ülkenin 2016 verilerine göre ihracat yaptığı ilk altı ülke şu şekildedir:

 İsviçre %39.4
 Çin %18
 Kongo DC %6.7
 Güney Afrika Cumhuriyeti %6.4
 Birleşik Arap Emirlikleri %6
 Singapur %5.6

İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini makine ve ekipmanları, petrol ürünleri, gübre, gıda ürünleri ve ulaşım araçları oluşturmaktadır. Ülkenin 2016 verilerine göre ithalat yaptığı ilk yedi ülke şu şekildedir:

 Güney Afrika Cumhuriyeti %31.2
 Kongo DC %12.3
 Kuveyt %8.1
 Çin %7.6
 Mauritius %4.4
 Birleşik Arap Emirlikleri %4.2
 Hindistan %4

Ulaşım

Ülke genelinde var olan önemli bölge ve ana yolları şu şekildedir:

Bölge yolları

Ana yollar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Republic of Zambia: Zambiya Cumhuriyeti Hükûmeti Resmî Sitesi auf www.zambia.gov.zm
 Republic of Zambia: Zambiya Merkezî İstatistik Ofisi / Central Statistical Office (CSO) www.zamstats.gov.zm

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler

Zambiya


Sonlu elemanlar yöntemi ya da sonlu elemanlar metodu (FEM), mühendislik ve matematiksel modellerde sıklıkla kullanılan bir sayısal analiz yöntemidir. FEM, özellikle yapı statiği, ısı aktarımı, akışkanlar mekaniği, kütle aktarımı ve elektrik potansiyeli problemlerinde kullanılır; yöntem, özellikle iki veya üç boyutlu kısmi diferansiyel denklemleri ve sınır değer problemlerinin çözümünde uygulanır.

FEM, esasta geniş bir sistemi sonlu eleman adı verilen daha küçük bileşenlere ayırır: bu, denklemin çözüldüğü uzayın ayrıklaştırılarak küçük bölgelere bölünmesi ile gerçekleştirilir. Sınır değer probleminin bu formülasyonu sonucu bir cebirsel denklem sistemi elde edilir. bu sistem daha sonra Rayleigh–Ritz veya Galerkin metodu gibi değişkenli metotlar ile çözülür. Bu metodlarda sonuçlar temel fonksiyonlar (basis function) cinsinden elde edilir: diğer bir deyişle bu fonksiyonlar kullanılarak asıl çözümün interpolasyonu yapılır.

Bir sistemin sonlu elemanlar yöntemi ile incelenmesi sonlu elemanlar analizi (FEA) olarak bilinmektedir. Yöntem ilk kez 1940'lı yıllarda öne sürülmüş ve 1950'li yıllarda uçak tasarımlarında kullanılmaya başlanmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Sonlu farklar yöntemi
 Zamanda sonlu farklar yöntemi

Temel kitaplar
A First Course in the Finite Element Method 6th Edition by Daryl L. Logan CL Engineering; 5th edition (January 1, 2011) 976 pages. ISBN 0495668257
David Hutton'ın "Introduction to Finite Element Method"

Kaynakça

Sayısal diferansiyel denklemler
Hesaplamalı elektromanyetizma
Hesaplamalı fizik

Sonlu elemanlar yöntemi


Humboldt pengueni (Spheniscus humboldti), penguengiller (Spheniscidae) familyasının Spheniscus cinsinden bir penguen türü. Adını, bu hayvanları tarif eden ilk batılı gözlemci Alexander von Humboldt'dan alır. Bu penguenler küçük koloniler halinde, Güney Amerika'nın batı sahillerinde, Humboldt Akıntısı'nın  soğuk bölgelerinde yaşarlar.

Görünüm özellikleri
Yetişkin humboldt penguenleri yaklaşık 60 santimetre boya erişirler. Penguenin gövdesinin üst kısmı siyahımsı gri olup düzensiz gri beneklerin olduğu alt kısmı beyazdır. Göğsünde bulunan nal şeklinde bir bant ve başından geçen beyaz bir şerit, karakteristik özelliğidir.

Beslenme ve davranış
Humboldt penguenleri genelde gruplar halinde hamsi ve sardalya sürülerini avlarlar. Ağırlık olarak sığ sularda yaşar ve yer altına, mağaralara veya kayalar arasındaki yarıklara yuva kurarlar.

Diğer

Humboldt penguenleri tehdit altındaki kuş türlerinden sayılırlar. Yaşam alanlarındaki aşırı boyutta balıkçılık ve insanlar tarafından avlanmaları, sayılarının belirgin bir şekilde gerilemesine yol açmıştır. Sık görülen bir durum da, penguenlerin balıkçı ağlarına yakalanarak boğulmalarıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Humboldt Pengueni

Penguenler
Şili'deki kuşlar

Humboldt pengueni


Babam ve Oğlum, 2005 yapımı bir Çağan Irmak filmi. Ege'deki çiftlikten gazetecilik okumak için ayrılan Sadık'ın, yıllar sonra oğluyla beraber yeniden çiftliğe dönüşünün, 12 Eylül Darbesi arka planında aktarıldığı filmin senaryosunu da yine Çağan Irmak yazdı. Film, Türkiye'de 3.500.000 izleyici sınırını aştı. Filmin çekimleri İzmir (Seferihisar), Balıkesir (Ayvalık) ve İstanbul'da gerçekleştirildi.

Konusu

Sadık, Ege'deki çiftlikten, üniversitede gazetecilik eğitimi için ayrılmıştır. Oysa babası Hüseyin (Çetin Tekindor), onun ziraat mühendisliği okuyup çiftliğin idaresini eline almasını istemektedir. Sadık, daha üniversite yıllarında politikayla aktif olarak ilgilenir. Bunu öğrenen babası Hüseyin, oğlunu evlatlıktan reddeder. 70'li yıllarda birçok siyasi olaya karışan Sadık'ı daha zor günler beklemektedir. 1980 yılının 12 Eylül günü sabah erken saatlerde karısının doğum sancılarının tutmasıyla dışarı fırlayan çift, hastaneye gitmek için araç bulamazlar, çünkü ülkede askerî darbe gerçekleşmektedir. Sadık'ın karısı, doğum esnasında hayatını kaybeder ama küçük Deniz hayattadır. Gördüğü işkence ve yattığı hapisten sonra sağlığı bozulan Sadık, hastalığının ölümcül olduğunu anladığında Deniz'i Ege'deki çiftliğe, annesinin ve konuşmadığı babasının yanına götürmekten başka bir yol bulamaz. Çizgi romanlara ve onun büyülü dünyasına oldukça meraklı olan Deniz için evin yanaşmaları, küs teyze (Şerif Sezer), traktör kullanan ve telsizle konuşan babaanne (Hümeyra), bileğinden boğazına kadar bilezikle dolaşan gelin Hanife (Binnur Kaya) ve saf bir amca (Yetkin Dikinciler) ile tanışmak, onun için oldukça farklı bir deneyim olacaktır. Sadık ve Hüseyin'in geçmişle hesaplaşmaları ise oldukça sıkıntılı gelişmelere neden olacaktır.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Çetin Tekindor - Hüseyin Efendi
 Fikret Kuşkan - Sadık
 Hümeyra - Nuran
 Şerif Sezer - Gülbeyaz
 Ege Tanman - Deniz
 Yetkin Dikinciler - Salim
 Binnur Kaya - Hanife
 Özge Özberk - Birgül
 Erdal Tosun - Gazeteci Mustafa
 Nergis Çorakçı - Sakine
 Mahmut Gökgöz - Kahya
 Bilge Şen - Fatma
 Halit Ergenç - Özkan
 Tuba Büyüküstün - Aysun

Aldığı ödüller
 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali (2006)
 En iyi film (Çağan Irmak)
 En iyi erkek oyuncu (Fikret Kuşkan)
 En iyi kadın oyuncu (Şerif Sezer)
 38. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri
 En iyi film
 En iyi yönetmen (Çağan Irmak)
 En iyi senaryo (Çağan Irmak)
 En iyi kadın oyuncu (Hümeyra)
 En iyi erkek oyuncu (Çetin Tekindor)
 En iyi yardımcı kadın oyuncu (Şerif Sezer)
 2005 ÇASOD Ödülleri
 En iyi erkek oyuncu (Çetin Tekindor)
 2006 Nürnberg Film Festivali (Almanya-Türkiye)
 En iyi film - İzleyici Ödülü (Çağan Irmak)
 2006 Dünya Film Müzikleri Ödülleri
 Dünya film müziği ödülü (Evanthia Reboutsika)
 Sadri Alışık Ödülleri
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Özge Özberk

Müzikler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Babam ve Oğlum Resmi Sitesi

12 Eylül Darbesi ile ilgili filmler
2005 çıkışlı Türk filmleri
Balıkesir'de çekilmiş filmler
İstanbul'da çekilmiş filmler
İzmir'de çekilmiş filmler
Konusu İzmir'de geçen filmler
Çağan Irmak'ın senaryosunu yazdığı filmler
Çağan Irmak'ın yönettiği filmler
2000'lerde Türkçe filmler
Avşar Film filmleri
2005 çıkışlı dramatik filmler
Baba-oğul filmleri
Aileler ile ilgili filmler
Hastalıklar ile ilgili filmler

Babam ve Oğlum


Liuzhou Wuling Automobile Industry Co., Ltd. (sem stundar viðskipti sem Wuling Motors; kínverska: 五菱汽车; pinyin: Wǔlíng Qìchē; lit. "Five Diamonds Motors") er kínverskur bílaframleiðandi, opinberlega stofnað sem sameiginlegt verkefni af Liuzhou Wuling Motors Co., Ltd. (stytt "Wuling Group") og Wuling Automobile Group Holdings Ltd.

Þeir framleiða vélar og ökutæki til sérstakra nota, nefnilega rafbíla, fólksflutningabíla, vörubíla og rútur og bílavarahluti.

Fyrirtækið rekur einnig sameiginlegt verkefni með SAIC og General Motors, sem heitir SAIC-GM-Wuling (SGMW).

Wuling Motors


North Union Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 North Union Township (Arkansas)
 North Union Township (Fayette County, Pennsylvania)
 North Union Township (Schuylkill County, Pennsylvania)

North Union Township


Das Gebiet Schönbuch ist ein mit Verordnung vom 9. März 2004 durch die Forstdirektion Tübingen ausgewiesener Schonwald (SG-Nummer 200290) im Süden des deutschen Bundeslands Baden-Württemberg.

Definition
Als Schonwald bezeichnet man in Baden-Württemberg ein geschütztes Waldgebiet, in dem die wirtschaftliche Nutzung des Waldes zwar erlaubt ist, aber gewissen Einschränkungen unterliegt. Der Begriff wird in anderen deutschsprachigen Regionen nicht oder bestenfalls umgangssprachlich verwendet. Er wird in § 32 des baden-württembergischen Waldgesetzes folgendermaßen definiert: "Ein Schonwald ist ein Waldreservat, in dem eine bestimmte Waldgesellschaft mit ihren Tier- und Pflanzenarten, ein bestimmter Bestandsaufbau oder ein bestimmter Waldbiotop zu erhalten, zu entwickeln oder zu erneuern ist. Die Forstbehörde legt Pflegemaßnahmen mit Zustimmung des Waldbesitzers fest."

Lage

Der rund 6,8 Hektar große Schonwald Schönbuch liegt im "Forstbezirk Überlingen" der Gemeinde Deggenhausertal, Gemarkung "Homberg" im Bodenseekreis, am Ostrand des Bettenreuter Waldes. Es erstreckt sich entlang des "Aubachs", ein Zufluss der Rotach, etwa ein Kilometer nördlich des Ortsteils Homberg (Deggenhausertal) und westlich des "Kohllöffelhofs" auf einer Höhe von rund 640 bis .

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist der langfristige Erhalt naturnaher, standortstypisch ausgeprägter und meist artenreicher Waldgesellschaften. Im Schonwald "Schönbuch" sind dies der Molasse-Schluchtwald mit reichem Baumartenspektrum (Buche, Esche, Ahorn, Kirsche, Erle, Elsbeere, Aspe, Baumweide, Birke, Eiche, Ulme, Tanne, Fichte, Kiefer, Eibe) und das natürliche Eiben-Vorkommen.

Betreuung
Wissenschaftlich betreut wird der Schonwald Schönbuch durch die Forstliche Versuchs- und Forschungsanstalt Baden-Württemberg (BVA).

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Referenzen

Einzelnachweise

Weblinks
 Steckbrief des Schutzgebiets bei der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)
  Bann- und Schonwälder–Übersicht bei der Landesforstverwaltung Baden-Württemberg
 Datenbank der Naturwaldreservate Deutschlands bei der Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)

Waldschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Deggenhausertal

Schönbuch (Schonwald)


(désignation temporaire Sar2593) est un petit astéroïde Apollon qui a percuté l'atmosphère terrestre le .

Désignation
Lors de sa découverte le , l'astéroïde reçoit la désignation temporaire (donnée par le découvreur) Sar2593. À la suite de la confirmation de son impact avec la Terre dans les heures qui ont suivi, l'astéroïde reçoit la désignation provisoire  le jour-même.

Découverte et observations
Il a été découvert par Krisztián Sárneczky dans le cadre de GINOP-KHK, à l'observatoire Piszkéstető (Hongrie), le  à .

Caractéristiques physiques et orbitales avant l'impact
 mesurait  de large.

Collision avec la Terre
L'astéroïde est entré en collision avec l'atmosphère terrestre le  vers  au sud-ouest de l'île Jan Mayen.  est le cinquième petit corps découvert dans l'espace avant la détection de sa collision avec la Terre.

Références

Bibliographie

Articles connexes
 Liste de bolides

Impact cosmique avec la Terre
Astéroïde Apollon
Météoroïde
11 mars
Mars 2022
2022 en astronomie
Planète mineure découverte en 2022
Objet céleste découvert par Krisztián Sárneczky
Objet céleste découvert par GINOP-KHK
Planète mineure non numérotée

2022 EB5


Malacocarpus, monotipski biljni rod iz porodice Nitrariaceae ili Tetradiclidaceae, dio reda sapindolike. Jedina vrsta roda je M. crithmifolius.

Opis
Zimzeleni, vrlo rijedak i lijep, patuljasti ili puzavi grm s jako razgranatim stabljikama i duboko režnjevit, tankim, sočnim lišćem. Nakon neuglednih, žućkastozelenih cvjetova uslijede okruglasti, svijetlocrveni plodovi, promjera oko 1 cm. Plodovi su jestivi, slatki i ukusni. Malacocarpus crithmifolius široko je rasprostranjen od Turkmenistana, Uzbekistana i Irana do Afganistana, ali je poznat samo iz malih populacija na šljunkovitim, stjenovitim padinama, često na gipsanim tlima. Najbolje je prilagođena klimama s vrućim, suhim ljetima i oštro hladnim zimama. Iako je vrlo tražen među ljubiteljima voća, nije poznat u uzgoju, osim možda po nekoliko kolekcija.

Rod je raširen po Aziji, od Kazahstana na jug do Irana.

Sinonimi
 Peganum crithmifolium Retz.

Izvori

Nitrariaceae
Flora Kazahstana
Flora Turkmenistana
Flora Uzbekistana
Flora Tadžikistana
Flora Afganistana
Flora Irana

Malacocarpus


Balian de Ibelin (în ; n. 1143 - d. 1193) a fost un nobil cruciat al Regatului Ierusalimului din secolul al XII-lea. Balian a fost cel mai tânăr fiu al lui Barisan Ibelin și fratele lui Hugh Baldwin. Tatăl său, un cavaler din provincia Jaffa a fost răsplătit cu stăpânirea castelului de Ibelin după revolta lui Hugh II Le Puiset. Numele Balian a fost scris, de asemenea, Barisan, dar el pare să fi adaptat numele la franceza veche: Balian (în 1175-1176). Balian de Ibelin mai este cunoscut și sub numele de Balian cel Tânăr sau Balian al II-lea.

Balian de Ibelin  este faimos deoarece a apărat cu mare vitejie Ierusalimul în timpul asediului lui Saladin, atunci când cruciații, cu o forță de 6000 de soldați, au ținut piept celor 60000 de sarazini. Balian de Ibelin a fost reprezentat de actorul Orlando Bloom în filmul din 2005, Regatul Cerului.

Nașteri în 1143
Decese în 1193
Cruciați
Nobili

Balian de Ibelin


Herbert Paul Georg Ritter und Edler Herr von Berger (* 7. Oktober 1881 in Frankfurt (Oder); † 1965) war ein preußischer Offizier, Schriftsteller, Publizist und hochrangiger Beamter im Bereich des Verfassungsschutzes.

Leben
Herbert von Berger, ein Sohn des Majors Heinrich Ritter und Edler von Berger und der Anna, geb. Frey, wurde zunächst preußischer Offizier. Er nahm im Jahr 1903 den Abschied vom aktiven Militärdienst und widmete sich nun der schriftstellerischen und Verlegerarbeit. Als redaktioneller Leiter des 1903 in Berlin gegründeten Reimar Hobbing Verlages war er selbst auch als philosophisch-politischer Publizist tätig. So gab er mit die "Konservative Monatsschrift für Politik, Kunst und Literatur" heraus und übernahm später die Leitung des Verlages Reimar Hobbing. Hier verlegte er die Werke Friedrichs des Großen neu und wurde dafür mit dem Roten Adlerorden IV. Klasse geehrt. Seine vermutlich erste eigene Publikation war "Irmgard: Dramatische Dichtung", die im Berlin Janke Verlag herauskam. Es folgten mehrere Schriften und einzelne Artikel in denen er die Haltung des Konservatismus, die ihm in dieser Zeit selbst auch eigen war, aus verschiedener Blickrichtung darstellte. Dazu gehörte 1910 das Buch "Der Konservatismus und die Partei", deren Mitglied er war. Zusammen mit Philipp Zorn verlegte er 1913 anlässlich des 25-jährigen Thronjubiläums von Wilhelm II. ein umfangreiches dreibändiges Werk unter dem Titel "Deutschland unter Kaiser Wilhelm II.".

Zu Beginn des Ersten Weltkrieges trat Herbert von Berger in den preußischen Staatsdienst ein. Er war zunächst 1914 als Hilfsarbeiter im Referat für Presseangelegenheiten im preußischen Ministerium des Inneren tätig. In diesen Jahren wurde er Mitglied der Deutschen Gesellschaft von 1914. Ab 1916 war er Geheimer Regierungsrat und im März 1919 wechselte er in das preußische Staatsministerium. Zu dieser Zeit war die Weimarer Republik aus der Taufe gehoben, der neue Ministerpräsident Philipp Scheidemann hatte am 13. Februar 1919 seine Regierung vorgestellt und in Weimar tagte die Nationalversammlung zur Ausarbeitung der Verfassung. Noch vor ihrer Inkraftsetzung fasste das preußische Staatsministerium am 21. Juli 1919 den Beschluss zur Bildung einer Institution, die den Schutz der Verfassung gewährleisten sollte. Das Preußische "Staatskommissariat für die Überwachung der öffentlichen Ordnung (PrStKom)", das am 2. August 1919 seine Tätigkeit aufnahm, stand unter der Leitung von Herbert von Berger. Als Staatskommissar dieser neu geschaffenen Staatsschutzbehörde trug er die Verantwortung für die Gewinnung und Auswertung von Nachrichten über die Gegner der Weimarer Reichsverfassung und war dem preußischen Ministerpräsidenten und dem Minister des Innern direkt unterstellt. Dieser Schritt Preußens war analog auch auf dem Gebiet der Politischen Polizei zum Jahresbeginn 1919 vollzogen worden. Diese war ins Berliner Polizeipräsidium integriert. Zum Zeitpunkt seiner Gründung war das Staatskommissariat in die Bereiche Nachrichtenstelle, exekutive Stelle und Presseabteilung gegliedert. Obwohl es eine preußische Behörde war, stellte das Reichskabinett mit seiner Entscheidung vom 13. September 1919 insgesamt 2,5 Millionen Mark "aus dem Kriegsfond" bereit und akzeptierte vorerst diesen Status.

Der Makel dieser Verfassungsbehörde bestand jedoch von Anfang an darin, dass es keine Reichsbehörde war, aber ihre Aufgabenstellung darauf ausgerichtet wurde, den Verfassungsschutz in allen Teilen der Weimarer Republik zu leisten. Das sollte dadurch sichergestellt werden, dass die relevanten Informationen aus allen 12 Staaten der dort ansässigen Meldestellen in Berlin zusammengezogen und durch eigene Netzwerke sowie V-Leute ergänzt wurden. Um die Arbeitsfähigkeit zügig herzustellen, wurden noch bis zum Jahreswechsel die wichtigsten Personalstellen besetzt und zum 9. Dezember 1919 die Behörde in "Staatskommissar für öffentliche Ordnung" umbenannt. Relativ schnell stellte sich jedoch heraus, dass es so nicht funktionieren konnte. Den Ländern war die dominierende Rolle Preußens suspekt und die Reichsregierung bemängelte den fehlenden Einfluss des Reiches auf die Arbeit des preußischen Staatskommissars. Um den Jahreswechsel bemühte sich daher der persönliche Referent des Reichsministers Matthias Erzberger (1875-1921), Heinrich Hemmer (1886-1942), um Schritte des Umbaus der Landesbehörde in eine Reichsbehörde. Bereits am 14. Februar 1920 lag dazu auch eine Kabinettsvorlage auf dem Tisch.

Doch die Ereignisse des Kapp-Putsches vom 13. bis 17. März 1920 beendeten auf einen Schlag alle begonnenen Diskussionen dazu. Deutlich führten sie vor Augen, dass der preußische Staatskommissar "kläglich versagt" hatte. Denn seine Behörde war nicht ausreichend über die drohenden Gefahren, die zum Sturz der Weimarer Republik führen sollten, informiert. Sie hatte die Gefährdung des Staatswesens von rechtsextremen Kräften, die damals vor allem von der Nationalen Vereinigung ausging, in ihren Zielen und ihrem Wirken in den Berichten an die Regierung verharmlost. Über die Putschpläne von Wolfgang Kapp und Walther von Lüttwitz hatte Herbert von Berger die Regierung nicht informiert. Somit hatte er dazu beigetragen, dass auch das Kabinett Bauer die Lage nicht richtig einschätzen konnte. Deshalb musste er nach dem Kapp-Putsch den an seine Person gerichteten Vorwürfen entgegentreten, er habe illoyal oder fahrlässig gehandelt. Daraufhin erfolgte im 25. März 1920 seine Ablösung als Staatskommissar. Nachfolger wurde der bisher als 1. Staatsanwalt in Preußen tätige Robert Weismann (1869-1942).

Unmittelbar danach wurde Herbert von Berger als preußischer Gesandter in Dresden und später als Vortragender Rat im Innenministerium tätig.

Im Jahr 1965 verstarb Herbert von Berger.

Schriften
  Irmingard: Dramatische Dichtung, Berlin Janke Verlag, 1908.
  Der Konservatismus und die Partei, Reimar Hobbing Verlag Berlin, 1910.
  Konservatismus im geistigen Leben, Reimar Hobbing Verlag Berlin, 1910.
  Deutschland unter Kaiser Wilhelm II. (Mitautor: P.Zorn, F.W.von Loebel, S.Körte und H. von Berger), Reimar Hobbing Verlag Berlin, 1914.
		Band 1  Deutsche Politik
		Band 2  Das deutsche Wirtschaftleben
		Band 3  Die Wissenschaften
  Ein Fallissiment: Schauspiel in 4 Akten, Hendel Bücherei Halle an der Saale, 1920.
  Lageberichte des Reichskommissars für Überwachung der öffentlichen Ordnung, ab 1920, (Hrsg.), Bestand des Bundesarchivs Koblenz R134, München 1979 (Neuauflage).

Literatur
 Dirk Emunds, Vom Republikschutz zum Verfassungsschutz? Der Reichskommissar für Überwachung der öffentlichen Ordnung in der Weimarer Republik, Dr. Kovac Verlag Hamburg 2017, Schriftenreihe der Hochschule – Leistung – Verantwortung, Band 5, Hochschule des Bundes für öffentliche Verwaltung
 Gerhard Schulze (Bearb.): Die Protokolle des Preußischen Staatsministeriums 1817–1934/38. Bd. 11/II. Olms-Weidmann, Hildesheim 2002, ISBN 3-487-11663-4, S. 121. (Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (Hrsg.): Acta Borussica. Neue Folge.)
 Theodor Wolff: Tagebücher 1914–1919. Boppard am Rhein, 1984 S. 80

Weblinks

Einzelnachweise

Preußischer Diplomat
Gesandter in Sachsen
Leutnant (Preußen)
Ministerialbeamter (Preußen)
Publizist
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Herbert
Ritter (Neuzeit)
Edler
Deutscher
Geboren 1881
Gestorben 1965
Mann

Herbert von Berger


Poľný Kesov este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 660 de locuitori.

Istoric
Localitatea Poľný Kesov este atestată documentar din 1338.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Poľný Kesov


Rolando Rojo Redolés (Ovalle, 10 de febrero de 1941) es un escritor y académico chileno. Ha publicado entre otros libros La muerte de la condesa Prokofich, Cuentos de barrio, El último invierno del abuelo y El cumpleaños.

Es primo del músico y poeta Mauricio Redolés.

Biografía
Su padre era conductor de ferrocarriles, llevándolo a vivir a Santiago cuando tenía sólo un año. Debido a que el ambiente social de la capital no era apto para su hijo, decidió volver a Ovalle cuando Rolando tenía 12 años: cités, pasajes y prostíbulos empobrecidos, fueron vivencias que en el futuro plasmará en sus libros. Completó su enseñanza en el Liceo de Hombres de Ovalle.

Terminada la enseñanza media volvió a Santiago a titularse de profesor de Lenguaje.

Durante la Unidad Popular fue un activo militante del Partido Comunista y se desempeñó en labores en el Ministerio de Educación y como Visitador de Educación Primaria y Normal. El día del golpe de Estado fue detenido y torturado. Estuvo detenido en el Estadio Víctor Jara, coincidiendo con Víctor en el recinto, luego pasó varios meses en el Campo de Prisioneros Chacabuco, para luego exiliarse en Argentina. Una vez allí pasó varios meses en un refugio de exiliados de distintas nacionalidades en la Pampa Argentina, donde compartió como bibliotecario con exjerarcas nazis, nobles rusos y exiliados sudamericanos, experiencia que relata en su libro La muerte de la condesa Prokofich.

Regresó a Chile en 1976, luego del golpe de Estado en Argentina, a pesar de que varios de sus conocidos se habían exiliado en otros países.

Se ha desempeñado como docente en el Liceo de Niñas de Rancagua y la Universidad ARCIS, entre otros.

Ha ganado varios premios literarios y concursos municipales.

Obras

Como con bronca y junando. Comala Ediciones, Santiago de Chile, 1993.
La muerte de la condesa Prokofich. Mosquito Comunicaciones, Santiago de Chile, 2002.
Otros rostros en las ventanas de San Pablo. Editorial Don Bosco, Santiago de Chile, 2003.
Viaje a las raíces y otros relatos. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2006.
Cuentos de barrios. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2008.
El último invierno del abuelo. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2010.
El cumpleaños. Mago editores, Santiago de Chile, 2010
El mundo no cambia en una tarde de sábado, Susy. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2012.
Hoja de ruta de un escritor tardío. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2014.
Putisimas. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2015.
Siempre cuentos, antología personal. Bravo y Allende editores, Santiago de Chile, 2015.

Premios destacados

Primer Premio en concurso VII-VIII-X, «Javiera Carrera», 1984, 1985 y 1987.
Premio Único Editorial Sinfrontera, 1987.
Premio Pedro de Oña, Municipalidad de Ñuñoa. Cuentos, 1991.
Mención Honrosa Premio Municipal de Santiago, 1994.
Primer Lugar Concurso «Dolores Pincheira». SECH, Concepción, 1996.
Premio Nacional del Libro y la Lectura. Cuentos, 1997.
Premio Alerce. Novela, SECH, 2003.
Mención Honrosa Premio Municipal de Santiago, 2009.
Premio Pedro de Oña, Municipalidad de Ñuñoa. Cuentos, 2010.
Premio «Teresa Hamel», Sociedad de Escritores de Chile, 2011.

Referencias

Nacidos en Ovalle
Alumnado del Liceo de Hombres de Ovalle
Novelistas de Chile
Escritores de Chile del siglo XXI
Comunistas de Chile
Chilenos exiliados de la dictadura militar

Rolando Rojo Redolés


General Sir John Winthrop Hackett,  (5 November 1910 – 9 September 1997) was an Australian-born British soldier, painter, university administrator, author and in later life, a commentator.

Early life
Hackett, nicknamed "Shan", was born in Perth, Western Australia. His Irish Australian father, also named Sir John Winthrop Hackett (1848–1916), originally from Tipperary, was educated at Trinity College, Dublin (B.A., 1871; M.A., 1874), and he emigrated to Australia in 1875, eventually settling in Western Australia in 1882, where he became a newspaper proprietor and editor and a politician. His mother was Deborah Drake-Brockman whose parents were prominent members of Western Australian society. Her six siblings included Grace Bussell, famous for rescuing shipwreck survivors as a teenager and Frederick Slade Drake-Brockman, a prominent surveyor and explorer.

On 3 August 1905, at 57, Hackett Sr married 18-year-old Deborah Drake-Brockman (1887–1965)—later Deborah, Lady Hackett; Deborah, Lady Moulden; and Deborah Buller Murphy—a director of mining companies. They had four daughters and a son. Hackett senior died in 1916. Lady Hackett remarried in 1918.

Hackett junior received secondary schooling at Geelong Grammar School in Victoria and then travelled to London to study painting at the Central School of Art. He then studied Greats and Modern History at New College, Oxford, earning an M.A. As his degree was not good enough for an academic career, Hackett joined the British Army and was commissioned into the 8th King's Royal Irish Hussars in 1933, having previously joined the Supplementary Reserve of Officers in 1931. During his military training, he completed a thesis in history with a focus on the crusades and the Early Middle Ages, particularly Saladin's campaign in the Third Crusade, for which he was awarded a B. Litt. He also qualified as an interpreter in French, German and Italian, studied Arabic and eventually became fluent in ten languages.

Family

He married Margaret Frena, daughter of Joseph Peter Frena, in Jerusalem Cathedral on 21 March 1942. Margaret outlived Hackett by a decade, dying on 14 May 2007. They had one child, Susan Veronica Hackett (20 May 1945 – December 1992).

Early career
He served in Palestine during the Arab revolt, where he was mentioned in despatches in 1936, and then with the Trans-Jordan Frontier Force from 1937 to 1941, when he was mentioned in despatches.

Second World War

Hackett fought in the British Army in the Second World War Syria-Lebanon campaign: he was wounded and was awarded the Military Cross. During his recovery in Palestine, he met Margaret Fena, the Austrian widow of a German. Despite the difficulties caused by her nationality, they married in Jerusalem in 1942.

In the North African campaign, he commanded 'C' Squadron of the 8th Hussars (his parent unit) and was wounded again when his M3 Stuart tank was hit during the battles for Sidi Rezegh airfield. He was severely burnt when escaping the stricken vehicle. Whilst recuperating at GHQ in Cairo, he was instrumental in the formation of the Long Range Desert Group, the Special Air Service and Popski's Private Army.

In 1944, Hackett raised and commanded the 4th Parachute Brigade for the Allied assault on Arnhem, in Operation Market Garden. At the battle of Arnhem, Brigadier Hackett was severely wounded in the stomach, captured and then taken to the St. Elizabeth Hospital in Arnhem. A German doctor at the hospital wanted to administer a lethal injection to Hackett because he thought that the case was hopeless. However, he was operated on by Alexander Lipmann-Kessel, who, with superb surgery, managed to save the brigadier's life.

After a period of recuperation, he managed to escape with the help of the Dutch underground. Although he was unfit to be moved, the Germans were about to move him to a prisoner-of-war camp. He was taken by 'Piet van Arnhem', a resistance worker from Ede, and driven to Ede. They were stopped on the way but Hackett had extra bloody bandages applied to make him look even worse than he was. Piet told the checkpoint that they were taking him to hospital. They were let through despite the hospital being in the opposite direction from which they had just come.

He was hidden by a Dutch family, called de Nooij, who lived at No. 5 Torenstraat in Ede. The address no longer exists due to development. The family nursed the brigadier back to health over a period of several months; he then managed to escape to the Allied lines with the help of the underground. He remained friends with the de Nooijs for the rest of their lives and visited immediately after they were liberated, bearing gifts. Hackett wrote about the experience in his book I Was A Stranger, published in 1977. He received his second Distinguished Service Order for his service at Arnhem.

Later Army Career
He returned to Palestine during the Palestine Emergency in 1947 where he assumed command of the Transjordan Frontier Force. Under his direction, the force was disbanded, as part of the British withdrawal from the region. He attended university at Graz, as a postgraduate in post-mediaeval studies and, after returning to the United Kingdom, he attended the Staff College, Camberley in 1951. After this, he was appointed to command the 20th Armoured Brigade and, on being promoted to major-general, assumed command of the 7th Armoured Division. In 1958, he became Commandant of the Royal Military College of Science at Shrivenham, and was promoted to lieutenant-general in 1961. He became General Officer Commanding-in-Chief (GOC-in-C), Northern Ireland Command, in 1961 and was knighted (KCB) on 2 June 1962. In 1963, he was appointed to Ministry of Defence as Deputy Chief of the Imperial General Staff (DCIGS), responsible for forces organisation and weapon development and became the leading figure in the reorganisation of the Territorial Army (TA), which made him unpopular. He relinquished his appointment on 4 February 1966.

On 14 April 1966, he was appointed command of the British Army of the Rhine (BAOR) and the parallel command of NATO's Northern Army Group, and his ability to speak several languages made him a natural choice, as did his friendship with foreign soldiers such as Johann von Kielmansegg of the Bundeswehr.

In 1968 he wrote a highly controversial letter to The Times that was critical of the British government's apparent lack of concern over the strength of NATO forces in Europe but signed the letter as a NATO officer, not as a British commander.

Retirement
After his retirement from the army, Hackett continued to be active in several areas. From 1968 to 1975, he was Principal of King's College, London. In 1978, he wrote a novel, The Third World War: August 1985, which was a fictionalized scenario of the Third World War based on a Red Army invasion of West Germany in 1985. It was followed in 1982 by The Third World War: The Untold Story, which elaborated on the original, including more detail from a Soviet perspective. American author Max Brooks cited Hackett's novels as one source of inspiration for his novel World War Z.

Decorations
Hackett's (British) military decorations included the Knight Grand Cross of the Bath, Commander of the Most Excellent Order of the British Empire, Distinguished Service Order and Bar, Military Cross. His obituary in The Times called him a man of "intellect and prodigious courage."

Bibliography
Dates may not be reliable and are for guidance only.

 Popski's Private Army, 1950,  (Foreword only)
 The Profession of Arms, 1963,
 I Was A Stranger, 1977,
 The Third World War, 1978,
 Third World War: Lecture, 1979
 Arnhem Doctor, 1981,  (Foreword only)
 The Third World War: The Untold Story, 1982,
 The Middle East Commandos, 1988,  (Foreword only)
 Warfare in the Ancient World, 1989,
 The Desert Rats: History of the 7th Armoured Division, 1990,  (Introduction only)
 The Devil's Birthday: Bridges to Arnhem, 1944, 1992,
 The History of the Glider Pilot Regiment: An Official History, 1992,
 One Night in June, 1994, 1853104922 (Introduction only)
 Map of the D-Day Landings, 1994,  (Foreword only)
 To Save A Life, 1995,

Honours and awards

Sources:

Hackett was also mentioned in despatches six times:
1) 1936 Palestine
2) 1937 "Trans-Jordan Frontier Force"
3) 1937 "Trans-Jordan Frontier Force"
4) 1944 Italy
5) 1945 Arnhem
6) 1949 Palestine

Sources
 The Biography of General Sir John "Shan" Hackett GCB DSO MC, by Roy Fullick 2003,

References

External links
Biographical details, obituaries and photographs
John Hackett's career timeline
Account of Sir John Hackett's part in the Battle of Arnhem
Imperial War Museum Interview from 1979
Imperial War Museum Interview from 1991
Generals of World War II
1st British Airborne Division officers

Obituaries
Arthur, Max. 'Obituary – General Sir John Hackett' , The Independent (London), 11 September 1997, p. 12.
Obituary of General Sir John Hackett , The Times, 10 September 1997, p. 21.
Barker, Dennis. 'Obituary – General Sir John Hackett'  The Guardian (Manchester), 10 September 1997, p. 15.

|-

|-

|-

|-

|-

8th King's Royal Irish Hussars officers
1910 births
1997 deaths
British military personnel of the 1936–1939 Arab revolt in Palestine
British military personnel of the Palestine Emergency
Military personnel from Perth, Western Australia
People educated at Geelong Grammar School
Alumni of New College, Oxford
Australian people of World War II
British Army generals
British Army brigadiers of World War II
Australian Commanders of the Order of the British Empire
Australian Knights Grand Cross of the Order of the Bath
Principals of King's College London
Recipients of the Military Cross
Operation Pegasus
Australian Companions of the Distinguished Service Order
Transjordan Frontier Force officers
British military writers
Drake-Brockman family
Alumni of the Central School of Art and Design
Australian emigrants to England
Australian people of Irish descent
Graduates of the Staff College, Camberley
People from Perth, Western Australia

John Hackett (British Army officer)


O abelharuco-verde-ásiático (Merops orientalis) é uma espécie de ave da família Meropidae.

É residente, mas propenso a movimentos sazonais e encontra-se amplamente distribuído na Ásia, desde o litoral sul do Irão, para leste através do subcontinente indiano até ao Vietname.

Taxomomia
O abelharuco-verde-africano (M. viridissimus, incluindo as suas subespécies M. v. viridissimus, M. v. cleopatra e M. v. flavoviridis) e o abelharuco-verde-árabe (M. cyanophrys, incluindo as subespécies M. c. cyanophrys e M. c. muscatensis) foram anteriormente considerados como pertencendo à presente espécie, mas foram separados como espécies distintas pelo IOC em 2021.

Merops
Aves descritas em 1801

Abelharuco-verde-asiático


Final Fantasy VII es un juego que fue lanzado 1997 en su versión para la consola PlayStation y en 1998 salió a la luz su versión para Windows, ambas versiones compartieron la misma banda sonora, la cual consta de tres álbumes oficiales.

Final Fantasy VII Original Soundtrack
Final Fantasy VII Original Soundtrack fue el primer álbum en ser publicado, contiene los temas propiamente del juego, sin ningún tipo de arreglo orquestal, este álbum consta de cuatro discos todos los temas fueron compuestos y producidos por Nobuo Uematsu.

Final Fantasy VII Reunion Tracks
Final Fantasy VII Reunion Tracks fue un álbum derivado de la banda sonora original del juego pero solo algunos temas fueron orquestados por Shiro Hamaguchi.

Piano Collections: Final Fantasy VII
Piano Collections: Final Fantasy VII es un álbum que contiene algunos temas de la banda sonora original del juego, pero arreglados para piano, por supuesto todos los temas compuestos por Nobuo Uematsu, Shiro Hamaguchi se encargó de los arreglos para piano y la interpretación corrió por parte de Seiji Honda.

Referencias

Bandas sonoras de Final Fantasy
Bandas sonoras de videojuegos

Música de Final Fantasy VII


Alphonse Marie Louise Prat de Lamartine (Alphonse-Marie-Louis de Prat de Lamartine) (21 Ekim 1790 - 28 Şubat 1869), Fransız yazar, şair ve siyasetçidir.

Graziella, Göl, Şairane Düşünceler gibi kitapları romantik edebiyatın en ünlü yapıtları arasına girmiş bir edebiyatçıdır. Çeşitli tarih kitapları da yazan Lamartine'in Jirondenlerin Tarihi adlı yapıtı Fransa'daki 1848 ihtilalinin düşünce zeminini oluşturan eserlerdendir. İhtilalden sonra ülke yönetiminde önemli görev almış; Dışişleri Bakanlığı'nı üstlenmiş bir siyasetçidir.

Bir "Osmanlı dostu" olan yazar, Osmanlı tarihi ve Osmanlı izlenimlerini Doğuya Seyahat, Doğuya Yeni Seyahat ve Osmanlı Tarihi adlı eserlerinde aktarmıştır.

Yaşamı
21 Ekim 1790 tarihinde Fransa'da, Paris'in güneydoğusunda yer alan Mâcon'da dünyaya geldi. Krala çok sadık, Katolik bir aristokrat ailenin çocuğu idi. Lyon'da ve Belley'de öğrenim gördü. Gençliğinde orduya girmek veya diplomatik bir görev almak istiyordu ama ailesi, ülke Napolyon tarafından yönetildiği sürece devlet hizmetine girmesine izin vermedi. Bu nedenle gençlik yıllarında avare bir aristokrat hayatı yaşadı. Hristiyanlık dininde karşılaştığı tezatlıklar dininden soğumasına ve uzaklaşmasına sebep oldu. Kalp temizliğini esas alan transandantalizm felsefesine bağlandı. 1811-1812'deki İtalya seyahati sırasında Napoli'de Antoniella adlı bir işçi kızla yaşadığı aşk onu çok etkiledi, 1815'te ölen bu sevgili, birçok şiirine ilham kaynağı oldu.

1814'te Napolyon Elbe Adası'na sürgüne gidip Bourbon Hanedanı Fransa tahta oturunca Kral XIII. Louis'nin muhafız birliğine girdi ama kısa süre sonra Napolyon'un Elbe'den kaçıp Paris'e dönüşü yüzünden İsviçre'ye kaçmak zorunda kaldı. Napolyon'un Waterloo Muharebesi'nde yenilmesi ve Bourbonlar'ın Fransız tahtını gele geçirmesinden sonra ülkesine dönen Lamartine, askerlik mesleğini bıraktı; kendisini edebiyatla uğraşmaya verdi.

1816'da sağlık sorunları nedeniyle kaplıca tedavisi için gittiği Aix-les-Bains'de Julie Charles adlı evli bir kadınla tanıştı. Bourget Gölü kıyısındaki gezintileri sırasında aşık olduğu Julie, ona ünlü "Le lac" (Göl) adlı şiiri için ilham verdi ve 1817'de öldü.

1820'de ilk şiir derlemesi olan "Méditations poétiques" (Şairce Düşünceler) adlı eserini yayımladı. Şair, bu eser ile büyük bir başarı kazanarak Fransız Edebiyatının genç romantik kuşağı arasında önemli bir yer edindi. Aynı yıl Napoli'de Fransız elçiliğinde elçilik katibi olarak atanan Lamartine, o günlerde Maria-Ann Birch adlı bir İngiliz hanımla evlendi. Bu evlilikten 1822'de kızları Julia dünyaya geldi.

Lamartine, 10 yıl boyunca Napoli ve Floransa'da görev yaptı ve şiir yayımlamaya devam eti. Bu dönemde yayımladığı başlıca eserleri "Mort de Socrates" (Sokrat'ın Ölümü) ve "Harmonies poétiques and religeuses" (Şairce Dini Ahenkler)'dir. 1829'da Paris'teki Fransız Akademisi'''ne üye seçildi.

 Büyük Doğu Seyahati
1830'da Fransa tahtına Louis-Philippe'in geçmesinden sonra politikaya atılmak için diplomatik görevlerinden istifa eden şair, seçimleri kaybedince karısı ve kızını yanına alarak özel bir gemi ile doğu seyahatine çıktı. Seyahatleri, tamamı Osmanlı Devleti sınırları içinde bulunan Lübnan, Filistin, Suriye ve İstanbul'u kapsıyordu. Hasta olan kızı Julia bu seyahat sırasında hayatını kaybedip Beyrut'ta toprağa verilince uzun sure şehirden ayrılamadı. Kızının ölümünden duyduğu umutsuzluk, Géthsémani adlı eserinde ifade buldu.

1833'te milletvekili seçildiği haberinin gelmesi üzerine seyahatini sonlandırarak Anadolu ve Almanya üzerinden dönüş yoluna girdi. İstanbul'u ziyareti sırasında padişah II.Mahmud tarafından iyi karşılandı, kendisine refakat etmek üzere Namık Paşa ve Halil Rıfat Paşa görevlendirildi. Seyahat hatıralarını 1835 yılında dört cilt halinde bastırdı.

 Siyasi yaşamı
1833'te parlamentoya giren Lamartine, iyi bir hatip olarak ün yaptı. Başlangıçta liberal bir mutlakiyetçi iken gittikçe daha demokratik görüşlere sahip oldu. 1842'den itibaren "burjuva kral" Louis-Philippe'e muhalefeti gittikçe arttı ve Temmuz Monarşisi'ni sonlandıran "akşam ziyafetleri" adlı siyasi kampanyada aktif rol aldı. 1847'de " Histoire des Girondins" (Jirondenlerin Tarihi) adlı sekiz ciltlik eseri yayımlayan Lamartine, Jirondenler'in tarihini kadar; kendi siyasi görüşlerini anlatıyordu. 1848'de aniden gelişen Şubat Devrimi'nde önemli bir figür olarak yer aldı. Bu devrimi "1848 Devriminin Tarihi" adlı 2 ciltlik eserinde anlattı.

Devrim sonrası oluşturulan geçici hükûmette Dışişleri Bakanlığına getirildi. 24 Şubat 1848'e başladığı bakanlık görevi, 11 Mayıs 1848'te son buldu. Bu dönemde ülke yönetiminin emanet edildiği beş kişilik komitenin bir üyesiydi. ve birkaç aylık bir süre için Avrupa''nın en önde gelen siyasetçilerinden birisi olmuştu. İçinde yar aldığı geçici hükûmet, soyluluk unvanlarını kaldırdı politik suçlardan idam cezasını kaldırdı; Fransa kolonilerinde köleliği kaldırdı.

Lamartine Ocak 1849'da cumhurbaşkanlığına aday olduysa da sadece birkaç bin oy alabildi ve üç ay sonraki seçimlerde meclise de giremedi. Köleliğin kaldırılmasından iki yıl sonra 1850'de kaleme aldığı ve Haiti'deki köle devrimini konu alan Toussaint Louverture adlı oyunu çok popüler oldu.

1850'de ikinci kez İstanbul'a gitti, Sultan Abdülmecit ile görüştü. III. Napolyon bir darbeyle imparatorluğunu ilan etmesi üzerine siyasetten tamamen ayrıldı.

 Aydın'da çiftlik tasarısı
Lamartine, siyasi kariyeri sırasında birikimlerini kaybetmiş ve büyük maddi sıkıntı içine girmiş olduğundan ülkesinden ayrılıp Türkiye'ye yerleşmek istedi. Sultan Abdülmecit'e bir mektup yazarak çiftlik kurmak üzere İzmir veya Marmara yakınlarında kendisine bir arazi verilmesini talep etti. Hükümet, Burgaz Ovası olarak anılan bölgede 38 bin dönümlük toprağın, mülkiyeti sadrazam Mustafa Reşid Paşa üzerine geçirilmek şartıyla Lamartine'e kiralanması ve kira bedelinin hazinece ödenmesine karar verdi. Lamartine, Osmanlı yönetimi ile 25 yıllık kira sözleşmesi imzaladı ama çiftliğin işletilmesi için gerekli sermayeyi karşılayamadı ve projeden vazgeçmek zorunda kaldı.

Lamartine, Osmanlı yönetimine minnetinin bir ifadesi olarak sekiz ciltlik Histoire de la Turquie (Osmanlı Tarihi) adlı eserini yazdı. Eser, 1859'da Paris'te yayımlandı.

 Son yılları
1851'den sonra hayatını yoksulluk içinde geçiren Lamartine, 1863'te eşini uzun ve acı veren bir hastalıktan sonra kaybetti 1867'de geçirdiği bir krizden sonra kısmen bilincini kaybetti; 28 Şubat 1869 tarihinde Paris'te yaşamını yitirdi.

 Eserler

 Hikâye
 Méditations poétiques (1820) dont "Le Lac" et "L'Isolement"
 La Mort de Socrate (1823)
 Nouvelles Méditations poétiques (1823) dont "La Solitude" et "Les Préludes" (ce dernier poème fut mis en musique par Franz Liszt)
 Le Dernier Chant du pèlerinage d'Harold (1825)
 Epîtres (1825)
 Harmonies poétiques et religieuses (1830) dont "Milly, ou la Terre natale"
 Recueillements poétiques (1839)
 Le Désert, ou l'Immatérialité de Dieu (1856)
 La Vigne et la Maison (1857)
N. B. Ces oeuvres, ainsi que les poèmes dramatiques (théâtre) et les romans en vers (Jocelyn et La Chute d'un ange, sont réunies dans les Oeuvres poétiques de la Bibliothèque de la Pléiade aux Éditions Gallimard (texte établi, annoté et présenté par Marius-François Guyard).

 Roman
 Raphaël (1849)
 Graziella (1849)
 Le Tailleur de pierre de Saint-Point (1851)
 Geneviève, histoire d'une servante (1851)
 Fior d'Aliza (1863)
 Antoniella (1867)

 Deneme
 Jocelyn (1836), dont une version illustrée par Albert Besnard
 La Chute d'un ange (1838)

 Tiyatro
 Médée (1813?, publié en 1873)
 Saül (écrit en 1818 mais publié en 1861)
 Toussaint Louverture (1850)

 Tarih
 Histoire des Girondins (1847)
 Histoire de la Restauration, en huit volumes (1851)
 Histoire des Constituants (1853),
 Histoire de la Turquie (1853-1854), ce livre contient une Vie de Mahomet Histoire de la Russie (1855).

 anı, otobiyografi ve gezi
 Voyage en Orient (1835)
 Trois Mois au pouvoir (1848)
 Histoire de la révolution de 1848 (1849)
 Confidences contenant le récit de Graziella (1849)
 Nouvelles Confidences contenant le poème des Visions (1851)
 Nouveau Voyage en Orient (1850)
 Mémoires inédits (1870)

 Biyografileri
 Le Civilisateur, Histoire de l'humanité par les grands hommes, trois tomes (1852: "Jeanne d'Arc", "Homère", "Bernard de Palissy", "Christophe Colomb", "Cicéron", "Gutemberg"; 1853: "Héloïse", "Fénelon", "Socrate", "Nelson", "Rustem", "Jacquard", "Cromwell" (Première et Deuxième Parties); 1854: "Cromwell" (Troisième Partie), "Guillaume Tell", "Bossuet", "Milton", "Antar", "Mad. de Sévigné")

 Diğer
 Des destinées de la poésie (1834)
 Sur la politique rationnelle (1831)
 La vie de Mahomet  (1854)
 Lectures pour tous ou extraits des oeuvres générales (1854)
 Cours familier de littérature (1856)
 Nombreux discours politiques

 Mektup ve yazışmaları
 Correspondance d'Alphonse de Lamartine : deuxième série, 1807-1829. Tome III, 1820-1823 (textes réunis, classés et annotés par Christian Croisille; avec la collaboration de Marie-Renée Morin pour la correspondance Virieu). – Paris: H. Champion, coll. « Textes de littérature moderne et contemporaine » n° 85, 2005. – 521 p., 23 cm. – ISBN 2-7453-1288-X.
 Lamartine, lettres des années sombres (1853 - 1867), présentation et notes d'Henri Guillemin, Librairie de l'Université, Fribourg, 1942, 224 pages.
 Lamartine, lettres inédites (1821 - 1851), présentation d'Henri Guillemin, Aux Portes de France, Porrentruy, 1944, 118 pages.
 Correspondance du 25 décembre 1867

Kaynakça

1790 doğumlular
1869 yılında ölenler
Fransız şairler
Fransa dışişleri bakanları
Fransız Akademisi üyeleri
19. yüzyıl Fransız yazarları
Fransız vejetaryenler
Fransız soylular
Romantik şairler

Alphonse de Lamartine


Anacletus II (died January 25, 1138), born Pietro Pierleoni, was an antipope who ruled in opposition to Pope Innocent II from 1130 until his death in 1138. After the death of Pope Honorius II, the college of cardinals was divided over his successor. Unusually, the election was entrusted to eight cardinals, who elected Papareschi (Innocent II). A larger body of cardinals then elected Pierleoni, which led to a major schism in the Roman Catholic Church. Anacletus had the support of most Romans, including the Frangipani family, and Innocent was forced to flee to France. North of the Alps, Innocent gained the crucial support of the major religious orders, in particular Bernard of Clairvaux's Cistercians, the Abbot of Cluny Peter the Venerable; and Norbert of Xanten, the Archbishop of Magdeburg who established the Premonstratensians and held a high rank in the court of the German Emperor Lothar III.

The lack of support from these key figures left Anacletus with few patrons outside of Rome. Anacletus, with little remaining support, lived for several years and died with the crisis unresolved. In 1139 the second Lateran Council ended the schism, although opinion remained divided.

Life
Pietro was born to the powerful Roman family of the Pierleoni, the son of the consul Pier Leoni. One of his great-great grandparents, Benedictus, maybe Baruch in Hebrew, was a Jew who converted into Christianity. As a second son with ambitions, Pietro was destined for an ecclesiastical career. He studied in Paris and entered the Benedictine Abbey of Cluny. Later he went to Rome and occupied several important positions.

Election
In 1130, Pope Honorius II lay dying and the cardinals decided that they would entrust the election to a commission of eight men, led by papal chancellor Haimeric, who had his candidate Cardinal Gregory Papareschi hastily elected as Pope Innocent II. He was consecrated on February 14, the day after Honorius' death.

On the same day, the other cardinals, led by the senior Cardinal Bishop, Pietro of Porto, met with the leaders of Rome in the Basilica of S. Marco, and announced that Innocent had not been canonically elected.  He nominated Cardinal Pietro Pierleoni, a Roman whose family were the enemy of Haimeric's supporters the Frangipani, who was elected by the Cardinals, clergy, nobility and People of Rome. Anacletus' supporters included the entire Roman aristocracy, with the exception of the Frangipani, and the majority of the Cardinals.  With the support of the People, and in opposition to the French Haimeric, the Pierleoni were powerful enough to take control of Rome, while Innocent was forced to flee north of the Alps.

Conflict
However, north of the Alps, Innocent gained the crucial support of St. Bernard of Clairvaux, Peter the Venerable, and other prominent reformers who personally helped him to gain recognition from European rulers such as Emperor Lothair III, leaving Anacletus with few patrons. Anacletus had been a relatively acceptable candidate for the Papacy, being well-respected, so rumors centering on his descent from a Jewish convert were spread to blacken his reputation. Among Anacletus' supporters were duke William X of Aquitaine, who decided for Anacletus against the will of his own bishops, and the powerful Roger II of Sicily, whose title of "King of Sicily" Anacletus had approved by papal bull after his accession.

By 1135 Anacletus' position was weak despite their aid, but the schism only ended with his death in 1138, after which Gregorio Conti was elected as Victor IV but submitted to Innocent within a month. Innocent returned to Rome and ruled without opposition. Innocent II quickly convened the Second Lateran Council in 1139 and reinforced the Church's teachings against usury, clerical marriage, and other problems.

Though the Pierleoni family mostly submitted to Innocent and his successors, Anacletus' brother Giordano, who was then leader of the Commune of Rome, actively opposed Innocent's successors in the following decade.

See also
 Papal selection before 1059
 Papal conclave (since 1274)

References

Sources

 Arnulfi Sagiensis, Episcopus Sexoviensis, "Tractatus de schismate orto post Honorii II papae decessum," Ludovico Antonio Muratori (editor), Rerum Italicarum Scriptores Tomus III, pars 1 (Milano 1723), pp. 423–432.

 Zöpffel, Richard.  Die Papstwahlen und die mit ihnen im Zusammenhange stehenden Ceremonien von 11.–14. Jahrhunderts (Göttingen 1871), 267–395.
  [Archivio della Real Società Romana di Storia Patria 27, 1904, pp. 399–440].
 Brixius, J. M.  Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130–1181 (Berlin 1912).
 Mann, Horace K.  The Lives of the Popes in the Middle Ages Volume IX. 1130–1159 (London 1914), 1–66.

 Zenker, Barbara. Die Mitglieder des Kardinalcollegiums von 1130 bis 1159 (Würzburg 1964).
 Hüls, Rudolf.  Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049–1130 (Tübingen 1977) [Bibliothek des Deutschen Historischen Instituts in Rom, Band 48].

External links
Catholic Encyclopaedia account of Anacletus II

Year of birth unknown
1138 deaths
12th-century antipopes
12th-century Christian clergy
Antipopes
Italian Benedictines
Italian people of Jewish descent
Clergy from Rome

Antipope Anacletus II


في الهندسة الرياضية، المستقيمان المتخالفان (Skew lines) هما مستقيمان ليسا متوازيان ولا يتقاطعان، وبهذا فإنهما يكونان في مستويين مختلفين. مثال على المستقيمن المتخالفين، ضلعين في مكعب لا ينتميان لوجه مشترك و بالتالي يوجد دائما مستويان متوازيان يمران بهما .
.

خطين يكونان متخالفان في الإسقاطات العمودية (طريقة مونج)، عندما نقاط تقاطع إسقاطاتهما لا ينتميان إلى خط التناظر نفسه.

في الحياة اليومية, لمعرفة ما إذا كان خطان يتقاطعان في نفس النقطة P أو أنهما متخالفان، من الضروري النظر إليهما من جهة أخرى (أي إجراء إسقاط آخر)، إذا اتضح أن نقطة التقاطع P بقيت نفسها، فهذا يعني أن الخطين متقاطعان وبالتالي غير متخالفان.

مراجع

توجيه
جبر متعدد الخطية
هندسة ابتدائية
هندسة إقليدية فراغية

مستقيمات متخالفة


Laurent Binet (París, 19 de julio de 1972) es un escritor francés, galardonado con el Premio Goncourt.

Biografía

Hijo de un historiador, se graduó en la Universidad de París en literatura, materia de la que ha sido profesor de enseñanza secundaria y universitaria.

Ganó el Prix Goncourt du Premier Roman 2010 por su primera novela, HHhH. La novela relata, de un modo personal, el asesinato del líder nazi Reinhard Heydrich en 1942. El título se refiere a las siglas «Himmlers Hirn heisst Heydrich», «el cerebro de Himmler se llama Heydrich».

Su segunda novela, La séptima función del lenguaje, fue galardonada con el Premio Interallié y el Prix du roman Fnac en 2015.

Obras

Novelas

 HHhH (2010), Grasset,
 La séptima función del lenguaje (La Septième Fonction du langage) (2015), Grasset,
 Civilizaciones (Civilizations) (2019), Grasset,

Cuentos

 "Forces et faiblesses de nos muqueuses" (2000), Le Manuscrit,

No ficción

 La Vie professionnelle de Laurent B. (2004), Little Big Man, autobiografía,
 Rien ne se passe comme prévu (2012), Grasset, política,
 Dictionnaire amoureux du tennis (2020), con Antoine Benneteau, guía,

Obras colectivas

 Qu'est-ce que la gauche? (2017), Fayard,

Adaptaciones

 The Man with the Iron Heart (2017), película dirigida por Cédric Jiménez, basada en la novela HHhH

Referencias

Enlaces externos

 Laurent Binet: «Con "HHhH" quise ofrecer una alternativa a la novela histórica»
 Laurent Binet en Chile: por The Clinic

Nacidos en París
Escritores de Francia del siglo XXI
Escritores de París
Alumnado de la Universidad de París

Laurent Binet


Leucastereae, tribus južnoameričkog bilja sa 4 monotipična roda iz porodice noćurkovki.

Tipičan rod je Leucaster sa jednom vrstom iz jugoistočnog Brazila

Rodovi
 Reichenbachia Spreng. (1 sp.)
 Andradea Allemão (1 sp.)
 Ramisia Glaz. ex Baill. (1 sp.)
 Leucaster Choisy (1 sp.)

Izvori

Noćurkovke

Leucastereae


باسكال فوجير  (22 سبتمبر 1968 في غويلهيراند) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من الأرديش
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو رين
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من الأرديش (إقليم فرنسي)
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو مونبلييه
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1968

باسكال فوجير


São João da Boa Vista Portekiz'de Tábua belediyesine bağlı olan, 10,00 km2 yüzölçümüne sahip, 484 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Tábua'nın bucakları

São João da Boa Vista (Tábua)


West Nyack est une agglomération (et un census-designated place ou CDP) dans le comté de Rockland (État de New York). Sa population est de 3439 habitants (au recensement de 2010).

Source

Liens externes

Localité dans le comté de Rockland
Census-designated place dans l'État de New York

West Nyack


Al Fatih Municipality or Al Fatah ()  was one of the municipalities (baladiyat) of Libya in the northeastern part of the country from 1983–1988.   Its capital was Marj. When Al Fatih ceased to exist in 1988 some of its territory became the smaller Marj District.

Major cities and towns

Bounds
Al Fatih was bounded on the north by the Mediterranean Sea, on the east by Jabal al Akhdar, on the south by Ajdabiya, and on the east by Benghazi District.

Municipalities of Libya (1983–1995)

Fati Municipality


Nagykölked (em : Großkulken) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 142 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Nagykölked


RFA Eddyfirth (A261) was an Eddy class coastal tanker of the Royal Fleet Auxiliary.

Construction and design
Eddyfirth was launched at Lobnitz & Co.'s Renfrew shipyard on 10 September 1953 and completed on 10 February 1954. The ship had an overall length of  and a length between perpendiculars of . Beam was  and draft . The ship displaced  light and  full load, with a capacity of 1650 tons of oil. Two oil fired boilers fed a triple-expansion steam engine rated at  and drove a single propeller shaft, giving a speed of .

Citations

References

 Eddy-Class Coastal Tankers
 Historical RFA

Eddy-class coastal tankers
1953 ships
Ships built on the River Clyde

RFA Eddyfirth


Vrbnik (, ) es un municipio de Croacia en el condado de Primorje-Gorski Kotar.
Se fundó en la Edad Media y entiguamente se emplazaba como un enclave amurallado. El pueblo es conocido por su vino local llamado Zlahtina.

Como lugares culturales significativos se puede indicar la biblioteca Vitezić, la capilla gótica del Rosario y la capilla de San Juan en la iglesia parroquial de la Asunción, así como la colección de antiguos manuscritos y documentos en alfabeto glagolítico, custodiados en la iglesia parroquial.

Demografía

En el censo 2011 el total de población del municipio fue de 1 260 habitantes, distribuidos en las siguientes localidades:

Garica - 156
Kampelje - 8
Risika -  148
Vrbnik - 948

Notas
La Estatua de Vrbnik () fue esculpida en 1388, y ésta confirma el estatus del lugar como un centro político y administrativo. La localidad también se conoce por la canción tradicional llamada "Verbniče nad moren" o "Verbniče nad moru" (Vrbnik sobre el mar), cantada en lugares tan lejanos como Carniola Blanca en Eslovenia.

Referencias

Enlaces externos
Un mapa de Krk y de la localidad de Vrbnik
Destinos turísticos en Krk, incluyendo a Vrbnik
Información cultural de Krk, incluyendo a Vrbnik

Localidades de Croacia

Vrbnik


Aster sedifolius es una especie de planta perteneciente a la familia Asteraceae.

Descripción
Planta, verde grisácea, con tallos erectos de entre 15-25 cm, ramificados en la parte superior. Hojas inferiores espatuladas, con tres nervios translúcidos que terminan en sendos dientes y que están presentes ya en el invierno, desapareciendo generalmente cuando la planta florece; a lo largo del tallo otras muy estrechamente lanceoladas, con puntitos glandulosos y bordes algo enrollados. Las flores de verano y otoño, son liguladas en la periferia, de hermoso color azul, separadas entre sí y poco numerosas; las internas son tubulares y amarillas, también poco numerosas. Crecen al extremo de los tallos, solitarias o en grupos, en el interior de unas "copas" largas y estrechas.

Distribución y hábitat
En España, de Castilla y León hacia el este y  hasta Albania. Ausente en las islas.
En terrenos pedregosos secos y pastos entre tomillares y carrascas, principalmente en colinas.

Taxonomía

Aster sedifolius fue descrita por  Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 874 1753.
Etimología
Aster: nombre genérico que deriva de (ἀστήρ), término en griego que significa "estrella", hace referencia a la forma de la cabeza floral.

sedifolius: epíteto latino que significa

Nombre común

 Castellano: manzanilla de pastor.

Referencias

Enlaces externos

sedifolius
Flora de la península ibérica
Plantas descritas en 1753
Plantas descritas por Linnaeus

Aster sedifolius