Les articulations atlanto-axoïdiennes latérales (ou articulations atloïdo-axoïdiennes) sont deux articulations constitutives de l'articulation atlanto-axoïdienne entre l'atlas et l'axis.

Description
Les articulations atlanto-axoïdiennes latérales sont des articulations synoviales planes (arthrodies).

Elles unissent les faces inférieures des masses latérales de l'atlas aux surfaces articulaires latérales de l'axis.

Liens externes

Colonne vertébrale
atlanto-axoïdienne latérale

Articulation atlanto-axoïdienne latérale


Kirovsk može biti:

Bjelorusija
Kirovsk (Mogiljovska oblast), grad u Bjelorusiji u Mogilevska oblast

Rusija
Kirovsk (Murmanska oblast), grad u Rusiji u Murmanskoj oblasti
Kirovsk (Lenjingradska oblast), grad u Rusiji u Lenjingradskog oblasti

Ukrajina
Kirovsk (Luganska oblast), grad u Ukrajini u Luganskoj oblasti

Vidi još
Kirov

Kirovsk


T. Mayer ist ein Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite im Bergland der Montes Carpatus zwischen Mare Insularum und Mare Imbrium. Er liegt nordwestlich des Kraters Copernicus und südwestlich von Pytheas.
Der Kraterwall ist nahezu kreisförmig mit wenig erodiertem Rand und der Kraterboden relativ eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Tobias Mayer offiziell benannt.

Weblinks

 T. Mayer auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

T. Mayer (Mondkrater)


Bezuidenhout (de zuid "Sul" e hout "floresta"), literalmente "a sul de uma floresta", mais especificamente significa ao sul da floresta em Den Haag, Bezuidenhout é um bairro (holandês: "wijk") a sudeste do parque "Haagse Bos" de Haia, na Holanda. Bezuidenhout inclui a área financeira Beatrixkwartier perto da Estação Central e ruas como Bezuidenhoutseweg, Juliana van Stolberglaan, Laan van Nieuw Oost-Indië, Prins Clauslaan e Theresiastraat. Segundo o censo de 2017 o bairro possuia 16.700 habitantes.

O bairro fazia parte da Europa ocupada pelos alemães durante a Segunda Guerra Mundial, Bezuidenhout foi bombardeado por engano pela Royal Air Force em um bombardeio que matou centenas de civis. A área-alvo era o parque florestal adjacente "Haagse Bos", usado pelos alemães para lançar foguetes V-1 e V-2, mas todas as bombas erraram o alvo da floresta por mais de 500 jardas (460 m) devido a um erro na leitura do mapa, condições nubladas e tolerância incorreta para o vento. O erro causou a morte de 511 civis.

Como ninguém tinha certeza sobre o que fazer após a devastação, não havia planos para reconstruir o bairro até 1962, quando David Jokinen viu uma oportunidade de acabar com a situação em que a estação Staatsspoor e o Hollands Spoor serviam cada um apenas parte do o tráfego ferroviário. Seu plano incluía a demolição da Estação Staatsspoor. Seu plano provocou discussões acaloradas. O plano não foi implementado, em parte porque só foi apresentado quando a tomada de decisão finalmente atingiu um estágio avançado. Hoje, a estação ferroviária Den Haag Centraal fica no lugar da estação Staatsspoor.

Em 1963, Bezuidenhout foi a primeira grande área de teste para televisão a cabo na Holanda. Nas primeiras quatro semanas do teste, 1.700 residências foram conectadas ao sistema. O grande sucesso do experimento acelerou a disseminação do então novo fenômeno.

Ligações externas

 Stadsdeel Haagse Hout

Bairros de Haia

Bezuidenhout


Der Streževosee ist ein Stausee nordwestlich der Stadt Bitola im Süden von Nordmazedonien. Die größte Talsperre Nordmazedoniens staut die Šemnica, einen Nebenfluss der Crna Reka. Der See hat eine Fläche von 7,5 km², ist höchstens 6,5 km lang und 1 km breit. Der See entstand 1982.

Weblinks
 Homepage des Betriebsunternehmens des Kraftwerks (mazedonisch)

Stausee in Nordmazedonien
Stausee in Europa
SStrezevosee
Opština Bitola

Streževosee


Crkva sv. Mihovila je crkva u Žrnovnici.

Opis
Crkva Sv. Mihovila sagrađena je u romaničko-gotičkom stilu 13.-14. stoljeća, pa kao takva spada u zanimljive primjerke naše srednjovjekovne arhitekture. U crkvu je uzidan jedan starokršćanski ulomak, a na zemljištu oko crkve nađeno je i antiknih ostataka

Zaštita
Pod oznakom Z-5458 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Žrnovnica
Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Žrnovnica

Crkva sv. Mihovila u Žrnovnici


Sierra de Guadarrama National Park (Spansk: Parque Nacional de la Sierra de Guadarrama) er en nationalpark i Spanien, der omfatter næsten 34,000 hektar, den femte største af Spaniens nationalparker. Den ligger i Sierra de Guadarrama (Guadarrama bjergkæden (Sistema Central), som omfatter nogle økologisk værdifulde områder, og ligger i Madridregionen og Castilla y León (provinserne Segovia and Ávila). Loven som godkendte og fastsatte reglerne for nationalparken, blev offentliggjort i BOE .

En del af nationalparken udgøres af den i 1980'erne oprettede regionalpark (Parque Regional de la Cuenca Alta del Manzanares), omkring den øvre del af flodsystemet Manzanares. Denne blev i 1992 udpeget som biosfærereservat (Cuenca Alta del Río Manzanares).

Økologi
Projektet har til formål at beskytte de elleve forskellige økosystemer der findes i Guadarrama-bjergene. I alt er der mere end 1.280 forskellige arter i nationalparkens område, hvoraf 13 er udryddelsestruede, mere end 1.500 plantearter og 30 forskellige typer af vegetation. Dyrearterne i bjergene repræsenterer 45% af den totale [fauna] i og 18% af Europas fauna. Vegetationen omfatter skovfyr, ege, enebær og mange andre arter. Faunaen omfatter mange pattedyr som hjorte (kronhjort, rådyr og dådyr), vildsvin, vild geder, grævlinger, flere arter af mårfamilien, vildkatte, ræve, harer. Der er mange arter af vandfugle i reservoirerne, og store rovfugle som den spansk kejserørn eller munkegrib. For nylig blev en ulveflok opdaget i parken efter en 70 års fravær i regionen.

Eksterne kilder og henvisninger

 Officielt websted

Nationalparker i Spanien

Guadarrama Nationalpark


An Trisetum inaequale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leo David Whitney. An Trisetum inaequale in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum inaequale


Bianca Denisa Răzor () este o alergătoare de viteză specializată pe proba de 400 metri.

Carieră
Clujeanca s-a apucat de atletism în clasa a IV-a. A cucerit o medalie de argint și o medalie de bronz la proba de 400 m și respectiv la ștafeta mixtă (echipa Europa) la  Jocurile Olimpice de Tineret 2010. A fost laureată cu argint la Campionatul Mondial de Tineret (U20) din 2010 de la Moncton, Canada, și cu aur la Campionatul European U20 din 2011 de la Tallinn. A participat la Jocurile Olimpice de vară din 2012, clasându-se pe locul 29. În 2013 a participat pentru prima dată la Campionatul Mondial de Atletism.

La Campionatul European U23 de la Tallinn din 2015 a realizat timpul de 51,31 s, calificându-se pentru Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro. În același an a luat parte la Campionatul Mondial de la Beijing, unde a stabilit noul său record personal în aer cu timpul de 50,37 s.

În februarie 2016 a cucerit medalia de aur în proba individuală din cadrul Campionatului Balcanic de la Istanbul, stabilindu-se noul record personal în sală cu timpul de 52,82 s. A fost laureată cu aurul și cu ștafeta. La Campionatul Mondial în sală de la Portland a obținut medalia de bronz la ștafeta de 4×400 m împreună cu Adelina Pastor, Mirela Lavric și Andrea Miklos.

La Universiada din 2017 de la Taipei sportiva a cucerit medalia de bronz atât la 400 m cât și la 4×400 m. În 2018 a ocupat locul 7 cu ștafeta României de 4×400 m la Campionatul European de la Berlin. La Campionatul European în sală din 2019 a luat startul în proba de 800 m și s-a clasat pe locul 9.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1994
Nașteri pe 6 august
Clujeni
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Alergători români

Bianca Răzor


Olaylar
 1687 - Isaac Newton, Philosophiae Naturalis Principia Mathematica adlı eserini yayımladı.
 1770 - Rus ve Osmanlı Donanmaları arasında Çeşme Muharebesi gerçekleşti. Rus Donanması, Osmanlı Donanması'nı tamamen yok etti.
 1811 - Venezuela, İspanya'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1830 - Fransa, Cezayir'i işgal etti.
 1921 - İtalyan Birlikleri, Antalya'dan tamamen çekildi.
 1924 - VIII. Olimpiyat Oyunları, Paris'te başladı. 42 ülkenin katıldığı Olimpiyat Oyunları'na; Almanya, Fransa ile ilgili sorunları nedeniyle katılmadı.
 1932 - Portekiz'de faşist rejimin başkanlığına Antonio de Oliveria Salazar getirildi.
 1938 - Türk Birlikleri Hatay'a girdi. Fransızların 1936'da ilan ettiği sıkıyönetim kaldırıldı.
 1939 - Valilerin CHP il başkanlığı görevlerine son verildi.
 1939 - Enver Paşa'nın çocuk ve torunlarının Türk vatandaşlığına alınmalarına ve yurda dönmelerine izin veren yasa çıktı.
 1940 - II. Dünya Savaşı: Birleşik Krallık ve Vichy Fransası, karşılıklı olarak diplomatik ilişkilerini kestiler.
 1941 - II. Dünya Savaşı: Alman Birlikleri, Dinyeper Nehri'ne ulaştılar.
 1946 - Fransız modacı Louis Réard, Paris'te "Bikini" adını verdiği iki parçalı mayoyu tanıttı. Mayonun adı, ABD'nin atom bombası denemeleri yaptığı Pasifik'teki Bikini Adası'ndan geliyordu.
 1950 - Kore Savaşı: Amerika Birleşik Devletleri ve Kuzey Kore Birlikleri arasındaki ilk çarpışmalar.
 1954 - BBC, ilk televizyon haber bültenini yayınladı.
 1954 - Elvis Presley, ilk şarkı kaydını gerçekleştirdi.
 1962 - Cezayir, Fransa'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1971 - Amerika Birleşik Devletleri'nde oy verme yaşı, 21'den 18'e düşürüldü.
 1977 - Pakistan Genelkurmay Başkanı Ziya ül Hak darbe yaptı; Başbakan Zülfikar Ali Butto tutuklandı.
 1989 - İran-Kontra Skandalı: Oliver North, 3 yıl hapis, 2 yıl gözetim, 150.000 dolar para cezası ve 1200 saat gönüllü kamu hizmeti ile cezalandırıldı.
 1989 - Televizyon dizisi Seinfeldin ilk bölümü yayımlandı.
 1996 - Dolly adı verilen bir koyun, bir erişkin hücreden klonlanmış ilk memeli oldu.
 1998 - Japonya, Mars'a bir uzay aracı gönderdi ve uzay araştırmaları alanında, ABD ve Rusya'dan sonra üçüncü ülke oldu.
 2006 - Kuzey Kore altı kısa ve orta ve bir uzun menzilli füze denemesi yaptı.
 2020 - Dominik'te genel seçimler yapıldı.

 Doğumlar
 1029 - Mûstensir, Fâtımî İmâmı ve Hâlifesi (ö. 1094)
 1675 - Marry Walcott, Salem Cadı Mahkemeleri'nde tanık (ö. 1752)
 1781 - Stamford Raffles, İngiliz sömürge yöneticisi ve Singapur'un kurucusu (ö. 1826)
 1801 - David Farragut, Amerikan İç Savaşı sırasında Birleşik Devletler Donanması'nda bayrak subayıydı (ö. 1870)
 1802 - Pavel Nahimov, Rus amiral (ö. 1855)
 1805 - Robert FitzRoy, İngiliz meteorolog ve denizci (ö. 1865)
 1810 - P. T. Barnum, Amerikalı iş insanı ve "Ringling Bros. and Barnum & Bailey" sirkinin kurucularından (ö. 1891)
 1820 - William John Macquorn Rankine, İskoç mühendis, fizikçi ve matematikçi (ö. 1872)
 1832 - Pavel Çistyakov, Rus ressam (ö. 1919)
 1853 - Cecil Rhodes, İngiliz siyasetçi ve iş insanı (ö. 1902)
 1857 - Clara Zetkin, Alman devrimci sosyalist politikacı ve kadın hakları savunucusu (ö. 1933)
 1872 - Édouard Herriot, Fransız siyasetçi (ö. 1957)
 1873 - Eugene Lindsay Opie, Amerikalı hekim ve patolog (ö. 1971)
 1879 - Dwight F. Davis, Amerikalı tenis oyuncusu ve politikacı (ö. 1945)
 1882 - Inayat Khan, Sufi müzisyen ve ruhani öğretmen (ö. 1927)
 1885 - Blas Infante, İspanyol denemeci, noter ve politikacı (ö. 1936)
 1885 - André Lhote, Fransız heykeltıraş, ressam, sanat eğitimcisi ve yazar (ö. 1962)
 1886 - Willem Drees, Hollandalı siyasetçi (ö. 1988)
 1888 - Herbert Spencer Gasser, Amerikalı fizyolog (ö. 1963)
 1889 - Jean Cocteau, Fransız şair, romancı, ressam ve film yönetmeni (ö. 1963)
 1898 - Yeoryos Grivas, Kıbrıslı Yunan asker (ö. 1974)
 1891 - John Howard Northrop, Amerikalı kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1987)
 1904 - Ernst Mayr, Alman-Amerikan evrim biyoloğu (ö. 2005)
 1910 - Georges Vedel, Fransız kamu hukuku profesörü (ö. 2002)
 1911 - Georges Pompidou, Fransız politikacı (ö. 1974)
 1918 - Zekeriya Muhiddin, Mısırlı asker ve devlet adamı (ö. 2012)
 1921 - Viktor Kulikov, Kızıl Ordu'nun komutanlarından biri, Sovyetler Birliği Mareşali (ö. 2013)
 1924 - János Starker, Macar müzisyen (ö. 2013)
 1925 - Natuk Baytan, Türk senarist, oyuncu ve film yönetmeni (ö. 1986)
 1925 - Jean Raspail, Fransız yazar, gezgin ve kâşif (ö. 2020)
 1926 - Salvador Jorge Blanco, Dominik Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı (ö. 2010)
 1928 - Pierre Mauroy, Fransa Başbakanı (ö. 2013)
 1929 - Katherine Helmond, Amerikalı oyuncu (ö. 2019)
 1932 - Gyula Horn, Macaristan Başbakanı (ö. 2013)
 1936 - Shirley Knight, Amerikalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusudur (ö. 2020)
 1936 - James Mirrlees, İskoç ekonomist. 1996 yılında William Vickrey ile birlikte Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanmıştır (ö. 2018)
 1940 - Chuck Close, Amerikalı ressam (ö. 2021)
 1941 - Epeli Nailatika, Fiji'nin eski Cumhurbaşkanı
 1942 - Hannes Löhr, Alman futbolcu ve teknik direktör (ö. 2016)
 1946 - Gerard 't Hooft, Hollandalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi
 1950 - Carlos Caszely, Şilili eski futbolcudur
 1952 - Nesim Malki, Yahudi asıllı Türk iş insanı ve tefeci (ö. 1995)
 1955 - Peter McNamara, Avustralyalı profesyonel tenis oyuncusu ve antrenör (ö. 2019)
 1956 - Horacio Cartes, Paraguaylı devlet adamı
 1956 - Ahn Ho-young, Güney Koreli diplomat
 1957 - Cem Toker, Türk siyasetçi
 1957 - Doug Wilson,''' Kanadalı profesyonel bir buz hokeyi oyuncusudur
 1958 - Avigdor Liberman, İsrailli siyasetçi
 1958 - Veronica Guerin, İrlandalı gazeteci (ö. 1996)
 1960 - Pruitt Taylor Vince, Amerikan oyuncu
 1963 - Edie Falco, Amerikalı kadın tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1964 - Piotr Nowak, Polonyalı futbolcu
 1965 - Kathryn Erbe, Amerikalı oyuncudur
 1965 - Reha Özcan, Türk oyuncu
 1966 - Gianfranco Zola, İtalyan futbolcu
 1967 - Mustafa el-Kazımi, Iraklı siyasetçi
 1967 - Steffen Wink, Alman oyuncu
 1968 - Hedi Slimane, Fransız moda tasarımcısı ve fotoğrafçı
 1968 - Michael Stuhlbarg, Amerikalı oyuncu
 1968 - Susan Wojcicki, Polonyalı iş insanı
 1969 - RZA, Amerikalı Grammy Ödüllü albüm yapımcısı, rapçi, yazar, oyuncu, senarist ve yönetmen
 1973 - Marcus Allbäck, İsveçli eski millî futbolcu
 1973 - Róisín Murphy, İrlandalı şarkıcı, söz yazarı ve yapımcı
 1974 - Márcio Amoroso, Brezilyalı millî futbolcu
 1975 - Ai Sugiyama, Japon profesyonel tenis oyuncusu
 1975 - Hernan Crespo, Arjantinli futbolcu
 1975 - Sebahat Tuncel, Kürt kökenli Türk siyasetçi
 1976 - Nuno Gomes, Portekizli eski futbolcu
 1976 - Çiğdem Can Rasna, Türk voleybolcu
 1977 - Nicolas Kiefer, Alman tenis oyuncusu
 1977 - Royce da 5'9", Amerikalı rapçi
 1978 - İsmail YK, Türk şarkıcı
 1979 - Amelie Mauresmo, Fransız tenis oyuncusu
 1979 - Barış Çakmak, Türk sinema oyuncusu
 1979 - Stiliyan Petrov, Bulgar futbolcu
 1980 - David Rozehnal, Çek eski millî futbolcu
 1980 - Tanem Sivar, Türk sunucu
 1981 - Ryan Hansen, Amerikalı aktör ve komedyen
 1982 - Tuba Büyüküstün, Türk dizi oyuncusu
 1982 - Alberto Gilardino, İtalyan eski millî futbolcu
 1986 - Eşkan Dijage, İranlı millî futbolcu
 1986 - Piermario Morosini, İtalyan futbolcu (ö. 2012)
 1987 - İlkin Tüfekçi, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1988 - Samir Ujkani, Kosovalı millî futbolcu
 1989 - Dejan Lovren, Hırvat millî futbolcu
 1989 - Sean O'Pry, Amerikalı model
 1992 - Alberto Moreno, İspanyol futbolcu
 1994 - Şeyma Ercan, Türk voleybolcu
 1996 - Dolly, klonlanan ilk memeli (ö. 2003)

 Ölümler
 967 - Murakami, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 62. İmparatoru (d. 926)
 1044 - Samuel Aba, 1041-1044 yılları arasında hüküm sürmüş Macar kralı (d. 990)
 1572 - Longqing, Çin'in Ming Hanedanı'nın 12. imparatoru (d. 1537)
 1826 - Stamford Raffles, İngiliz sömürge yöneticisi ve Singapur'un kurucusu (d. 1781)
 1833 - Nicéphore Niépce, Fransız mucit (ilk fotoğrafı çeken) (d. 1765)
 1884 - Victor Massé, Fransız opera bestecisi ve müzik eğitimcisi (d. 1822)
 1911 - Johnstone Stoney, İngiliz-İrlandalı fizikçi (d. 1826)
 1920 - Max Klinger, Alman sembolist ressam ve heykeltıraş (d. 1857)
 1927 - Albrecht Kossel, Alman biyokimyacı ve genetik çalışmalarının öncüsü bilim insanı (d. 1853)
 1932 - René-Louis Baire, Fransız matematikçi (d. 1874)
 1938 - Otto Bauer, Avusturyalı sosyal demokrat politikacı Avusturya Marksizmi'nin teorisyenlerinden biri (d. 1881)
 1943 - Franco Lucchini, İtalyan 2. Dünya Savaşı as pilotu (d. 1914)
 1945 - John Curtin, 1941'den 1945'teki ölümüne kadar Avustralya'nın 14. Başbakanı olarak görev yapan Avustralyalı politikacı (d. 1885)
 1945 - Julius Dorpmüller, 1937-1945 yılları arası Alman Reich Ulaştırma Bakanı (d. 1869)
 1948 - Carole Landis, Amerikalı film oyuncusu (d. 1919)
 1950 - Salvatore Giuliano, Sicilyalı köylü (d. 1922)
 1952 - Safiye Ali, Türk tıp doktoru (d. 1894)
 1964 - Talat Aydemir, Türk asker ve 22 Şubat 1962 ve 20 Mayıs 1963 başarısız darbe girişimlerinin lideri (d. 1917)
 1968 - Hermann-Bernhard Ramcke, II. Dünya Savaşı sırasında Alman general (d. 1889)
 1969 - Leo McCarey, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı, senarist ve Oscar ödülü sahibi (d. 1898)
 1969 - Walter Gropius, Alman mimar ve Bauhaus akımının kurucularından (d. 1883)
 1975 - Otto Skorzeny, Alman Schutzstaffel'' askeri (d. 1908)
 1983 - Harry James, aktör ve trompetçi (d. 1916)
 1983 - Hennes Weisweiler, Alman futbolcu ve teknik adam (d. 1919)
 1987 - İdris Küçükömer, Türk iktisatçı ve düşünür (d. 1925)
 2001 - George Dawson, Amerikalı yazar (d. 1898)
 2001 - Hannelore Kohl, Eski Almanya Başbakanı Helmut Kohl'ın eşi first lady (d. 1933)
 2002 - Katy Jurado, Meksikalı aktris (d. 1924)
 2008 - Adil Erdem Bayazıt, Türk yazar, şair ve Milletvekili (d. 1939)
 2008 - Hasan Doğan, Türk iş insanı ve Türkiye Futbol Federasyonu Başkanlarından (d. 1956)
 2010 - Nasr Hamid Ebu Zeyd, İslam bilgini ve düşünürü (d. 1943)
 2013 - Daniel Wegner, Amerikalı toplumsal ruhbilimci (d. 1948)
 2015 - Yoichiro Nambu, Japonya doğumlu Amerikalı fizikçi (d. 1921)
 2017 - Pierre Henry, Fransız besteci (d. 1927)
 2017 - Joaquín Navarro-Valls, İspanyol gazeteci, hekim ve akademisyen (d. 1936)
 2018 - Claude Lanzmann, Fransız film yapımcısı, yönetmeni ve yazar (d. 1925)
 2018 - Ed Schultz, Amerikalı radyo ve tv sunucusu (d. 1954)
 2019 - Joel Holden Filártiga, Paraguaylı hekim, sanatçı ve insan hakları aktivisti (d. 1932)
 2020 - Ragaa Al Geddawy, Mısırlı aktris (d. 1934)
 2020 - Antônio Bivar, Brezilyalı yazar (d. 1939)
 2020 - Nick Cordero, Kanadalı aktör (d. 1978)
 2020 - Ayetullah Durrani, Pakistanlı siyasetçi (d. 1956)
 2020 - Cleveland Eaton, Amerikalı siyahi caz gitaristi, aranjör, besteci, yayıncı ve prodüktör (d. 1939)
 2020 - Bettina Gilois, Alman-Amerikalı senarist ve yazar (d. 1961)
 2020 - Mahendra Yadav, Hindistan Ulusal Kongresi'nden politikacı (d. 1950)
 2021 - Raffaella Carrà, İtalyan şarkıcı, oyuncu (d. 1943)
 2021 - Roger Cudney, Amerikalı aktör (d. 1936)
 2021 - Richard Donner, Amerikalı film yönetmeni (d. 1930)
 2021 - Vladimir Menşov, Sovyet-Rus aktör ve film yönetmeni (d. 1939)
 2021 - Gillian Sheen, İngiliz eskrimci (d. 1928)
 2022 - Naci Bayamlıoğlu, Türk voleybolcu, antrenör ve spor yöneticisi (d. 1939)
 2022 - Manuel Charlton, İskoç hard rock gitaristi (d. 1941)
 2022 - Lenny Von Dohlen, Amerikalı aktör (d. 1958)
 2023 - Coco Lee, Çinli-Amerikalı şarkıcı-söz yazarı, müzik yapımcısı, dansçı ve aktris (d. 1975)

Tatiller ve özel günler
 Kurtuluş Günü: Hatay/İskenderun'un Fransız işgalinden kurtuluşu (1938)

0705
05

5 Temmuz


Kosmos Arena (rus. Космос Арена) ili Samara Arena (rus. Samara-arena) je nogometni stadion u gradu Samari, u Samarskoj oblasti Ruske Federacije. Namjenski je izgrađen za potrebe Svjetskog prvenstva u nogometu 2018. čiji domaćin je Rusija. Građen je od lipnja 2015. do kraja prosinca 2017., a troškovi gradnje iznosili su 18,9 milijardi ruskih rubalja. Kapacitet stadiona je 41.970 sjedećih mjesta. Izgled stadiona inspiriran je tematikom vezanom za svemirska istraživanja pošto sam grad ima dugu tradiciju svemirskih istraživanja, a teren i tribine su pokriveni staklenom kupolom maksimalne visine 60 m.

Planirano je da se nakon svjetskog prvenstva stadion preda na upotrebu lokalnom nogometnom klubu PFK Krylja Sovjetov.

Lokacija
U prvobitnoj ponudi koja je podnesena FIFA-i, novi stadion je trebalo da se gradi na otoku južno od grada, gdje ne postoje skoro nijedno naselje. U tom trenutku nije bilo ni mosta koji bi vodio do tamo.

To je izazvalo kritike i tako je stadion bio preseljen na sjever, koji bi se gradio unutar granica grada. Prvobitno je planirano da njegova površina bude 27 hektara, ali je promijenjena na 240 ha, a zatim do 930 hektara. Odluka o povećanju područja sportskog kompleksa je poduzeta prije bilo kakvih konsultacija sa stanovnicima Samare. Većina objekata planiranih u proširenom području nije imala veze s športom.

Područje jugozapadno od stadiona se zove Radio centar broj 3, izvorno "Radio Centar №3", koji je izgrađen 1949. godine. Izbor mjesta nije slučajan, jer je u tadašnje vrijeme to bila najviša točka u gradu. Emitiranje na kratkim valovima je počelo 1952. godine. U Radio centru pojavio se grad istog imena, u kojem su živjeli stručnjaci koji su tamo radili. Usprkos svojoj skromnoj veličini, u svojoj infrastrukturi postojalo je mjesto za mali Dom kulture i školu. Centar kulture je zatvoren, a sada je zgrada prazna. Škola je postojala do 1981. godine, nakon čega je škola imala u okviru svojih aktivnosti i biciklističku školu.

U studenom 2013., počelo je djelomično demontiranje antena i drugih struktura, s novim radio centrom koji je planiran da se gradi, čiji će glavni naglasak biti televizijski toranj kapaciteta 240 m koji će se nalaziti na 10 hektara.

FIFA Svjetsko prvenstvo 2018.

Izvori

Vanjske poveznice

 Podaci o stadionu na stranici FIFA-e
 Podatci na stranici Organizacijskih odbora SP 2018.

Ruski nogometni stadioni

Kosmos Arena


Victor "Vic" Abens (* 16. Oktober 1912 in Vianden; † 14. Januar 1993 in Lüttich) war ein luxemburgischer Widerstandskämpfer und Politiker der Lëtzebuerger Sozialistesch Aarbechterpartei (LSAP), der unter anderem zwischen 1979 und 1989 Mitglied des Europäischen Parlaments war.

Leben

Widerstandskämpfer
Nach dem Besuch der Grundschule und des Lycée classique de Diekirch war Abens bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkrieges Mitarbeiter im Büro von Rechtsanwalt Alphonse Greisch, der auch zeitweise Bürgermeister von Diekirch war. Anschließend schloss er sich der von Tony Noesen in Vianden geleiteten Widerstandsbewegung Letzeburger Vollekslegio'n (LVL) gegen die deutsche Besatzungsmacht an und wurde am 1. September 1942 verhaftet und nach Verhören in der Villa Pauly, dem Hauptquartier der Gestapo in Luxemburg, in das SS-Sonderlager Hinzert gebracht. Die nächsten Monate verbrachte er in Gefängnissen in Trier, Köln, Berlin, Hannover und Warschau, ehe er im Januar 1943 nach Posen und dann im März 1943 nach Lublin inhaftiert war. Im März 1944 sollte er zu weiteren Verhören in die Villa Pauly zurückkehren, allerdings gelang ihm die Flucht und im Anschluss lebte er bis zum Kriegsende im Untergrund in Diekirch sowie in Vianden.

Politiker
Nach dem Zweiten Weltkrieg begann Abens mit seiner politischen Laufbahn in der Lëtzebuerger Sozialistesch Aarbechterpartei und wurde 1945 zum Mitglied der Chambre des Députés (Abgeordnetenkammer) gewählt, der er bis 1981 angehörte.

Darüber hinaus wurde er bei den Kommunalwahlen vom 7. Oktober 1945 zum Mitglied des Gemeinderates von Vianden gewählt. Nach dem Tod von Bürgermeister Edouard Wolff wurde er 1946 Bürgermeister von Vianden und bekleidete dieses Amt bis zu seinem Rücktritt 1981. In seinen politischen Mandaten engagierte er sich nach dem Zweiten Weltkrieg insbesondere für den Wiederaufbau des Ösling, des nördlichen Teil Luxemburgs. Zwischen 1963 und 1973 war er Präsident der Union Grand-Duc Adolphe (UGDA), einer Organisation zur Förderung der Musik in Luxemburg. Außerdem galt sein Engagement seiner Heimatstadt und war unter anderem Mitgründer des Vereins "Geschichtsfreunde von Vianden" (Veiner Geschichtsfrënn), dessen Vorsitzender er von 1973 bis 1984 war, sowie als Vorsitzender des Vereins "Schlossfreunde von Vianden" (Veiner Schloossfrënn), dessen Vorsitzender er von 1978 bis 1992 war.

Nachdem er von 1964 bis 1972 stellvertretendes Mitglied war, war er zwischen 1972 und 1979 Mitglied der Parlamentarischen Versammlung des Europarates. Danach wurde Abens 1979 als Kandidat der LSAP zum Mitglied des Europäischen Parlaments gewählt, und gehörte diesem während der ersten und zweiten Wahlperiode bis 1989 an. Während dieser Zeit war er zwischen 1984 und 1987 auch stellvertretender Vorsitzender der Sozialistischen Fraktion.

Für seine langjährigen politischen Verdienste wurde Abens mehrfach ausgezeichnet und erhielt unter anderem das Croix de guerre, das Komturkreuz des Ordens der Eichenkrone, das Große Bundesverdienstkreuz, das Offizierskreuz des Ordens von Oranien-Nassau und das Offizierskreuz des Order of the British Empire.

Weblinks

Mitglied der Chambre des Députés (Luxemburg)
Bürgermeister (Vianden)
LSAP-Mitglied
Mitglied des Europäischen Parlaments für Luxemburg
Person (luxemburgischer Widerstand 1940–1945)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Ordens der Eichenkrone (Komtur)
Träger des Ordens von Oranien-Nassau (Offizier)
Träger des Ordens des Infanten Dom Henrique (Offizier)
Commander des Order of the British Empire
Politiker (20. Jahrhundert)
Luxemburger
Geboren 1912
Gestorben 1993
Mann

Victor Abens


{{Makam sahibi bilgi kutusu
| isim = Ali Fuat Cebesoy{{font|yazı= 1317 (1902) P.-28<ref name= "Genelkurmay154">T.C. Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı Yayınları, 'Türk İstiklâl Harbine Katılan Tümen ve Daha Üst Kademelerdeki Komutanların Biyografileri, Genelkurmay Başkanlığı Basımevi, Ankara, 1972, s. 154.</ref>|boyut=13px}}
| resim = Ali Fuat Cebesoy 1.jpg
| resim_başlığı =
| resim_büyüklüğü = 220px
| makam = 6. Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanı
| dönembaşı = 30 Ocak 1948
| dönemsonu = 1 Kasım 1948
| öncegelen = Kâzım Karabekir
| sonragelen = Şükrü Saracoğlu
| makam1 = Türkiye Cumhuriyeti Ulaştırma Bakanı
| dönembaşı1 = 9 Mart 1943
| dönemsonu1 = 7 Ağustos 1946
| başbakan1 = Şükrü Saracoğlu
| öncegelen1 = Fahri Engin
| sonragelen1 = Şükrü Koçak
| makam2 = Türkiye Cumhuriyeti Bayındırlık Bakanı
| dönembaşı2 = 3 Nisan 1939
| dönemsonu2 = 9 Mart 1943
| başbakan2 = Refik SaydamŞükrü Saracoğlu
| öncegelen2 = Ali Çetinkaya
| sonragelen2 = Sırrı Day
| makam3 = Türkiye Büyük Millet Meclisi1., 2., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10. ve 11. dönem milletvekili
| seçim_bölgesi3 = 1920 – Ankara1923 – Ankara1931 – Konya1935 – Konya1939 – Konya1943 – Konya1946 – Konya1950 – Eskişehir1954 – İstanbul1957 – İstanbul
| doğum_tarihi = 23 Eylül 1882
| doğum_yeri = İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu
| ölüm_tarihi =
| ölüm_yeri = İstanbul, Türkiye
| yattığı_yer = Merkez Camisi (Alifuatpaşa, Geyve, Sakarya)
| doğum_adı = Ali Fuad
| partisi = İttihat ve Terakki (1908-1918)Halk Fırkası (1923-1924)  Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası (1924-1925)  Cumhuriyet Halk Partisi (1931-1948)  Demokrat Parti (1948-1960)
| eşi =
| çocukları =
| takma_adı =
| bağlılığı =  (1902-1919)  (1919-1927)
| alanı =
| hizmetyılları = 1902-1927
| rütbesi =  Ferîk
| birimi =
| kumandaettiği = 25. Tümen, 14. Tümen, 5. Tümen, 20. Kolordu, Batı Anadolu Kuvâ-yi Milliyesi, 2. Ordu
| savaşları = Trablusgarp SavaşıBalkan SavaşlarıI. Dünya SavaşıTürk Kurtuluş Savaşı
| ödüller =
| imza = Ali Fuat Cebesoy imzası.png
}}
Ali Fuat Cebesoy (23 Eylül 1882Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü Arşivi, 114/54682, s. 1., Salacak, Üsküdar, İstanbul – 10 Ocak 1968, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi.

Türkiye'nin ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk ile Harp Okulu yıllarında sınıf arkadaşı idi. Türkiye'nin işgali sırasında İzmit'ten Ankara'ya ilerleyen İngiliz birliklerine ateş açma emrini vererek şimdiki adı Alifuatpaşa tren istasyonu olan mahalde durdurması nedeniyle Türk Kurtuluş Savaşı'nı fiilen başlatan ilk komutan oldu ve savaş boyunca önemli görevler üstlendi. Yine Kurtuluş Savaşı yıllarında üstlendiği Moskova Büyükelçiliği görevini başarıyla yürüttü ve Türkiye'nin kuzeydoğu sınırlarını belirleyen Moskova Antlaşması'nı imzaladı. Milletvekili olarak başladığı siyasi yaşamında Türkiye'nin ilk muhalefet partisi olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kurucularından birisi olup sonrasında İzmir Suikastı sanığı olarak İstiklâl Mahkemeleri tarafından yargılandı.

1931'de siyasete dönerek TBMM başkanlığı, bayındırlık bakanlığı ve ulaştırma bakanlığı yaptı. 1948'den itibaren siyasete Demokrat Parti'de devam etti. 27 Mayıs Darbesi'nden sonra Yassıada Mahkemeleri'nde yargılandı.

 Yaşamı
 İlk yılları
23 Eylül 1882 tarihinde Salacak, İstanbul'da doğdu. Babası, sonradan Türkiye'nin ilk bayındırlık bakanı olan Sökeli İsmail Fazıl Paşa idi. Annesi Zekiye Hanım ise 93 Harbi'nde Tuna Orduları Umum Kumandanı olan Müşir Mehmet Ali Paşa'nın kızıdır. Ali Fuat Cebesoy aynı zamanda şair Nâzım Hikmet'in akrabasıdır. İlk öğrenimini Erzincan Askeri Rüştiyesinde, orta öğrenimini İstanbul, Kadıköy'deki Saint Joseph Lisesi'nde gördü. Babasının gönülsüzlüğüne rağmen 13 Mart 1899'da Harp Okulu'na girdi, orada Mustafa Kemal ile aynı sınıfta öğrenim gördü. Selanikli olan Mustafa Kemal, İstanbul'da Ali Fuat'ın ailesinin yanında kalıyordu. 1902 yılında Harp Okulu'nu bitirdi; 11 Ocak 1905 tarihinde Harp Akademisi'nden sekizinci olarak mezun oldu.

 Askerlik yaşamı

Ali Fuat Bey, askerlik yaşamına Beyrut'ta süvari alayında başlamış, 20 Haziran 1907'de ise topçu eğitimini tamamlamıştır. Bu tarihte kıdemli yüzbaşı olduktan sonra, Sisam adasının Karaferye bölgesinde ortaya çıkan bir isyanı bastırmakla görevlendirilmiştir. Ali Fuat Bey'in askerlik yaşamı; 1908'deki Roma Askerî Ataşeliği dışında çok hareketli geçti. İtalyanların, Osmanlı toprağı olan Trablusgarp'ı işgal ettiği tarih olan 1911 yılına dek Roma Askeri Ataşeliği görevini yürütmüştür. Hatta, 1910 Ağustos ayında İtalyan ordusunun düzenlediği manevraları takip eden Ali Fuat Bey, bu durumu genelkurmaylığa rapor etmiştir. Ardından Rumeli'de görevine devam etti ve burada İttihat-Terakkî Cemiyeti mensuplarıyla bağlantı kurdu ve bu cemiyete üye oldu.

1912'de Birinci Balkan Savaşı başladığı sırada Binbaşı Ali Fuat, önce Karadağ'a karşı konuşlanan kolordunun, 29 Eylül 1912'de ise Yanya kolordusunun kurmay başkanlığına getirildi. 23. Tümen'e de vekâleten komuta etmekteydi. Balkan Savaşları sırasında Pisani tepesini korumakla görevlendirilmiş, muharebe esnasında kalçasından ağır yaralanmıştır. Lojistik ve yiyecek sıkıntısı içindeki Yanya Kalesi'nin, 6 Mart 1913'te Esad Paşa tarafından Yunanlılara teslim edilmesi üzerine savunmanın devam ettiği Pisani tepesi de teslim alınmıştır. Bir anlamda esir düşen ve tedavisi Atina'nın Kifisya bölgesinde yapılan Ali Fuat Bey, bu sebeple İkinci Balkan Savaşı'na katılamamıştır. 1 Mart 1914'de ise Birinci Balkan Savaşı'na katkıları sebebiyle rütbesi Kaymakamlık (Yarbay)'''a yükseltildi. I. Dünya Savaşı'nın başında tümen komutanı olarak katıldığı Kanal Harekâtı'nda büyük başarılar gösterdi. Cemal Paşa komutasında gerçekleşen Kanal Harekatı da İngiliz askerlerini Mısır'da bağlayarak, batı cephesine yardım etmelerine engel olmak amacıyla yapılmıştır. Bu harekâtta görev alması istenilen Yarbay Ali Fuat Bey, 25. Tümenin başına getirilmiştir. Daha sonrasında ise görevi genişletilerek; 8. Kolordu kurmay başkanlığı görevinde bulundu. Birinci Kanal Harekâtı'nda 30.000 kadar Osmanlı askeri görev almıştır. Bu askerler Fuat Bey'in önceden yaptığı keşfe uygun olarak, Sille'ye kadar demiryolu ile taşınmış, buradan 300 km'si çöl olan 450 km'lik yol yürünerek Süveyş Kanalı önlerine ulaşılmıştır. 3 Şubat 1915 gece yarısı Süveyş Kanalı'na taarruz edilmiştir ancak, İngiliz tahkimatı karşısında Türk birlikleri başarılı olamadılar. Doğu Anadolu cephesinde Mustafa Kemal Paşa'nın emrindeki 16. Kolordu'da 5. Tümen komutanlığı yaptı.

Savaşın Bolayır Cephesi'nde geçeceğini öngören ve Ali Fuat Bey'in 25. Tümeni'ni de 29 Ağustos 1915'te Saros - Bolayır bölgesine göndertip, tüm yığınağı da buna göre düzenleyen Liman von Sanders komutasındaki Yıldırım Orduları Grubu'nun, Edmund Allenby komutasındaki İngiliz ordusu karşısında hezimete uğramasından sonra Yıldırım Orduları, Halep'in kuzeyine kadar çekilmek zorunda kaldı. Bulgaristan'ın 29 Eylül'de savaştan çekilmesi sonucu Osmanlı Devleti'nin müttefikleriyle karayolu bağlantısı kopmuş, İtilaf Devletleri'ne Balkanlar'dan İstanbul'a yürüme imkanı doğmuştu. Bunun üzerine Osmanlı İmparatorluğu 30 Ekim 1918 tarihinde Mondros Mütarekesi'ni imzalamak zorunda kaldı. Mondros Mütarekesi gereği Osmanlı Ordusu'ndaki Alman subaylarının ülkelerine dönmeleri gerekiyordu. 31 Ekim'de Yıldırım Ordular Grubu Komutanı Liman von Sanders, görevini Mustafa Kemal Paşa'ya devretti. Mustafa Kemal Paşa İstanbul'a dönmeden önce Ali Fuat Paşa'nın komutasındaki 20. Kolordu'yu terhis etmedi. Ali Fuat Paşa, teçhizatlı 20. Kolordu'yu Mustafa Kemal Paşa'nın emriyle önce Konya'ya, sonra da Ankara'ya getirdi.

1919 yılında Türkiye işgal edilirken Anadolu'da bağımsız olan iki kolordudan biri Ankara'da Ali Fuat Paşa komutasında, diğeri ise Erzurum'da Kâzım Karabekir komutasındaydı. Ali Fuat Paşa'nın emriyle 20. Kolordu birlikleri İzmit ve Adapazarı üzerinden Bilecik ve Eskişehir istikametine ilerleyen İngiliz kuvvetlerine Geyve yakınlarında, hâlen adı Alifuatpaşa, Geyve istasyonu olan mevkide ateş açarak onları durdurup geri püskürttü ve Türk Kurtuluş Savaşı'nı fiilen başlatan ilk komutan oldu. Daha sonra Mustafa Kemal Paşa Samsun'a çıktıktan sonra Erzurum Kongresi'ne gitmeden Amasya'da Ali Fuat Paşa ile görüşerek Amasya Tamimi'ni birlikte imzalayıp ilan ettiler.

Kurtuluş Savaşı'nın ilk döneminde 20. Kolordu ve Garp Cephesi komutanlığı yaptı. İzmit ve çevresinde Yunan ve İngilizlere karşı savaştı. İstanbul Hükûmeti'nin dahiliye nazırı Ali Kemal, Mustafa Kemal Paşa'nın yetkisiz olduğunu bir genelgeyle açıklayınca Ali Fuat Paşa da kendi bölgesindeki valilere ve mutasarrıflara kendisinden gelecek emirlere göre hareket edilmesini bildirdi. Ayrıca her tarafta Müdafaa-i Hukuk ve Reddi İlhak Cemiyetlerinin kurulacağını ilgililere hatırlattı. Bu çabaları takdirle karşılandığı için Sivas Kongresi sonrasında Umum Kuvâ-yi Milliye komutanı olarak görevlendirildi.

Büyükelçilik görevi
"Umum Kuvâ-yi Milliye Komutanı" olarak Kuva-yi Seyyare Komutanı Çerkez Ethem ile birlikte Yunan işgaline karşı 1920 Ekim ayı sonunda Gediz harekâtını yaptı. Taarruz planını Genelkurmay Başkanı Miralay İsmet Bey kabul etmese de TBMM kuvvetleri ağır zayiatlar verdikten sonra Gediz'i geri alarak İzmir'in İşgali'nden sonra ilk defa Yunanların işgal ettikleri bir bölgeden geri çekilmelerini sağladı. Harekâtın bitiminde Kuvâ-yi Milliye Komutanlığı lağvedildi ve Umum Kuvâ-yi Milliye Komutanı olan Mirliva Ali Fuat Paşa, Moskova Büyükelçiliği'ne tayin edildi. Yerine kurulan iki komutanlıktan "Batı Cephesi Komutanlığı"na Albay İsmet Bey, "Güney Cephesi Komutanlığı"na ise Mirliva Refet Paşa tayin edildi.

Mustafa Kemal Paşa'nın talimatını yerine getirmek ve hâlen gizli tutulan ve onun Lenin'e yazdığı mektubu vererek Sovyetler Birliği ile sınır tespit etmekle yükümlü olduğu bu görevi sırasında Kâzım Karabekir komutasındaki TBMM orduları Eylül 1920'de Sarıkamış, Kars, Ardahan, Artvin ve Batum'u geri alırken Moskova'da Lenin ve Stalin'e, Türk Ordusu'nun Menşeviklere karşı savaşarak aslında Bolşeviklere de yardımcı olduğunu söyleyip teskin ediyordu. 16 Mart 1921 tarihinde TBMM sefiri olarak Sovyetler Birliği ile Moskova Antlaşması'nı imzaladı; böylece hem TBMM ilk defa bir yabancı devlet tarafından tanınmış oldu, hem de Türkiye'nin kuzeydoğu sınırları tespit edildi.

Siyasi hayatı

10 Mayıs 1921 tarihinde Ankara'ya dönerek TBMM'de siyasi çalışmalarına başladı. Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti başkanlığını yaptı. 1923 yılında Konya'da 2. Ordu müfettişliği görevine getirildi, bu dönemde meclisteki görevinden süresiz izinli sayıldı. Bir yıl sonra ordu müfettişliği görevinden istifa ederek meclisteki görevine Ankara milletvekili olarak devam etti.

1925 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk muhalefet partisi olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'nın kurucuları arasında yer aldı. 1926 yılında İzmir Suikastı dolayısıyla İstiklal Savaşı'nı birlikte başlattıkları Kâzım Karabekir, Rauf Orbay ve Refet Bele paşalarla birlikte tutuklandı, yargılandı ve beraat etti. 1 Ekim 1927 tarihinde TBMM'nin ikinci dönemi sona erince milletvekilliği de sona erdi. Ayrıca ordu açığında iken 5 Aralık 1927 tarihinde askerlikten de emekliye sevk edildi.

İkinci dönem siyasi hayatı Mustafa Kemal ile barışmasından sonra 1931 yılında Konya milletvekili seçilmesiyle başladı. İsmet İnönü cumhurbaşkanı olduktan sonra 1939-1943 yılları arasında bayındırlık bakanlığı, 1948 yılında TBMM başkanlığı ve 1943-1946 yılları arasında ulaştırma bakanlığı yaptı.

Aynı yıl TBMM başkanlığından ve Cumhuriyet Halk Partisi'nden istifa ederek Demokrat Parti'ye geçti. 1950 seçimlerinde Demokat Parti'nin eline büyük zafer geçti. Ali Fuad Eskişehir'den milletvekili seçilmiş ve Cumhurbaşkanı adayı olduğuna karar kılınmıştır.  Fakat karar değişince ve Celal Bayar'ın Cumhurbaşkanı olması münasıp görülünce, Cebesoy'un Savunma Bakanı sıfatıyla Kabine'ye alınması arzu edildi. Ama Cebesoy kararın değişmesinden dolayı çok küskün oldu, Savunma Bakanlığı'nın lakırdısını bile ettirmedi.

1954 ve 1957 seçimlerinde İstanbul'dan milletvekili seçildi. 27 Mayıs Darbesi sırasında tutuklanarak Yassıada mahkemelerinde yargılandı. Serbest kaldı.

I., II. Dönem Ankara, IV., V., VI., VII., VIII. Dönem Konya, IX. Dönem Eskişehir, X., XI. Dönem İstanbul milletvekilliği yaptı.

Ölümü
10 Ocak 1968 tarihinde İstanbul'da hayatını kaybetti. Hiç evlenmemişti. Sakarya'nın Geyve ilçesi adını verdiği eski belde Alifuatpaşa mahallesinde Merkez Camii'nin avlusunda gömülüdür. Ailesi yerinde kalmasını istediğinden Ankara'daki Devlet Mezarlığı'na nakledilmemiştir. Aynı beldedeki müzede kendisine ait kişisel eşyalar, fotoğraflar ve dokümanlar mevcuttur.

Yazdığı eserler
 Birüssebi - Gazze Meydan Muharebesi ve 20. Kolordu (1938)
 Millî Mücadele Hatıratı (1953)
 Moskova Hatıraları (1955)
 Siyasi Hatıralar (I. cilt: 1957, II. cilt: 1960)
 Mektep Arkadaşım Atatürk (1967)
 Mustafa Kemal - Millî Lider

Kaynakça

1882 doğumlular
Üsküdar doğumlu siyasetçiler
Türkiye'nin Rusya büyükelçileri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Osmanlı paşaları
Kırmızı-yeşil şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mecidiye Nişanı sahipleri
Demir Haç sahipleri
TBMM 1. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 2. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 4. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 5. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 6. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 7. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 8. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 9. dönem Eskişehir milletvekilleri
TBMM 10. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 11. dönem İstanbul milletvekilleri
İzmir Suikastı sanıkları
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı savaş tutsakları
Balkan Savaşları'nda savaş tutsakları
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Saint Joseph Fransız Lisesinde öğrenim görenler
TBMM Millî Savunma Komisyonu
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı generalleri
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
İttihat ve Terakki üyeleri
Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Piyade subaylar
1968 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Sakarya'da defnedilenler

Ali Fuat Cebesoy


La bandoleta (en Paraguay y Brasil) o tangara culiblanca (Cypsnagra hirundinacea) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, la única perteneciente al género Cypsnagra. Es nativa del centro y este de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por el interior de Brasil, desde Maranhão y Piauí hacia el sur hasta São Paulo y Mato Grosso do Sul, y hacia el oeste hasta el noreste de Paraguay y norte y noreste de Bolivia (hasta el oeste de Beni); y muy localmente en regiones amazónicas del norte de Brasil y extremo sur de Surinam, y en Río Grande do Norte.

Esta especie es considerada localmente bastante común en sus hábitats naturales: las sabanas, cerrados o áreas abiertas con pastizales y árboles bajos, hasta los 1100 m de altitud.

Descripción
Mide 16 a 16,5 cm de longitud y pesa entre 25 y 34 g. Ave bonita, negra por arriba con la grupa blanca bien visible, mancha y filetes blancos bien visibles en el ala cerrada; garganta anaranjada, pecho pardo, blanco sucio por abajo. Aves del sur tienen la garganta y el pecho más pálidos, apenas lavados de anaranjado. Los juveniles son parduzcos por arriba y pardo cremoso por abajo. Cuando en vuelo, presenta un bonito diseño blanco en las alas y en la cola.

Comportamiento
Prefiere áreas más abiertas, con menos árboles, que la tangara bandeada (Neothraupis fasciata), pero ambas son vistas juntas con frecuencia. Anda en grupitos de cuatro a seis aves, recorriendo el follaje y las ramas retorcidas, bajando poco al suelo.

Alimentación
Se alimenta principalmente de insectos, especialmente escarabajos y grillos. Busca alimento en el suelo, en la hierba o atrapa las presas en vuelo. Ocasionalmente come frutos. En la busca por insectos, a veces sigue bandadas mixtas y mantiene un sentinela encaramado más arriba del suelo.

Reproducción
Construye el nido a uno o dos m de altura del suelo, tejiendo fibras de gramíneas . La hembra pone tres a cuatro huevos de color azulado, con manchas marrones o negras. Ejemplares jóvenes de la nidada anterior ayudan a los padres a cuidar el nido y los polluelos.

Vocalización
Principalmente al amanecer, la pareja hace un dúo fuerte y sonoro, la hembra da un matraqueo continuo, en tono más bajo, mientras el macho emite una frase vigorosa y melódica, como «chi-dudidu...» repetida muchas veces, lo que constituye una de las voces típicas del cerrado.

Sistemática

Descripción original
La especie C. hirundinacea fue descrita por primera vez por el ornitólogo francés René Primevère Lesson en 1831 bajo el nombre científico Tanagra hirundinacea; la localidad tipo es «São Paulo, Brasil».

El género Cypsnagra fue propuesto por Lesson en la misma publicación de la especie, en 1831, inicialmente como un subgénero.

Etimología
El nombre genérico femenino Cypsnagra es una combinación de la palabra del griego «kupselos»: golondrina, y del género Tanagra ; y el nombre de la especie «hirundinacea» deriva del latín  «hirundinaceus»: como una golondrina, parecida con una golondrina.

Taxonomía
Los amplios estudios filogenéticos recientes comprueban que la presente especie es pariente próxima de Donacospiza albifrons, y el par formado por ambas es próximo a Poospizopsis, todos en una subfamilia Poospizinae.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Cypsnagra hirundinacea pallidigula , 1907 – noreste de Bolivia (al oeste hasta Beni) y centro y este de Brasil (desde Humaitá, en el río Madeira, al este hasta el sureste de Pará, norte de Maranhão, norte de Ceará y oeste de Paraíba, y hacia el sur hasta el norte de Mato Grosso, norte de Goiás y oeste de Bahía); poblaciones aisladas en el sur de Surinam, sur de la Guayana francesa y extremo norte de Brasil (centro sur de Amapá).
 Cypsnagra hirundinacea hirundinacea (, 1831) – este de Bolivia, centro este de Paraguay (Laguna Blanca) y sur de Brasil (sur  de Mato Grosso hacia el este hasta el sur de Goiás y sur de Bahía, al sur hasta São Paulo).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Cypsnagra hirundinacea en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Cypsnagra hirundinacea en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Cypsnagra hirundinacea en Wikiaves.

Thraupidae
Aves de América del Sur
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1831
Taxones descritos por René Primevère Lesson

Cypsnagra hirundinacea


ACM A.M. Turing Ödülü, modern bilgisayar biliminin kurucularından sayılan Alan Turing anısına, 1966'dan beri her yıl Association for Computing Machinery (ACM) tarafından bilişim dünyasına katkıda bulunanlara verilen bir ödüldür. Ödüle değer görülen katkılarda "kalıcı olma ve bilgisayar bilimi dünyasına önemli bir etki yapma" koşulu aranmaktadır. Bilişim konulu en önemli ödül olduğu düşünülen Turing Ödülü bilgisayar dünyasının Nobel Ödülü olarak da anılmaktadır.

Ödül, adını Manchester Üniversitesi'nde reader olarak çalışan Britanyalı matematikçi ve yazar Alan Turing'den almıştır. Alan Turing teorik bilgisayar bilimi ve yapay zekanın kurucusu olarak kabul edilmektedir. Her yıl ACM Awards Banquet'te sahibini bulan Turing Ödülü'ne değer görülen araştırmacılar ACM konferanslarına konuşmacı olarak katılma hakkını da elde etmektedirler.

Turing Ödülü 2003 yılına değin $25.000 maddi desteği içermiştir. Para ödülü 2003 yılında $100.000, 2007-2013 yılları arasında ise $250.000 olmuş ve Intel ile Google tarafından sağlanmıştır. 2014'te ise para ödülü $1 milyona çıkarılmış ve Google tarafından karşılanmaya başlamıştır.

50 yılı aşkın tarihinde ilk ödül 1966 yılında Carnegie Mellon Üniversitesi'nden Alan Perlis tarafından alınırken 2006 yılında IBM'den Frances E. Allen bu ödülü kazanan ilk kadın olmuştur. 1975 yılında ise ödül ilk kez birden çok araştırmacıya (yapay zekâ konulu araştırmaları için Allen Newell ve Herbert Simon'a) verilmiştir.

Ödül sahipleri

Yıla göre

Millete göre
Turing Ödülü sahiplerinin ülkelere göre dağılımı aşağıdaki tabloda gösterilmektedir. Çift vatandaşlık sahibi kişiler için, ait oldukları ülkelere 1'er puan eklenmiştir.

Ayrıca bakınız
 IEEE John von Neumann Madalyası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Turing Ödülü sahipleri

Ödül
Bilgisayar bilimi ödülleri
Akademik ödüller
Association for Computing Machinery
1966'da oluşturulan ödüller
Sistem bilimi ödülleri

Turing Ödülü


Jean Baptiste Dumas, (Alès, 15. srpnja 1800. – Cannes, 11. travnja 1884.), bio je francuski kemičar i političar. Bio je zet Alexandra Brongniarta.

Dumas je postao učitelj na École polytechnique u Parizu 1823., a zatim profesor na Sveučilištu u Parizu. Član Francuske akademije znanosti postao je 1832., stalni tajnik akademije 1868., a nasljednik Guizota na stolici broj 40 i član Francuska akademija 1875. godine. Poslije revolucije 1848., izabran je u zakonodavnu skupštinu, gdje se priklanja većini. Obnaša dužnost ministra poljoprivrede i trgovine 1851., a poslije državnog udara Napoleona III. postaje senator.

Dumas se bavio anorganskom kemijom, njegova teorija supstitucije i njegovi radovi o atomskoj i molekularnoj masi imali su odjeka diljem Europe. Bio je jedan od osnivača École centrale u Parizu 1829. Dobitnik je Copleyeve medalje 1843. godine.
Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Francuski znanstvenici
Francuski kemičari
Francuski političari
Ministri poljoprivrede
Ministri u francuskoj vladi

Jean-Baptiste Dumas


Editura Știința (denumirea oficială: Întreprinderea de Stat Editorial-Poligrafică "Știința") este o editură din Republica Moldova.

Istoric
A fost înființată în ianuarie 1959, în cadrul Academiei de Științe a Moldovei, în scopul valorificării editoriale și propagării cercetărilor științifice ale savanților din republică. A activat sub denumirea Editura Știința (1959–1963), Consiliul de redactare și editare al AȘM (1963 – 1971),  Editura Știința (1971–1991), iar din 1992 – Întreprinderea Editorial-Poligrafică Știința. Directorul actual este (din 1986) Gherghe Prini, doctor inginer. Redactor șef este scriitorul, criticul literar Mircea V. Ciobanu.

Titluri, colecții, domenii

Domenii prioritare: carte științifică și de popularizare; enciclopedii, dicționare; ecologie, dezvoltare durabilă; sociologie, studii culturale; management; cultură; istorie; critică și istorie literară; literatură clasică și contemporană, traduceri; manuale și auxiliare didactice.
Colecții: Lumea vegetală și lumea animală a Moldovei  , , Management ecologic, Academica, Personalități notorii, Strategia schimbării, Liantul social; DȘ – Dicționare școlare;
Colecții literare: Moștenire (valorificarea moștenirii clasicilor literaturii române, inclusiv a literaților basarabeni (B.P. Hasdeu , ,  Alexe Mateevici, Petre Ștefănucă, Dumitru C. Moruzi , Gheorghe V. Madan, Leon Donici , Ion Buzdugan); colecțiile de antologii ''Literatura din Basarabia în secolul XX' (pe genuri literare), , Antologia unui autor (textele de referință a poeților români contemporani: Șerban Foarță, Emil Brumaru; Mircea Ivănescu, Aureliu Busuioc, Vasile Romanciuc, Arcadie Suceveanu, Mircea Cărtărescu, Ioan Es. Pop), Câmpul de lectură(antologii de texte pe teme, genuri și curente literare),Opera aperta (critică literară).

Relații de colaborare

Colaborări de durată sau ocazionale cu: ARC, Cartier, Prut, Humanitas, RAO, Teora, Editura Academiei Române, Venus, Press Universitaires de France, Oxford University Press,Cambridge University Press, Thomson, Macmillan, Наука, Наукова Думка ș.a.

Premii, recunoașterea internațională
Premiul Național (2013); Premiul Ministerului Culturii "C. Stere" în domeniul literaturii (2013); Premiul Academiei Române (2008), Premiul Academiei de Științe a Moldovei (2016), Medalia de Aur la Salonul Internațional "Invenții, tehnologii și noi produse" (Geneva, 2008; 2016) ș.a.

Note

Legături externe
 Site-ul editurii: www.editurastiinta.md
 Pagina de Facebook: https://www.facebook.com/editurastiinta/

Edituri din Republica Moldova

Întreprinderea Editorial-Poligrafică „Știința”


Havuzlu, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı "Hopik"tir.

Coğrafya
Tunceli iline 77 km, Ovacık ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Havuzlu, Ovacık


Beths dagbog er en portrætfilm fra 2006 instrueret af Kent Klich, Mikala Krogh.

Handling
Beth er i tvivl, om hun elsker sin kæreste Kim, som hun har været sammen med i 10 år. Og hun er i tvivl, om hun har lyst til at tage til sin mors 80 års fødselsdag. Gennem et år har Beth brugt et videokamera som dagbog; når hun vågner efter mareridt, når hun spiser morgenmad, når hun snakker med fiskene i akvariet, og når hun med stor modstand opsøger sin mor efter mange års adskillelse. Over for kameraet udfolder Beth en historie om kærlighed, stofmisbrug og gentagne seksuelle overgreb. Stillbilledefotograf Kent Klich har gennem 20 år dokumenteret Beths tidligere liv som narkoman og prostitueret. I en kombination af animerede stillbilleder og Beths egne dagbogsoptagelser tegner filmen et nuanceret billede af en kvinde, der kæmper for at tro på, at hun er værd at elske.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Portrætfilm fra Danmark

Beths dagbog


Peçenekler veya Beçenekler, Göktürk Devleti'nin yıkılmasıyla birlikte ana yurtları olan Batı Sibirya'dan ayrılarak geldikleri Volga ve Ural Nehri arasındaki bölgeyi merkez edip oradan da Kuzey Kafkasya, Karadeniz, Doğu Avrupa ve Balkanlar'a akınlar düzenleyen göçebe Türk halkı.

Kökeni
Peçenekler, Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuz Türklerinin 24 boyundan biri ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'te yirmi iki Oğuz bölüğünden "... Ondokuzuncusu; "بآجانآك Beçenek"lerdir. Belgeleri şudur : " şeklinde tanımladığı Oğuzların Üçok kolundan bir Türk boyudur. 10. yüzyılda yaşamış olan İstahrî Peçenekleri Türk halklarından bir topluluk olarak belirtirken, Reşidüddin ise Peçenekler'i Câmi'ut-Tevârîh adlı eserinde Gök Han'ın neslinden göstermiştir. Bizanslı Anna Komnini ise Peçenekler'in Kumanlar ile aynı dili konuştuğunu belirtmiştir.

Göktürklerin batı kanadını oluşturan Onoklardan meydana geldiği düşünülen Peçeneklerin, 6. yüzyılda Issık ve Balkaş Gölü gölleri çevresinde oturduğu görülmektedir. 8. yüzyılda Oğuzların baskısıyla batıya göç ederek Seyhun Nehri dolaylarına yerleştiler. Daha sonra hareketlerine devam ederek Aral Gölü ile Hazar Denizi'nin kuzey bölgesindeki topraklara yayıldılar.

Adları
8. yüzyıla ait Hor (Uygurlar'ın Tibetçe adı) elçilerinin raporlarında da Becanag adıyla kendilerinden bahsedilmiştir. Bilinmeyen bir yazar tarafından 982 yılında yazımı biten ve daha sonra Gurluların hükümdarı Abu ul-Harith Muhammad ibn Ahmad'a sunulan Hudûd el-âlem adlı kitapta Peçenekler, Bachanāk-i Turk ve Turkān-i Bachanākī olarak adlandırılmıştır. Dede Korkut destanlarında, Oğuzlar'ın Salur boyuyla çarpışan Peçenekler için "Beçenek" adı kullanılmıştır. Burada bahsi geçen Peçenekler, batıya göç eden ana Peçenek kitlesinden ayrı olarak Oğuzlar'a tabi olmuş kitledir. Ebu'l Gazi Bahadır Han'ın, Şecere-i Terakime adlı eserinde Peçenekler'den "Becene" adıyla bahsedilmiştir.

Fin-Ugor ve Türk dillerinde uzman Macar bilim insanı Zoltán Gombocz, ismin "Beçe" olup sonradan "Beçenek" olarak telaffuz edildiğini belirtmiştir. "Beçe" kelimesi Türkçede isim olup Türklerle ilgili bilgi veren Arap kaynaklarında da bu isim görülmektedir. Batılı kaynaklarda Peçenekler'den ilk olarak, Batı Polonya'daki Prüm Manastırının baş keşişi olan Regino'nun duyduklarından yola çıkarak yazdığı 899 yılı kroniklerinde "Pecenaci" adıyla bahsedilmiştir. Rus vakanüvislerinden Nestor ise bu halktan "Peçeneg", çoğulu olarak da "Peçenegi" şeklinde bahsetmiştir. Peçeneklerle bizzat 1007 yılında irtibat kuran Alman misyoner Bruno ise onlara "Pezengi" demiştir. Bizanslılar ise bu halkı Patzinag (Πετσενέγοι) olarak adlandırmışlardır. Macarlar ise bu halktan bahsederken "Bessenöyö", "Bisseni", "Bessi" ya da "Besseneu" adlandırmalarını kullanmıştır. Batılı kaynaklarda ise "Pacinaci", "Pacinacae", "Patzinacite" adları kullanılmıştır.

Tarih

Peçeneklerin ana yurdu ve batıya göçleri
Peçenekler'in Türk halklarından biri olduğu bilinmekle birlikte Yayık Nehri ve İdil Nehri dolaylarına gelmeden önceki yaşadıkları yer hakkında yeterli bilgi bulunmamaktadır. Peçeneklerle ilgili en erken döneme uzanan öngörü, Batı Göktürk Kağanı İşbara'nın 634 yılından sonra yaptığı yeni boy teşkilatlandırmasında bu boyun tarih sahnesine çıktığı şeklindedir.

Bazı tarihi anlatımlardan yola çıkarak Peçenekleri oluşturan boylardan bazılarının Issık Gölü ve İli Nehri dolaylarında yaşadığı düşünülmektedir. Talas Muharebesi sonrasında Karlukların bölgede güçlenmesi ve 766 yılında Türgişlerin yıkılmasıyla Talas'a hakim olmaya başladığı görülmektedir. 791 ile 812 yılları arasında Karlukların uzun süren savaşlar sonrasında Uygurlara mağlup olmasıyla batıya göçen Karlukların baskısıyla diğer halklarla birlikte Peçenekler de daha batıya doğru hareket etmek zorunda kalmıştır. Japon bilim insanı Toru Senga ise, Uygurların Peçenekleri en geç 821'de Yukarı İrtiş bölgesindeki ülkelerinden çıkardığını ileri sürmektedir.

Tarihi süreç izlendiğinde Uygurlar, öncelikle Karlukları yenilgiye uğratmış, Karluklar batıya çekilince de buradaki Oğuzlarla karşılaşarak onları topraklarından atmış, topraklarını kaybeden Oğuzlar da daha batıya giderek Seyhun boyları ve Aral bozkırlarında yaşayan Peçenekler ile mücadeleye girmişlerdir. Peçenekler, Oğuzların muhtemelen Salur boyunun saldırısı başta olmak üzere ayrıca Oğuzlarla ittifak yapan Karluklar ve Kimeklerinde saldırısına maruz kaldılar. Peçeneklerin büyük çoğunluğu batıya göçmekle birlikte, bir kısmının Oğuzların egemenliğini kabul ederek onlara tabi olarak yaşadıkları bilinmektedir ki Kaşgarlı Mahmud'un bahsettiği Oğuz boyları listesinde yer alan Peçeneklerin de bunlar olduğu düşünülmektedir.

Alman tarihçi ve dilbilimci Josef Markwart, Karlukların baskısından kurtulmak için Peçeneklerin 8. yüzyıl başlarında Seyhun dolaylarına bulunduğu belirtilmekle birlikte bunu destekleyen kanıt ortaya koyamamıştır. Birûni'nin "Tahdîd'ü Nihâyeti'l-Emâkin li Tas-hîh-i Mesâfet'il-Mesâkin" adlı eserinde Ceyhun'un yatağında yaşanan değişiklik nedeniyle sol sahildeki Ürgenç ve Harezm arasındaki Peçenek arazisine sapmasıyla buraların bir süre ihya olduğu, daha sonraki yıllarda buranın harap olmasıyla halkının Hazar Denizi kıyısına göç ettiği belirtilmektedir. Ancak Biruni'nin haricinde Peçeneklerin bu kadar güneybatıda yerleşimleriyle ilgili başka bir tarihi kayıt bulunmamaktadır. Yukarıda bahsi geçen Oğuzlara tabi olarak yaşayan Peçenekler olasılıkla bunlar olmalıdır. Fars coğrafyacı İbn Hurdâzbih'in 854-874 yılları arasında yazdığı eserinde ise Peçeneklerin İdil Nehrini henüz geçmemiş olduğu görülmektedir.

Tüm bu bilinmezliklerden sonra Peçeneklerle ilgili belki de en detaylı kaynak olarak Bizans İmparatoru VII. Konstantinos tarafından 10. yüzyılın ortalarında yazılan De Administrando Imperio adlı kitaptır. Bu esere göre Peçenekler, 9. yüzyıl ortalarında Yayık Nehri ve İdil Nehri taraflarına 8 boy ve bunlara bağlı kırk oymaktan oluşmuş olarak yerleşmişlerdir. Bu sekiz boyun başında da daha soylu (asil) olduğu belirtilen ve Kangar adıyla bahsedilen üç büyük kabile (İrtim/Ertim, Çor/Çur, Yula/Güla) olup diğer kabileler ise; Külbey/Kölbeg, Talmat, Karabay/Karıbay, Kopun/Kaban ve Çoban/Çopan'dır. Bizans kaynaklarına göre Ertim boyunun lideri olan Mayçan bu Peçenek kitlesinin liderliğini yapıyordu. Çur boyunun lideri Kuel, Yula boyunun lideri Kurkut, Karabay boyunun lideri Kaydu, Talmat boyunun lideri Kostan, Kopon boyunun lideri Yazi ve Çoban boyunun lideri de Batan'dı. De Administrando Imperio'da Peçeneklerin önceleri Kangar olarak çağrıldığı şeklindeki ifadesi üzerine çeşitli görüşler vardır. Bu ifadenin yorumlanmasına göre Peçenek topraklarına gelen ve Kanglılar önderliğinde oluşan Kangar Birliği üyelerinin, Bizanslılar tarafından eskiden bu topraklarda yaşayan Peçeneklere izafen onları Peçenek olarak tanımlanmaya devam edilmesi şeklindedir. Ancak bu ifadenin Orta Asya'da "cesur" anlamına gelen "Kingir" sözünden türediği düşünenler var olup, VII. Konstantinos'de eserinde Kangar kelimesinin "asil" anlamına geldiğini değerlendirmesi de bu iddiayı güçlendirmektedir. Yine De Administrando Imperio adlı eserde Yayık Nehri ve İdil Nehri dolaylarına gelen Peçeneklerin, Hazarlar ve Uzlar ile komşu oldukları, Hazarlar ve Oğuzların (Uzlar olarak kabul edilmektedir) birleşerek Peçenekleri batıya sürdükleri belirtilmektedir. Hazarlar özellikle 8. yüzyılda Araplarla (Emevîler ve Abbâsîler) yaptıkları mücadele ve sonrasında da 9. yüzyılın ilk yarısında Kabarların sebep olduğu isyan nedeniyle oldukça zayıflamış bulunmaktaydı. Peçenekler İdil Nehri bölgesine geldiklerinde Harezm'e giden kervan yollarında yaptıkları saldırılar sonucu bu güzergahtaki ticaret engellenmeye başlayınca Hazarlar onları engellemeye çalışsa da kendilerine karşı koyamamış ve Peçeneklerin düşmanı olan Oğuzları yardıma çağırmışlardır. 10. yüzyıl Müslüman coğrafyacısı İbn Rüste de, Peçeneklerin Hazarlara 10 günlük mesafede olduğunu ve Hazarların her yıl düzenli olarak Peçeneklere saldırdıklarını belirtmiştir.

Oğuzlar ve Hazarlar karşısında alınan yenilgi üzerine Don Nehri dolaylarına itilen Peçenekler ise Dinyeper ve Don arasındaki Karadeniz civarında "Levedia" adındaki topraklarda yaşayan Macarları yenerek onların batıya doğru kaçmalarına sebep oldu. Bizans imparatoru tarafından görevlendirilen Selanikli Konstantin'in, 860/861 yılında Hersonisos üzerinden Hazar ülkesine giderken yolda Macarların saldırısına uğradığı göz önünde bulundurulduğunda bu tarihlerde Peçeneklerin henüz İdil'in batısına gitmedikleri düşünülmektedir. Batı Polonya'daki Prüm manastırının baş keşişi olan Regino'nun duyduklarından yola çıkarak yazdığı 899 yılı kroniklerinde Peçeneklerin Macarları "Levedia"'dan çıkarmalarının tarihi 889 olarak belirtilmiştir. Daha öncede belirtildiği gibi, Uz baskısı sonucu Peçeneklerin çoğu batıya doğru çekilirken bunların bir kısmı da Oğuzlara tabi olmuş ve yurtlarını terk etmeyerek Oğuzların hakimiyetinde yaşamaya devam etmişlerdir.

Macarlar aldıkları ağır mağlubiyet sonucunda Dinyeper ile Prut arasındaki günümüz Moldova ve Besarabya topraklarındaki, "nehirler arası" anlamında gelen Etelköz'e yerleşmiştir. Peçeneklerin Macarları yendiği bu tarihi 885 yılı olarak belirten tarihçilerde bulunurken, Peçeneklerin Macarları Azak Denizi kuzeyindeki Levedia adını verdikleri topraklardan attığı tarihi 889-893 arasındaki dönem olarak belirten tarihçiler de bulunmaktadır. 895 yılında Bizans İmparatoruyla anlaşarak Bulgar Krallığı'na saldıran Macarlar başta bazı başarılar elde etse de, Bizans'a karşı başarı sağlayan Bulgar Kralı Simeon'un baskını nedeniyle ağır kayıplar vererek geri çekilmek zorunda kalmışlardır. Bunu fırsat bilen Peçeneklerin ikinci büyük saldırısı sonrasında Macarlar, Etelköz'den ayrılarak Arpad'ın önderliğinde 896 yılında Tisa Nehri boyunca Karpat Havzasına yerleşmişlerdir.. Macarların uzaklaştırılmasıyla da Peçenekler 1060 yılına kadar Tuna dolaylarına kadar olan geniş bölgede hakimiyet kurmuşlardır.

Arap gezgin İbn Fadlan 10. yüzyılın ilk yarısında Hazar'ın doğusundaki Türk topraklarını gezerken Ural civarındaki Çalkar Gölü yakınında rastladığı Oğuzlarla birlikte yaşayan Peçenekler hakkında bilgi vermiştir. Bu da Peçeneklerin bazılarının Oğuz boy birliği içerisindeki bir boy olarak onlarla birlikte hareket ettiğini göstermektedir. Ebülgazi Bahadır Han'ın Şecere-i Terakime adlı eserinde Oğuzların saldırısından kaçmayıp onlara tabi olarak eski yurtlarında kalmayı sürdüren Peçeneklerin, özellikle Salurların arasına karıştıkları ve Oğuz-Peçenek karışımı olarak İçki-Salır boylarının ortaya çıktığı belirtilmektedir.

10. yüzyılın ikinci yarısında adı bilinmeyen bir yazar tarafından hazırlanan Hudûd el-âlem adlı kitapta yazar Peçenekleri, Hazar ve Türk Peçenekleri olmak üzere ikiye ayırırken Hazar Peçeneklerinin daha önce Türk Peçeneklerinin bir grubu olduğunu belirtilmektedir. Bu kitapta Türk Peçeneklerinin ülkesi tanıtılırken doğusunda Oğuzlar, güneyinde Burtaslar ve Baradûslar (İdil Bulgarları), batısında Macarlar (Başkurdistan taraflarında yaşadıkları dönem) ve Ruslar, kuzeyinde Ruthâ Nehri vardır. Bu ülkenin halkını her bakımdan Kimeklere benzeten yazar, yerleşim birimine sahip olmayan Peçeneklerin bütün komşuları ile savaş hâlinde olduğunu belirtmektedir. Hazar Peçenekleri tanımlanırken de bunların Peçenek Türklerinin üyeleri olduğu fakat gelip fethettikten sonra buraya yerleştikleri belirtilmektedir. Ülkenin doğusunda Hazar Dağları, güneyinde Alanlar, batısında Gurz Denizi (Karadeniz ya da Azak Denizi), kuzeyinde Mirvat bulunmaktadır. Ancak söz konusu eserin çevirisini yapan Rus tarihçi Minorsky bu durumu, eserin Peçeneklerin farklı dönemlerini anlatmasından ortaya çıktığını belirtmektedir. Yani yazar Peçeneklerin İdil boylarında yaşadıkları dönemi Türk Peçenekleri, Don Nehri dolaylarına gelip yaşadıkları dönemi de Hazar Peçenekleri olarak tanımlamıştır.

De Administrando Imperio adlı eserde Macarlar'ı Karpatlar ve Pannonya'ya süren Peçenek boylarının yeni yurt edindikleri toprakları kendi aralarında bölüştürdükleri görülmektedir. Bu esere göre boylar önce Dinyeper'in sağı ve solu olmak üzere ikiye bölünmüşlerdir. 950 yılı Bizans kaynaklarında Karabay boyu hariç diğer boyların başlarında kullanılan sıfatlar bulunduğu görülmektedir. Yavdiertim, Kuarçiçur, Kabuksınyula, Surukülbey, Borotalmat, Yazıkopon ve Bulaçoban boylarının başında kullanılan sıfatların büyük olasılıkla bayraklarının rengiyle alakalı verildiği düşünülmektedir. Külbey, Çur, Talmat ve Çoban boyları Dinyeper'in doğu ve kuzey kısımlarında, Kopon/Kaban boyu Dinyeper'in aşağı kısımlarında, Yula, Karabay ve Ertim boyları da Dinyeper'in batı ve kuzey kısımlarında yerleşmiştir. Don Nehri'nin batısındaki Karadeniz'in kuzeyinden Tuna Nehri'ne kadar olan geniş bir coğrafyada hakimiyet kuran Peçenekler bozkır kültürüne uygun olarak göçebe bir yaşam sürerken, yaptıkları akınlarla elde ettikleri köle ve malzeme gibi çokça ganimet sayesinde de zenginleşmeye başlamışlardır. Peçenekler, Bulgarlarla birlikte olup Macarlar'ı ağır bir mağlubiyete uğrattıktan sonra Tuna'nın Karadeniz'e döküldüğü topraklar nedeniyle Bulgarlarla araları bozulmaya başlamıştır. Esasen Macarlar'ın Karpatlar ve Pannonya'ya kovulmasından sonra Tuna'nın sol sahilinde Peçenekler'in hakimiyet kurması Bulgarlar için rahatsızlık veren bir durumdu. Bizanslılar, Bulgarlarla olan mücadelelerinde Peçenekler'i kullanmak amacıyla çeşitli girişimlerde bulunmuşlardır. Bizans'ın Hersonisos Stratigosu Joann Bogas, Peçenekler'i Bulgarlar'a saldırmaya ikna ederek onları Tuna kıyısına kadar getirmiş ancak kendisi Peçenekler'i Tuna'nın karşısına geçirecek olan amiral Romanos Lekapenos (ileriki yıllarda taht ortağı) ile anlaşmazlığa düşünce Peçenekler'de topraklarına geri çekildi. Peçenek desteğinden mahsur kalan Bizanslılar'da Achelous Muharebesi'nde Birinci Bulgar İmparatorluğu karşısında ağır bir mağlubiyet aldı.

Burada Peçenekler'den bahsederken 8 boydan oluşan topluluğun hepsinin birlik olarak hareket ettiği düşünülmemelidir. Tarihi kaynaklar incelendiğinde bu boylardan bazılarının Macaristan'a güneyden, doğudan ve kuzeyden olmak üzere giriş yaptığı görülmektedir. Güneyden gelenlerin Demirkapı yoluyla, doğudan gelenler Karpat Dağları'nın güney geçitlerini takiben Maros (Mureş) ve Szamos (Someş) nehirlerini takip ederek batı yönünde ilerleyerek Erdel, Sebeș-Körös ve Szamos ovalarına gelmişlerdir. Kuzeyden gelenler ise Karpat Dağları'nı Seret ve Prut Nehirlerinden geçerek Tisa'ya yerleşmişlerdir. Buna göre Peçenekler'in en batı sınırını Karpatların doğu eteklerinde bulunan Siret Nehri oluşturmaktaydı. Peçeneklerin 10. yüzyılın başında Tisa bölgesine girişleri Árpád zamanına tarihlenmektedir. Arpad'ın oğlu olan Macar reisi Zolta (907-947) zamanında (Gesta Hungarorum'a göre 931 senesi) Peçenekler'i, Alman hücumuna karşı koymak üzere topraklarının batı sınırında Fertő gölü (Masony bataklıkları olarak da geçiyor) boyuna yerleştirmiştir. Taksony (950'li-960'lı yıllar/970 civarı) zamanında birçok Peçenek boyunun Macaristan'a geldiği, başlarında Tanuzaba isimli bir reislerinin bulunduğu ve Kuzey Macaristan'da Kemej arazisine yerleştirildikleri bilinmektedir. Hatta Dük Taksony'nin de Peçenek asıllı bir prensesle evlenerek bu halkla iyi ilişkiler sürdürmeyi hedeflediği hanedanlık ilişkileri sağlamıştır.

Ruslarla olan münasebetleri

Peçenekler 860-889 yılları arasından itibaren İdil Nehri'ni geçerek Güney Rusya bozkırlarında görülmeye başlamıştı. Rus kroniklerinde Peçenekler'den ilk defa 915 yılındaki kayıtlarda bahsedilmekle birlikte onların 889 yılında Kiev dolaylarına geldiği bilinmektedir. Bu nedenle 915'den önce de Ruslar ile Peçenekler'in karşılaştığını söylemek yanlış olmayacaktır. Rus kroniklerinde Peçenekler'in 917 yılında Bizans'a destek için Tuna dolaylarına giderken, Kiev Knezliği I. İgor'la barış yaparak bu harekâta giriştikleri belirtilmektedir. 920 yılında I. İgor'un düzenlediği sefer dışında Ruslarla Peçenekler arasında önemli bir çarpışma görülmemiştir. Hatta kayıtlara göre bu dönemlerde Peçenekler ile Ruslar arasında yoğun bir ticari faaliyet görülürken, Rus tacirler özellikle Bizans ile ticaret yapmak istediğinde Peçenekler'den izin almak zorundaydı. Bu dönemde bazı Peçenekler'in de Rus Knezi için paralı asker olarak görev yaptığı görülmektedir.

I. igor 941 yılında gemilerle düzenlediği Konstantinopolis Kuşatması'nda aldığı ağır yenilgi sonrasında 944 yılında yeniden Bizans'a doğru sefere çıktığında bu sefer yanında paralı Peçenek askerleri de bulunmaktaydı. Ancak İgor, Bizanslılar ile barış yaptığından dolayı geri çekildiğinde Peçenekler geri dönmeyip Bulgar topraklarına akınlar düzenlemiştir. Peçenek-Rus ilişkileri bir süre daha barış içerisinde geçti. I. İgor'un ölümünden sonra karısı Olga'nın naipliği sonrasında oğlu I. Svyatoslav Kiev Knezi olmuştu. Svyatoslav, Peçeneklerle çatışmaya girmeden bazı Slav boyları ile Hazarlarla mücadeleye giriştikten sonra Bulgar saldırıları karşısında sıkışık bir durumda kalan Bizanslılar'ın yardım talebini kabul ederek 967 yılı Ağustos'unda Tuna'yı geçerek Bulgarlar'ın önemli bir şehri olan Veliki Preslav dahil bazı şehirleri ele geçirdi. Bu sırada nedeni bilinmemekle birlikte Peçenekler 968 yılında Kiev'i kuşattılar. Ancak kuşatma ekipmanlarına sahip olmayan Peçenekler bir süre sonra muhtemelen Svyatoslav'ın yardıma gelmesi üzerine çekilmişlerdir. Svyatoslav, 969 yılında yeniden Bulgarlar üzerine sefere çıktığında bazı Peçenek askerleri yanında yer almaktaydı. Ruslar'ın Bulgarları yenerek Tuna dolaylarına yerleşmesinden rahatsız olan Bizans İmparatoru I. İoannis'in düzenlediği sefer sonucunda Svyatoslav geri çekilmek zorunda kaldı. Peçenekler 970 yılında Kiev Knezliğinin Bizanslılar üzerine düzenlediği sefer kapsamında günümüz Lüleburgaz'ında yaşanan ve Bizans'ın galibiyetiyle sonuçlanan Arcadiopolis Muharebesinde de Ruslar'ın yanında yer aldılar. O dönemin siyasetine uygun olarak Peçenek-Rus ilişkileri çok değişken bir düzeydeydi. Peçenekler büyük ihtimalle Bizans'ın kışkırtmasıyla başbuğları Küre önderliğinde, büyük ganimetlerle Kiev'e dönmekte olan Svyatoslav ve kuvvetlerini 972 yılı ilkbaharında Dinyeper Nehri içerisindeki Khortytsia Adası yakınlarındaki şelalelerde pusuya düşürdüler. Ruslar'ın çok azı bu pusudan sağ kurtulabilirken Kiev Knezi Svyatoslav dahil olmak üzere çoğu da öldürüldü. Hatta Peçenek başbuğu Küre zaferini kutlamak için Svyatoslav'un kafatasından kendisine kadeh yaptırmıştır. Svyatoslav'ın ölümünden sonra oğulları Yaropolk ile Vladimir arasındaki çarpışmalar esnasında Peçenekler Tuna boylarına kadar daha rahat akınlarda bulunabiliyorlardı. Vladimir 980 yılında kardeşini ortadan kaldırınca Peçeneklerle mücadeleye girişti. Rus ve Peçenekler arasında çok sayıda küçük çaplı çatışmalar olduktan sonra Peçenekler 996'da Ruslar üzerine sefere çıktılar. 6 Ağustos'ta yapılan savaşta da Vladimir'i ağır şekilde yenilgiye uğrattılar. Sonrasında Belgorod'u kuşatsalar da bir süre sonra geri çekildiler. Sonrasında da Vasil'kov'u da benzer şekilde kısa süreliğine kuşattılar.

Vladimir'in ölümünden sonra Ruslar arasında yaşanan iç savaşta da rol oynayan Peçenekler, Svyatopolk'u destekleseler de başarılı olamamıştı. Ancak Svyatopolk kayınpederi I. Bolesław Chrobry'nin desteğiyle 1015'de Kiev Büyük Knezi olabilmişti. 1018 yılında Yaroslav Kiev'i ele geçirince Svyatopolk'un Peçenekler'e sığındığı görülmektedir. Peçenekler 1019'da Svyatopolk ile birlikte Yaroslav'a saldırsalar da mağlup olarak geri çekildiler. Bundan sonraki yıllarda Peçenekler'in Karadeniz'in kuzeyinden daha batıya doğru hareket ederek Tuna'nın sol sahiline doğru gittikleri görülmektedir. Peçenekler, 1018'de Birinci Bulgar İmparatorluğu'nun Bizans tarafından ortadan kaldırılmasıyla doğrudan Bizans'la komşu olmuşlardı. Bundan sonra küçük çaplı Peçenek akınları görülmekle birlikte 1026'da Tuna'yı geçen Peçenekler Bulgaristan topraklarına büyük bir saldırı gerçekleştirmiştir. Bu saldırıda bi çok Bizans askeri öldürülürken, çok sayıda da Bizans komutanı esir edilmiştir. Ancak toparlanan Bizanslılar karşı hücumla Peçenekleri yeniden Tuna'nın ötesine geri çekilmeye mecbur bırakmışlardır. 1030 yılından itibaren Bizans'ın uyguladığı ekonomik reformlar buradaki halk tarafından kabul görmeyerek isyanlara sebep olmuştur. Bunu fırsat bilen Peçenekler'in 1032 ve 1035/36 yıllarında Selanik'e kadar uzanan topraklara akınlar düzenledikleri görülmektedir. Bazı tarihçiler Peçenekler'in bu yeni topraklardaki zenginliği gördüklerinden dolayı, Karadeniz'in kuzeyindeki Rus sınırında yer alan topraklarını bırakarak buralara yerleşmeye başladıklarını düşünmektedirler. Ayrıca Rus kroniklerine göre 1034 ya da 1036'da Kiev Büyük Knezi I. Yaroslav (Kiev Büyük Knezi)'ın Kiev yakınlarında bazı Peçenek boylarını ağır bir yenilgiye uğrattığı bilgisini değerlendiren bir takım tarihçiler, bu mağlubiyetinde Peçenekler'in Tuna dolaylarına yerleşmesinde etkisinin olacağını belirtmektedir. Ancak bazı tarihçilere göre ise Ruslar'ın Torki/Torkil olarak adlandırdığı Uzlar'ın Dinyeper'in doğusuna gelmeleriyle birlikte Peçenekler'in Tuna dolaylarına kaymak zorunda kaldıkları şeklindedir. Uzlar Karadeniz'in kuzeyine yerleştiğinde burada kalmayı sürdüren Peçenek boylarının bazıları onlara tabi olurken, bazılarının da Ruslar'a tabi olarak Kiev Knezliğinin güney hudutlarında sınır muhafızı olarak yaşamlarını sürdürmüşlerdir. Yine bu dönemde bazı Peçenek kitlelerinin de Tisa ve yan kolu Samoş Nehri dolaylarından Macar topraklarına girdiği bilinmektedir. Eski düşman olmakla birlikte Macarlar, özellikle bu savaşçı topluluk üyelerinin topraklarında yaşamasına izin vererek onların savaşçılığından faydalanmaya çalışmıştır.

İç savaş ve Bizans'la olan ilişkiler

Peçenekler aslında bir boylar konfederasyonu olup, birbirleriyle her zaman anlaştıkları söylenememektedir. Bazı Peçenek kabilelerinin iç anlaşmazlıklar ve Uz tehdidi nedeniyle 10. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Macar topraklarına yerleştikleri görülmektedir. Peçenekler'in kadim düşmanı olan Uzlar'da 1030 yılından itibaren doğudan gelip İdil Nehri dolaylarına gelen Kıpçak-Kuman baskısını yaşamaktaydı. Uzlar'ın Kıpçak-Kuman baskısı nedeniyle Don boylarından çıkarılmaları, Peçenekler'inde Uz baskısı nedeniyle Dinyeper'in akışa göre sağındaki topraklara sürülmesine sebep olmuştu. Bizanslı vakanüvis Georgios Kedrenos 1050 yılında bitirdiği eserinde Peçenekler'in, Pannonia'dan Dinyeper'e kadar uzanan topraklarda yaşadığı belirtilmiştir.

1048/49 yıllarında Peçenekler arasında büyük bir iç savaş başlamıştır. Peçenekler'in 9. yüzyıl ortalarında Yayık Nehri ve İdil Nehri taraflarında 8 boy ve bunlara bağlı kırk oymaktan müteşekkil olarak yaşadığı Bizans kaynaklarından bilinmektedir. Bizanslı tarihçi Georgios Kedrenos "Kısa Dünya Tarihi" adlı eserinde, Peçeneklerin 13 kabileden ibaret olduğu ve Peçenekler'in liderinin de asil bir kabileye mensup İlter oğlu Turak olduğu belirtilmiştir. Uzlarla mücadelede yeterli olmayan ve savaşmak yerine saklanan Turak ile Peçenekler içerisinde asil bir kabileden olmamakla birlikte Uzlarla çetin mücadeleler vererek onları püskürten Balçar oğlu Kegen arasında güç mücadelesi başlamıştı. Turak kendisine tehdit olarak gördüğü Kegen'i ortadan kaldırmaya çalışsa da başarılı olamamış Kegen'de diğer kabileleri kendi yanına çekmeye çalışmıştır. Ancak Kegen, talebine sadece iki kabile iştirak edince, bir süre çatışmadan sonra 20.000 Peçenekle birlikte Bizan'a sığınmak zorunda kaldı. Hristiyanlığı kabul eden Kegen (vaftiz ismiyle İoannis) ve adamlarına Bizans İmparatorunca Tuna boylarında (Silistre civarları) kale ve araziler verildi. Bizans kaynaklarında bahsi geçen Paradunavon (Paristrion) Eyaleti artık Peçenekler'in doğal yaşam alanı hâline gelmiştir. Kegen bundan sonra 1048 yılı yazında Turak'ın topraklarına akınlar düzenleyerek ana Peçenek kabilelerine çokça kayıp verdirmiştir. Bunun üzerine Turak kış ayında kalabalık bir orduyla buz tutmuş Tuna Nehrini rahatlıkla geçerek Bizans'a saldırıya geçti. Kegen ve Bizans kuvvetlerinin vur kaç saldırılarına maruz kalan Turak idaresindeki Peçenekler, baş gösteren salgın hastalık ve soğuk hava şartları nedeniyle güçsüz duruma düşmüştü. Sonunda durumun kendi lehlerine döndüğünü anlayan Kegen'in Bizans komutanlarını ikna etmesiyle Peçenekler üzerine saldırı düzenlendi. Savaş sonucu Turak ve Peçenek ordusu teslim olmak zorunda kaldı. Kegen teslim olan Peçenekler'i cezalandırmak istese de Bizans komutanları Peçenekler'i silahsızlandırarak onları Niş ve Sofya arasındaki ovalık araziler ile Kuzey Makedonya'daki boş köylere yerleşik düzene geçirmişlerdir. Turak'ın da içinde olduğu 140 Peçenek beyi ise İstanbul'a götürülerek İmparatorun huzuruna çıkarılmıştır. İmparatorun huzurunda Hristiyanlığı kabul eden Turak ve beylerde, çeşitli rütbeler ve mevkiler verilerek Bizans'a hizmet etmeye başlamışlardır. Bizanslılar çok kısa sürede bu Peçenekler'den de yararlanmaya çalışmış ve 1049 yılında Anadolu'daki Selçuklu ilerlemesine karşı dört bey komutasında (Sulçe, Selte, Karaman ve Kataleym) topladıkları 15.000 atlı Peçenek ordusunu Üsküdar'a çıkararak Anadolu içlerine hareketle görevlendirmiştir. Ancak Peçenek ileri gelenlerinin yaptığı istişarede Kateleym adlı bey, Anadolu içlerine ilerleyemeyerek Bulgaristan taraflarında yerleştirilen Peçeneklerin yanına gitmeye onları ikna etmiştir. Bunlar Boğaz'ı atlarıyla birlikte yüzerek geçip Büyükdere yakınlarında karaya çıkarak Balkanlara geçmişlerdir. Burada zorla yerleşik hayata geçirilen Peçenekler'in çoğu onlara katılarak ilk önce Osam Nehri deltası dolaylarına, Bizans kuvvetlerinin üzerlerine gelmesi üzerine de Selte adlı beyin idaresinde kısa süren bir direnişten sonra Şumnu yakınlarındaki Yüztepe adlı mevkiye yerleştiler.

Peçenek İsyanı

Bizans bu bağımsız Peçenek kitlelerinden rahatsız olunca Kegen'i İstanbul'a çağırmış, o da kalabalık bir orduyla İstanbul önlerine gelmiştir. Kegen burada uğradığı suikasttan yaralı olarak kurtulunca, oğulları Balçar ve Gulinos suikastçıları alarak diğer beylerle birlikte İmparatorun huzuruna çıkmış, imparatorda suikastçıların Kegen'in Bizans'a ihanet etmeyi planladığı ve şehre saldırmayı düşündüğünü söylemesi üzerine Kegen ve adamları şehirde rehin olarak tutulmaya başlanmıştır. Bunu haber alan şehir dışındaki Peçenek güçleri de Yüztepe'ye giderek oradaki Peçenek kitleleriyle anlaşmıştır. Birleşen Peçenekler, Balkanlardan Edirne'ye kadar uzanan Trakya topraklarına saldırırken, üzerlerine gelen Bizans kuvvetlerini de Dampoli Kalesi yakınlarında ağır bir mağlubiyete uğrattılar. Bu yenilgi nedeniyle güç durumda kalan Bizanslılar, elinde rehin bulunan eski Peçenek reisi Turak ve çok sayıda beyi serbest bırakarak onlarla barış yapmayı umut etmiştir. Ancak Turak ve diğer Peçenek beyleri, Bizans'a sadık kalacakları ve tekrar İstanbul'a döneceklerine dair yemin etselerde Yüztepe mevkiine gelince bu yeminlerine sadık kalmayarak kabilelerine liderlik etmeye başlamışlardır. Bizanslılar bunun üzerine Anadolu'daki çoğu eyaletten asker topladıkları gibi paralı Frank paralı askerlerini de getirterek Yüztepe'deki Peçenekler üzerine sefere çıktı. Peçenekler 1049 yılı sonbaharında, Yüztepe yakınlarındaki Diakane olarak adlandırılan yerde Bizanslılar'ı ağır bir yenilgiye uğratmış ve Trakya'yı baştan sona yağmalamıştır. Peçenekler 8 Haziran 1050 yılına gelindiğinde Edirne'yi kuşatmışsa da bir süre sonra kuşatmadan vazgeçerek Makedonya ve Trakya topraklarında yağmaya girişmişlerdir. Bizanslılar bu sıkışık durum karşısında yeniden Peçeneklerle barış çalışmalarına başlamış ve bu amaçla da rehin tuttukları Kegen'i 1051 yılı başlarında elçi olarak Peçenekler'e yollasada onlar, daha önceleri kendilerine saldırgan davranışlar sergileyen Kegen'i karşılarında gördüklerinde onu linç ederek öldürmüşlerdir. Bizans İmparatorluğu bu sefer Frank ve Vareg paralı askerlerle desteklenen ancak küçük sayılabilecek bir kuvvetle, Peçenekler'e çete saldırıları şeklinde pusu savaşıyla oldukça başarılı sonuçlar alarak Peçenek baskısını bir miktar kırabilmiştir. Kendilerine güven gelmesiyle yeniden Peçenek merkezi olan Yüztepe'ye saldırıya geçen Bizans güçleri 1053 yılı ilkbaharında Preslav tarafına geldiklerinde Peçenek güçlerinden korkarak geri çekilmeye çalışsa da Bulgaristan valisi Basil'de dahil olmak üzere çok sayıda Bizans askeri ölmüştür. Bu zorlu durum karşısında iyice güçsüzleşen Bizans'da vergi ödemek ve bulundukları topraklarda verilen otonomi kaydıyla Peçeneklerle 30 yıl süreli bir barış antlaşması yaptı. Ancak kaynaklarda 1059'da Bizans-Peçenek çatışmaları görülmekte olduğundan bu barışın pekte uzun süreli olmadığı anlaşılmaktadır. Bizans'ın Peçeneklere verdiği bu otonomiyle ilgili olarak Silistre'de bulunan tarihi mühürde Paradunavon (Paristrion) Eyaleti'nde "Patzinakia" özerk bölgesinin varlığı keşfedilmiştir. Peçenekler o dönemde Dobruca bölgesinde oldukça yayılmıştır.

Daha önceden bahsedildiği gibi Kuman-Kıpçak ilerleyişi nedeniyle Peçeneklerin eski düşmanı olan Uzlar, Tuna'nın kuzeyine kadar gelmişlerdi. Yeni bir Kuman-Kıpçak hareketinin sonucunda 1064 yılı sonu ve 1065 yılı başı kışında Uzlar, donan Tuna'yı geçerek etrafı tahrip ederek Balkan içlerine kadar ilerlediler. Ancak bu sefer dağınık hareket etmeleri ve soğuk havaya bağlı olarak yaşanan salgınlar nedeniyle zayıf duruma düşmeleri üzerine, Peçenekler ve Bulgarlar tarafından kısa sürede imha edildiler. Bu katliamdan kurtulabilen Uzlar'ın bir kısmı Peçenekler'e tabi olurken, önemli bir kısmı ise Bizans'a sığınarak özellikle Makedonya olmak üzere Bizans topraklarına yerleştirildiler ve kısa sürede asimile olarak tarih sahnesinden silindiler. Peçenekler bu dönemlerde Bizansta yaşanan iç savaştan da istifade ederek Tuna dolaylarında iyice yayılmışlardı. Bu dönem kayıtlarında Silistre kalesi Tatuş/Tatos adlı bir Peçenek beyinin elindeydi. Bizans kaynaklarına göre 1067 yılında da Bizans topraklarına Peçenek saldırısı görülmüştür.

Macar kroniklerinde 1068 yılında Karpatlar üzerinden Transilvanya topraklarını yağmalayıp yıkan muhtemelen Peçenekler'in önderliğindeki Uz ve Kumanlarında yer aldığı pagan topluluğa karşı Macar kralı Solomon (Macaristan Kralı) önderliğinde günümüz Romanya'sının kuzeyindeki Lechința yakınlarında yaşanan Kerlés Muharebesine önemli bir galibiyet aldı. 1071 yılına gelindiğinde muhtemelen Bizans'ın kışkırtmasıyla o dönem Macaristan Krallığı topraklarında yer alan tarihi Sirem bölgesine yeni bir Peçenek saldırısı meydana geldiği görülmektedir.

Bizanslar ile Peçenekler arasında çatışmalar olmakla birlikte, Bizans'ın Anadolu'da Selçuklular üzerine yapılan seferlerinde Bizans topraklarına yerleşmiş Uz ve Peçenekler'in yanı sıra paralı asker olarak tutulan Peçenek güçleri de bulunmaktaydı. Malazgirt Muharebesinde Bizans ordusunda görevli Peçeneklerin büyük çoğunluğunun saf değiştirerek Selçukluların hizmetine girdiği ya da savaş alanından çekildiği bilinmektedir. Bununla birlikte esir düşen Peçenekler'inde Selçukluların hizmetine girmiş olması muhtemeldir. Malazgirt Muharebesinden sonra Balkanlarda Bizans'ın otoritesi daha da sarsılmıştı. Bizans'ın Tuna boyları genel valisi olan Nestor; Bizans idaresinden hoşnutsuz kitleleri isyan ettirerek Tatos komutasındaki Peçeneklerin desteğini de aldıktan sonra 1074 yılında İstanbul surlarına kadar dayanmıştı. 1078'de imparator VII. Mihail'e karşı, generallerinden Nikeforos Bryennios Balkanlarda, General Nikiforos'da Anadolu'dan harekete geçmişti. Peçenekler Makedonyayı yağmaladıktan sonra beklemediği bir anda Nikeforos Bryennios'u da Edirne'de kuşatma altına aldılar. Zor durumda kalan Bryennios'da Peçenekler'e yüklü bir miktar ödeyerek onları uzaklaştırabilmiştir. 1078/79'da III. Nikiforos, ilerleyen yıllarda imparator olacak General Aleksios Komnenos'u Bryennios üzerine yolladı. Peçenekler'in, Aleksios'un öncü birliklerini yenip ganimetleri toplayarak geri dönmeleri üzerinde güçsüz kalan Bryennios, 1078'de Yolçatı'da yaşanan Kalavrye Muharebesini kaybederek esir düştü. Peçenekler bundan sonra Pavlusçuluk öğretisi nedeniyle Bizans'la ilişkisi bozuk olan topluluklarla ilişki kurarak Bizans'a saldırılarda bulundular. Ancak Pavlusçular'ın lideri imparatorla anlaşınca yalnız kalan Peçenekler'de General Aleksios Komnenos tarafından yenilgiye uğratılarak Trakya'dan sürüldüler. 1084 yılında Bulgar Pavlusçuları, Bizans'ın kendilerine karşı yürüttüğü zalimce müdahale nedeniyle Travl (Tervel?) adındaki bir kişi önderliğinde Filibe'de isyan başlatmıştır. Bu kişi Peçenek liderlerinden birinin kızıyla da evlenerek Peçeneklerle de iyi ilişkiler kurmuştur. 1086'da Peçenekler'in katılımıyla bu isyan hareketinin büyümesiyle İmparator I. Aleksios'da bunların üzerine bir ordu yollamış, ancak Peçenekler'in saldırısında Bizans ordusu Filibe yakınlarındaki Beliotoba Kalesi yakınlarında ağır bir mağlubiyet almıştır. Ancak Bizans kuvvetlerinin ikinci seferinde Peçenekler ana toprakları olan Tuna dolaylarına çekilmek zorunda kalmıştır.

Kumanlar'la temas, Bizans'a karşı son seferleri ve tarih sahnesinden silinmeleri
1087 yılı ilkbaharında Tselgu (Çelgü) Han önderliğindeki Kumanlar ve Peçenekler ile birlikte eski Macar Kralı Solomon'unda yer aldığı kuvvetler Bizans topraklarına saldırıya geçtiler. Trakya dolaylarında Nikola Maurokatakalon idaresindeki Bizans kuvvetleriyle yapılan savaşta Peçenek-Kuman güçleri yenilerek kaçmak durumunda kaldı. Bu savaşta Tselgu (Çelgü) ile Solomon'da ölmüştür. Bu galibiyetten güç alan İmparator I. Aleksios, 1087 yılı Haziran'ında Peçenekler üzerine harekete geçti. Temmuz/Ağustos ayında Peçenek denetimindeki Derster (Silistre)'i kuşatan imparatora karşı Peçenek lideri de o dönemde Don Nehri ile Dinyester arasındaki topraklarda yaşayan Kumanlardan yardım istedi. Bizanslılar Silistre'yi ele geçiremeyince geri çekilmeye başlayınca, kaleden çıkan Peçenekler tarafından ağır bir yenilgiye uğratıldılar. Peçenekler bu galibiyet sayesinde büyükçe bir ganimet elde ettiler. Anna Komena'ya göre, savaştan sonra desteğe gelen Kumanlar, ganimetten pay istemiş ancak Peçenekler buna yanaşmayınca araları bozulmuştur. Bizans kışkırtması sonucu Kumanlar Peçenekler'e saldırarak onları yendikleri gibi Bizans ordusunun da tamamen imha etmesini de önlemiş oldular. Peçenekler Bizans üzerine doğru harekete geçerken, Kumanlar da Tuna dolaylarına gelmişti. Bizanslılar Peçeneklerle barış yaparken Kumanları da Dinyeper taraflarındaki topraklarına dönmeye ikna edebilmiştir. Peçenekler baş gösteren Kuman tehdidine karşı Balkan Geçitlerini de Bizanslılara geri vermiştir. Kuman tehdidinin ortadan kalkmasıyla Peçenekler yeniden Bizans'a saldırsa da kısa süre sonra barış yaptılar. Ancak Peçenekler barış yapmalarına rağmen geri dönmeyerek kışı Ergene Nehri dolaylarındaki Taurokomen'de geçirdikten sonra 1088 yılı ilkbaharında yeniden Bizans'a saldırdılar. Bundan sonraki yıllarda Peçeneklerin Tuna dolaylarına çekilmeyerek kışı Trakya topraklarında geçirdiği, ilkbahardan itibaren de Trakya ve Makedonya topraklarına sıklıkla saldırdıkları görülmektedir. Bizanslılarda bu dönemde Peçenekler ile mümkün olduğunca cephe savaşından kaçınmaktaydılar.

Tüm bunlar yaşanırken İzmir dolaylarında gücünü artırdıktan sonra bağımsız beyliğini kuran Çaka Bey Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'i kuşatma amacıyla Trakya'daki Peçenekler ile 1090 yılında temasa geçmiştir. Çaka Bey karadan Peçeneklerin Gelibolu yarımadasını işgal etmesini beklerken, kendisinin de denizden İstanbul'u kuşatma niyeti vardı. Ancak kuşatılma tehdidine karşı Bizanslılar 1090/1091 kışında Kumanlar-Kıpçaklar ile irtibata geçmişti. 1091 Nisan'ında erken harekete geçen Peçenekler, Meriç ağzındaki Enez yakınlarında İmparatorun başında olduğu Bizans ordugâhının karşısına kendi ordugahlarını kurmuşlardır. Ancak Peçeneklerin saldırmayıp Çaka Bey'i beklemesi, Bizanslıların ikna ettiği 40.000 kişilik Kuman gücünün zamanında yardıma gelmesini sağladı. 29 Nisan 1091'de Enez yakınlarında meydana gelen Levounion Muharebesinde Peçenekler neredeyse tamamen imha edildi. Bizanslılar aldıkları Peçenek esirlerinin çoğunu öldürürken kalan kısmını da Makedonya'ya yerleştirmişlerdir. Bu yerleşimlerden en bilineni 11. yüzyılda Bizans'a tabi olan Uz ve Peçeneklerin önceden yerleştirildiği Moglena şehri ve civarlarıdır. Kaçabilenler ise Tuna Nehri boyları ve Macaristan'a yerleşmişlerdir. Bu savaş Peçeneklerin önemli güç olarak tarih sahnesinden silinmesi anlamı da taşımaktadır.

Bundan sonraki yıllara ait tarihi kayıtlara bakıldığında bir süreliğine Balkanlar'da Peçenek saldırısı yaşanmamıştır. 1116'da Kumanlar'a tabi olarak yaşayan Peçenek ve Uzlar, Don Nehri dolaylarında Kumanlara karşı isyan çıkarsalarda başarılı olamayarak Rus Knezi Vladimir'e sığınmak zorunda kalmış ve Kiev dolaylarına yerleşmişlerdir. Ancak Peçenekler Rus topraklarında rahatsızlık çıkarınca 1121 yılında Ruz knezinin zoruyla ya da kendi istekleriyle Tuna dolaylarına gittiler. 1122'de Tuna'yı geçerek Bizans'a saldırıya geçen Peçenekler, Trakya'ya kadar toprakları yağmalasalar da Bizanslılar tarafından Berce (Eski Zağra) yakınlarındaki Beroia Muharebesinde yenilgiye uğratılmış ve esir edilenlerin bir kısmı da daha önceleri de olduğu gibi Bizans topraklarındaki Vardar Nehri boylarına, Makedonya, Sırbistan, Bosna ve Sofya çevrelerine zorunlu iskana tabi tutulmuşlardır. Kaçabilenlerin önemli bir kısmı da Macaristan Kralı II. Istvan tarafından iyi karşılanarak Peşte başta olmak üzere Macaristan'da çeşitli yerlere yerleştirilmişlerdir. Bizans kaynaklarında bundan sonra 1152 ve 1154'de Peçenek saldırılarından bahsedilirken, yağmacı Peçenekler bir süre sonra topraklarına geri dönmüştür. 1161-1171 yılları arasında yaşanan Peçenek saldırıları sonrasında Bizanslılar Tuna'yı geçse de Peçeneklerle karşılaşmadan geri dönmek zorunda kalmıştır. Bundan sonraki Bizans kaynaklarında Peçeneklerden paralı asker olarak istifade edilmeleriyle ilgili bahsedilirken, 13. yüzyıl başından itibaren Bizans kaynaklarında Peçenekler ilgili herhangi bir bilgi yer almamaya başlamıştır.

Peçenek izleri
Peçenek tarihi incelendiğinde; Ukrayna, güney-güneydoğu Polonya, Slovakya'nın batı ve güneyi, Avusturya'nın doğusu, Macaristan, Moldovya, Romanya, Bulgaristan, Makedonya, Yunanistan'ın kuzeyi ve Sırbistan, Batı ve Orta Anadolu topraklarına yayıldıkları görülmektedir. Peçenekler asimile olmakla birlikte, günümüzde onlarla ilişkilendirilen yerleşimlere rastlanabilmektedir.

Anadolu'da Peçenekler
Peçenekler tarih sahnesinden silinmekle birlikte bundan sonra onlarla ilgili az da olsa bilgi bulunmaktadır. Bizans'a tâbi olan Peçenekler'in bir kısmının Anadolu topraklarına yerleştirildiği bilinmektedir. Ancak bunlardan sadece Suriye'deki Türkmenler'e karşı Misis ve dolaylarına yerleştirilen Peçenekler'in kayıtları görülebilmektedir. Osmanlı kayıtlarında Hamman vilayeti Muarra köyüne bağlı Beçine/Beçini adında bir yer görülmektedir. Elbistan vilayetine bağlı Horman kazasının Küçük Becenek köyü ile Büyük Becenek adıyla bir mezra bulunmaktaydı. 1927 yılında İçişleri bakanlığınca hazırlanan Köylerimiz adlı kitapta; Ankara'nın merkez vilayetine bağlı Beçetek köyü, Zir nahiyesine bağlı Yukarı Beçenek köyü ve Şuba nahiyesine bağlı Peçenek köyü ile Şebinkârahisar Şuşehrinde Peçenek köyü bulunmaktaydı.

Günümüzde hala Marmara, Batı ve Orta Karadeniz, İç Anadolu'nun çeşitli yerlerinde   geleneklerini sürdüren Peçeneklerin yaşadığı bilinmektedir. Eskişehir, Ankara, Aksaray arasında bazı köy ve yer adları da bu görüşü desteklemektedir. (Ankara'nın Altındağ, Kazan, Çamlıdere ve Sincan ilçelerine bağlı Peçenek adında köyler vardır. Eskişehir'in Han ilçesinde Beçene köyü bulunmaktadır. Şereflikoçhisar ve bugün kısmen Aksaray İl sınırları içerisinde arada kalan bir kısım Kırsal Bölgesine ciddi sayıda Peçenekler yerleşmesi olmuş Bizans döneminde, burada Peçenek Çayırı ve bu Çayır boyu bulunan köylere eskiden bugüne Peçenek Köyleri denilmekte, Ayrıca Şırnak'ın İdil ilçesine bağlı Peçenek adlı bir köy daha vardır.) Bunlarla birlikte Gümüşhane ve Bayburt yöresinde de var oldukları bilinmektedir.

Aliuşağı, Şereflikoçhisar köyü halkının da Peçenek olduğu iddia edilir. 11. yüzyılda Bizans İmparatorluğu tarafından diğer Türk Devletlerine karşı tampon bölge oluşturulmak için İç Anadolu'da Tuz Gölü'nün doğusuna Aliuşağı'na ve bölge köylere yerleştirilen Peçenekler, burada Müslümanlığı kabul etmişlerdir. İlk ismi Uşak-ı Aliyyiyey-i Peçenek olan Aliuşağı köyü, günümüzdeki Aliuşağı köyünün kuzeyinde Peçenek Çayırının güneyinde bulunuyordu. Köyün ismi Osmanlı İmparatorluğu döneminde Aliuşağı oldu.

Trabzon'un Çaykara ilçesine bağlı Maraşlı (eski adıyla Nefs-i Paçan) köyüne ilk yerleşenlerin Peçenek Türkleri olduğu düşünülmektedir.
Kahramanmaraş'ın Afşin ilçesindeki Berçenek (Tarlacık) ismindeki köyün Peçeneklerden kalma olduğu rivayet edilir. Ayrıca Batı Anadolu'da yaşamış Kızıl Beğ (1184-(?)) Peçenek Beyidir.

Macaristan'da Peçenekler
Macar kaynaklarına göre Peçenekler Macaristan'a ilk yerleştiklerinde özgür olup genelde sınırları korumak için yerleştirilerek bir nevi buraları savunma için yaşamak zorundaydılar. Ancak ilk gelenler bir süre sonra Macarlarla birlikte Hristiyanlaşarak krallıkta önemli konumlara gelmeye başladılar. Macaristan Krallığı'nın hafif süvari birlikleri arasında Peçenekler 1051, 1074, 1116 ve 1146'da ortaya çıkmaktadır. Ancak 13. yüzyılın ortalarından itibaren Peçenekler'in özgür bireyler olarak krallık kademelerinde üst düzey görevler almaya başladıkları görülmektedir. 13. ve 14. yüzyıllarda Peçenekler'in yaşadığı özerk topraklar Bissenorum adıyla bilinmektedir. Peçenekler, Macarlarla çok yakın ilişki içinde olduklarından tarihi Macar topluluklarının yaşadıkları bölgelerde çoğunun ismi kaybolmakla birlikte çok sayıda Peçenek isminden kaynaklı yerleşimler bulunmaktadır. Genel olarak dağınık olarak yerleştirilmekle birlikte en büyük bitişik Pecheneg bölgesi Székesfehérvár'ın güneydoğusundaki Sárvíz boyunca yaklaşık 80 km boyunca Tuna'ya kadar uzanıyordu. Burada, 46 Orta Çağ yerleşim biriminde Pecheneg mülk sahiplerini bulunamkta ve 30-32 köyün nüfusu ya tamamen ya da kısmen Peçeneklerden oluşmaktaydı.
Latince Macar tarihi kaynaklarında Peçenekler halk olarak; Bisseni, Bessi, Pecinati ve Pincennates biçimlerinde adlandırılmaktadır. Onlarla ilgili yer isimleri ise Beseneu, Besenew, Bessenew olarak görünmektedir. Ayrıca kişi adı olarak Bechenek ~ Bechenegh şeklinde verilmiştir. Günümüzde Macaristan'da Peçeneklerle ilişkili yerleşim yerleri aşağıdaki gibidir.

 Borsod-Abaúj-Zemplén ilinde Szirmabesenyő köyü
 Szabolcs-Szatmár-Bereg ili Mátészalka kasabasında günümüzde yeri bilinmeyen Besenyő yerleşimi.
 Szabolcs-Szatmár-Bereg ilinde Besenyőd köyü
 Borsod-Abaúj-Zemplén ilinde Ládbesenyő köyü
 Fejér ilinde Besnyő köyü
 Fejér ilinde Sáregres köyü 13. yüzyılda Besenyő-Egres adıyla bilinmekteydi.
 Heves (il) ilinde Besenyőtelek köyü
 Jász-Nagykun-Szolnok ilinde Besenyszög kasabası
 Somogy ilindeki Balatonszentgyörgy köyünün tarihi kayıtlara göre eski adı Besenyő'dür.
 Somogy ilinde Rinyabesenyő köyü
 Győr-Moson-Sopron ilinde Bezenye köyü
 Zala (il)nin merkezi olan Zalaegerszeg şehrini oluşturan yerleşimlerden biri de Besenyő olup, şehrin adı bir süre Zalabesenyő olarak da geçmiştir.

Slovakya'da Peçenek yer adları
Slovakya'daki Peçenek yer adları, çoğunlukla buradaki Macar azınlıkların yerleşime verdikleri isimlerden bilinebilmektedir.

 Nitra Bölgesi Nové Zámky ilçesine bağlı Bešeňov (Macarca: Zsitvabesenyő) köyü
 Nitra Bölgesi Levice ilçesine bağlı Pečenice (Macarca: Hontbesenyőd) yerleşimi
 Trenčín Bölgesi Bánovce nad Bebravou ilçesi Pečeňany (Macarca: Bánpecsenyéd) yerleşimi
 Žilina Bölgesi Ružomberok ilçesi Bešeňová (Macarca: Besenyőfalu) yerleşimi
 Trnava Bölgesi Piešťany ilçesi Pečeňady yerleşimi (Macarca: Besenyőpetőfalva) yerleşimi
 Banská Bystrica Bölgesi Žiar nad Hronom ilçesi Hronská Dúbrava (Macarca: Felsőbesenyő) yerleşimi
 Günümüzde başkent Bratislava'nın yerleşim birimlerden Petržalka, 1225 yılı kayıtlarında sınır muhafızı olarak yerleştirilenlerin bulunduğu iki adadan birinin adı Beseneusciget (Besenyősziget) olarak bilinmektedir.
 Trnava Bölgesi Dunajská Streda ilçesindeki Gabčíkovo kasabasında 12. yüzyıl başlarında sınır muhafızı olarak peçeneklerin yerleştirildiği bilinmektedir. 14. Yüzyılda Bess adıyla bilinmekte olup, Macarlar tarafından Bős adıyla adlandırılmaktadır.

Romanya'da Peçenek yer adları
Peçenekler Macar topraklarına ilk gittiklerinde özellikle Macar Krallığı'nın batı topraklarına sınırları korumak için yerleştirilmiştir. Daha sonraları, özellikle 12. yüzyıl başlarında gelen Peçenek kitleleri ise Transilvanya dolaylarına sınır muhafızı olarak yoğun şekilde yerleştirilmeye başlanmıştır. Basarab Hanedanı ve onlara ithafen verilen Besarabya adının Peçenek kökenli bir ad olduğu da öne sürülmektedir. Ayrıca Brașov şehrinin adınında Brasso (Eski Türkçe, Barasu yani Beyaz su) ile Slavca "ov" ekinden geldiği söylenmektedir ki bu Türkçe kelimenin de Peçeneklerden kaldığı gibi görüşler bulunmaktadır. Bunun gibi Arpaş, Avrig, Bögöz, Racoș, Biborțeni, Bățani ve Baraolt gibi yer ve nehir adlarının da Peçeneklerden kalma yer adları oldukları düşünülmektedir.

 Harghita ilindeki Firtușu köyü 15. yüzyıl kadar Besenyo-falva (Peçenek köyü) olarak bilinmekteydi.
 Bistrița-Năsăud ilindeki Viișoara köyü Macarca Besenyő olarak bilinmektedir.
 Timiș ilinde bulunan Macarlar'ın Óbesenyő dedikleri Dudeștii Vechi köyü
 Covasna ili Moacșa komunüne bağlı Macarların Sepsibesenyő dedikleri Pădureni köyü
 Alba ili'nde Macarlar'ın Székásbesenyő dedikleri Secășel yerleşimi.
 Caraș-Severin ili Băile Herculane kasabasına bağlı Pecinișca (Macarca:Pecsenyeska) köyü.
 Mureș ilinde yer alan ve Macarların Búzásbesenyő olarak adlandırdıkları Valea Izvoarelor köyü (1349 yılı kayıtlarında Beseneu olarak geçmiştir.)
 Timiș ilinde bulunan Macarlar'ın Újbesenyő dedikleri Dudeștii Noi köyü
 Caraș-Severin ili şehrindeki Pecinișca köyü Macarca Pecsenyeska olarak bilinmektedir.
 Satu Mare ilindeki Dindeștiu Mic köyü Macarlar tarafından 20. yüzyıl başlarına kadar Kisbesenyő olarak adlandırılmıştır.
 Köstence ilide Pecineaga isimli belediye bulunmaktadır.
 Tulça ilinde Peceneaga isimli belediye bulunmaktadır.

Moldova'da Peçenek izleri
Moldova'nın Nisporeni ilçesinin Grozești köyü yakınlarında yapılan kazılarda 10. yüzyıla ait Peçenek mezarlığı bulunmuştur.

Avusturya'da Peçenek yer adları

 Mattersburg ilçesine bağlı Pöttsching kasabası Macarlarca Pecsenyéd olarak adlandırılmaktadır. Tarihi kayıtlara bu kasabadan Bechenev, Beseneu, Besenew ve Pechyned olarak bahsedilmiştir.

Sırbistan'da Peçenek yer adları
 Sremska Mitrovica ilçesindeki Bešenovo köyü.
 Srem İlçesindeki Bešenovački Prnjavor (Macarca: Besenyőmonostor) köyü
 Sırbistan Kragujevaç Gruja kazasında Peçenoge köyü
 Jablanica İlçesinde Leskofça yakınlarındaki Peçenevce (Pečenjevce) köyü.
 Zlatibor (ilçe)si Bajina Bašta]] kasabasının Zaovine köyünün Pecenice mahallesi

Ukrayna'da Peçenek yer adları
 İvano-Frankivsk Oblastı'nın Kolomyia şehri yakınlarında yer alan Pechenizhyn Kent tipi yerleşimi,
 Çernigov Oblastı Pechenyuhy
 Harkiv Oblastı Pechenihy Kent tipi yerleşimi,
 Hırşova ve Maçin teperi arasında Peçenyaga köyü vardır.
 Mehadia ile Orsova arasında Peçeneşka köyü,
 Harkov eyaleti Volçan idaresibe bağlı Peçenegi köyü.

Ayrıca bakınız
 Berendiler
 Türk Boylarının Tamgaları
 Peçenekçe
 Gagavuzlar
 Gacallar
 Manavlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Prof.Dr. Saadettin Gömeç, Türk Tarihinde Peçenekler
 Dr. Akdes Kurat, Peçeneklere Dair Araştırmalar
 Prof.Dr. Ahmet Taşağıl, Peçenekler
 İlk Vakayiname The Primary Chronicle

Peçenekler


Taksim şu anlamlara gelebilir;

 Taksim Meydanı: İstanbul'da bir meydan ve adını meydandan alan semt.
 Taksim Topçu Kışlası: Geçmişte Taksim Meydanı'nda bulunan kışla.
 Taksim (Eğik çizgi): Bölü olarak kullanıldığı gibi terimleri, sayıları, kavramları birbirinden ayırmak için de kullanılan noktalama işareti (/).
 Taksim (müzik): Türk müziğinde enstrümantal giriş.
 Taksim (hukuk): Hukuk'ta kullanılan terim.
 Taksim (Kıbrıs Sorunu): Kıbrıs Adası'nı Türkiye'ye bağlamayı hedefleyen düşünce.

Taksim (anlam ayrımı)