Teruzor veya Pterosaur (; Grekçe pteron ve sauros, "kanatlı kertenkele") Pterosauria takımına ait soyu tükenmiş uçan sürüngenler kladıdır. Geç Triyas'tan Kretase'nin sonuna kadar (228 myö'den 66 myö'ye kadar) yani Mesozoyik'in büyük bir bölümünde yaşadılar. Teruzorlar, uçabildiği bilinen en eski omurgalılardır. Ön ayak bileklerinden çıkan dördüncü parmak uzayarak; deri, kas ve diğer dokulardan oluşan zardan kanatlarına destek oluyordu.

İki ana teruzor çeşidi vardı. Bazal teruzorlar ("pterodaktiloid olmayan teruzorlar" veya "rhamphorhynchoidea" olarak da adlandırılır), tamamen dişli çeneleri ve tipik olarak uzun kuyrukları olan daha küçük hayvanlardı. Geniş kanat zarları muhtemelen arka ayaklarını da içeriyor ve birbirine bağlıyordu. Yerde bacaklarını açarak duruyordu ancak eklemlerinin anatomisi ve güçlü pençeleri onları etkili tırmanıcılar haline getirmiş ve hatta bazıları ağaçlarda bile yaşamış olabilir. Bazal teruzorlar böcekçildi veya küçük omurgalıların yırtıcılarıydı. Daha sonra teruzorlar (pterodactyloidea) büyüklükte, şekilde ve yaşam tarzında büyük bir çeşitlilik gösterdi. Pterodactyloidlerin, arka bacaklarını içermeyen daha dar kanatları, oldukça kısa kuyrukları ve koca kafalı uzun boyunları vardı. Yerdeyken, arka ayakları yere tam basardı ve kanadı oluşturan uzun, dördüncü parmak yukarı bakacak şekilde dört ayak üzerinde dik bir şekilde yürürdü. Yerden havalanabiliyorlardı ve fosil izleri, en azından bazı türlerin koşabildiğini, yürüyebildiğini veya yüzebildiğini gösteriyor. Çenelerinde büyük gagaları vardı ve bazı grupların dişleri yoktu. Bazı gruplar cinsel dimorfizm ile renkli ve oldukça büyüyebilen sorguçlar geliştirdi.

Teruzorlar, vücutlarını ve kanatlarının bazı kısımlarını kaplayan, piknofiber olarak bilinen kıl benzeri filamentlere sahipti. Piknofiberler, basit filamentlerden dallanıp budaklanan tüylere kadar çeşitli formdaydı. Bunlar, hem kuşlarda hem de bazı kuş olmayan dinozorlarda bulunan tüylerle homolog olabilir. Eğer bu doğruysa ilk tüyler, teruzorların ve dinozorların ortak atasında, muhtemelen izolasyon amaçlı evrilmiş olabilir. Teruzorların kuş tüylerine benzemeyen, düz veya kabarık kürkleri vardı. Sıcakkanlı (endotermik), aktif hayvanlardı. Kemiklerini aşırı ölçüde oyan hava keselerinden oluşan akciğerleri vardı. Teruzorlar, çok küçük anurognathidlerden, en az dokuz metre kanat açıklığına ulaşan Quetzalcoatlus ve Hatzegopteryx gibi devasa canlılara kadar geniş bir yelpazeye sahipti. Sıcakkanlı olmaları, devamlı oksijen sağlayan akciğerleri ve güçlü kasları, teruzorları güçlü ve yetenekli uçucular haline getirdi.

Teruzorlar genellikle popüler medyada veya halk arasında "uçan dinozorlar" olarak bilinir ancak dinozorlar, Saurischia ve Ornithischia'nın son ortak atasının torunları olarak tanımlanır. Teruzorlar yine de kuşların atası olmasalar da, timsahlardan veya diğer yaşayan sürüngenlerden ziyade kuşlara ve diğer dinozorlara daha yakındır. Teruzorlar, halk arasında ve de özellikle kurguda ve gazetecilikte pterodaktiller olarak da anılır. Bununla birlikte, teknik olarak pterodaktil, Pterodactylus cinsinin üyelerine ve daha geniş anlamda teruzorların Pterodactyloidea alt takımının üyelerine denir.

Teruzorların yaşam tarzları çeşitlilik gösterirdi. Balık yiyenler olarak bilinen grubun artık kara hayvanı avcılarını, böcekçileri, meyve yiyenleri ve hatta diğer teruzorları avlayanları da içerdiği anlaşılmaktadır.

Tanım
Teruzorların anatomisi, uçuşa adaptasyon nedeniyle sürüngen atalarından oldukça farklılaşmıştı. Teruzor kemikleri tıpkı kuşlarınki gibi içi boş ve havayla doluydu. Bu, belirli bir iskelet ağırlığı için daha yüksek bir kas bağlanma yüzeyi sağladı. Kemik duvarları genellikle kağıt kadar inceydi. Uçuş kasları için büyük ve omurgalı bir göğüs kemiğine ve karmaşık uçuş davranışlarını koordine edebilecek genişlemiş bir beyine sahiplerdi. Teruzor iskeletleri sıklıkla kayda değer bir füzyon gösterir. Kafatasını oluşturan parçalar arasındaki süturlar kayboldu. Bazı teruzorların evrimsel gelişimlerinin sonraki aşamalarında, omuzların üzerindeki omurga, uçuş sırasında gövdeyi sertleştirmeye yarayan ve kürek kemiği için sabit bir destek sağlamaya hizmet eden, notaryum olarak bilinen bir yapıya kaynaştı. Benzer şekilde, sakral omurlar tek bir synsacrum oluşturabilirken pelvik kemikler de kaynaşabiliyordu.

Bazal teruzorlar arasında Dimorphodontidae (Dimorphodon), Campylognathididae (Eudimorphodon, Campyognathoides) ve Rhamphorhynchidae (Rhamphorhynchus, Scaphognathus) sınıfları bulunur.

Pterodaktiloidler arasında Ornithocheiroidea (Istiodactylus, Ornithocheirus, Pteranodon), Ctenochasmatoidea (Ctenochasma, Pterodactylus), Dsungaripteroidea (Germanodactylus, Dsungaripterus) ve Azhdarchoidea (Tapejara, Tupuxuara, Quetzalcoatlus) bulunur.

İki grup zamanla çakıştı ancak fosil kayıtlarındaki en yaşlı teruzorlar bazal teruzorlarken en genç teruzorlar pterodaktiloidlerdir.

Anurognathidae sınıfının (Anurognathus, Jeholopterus, Vesperopterylus) konumu tartışılmaktadır. Anurognathidler oldukça özelleşmişti. Kısalmış çeneleri ve geniş ağzı olan küçük uçucuların bazılarında gececil veya krepüsküler alışkanlıkları düşündüren iri gözler, ağız kılları ve tutunmaya uyarlanmış ayaklar vardı. Uçarken böcekleri avlayan kuşlarda ve yarasalarda paralel adaptasyonlar görülür.

Boyut
Teruzorlar genel olarak büyük olmalarına rağmen küçük türler de vardı. En küçük türün kanat açıklığı 25 cm'den az değildi. En büyükleri, 10-11 metreye varan kanat açıklıklarıyla şimdiye kadar uçabildiği bilinen en büyük hayvanlardı.

Bu tür devler ayaktayken günümüz zürafalarının yüksekliğine ulaşabilirdi. Kemik yapılarından ötürü teruzorların boyutlarına göre son derece hafif oldukları varsayılmıştır. Ancak bu varsayıma göre, yumuşak dokular gerçek olamayacak kadar düşük yoğunluklara sahip olmalıydı. Modern tahminlere göre büyük türlerin ağırlığı 250 kg'ye kadar çıkabilmektedir.

Kafatası, dişler ve sorguçlar

Diğer omurgalı kanatlılarla (kuşlar ve yarasalar) karşılaştırıldığında, teruzor kafatasları oldukça büyüktü. Çoğu teruzorun uzun çeneleri vardı. Kafatası kemikleri yetişkin bireylerde kaynaşma eğilimindeydi. Erken dönem teruzorlarının genellikle, çeşitli yapıda, heterodont dişleri vardı ve bazılarının hala damağında yer alıyordu. Daha sonraki gruplarda dişler çoğunlukla konik hale geldi. Ön dişler genellikle daha uzundu ve enine genişlemiş çene uçlarında avı yakalamayı sağlıyordu ancak boyut ve konum türler arasında çok değişkendi. Pterodactyloidea ile kafatasları daha da uzadı, bazen birleşik boyun ve gövde uzunluğunu aştı. Buna ön burun kemiği olan premaksilla'nın üst çene kemiği olan maksilla ile gerilmesi ve kaynaşması neden oldu. Çoğu arkozorun aksine, pterodaktiloid teruzorların nazal ve antorbital açıklıkları birleşerek nazoantorbital fenestra'yı oluşturdu. Bu özellik muhtemelen kafatasını uçuş için hafifletmek amacıyla gelişti. Buna karşılık, göz yuvasının arkasındaki kemikler büzüldü ve döndürüldü, kafatasının arkasını kuvvetle eğdi ve çene eklemini ön tarafa çekti. Nörokranyum ise sürüngenler için nispeten büyüktü.

Bazı örneklerde fosilleşmiş keratinize gaga dokusu korunmuştur ancak dişli formlarda gaga küçük olup çene uçlarıyla sınırlıdır ve bu kısımda dişler yoktur. Pteranodontidae ve Azhdarchidae gibi bazı gelişmiş gagalı teruzorlar dişsizdi ve daha büyük, daha geniş ve daha kuş benzeri gagalara sahipti. Bazı grupların dişleri özelleşmişti. Istiodactylidae, et yemek için kıvrımlı dişlere sahipti. Ctenochasmatidae ise balina çubuğuna benzer bir diş yapısına sahipti ve suyu filtreleyerek besleniyordu. Yine Pterodaustro binden fazla kıl benzeri dişe sahip olabilir. Dsungaripteridae'nin dişleri besinleri ezmek için çene dokusuyla kaplanmıştı. Dişler mevcutsa, ayrı diş yuvalarına yerleştirildiler. Yedek dişleri, eski dişlerin altından değil çenenin arkasında çıkıyordu.

Teruzorlar halk arasında sorguçlarıyla tanınır. Bu, ünlü Pteranodon'un sorguca sahip olmasından kaynaklanmaktadır. Bu tür sorguçların ana konumları, premaxillaların büyümesi olarak burnun önü veya parietal kemiklerin bir uzantısı olarak kafatasının arkasıdır, bu durumda buna "supraoksipital tepe" denir. Ön ve arka sorguçlar aynı anda mevcut olabilir ve daha büyük tek bir yapıyı oluşturacak şekilde birleşebilir. En büyük birleşmiş sorguçlar Tapejaridae'de görülür. Nyctosaurus, boynuz benzeri bir sorguca sahipti. Sorguçların eni sadece birkaç milimetreydi. Kemikten sorguç tabanı keratin veya diğer yumuşak dokularla uzatılmıştı.

1990'lardan bu yana yapılan yeni keşifler ve eski örnekler üzerindeki daha ayrıntılı çalışmalar, sorguçların teruzorlar arasında bilinenden çok daha yaygın olduğunu göstermiştir. Kolayca fosilleşmeyen keratinle genişletildikleri veya tamamen keratinden oluştukları, daha önceki araştırmaları yanlış yönlendirmişti. Pterorhynchus ve Pterodactylus için, bu sorguçların gerçek boyutu yalnızca ultraviyole fotoğrafçılık kullanılarak ortaya çıkarılmıştır. Fosilleşmiş sorguçlar sadece Pterodactyloidea alttakımında görülürken, Pterorhynchus ve Austriadactylus, bazı ilk teruzorların bile bunlara sahip olduğunu gösteriyor.

Üst çeneler gibi, teruzorların eşleştirilmiş alt çeneleri de çok uzamıştı. Sonraki örneklerde görüldüğü üzere, çene eklemi daha ileri bir konumda olduğu için üst kranyumdan daha kısa olma eğilimindeydiler. Ön alt çene kemikleri, dentariler veya ossa dentalia, uçta merkezi bir simfize sıkıca kaynaşmıştı. Bu, alt çene kemiklerinin bir bütün halinde, mandibula (alt çene) olarak işlev görmesini sağladı. Simfiz genellikle enine olarak çok ince ve uzundu; çene uzunluğunun %60'a kadar önemli bir kısmını oluşturuyordu. Eğer snout (bir hayvanın burnunu, ağzını ve çenesini içeren, yüzün çıkıntılı kısmı) kısmında bir sorguç varsa, simfizde aşağıya doğru çıkıntı yapan, eşleşen bir mandibula sorgucu bulunabilirdi. Dişli türlerin os dentale kemiklerinde de dişler vardı. Mandibula basit bir dikey veya "ortal" yukarı-aşağı hareketle açılıp kapanıyordu.

Omuz kemeri

Omuz kemeri kanat çırparken oluşan kuvveti göğüs kafesine aktaran güçlü bir yapıydı. Muhtemelen kalın kas tabakalarıyla kaplıydı. Üstteki kemik, yani kürek kemiği (scapula) çubuk şeklindeydi. Teruzorlarda nispeten uzun olan korakoid adlı alt kemiğe bağlıydı. Gelişmiş türlerde, bunların birleşmiş hali olan skapulokorakoid neredeyse dikey yönlüydü. Bu durumda kürek kemiği notaryumun yan tarafındaki bir yuvaya otururken, korakoid de aynı şekilde göğüs kemiğine bağlıydı. Bu şekilde, her iki kemik de önemli kuvvetlere dayanabilecek sert bir kapalı döngü oluşturdu. Bir tuhaflık da korakoidlerin göğüs kemiği bağlantılarının sıklıkla asimetrik olması ve bir korakoidin diğerinin önüne bağlanmasıydı. Gelişmiş türlerde omuz eklemi kürek kemiğinden korakoid kemiğine doğru hareket etmişti. Eklem eyer şeklindeydi ve kanadın önemli ölçüde hareket etmesine izin veriyordu. Yanlara ve biraz yukarıya doğru bakıyordu.

Kaynaşmış çift sternanın oluşturduğu göğüs kemiği genişti. Sadece sığ bir omurgası vardı. Sternal kaburgalar aracılığıyla yanlarından sırt kaburgalarına bağlıydı. Arkasında, karnın tamamını kaplayan bir sıra göbek kaburgası veya gastralia mevcuttu. Ön tarafta, uzun bir nokta olan kristospina eğik bir şekilde yukarıya doğru çıkıntı yapıyordu. Göğüs kemiğinin arka kenarı göğüs kafesinin en derin noktasıydı. Klavikulalar veya interklaviküller tamamen yoktu.

Kanatlar
[[Dosya:Azhdarchwingshapewittonnaish2008.png|küçükresim| Burada Quetzalcoatlus northropi'nin (A) kanatlarıyla, gezgin albatros (Diomedea exulans) (B) ve And kondoru (Vultur gryphus) (C) ile karşılaştırılmış. Bunlar ölçeklendirilmemiş; Q. Northropinin kanat açıklığı, gezgin albatroslarınkinden üç kat daha uzundu.]]
Teruzor kanatları, zardan, diğer dokulardan ve kemiklerden oluşuyordu. Birincil zarlar, her iki kolda da son derece uzun dördüncü parmağa bağlıydı ve vücudun her iki yanından genişliyordu. Nereye kadar uzandıkları tartışmalıydı ancak 1990'lardan bu yana, ayak bileklerine bağlı olduklarını gösteren, yumuşak dokusu korunmuş bir düzine örnek bulundu. Ancak arka kenarın ne kadar eğri olduğu hala belirsizdir.

Eskiden beri deriden oluşan basit kösele yapılar olarak düşünülse de uzun yıllardır yapılan araştırmalar, teruzorların kanat zarlarının aktif uçuş tarzına uygun, oldukça karmaşık dinamik yapılar olduğunu gösterdi. Dış kanatlar (uçtan dirseğe kadar) aktinofibril adı verilen, birbirine yakın sıralanmış liflerle güçlendirildi. Aktinofibriller kanatta üç farklı katman halindeydi ve üst üste bindiklerinde çapraz bir desen oluşturuyordu. Aktinofibrillerin işlevi ve yapıları tam olarak bilinmemektedir. Tam bileşimlerine bağlı olarak (keratin, kas, elastik yapılar vb.), kanadın dış kısmında sertleştirici veya güçlendirici işlevi görmüş olabilirler. Aktinofibrillerin ve kas katmanlarının birleşimi, hayvanın kanat gevşekliğini ve kamburluğu ayarlamasını sağlamış olabilir.

Daha büyük türlerin kanat kemiklerindeki boşlukların ve en az bir örnekte korunan yumuşak dokuların gösterdiği üzere, bazı teruzorlar hava keselerini kanat zarına kadar genişletti.

 Pelvis

Teruzor pelvisi, bir bütün olarak, vücuduna kıyasla orta büyüklükteydi. Genellikle üç pelvik kemiğin kaynaştığı görülür. İlium uzun ve alçaktı, ön ve arka uzantıları alt pelvik kemiklerin kenarından ötesine, yatay yönde çıkıntı yapıyordu. Bu uzunluğa rağmen, bu çubuk benzeri yapı, onlara bağlı olan arka bacak kaslarının güç bakımından sınırlı olduğunu gösterir. Yandan bakıldığında dar pubik, geniş iskiyum ile kaynaşarak iskiyopubiği oluşturmuş. Bazen, her iki tarafın çıkıntıları da kaynaşmış, pelvisi aşağıdan kapatmış ve pelvik kanalı oluşturmuştur. Kalça eklemi delinmedi ve bu sayede bacakta önemli bir hareketliliğe de izin verdi. Kalça eklemi bacağın tamamen dikey bir pozisyon almasını engelleyecek şekilde yukarıya doğru eğimlidir.

Pubik kemiklerinin önü, benzersiz bir yapıya sahip, eşleştirilmiş prepubik kemiklerle eklemlenmiştir. Bunlar birlikte, pelvis ve göbek kaburgaları arasında yer alan ve göbeğin arka kısmını kaplayan bir tepe oluşturdu. Bu elementin dikey hareketliliği, göğüs boşluğunun nispi sertliğini telafi ederek solunuma yardımcı olduğunu gösterir.

 Yumuşak dokular
Teruzorun fosilleşmesine izin veren nadir koşullar, bazen yumuşak dokuların da korunmasını sağlamıştır. Modern sinkrotron veya ultraviyole ışık fotoğrafçılığı, çıplak gözle görülemeyen birçok izi ortaya çıkardı. Bunlar genellikle taşlaşmalardan, alçıdan ve orijinal malzemenin dönüşümlerinden oluşur. Sorguçları, gagaları, pençe kılıfları ve kanat zarlarını içerebilirler. İstisnai olarak kaslar korunmuştur. Deri yamaları, ayak tabanlarında, ayak bileklerinde ve metatarsalların uçlarında küçük yuvarlak örtüşmeyen pullar gösterir. Yürümenin etkisini azaltan pedleri kapladılar.
 Piknofiberler

Teruzorların tamamının veya en azından çoğunun başında ve gövdesinde piknofiber olarak bilinen kıl benzeri filamentler vardı. "Yoğun filament" anlamına gelen "piknofiber" terimi, paleontolog Alexander Kellner ve meslektaşları tarafından 2009 yılında türetildi. Piknofiberler, yakınsak evrimin bir örneği olarak memeli kıllarına benzer ancak homolog olmayan (ortak bir kökeni paylaşan) benzersiz yapılardı. Belirsiz bir integument (organları çevreleyen örtü, kabuk) ilk kez 1831 yılında Georg August Goldfuss tarafından bulunan Scaphognathus crassirostris türünde raporlanmıştır. 1990'lardan beri, teruzor buluntuları ve teruzor örneklerinin histolojik ve ultraviyole incelemesi tartışılmaz kanıtlar sağlamıştır: teruzorların piknofiber kürkleri vardı. Sordes pilosus'un ("kıllı iblis" olarak tercüme edilir) ve Jeholopterus ninchengensis'in başında ve vücudunda piknofiberler vardı.

Piknofiberlerin varlığı, teruzorların endotermik (sıcakkanlı)  olduğunun güçlü bir kanıtıydı. Aşırı ısı kaybını önlemek için yalıtıma ihtiyaç duyan sıcakkanlı hayvanlarda yaygın olduğu gibi termoregülasyona yardımcı oldular. Piknofiberler esnek, kısa filamentlerdi ve yaklaşık beş ila yedi milimetre uzunluğunda olup içi boş bir kanala sahip basit yapılardı. Teruzor postları, belki de birçok Mesozoyik memelisiyle karşılaştırılabilecek kadar yoğundu.
 Tüylerle ilişkisi
Teruzor filamentleri, tüylerle ortak bir kökene sahip olabilir. 2009 yılında Kellner, piknofiberlerin teropod proto tüyleriyle benzer bir yapıya sahip olduğu sonucuna vardı. Ancak kuş benzeri maniraptoran örneklerinin çoğunda bulunan tüylerle temel farklılıklar içerdikleri düşünüldüğünde kimileri buna ikna olmadı.

Çin'e ait İç Moğolistan'da bulunan Jura yaşlı iki küçük teruzorun kalıntıları üzerine 2018 yılında yapılan bir araştırma, piknofiberlerin büyük bir çeşitliliğe sahip olduğunu göstermiştir. Bunlardan bazıları, yapı olarak kuşlardan veya diğer dinozorlardan bilinen dört farklı tüy tipinde de görülen yıpranmış uçlara sahipti. Ancak bu yıpranmış uçlara daha önce teruzorlarda hiç rastlanmamıştı ve bu da haliyle akla homolojiyi getirmişti. Buna bir yanıt niteliğinde olan 2020 yılında yayınlanan bir makale, anurognathidlerde görülen yapıların aslında kanadı güçlendirmek ve sertleştirmek için kullanılan bir lif türü olan aktinofibrillerin ayrışmasının bir sonucu olduğu öne sürdü. Buna bir geri yanıt olarak, 2018 makalesinin yazarları, yapıların varlığının patagyumu aştığına, Jeholopterus ningchengensis'te ve Sordes pilosus'te hem aktinofibrillerin hem de filamentlerin varlığına işaret etmiştir.

 Keşif tarihi

 İlk buluntular

Teruzor fosillerine hafif kemik yapıları nedeniyle çok nadiren rastlanır. Tam iskeletler yalnızca Lagerstätten adı verilen olağanüstü koruma koşullarına sahip jeolojik katmanlarda bulunabilir. Böyle bir Lagerstätte'den, örneğin Bavyera'daki Geç Jura Solnhofen Kireçtaşından çıkarılacak olan parçalar, zengin koleksiyoncular tarafından çok arandı. 1784'te İtalyan doğa bilimci Cosimo Alessandro Collini, bir teruzor fosilini tanımlayan ilk bilim adamıydı. O zamanlar evrim ve yok olma kavramları yanlış anlaşılıyordu. Teruzorun tuhaf yapısı şok ediciydi çünkü mevcut herhangi bir hayvan grubuna dahil edilemiyordu. Bu nedenle teruzorların keşfi, modern paleontoloji ve jeolojinin ilerlemesinde önemli bir rol oynayacaktır. O zamanki bilimsel görüşe göre eğer bu canlılar hala hayattaysa o zaman denizde yaşıyor olmalılardı. Collini, uzun ön uzuvlarını kürek olarak kullanarak yüzen bir hayvan olabileceğini öne sürdü. Alman zoolog Johann Georg Wagler'in, Pterodactylus'un kanatlarını yüzgeç olarak kullandığını ve Ichthyosauria ve Plesiosauria ile bağlantılı olduğunu öne sürdüğü 1830 yılına kadar birkaç bilim adamı sucul teoriyi desteklemeye devam etti.

1800 yılında Johann Hermann, Georges Cuvier'e yazdığı bir mektupta bunun uçan bir yaratığa ait olabileceğini belirterek bu fikri ilk kez öne süren kişi oldu. Cuvier, 1801'de bunun soyu tükenmiş bir uçan sürüngen olduğunu anlayarak bu fikri kabul etti. 1809'da Ptéro-Dactyle ("kanat-parmak") adını türetti. Ad, 1815'te Pterodactylus olarak Latinceleştirildi. İlk başta türlerin çoğu bu cinse atfedildi ve sonuçta popüler ve yanlış bir şekilde Pterosauria'nın tüm üyeleri bu şekilde sınıflandırıldı. Günümüzde paleontologlar bu cinsi Pterodactylus veya Pterodactyloidea üyeleriyle sınırlandırmaktadır.

1812 ve 1817'de Samuel Thomas von Soemmerring orijinal örneği ve ek bir örneği yeniden tanımladı. Onları kuşlara ve yarasalara bağlı olarak görüyordu. Her ne kadar bunda yanılmış olsa da, geliştirdiği "yarasa modeli" 19. yüzyılda etkili olacaktı. 1843'te Edward Newman, teruzorların uçan keseliler olduğunu düşündü. Yarasa modeli teruzorları kürklü ve sıcakkanlı olarak doğru bir şekilde tasvir ettiğinden, teruzorların gerçek fizyolojisine Cuvier'in "sürüngen modeli"nden daha iyi yaklaştı. 1834'te Johann Jakob Kaup Pterosauria terimini icat etti.

 Araştırmaların genişlemesi

1828'de Mary Anning'in İngiltere'de bulduğu fosil, Almanya dışında bulunan ilk teruzor cinsi oldu.  Richard Owen tarafından Dimorphodon olarak adlandırıldı ve aynı zamanda bilinen ilk pterodactyloid olmayan teruzor oldu. Yüzyılın sonlarında, Erken Kretase döneminde oluşmuş Cambridge Greensand'da binlerce teruzor fosili keşfedildi ancak bunlar kalitesizdi ve çoğunlukla aşırı derecede aşınmış parçalardan oluşuyordu. Ancak bunlara dayanarak çok sayıda cins ve tür tanımlanacaktır. Birçoğu, o zamanlar konunun İngiliz uzmanı olan ve aynı zamanda ilk teruzor kitabı Ornithosauria'yı  ve 1901'de ilk popüler kitap olan Dragons of the Air'i de yazan Harry Govier Seeley tarafından tanımlandı. Seeley, teruzorların kuşlarla yakından akraba olan sıcakkanlı ve hareketli yaratıklar olduğunu düşünüyordu. Daha önce, evrimci St. George Jackson Mivart teruzorların kuşların doğrudan atası olduğunu öne sürmüştü. Owen, teruzorları soğukkanlı "gerçek" sürüngenler olarak görerek her iki adamın da görüşlerine karşı çıktı.

Othniel Charles Marsh 1870 yılında, ABD'nin Niobrara Oluşumu'nda Pteranodon'u keşfetti. O zamanların bilinen en büyük, ilk dişsiz ve Amerika'nın ilk teruzoru oldu. Ayrıca, oldukça basınca maruz kalmış Solnhofen örneklerinin aksine üç boyutlu olarak korunmuş nispeten eksiksiz iskeletler de dahil olmak üzere bu katmanlardan binlerce fosil çıkarıldı. Keşifler, kemiklerin içi boş yapısı gibi birçok anatomik detayın çok daha iyi anlaşılmasını sağladı.

Bu arada, keşfedilen yüksek kaliteli örneklerin çoğunluğunu oluşturan Solnhofen'deki kazılar devam etti. Bu sayede Rhamphorhynchus, Scaphognathus ve Dorygnathus gibi yeni bazal taksonların çoğu keşfedildi. Bu materyal, uçan sürüngenleri, modern yarasa ve kuşların sıcakkanlı, tüylü ve hareketli Mezozoik muadilleri olarak gören bir Alman teruzor araştırma ekolünün doğmasını sağladı. 1882'de Marsh ve Karl Alfred Zittel, Rhamphorhynchus örneklerinin kanat zarları hakkında çalışmalar yayınladılar. Anurognathus gibi yeni türleri tanımlayan Alman çalışmaları 1930'lara kadar devam etti. 1927'de Ferdinand Broili, teruzor derisinde kıl foliküllerini keşfetti ve paleonörolojist Tilly Edinger, teruzorların beyinlerinin modern soğukkanlı sürüngenlerden çok kuş beyinlerine benzediğini tespit etti.

Buna karşılık, İngiliz ve Amerikalı paleontologlar yirminci yüzyılın ortalarına gelindiğinde teruzorlara olan ilgilerini büyük ölçüde kaybetmişlerdi. Onları; soğukkanlı ve pullu, neredeyse uçamayan, daha büyüklerinin yalnızca süzülebildiği ve kalkış için ağaçlara tırmandığı ya da kendilerini uçurumlardan attığı başarısız evrimsel deneyler olarak gördüler. 1914'te, teruzor aerodinamiği ilk kez Ernest Hanbury Hankin ve David Meredith Seares Watson tarafından kantitatif olarak analiz edildi ancak Pteranodon'u sadece süzülebilen bir canlı olarak yorumladılar. 1940'lı ve 1950'li yıllarda grup hakkında çok az araştırma yapıldı.

 Teruzor rönesansı

Dinozorların durumu da benzerdi. 1960'lardan itibaren, Deinonychus'a ait başka fosillerin bulunmasıyla ortaya çıkan hayret verici özelliklerin yerleşik ortodoks düşünceleri çürütmesiyle çalışmaların ve eleştirel fikirlerin sayısında hızlı bir artış yaşandı ve bir dinozor rönesansı gerçekleşti. 1970 yılında, aynı şekilde tüylü teruzor Sordes'in tanımlanması, Robert Bakker'in adını koyduğu teruzorların rönesansı başlattı. Kevin Padian özellikle yeni görüşlerine dikkat çekti ve teruzorları sıcakkanlı, hareketli ve koşan hayvanlar olarak tasvir eden bir dizi çalışma yayınladı.Padian, K., 1980, Studies of the structure, evolution, and flight of pterosaurs (reptilia: Pterosauria), Ph.D. diss. Bu, 1970'lerde modern teruzor biliminin temellerini atan Peter Wellnhofer'in çalışmalarıyla ve Alman ekolünün yeniden canlanmasıyla aynı zamana denk geldi. 1978'de ilk teruzor ders kitabı olan, Handbuch der Paläoherptologie, Teil 19: Pterosauria'yı, ve 1991'de ikinci popüler bilim teruzor kitabını, Encyclopedia of Pterosaurs'u yayınladı.

Bu gelişme iki yeni Lagerstätten'in kullanıma sunulmasıyla hızlandı. 1970'lerde, Brezilya'daki Erken Kretase'nin Santana Oluşumundan, üç boyutlu teruzor fosillerini mükemmel şekilde koruyan tebeşir nodülleri çıkarılmaya başlandı. Alman ve Hollandalı enstitüler bu tür nodülleri fosil avcılarından satın alıp Avrupa'da inceleyerek birçok yeni türün tanımlanmasına ve yepyeni bir faunanın ortaya çıkarılmasına olanak sağladı. Kısa süre sonra aralarında Alexander Kellner'ın da bulunduğu Brezilyalı araştırmacılar ticareti durdurdu ancak yeni türlere isim vermeye devam etti.

Çin'in Liaoning eyaletindeki Erken Kretase'den kalan Jehol Biota çok daha fazla örneği gün yüzüne çıkardı. 1990'lardan bu yana buradan, çoğu zaman yumuşak doku kalıntılarını da içeren ve mükemmel şekilde korunmuş yüzlerce iki boyutlu fosiller çıkarıldı. Lü Junchang gibi Çinli araştırmacılar yine birçok yeni taksona isim verdi. Dünyanın diğer bölgelerinde de keşifler arttıkça, adlandırılmış cinslerin toplamında ani bir artış meydana geldi. 2009 yılında sayı yaklaşık doksana ulaştığında bu büyümede herhangi bir dengelenme emaresi görülmedi. 2013 yılında, M.P. Witton, keşfedilen teruzor türlerinin sayısının 130'a çıktığını belirtmişti  Bilinen taksonların yüzde doksanından fazlası "rönesans" sırasında isimlendirilmiştir. Bunların çoğu varlığı bilinmeyen gruplardan geliyordu. Hesaplama gücündeki ilerlemeler, araştırmacıların, teruzorlar arasındaki karmaşık ilişkileri nicel kladistik yöntemle belirlemelerine olanak sağladı. Yeni ve eski fosiller, modern ultraviyole ışığa, röntgen fotoğrafçılığına veya CAT taramalarına tabi tutulduğunda çok daha fazla bilgi verdi. Elde edilen veriler biyolojinin diğer alanlarından da faydalanarak incelendi. Bütün bunlar, teruzor aştırmalarında önemli bir ilerlemeye yol açtı ve eski popüler bilim kitaplarındaki bilgileri tamamen geçersiz kıldı.

2017 yılında İskoçya'nın Skye Adası'nda, daha sonra 2022'de Dearc sgiathanach türü olarak anılacak olan 170 milyon yıllık bir teruzor fosili keşfedildi. İskoçya Ulusal Müzesi, bunun, Jura döneminden keşfedilenler arasında en büyüğü olduğunu iddia ediyor ve örnek, en iyi korunmuş teruzor iskeleti olarak tanımlanıyor.

 Evrimi ve yok oluşu

 Kökenleri

Teruzor anatomisi uçuş için önemli ölçüde değiştiğinden ve yakın ara fosil öncülleri şu ana kadar tanımlanmadığından, teruzorların ataları tam olarak bilinmiyor. Bilinen en eski teruzorlar zaten uçuşa tamamen adapte olmuşlardı. Seeley'den bu yana, teruzorların kökeninin muhtemelen bugün Archosauromorpha olarak adlandırılacak olan "archosaurlar"dan geldiği kabul edildi. 1980'lerde, ilk kladistik analizler onların Avemetatarsalialı (timsahlardan çok dinozorlara yakın arkozorlar) olduklarını ortaya çıkardı. Bu onları aynı zamanda dinozorların oldukça yakın akrabaları haline getireceğinden, bu sonuçlara dayanarak Kevin Padian, teruzorların iki ayaklı sıcak kanlı hayvanlar olduğu hipotezini kendince doğruladı. Bu ilk analizler sınırlı sayıda takson ve karaktere dayandığından sonuçlar, doğası gereği belirsizdi. Padian'ın sonuçlarını reddeden birçok saygın araştırmacı alternatif hipotezler sundu. David Unwin, teruzor atalarının bazal Archosauromorphalardan, özellikle de tanystropheidler gibi uzun boyunlu formlardan ("protorosauria") biri olabileceğini ileri sürdü. Ancak Euparkeria gibi bazal arkosauriformlardan biri olabileceği de ileri sürüldü. Bazı bazal arkozoromorflar, uzun bacaklı anatomileri nedeniyle ilk bakışta teruzorların yakın akrabaları gibi görünüyor. Örneğin, arka bacaklarında muhtemelen süzülmeye yarayan deri zarları olan bir "protorosaur" olan Sharovipteryx.  Michael Benton, 1999 yılında yaptığı bir araştırmanın sonucunda, teruzorların Scleromochlus ile yakından akraba olan avemetatarsalialılar olduğunu keşfetti ve teruzorları ve dinozorları kapsayacak şekilde Ornithodira grubunu yarattı.

İki araştırmacı, 1996'da S. Christopher Bennett ve 2000'de paleoartist David Peters, teruzorların protorozor veya onların yakın akrabası olduğunu bulan analizlerini yayınladılar. Ancak Peters, "Dijital Grafik Ayırma" olarak adlandırılan doğrulanmamış bir teknik kullanarak yeni anatomik verilerini topladı. Bu teknik, teruzor fosillerinin görüntülerinin üzerini fotoğraf düzenleme yazılımı kullanarak dijital olarak çizmeyi içeriyordu. Bennett ise analizinden arka bacakların özelliklerini çıkardıktan sonra teruzorları protorozorlarla yakın akraba olarak buldu. Bu, teruzorlar ile dinozorlar arasındaki hareket temelli yakınsak evrim olasılığını test etmek amacıyla yapılmıştı. Ancak 2007'de Dave Hone ve Michael Benton, bu sonucu yeniden üretemediler ve arka bacak özellikleri olmadan bile teruzorların dinozorlara yakın akraba olduğunu buldular. Ayrıca David Peters'ı, asıl kanıtları, yani teruzor fosillerini incelemeden sonuca varmakla eleştirdiler. Hone ve Benton, teruzorların ilişkilerini netleştirmek için daha temel pterosauromorf türlerinin gerekebileceğini ancak mevcut kanıtlara göre teruzorların Scleromochlus'un kardeş grubu veya ikincisi ile Lagosuchus arasında bir dal olarak avemetatarsalialılar olduğunu belirtti. Sterling Nesbitt tarafından 2011 yılında yapılan arkozor odaklı filogenetik analizde çok daha fazla veri kullanıldı ve teruzorların avemetatarsalialı olduğuna dair güçlü bir kanıt bulundu ancak Scleromochlus, kötü korunmuş olduğu için bu analize dahil edilmedi. Martin Ezcurra tarafından 2016 yılında yapılan arkosauromorf odaklı bir çalışma, önerilen çeşitli teruzor akrabalarını içeriyordu ancak aynı zamanda teruzorların dinozorlara daha yakın olduğunu ve daha bazal taksonlarla akraba olmadıklarını da buldu. 1996'daki analizinden yola çıkarak 2020 yılında bir çalışma yayınlayan Bennet, hem Scleromochlus'un hem de teruzorların, birbirleriyle özellikle yakın akraba olmasalar da, arkozor olmayan arkosauromorflar olduğunu savundu. Buna karşılık, 2020'de yapılan bir araştırma, lagerpetid arkozorların pterosauria'nın kardeş kladı olduğunu öne sürdü. Bu, teruzorlarınkiyle çeşitli anatomik benzerlikler gösteren yeni tanımlanan kafatası ve ön ayak fosillerine ve teruzorlarla nöroanatomik benzerlik gösteren Lagerpetid beyinlerinin ve duyu sistemlerinin, BT taramalarına dayalı olarak yeniden yapılandırılmasına dayanıyordu. Bu son çalışmanın sonuçları bundan bağımsız olarak daha sonra, erken pterosauromorf ilişkileri üzerine yapılan bir analiz tarafından da desteklendi.

En az bir çalışma, Erken Triyas'ta yaşamış iz fosilinden bilinen Prorotodactylus'un anatomik olarak öncül teruzorlara benzer olduğunu tespit etti.

 Yokoluş

Bir zamanlar, öncül kuş türleriyle rekabetin birçok teruzorun neslinin tükenmesiyle sonuçlanabileceği düşünülüyordu. Kretase'nin sonunda yalnızca büyük teruzor türlerinin var olduğu düşünülüyordu. Daha küçük türlerin neslinin tükendiği ve nişlerinin kuşlar tarafından doldurulduğu düşünülüyordu. Bununla birlikte, iki grup arasındaki ekolojik örtüşme minimum düzeyde göründüğünden teruzorların azalması (eğer gerçekten mevcutsa) kuş çeşitliliğiyle ilişkili görünmüyor. Aslında, Kretase-Paleojen yok oluşundan önce en azından bazı kuş nişleri teruzorlar tarafından yeniden doldurulmuştu. Kretase döneminin sonunda, kuş olmayan tüm dinozorları ve ayrıca kuşların çoğunu ve diğer birçok hayvanı yok eden K-Pg yok oluşu, teruzorları da yok etmiş gibi görünüyor.

2010'ların başlarında, Kampaniyen/Maastrihtiyen dönemine tarihlenen birkaç yeni teruzor taksonu keşfedildi. Bunlar arasında ornithocheiridlerden Piksi ve "Ornithocheirus", olası pteranodontidler ve nyctosauridler, birkaç tapjarid ve azhdarchid olmayan belirsiz Navajodactylus yer alıyor.   Kampaniyen'de küçük azhdarchoid teruzorlar da mevcuttu. Bu, Geç Kretase'nin teruzor faunasının daha önce düşünülenden çok daha çeşitli olduğunu hatta muhtemelen Erken Kretase'den itibaren önemli ölçüde azalmamış bile olabileceğini ileri sürüyor.

Görünüşe göre Csehbánya Oluşumu'nda küçük boyutlu teruzor türleri mevcuttu ve bu da Geç Kretase teruzorlarının bilinenden daha fazla çeşitliliğe sahip olduğunu gösteriyor.  Küçük, kedi büyüklüğünde yetişkin bir azhdarchid'e ilişkin son bulgular ayrıca, Geç Kretase döneminden gelen küçük teruzorların, fosil kayıtlarında aslında nadiren korunmuş olabileceğini göstermektedir. Genç dinozorlar gibi karada yaşayan küçük boyutlu omurgalılara karşı güçlü bir önyargı olduğu ve bunların çeşitliliğinin aslında önceden düşünülenden çok daha fazla olabileceği gerçeği de bu sonuca varılmasında yardımcı oldu.

En azından bazı pterodactyloid olmayan teruzorlar Geç Kretase'ye kadar hayatta kaldı.

2021'de yapılan bir araştırma, daha önce küçük teruzorların doldurduğu nişlerin, Geç Kretase'de daha büyük türlerin gençleri tarafından giderek daha fazla işgal edildiğini gösteriyor. Teruzorlar, kuşlara karşı üstünlük sağlamak yerine, Mesozoik'in daha önceki dönemlerinde de görülen davranışlarını sürdürdüler.

 Sınıflandırma ve filogeni
Filogenetik taksonomide, Pterosauria kladı node-based olarak tanımlanmış ve ilkel olduğu düşünülenlerin yanı sıra kapsamlı bir şekilde incelenen birkaç taksonla ilişkilendirilmiştir. 2003 yılında yapılan bir araştırma, Pterosauria'yı "Anurognathidae, Preondactylus ve Quetzalcoatlus ve tüm torunlarının en son ortak atası" olarak tarif etti. Bununla birlikte, bu tür tanımlamalar kaçınılmaz olarak Pterosauria'dan biraz daha ilkel olan ilgili türleri kapsam dışında bırakacaktır. Bunu engellemek için, herhangi bir türe değil, anatomik bir özelliğe, kanat zarını destekleyen uzamış bir dördüncü parmağın varlığına bağlayacak yeni bir tanım önerildi. Bu "apomorofi temelli" tanım, PhyloCode tarafından 2020'de kabul edildi: "Pterodactylus (orijinal olarak Ornithocephalus) antiquus (Sömmerring 1812) tarafından miras alınan şekliyle, kanat zarını desteklemek için hipertrofiye uğramış dördüncü el parmağı apomorfisi ile karakterize edilen klad." Daha geniş bir klad olan Pterosauromorpha, '''dinozorlardan çok teruzorlarla daha yakından ilişkili tüm ornitodiranlar olarak tanımlanmıştır.

Teruzorlar arasında sınıflandırma yapılması geçmişten günümüze zor olmuştur çünkü fosil kayıtlarında birçok boşluk vardı. 21. yüzyıldan başlayarak, yeni keşifler şimdi bu boşlukları dolduruyor ve teruzorların evriminin daha iyi bir resmini veriyor. Genelde iki alttakıma ayrıldılar: uzun kuyruklu teruzorlardan oluşan "ilkel" bir grup olan Rhamphorhynchoidea ve kısa kuyruklu "gelişmiş" teruzorlar olan Pterodactyloidea. Ancak, bu ayrım büyük ölçüde terk edilmiştir. Rhamphorhynchoidea parafiletik (doğal olmayan) bir gruptur çünkü pterodaktiloidler ortak bir atadan değil doğrudan onlardan evrimleştiğinden, kladistiğin artan kullanımıyla çoğu bilim insanı arasında gözden düşmüştür.

Teruzorlar arasındaki kesin ilişkiler hala tartışmalı. Geçmişte teruzor ilişkileri üzerine yapılan birçok çalışma sınırlı veriler içermiştir ve oldukça çelişkilidir. Ancak, daha büyük veri kümeleri kullanan yeni çalışmalar işleri daha net hale getirmeye başlıyor. Aşağıdaki kladogram, 2018 yılında Longrich, Martill ve Andres tarafından yapılan filogenetik bir analizi takip etmektedir. Klad isimleri Andres ve diğerlerinin 2014'teki çalışmalarından alınmıştır.

 Paleobiyoloji

 Uçuş
Teruzor uçuşunun mekaniği şu ana kadar tam olarak anlaşılamamış veya modellenememiştir.

Japon bilim adamı Katsufumi Sato, modern kuşları kullanarak hesaplamalar yaptı ve bir teruzorun havada kalmasının imkansız olduğu sonucuna vardı. Posture, Locomotion, and Paleoecology of Pterosaurs kitabında , Geç Kretase döneminin oksijen açısından zengin, yoğun atmosferi nedeniyle uçabildikleri teorik olarak öne sürülüyor.  Bununla birlikte, hem Sato hem de Posture, Locomotion, and Paleoecology of Pterosaurs kitabının yazarları, araştırmalarını, teruzorların deniz kuşuna benzediğine dair artık geçerliliğini yitirmiş teorilere dayandırdılar ve boyut sınırı, azhdarchidler ve tapejaridler gibi karasal teruzorlar için geçerli değil. Dahası, Darren Naish, günümüz ile Mezozoik dönem arasındaki atmosferik farklılıkların devasa teruzorlar için gerekli olmadığı sonucuna vardı.

Anlaşılması zor olan bir diğer konu ise nasıl kalkışa geçtikleridir. Daha önceki öneriler, teruzorların büyük ölçüde soğukkanlı, süzülen hayvanlar olduğu ve kalori yakmak yerine modern kertenkeleler gibi çevreden ısı elde ettikleri yönündeydi. Bu durumda, verimsiz bir soğukkanlı metabolizmaya sahip olan devasa büyüklüktekilerin, havalanmak amacıyla itme kuvveti oluşturmak için yalnızca arka bacaklarını kullanarak kuş benzeri bir kalkış stratejisini nasıl yönetebilecekleri açık değildi. Daha sonraki araştırmalar onların sıcakkanlı olduklarını, güçlü uçuş kaslarına sahip olduklarını ve dört ayakları üzerinde yürümek için uçuş kaslarını kullandıklarını gösterdi. Portsmouth Üniversitesi'nden Mark Witton ve Johns Hopkins Üniversitesi'nden Mike Habib, teruzorların uçmak için yüksek yerlerden atladığını öne sürdü. Kanatlı ön ayaklarının muazzam gücü, kolaylıkla havalanmalarını sağlayacaktı.Teruzorlar havada  varan hızlara ulaşabilirken binlerce kilometre yolculuk yapabiliyordu.

1985 yılında Smithsonian Enstitüsü, Quetzalcoatlus Northropi'nin yarı ölçekli bir çalışma modelini oluşturmak için havacılık mühendisi Paul MacCready'yi görevlendirdi. Replika, yere dayalı bir vinçle fırlatıldı. 1986'da birkaç kez uçtu ve Smithsonian'ın IMAX filmi On the Wing'de yer aldı.

Büyük başlı türlerin daha iyi denge sağlamak için kanatlarını öne doğru çırptıkları düşünülüyor.

 Yüzme
Ctenochasmatoidlerin bıraktıkları izler, bu teruzorların arka ayaklarını kullanarak yüzdüklerini gösteriyor. Genelde bunların büyük arka ayakları ve uzun gövdeleri vardır, bu da  onların yüzmeye diğer teruzorlara göre daha iyi adapte olduklarını gösterir. Pteranodontianların ise pazu kemiklerinde (humerus), tipik dört ayaklı kalkışın (teruzorlar dört ayağı üzerinde kalkışa geçerdi) su bazlı modelini akla getiren farklılaşmalar mevcuttur. Tıpkı fregat kuşu gibi iyi uçamadıklarından benzer birçok boreopterid suda avlanmış olmalıdır. Bu adaptasyonlar aynı zamanda azhdarchidler gibi karasal teruzorlarda da görülüyor. Nyctosaurid Alcione, modern moruslar ve tropik kuşlar gibi dalış sırasında kanatlarını kullanmış olabilir.

 Doğal avcıları
Teruzorların teropodlar tarafından yenildiği biliniyor. Nature dergisinin 1 Temmuz 2004 tarihli sayısında paleontolog Eric Buffetaut, bir spinozorun (büyük olasılıkla Irritator) kırık dişinin saplandığı, Erken Kretase dönemine ait bir teruzorun üç boyun omurunun fosilini ele almış. Eklemler hala bağlı olduğundan omurların yenmediği ve sindirime maruz kalmadığı bilinmektedir.

 Kültürel önemi

Teruzorlar, kuzenleri dinozorlar kadar uzun süredir popüler kültürün temel öğelerinden biri olmuştur ancak genellikle filmlerde, edebiyatta veya diğer sanat eserlerinde bu kadar belirgin bir şekilde öne çıkmazlar. Popüler medyadaki dinozorların tasviri, paleontolojideki gelişmelere yanıt olarak radikal bir şekilde değişirken, teruzorlara ilişkin çoğunlukla modası geçmiş bir tablo, 20. yüzyılın ortalarından bu yana varlığını sürdürüyor.

Bu canlılara genellikle belirsiz bir genel terim olan "pterodaktil" denir. Kurguda ve popüler kültürde tasvir edilen hayvanlar sıklıkla ya Pteranodon'u ya da (pterodactyloid olmayan) Rhamphorhynchus'u ya da ikisinin kurgulanmış bir melezidir. Pek çok çocuk oyuncağında ve çizgi filminde, Pteranodon benzeri sorguçları ve uzun, Rhamphorhynchus'a benzeyen kuyrukları ve dişleri olan "pterodaktiller" bulunur ancak böylesine yaratıklar hiçbir zaman var olmadılar. Bununla birlikte, en az bir teruzorun hem Pteranodon benzeri sorgucu hem de dişleri vardı: Ludodactylus, adı eski, hatalı çocuk oyuncaklarına benzerliği nedeniyle "oyuncak parmak" anlamına gelir. Teruzorlar bazen kuşların atası zannedilmiştir ancak kuşlar teropod dinozorların soyundan gelir.

Teruzorlar, Sir Arthur Conan Doyle'un 1912 tarihli romanı The Lost World'de ve onun 1925'teki sinema uyarlamasında yer aldı. O zamandan bu yana birçok filmde ve televizyon programında yer aldılar; bunlar arasında 1933 yapımı King Kong ve 1966'daki One Million Years B.C. filmleri vardı. Dahası, animatör Ray Harryhausen, kanat zarlarının parçalanmasını önlemek için stop motion modellerine hatalı bir şekilde yarasa benzeri kanatlar eklemek zorunda kaldı ancak bu özel hata, film yapılmadan önce bile sanatta yaygındı. İlk kez 1956 yapımı Rodan filminde gösterilen kurgusal bir dev canavar (veya kaiju) olan Rodan, mutasyon geçirmiş muazzam bir Pteranodon olarak tasvir ediliyor. Rodan, 1960'larda, 1970'lerde, 1990'larda ve 2000'lerde gösterime giren çok sayıda Japon Godzilla filmlerinde ve ayrıca 2019 Amerika yapımı Godzilla II: Canavarlar Kralı filminde de yer aldı.

1960'lardan sonra teruzorlar, 2001 yılında çıkan Jurassic Park III'e kadar Amerikan sinemasında çoğunlukla görülmediler. Paleontolog Dave Hone'ye göre bu filmdeki teruzorlar bilimsel gelişmeleri yansıtacak kadar yenilenmemişti. The Land Before Time'dan (1988) Petrie, bir animasyon filminden dikkate değer bir örnektir.

Çoğunlukla medyada, teruzorlar balıkçıl olarak tasvir ediliyor ancak bu da beslenme çeşitliliklerini tam olarak yansıtmıyor. Ayrıca genellikle yırtıcı kuşlara benzeyen, insan kurbanlarını ayaklarındaki pençelerle yakalayan hava yırtıcıları olarak da gösterilirler. Bununla birlikte, yalnızca küçük anurognathid Vesperopterylus'un ve küçük wukongopterid Kunpengopterus'''un sırasıyla kavrayıcı ayaklara ve ellere sahip olduğu bilinmektedir. Bilinen diğer tüm teruzorların karşıt ayak parmakları olmayan plantigrad ayakları vardır ve ayaklar, en azından Pteranodontia örneğinde olduğu gibi genellikle göreceli olarak küçüktür.

Ayrıca bakınız
Teruzorlar listesi

Notlar

Kaynakça

Özel

Genel

Soyu tükenmiş kuşlar
Geç Trias'ta yaşam
Kretase devri soy tükenmeleri
Geç Kretase devri soy tükenmeleri

Teruzor


Jon Hurwitz (* 15. November 1977) ist ein Regisseur, Drehbuchautor und Filmproduzent, der vor allem mit Hayden Schlossberg zusammenarbeitet.

Filmografie
Regisseur
 2008: Harold & Kumar 2 – Flucht aus Guantanamo (Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay)
 2012: American Pie: Das Klassentreffen (American Reunion)
 seit 2018: Cobra Kai

Drehbuchautor
 2004: Harold & Kumar
 2008: Harold & Kumar 2 – Flucht aus Guantanamo (Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay)
 2011: Harold & Kumar – Alle Jahre wieder (A Very Harold & Kumar 3D Christmas)
 2012: American Pie: Das Klassentreffen (American Reunion)
 seit 2018: Cobra Kai

Produzent
 2018: Der Sex Pakt (Blockers)
 seit 2018: Cobra Kai (Executive Producer)
 2021: Plan B

Weblinks

Filmregisseur
Drehbuchautor
Filmproduzent
Geboren 1977
Mann

Jon Hurwitz


කාබනික සංයෝග සාමාන්‍යයෙන් සහසංයුජව බැඳී ඇත. දිගු කාබනික දාම සහ වළලු වැනි අද්විතීය ව්‍යුහයකට මෙය ඉඩ සලසයි. කාබන් අද්වීතිය ව්‍යුහයක් සැකසීමට දක්ෂ වීමට සහ කාබනික සංයෝග බොහෝ තිබීමට හේතුව වන්නේ කාබනික පරමාණු එකිනෙක සමග ඉතා ස්ථිර සහ සංයුජ බැඳීම් ඇති කරන නිසාය(ධන අයන සෑදීම). අකාබනික මූලද්‍රව්‍ය මෙන් නොව කාබනික මූලද්‍රව්‍ය සාමාන්‍යයෙන් දියවීම, වාෂ්ප කිරීම, ගිනිතැබීම හෝ වියෝජනය 3000C ට අඩු උෂ්ණත්වයකදී සිදු කළ හැක. අයන කාබනික සංයෝග පහළ අණුකභාරය සහිත මධ්‍යසාර සහ හයිඩ්‍රජන්  බන්ධන සිදුවන කාබොක්සිලික් අම්ලය යන විශේෂතා හැරුණු විට අකාබනික ලවණ වලට සමාන කළ විට උදාසීන කාබනික සංයෝග ජලයෙහි අඩුවෙන් දිය වේ.

කාබනික සංයෝග කාබනික රාවකවල පහසුවෙන් දිය වේ. කාබනික ද්‍රාවක යනු ඊතර් හෝ ඊතයිල් ඇල්කොහොල් වැනි ශුද්ධ සංයෝග හෝ ඛණිජ ඊතර හා සුදු ස්ප්‍රීතු වැනි ද්‍රාවණ ආදි වූ මිශ්‍රණ හෝ භෞතික වියෝජනයේ දී හෝ රසායනික පරිවර්තනවලදී ඛණිජ තෙල්වලින් හෝ තාර කොටස් වලින් ලබා ගනු ලබන නොයෙකුත් ආකාරයේ ශුද්ධ හෝ මිශ්‍ර සගන්ධ ද්‍රාවක වේ. නොයෙකුත් ද්‍රාවකවල ද්‍රාව්‍ය ගුණය ද්‍රාවක වර්ගය සහ ක්‍රියාකාරී කාණ්ඩ පවත්නේ නම් ඒවා මත බලපැවැත්වේ. ද්‍රාවණ පිළිබඳ භෞතික රසායන විද්‍යාව මගින් අධ්‍යයනය කරනු ලබයි. අකාබනික ලුණු මෙන් කාබනික සංයෝග ද ස්ඵටික සකස් කරයි. කාබනික සංයෝගවල කාබන්වල ඇති විශේෂ ලක්ෂණ වන්නේ වෙනත් මූලද්‍රව්‍යවල පරමාණූ මගින් එහි සංයුජතාවය ලබා නොගැනීමයි. එසේ නොකළ වි‍ට අසංතෘප්ත තත්වයේ පවතී. මෙවැනි අවස්ථාවලදී අප කාබන් කාබන් ද්විත්ව බන්ධන හෝ ත්‍රිත්ව බන්ධන පිළිබඳ විමසයි. දාමයක ඒකබන්ධන සමග ද්විත්ව බන්ධන මාරුවෙන් මාරුවට පවතින විට සංයුග්මක ද්විත්ව බන්ධන ලෙස හඳුන්වයි. මෙවැනි සංයුග්මක දාමයක් වැසුණු වළල්ලක් ලෙස පවතින විශේෂ අවස්ථාවකි ඇරෝමැටික ව්‍යුහය.

රසායන විද්‍යාව

කාබනික ද්‍රව්‍යවල ලක්ෂණ


الطريق الوطنية رقم 10 أو ط و10 طريق رئيسية تونسية تصل مدينة أريانة بمدينة قرطاج.

الطرقات الوطنية - تونس

الطريق الوطنية رقم 10 (تونس)


رومانسية أو الحب الرومانسي هو شعور عاطفي بالحب أو الانجذاب القوي تجاه شخص آخر، وسلوكيات المغازلة التي يتخذها الفرد للتعبير عن تلك المشاعر العامة والعواطف الناتجة.

تنص موسوعة وايلي بلاكويل لدراسات الأسرة على أن «الحب الرومانسي، المبني على نموذج الانجذاب المتبادل والعلاقة بين شخصين يربطانهما كزوجين، يهيئ الظروف لقلب نموذج الأسرة والزواج الذي يولده.» يشير هذا إلى أن الحب الرومانسي يمكن أن يكون أساس الجاذبية بين شخصين. تم استخدام هذا المصطلح بشكل أساسي من قبل «الدول الغربية بعد القرن التاسع عشر التي تم دمجها اجتماعيًا، الحب هو الشرط الأساسي الضروري لبدء علاقة حميمة ويمثل الأساس الذي يجب أن نبني عليه الخطوات التالية في الأسرة.»

بدلاً من ذلك، يصف قاموس كولينز الحب الرومانسي بأنه «كثافة ومثالية لعلاقة حب، حيث يتم تشبع الآخر بفضيلة غير عادية، جمال، وما إلى ذلك، بحيث تتجاوز العلاقة جميع الاعتبارات الأخرى، بما في ذلك الاعتبارات المادية.»

على الرغم من أن مشاعر وأحاسيس الحب الرومانسي مرتبطة على نطاق واسع بالانجذاب الجنسي، إلا أن المشاعر الرومانسية يمكن أن توجد دون توقع اكتمال جسدي ويتم التعبير عنها لاحقًا. في بعض الحالات، يمكن أن تنتقل الرومانسية كصداقة عادية. تاريخيا، نشأ مصطلح الرومانسية مع المثل الأعلى للفروسية في العصور الوسطى كما هو موضح في أدب الرومانسية الفروسية.

تعريفات عامة
أجرى بود وكوشنِك مراجعة شاملة للحب الرومانسي من منظور بيولوجي في عام 2021. لقد اعتبروا نفسية الحب الرومانسي وآلياته وتطوره عبر العمر والوظائف والتاريخ التطوري. بناءً على محتوى تلك المراجعة، اقترحوا تعريفًا بيولوجيًا للحب الرومانسي:

«الحب الرومانسي هو حالة تحفيزية ترتبط عادةً بالرغبة في التزاوج طويل الأمد مع فرد معين. يحدث على مدار العمر ويرتبط بنشاط معرفي وعاطفي وسلوكي واجتماعي وجيني وعصبي وغدد صماء مميز في كلا الجنسين. طوال معظم مراحل الحياة، يخدم اختيار الشريك، المغازلة، الجنس، ووظائف الترابط بين الزوجين. إنها مجموعة من التعديلات والمنتجات الثانوية التي نشأت في وقت ما خلال التاريخ التطوري الحديث للبشر.»

عرّف عالم الأنثروبولوجيا تشارلز ليندهولم الحب بأنه «أي انجذاب شديد يتضمن إضفاء المثالية على الآخر، ضمن سياق شهواني، مع توقع استمراره في وقت ما في المستقبل».

الاستخدام التاريخي
تأتي كلمة رومانس (Romance) من اللغة الفرنسية العامية حيث أشارت في البداية إلى قصة شعرية. كانت الكلمة في الأصل ظرفًا من أصل لاتيني، رومانيكوس (Romanicus) بمعنى «من النمط الروماني». تعاملت الحكايات والملاحم والقصص الشعبية الأوروبية في العصور الوسطى بشكل عام مع المغامرة الفروسية، ولم تجلب مفهوم الحب حتى أواخر القرن السابع عشر. طورت كلمة رومانس (Romance) معاني أخرى، مثل التعريفين الإسباني والإيطالي في أوائل القرن التاسع عشر لكل من «المغامرة» و «الشغف»، والذي يمكن أن يربط بين «علاقة الحب» و«الجودة المثالية».

يُظهر علماء الأنثروبولوجيا مثل كلود ليفي شتراوس أن هناك أشكالًا معقدة من المغازلة في المجتمعات البدائية القديمة والمعاصرة. ومع ذلك، قد لا يكون هناك دليل على أن أعضاء هذه المجتمعات شكلوا علاقات حب متميزة عن عاداتهم الراسخة بطريقة توازي الرومانسية الحديثة. كانت الزيجات تُرتب في كثير من الأحيان لكن رغبات أولئك الذين يتزوجون كانت تعتبر عاطفة مهمة للقبائل البدائية.

في غالبية المجتمعات البدائية التي درسها علماء الأنثروبولوجيا، كانت العلاقات خارج نطاق الزواج وقبل الزواج بين الرجال والنساء مجانية تمامًا. كان أعضاء الأزواج المؤقتين ينجذبون جنسيًا إلى بعضهم البعض أكثر من أي شخص آخر، لكن في جميع النواحي الأخرى لم تظهر علاقاتهم خصائص الحب الرومانسي. في كتاب نظرية بوريس شيبوف للحب الرومانسي، تم جمع الأدلة المقابلة لعلماء الأنثروبولوجيا. لويس مورغان: «شغف الحب لم يكن معروفًا بين البرابرة. هم أقل من المشاعر، وهي وليدة حضارة وأضاف فائقة وصقل الحب غير معروف بين البرابرة». مارغريت ميد: «الحب الرومانسي كما يحدث في حضارتنا، المرتبط ارتباطًا وثيقًا بأفكار الزواج الأحادي، الحصرية، الغيرة، والإخلاص الثابت لا يحدث في ساموا». برونسيلاف مالينوفسكي: «على الرغم من أن القانون الاجتماعي لا يحبذ الرومانسية، فإن العناصر الرومانسية والارتباطات الشخصية الخيالية ليست غائبة تمامًا في التودد والزواج في تروبرياند.»

يجب أن يلاحظ المرء أن الظاهرة التي يسميها مالينوفسكي الحب، لا تشترك في الواقع كثيرًا مع الحب الأوروبي: «لذلك لا يوجد شيء ملتوٍ في التودد في تروبرياند؛ ولا يسعون إلى علاقات شخصية كاملة، مع الاستحواذ الجنسي فقط كنتيجة. ببساطة وبشكل مباشر، يُطلب عقد اجتماع بنية صريحة للإشباع الجنسي. إذا تم قبول الدعوة، فإن إرضاء رغبة الشاب يقضي على الإطار الرومانسي للعقل، والرغبة في ما لا يمكن بلوغه والغموض.»  «نقطة مهمة هي أن اهتمام الزوج يقتصر على العلاقة الجنسية فقط. يتشارك الزوجان في السرير ولا شيء آخر. ... لا توجد خدمات يتم تقديمها بشكل متبادل، وليس لديهم أي التزام بمساعدة بعضهم البعض بأي شكل من الأشكال. . .»

استخدم السكان الأصليون لجزيرة مانجيا في بولينيزيا، الذين أتقنوا اللغة الإنجليزية، كلمة "حب" بمعنى مختلف تمامًا مقارنة بالمعنى المعتاد للشخص الذي نشأ في الثقافة الأوروبية. دونالد إس مارشال: "كان المخبرون وزملاء العمل في مانغا مهتمين جدًا بالمفهوم الأوروبي"للحب". استخدم سكان مانجيا الناطقون باللغة الإنجليزية هذا المصطلح سابقًا فقط بالمعنى الجسدي للرغبة الجنسية؛ أن تقول "أنا أحبك" بالإنجليزية لشخص آخر كان بمثابة قول "أريد أن أمارس الجنس معك". عناصر المودة والرفقة، التي قد تميز الاستخدام الأوروبي للمصطلح، حيرت سكان مانجيا عندما ناقشنا المصطلح. " "النتائج الرئيسية التي يمكن للمرء أن يستخلصها من تحليل المكونات العاطفية لمشاعر العلاقة الجنسية في جزيرة مانجيا هي:

 لا توجد علاقة ثقافية بين الرغبة في التزاوج مع شخص وأي شعور بالعاطفة أو الإعجاب أو الإعجاب بين الشركاء المتضامنين.
 درجة «الشغف» بين شخصين في العلاقات الجنسية لا تتعلق بالمشاركة العاطفية ولكن بدرجات التعليم في التقنيات الجنسية واستخدامها."

يدّعي نناثانيال براندن أنه بحكم "العقلية القبلية"، في الثقافات البدائية، لم تكن فكرة الحب الرومانسي موجودة على الإطلاق. من الواضح أنه يُنظر إلى الارتباطات الفردية العاطفية على أنها تهديد للقيم القبلية والسلطة القبلية". كانت الدكتورة أودري ريتشاردز، عالمة الأنثروبولوجيا التي عاشت بين بيمبا في روديسيا الشمالية في الثلاثينيات من القرن الماضي، تتعلق بمجموعة منهم قصة شعبية إنجليزية عن أمير شاب تسلق الجبال الزجاجية، وعبر الصدع، وقاتل التنانين، كل ذلك للحصول على يد عذراء أحبها. كان البيمبا في حيرة من أمرهم، لكنهم ظلوا صامتين. أخيرًا تحدث زعيم عجوز، معبرًا عن مشاعر جميع الحاضرين في أبسط الأسئلة: "لماذا لا تأخذ فتاة أخرى؟".

تم استخدام أقدم الزيجات المسجلة في بلاد ما بين النهرين واليونان وروما وبين العبرانيين لتأمين التحالفات وإنجاب ذرية. لم يبدأ الحب في أن يصبح جزءًا حقيقيًا من الزواج إلا في العصور الوسطى. غالبًا ما كانت الزيجات التي نشأت خارج الزواج المرتب علاقات عفوية. في كتاب سيدات الترفيه (Ladies of the Leisure)، تصور الأستاذة بجامعة روتجرز بوني جي سميث طقوس التودد والزواج التي قد يُنظر إليها على أنها قمعية للأشخاص المعاصرين. تكتب «عندما تزوجت الشابات في الشمال، فقد فعلوا ذلك دون أوهام الحب والرومانسية. لقد تصرفوا في إطار الاهتمام بتكاثر سلالات الدم وفقًا للمصالح المالية والمهنية وأحيانًا السياسية».

يقول أنتوني غيدنز في كتابه تحول الحميمية: التوجه الجنسي، الحب والإثارة في المجتمع الحديث (The Transformation of Intimacy: Sexuality, Love and Eroticism in Modern Society) أن الحب الرومانسي أدخل فكرة السرد إلى حياة الفرد، وأن سرد القصة هو معنى جذري لمصطلح الرومانسية. وفقا لجيدينز، فإن ظهور الحب الرومانسي تزامن بشكل أو بآخر مع ظهور الرواية. عندها كان ذلك الحب الرومانسي، المرتبط بالحرية وبالتالي مُثُل الحب الرومانسي، قد خلق الروابط بين الحرية وتحقيق الذات.

يقول ديفيد أر. شومواي أن «خطاب العلاقة الحميمة» ظهر في الثلث الأخير من القرن العشرين، بهدف شرح كيفية نجاح الزواج والعلاقات الأخرى، وإثبات الحالة الخاصة بأن التقارب العاطفي أهم بكثير من العاطفة، مع الحميمية وتعايش الرومانسية.

تم استكشاف أحد الأمثلة على التغييرات التي حدثت في العلاقات في أوائل القرن الحادي والعشرين من قبل غيدنز فيما يتعلق بالعلاقات المثلية. وفقًا لجيدنز، نظرًا لأن المثليين لم يكونوا قادرين على الزواج، فقد أُجبروا على قيادة علاقات أكثر انفتاحًا وتفاوضًا. ثم تغلغلت هذه الأنواع من العلاقات في السكان من جنسين مختلفين.

أصل الحب الرومانسي
يفترض بوريس شيبوف أن «تلك الآليات النفسية التي تثير الجاذبية أو الحب الرومانسي بين الرجل والمرأة [تنشأ] كنتاج للتناقض بين الرغبة الجنسية وأخلاق المجتمع الأحادي، مما يعيق تحقيق هذا الانجذاب.»

إف. إنجلز، في كتابه أصل الأسرة والملكية الخاصة والدولة: «الزواج الأحادي كان الشكل الوحيد المعروف للعائلة الذي يمكن أن يتطور في ظله الحب الجنسي الحديث، ولا يترتب على ذلك أن هذا الحب تطور حصريًا، أو حتى في الغالب. بداخلها الحب المتبادل للزوجين. قضت الطبيعة كلها الزواج الأحادي الصارم تحت سيطرة الذكور على ذلك.» صرح سيغموند فرويد، «يمكن بسهولة إثبات أن القيمة النفسية للاحتياجات الجنسية تقل بمجرد أن يصبح إشباعها سهلاً. مطلوب عقبة من أجل زيادة الرغبة الجنسية؛ وحيث لم تكن المقاومة الطبيعية للرضا كافية، أقام الرجال في جميع الأوقات مقاومات تقليدية حتى يتمكنوا من الاستمتاع بالحب. هذا صحيح بالنسبة للأفراد والدول. في الأوقات التي لم تكن هناك صعوبات في الوقوف في طريق الإشباع الجنسي، مثل ربما أثناء انهيار الحضارات القديمة، أصبح الحب بلا قيمة والحياة فارغة.»

الترويج للحب
انتشر مفهوم الحب الرومانسي في الثقافة الغربية من خلال مفهوم الحب اللطيف. شارك الفرسان في العصور الوسطى، في ما كان عادة علاقات غير جسدية وغير زوجية مع النساء من النبلاء الذين خدموا. كانت هذه العلاقات متقنة للغاية وتم طقوسها في تعقيد غارق في إطار من التقاليد، والتي نشأت من نظريات الآداب المستمدة من الفروسية كمدونة أخلاقية للسلوك.

مجامل الحب ومفهوم دوميني (فارس السيدة) كانت في كثير من الأحيان موضوعات الشعراء المتجولون، ويمكن أن توجد عادة في المساعي الفنية مثل الروايات الغنائية والنثر الشعري من الوقت. نظرًا لأن الزواج لم يكن أكثر من ترتيب رسمي، سمح الحب في بعض الأحيان بالتعبير عن التقارب العاطفي الذي ربما كان ينقصه الاتحاد بين الزوج والزوجة. فيما يتعلق بالحب اللطيف، فإن «العشاق» لا يشيرون بالضرورة إلى أولئك الذين يمارسون أفعالًا جنسية، بل يشيرون إلى فعل الرعاية والألفة العاطفية.

ربما تكون الرابطة بين الفارس وسيدته، أو المرأة ذات المكانة العالية التي خدمها عادة، قد تصاعدت من الناحية النفسية ولكن نادرًا ما تكون جسدية. بالنسبة إلى لقب الفروسية خلال العصور الوسطى، كانت الأهمية الجوهرية لمدونة قواعد السلوك في جزء كبير منها كنظام قيم للقواعد مقننة كدليل لمساعدة الفارس بصفته بطل المضطهدين، ولكن بشكل خاص في خدمته للرب.

في سياق الخدمة الواجبة لامرأة ذات مكانة اجتماعية عالية، تم إنشاء الأخلاق المعينة كمدونة بشكل فعال كمؤسسة لتوفير أساس أخلاقي ثابت يمكن من خلاله مكافحة الفكرة القائلة بأن الاهتمام والعواطف غير الملائمة يجب التسامح معها على الإطلاق لعبة سرية من المحاولات "خلف الأبواب المغلقة. لذلك، تم توجيه فارس متدرب في مادة "الفروسية"، مع التركيز بشكل خاص، لخدمة السيدة بأعلى درجات الشرف، مع نقاء القلب والعقل. تحقيقا لهذه الغاية، ألزم نفسه برفاهية كل من الرب والسيدة بانضباط وتفاني لا يتزعزعان، بينما يفترض في الوقت نفسه أنه يدعم المبادئ الأساسية المنصوص عليها في القانون من قبل الدين الذي اتبعه.

كانت التأملات الدينية على مريم العذراء مسؤولة جزئيًا عن تطوير الفروسية كأخلاق وأسلوب حياة: مفهوم تكريم السيدة والتفاني الفارس لها، إلى جانب الاحترام الإلزامي لجميع النساء، كان له دور بارز في الأهمية المركزية ذاتها. هوية الفروسية في العصور الوسطى. مع تزايد تقليد الفرسان، انعكست التغييرات النهائية في الأعمال الداخلية للمجتمع الإقطاعي. تم تعليم أعضاء الطبقة الأرستقراطية مبادئ الفروسية، مما سهل تغييرات مهمة في المواقف فيما يتعلق بقيمة المرأة.

من الناحية السلوكية، كان على الفارس أن ينظر إلى نفسه تجاه سيدة ذات تفوق في الفكر المتعمد - فضيلته متأصلة في شخصيته. كان على الفارس أن يتصرف دائمًا بلطف، ويمنحها أقصى درجات اللباقة والاهتمام. كان عليه أن يردد صدى هذا لجميع النساء، بغض النظر عن الطبقة أو العمر أو المكانة. بمرور الوقت، أصبح مفهوم الفروسية ومفهوم الرجل المهذب مرادفًا للمثال المثالي لكيفية وجود الحب والرومانسية بين الجنسين. من خلال الترويج الخالد في الفن والأدب لحكايات الفرسان والأميرات والملوك والملكات، ساعد الوعي (الفرعي) التكويني طويل الأمد في تشكيل العلاقات بين الرجال والنساء.

كتب دي أمور، وتعني عن الحب أو فن الحب الملائم (The Art of Courtly Love)، كما هو معروف باللغة الإنجليزية، كُتبت في القرن الثاني عشر. يُساء قراءة النص على نطاق واسع على أنه يبيح العلاقات خارج نطاق الزواج. ومع ذلك، من المفيد التفريق بين الجسدي والغير: الحب الرومانسي على أنه منفصل وبعيدًا عن الحب اللطيف عند تفسير موضوعات مثل: «الزواج ليس عذرًا حقيقيًا لعدم المحبة»، «من لا يشعر بالغيرة لا يمكنه أن يحب»، «لا يمكن للمرء أن يرتبط بحب مزدوج»، و«عندما يُعلن عن الحب نادرًا ما يدوم».

يعتقد البعض أن الحب الرومانسي تطور بشكل مستقل في ثقافات متعددة. على سبيل المثال، في مقال قدمه هنري جرونيباوم، يجادل «المعالجون يعتقدون خطأً أن الحب الرومانسي هو ظاهرة فريدة من نوعها في الثقافات الغربية وقد عبَّر عنها لأول مرة شعوب التروبادور في العصور الوسطى».

يُعتقد أن المصطلحات الأكثر حداثة والغربية التي تعني «المحكمة كمحب» أو الفكرة العامة «للحب الرومانسي» قد نشأت في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين، بشكل أساسي من الثقافة الفرنسية. هذه الفكرة هي التي حفزت الارتباط بين كلمتي «رومانسي» و «عاشق»، وبالتالي صوغ عبارات إنجليزية للحب الرومانسي مثل «المحبة مثل الرومان». ومع ذلك، فإن الأصول الدقيقة لمثل هذا الاتصال غير معروفة. على الرغم من أن كلمة «رومانس» أو ما يعادلها قد لا يكون لها نفس الدلالة في الثقافات الأخرى، يبدو أن الفكرة العامة «للحب الرومانسي» قد عبرت الثقافات وتم قبولها كمفهوم في وقت أو آخر.

أنواع
يتناقض الحب الرومانسي مع الحب الأفلاطوني، الذي يمنع العلاقات الجنسية في جميع الاستخدامات، ومع ذلك فقط في الاستخدام الحديث يأخذ معنى غير جنسي تمامًا، بدلاً من المعنى الكلاسيكي، حيث يتم تسامي الدوافع الجنسية.

يمكن أن يكون الحب غير المتبادل رومانسيًا بطرق مختلفة: فكاهي، مأساوي، أو بمعنى أن التسامي نفسه يمكن مقارنته بالرومانسية، حيث يتم دمج روحانية الفن والمثل العليا المتساوية مع الشخصية والعواطف القوية. الحب غير المتبادل نموذجي لفترة الرومانسية، لكن المصطلح يختلف عن أي قصة حب قد تنشأ داخلها.

 رومانسية شعبية
 قد تشمل على سبيل المثال لا الحصر الأنواع التالية: المثالية، الشدة الطبيعية (مثل الجانب العاطفي من «الوقوع في الحب»)، المتوقعة وغير المتوقعة، استهلاكي (بمعنى استهلاك الوقت والطاقة والانسحابات العاطفية والعطاءات)، شديد ولكن خارج نطاق السيطرة (مثل جانب «السقوط من الحب») ماديًا وتجاريًا (مثل المكسب المجتمعي المذكور في قسم لاحق من هذه المقالة)، جسديًا وجنسيًا، وأخيراً ضخم وواضح.
 رومانسية دينية (أو روحية)
 قد تشمل، على سبيل المثال لا الحصر، هذه الأنواع التالية: واقعية، وكذلك معقولة، غير واقعية، متفائلة وكذلك متشائمة (اعتمادًا على المعتقدات الخاصة التي يتبناها كل شخص في العلاقة.)، الالتزام (على سبيل المثال النظرية التي كان لدى كل شخص موقف محدد سلفًا كعامل اختيار؛ مثل «اختيار الزوج» أو «اختيار رفيق الروح.»)، غير ملتزم (على سبيل المثال، النظرية القائلة بأننا لا نختار أفعالنا، وبالتالي تم رسم انخراطنا في الحب الرومانسي من مصادر خارج أنفسنا)، ضبط النفس يمكن التنبؤ به وغير متوقع (مثل الطاعة والتضحية في سياق العلاقة) أو عدمه (مثل العصيان في سياق العلاقة)، عاطفيًا وشخصيًا، روحيًا (في النظرية القائلة بأن العقل والروح والجسد، كيان واحد متصل)، حميمي، ولانهائي (مثل فكرة أن الحب نفسه أو حب الله «غير المشروط» هو أو يمكن أن يكون أبديًا).

الحب الرومانسي في الأديان والنصوص المقدسة

في الإسلام ونصوصه

جاء في الحديث النبوي «لم يُر للمتحابين مثل التزوج». رواه ابن ماجة والحاكم في المستدرك واللفظ له وقال هذا حديث صحيح على شرط مسلم. وجاء كذلك بلفظ «التزويج» ولفظ «النكاح». ورواه الكناني في مصباح الزجاجة وقال هذا إسناد صحيح رجاله ثقات.

وجاء في الحديث: «الأرواح جنود مجندة فما تعارف منها ائتلف وما تناكر منها اختلف». متفق عليه.

وعن المغيرة بن شعبة قال أتيت النبي صلى الله عليه وسلم فذكرت له امرأة أخطبها فقال فاذهب فانظر إليها فإنه أحرى أن يؤدم بينكما فأتيت امرأة من الأنصار فخطبتها إلى أبويها وخبرتهما بقول النبي صلى الله عليه وسلم فكأنهما كرها ذلك قال فسمعت تلك المرأة وهي في خدرها فقالت إن كان رسول الله صلى الله عليه وسلم أمرك أن تنظر فانظر وإلا فإني أنشدك. كأنها أعظمت ذلك. قال فنظرت إليها فتزوجتها فذكر من موافقتها.

هذا إسناد صحيح رجاله ثقات. إهـ. انتهى كلام الكناني بعد روايته للحديث بإسناده الذي صححه.رواه كذلك النسائي وابن ماجة وابن حبان في صحيحه والحاكم في المستدرك وقال هذا حديث صحيح على شرط الشيخين.

قال شراح الحديث وأصحاب المعاجم اللغوية بأن معنى يؤدم بينكما هو أن تكون بينكما المحبة. المصادر: مختار الصحاح ج1: ص4 لسان العرب ج12: ص8 النهاية ج1: ص32

انظر أيضًا

 عناق
 غزل
 حب غير متبادل
 صديق الفتاة

مراجع

حب
رومانسية
رومنسية
صداقة
عناصر متكررة في قصص خيالية
فضيلة
فلسفة الحب
مشاعر
نشاط جنسي بشري

رومانسية (حب)


Maureen "Big Mo" Harris (apellido de soltera: Porter, previamente: Harris), es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, interpretada por la actriz Laila Morse desde el 18 de septiembre de 2000, hasta el 21 de enero del 2016.

Antecedentes
Maureen es la hija mayor de una pobre familia en East End en Londres, a los 14 años quedó embarazada después de tener una noche con Stuart Mullins, un coleccionista de billetes, poco después en 1951 dio a luz a Vivienne Harris. Maureeen se hizo muy buena amiga de Pat Evans, la hermana mayor de su novio Jimmy, después de un corto romance la pareja finalmente se casó en 1959, sin embargo el matrimonio pasó por una etapa difícil cuando Pat comenzó a prostituirse y a tomar, lo cual ocasionó que Jimmy le prestara más atención a su hermana que a Maureen lo que produjo que ella comenzara una aventura en 1963 con el proxeneta de Pat, Tony Cattani.

Cuando Pat descubrió la aventura se lo contó a su hermano sin embargo Mo negó sus acusaciones, lo cual ocasionó que Jimmy se alejara de su hermana y que la familia se mudara a Lewisham. Más tarde Jimmy murió en 1979 y molesta por lo anterior Maureen no le informó a Pat de su muerte.

El 21 de enero del 2016 Mo se mudó a Kent para visitar a Belinda Slater-Peacock.

Notas
 Entre sus historias más importantes están: haber sido condenada a 100 horas de servicio comunitario por evasión de impuestos, por haber engañado a Jean Slater de darle a los clientes de comer "pavo" que en realidad resultó ser carne de cisne y actualmente por haber reclamado beneficios a nombre de Jean.

Referencias

Enlaces externos
 EastEnders Official Website:: Character :: Mo Harris
 EastEnders > Who's Who > Character > Mo Harris

Personajes de EastEnders
Criminales ficticios

Mo Harris


Hoʻohokukalani je havajska božica, čije je puno ime Kahoʻohokuokalani-i-kau-i-kaheahea ("ona koja postavlja zvijezde na nebo i kiti nebeska područja"). Opisana je kao lijepa žena, koja je postala ljubavnica svoga oca. Njezini su roditelji bog Wākea (Otac Nebo) i njegova žena Papahānaumoku (Majka Zemlja) — božanstva muške i ženske stvarateljske energije. Ta su božanstva oblikovala havajske otoke te je potom Hoʻohokukalani rođena.

Kad je Hoʻohokukalani odrasla, Wākea se u nju zaljubio te je htio spavati s njom, ne mareći za to što joj je otac. Ipak, on nije mogao imati spolni odnos sa svojom kćeri jer se bojao svoje supruge, pa je naredio svom svećeniku da nekamo odvede Papahānaumoku.

Nakon što je Papahānaumoku otišla sa svećenikom na udaljeno mjesto, Wākea i Hoʻohokukalani imali su spolni odnos te je ona rodila mrtvorođeno dijete, koje je nazvano Haloa. Na mjestu gdje je Haloa pokopan, niknuo je taro. Ta je biljka bila veoma važna za prehranu Havajaca. Kasnije, Wākea i Hoʻohokukalani dobili su drugo, živuće dijete, također nazvano Haloa.

Izvori i bilješke

Havajske božice

Hoʻohokukalani


La bataille de Trostianets est une bataille survenue lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022. La ville de Trostianets, dans l'oblast de Soumy, est attaquée par les forces russes le 24 février, le premier jour de l'invasion dans le cadre de l'offensive du Nord-Est de l'Ukraine. Après les combats, la ville est capturée par la Russie début mars. Cependant, une contre-offensive ukrainienne reprend la ville le 28 mars.

Après la fin des combats, le gouverneur régional Dmytro Jyvytsky déclare que certaines parties de la ville restent minées et que des afflux d'aide humanitaire sont en cours d'organisation.

Notes et références

Trostianets
2022 en Ukraine
Février 2022
Mars 2022

Bataille de Trostianets


Helten Henning er en dansk kortfilm fra 1998 med instruktion og manuskript af Lars Hesselholdt.

Handling
Den lykkelige og succesfulde ægtemand og far har underlige drømme om død og undergang. En dag oplever han et overfald. En mand bliver stukket ned, og ved et tilfælde ser Henning gerningsmandens ansigt. Henning kan afsløre forbryderen, men hans familie og karriere vil komme i fare. Henning har et problem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Helten Henning


Caroya puede referirse a:

 Colonia Caroya, ciudad localizada en el centro de la provincia de Córdoba, Argentina;
 Jesús María - Colonia Caroya, aglomeración urbana entre las localidades de Jesús María y Colonia Caroya;
 la Estancia Jesuítica Caroya, establecimiento rural que perteneció a los jesuitas en la provincia de Córdoba;
 Caroya, estación de trenes de la provincia de Córdoba.

Caroya (desambiguación)


වීදියගොඩ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. කොළඹ සිට කි.මි. 31 දුරින් හොරණ කොළඹ ප්‍රධාන මාර්ගයෙන් කහතුඩුව මංසංධියෙන් හැරී වීදියගොඩ මාර්ගයේ පිහිටා ඇත.

වීදියගොඩ


Åby Ringvej  ofte benævnt O2 er en firesporet ringvej, der går igennem det vestlige Aarhus.

Vejen er en del af Ring 2 der går fra Grenåvej til Oddervej, og er med til at lede den tung trafikken som kører nord/syd om byen.

Vejen forbinder Silkeborgvej i syd med Hasle Ringvej i nord, og har forbindelse til Edwin Rahrs Vej og Viborgvej.

Kilder

Gader i Aarhus
Ringveje i Danmark

Åby Ringvej


An Liparis petelotii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Liparis petelotii in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis petelotii


On Dangerous Ground ist ein in Schwarzweiß gedrehter, US-amerikanischer Film noir aus dem Jahr 1951. Regie führte Nicholas Ray, das Drehbuch schrieben A. I. Bezzerides und Nicholas Ray nach dem Roman Mad With Much Heart von Gerald Butler.

Der durch seinen Beruf verbitterte Großstadtpolizist Jim Wilson wird nach einem Übergriff in eine ländliche Region geschickt, wo er den Mord an einer jungen Frau aufklären soll. Die Begegnungen mit den Einwohnern, insbesondere mit der blinden Mary Malden, verändern ihn nachhaltig.

Handlung
Der Großstadtpolizist Jim Wilson ist durch seinen Beruf verbittert und vereinsamt, seine Wut gegen den "menschlichen Müll" entlädt sich regelmäßig in Gewaltausbrüchen gegen die von ihm verfolgten Kriminellen. Die Aufklärung eines Polizistenmordes gelingt dank Wilsons Einsatz, allerdings hat er hierfür einen Verdächtigen krankenhausreif geschlagen. Sein Vorgesetzter Captain Brawley verwarnt ihn, doch schon am nächsten Abend wird er erneut übergreiflich. Daraufhin wird er von seinem Vorgesetzten in eine ländliche Region versetzt, wo er bei der Klärung des Mordes an einer jungen Frau helfen soll.

Zu denjenigen, die nach dem Verdächtigen suchen, gehört neben dem Sheriff des Ortes auch Walter Brent, der Vater des toten Mädchens, der geschworen hat, den Mörder bei seiner Auffindung zu töten. Als der Mörder gesichtet wird, verfolgen Wilson und Brent die Spur. Die Spur führt zum Haus der blinden Mary Malden, deren psychisch gestörter jüngerer Bruder Danny seit einiger Zeit verschwunden ist. Wilson und Mary entwickeln bald Sympathie füreinander, als sie sich über ihre soziale Isolation und Einsamkeit unterhalten, wobei Mary nichts von der Verbitterung empfindet, die Wilson quält. Sie gesteht Wilson, dass Danny sich in einer Hütte auf ihrem Grundstück versteckt. Wilson verspricht ihr, ihren Bruder nach Möglichkeit nicht zu verletzen, und bittet sie, ihn zur Aufgabe zu überreden. Ehe er den verstörten Danny verhaften kann, kommt Brent hinzu und schießt auf den Jungen. Bei der anschließenden Flucht kommt Danny ums Leben.

Brent ist tief betroffen, als er feststellt, dass der Tote kaum älter ist als seine ermordete Tochter. Mary ist nun zur Gänze allein, aber nach einem Disput zwischen ihr und Wilson über eine Augenoperation, die vornehmen zu lassen sie nicht wagt, fordert sie ihn auf zu gehen. Während der Fahrt zurück in die Großstadt erinnert sich Wilson an die Unterhaltungen, die er unter anderem mit Mary über die Einsamkeit führte. Er kehrt um und sucht erneut Mary auf, die ihn mit offenen Armen empfängt.

Hintergrund

Produktion
Gerald Butlers Romanvorlage spielt in Großbritannien und setzt unmittelbar mit Jim Wilsons Ermittlungen in der ländlichen Region ein. Zum Schluss trennen sich Wilsons und Mary Maldens Wege. Der Film verlegt den Schauplatz in die USA und fügt eine in der Großstadt angesiedelte Exposition ein. Nicholas Ray bestand, gegen den Widerstand von Drehbuchautor Bezzerides und Produzent John Houseman, auf einem positiven Schluss, in dem Wilson zu Mary Malden zurückkehrt. In späteren Jahren bezeichnete Ray seinen Film als "Fehlschlag" wegen der "wundersamen" Schlusswendung.

Die Dreharbeiten zu On Dangerous Ground fanden im Frühjahr und Sommer 1950 in den Studios von RKO statt, mit Außenaufnahmen in Los Angeles und in Grand County, Colorado.  Für mehrere Tage war Nicholas Ray während der Dreharbeiten erkrankt, weshalb Ida Lupino – zu diesem Zeitpunkt die einzige Filmregisseurin in Hollywood – offenbar bei einigen Szenen Regie führte. Allerdings geben auch Biografien von Lupino keine genaueren Informationen, um welche Szenen es sich handelte. Bernard Herrmanns Filmmusik (mit Viola d'amore-Soli von Virginia Majewski) wurde im Januar 1951 aufgenommen.

Die endgültige Schnittfassung entsprach nicht Rays ursprünglicher Intention: Nach seiner Vorstellung sollte der Film in drei etwa gleich lange Kapitel aufgeteilt werden, von denen das erste und dritte in der Großstadt, das mittlere auf dem Land spielen sollte. Über einen Zeitraum von fast einem Jahr wurden zahlreiche Umstellungen und Kürzungen von insgesamt zehn Minuten Länge vorgenommen. Als Titel wurde erst Dark Highway erwogen, bevor der Film seinen endgültigen Titel On Dangerous Ground erhielt.

Kinostart
On Dangerous Ground feierte seine Weltpremiere am 17. Dezember 1951. Weitere Kinostarts hatte er am 26. Januar 1952 in Los Angeles und am 12. Februar in New York City. Die Besprechungen zur Erstaufführung waren meist verhalten positiv, aber finanziell scheiterte der Film. In den deutschen Kinos wurde er nicht gezeigt.

Themen
"Die Stadt als Wiege des Verbrechens und Hexenkessel negativer Energie ist der unentbehrliche Schauplatz des Film noir. Ländliche Schauplätze tauchen eher vereinzelt auf, und gewöhnlich als Kontrapunkt zur verfaulenden Stadt", so Foster Hirsch in seinem Buch The Dark Side of the Screen. Zu den Vertretern des Film noir, die Stadt und Land einander gegenüberstellen, zählt er unter anderem Asphalt Dschungel, Rächer der Unterwelt und Goldenes Gift. (Ein Film, der in Hirschs Aufzählung fehlt, ist Jacques Tourneurs Wenn die Nacht anbricht, neben On Dangerous Ground auch eines der wenigen Beispiele, in der eingeschneite Landschaften eine zentrale Rolle spielen.) "On Dangerous Ground bietet von allen Noir-Filmen den wahrscheinlich schematischsten Gegensatz zwischen Stadt und Land. […] Der Zusammenbruch des Protagonisten kontrastiert mit kaleidoskopartigen Bildern von großstädtischer Verderbtheit […] er entdeckt, dass auch das Land seine Gefahren und Fallgruben birgt, aber der Film deutet an, dass der überreizte Polizist in der ländlichen Umgebung eine Menschlichkeit gewinnt, die in der Stadt nicht möglich wäre."

Das "gefährliche Terrain" (engl. "dangerous ground") des Titels bezieht sich für Hirsch nicht nur auf die urbane Umgebung, in der der Polizist Wilson seinen Dienst verrichtet, sondern auch auf dessen emotionalen Zustand. Zudem entdeckt er Gemeinsamkeiten zwischen Wilson und Dixon Steele, der Hauptfigur in Rays ein Jahr zuvor entstandenem Ein einsamer Ort: "Sie erscheinen völlig separiert von der Gesellschaft, ausgegrenzt durch die Heftigkeit ihres Zorns. Dass ihre Ausbrüche keine einfache Ursache haben, lässt sie im wahrsten Sinne der Gesellschaft entfremden und nicht wieder eingliederbar werden." Darum sei das Ende von Ein einsamer Ort, dessen Protagonist in die Isolation zurückfällt, plausibler als das von On Dangerous Ground, das die Erlösung des Polizisten andeutet: "Indem sie das gewohnte Augenmerk des Film noir auf dramatische Niederlagen ins Gegenteil verkehrt, ist diese Geschichte sogar noch sentimentaler als [Rays Debütfilm] Im Schatten der Nacht. Ray hat den Mut, kitschige Film noirs zu drehen, die die heilende Kraft romantischer Liebe zelebrieren."

Kritiken
Die ersten beiden Rezensionen datieren nahe zum Filmstart, die folgenden stammen aus späteren Jahren.

Veröffentlichungen
On Dangerous Ground erschien in den USA als Teil der "Film Noir Classic Collection Vol. 3" DVD-Box bei Warner Home Video. In Frankreich erschien er unter dem Titel La Maison dans l'ombre bei Éditions Montparnasse, in Spanien als La casa en la sombra bei Manga Films. Alle Veröffentlichungen präsentieren den im Normalformat gedrehten Film im Open-Matte-Format (1,33:1). In Deutschland ist der Film bislang nicht erschienen.

2003 veröffentlichten Turner Classic Movies Music und Film Score Monthly die restaurierte Filmmusik von Bernard Herrmann auf CD.

Literatur
 Gerald Butler: Mad With Much Heart, Rinehart & Company, New York 1946
 Geoff Andrew: The Films of Nicholas Ray: The Poet of Nightfall, Charles Letts & Co., London 1991, ISBN 1-85238-165-5; Neuauflage: British Film Institute, London 2004, ISBN 1-84457-001-0 (TB), ISBN 1-84457-000-2

Weblinks

 On Dangerous Ground auf Turner Classic Movies

Einzelnachweise

Nicholas Ray
Filmtitel 1951
US-amerikanischer Film
Film noir
Schwarzweißfilm
Literaturverfilmung

On Dangerous Ground


Malonogometni klub "Otočac" (MNK Otočac; Otočac) je futsal (malonogometni) klub iz Otočca, Ličko-senjska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u "2. HMNL - Zapad".

O klubu
MNK "otočac" je službeno registriran 2006. godine. Od osnutka se klub redovito natječe u "2. HMNL" (skupine "Zapad" i "Sjever").
Klub redovito organizira memorijalni malonogometni turnir "Mario Cvitković - Maka".

Uspjesi
 2. HMNL - Zapad
 doprvak: 2007./08., 2009./10.

Plasmani po sezonama

Unutrašnje poveznice
 Otočac

Vanjske poveznice
 MNK Otočac, facebook stranica
 mnk-otocac.hr, wayback arhiva
 mnk-otocac.bloger.hr, wayback arhiva
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB OTOČAC
 old.futsalplanet.com, Otocac
 glasgacke.hr, MNK Otočac

Izvori
 poslovna.hr, MALONOGOMETNI KLUB OTOČAC
 fininfo.hr, MNK OTOČAC
 bisnode.hr, MALONOGOMETNI KLUB OTOČAC

Otočac
Hrvatski malonogometni klubovi
m Otočac

MNK Otočac


Hollandaca, Felemenkçenin Hollanda'da konuşulan lehçesi.

Hollandaca, Belçika'nın Flaman (Vlaanderen, Vlaams Gewest) bölgesi ile Hollanda'nın güneyinde konuşulan Flamancaya çok benzer. Arasındaki fark İngiliz İngilizcesi ile ABD İngilizcesi arasındaki fark kadardır.

Çeşitli lehçeleri bulunmakta olup Almancanın Plattdeutsch lehçesine ve ayrıca Frizceye benzemektedir.

Hollandaca, Hollanda dışında sömürgelerinde (St. Martin, Surinam, Aruba, Guyana, Hollanda Antilleri, Virgin Adaları) kullanılmaktadır. Tarihteki en büyük Hollanda sömürgesi olan Endonezya'da da yaygınlığını sürdürmekte olup yerel diller üzerinde büyük tesiri olmuştur.

Son olarak 17. yüzyıldan itibaren Güney Afrika'ya göçmüş olan Hollanda asıllı Güney Afrikalılar (Boerler), Hollandacanın ana dile mesafe, coğrafi ayrılık ve kopukluklar nedeniyle farklılaşmış bir lehçesi olan Afrikaans dilini konuşmaktadır.

Dünyada yaklaşık 24 milyon insanın anadil olarak Hollandaca konuştuğu tahmin edilmektedir.

Kaynakça

Hollanda'daki diller
Belçika'daki diller

Hollandaca


An Goodyera clausa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alvah Augustus Eaton ngan Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Goodyera clausa in nahilalakip ha genus nga Goodyera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Goodyera

Goodyera clausa


5320 Lisbeth este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5320 Lisbeth este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Brorfelde de Jensen, P., Augustesen, K., Fogh Olsen, H. J.. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

5320 Lisbeth


Loxosceles vicentei est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Sicariidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Chili. Elle se rencontre dans les régions de Coquimbo et d'Atacama.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Taucare-Ríos, Brescovit et Villablanca en 2022.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Vicente Villablanca.

Publication originale
 Taucare-Ríos, Brescovit & Villablanca, 2022 : « A new species of Loxosceles Heineken & Lowe, 1832 (Araneae: Sicariidae) from Chile. » Revista Chilena de Entomología, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Sicariidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Chili

Loxosceles vicentei


El topónimo Ridgecrest puede hacer referencia a varios lugares de Estados Unidos:

 Ridgecrest, una ciudad en el estado de California;
 Ridgecrest, un área no incorporada en el estado de Carolina del Norte;
 Ridgecrest, un lugar designado por el censo en el estado de Florida; o
 Ridgecrest, un pueblo en el estado de Luisiana.

Ridgecrest


Simen Agdestein (født 15. maj 1967) er en norsk skakstormester, skaktræner, forfatter og forhenværende fodboldspiller med 8 kampe og et 1 mål for Norges fodboldlandshold. Simen Agdestein har været norgesmester i skak 7 gange i årene 1982, 1986, 1988, 1989, 2000, 2002 og 2005.

Simen Agdestein har undervist i skak og fodbold på idrætsgymnasiet Norges Toppidrettsgymnas i Bærum. Han har været skaktræner for mange unge talenter, heriblandt den senere verdensmester Magnus Carlsen. Han er bror til Carlsens manager, Espen Agdestein. Simen Agdestein har skrevet eller været medforfatter til adskillige skakbøger, herunder en biografi om Magnus Carlsen.

Skakkarriere
Simen Agdestein blev norsk mester første gang som 15-årig i 1982. Han blev international mester som 16-årig i 1983 og stormester som 18-årig i 1985. På det tidspunkt var han verdens yngste skakstormester Agdestein fik en andenplads ved det europæiske juniorskakmesterskab i 1984, og en delt førsteplads ved juniorverdensmesterskaberne i skak i 1986. I 1989 var han placeret som den 16. bedste skakspiller i verden på FIDE's rangliste. Han har repræsenteret Norge 9 gange ved skakolympiader. Ved hans første skakolympiade i 1982 vandt han en individuel guldmedalje på bræt nummer 4.

Fodbold karriere

Simen Agdestein debuterede for sin klub FK Lyn og det norske juniorfodboldlandshold i 1984. Han spillede sin første seniorlandskamp i 1988 mod Italien. I 1989 afslår han professionel kontrakt med tyrkiske Beşiktaş JK og mister sin landsholsplads som resultat. I 1991 får han en knæskade, og i 1992 kommer bliver han skadet igen i knæet og stoppper som følge heraf sin fodboldkarriere.

Personlige forhold
Simen Agdestein er opvokset i en skakspillende familie i først Asker og senere Oslo. Hans morfar er mellemdistanceløberen og botanikeren Reidar Jørgensen. Han blev i 1996 gift med Marianne Aasen som senere blev stortingsmedlem. Parret som har 3 børn blev separeret i 2008.

Bibliografi

Som forfatter eller medforfatter
 Sjakkleksjoner med Simen Agdestein (1987)
 GATT, u-landene og miljøet : rapport fra en konferanse i Oslo 20. og 21. oktober 1994 (1994)
 Regionalt samarbeid versus apartheid : SADCC-landenes bestrebelser på å redusere transportavhengigheten til Sør-Afrika på 1980-tallet (1995)
 Simens sjakkbok (1997)
 Et hefte om internasjonalisering (1998)
 Den unge sjakkspiller (2001)
 Sjakk: Fra første trekk til sjakkmatt (2002)
 Wonderboy : how Magnus Carlsen became the youngest chess grandmaster in the world : the story and the games (2004)
 Sjakk (2007)

Bøger om Agdestein
 Arne Danielsen, Bjarte Leer-Salvesen, Bjarke Sahl, Atle Grønn. Simen Agdestein (2008)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skakstormestre fra Norge
Fodboldlandsholdsspillere fra Norge

Simen Agdestein


B Stiff é o primeiro EP da banda new wave americana Devo, lançado em 1978 pela Stiff Records.

Contexto
B Stiff é uma compilação de três singles lançados pela Stiff no Reino Unido, os dois primeiros inicialmente lançados de forma independente pela banda.   O EP reúne os únicos três singles de Devo lançados pela Stiff.  A capa foi criada pelo designer gráfico Barney Bubbles e pelo fotógrafo Brian Griffin.

Disponibilidade
Embora o B Stiff EP nunca tenha tido um lançamento em CD adequado, cinco de suas seis faixas foram relançadas em vários álbuns de compilação no formato digital:

 "Jocko Homo" – Pioneers Who Got Scalped: The Anthology
 "(I Can't Get Me No) Satisfaction" – Greatest Misses, Hardcore Devo: Volume One
 "Be Stiff" – Greatest Misses, Pioneers Who Got Scalped: The Anthology
 "Mongoloid" – Pioneers Who Got Scalped: The Anthology (Um mix ligeiramente diferente apareceu em Hardcore Devo: Volume One.)
 "Sloppy (I Saw My Baby Getting)" – Recombo DNA (Os poucos segundos extras de ruído de bateria e gritos antes da música começar foram removidos desta versão.)

Uma regravação de "Social Fools" produzida por Brian Eno apareceu como o lado B do single "Come Back Jonee" em 1978. Posteriormente, foi relançado como uma faixa bônus no lançamento do CD da Virgin de Q: Are We Not Men A: We Are Devo! / Dev-O Live EP em 1993 e posteriormente reeditado novamente em Social Fools (The Virgin Singles 1978-1982) em 2015 e Turn Around: B-Sides & More (1978-1984) em 2019.

Lista de Faixas

Ficha Técnica

Devo

 Bob Casale – guitarra base, teclados, backing vocals
 Gerald Casale – baixo, teclados, vocais
 Bob Mothersbaugh – guitarra solo, vocal de apoio
 Jim Mothersbaugh – bateria eletrônica
 Mark Mothersbaugh – teclados, guitarra, vocais
 Alan Myers – bateria

Técnicos

 Devo – produtores
 Brian Eno – produtor ("Be Stiff")

Devo
Álbuns de new wave
Álbuns de 1978

B Stiff


Kim Langer (født 26. februar 1963 i Paris) er en dansk forfatter, der har skrevet billedbøger, 'læs selv'-bøger og ungdomsromaner.

Bland Langers mest kendte bøger er serien Skaterland fra forlaget Høst & Søn.

Bibliografi
 Kongen af Kandy, 2006
 Buddha: Den oplyste, 2009
 Den afrikanske forbandelse, 2009
 Flugten fra Vestindien, 2010
 Drengen der ville smage en kebab, 2011
 Skaterland: Kristoffer aka Krissy B., 2012
 Skaterland: Mehmet aka Momo, 2012
 Skaterland: Seb aka Scooterboy, 2012
 Skaterland: Emma aka Skatergirl, 2013
 Jack Londons Ulvehunden, 2014
 Skaterland: Det store styrt, 2014
 Skaterland: Alene hjemme, 2014
 Skaterland: Den sure nabo, 2014
 Skaterland: Snydt igen, 2014
 Zombie 2.0: Tut-ank-zombis hævn, 2014
 Zombie 2.0: Zombie-instituttet, 2014
 Det tredje øje, 2015
 Zombie 2.0: Zombie-kirkegården, 2015
 Langer og Smets ÆØÅ, 2016

Priser
Den afrikanske forbandelse var nomineret til Orla-prisen i 2010 som årets børnebog.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Paris
Børnebogsforfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 21. århundrede

Kim Langer


Zirkel ist ein Ortsteil von Mellenbach-Glasbach in der Landgemeinde Stadt Schwarzatal im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Lage
Im Thüringer Wald an den im Tal emporsteigenden Landesstraßen 1144 und 1112 von Mellenbach-Glasbach nach Herschdorf liegt der Ortsteil Zirkel. Rechts und links der Straße an den steilen Hängen des Schwarzatales steht Fichtenwald.

Geschichte
1465 wurde der Ortsteil erstmals urkundlich genannt. Bis 1918 gehörte der Ort zur Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt. Zirkel hatte einen Haltepunkt an der Schwarzatalbahn.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Geographie (Schwarzatal)
Ersterwähnung 1465

Zirkel (Schwarzatal)


Kommandørgården på Rømø er en fredet gård på Rømø ud mod Vadehavet. 'Kommandør' er det hollandske ord for kaptajn på hvalfangerbåde. Gården er et intakt hvalfangerhjem.og ejedes fra 1600-tallet af den samme familie gennem 12 generationer.

Kommandørgården hører under Nationalmuseet og der er offentlig adgang i påsken og fra maj til oktober.

Kommandørgårdens bolig og udlænger er indrettet som i sidste tredjedel af 1700-tallet med eksempler på malerhåndværk og snedkerarbejde, og der er hele vægge udsmykket med tidstypiske hollandske fliser.

I en lade er udstillet skelettet af en kaskelothval.

Toftum skole

Sydøst for Kommandørgården ligger Toftum Gamle Skole, som var i brug fra 1784-1874 af børnene på den nordlige del af Rømø. Den var en af de mindste skoler i Danmark. Den lille bygning har forgang, brændselsrum og kun ét klasseværelse som til tider kunne have op til 40 elever. Bygningen blev fredet i 1950.

Læreren blev aflønnet af skolebørnenes forældre fra Juvre og Toftum. Den første lærer var kaptajn og gårdejer Peter Nielsen Wirth, som bestred stillingen til 1820. Børn som havde mindre timetal end de andre, kunne indskrives for en mindre afgift som "halve" eller "kvarte" børn. Børnene skulle efter tur medbringe lyng og tørv til opvarmning af klasselokalet, og pigerne gjorde efter tur rent på skolen. Skolen er istandsat, så den både inde og ude kommer tæt på skolens oprindelige udseende.

Historie
Gården var indtil 1867 fæstegård under Haderslevhus. Kun jorderne hørte dog til godset; bygningerne var ejet af beboerne. Den nuværende bygning blev i 1749 bygget af Karen Pedersdatter og hendes svigersøn, sømanden Harcke Thadens. Harcke Thadens var gift med  Karen Pedersdatters datter Margaretha.

Huset var oprindeligt i to etager, men blev i 1770 ombygget til den nuværende bygning af Margaretha og hendes anden mand, Hans Peter Hansen. Han var ikke sømand, men kniplingshandler og  havde tjent en formue på produktion og salg af Tønderkniplinger. Samme år blev der anbragt en tavle over hovedindgangen med navnene Hans Peter Hansen, Margaretha Hansens og Thade Harcken.

I 1830erne blev der foretaget flere ændringer. Store rum blev delt til indretningen af aftægtsafdelingen  Oldefars Kammer.

I løbet af det 18. århundrede blev gårdens familier velhavende. Indtægterne stammede hovedsageligt fra søfart. Mændene og drengene arbejdede  på overvejende hvalfangerbåde eller handelsskibe som kommandør, matros, styrmand eller kaptajn. Også fiskeriet i nærheden af Rømøs kyst var indbringende. I søfartstiden havde landbruget kun en sekundær betydning. I 1708 havde gården 3 heste, 2 ungkreaturer og 6 får.

Søfartens betydning for Rømøs mænd og drenge begyndte at svinde efter Englandskrigene fra 1801 til 1814. I løbet af 1800-tallet blev landbruget Rømøs hovederhverv. I folketællingerne fra 1800-tallet er antallet af tjenestefolk på gården svundet ind.

I begyndelsen af 1900-tallet var der en karl og en pige på gården. Efter 1940 var der ingen faste tjenestefolk, men kun hjælp udefra ved særlige opgaver.

1998 blev Kommandørgården restaureret, muliggjort af en donation fra A. P. Møller og hustru Chastine McKinney Møllers Fond til almene Formål.

Kommandørgårdens ejere
I løbet af familiens tolv generationer er gården 7 gange gået i arv på kvindesiden. Den kvindelige arvefølge er markeret med en stjerne:
 ca. 1600-1630: Niels Michelsen
 ca. 1630-1669: Niels Hansen (død 1635) og Karen Nielsdatter*
 1669-1742: Peder Nielsen (død før Mergred) og Mergred Peddes
 1742-1755: Karen Pedersdatter*, enke efter Christen Hansen
 1755-1762: Harcke Thadens og Margaretha Christensdatter*
 1762-1767: Margaretha Christensdatter
 1767-1794: Hans Peter Hansen og Margaretha Christensdatter Hansen*
 1794-1832: Thade Harckens (død 1810) og Kirstine Jørgensdatter
 1832-1845: Peter Hansen Manøe og Margretha Thadesdatter*
 1845-1869: Thade Hans Petersen Manøe og Marianne Iversdatter
 1869-1901: Christen Petersen og Kirstine Ingeborgline Manøe*
 1901-1937: Christian Petersen og Hansine Cornele Jepsen
 1937-1949: Holger Vestergård og Rigmor Petersen*

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Kommandørgården – Den gamle skole i Toftum
 Kommandørgården fra Natmus.dk
 "Kommandørgårdens historie"  fra Natmus.dk

Nationalmuseet
Rømø
Søfart
Hvalfangst
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Tønder Kommune

Kommandørgården på Rømø


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ilija enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Ilija im Okres Banská Štiavnica.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Ilija

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ilija (Slowakei)


Howard Finkel (7 de junio de 1950 - 16 de abril de 2020), fue un presentador de lucha libre estadounidense quien trabajaba para la WWE. Finkel fue contratado en la World Wide Wrestling Federation en el año 1975 por Vincent J. McMahon. Finkel, comenzó anunciando en Madison Square Garden en el año 1977, luego fue contratado por la WWE en el año 1979. Debido a su trayectoria profesional, en 2009 fue incluido en el WWE Hall of Fame.

Carrera

World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation / Entertainment / WWE (1979-2020)

Fue contratado por la WWE (anteriormente WWF) en el año 1979, y fue el primer anunciador del ring que tuvo la empresa. Al pasar tres décadas, la voz distintiva de Finkel fue una de las mejores en la programación de la WWF. Además, fue el primero en anunciar que una superestrella se convierte en 'Nuevo Campeón' y eso motivó la reacción del público positivamente y también fue el primer anunciador del primer evento por PPV, llamado "WrestleMania".

El 19 de enero de 1987, Howard Finkel se presentó en la celebración de 10 años que cumplía la WWF anunciando en el Madison Square Garden por Gene Okerlund. En WrestleMania IX, Howard Finkel cambió su nombre por el de Finkus Maximus.

Como anunciador, Finkel fue generalmente separado de los Storylines, pero ocasionalmente aparecía en algunos. En 1992, fue atacado por Kamala. El 20 de marzo de 1994, en WrestleMania X estuvo como mánager de Harvey Wippleman en la esquina, después de la lucha Wippleman insultó a Finkel. Finkel tuvo su primera lucha en el ring el 9 de enero de 1995, durante la edición de Monday Night RAW donde derrotó a Harvey Wippleman.

Años después en 1998 Finkel comenzó una rivalidad con X-Pac y Jeff Jarrett después de que Jarrett le rapó la cabeza. En SummerSlam de 1998, Finkel estuvo como mánager de X-Pac, y derrotó a Jarrett, rapándole la cabeza.

En agosto de 1999, Finkel presentó el debut de Chris Jericho. El 26 de agosto de 1999, durante el primer episodio de WWE SmackDown, Finkel atacó a Tony Chimel tomando su papel como anunciador. Después del ataque, Finkel salió corriendo y Chimel lo perseguía hasta que llegó Jericho y ayudó a Finkel para que regresara, y luego formaron una alianza con Ken Shamrock.  Jericho convenció a Finkel para distraer a Shamrock durante su lucha, el cual hizo dicha acción.  Shamrock se dio cuenta de la distracción y le lastimó el dedo a Finkel, permitiendo a Jericho para golpear a Shamrock con una silla de acero. Muchas semanas después, Finkel cambió su nombre por el de "El Dopo," quien asumió el papel de árbitro enmascarado. El 14 de octubre, en el episodio de Smackdown!, Jericho derrotó a Curtis Hughes con la ayuda de Finkel. Cuatro días después, en la edición de Monday Night Raw, Curtis Hughes perdió ante Finkel en un juego de Poker.

El 22 de agosto de 2002, durante el episodio de RAW, Finkel deja su cargo como anunciador de la marca, dándole su puesto Lilian Garcia volviéndose heel y comenzando un feudo con ella, y antes de eso, ambos fueron atacados por Three Minute Warning. La semana siguiente, Garcia derrotó a Finkel con ayuda de Trish Stratus y Stacy Keibler, y después de la lucha, ellas la llamaron "tonta rubia" volviendo lilian y finkel a tweener terminando lilian face y finkel heel.

El 4 de abril del 2009, Finkel fue introducido por Gene Okerlund en el Salón de la Fama de la WWE. Finkel estuvo como la voz de la presentación del programa de John Morrison y The Miz, denominado The Dirt Sheet y también participaba de algunas escenas.

Regresó el 15 de noviembre del 2010 en la edición de RAW Old School como anunciador de ring invitado. También apareció en la NXT en el reto llamado "Out-think The Fink". El 30 de marzo del 2011, anunció los combates que se realizaron en WrestleMania XXVII.

En Survivor Series (2011) fue el anunciador personal de CM Punk en su lucha contra Alberto del Río.

También aparece en el videojuego WWE All Stars de THQ como presentador de las Superstars y Leyendas. El 16 de abril de 2020 Howard Finkel falleció a la edad de 69 años

Trabajos
 Anunciador de WWF Superstars of Wrestling
 Anunciador de Heat
 Anfitrión de Byte This
 Anunciador de RAW (enero de 1993 - 1997)
 Anunciador de SmackDown
 Anunciador de los House shows
 Anunciador de Madison Square Garden
 Anunciador del Salón de la Fama
 Anunciador de WrestleMania 22, WrestleMania XXIV, WrestleMania XXVI, WrestleMania XXVII y WrestleMania 29
 Anunciador de Florida Championship Wrestling (FCW)

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Online World of Wrestling
 Perfil del WWE Salón de la Fama

Expresentadores de WWE
Luchadores incluidos en el WWE Hall of Fame
Nacidos en Newark (Nueva Jersey)
Presentadores de lucha libre profesional

Howard Finkel


An Gigantochloa poilanei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni To Quyen Nguyen. An Gigantochloa poilanei in nahilalakip ha genus nga Gigantochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gigantochloa

Gigantochloa poilanei


ADMERE est un collectif d'art urbain composé de ADNX et de Klemere et basé à Périgueux en France qui doit sa notoriété à des happenings de rue.

2019

 Banderole "tu es belle Brigitte"
 Rond-point Jacques Chirac
 Tétons sur plots
 Étiquetage du rocher de l'Arsault

2020

 Place de stationnement recouverte de feuilles d'or
 Mémorial du confinement en pâtes et papier toilette
 Corde au cou d'une statue du Maréchal Bugeaud
 Le Canard Masqué

2021

 Banderole "iel est beaulle Robert"

2022

 Affiches "C'était mieux avant."

Références

Collectif d'artistes français
Artiste contemporain français

Admere


Za indijsku glumicu, pogledajte "Sukanya (glumica)".
Prema hinduističkoj mitologiji, Sukanya (sanskrt सुकन्या) bila je kći Sharyatija te supruga velikog mudraca Chyavane, kojeg je, nažalost, nehotice bila oslijepila. Njezin ju je otac udao za Chyavanu kako bi mu "nadoknadio" gubitak vida te je Sukanya bila vjerna suprugu.

Božanski blizanci Ašvini su jednog dana zapazili da je ona iznimno lijepa te su odlučili uzeti ju na Nebo, upitavši ju bi li se htjela udati za jednoga od njih, na što je ona odgovorila da ne bi jer je bila iznimno vjerna supruga. Čuvši kako je časna, Ašvini su bili iznimno zadovoljni te su joj predložili da vrate vid i mladost njenom mužu, ali su joj dali uvjet – vratit će Chyavanu vid i mladost, učiniti ga jednakim njima te ako ga ona uspije prepoznati, tada će mu vid ostati. Nakon što su Chyavana i Sukanya prihvatili uvjet, blizanci su vratili vid i mladost Chyavani, učinivši ga jednakim njima, ali je oštroumna Sukanya uspjela prepoznati svog supruga. Nakon što su blagoslovili par, blizanci su otišli.

Izvori i bilješke

Mitološki Indijci

Sukanya