Arqueologia da Guerra Civil Espanhola é o nome dado ao estudo arqueológico sobre os vestígios da Guerra Civil Espanhola, conflito armado que decorreu entre 1936 e 1939.

A Arqueologia da Guerra Civil Espanhola enquadra-se na Arqueologia Contemporânea, uma vertente de estudo da Arqueologia como disciplina das ciências sociais e humanas, na sua componente geral. Esta por sua vez estuda os acontecimentos históricos, de um ponto de vista arqueológico que ocorreram entre a Revolução Francesa, onde se deu início à Era contemporânea, até à nossa actualidade.

Importância da Arqueologia Contemporânea
A Arqueologia aborda, evidentemente, diversos períodos cronológicos incluindo a Era contemporânea. Não obstante isso, esta área de estudo ainda é muitas vezes desconsiderada em comparação com outros períodos cronológicos mais antigos por vários arqueólogos, devido a diversos factores tais como como a vasta documentação, fotografias e vídeos, que não existem no estudo de períodos cronológicos mais antigos, e que fazem com que a abordagem a determinado sítio arqueológico possa ser diferente devido aos meios que se encontram à disposição dos arqueólogos.

Apesar das várias críticas existem alguns pontos interessantes e válidos que devem ser tidos em conta acerca da importância da Arqueologia Contemporânea:

● Dar a conhecer à sociedade em geral, diversos factos sobre um assunto em particular de um ponto de vista mais material através da Arqueologia.

● Procurar pela veracidade dos factos, que em diversos momentos da Era contemporânea podem ter sido deturpados por exemplo: o número de mortos que um regime apresenta à sua população acerca de algum confronto, manifestação ou guerra versus o número de mortos que realmente ocorreu (p. e. número de mortos nas valas comuns da guerra civil espanhola).

● Integrar a população de uma forma mais activa com a História do seu país, assim como aumentar a consciência da mesma para a preservação do património, (p. e. a Arqueologia Social na América Latina).

Guerra Civil Espanhola e a sua relação com a Arqueologia
O relacionamento da Guerra Civil Espanhola com a área de estudo da Arqueologia é relativamente recente sendo que apenas no início do século XXI é que a sociedade espanhola começou a presenciar uma mudança, quer em termos políticos como em termos sociais, acerca do conflito que ocorreu em Espanha na década de 30 do século XX.

Esta mudança teve a sua origem na transição numa primeira fase, mais embrionária, após a morte do general Francisco Franco em 1975, quando o reino de Espanha realizou a sua transição gradual para uma monarquia constitucional sendo a mesma reinada por D. Juan Carlos à época.

A segunda fase de transição deu-se após a aprovação da Lei da Memória Histórica em 2006 que se caracterizou, na sua essência pela re-examinação do passado recente da História de Espanha, mais em concreto desde a guerra civil até à actualidade. Esta re-examinação permitiu à sociedade espanhola informar-se de forma mais clara e ampla acerca da guerra civil que ocorreu no seu próprio país assim como o regime de Franco que governou o mesmo durante praticamente 4 décadas.

Ao permitir à sociedade espanhola esta visão mais clara dos acontecimentos , o Estado espanhol tinha como objectivo fazer com que a mesma tivesse a plena noção dos ideais e daquilo que era verdade, ou não, a respeito dos republicanos e dos nacionalistas pois a História Mundial é sempre escrita pelos vencedores e não pelos vencidos.

Naturalmente o regime de Franco caracterizou-se pelo seu anti-socialismo, anti-comunismo e anti-anarquismo que foram as três principais correntes ideológicas que compunham a facção republicana tendo a sociedade espanhola da época sido fortemente influenciada pela ideologia nacionalista.

Valas Comuns
Em termos arqueológicos a Lei da Memória Histórica de 2006 permitiu acelerar o processo de exumações que já se encontrava a decorrer em Espanha desde o início do século XXI, sendo apoiado por organizações não governamentais (ONGs) como por exemplo a associação Recuperación de la Memoria Historica e a associação Foro por la Memoria.

Para além do apoio das ONG's na exumação dos corpos pertencentes a indivíduos que morreram no período da guerra civil espanhola, as universidades também tiveram um papel importante inclusive no período anterior à aprovação da Lei da Memória Histórica, pois as mesmas ajudavam a preservar a documentação e realizavam trabalhos de laboratório como forma de organizar e e detalhar a enorme quantidade de corpos que iam sendo descobertos.

Relativamente às valas comuns em concreto, é possível afirmar que existiam alguns factores importantes que contribuíram para a maior divulgação e aprofundamento do estudo dos indivíduos que iam sendo encontrados. Antes de ser realizado qualquer procedimento arqueológico em concreto, ou seja, a escavação propriamente dita, eram feitos diversos questionários à população próxima do local que iria ser escavado, de forma a facilitar o processo de maximização de todas as informações relevantes e relativas aos indivíduos desaparecidos, e em que circunstâncias é que os mesmos desapareceram.

Em termos mais práticos, a escavação propriamente dita seguia os padrões normais de uma escavação arqueológica, ao longo de camadas estratigráficas e desse modo deixando os indivíduos expostos que nesse local tinham falecido. Uma parte bastante importante das escavações das valas comuns era também a vistoria do local com um detector de metais de forma a ser possível localizar todos os vestígios possíveis de balas que estivessem no local, pois as mesmas são uma componente directamente ligada aos assassinatos das vítimas que, na sua grande maioria eram mortas a tiro.

Através das análises dos diversos locais referentes às valas comuns, foi possível perceber que muitos dos indivíduos foram mortos antes de serem enterrados nas mesmas, sendo que em certos locais crê-se que vários indivíduos foram mortos nas próprias ruas. Estes assassinatos eram em diversas situações organizados de forma a levar a vítima a pensar que ia ser encaminhada para uma esquadra ou para a penitenciária, quando na realidade as mesmas acabariam por morrer pouco tempo depois.

As valas comuns referentes à guerra civil espanhola tiveram uma utilização bastante diversificada, tendo algumas sido utilizadas para enterrar poucos indivíduos e apenas numa única ocasião, enquanto outras foram utilizadas mais do que uma vez e tinham no seu interior várias ossadas pertencentes a diversas indivíduos.

Trincheiras

Nacionalistas
As trincheiras são, desde há bastante tempo uma componente bastante comum dos conflitos armados, sendo as mesmas uma estrutura bastante útil para a defesa de um determinado grupo de indivíduos devido às suas características e especificidades.

A guerra civil espanhola não fugiu a essa regra tendo sido construídas diversas trincheiras de forma a segurar posições estratégicas, e adoptar uma postura defensiva em relação ao inimigo. Relativamente à facção dos nacionalistas é possível afirmar que de todas as trincheiras edificadas, há uma que sobressai devido à quantidade generosa de informações que foram possíveis obter através das escavações arqueológicas realizadas na mesma. Esta trincheira denomina-se El castillo e está situada em Abanádes localizando-se a mesma a Nordeste de Madrid e na província de Guadalajara.

Estas escavações arqueológicas foram realizadas devido a dois motivos principais sendo que o primeiro encontrava-se obviamente no interesse por parte dos arqueólogos em encontrar informações, através dos artefactos presentes, acerca da guerra civil espanhola e das suas especificidades no local em questão. Por outro lado, outra motivação destas escavações, residia no desejo dos arqueólogos, ao finalizarem as escavações no local, poderem deixar o mesmo em condições e apto a ser visitado tanto para indivíduos provenientes do estrangeiro, como para os próprios espanhóis que tinham interesse em adquirir novos conhecimentos acerca deste conflito armado que ocorreu no seu próprio país.

Esta trincheira terá sido construída, muito provavelmente entre Junho de 1937, época em que o alto comando do General Francisco Franco decidiu não iniciar a sua retirada da posição estratégica onde se encontrava até Abril de 1938, data que ficou marcada pela contra-ofensiva nacionalista sobre as posições republicanas situadas na zona mais oriental de Espanha.

A trincheira de El castillo foi construída numa colina sendo que esta localização foi obviamente selecionada pela vantagem em termos defensivos, que a altura do terreno dá, aos indivíduos que se encontravam dentro da trincheira. Foram também deixados postos de metralhadoras onde eram feitos pequenos buracos na própria trincheira de modo a aproveitar a conjugação da localização da mesma com o poder de fogo destas armas, fazendo com que se tornasse mais complicado para o invasor aceder ao local. Numa das extremidades desta trincheira em específico foi construído um bunker onde era usado armamento de maior calibre, sendo que toda a estrutura em si foi construída e reforçada com materiais que aguentassem uma possível invasão armada, tais como pedra ou betão com cerca de 60 centímetros de espessura e contendo ainda a presença de ameias, muito conhecidas pela sua presença nas muralhas dos castelos onde forneciam protecção aos indivíduos dentro do mesmo dando-lhes também a possibilidade de observar e atacar à distância o inimigo.

Para além da estrutura defensiva e mais visível no topo da mesma, a trincheira de El castillo continha também alguns abrigos no interior e ao longo da mesma onde, como o nome indica, serviam para abrigar os soldados que estivessem, no momento a repousar enquanto os seus camaradas estavam de vigia no topo da trincheira. Por motivos de segurança, estes abrigos tinham acesso directo à trincheira, de forma a evitar a exposição desnecessária dos soldados que se encontravam no interior mesma, ao fogo inimigo.

Para além da própria estrutura e dos dados bastantes interessantes que fazem parte da mesma, existem dados arqueológicos que se manifestaram através da presença de arte urbana nas trincheiras, vulgarmente conhecidos como graffitis. Tanto neste local como noutras fortificações e estruturas defensivas foram descobertas provas físicas que demonstravam o estado de espírito dos soldados presentes na mesma à época. No caso da trincheira de El castillo foram descobertos 16 exemplares (de graffitis) contendo mensagens de motivação e de apoio ao regime de franquista: "(...) Franco Caudillo (en el parapeto aspillerado), Vi[va Fran]nco (...)".

Republicanos
No lado oposto deste conflito armado, os republicanos também construíram fortificações e trincheiras de modo a abrandar o avanço dos nacionalistas o máximo possível.

Relativamente à arte urbana, e começando pelo tópico que foi abordado ainda há pouco, é possível afirmar que, no lado dos republicanos a demonstração de arte urbana, principalmente nos graffitis que eram elaborados, teve uma presença bastante mais considerável em comparação com os nacionalistas. Este facto deu-se principalmente devido à gradual perda de território, no decorrer da guerra, por parte dos republicanos, o que a nível psicológico tem um efeito considerável no estado de espírito dos indivíduos envolvidos e obviamente os mesmos exprimiam esses sentimentos através da pintura de murais e graffitis de modo a manter a motivação e moral o mais alta possível e demonstrando também o seu apoio ao regime republicano espanhol.

Em relação à construção das trincheiras em si é possível afirmar, como forma de exemplo das diversas que foram construídas, que perto da povoação de Abanádes, tal como existia a trincheira nacionalista El Castillo foi também construída uma trincheira pelos republicanos, denominada Alto de la Casilla sendo que a mesma tinha bastantes similaridades com a trincheira nacionalista analisada anteriormente.

Após as escavações na trincheira do Alto de la Casilla foram descobertas 60 balas de Mosin Nagant, um fuzil construído na União soviética, sendo que para além disso, observando a estrutura completa da fortificação do Alto de la Casilla, parece não ter sido construída nenhuma torre de vigia fortificada, que assegurava um melhor controlo sobre o inimigo, sendo que na trincheira nacionalista El Castillo essa estrutura encontra-se presente e faz parte da composição da global da trincheira.

Campos de Concentração
A realidade da existência de campos de concentração é um facto inegável e que tem sido ao longo dos anos estudado de forma bastante aprofundada. Desde o campo de concentração do Tarrafal, em Cabo Verde, pertencente ao sistema prisional português do Estado Novo , passando pelos campos de concentração que existiram na Alemanha Nazi, até aos gulags da União Soviética é possível observar que existe um padrão específico. Esse mesmo padrão passa pela utilização da censura, repressão e a por consequente, a violência de modo a fazer com que a sociedade siga as regras impostas pelo Estado, especialmente em termos políticos, e dessa forma, não permitindo a instauração de um verdadeiro regime democrático onde a diversidade de opiniões é um factor elementar e característico do regime e da sociedade.

Tendo a noção que a existência dos campos de concentração era uma realidade nos regimes que reprimiam a população utilizando a força e violência como ferramenta principal, o caso espanhol durante o período da guerra civil e após o mesmo não é excepção à regra.

Antes de referir o exemplo principal deste tópico é necessário referir que o regime republicano espanhol, durante a sua curta existência, e antes de ter saído derrotado da guerra civil também tinha uma polícia política que procurava, detinha e encarcerava indivíduos que pudessem destabilizar o sistema político, fossem eles de extrema direita ou também de extrema esquerda (como era o caso dos anarquistas). Essa polícia política denominava-se SIM (Servicio de Información Militar) e operou um pouco por todo o país, encarregando-se inclusive de deter os desertores republicanos durante o período da guerra civil espanhola, prendendo-os em diversos campos de concentração e prisões que existiam no país como era o exemplo do campo de concentração de Castuera situado a cerca de 170 quilómetros a Oriente de Madrid.

Por outro lado, na facção nacionalista a maioria dos campos de concentração e o número de detenções ocorreu após o final da guerra, quando o regime de Franco governou por completo Espanha removendo da sociedade todos os indivíduos que representassem uma ameaça ou não se enquadrassem em termos políticos com o regime que estava em vigor à época.

No regime de Franco era realizada uma triagem relativamente aos detidos e ao destino dos mesmos. Se o indivíduo representasse uma grande ameaça ao regime era, na generalidade dos casos condenado à morte. Por outro lado se não fosse considerado como uma grande ameaça ao regime era condenado a trabalhos forçados estando este factor dependente da sua idade e da sua condição física para realizar esses mesmos trabalhos forçados.

A única forma dos indivíduos que fossem detidos saírem em liberdade era se os mesmos demonstrassem uma mudança drástica em termos políticos e conseguissem provar a sua lealdade ao regime franquista. Aqueles que conseguissem sair demonstrando isso mesmo, eram encaminhados para o serviço militar obrigatório após a sua libertação.

Em termos materiais um exemplo bastante adequado a este tópico é a prisão de Castuera, localizada na província de Badajoz. Esta prisão/campo de concentração viu passar pelo seu estabelecimento cerca de 30 mil indivíduos, na sua grande maioria presos políticos, entre Abril de 1939 e Março de 1940, época em que foi desmantelada.

Entre 2010 e 2012 foram realizadas escavações na antiga prisão de Castuera, contando com a participação do arqueólogo Alfredo González-Ruibal, tendo os arqueólogos o objectivo de analisar em maior detalhe a área onde se encontravam as instalações, as latrinas, os postos de vigia dos guardas e também as exumações que foram realizadas no cemitério a pedido da A.M.E.C.A.D.E.C. (Asociación Memorial Campo de Concentración de Castuera), sendo que esta associação conseguiu que este local fosse considerado como um bem de interesse cultural, caso único em Espanha.

O campo de concentração era formado por 80 barracões pré fabricados onde, em cada um eram alojados 70 presos o que, feitas as contas, dava menos de 1 metro quadrado por preso, o que revelava umas condições bastante claustrofóbicas de detenção, sendo por comparação cinco vezes menor do que prisões construídas nos E.U.A. ou na Alemanha nas duas guerras mundiais que ocorreram no século XX.

Com as escavações realizadas no local foi também possível perceber que a vida dos reclusos era bastante complicada em termos de sobrevivência, tendo os mesmos que compartilhar por exemplo, uma lata de sardinha por 4 indivíduos. Em termos de higiene e de condições de vida também não era muito favorável a situação para os reclusos sendo que vários acabariam por falecer vítimas de doenças contraídas dentro do próprio campo de concentração. As doenças contagiosas tais como a tuberculose e o tifo seriam das mais letais devido à descoberta de diversas caixas de medicamentos e ampolas de vidro que foram encontradas no local após as escavações.

Incluída também nas condições e de vida e na higiene dos reclusos encontravam-se os sistemas sanitários da prisão que eram bastante fracos e reduzidos sendo que as latrinas que eram usadas pelos reclusos tinham apenas 30 a 50 cm de profundidade o que levava ao seu rápido entupimento e consequente acumulação de dejetos que eram nocivos para a higiene pública do local em questão. Os sistemas sanitários do campo de concentração de Castuera eram também feitos para deixar os reclusos com o máximo de desconforto possível devido à sua privacidade praticamente inexistente e, adicionando aos problemas de saúde que ocorriam como as gastroenterites faziam com que as condições sanitárias se revelassem um suplício tanto mental como físico.

Para todos os indivíduos que estivessem detidos em Castuera e que ousassem confrontar a autoridade imposta pelos guardas o desfecho era bastante severo. A pena de morte era muitas vezes aplicada para situações de indisciplina por parte dos reclusos que acabavam por ser enterrados em valas comuns ou no cemitério próximo da prisão de Castuera que também foi alvo de estudos por parte dos arqueólogos que analisaram o local. Segundo o próprio arqueólogo Alfredo González-Ruibal foram documentados um total de 36 corpos sendo que 33 dos mesmos eram prisioneiros de Castuera.

Arqueologia da Batalha do Ebro

Importância da Arqueologia no estudo da aviação
Neste tópico será abordada uma das mais, senão mesmo, a mais importante batalha que ocorreu durante a guerra civil espanhola: a batalha do Ebro.

Esta batalha ocorreu entre 25 de Julho e 16 de Novembro de 1938 tendo a mesma decorrido próximo do Rio Ebro (daí o seu nome) que se situa na região mais oriental de Espanha próximo de Aragão. Este conflito viria a ter bastante impacto e notoriedade devido ao número de efectivos humanos e bélicos (terrestres e aéreos) que foram organizados e convocados para participar nesta batalha. Esta batalha ocorreu num período onde a facção nacionalista estava gradualmente a progredir para ganhar o controlo de todo o território espanhol sendo que na mesma, depois da ofensiva nacionalista sobre as posições republicanas, existiu uma contra-ofensiva por parte dos republicanos, com vista a recuperar o território que foram gradualmente perdendo, mas que acabou por não ter sucesso.

Numa perspectiva arqueológica esta batalha veio a resultar na investigação e estudos intensivos por parte da DIDPATRI (Didática del Património) sendo esta organização composta por investigadores da Universidade de Barcelona que tem a batalha do Ebro como principal fonte e alvo do estudo da mesma. Dentro da diversidade dos estudos que tem sido levado a cabo pela DIDPATRI um dos que sobressai, e tem relevância no contexto da Arqueologia da guerra civil espanhola é o papel que a aviação teve nesta batalha.

Nesta batalha em particular os combates aéreos foram bastante importantes para o desenrolar da mesma sendo que a força aérea republicana, mais conhecida como La Gloriosa tentou, em vão por todos os meios, enfrentar o poderio da força aérea nacionalista que contava com o apoio das forças aéreas alemãs e italianas.

A DIDPATRI, apesar do escasso património arqueológico que se veio a descobrir, desde 2002 que iniciou um estudo bastante detalhado sobre a aviação e todas as suas componentes tais como a documentação de artefactos e da cultura material, aeródromos, evidências dos bombardeamentos aéreos, documentação sobre acidentes que possam ter ocorrido assim como monumentos comemorativos ou funerários ligados à aviação.

Num contexto mais prático, a aviação da batalha do Ebro, foi analisada através de escavações arqueológicas que decorreram entre 2008 e 2018, sendo que numa primeira fase foram prospectadas e escavadas certas e determinadas áreas de alguns aeródromos tais como Pacs, Santa Oliva, Sabanell, Els Monjos, La Garriga e o aeródromo de El de Celrà em Girona, sendo que todos os que foram anteriormente referidos encontravam-se na região da Catalunha.

Através de um procedimento em duas fases foram também escavados outros locais associados aos aeródromos, sendo que, numa primeira fase eram procuradas irregularidades e anomalias que pudessem evidenciar alguma utilização singular desse mesmo terreno em períodos anteriores e mais tarde, esses mesmos terrenos eram alvo de uma prospecções geofísicas, prospecções com utilização de georadar, prospecções magnéticas e utilização de detectores de metais com o objetivo de analisar melhor a área antes da realização de qualquer escavação no local. Devido a estes métodos tecnológicos para além dos locais referidos, que foram alvo de estudo, também refúgios antiaéreos, trincheiras defensivas, observatórios, postos de comando,espaços residenciais e limites de pistas aéreas foram analisadas. Seguidamente a estes locais terem sido prospectados e escavados toda a sua cultura material, presente nesses mesmos locais, foi analisada em laboratório seguindo critérios estabelecidos por historiadores e especialistas em aviação e aeródromos, sendo que após essa análise de mais de um milhar de artefactos encontrados, foi possível constatar que a grande maioria das peças foi classificada, de acordo com os historiadores e especialistas como "armamento militar; "peças de aviação"; "objectos da vida quotidiana"; "objectos agrícolas" e "outros".

A investigação arqueológica, relativa à aviação, da Batalha do Ebro revelou-se bastante importante devido ao estudo de uma componente material (os aviões e todas as estruturas diretamente ligadas aos mesmos) que teve imensa relevância neste batalha em específico e que, graças às diversas escavações arqueológicas neste local, permitiu a continuação da longa e importante "caminhada" em direcção ao esclarecimento da guerra civil espanhola quer pelo seu valor e interesse histórico-militar de forma a saber como ocorreram e que tácticas foram utilizadas nestas batalhas como também do ponto de vista do seu valor político e social, de forma a esclarecer a sociedade espanhola acerca dos factos que ocorreram nesta guerra e deixando a mesma ganhar consciência das possíveis "lavagens cerebrais" que o regime político e ditatorial de Francisco Franco possa ter passado e manipulado ao longo de várias décadas.

Para além do interesse arqueológico e histórico a arqueologia da batalha do Ebro revelou-se bastante avançada em termos sociais pois, neste caso em específico, a Arqueologia adquiriu contornos públicos. Ou seja, através de organizações como a já referida DIDPATRI, a ADAR (Associació d'Aviadors de la República) e a CIARGA (Centro de Interpretación de la Aviación Republicana) o foco destas investigações era também para dar a conhecer ao público em geral mais informações e especificidades sobre a guerra civil espanhola e a no modo como a Arqueologia ia desvendando e esclarecendo novas provas factuais, que antes não eram possíveis de ser constatadas. Estamos perante um caso claro de Arqueologia Pública.

Arqueologia do Pós-Guerra
Apesar da guerra civil espanhola ter tido o seu término em 1939, mais precisamente a 1 de Abril desse mesmo ano, a situação caótica a nível económico e social que se viveu em Espanha no período do pós-guerra foi bastante complexa.

Como em qualquer território onde ocorre uma guerra, ainda para mais, com o poder de fogo que já existia no século XX, os locais onde habitam as populações aí residentes muitas vezes acabam por ser devastados pela simples brutalidade do conflito em si. Em Espanha este facto não se revelou excepção sendo que várias cidades, vilas e aldeias ficaram completamente destruídas durante a guerra.

Devido a essa situação foi aprovado, em 1959, o Plano de Emergência Social, com o objectivo de fomentar a construção de casas e acabar com as habitações precárias (barracas) que se foram formando durante e após a guerra. Contudo uma situação interessante a divulgar e que ocorreu após a guerra civil espanhola ter tido o seu término foi o regresso de muitos indivíduos e famílias ao campo, dado que os mesmos tinham saído desses mesmos locais devido às localidades em questão terem servido como palco principal das batalhas entre os nacionalistas e os republicanos, como foi por exemplo a localidade de Abánades, já anteriormente referida, onde decorreram violentos confrontos.

O ponto interessante a divulgar surge precisamente com este regresso das populações a locais como Abánades por exemplo onde a agricultura voltou a assumir um papel bastante importante na sobrevivência das populações locais e onde surgiu um novo tipo de "colheitas": a recolha de objectos de guerra. Para ajudar na reconstrução das habitações e estruturas de trabalho foram reutilizados vários materiais bélicos. Vigas que anteriormente serviriam para criar obstáculos anti-tanque ou abrigos dos telhados seriam agora usados como lintéis; As chapas de ferro corrugado usadas na guerra eram agora utilizadas para criar galinheiros, cercar as hortas e barracões que existissem; Noutras situações registou-se também o uso de caixas de munições e capacetes para criar ninhos para os pássaros.

Para além de um carácter funcional, os objectos bélicos que foram deixados nestes locais serviriam também como objectos de adorno nas habitações, como fragmentos de balas, granadas e morteiros utilizados na decoração das casas.

Com o regresso ao campo, apesar da criatividade e aproveitamento das populações de materiais que são associados a destruição e morte, não foi possível, em diversas situações, fugir à paisagem brutal e horrenda do número de mortos que foram deixados nas ruas de diversas localidades, e em zonas florestais próximas das mesmas um pouco por todo o território espanhol (como é o caso de Abanádes).

Vários foram os corpos que acabariam por ser enterrados nas trincheiras, no caso específico de Abanádes por exemplo, onde as mesmas foram usadas para depositar vários indivíduos mortos durante a guerra , e que seguidamente, acabariam por ser tapadas com terra.

Importante também referir que, dadas as condições de vida bastante difíceis no período do pós guerra em Espanha, muitos objectos pertencentes aos indivíduos falecidos e depositados em antigas trincheiras, cemitérios (etc…) eram retirados dos mesmos para obtenção de lucro ou para uso próprio, assistindo-se assim a uma superioridade das dificuldades dos momentos vividos à época sobre a ética e moral da sociedade.

Referências Bibliográficas

Guerra Civil Espanhola
Arqueologia da Espanha

Arqueologia da Guerra Civil Espanhola


Oyhof ist ein Ortsteil mit Wildgehege in der Gemeinde Tannheim im Landkreis Biberach in Oberschwaben.

Beschreibung

Auf dem Gebiet des Oyhofs befand sich die nach dem Dreißigjährigen Krieg vereinödete Ortschaft Oy. Der Oyhof steht an der vom Bahnhof Tannheim kommenden Oyhofer Straße unmittelbar an der dortigen Brücke über dem Illerkanal. Der Wohnplatz besteht aus einem Forsthaus der Gräflich von Schaesberg'schen Forstverwaltung mit den dazugehörigen Wirtschaftsgebäuden und einem als Wildpark bezeichneten, unmittelbar anschließenden umzäunten, circa acht Hektar großen Gelände. In dem Gelände befinden sich über hundert Wildschweine, Hirsche, Rehe und sonstige Tiere. In der Nähe des Oyhofs liegen eine Keltenschanze und mehrere Hügelgräber. Im Jahre 1833 wurde der Oyhof nach Gräfin Sophie von Schaesberg (* 24. Juni 1823; † 17. November 1845) in Sophienhof umbenannt. 1949 wurde die stattliche um 1630 errichtete Zehntscheuer des Oyhofs abgerissen. Die Steine der Kirche der ehemaligen Ortschaft Oy wurden 1781 für den Bau der Kapelle St. Michael in Arlach verwendet.

Im Jahre 2006 wurde von privater Hand eine der Heiligen Crescentia von Kaufbeuren geweihte Kapelle beim Oyhof errichtet.

Bauwerke
Kreszentiakapelle, 2006
Wildgehege
Hügelgräber

Wirtschaft
In dem Ort befinden sich ein Forsthaus und dazugehörige Wirtschaftsgebäude des Gräflich von Schaesbergschen Forstwirtschaftsbetriebes.

Literatur

 Das Land Baden-Württemberg. Amtliche Beschreibung nach Kreisen und Gemeinden. (in acht Bänden); Hrsg. von der Landesarchivdirektion Baden-Württemberg; Band 7: Regierungsbezirk Tübingen. Kohlhammer, Stuttgart 1978, ISBN 3-17-004807-4.

Weblinks

 Oyhof bei LEO-BW

Ort im Landkreis Biberach
Ort in Oberschwaben
Geographie (Tannheim, Württemberg)
Ersterwähnung 1182

Oyhof


An Cypripedium sichuanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Holger Perner. An Cypripedium sichuanense in nahilalakip ha genus nga Cypripedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cypripedium

Cypripedium sichuanense


El puente puede referirse a:

Cine y televisión

 El puente (película de 1950), película argentina en blanco y negro dirigida por Carlos Gorostiza y Arturo Gemmiti.
 El puente (película de 1959), película alemana dirigida por Bernhard Wicki.
 El puente (película de 1977), película española dirigida por Juan Antonio Bardem.
 El puente (película de 1992), película dirigida por Syd Macartney.
 El puente (programa de televisión) (1997), programa de televisión de España.
 Most (película) (llamada en español El puente, 2003), película (corto) dirigida por Bobby Garabedian.
 El puente (serie de televisión de 2011), serie de televisión policiaca escandinava.

Literatura

 El puente (cuento) (1917), cuento de Franz Kafka.

Música
 «El puente» (canción) (1968), canción de Los Mismos.
 El puente (álbum) (1995), disco del compositor y cantante uruguayo Jaime Roos.

Pintura

 El puente (obra de Guillermo Silveira) (a. de 1960), cuadro del pintor y escultor español Guillermo Silveira.

Toponimia

En Bolivia
 El Puente (Tarija), localidad y municipio de la provincia de Eustaquio Méndez, departamento de Tarija.
 El Puente (Santa Cruz), localidad y municipio de la provincia de Guarayos, departamento de Santa Cruz.
 Laguna El Puente.

En España
 El Puente (Alcaucín), localidad del municipio de Alcaucín, provincia de Málaga.
 El Puente (Álora), localidad del municipio de Álora, provincia de Málaga.
 El Puente (Mieres), lugar de la parroquia de Baíña, concejo de Mieres, Principado de Asturias.
 El Puente (Parres), lugar de la parroquia de La Güera Deu, concejo de Parres, Principado de Asturias.
 El Puente (Santa Eulalia de Oscos), lugar de la parroquia de Santa Eulalia de Oscos, concejo de Santa Eulalia de Oscos, Principado de Asturias.
 El Puente (Santa Cruz de Tenerife), localidad del municipio de Valle Gran Rey, provincia de Santa Cruz de Tenerife.
 El Puente (Cantabria), localidad del municipio de Guriezo, Cantabria.
 El Puente (Zamora), localidad del municipio de Galende, provincia de Zamora.

Variantes
 El Puente de Sabiñánigo, localidad del municipio de Sabiñánigo, provincia de Huesca.
 El Puente Vega, localidad del municipio de Amieva, Principado de Asturias.
 El Puente Dobra, localidad del municipio de Amieva, Principado de Asturias.
 El Puente del Arzobispo, municipio de la provincia de Toledo.

En Honduras
 El Puente (zona arqueológica), zona arqueológica en el departamento de Copán.

Publicaciones
 Ediciones El Puente (1961-1965), grupo literario cubano.
 El Puente (periódico) (f.1992), periódico gratuito de Indiana (Estados Unidos) en idioma español.
 El Puente (revista).

Miscelánea
 El Puente (empresa) (f.1972), empresa alemana.

El Puente


Porsche 550 Spyder, Alman otomobil üreticisi Porsche tarafından 1950'lerde üretilmiş spor otomobil.

Walter Glöcker tarafından 1951'de yapılan Porsche 356 Spyder'dan ilham alan fabrika, ilk kez yarışlarda kullanılmak üzere özel olarak tasarlanmış bir araç tasarlamaya karar verdi.

Porsche RS veya Spyder olarak da bilinen Porsche 550, Porsche'ye büyük bir spor otomobil yarışında ilk zaferini 1956 Targa Florio yarışını kazanarak tattırdı. James Dean'in ölümüyle sonuçlanan kazada kullandığı araçtır.

550 Spyder
Roadsterler
1953'te tanıtılan otomobiller
1957'de Formula 1

Porsche 550 Spyder


An Apluda mutica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Apluda mutica in nahilalakip ha genus nga Apluda, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Apluda (Poaceae)

Apluda mutica


Henri de Baillet-Latour,  (1. ožujka 1876., –  6. siječnja 1942.), bio je belgijski športski pedagog, član Međunarodnoga olimpijskog odbora od 1903., i predsjednik MOO-a u razdoblju od 1925. do 1942. godine.

Vanjske poveznice

 Službene stranice MOO-a o Henriju de Baillet-Latouru

 Olimpijske igre
Športski pedagozi
 Športski djelatnici
Šport u Belgiji

Henri de Baillet-Latour


Anđeoski most (tal.: Ponte Sant'Angelo), u antici Elijev most (lat.: Pons Aelius), rimski je most preko rijeke Tiber u Rimu. Dao ga je izgraditi rimski car Hadrijan 134. godine s funkcijom spajanja središta grada i novoizgrađenog carevog mauzoleja, danas Anđeoske tvrđave. Obložen je i ukrašen sedrenim pločama (travertin) i premošćuje Tiber s pet lukova. Most je sada isključivo pješački, povezuje gradsku četvrt Ponte (koja je dobila ime po samom mostu) i četvrt Borgo, kojoj most administrativno pripada. Iz njega se pruža dojmljiv pogled na Anđeosku tvrđavu.

Povijest
Most je u antici bio izgrađen od magmatske stijene peperina i obložen sadrenim pločama. Bio je to most s tri luka do kojih se dolazilo putem rampe s obale. Rampe su bile podbočene trima manjim arkadama na lijevoj obali prema gradskom središtu i dvjema na desnoj obali prema Hadrijanovom mauzoleju, no uništene su 1893. tijekom izgradnje obalnih bedema i zamijenjene modernim arkadama. Cestovni plašt je u središtu bio namijenjen kolnom prometu, a bočno su izgrađeni visoki pločnici s kamenim ogradama na obrubu.

U srpnju 472. godine most su iskoristile gotske postrojbe magistra militum Ricimera u napadu na istočni dio grada koji je branio rimski car Antemije. U srednjem vijeku most je bio dio puta kojime su se hodočasnici kretali prema bazilici svetog Petra i bio je poznat i kao "Most svetog Petra" (lat.: pons Sancti Petri). U doba pontifikata pape Grgura Velikog u 6. stoljeću most mijenja ime u "Anđeoski most" (tal.: Ponte Sant'Angelo) po Anđeoskoj tvrđavi (izvorno Hadrijanovom mauzoleju). Tijekom jubileja 1450. godine urušile su se bočne kamene ograde pod pritiskom mnoštva hodočasnika i mnogi od njih pali su u rijeku Tiber. Ova je tragedija odnijela živote ukupno 172 osobe. Nakon tog događaja srušene su kuće na početku mosta kako bi se osigurao prostor za nesmetani prolaz hodočasnika. Izgrađene su i dvije male kružne kapelice, ali su srušene 1527. tijekom radova na fortifikacijama. Na trgu ispred lijeve obale Tibera nalazila se Piazza di Ponte (hrv. Mostov trg), na kojoj se nekada nalazila palača koju je dao sagraditi Bindo Altoviti. Ondje su se dugi niz godina izvršavale smrtne kazne i izlagala tijela osuđenika na mostu kao opomena za stanovništvo.

Godine 1535. papa Klement VII. postavio je  na početak mosta kipove svetog Petra i svetog Pavla, a kasnije su dodani kipovi četiriju evanđelista, te patrijarha Adama, Noe, Abrahama i Mojsija. Godine 1669. papa Klement IX. dao je izraditi novu ogradu po Berninijevom nacrtu iznad koje je postavljeno deset kipova anđela koji nose simbole Isusove muke. Kipove anđela su izradili Berninijjevi učenici pod njegovim ravnanjem. Od prethodnih kipova ostale su samo one koje prikazuju Petra i Pavla.

Anđeli na mostu

Galerija

Izvori

Pješački mostovi u Italiji

Anđeoski most


Angkalanthus, monotipski biljni rod s otoka Sokotra. Ugroženi endem iz porodice primogovki

Izvori

Justicieae

Angkalanthus


Castelul Medininkai (în ) este un castel medieval din districtul Vilnius, Lituania, care a fost construit în prima jumătate a secolului al XIV-lea. Perimetrul defensiv al castelului era de 6,5 hectare; acesta este cel mai mare castel din Lituania.

Castelul a fost construit pe teren simplu și a fost conceput pentru apărare laterală. Curtea dreptunghiulară a castelului a acoperit aproximativ 1,8 hectare și a fost protejată de ziduri de 15 metri înălțime și 2 metri grosime. Castelul avea 4 porți și turnuri. Turnul principal (donjon), de aproximativ 30 de metri înălțime, a fost folosit pentru cartierele rezidențiale. Medininkai a fost menționat pentru prima dată în 1392. Castelul a fost grav avariat de un incendiu major la sfârșitul secolului al XV-lea. Din cauza utilizării crescute a armelor de foc, acest tip de castel nu mai era potrivit pentru scopuri defensive și a fost ulterior folosit ca reședință. În secolele XVII-XVII, a fost reorganizat într-o fermă și o brutărie .

Din 2004, castelul aparține Muzeului Istoric Trakai. La sfârșitul lunii septembrie 2012, castelul a fost deschis după reconstrucție, aici se găește  o colecție de trofee de vânătoare a președintelui Algirdas Brazauskas și o expoziție dedicată istoriei castelului. Accesul este liber în zona adiacentă zidurilor donjonului și, în timp cald, și în zona superioară a donjonului.

În 2006 a apărut pe o monedă comemorativă de 50 de litas.

Galerie

Vezi și
 Castele în Lituania

Legături externe
   Descrierea Castelului Medininkai
   Castelul Medininkai Fotografii de Lituaniană Fotografie
 Asociația castelelor și muzeelor din jurul Mării Baltice

Clădiri și structuri din secolul al XIII-lea
CasteleCastele din Lituania
Clădiri gotice

Castelul Medininkai


Munger (en hindi: मुंगेर ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Munger, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 47  a 175 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 224 106 habitantes.

Referencias

Localidades de Bihar
Antiguas capitales nacionales de India
Localidades a orillas del río Ganges

Munger


was a town located in Mikata District, Hyōgo Prefecture, Japan. Onsen is the Japanese word for hot springs and the town is named for Yumura Onsen, the local hot springs.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,087 and a density of 51.35 persons per km2. The total area was 138.02 km2.

On October 1, 2005, Onsen, along with the town of Hamasaka (also from Mikata District), was merged to create the town of Shin'onsen.

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Shin'onsen, Hyōgo
Spa towns in Japan

Onsen, Hyōgo


الغرض المقلد  هو طريقة تستخدم في البرمجة غرضية التوجه حيث تحاكي الأغراض المقلدة سلوك الأغراض الحقيقية بطرق يمكن التحكم بها.
المبرمجون عادة يصنعون أغراضًا مقلدة لفحص سلوك بعض الأغراض الحقيقية بطريقة مشابهة جدًا. ومثال ذلك ما يحصل في تصميم السيارات حيث أن مصممي السيارات يقومون بتجاربهم على الدمى لمحاكاة السلوك الديناميكي للإنسان عند اصطدام الآلة.

أسباب الاستخدام
في فحص الوحدة  يمكن للأغراض المقلدة أن تحاكي سلوكا حقيقيا للأغراض الحقيقية (غير المقلدة) ولذلك يعتبر من المفيد استخدامها عوضا عن الغرض الحقيقي، خاصةً إذا كان الغرض الحقيقي مستحيل التحقيق، أو غير عملي، أو غير قادر على التجاوب عند الفحص.
إذا كان الغرض الحقيقي يملك إحدى الصفات السابقة فمن المفيد استخدام الغرض المقلد بدلًا منه.

أمثلة على الأغراض
 إذا كان الغرض غير قابل للقياس (الزمن – درجة الحرارة)
 إذا كان غرض حالة صعبة من حيث الإنتاج والإنشاء مثل (خطأ في الشبكة)
 بطيء (COMPLETE DATA BASE قاعدة معطيات كاملة) حيث يجب إنشائها قبل اختبارها
 إذا كان الغرض غير موجود أو قد يغير سلوكه.

مؤثرات العالم الخارجي
منبه الساعة  سيقوم بالتنبيه خلال زمن معين يتم الحصول عليه من العالم الخارجي. حيث ستنتظر نتيجة الفحص الوقت الذي سيدق فيه جرس المنبه للحصول على النتيجة. في حال استخدام غرض مقلد بدلا من الحقيقي يمكن للمبرمج أن يقدم الوقت إلى وقت التنبيه (الرنين) بغض النظر عن الوقت الحقيقي وذلك لاختبار المنبه بمعزل تام عن المؤثرات الخارجية.

تفاصيل تقنية (TECHNICAL DETAILS)
الأغراض المقلدة تملك نفس واجهات الأغراض التي تقلدها مما يمنع الأغراض التي تستخدم الغرض المقلد من معرفة مع من يتعامل (الحقيقي أو المقلد)
تسمح العديد من إطارات عمل الأغراض المقلدة للمبرمج بتحديد أيهما وبأي ترتيب، والتوابع الأعضاء التي ستدمج بالأغراض المقلدة، والمعاملات التي ستمرر له، بالإضافة إلى القيم التي سيردها.و بذلك سلوك الأغراض المعقدة مثل:
SOCKET NETWORK يمكن تقليدها بأغراض مقلدة مما يسمح للمبرمج باستكشاف حالة الغرض الذي يتم فحصه هل تتجاوب مع الطيف الواسع من الحالات الني يمكن أن يكون بها.

المقلد والمزيف (MOCKS AND FAKES)
بعض الكتاب يميزون بين الأغراض المزيفة والأغراض المقلدة. فالمزيفة هي الأبسط حيث تحقق الواجهة نفسها للأغراض التي تمثلها. بينما الأغراض المقلدة في هذه الحالة تفعل أكثر بقليل من الأغراض المزيفة حيث تحقيق (IMPLEMENT) توابعها الأعضاء موجودة ضمنها.
هذا يعني أن الأغراض المقلدة ومن خلال المفهوم السابق ستقوم بفحص السياق لكل طلب وربما التدقيق في كل ترتيب لطلب التوابع الأعضاء METHODS أو ربما تأدية فحص على المعطيات التي ستمرر في كل استدعاء للتوابع الأعضاء كمعاملات.

الإعدادات المطلوبة (SETTING EXPECTATION)
لنأخذ بالاعتبار المثال التالي :
نظام فرعي مقلد للسماحيات
الغرض المقلد يحقق التابع : {IS USER ALLOWED (TASK TASK) :BOOLEAN ;}
من صف السماحيات الحقيقي نحصل على العديد من الايجابيات في حال طبقنا التابع
IS ALLOWED():BOOLEAN ;
و الذي هو غير موجود في الصف الحقيقي مما يمكن كود الاختبار من تسهيل توقع مجموعة الاستخدامات التي سيحصل المستخدم على صلاحية لاستخدامها في الاستدعاء القادم وبذلك جاهزية الاختبار وسلوك باقي النظام في باقي الحالات.
مما يمكن المطورين من اختبار سلوك الزبائن من اجل جميع حالات الأخطاء الواقعية مما يمكننا من وضع استجابات للأخطاء التي أصبحت متوقعة.
من غير هذا النظام المقلد السهل المرن ستصبح دراسة الحالات المعقدة بحاجة إلى جهد كبير واعتبارات كثيرة.

استخدام الاختبارات المشتقة في عملية التطوير(USE IN TEST –DRIVEN DEVELOPMENT) :
المبرمجين الذين يعملون في توابع TDD (TEST- DRIVEN DEVELOPMENT) يستخدمون الأغراض المقلدة في كتابة البرامج.
الأغراض المقلدة تحقق متطلبات الواجهات لأغراض حقيقية معقدة وبذلك يمكن للمبرمجين كتابة واختبار مقدار فاعلية التابع في مجال واحد بدون استدعاء معقد لصفوف مشتركة أو ضمنية.
مما يعني إمكانية المطورين من التركيز على اختبارات في اختبار سلوك النظام المختبر (تحت الاختبار) بدون القلق على ارتباطه بالآخرين.
على سبيل المثال :
اختبار خوارزمية معقدة تعتمد على أغراض متعددة بحالة ثابتة يمكن تمثيلها باستخدام أغراض مقلدة بدلا من أغراض حقيقية
بغض النظر عن قضايا التعقيد والفوائد المكتسبة من خصائص الفصل هناك فرق في سرعة العملية حيث تطوير جزء حقيقي من برنامج باستخدام TDD يمكن أن يستخدم عدة مئات من الـ UNIT TEST إذا كان العديد من هذه الاتصالات السابقة يتطلب اتصال مع قاعدة المعطيات أوال WEB SERVICE أو عمليات على الشبكة مما يجعل وحدة الاختبار تتباطأ بسرعة.
عند الانتهاء من عملية الاختبار واستبدال الأغراض المقلدة بأغراض حقيقية وننتهي من اختبار الوحدة ونبدأ بعملية اختبار أخرى للأغراض الحقيقية وهذا ما يدعى باختبار التكامل.

JSMOCK
هي مكتبة لها كل ميزات الأغراض المقلدة تعمل من اجل JAVA SCRIPT أي تقديم الأدوات الضرورية من اجل اختبارات تفاعلية فعالة.
يزودنا JSMOCK بمسجل توقعات ومطابق (MATCHING) هو ذو واجهات بسيطة سهلة التعامل مما يجعل عملية الاختبار سهلة.

تعريف وحدة الاختبار (UNIT TEST)
في البرمجة وحدة الاختبار هي طريقة تأكيد صحة عمل وحدة فردية (INDIVIDUAL UNIT) من الكود ولاختبارها.
الوحدة هي اصغر جزء من التطبيق قابل للاختبار في البرمجة الإجرائية الوحدة يمكن أن تكون برنامج قائم بذاته أو تابع أو إجرائية أو..........
في حين في البرمجة غرضية التوجه اصغر وحدة ممكنة هي ال METHOD التي يمكن أن تنتمي إلى صف BASE أو SUPER وبمعنى آخر صف مشتق DERIVED أو مجرد ABSTRACT.
بشكل مثالي كل حالة اختبار لا تعتمد أبدا على الأخرى.

TEST -DRIVEN DEVELOPMENT(TDD):
أثبتت سابقا أنها أفضل طريقة من اجل تطوير البرمجيات من خلال ال (TDD) نصل إلى حالة حيث أن أحد ال METHOD يحتاج إلى التواصل مع صفوف أخرى يعرف توابعها. ومن اجل فحص هذا ال METHOD يجب علينا إنشاء METHOD يقوم بالتعامل معه أولا.
على أي حال هذا سيحرف مفهوم ال UNIT TESTING لكننا نملك أدوات مفيدة من اجل السيطرة على هذا النوع من الحالات مثل JMOCK وEASY MOCK والتي تقلد الأغراض وال METHODS التي تتفاعل معها.
وبذلك نكون قد استغنينا عن استخدام غرض حقيقي لإنهاء الاختبار على هذا ال METHOD.

المصادر

 www.jmock.com
 www.theserverside.com

اختبار الوحدة
برمجة قصوى
كائن (علوم الحاسوب)
كود مصدري
نماذج تصميم البرمجيات

غرض مقلد


İşaret fonksiyonu, tanımlanan değerin işaretine göre, -1, 0 ve +1 sonuçlarını veren bir fonksiyondur. Tanımlanacak değer 0'dan küçükse: -1, 0'a eşitse: 0 ve 0'dan büyükse: +1 sonucunu verir.

Fonksiyon  şeklinde özel olarak tanımlanmıştır.

Matematikte, işaret fonksiyonu (öteki adıyla signum fonksiyonu) gerçel sayının işaretini bulmamızı sağlar. İşaret fonksiyonu genel olarak sgn olarak tanımlanır ve:

Her gerçel sayı mutlak değeri ve signum değeri çarpımı olarak yazılabilir:

Aynı zamanda x'in 0'a eşit olmadığı durumlarda (x=0 için, tanımsızdır) şu bağıntıyı da sağlar:

İşaret fonksiyonu, mutlak değer fonksiyonunun türevidir. (mutlak değerin x=0 değerinde türevsizliğine dikkat ediniz):

Ayrıca bakınız
 Matematiksel fonksiyonların listesi
Fonksiyon

Özel fonksiyonlar

İşaret fonksiyonu


Adriana Mihaela Burtică () este o fostă jucătoare română de fotbal care a jucat pe postul de fundaș pentru CS Brazi în Superliga Română.

Carieră
Ea a jucat în Liga Campionilor cu Regal București și Codru Anenii Noi.

A fost componentă a Echipei naționale a României din 1998.

Note

Nașteri în 1976
Sportivi români în viață
Cioturi Fotbaliști români
Fotbaliste române
Nașteri pe 29 iulie

Mihaela Burtică


La isla Jeannette  es la isla más oriental del grupo de las islas De Long del archipiélago de las islas de Nueva Siberia en el mar de Siberia Oriental. Es la segunda isla más pequeña del grupo De Long, teniendo sólo 2 km de longitud. Tiene una superficie de aproximadamente 3.3 km². El pico más alto de la isla alcanza los 351 m. Esta cubierta de glaciares y neviza.

Fue descubierta en 1881 por la expedición del «USS Jeannette», al mando del teniente comandante George W. DeLong. Son parte de la Federación de Rusia.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Enlaces externos

Jeannette
Descubrimientos geográficos de Estados Unidos
Descubrimientos geográficos de 1881
Estados Unidos en 1881

Isla Jeannette


An Puya angulonis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Puya angulonis in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puya

Puya angulonis


Krupskói  es un jútor del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, a orillas de su distributario Anguélinski, 20 km al nordeste de Poltávskaya y 68 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 774 habitantes en 2010
Pertenece al municipio Staronizhestebliyevskoye.

Historia

La localidad fue constituida en 1924 como unión de varios jútor (Kisliaki, Gamushy y Otrubnye), originados en la primera mitad del . Ese mismo año se erigió una escuela. Durante la Gran Guerra Patria, fue ocupado por la Wehrmacht de la Alemania Nazi en agosto de 1942 y liberado por las tropas del Ejército Rojo de la Unión Soviética en febrero de 1943. En 1967 abrió sus puertas una escuela secundaria.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Крупской.

Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1924

Krupskói (Krasnoarméiskaya, Krasnodar)


Anton Lebiez Gherescu (n. 1 octombrie 1863 - d. ?) a fost unul dintre ofițerii Armatei României, care a exercitat comanda unor mari unități și unități militare, pe timp de război, în perioada Primului Război Mondial și operațiilor militare postbelice.

A îndeplinit funcția de comandant de brigadă în anul 1918.

Cariera militară
Anton L. Gherescu a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de infanterie ale armatei române, avansând până în anul 1907 la gradul de maior. A fost locotenent-colonel în 1913, colonel în 1916 și general de brigade în 1918

În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcția de comandant al Regimentului 67 Infanterie și comandant al Brigăzii 13 Infanterie

În cadrul acțiunilor militare postbelice, a fost comandant în rang de general al Brigăzii 13 Infanterie.

Decorații
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1905)
  Ordinul "Steaua României", în timp de război (1913)
 Medalia "Răsplata Muncii", (1906)

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Nașteri în 1863
Comandanți români din operațiile militare postbelice (1918-1920)
Decorați cu Ordinul Coroana României

Anton Gherescu


Damernes holdsprint i langrend under vinter-OL 2018 er i fri stil og bliver afviklet på Alpensia Cross-Country Centre den 21. februar 2018. Løbet startes kl. 17:00 lokal tid.

Konkurrencen
Damernes holdsprint er en konkurrence, der løbes på den samme 1,3 km bane, som damernes sprint. Hvert hold består af to løbere, der skiftes til at løbe en omgang. I alt løbes der seks omgange, hvilket giver tre omgange pr. skiløber. Konkurrencen starter med semifinalerne, hvor de to bedste går videre til finalen sammen med de seks bedste tider, der ellers ikke er kvalificeret. I finalen er det placeringerne, der fordeler medaljerne.

Resultat

Semifinaler

Semifinale 1

Semifinale 2

Finale

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Langrend  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

Holdsprint - Damer

Langrend under vinter-OL 2018 – holdsprint – Damer


Average Joe is an American reality television show broadcast on the NBC beginning in 2003.  There were a total of four seasons, the first two following the original show premise, and the last two bringing back contestants from prior seasons.

Premise

Instead of attempting to make a "dream couple" between two extremely attractive people, Average Joe tried to get 16 to 18 ordinary men to win the heart of a beauty queen. The men were what the producers considered to be average in appearance, with many being overweight or underweight and nerdy, or awkward in their behavior and personalities.

Prior to the show's start, the beauty queen was not aware she was to be dating "average" men. She was instead led to believe her show was going to feature only handsome suitors. (The second series, taped before the first one aired, also contained this element, thus avoiding the problem associated with the second season of Joe Millionaire.) Halfway through the show, several handsome suitors appear and compete against the average Joes.

Throughout the show the beauty went on various dates with the men, both in groups and individually (at her choice). When the attractive suitors show up, there were also competitions between the rival groups of men. At the end of every episode the beauty votes to send a certain number (usually four) of the men home. In the end, she must pick only one to go on an intimate vacation with.

Seasons

Average Joe

The first two Average Joe series were intended to be somewhat of a mockery of traditional set-up shows such as The Bachelor and Joe Millionaire.  The show was marketed to have an implied moral subtext, namely that beauty was only skin deep, and that personality could ultimately triumph over looks. However, the first two seasons ended in a way that seemed to prove the opposite. In Average Joe, Melana Scantlin chose Jason Peoples, one of the attractive suitors, over Adam Mesh, the last remaining Average Joe. Kathy Griffin was the host.

Average Joe: Hawaii

In the second season, Average Joe: Hawaii, Larissa Meek chose attractive Gil Hyatt over Average Joe Brian Worth. A few days later, on a "honeymoon" between Hyatt and Meek, Larissa revealed she had once dated Fabio, which caused Gil to leave her in disgust. Meek now owns a website design and art company registered and situated in Fort Lauderdale, which is Hyatt's hometown. They are not a couple any longer, according to Meek's blog. She said "we gave it our best but decided to part ways."

Average Joe: Adam Returns

The third season, Average Joe: Adam Returns, featured the return of rejected contestant Adam Mesh, this time as the object of the affections of 19 female contestants. The women in this situation were a mixture of fairly attractive and average, with the busload of "babes" arriving later sent home immediately by Adam. In the final episode, Adam chose saleswoman Samantha Trenk over schoolteacher Rachel Goetz.

Average Joe: The Joes Strike Back

The fourth season entitled Average Joe: The Joes Strike Back started airing on June 28, 2005. The name references The Empire Strikes Back. In this season, one rejected Joe from each week received a complete makeover and the opportunity at another chance with the show's beauty Anna Chudoba. In the end, Anna chose Average Joe Nathan Griffin over model/bartender Rocky Fain, breaking the "Joes" losing streak. A contestant on Average Joe: Hawaii, Alfred "Fredo" LaPonza, along with two other men, sued NBC claiming the network used ideas of theirs on the show. Matt Hoffman, who later appeared on Big Brother 12 (U.S.), was a contestant on Average Joe: The Joes Strike Back, and was eliminated on the first episode of the season.

Syndication and other spinoffs

GSN had acquired the first two seasons in 2004.  Episodes were also aired on the Fox Reality Channel.

A role-reversal version of the show, with a series of ordinary women who were to compete for the love of a very handsome man, to be entitled "Plain Jane", was announced as being in the works, but such a show never materialized. The title was eventually used for another reality series with a different concept.

International adaptations
A local version of Average Joe has been made in France based on the original US format. Licensing of the format is handled by NBCUniversal.

External links

American dating and relationship reality television series
2003 American television series debuts
2000s American reality television series
2005 American television series endings
NBC original programming
Television series by Universal Television

Average Joe (TV series)


Dayılar, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Kacaran" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren Dayılar adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 73 km, Mazgirt ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Dayılar, Mazgirt


La librería Escarabajal fue un establecimiento dedicado a la edición y venta de libros situado en la calle Mayor de la ciudad española de Cartagena. El negocio fue fundado por Horacio Escarabajal en 1888, y la dirección del mismo permaneció en el seno de su familia hasta el acceso de la última propietaria, Ana Escarabajal, gerente desde 1978 hasta 2013, fecha del cierre de la librería.

A pesar de que investigadores como Antonio José del Puig piensan que Escarabajal editó libros desde poco tiempo después de su apertura, el primer ejemplar que se ha podido confirmar es Textos para el ingreso en la Escuela Naval Militar de Manuel García-Velázquez y José Antonio Barreda, que data de 1912.

Durante los últimos años de su existencia, el establecimiento se vio afectado por la crisis económica de 2008-2014, teniendo que reducir plantilla y prescindir del uso de la segunda planta, en la que se realizaban encuentros con autores y eventos relacionados con la literatura. Alarmados ante la perspectiva del entonces posible cierre, clientes, escritores e intelectuales como María Dueñas, Iván Negueruela o Santiago Posteguillo llevaron a cabo diversas iniciativas, como maratones literarios. Sin embargo, y a pesar de aquellas movilizaciones, la librería echó el cierre definitivamente el 18 de mayo de 2013. Con 126 años de historia, fue hasta el momento de su clausura la segunda librería más antigua de España.

Referencias

Cultura de Cartagena
Editoriales desaparecidas de España
Empresas de la Región de Murcia
Empresas fundadas en 1888
Empresas desaparecidas en 2013
Historia contemporánea de Cartagena
Escarabajal

Librería Escarabajal


Gheorghe Bărbat (n. 19 aprilie, 1858, Blaj – d. 11 noiembrie 1919, Blaj) a fost un protopop român unit, deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Gheorghe Bărbat a absolvit cursurile Gimnaziului Superior din Blaj, după care a urmat timp de doi ani teologia, tot la Blaj, iar ultimii doi ani a continuat teologia la Universitatea din Budapesta. Reîntorcându-se la Blaj și-a început activitatea spirituală ca preot celibatar, iar mai apoi mitropolitul Ioan Vancea i-a încredințat protopopiatul Blajului apreciind calitățile sale.

A slujit timp de 35 de ani la Biserica Grecilor din Blaj.

Gheorghe Bărbat s-a numărat alături de ceilalți fruntași ai Blajului între fondatorii institutului de merit "Patria" din Blaj, în al cărui consiliu a fost ales până la sfârșitul vieții.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1858
Decese în 1919
Blăjeni
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Români greco-catolici
Absolvenți ai Universității din Budapesta

Gheorghe Bărbat


Euterpe (evterpe olarak okunur, ismi Yunanca eu yani iyi ve ismi τέρπ-εω yani hoşnut etmekten gelir), Yunan mitolojisindeki müzlerden (musalardan) yani ilham perilerinden biri. Eutere olarak da anılır. Müzik ve lirik şiirin ilham perisidir. Ayrıca eğlence, zevk ve flüt üflemenin ilham perisidir.

Çoğunlukla flüt tutarken tasvir edilir. Mitolojideki bazı kaynaklara göre bir tür flüt olan aulosu o icat etmiştir. Yine de birçok mitografa göre aulosu icat eden Masyas'dır.

Homeros'un İlyada'sına göre Strymon nehri tarafından gebe bırakılmış, Rhesus isminde bir oğlu olmuştur. Periler (nemfler) tarafından büyütülen Rhesus, Troyada Diomedes tarafından öldürülmüştür.

Kaynakça

 Erhat, Ezra (2004 ), Mitoloji Sözlüğü İstanbul: Remzi Kitabevi (Büyük Fikir Kitapları Dizisi) ISBN 9789751403919

Müzler
Zeus'un çocukları
Hikmet tanrıçaları

Euterpe


This article contains a list of kings of Rwanda. The Kingdom of Rwanda was ruled by sovereigns titled mwami (plural abami), and was one of the oldest and the most centralized kingdoms in the history of Central and East Africa.

Its state and affairs before King Gihanga I is largely unconfirmed and highly shrouded in mythical tales.

Kings of Rwanda

Abami b'imishumi (descendants of Ibimanuka gods) – B.C.E
 Gihanga I
 Kanyarwanda I Gahima I
 Kimari Cya Rurenge
 Ndahiro I Bamara (Wamala)
 Ruganzu I
 Nyarume
 Ntarama
 Rubanda (Lugalbanda)
 Rumeza I
 Yuhi I Musindi
 Rumeza II
 Ndahiro II Ruyange
 Ndahiro III Ndoba
 Ndahiro IV Samembe
 Nsoro I Samukondo
 Nsoro II Byinshi
 Ruganzu II Bwimba
 Cyilima I Rugwe

1st Abami Bibitekerezo (1st Common Era Kings)
 Kigeli I Mukobanya (1378–1418)
 Mibambwe I Sekarongoro I Mutabazi
 Yuhi II Gahima II
 Ndahiro V Cyamatare

2nd Abami Bibitekerezo (2nd Common Era Kings)

 Ruganzu III Ndoli
 Kalemera Rwaka
 Mutara I Nsoro III Semugeshi
 Kigeli II Nyamuheshera (1576–1609)
 Mibamwe II Sekarongoro II Gisanura (1609–1642)
 Yuhi III Mazimpaka (1642–1675)
 Cyilima II Rujugira (1675–1708)
 Kigeli III Ndabarasa (1708–1741)
 Mibambwe III Mutabazi II Sentabyo (1741–1746)
 Yuhi IV Gahindiro (1746–1802)
 Mutara II Rwogera (1802–1853)
 Kigeli IV Rwabugiri (1853 – November 1895)
 Mibambwe IV Rutarindwa (November 1895 – December 1896)
 Yuhi V Musinga (1883 – 13 January 1944; )
 Mutara III Rudahigwa (March 1911 – 25 July 1959; )
 Kigeli V Ndahindurwa (29 June 1936 – 16 October 2016; )

Pretenders since 1961

On 28 January 1961, during the Rwandan Revolution, the country abolished its monarchy and became a republic (retroactively approved by a referendum held on 25 September of the same year). Afterwards, Kigeli V Ndahindurwa continued to maintain his claim to the throne until his death on 16 October 2016 in Washington, D.C. On 9 January 2017, the Royal Council of Abiru announced Prince Emmanuel Bushayija as the new heir to the throne. Prince Emmanuel adopted the regnal name Yuhi VI.

See also

 History of Rwanda
 Kingdom of Rwanda
 List of presidents of Rwanda
 Prime Minister of Rwanda

References

Rwanda
Rwandan monarchy

Kings
Kings

List of kings of Rwanda


ගෝලීය තාපනය යනු  පෘථිවියෙහි  දේශගුණ පද්ධතියෙහි මධ්‍යක උෂ්ණත්වයෙහි දිගු-කාලීන ඉහළ යෑම වෙයි.  එය 20 වන ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ සිට අපේක්ෂිත ඉදිරිය දක්වා සිදුවනු ඇත.

පෘථිවිය මතුපිට මධ්‍යන්‍ය ගෝලීය වායුමය උෂ්ණත්වය 2005 වර්ෂයෙන් අවසන්වන වසර 100 ක කාලය තුළ 0.740 ධන හෝ සෘණ 0.18 (1.33 ධන හෝ සෘණ 0.32) ප්‍රමාණයකින් වෙනස්වී ඇත.  අන්තර් රාජ්‍යයීය දේශ ගුණික වෙනස් වීම් පිළිබඳ සමුළුව හෙවත් IPCC නිර්ණය කරන පරිදි 20 වන ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේදී නිරීක්ෂිත ගෝලිය මධ්‍යන්‍ය උෂ්ණත්වය‍න්ගේ වැඩිවීම්වලට හේතුව වශයෙන් නිරීක්ෂණය කොට ඇත්තේ මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරන ලද හරිතාගාර වායු සාන්ද්‍රණයන්ගේ ඉහළ යෑම් හරහා හරිතාගාර ආචරණය ඇති වීමයි. පූර්ව කාර්මික කාලපරාසයන් 1950 දක්වා වකවානුවේදී ස්වාභාවික ප්‍රපන්චයන් වන ගිනිකඳු සහ සූර්යය ප්‍රභේදනය කුඩා උණුසුම් වීමේ ආචරණයක් ඇති කරන ලදී. 1950 සිට ඉන් ඔබ්බට  කුඩා සිසිල් වීමේ ආචරණයක් ඇති කරන ලදී.

මෙම මූලික නිර්ණයන් හුවා දක්වනු ලැබුයේ ප්‍රධාන කාර්මික රටවල්වල සියලු ජාතික විද්‍යාත්මක ඇකඩමි අන්තර්ගත වූ අවම වශයෙන් විද්‍යාත්මක ඇකඩමි හා විද්‍යාත්මක සමාජ  30 කවත් දායකත්වයෙනි. තනිවිද්‍යාඥයින් IPCC හි සොයා ගැනීම් සම්බන්ධයෙන් විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශ කළද එය යටපත් කරමින් දේශගුණික වෙනස් වීම් පිළිබඳව එහි මූලික වෙනස්වීම් සම්බන්ධයෙන් එකඟතාවය  පල කොට ඇත.

දේශ ගුණික ආකෘති අනාවැකි IPCC මගින් සංක්ෂිප්ත කරන ලදුව දක්වා තිබෙන්නේ ගෝලීය මධ්‍යන්‍ය උෂ්ණත්වය තවත් 1.10 සිට 6.40 දක්වා 21 වන ශතවර්ෂය තුළදී වැඩි වනු ඇති බවයි. එම අගය පරාසයන් විවිධ ගෝලීය හරිතාගාර වායු විමෝචනය පිළිබඳ ගුරුපොත් හා විවිධ දේශ ගුණික සංවේදීතාවයන් ඇති ආකෘතික භාවිතයෙන් ලද ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් අධ්‍යයනයන් අතරින් බහුතරයක් 2100 දක්වා කාල පරාසවලට නාභිගත වී ඇත. නමුත් උණුසුම් වීම සහ මුහුදු මට්ටමේ වැඩිවීම තවත් වසර දහසකට වැඩි කාලයක් හරිතාගාර වායු මට්ටම් ස්ථායීකරණය වුවද වැඩිවනු ඇති බවට අපේක්ෂා කෙරේ. සමතුලිතතාවයට එළඹීමට ප්‍රමාද වන්නේ සාගරයන් තුළ ඇති විශාල තාපධාරිතාවය හේතුවෙනි.

ගෝලීය උෂ්ණත්ව වැඩිවීම මුහුදු මට්ටම් වැඩිකිරීමට හේතු වනු ඇත. එමෙන්ම ආන්තික කාලගුණික තත්ත්වයන්ගේ සහ වර්ෂාපතන රටාවන්ගේ හා ප්‍රමාණයන්ගේ ත්‍රීව්‍රතාවයන් වෙනස් කරනු ඇතැයිද අපේක්ෂා කෙරේ. ගෝලීය උණුසුම්වීමේ වෙනත් ආචරණයන්නම් කෘෂිකාර්මික අස්වැන්නේ වෙනස්වීම් වෙළඳ රටාවල වෙනස්වීම් ගැලැසියර දියවීම් විශේෂ වදවීම් එමෙන්ම රෝග වාහකයන්ගේ පරාසයන් වැඩිවීම් අන්තර්ගත වේ.

පවතින විද්‍යාත්මක අවිනිශ්චිතතාවයන් තුළ අන්තර්ගත වන්නේ අනාගතයේදී අපේක්ෂිත උණුසුම් වීමේ ප්‍රමාණය හා උණුසුම් වීම හා ඒ හා අදාල වෙනස් වීම් ලෝකය පුරා ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රදේශයට වෙනස් වන්නේ කෙලෙසද යන කරුණුයි. බොහෝ ජාතික රජයන් කියතෝ සන්දානය අත්සන් කොට හා අනුමත කොට ඇත. එය හරිතාගාර වායු විමෝචනය අඩු කිරීම හා සම්බන්ධය. නමුත් මේවන විට දේශපාලනික හා ප්‍රජා විවාදයක් ලෝකය පුරා ඇතිව තිබේ. ඒ අනාගත උණුසුම් වීම සම්බන්ධයෙන් එය අඩු කිරීමට හෝ ආපසු හැරවීමට ක්‍රියා කළ යුතුද එසේ නොමැති නම් අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵලවලට අනුවර්තනය විය යුතුද යන්න පිළිබඳවයි.

ප්‍රථිඵල

2003 වර්ෂයේ ගීෂ්ම සෘතු‍වේදි යුරෝපයේ ඇති වූ අධික උෂ්ණත්වය හේතුවෙන් ප‍්‍රංශය, ඉතාලිය හා ජර්මනියේ 35000ක් පමණ මිය ගිය
අතර, විශාල පිරිසක් සමේ රෝග වලට ගොදුරු වූහ. වසර 60කට පසු බ්‍රිතාන්‍යයේ දහස් ගණන් ජනයා අසීරුවට පත් කරමින් 2007 ජූලි මස
මහා ජල ගැලීම් සිදු වූ අතර එය ගෝලීය උණුසුම හේතු කොට ගෙන සිදු වූ බව බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ගෝල්ඩන් බ්‍රවුන් ප්‍රකාශ කර ඇත.
(ලංකාදීප 2007 ජූලි 25). හංගේරියාවේ 2007 ජූලි මස අධික උෂ්ණත්‍වයෙන් මිය ගිය ප්‍රමාණය 600ද ඉක්මවන ලදී(ලංකාදීප 2007 ජූලි 25).
ඉන්දියාවෙන්ද වරින් වර අධික උෂ්ණත්‍වය නිසා සිදුවන මරණ ගැන වාර්ථා වී ඇති අතර 2003දී ප්‍රංශයේ 1080 ක් මිය ගියේය. 2007 මැයි
මස උණුසුම නිසා බංගලාදේශයේ 12 දෙනෙක් ද ඉන්දියාවේ 30 දෙනෙකුද මිය ගිය බව වාර්ථා විය. 2003 වසරේ ඇති වූ උණුසුමට සමාන
ගිම්හාන උණුසුමක් මීට පෙර ඇති වූයේ වසර දාහකට දෙවරකි. නමුත් ඉදිරියේදි මෙම සම්භාවිතාව වසර විස්සකට දෙවරක් ලෙස වෙනස්
වී ඇති අතර 2050-60 වන විට මෙම උණුසුම සාමාන්‍ය තත්‍වයක් දක්වා වර්ධනය වීමට ඉඩ කඩ ඇත.

දැඩි තාපය නිසා 1995 දී ඇමරිකාවේ චිකාගෝහිදී මිය ගිය ගණන සියයකි. මීට අමතරව  හරිකේන්, කැත්රිනා වැනි කුණාටු සහ වැසි නිසා ඇමරිකාවේ විශාල ප්‍රමාණයකට ජීවිත අහිමි විය. ඊට අමතරව පෘථිවි උණුසුම වැඩි වීම නිසා මදුරුවන් උසින් වැඩි බිම් ප්‍රදේශ වලට පවා සංක්‍රමණය වන අතර එමගින් මැලේරියාව සහ ඩෙංගු රෝගය වැළදීම සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වේ. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය සදහන් කරන පරිදි 2000 වර්ෂයේදී  මැලේරියාව සහ ඩෙංගු වඩාත් ව්‍යාප්ත වීම නිසා මිය ගිය සංඛ්‍යාව එක් ලක්‍ෂ පණස් දහසකි. ගෝලීය උෂ්ණත්‍වය
හේතුවෙන් උස් බිම් පවා මදුරු ආක්‍රමණයට ගොදුරු වී ලෝකයේ 2/5 ක භූමි ප්‍රමාණයක වෙසෙන මිලියන 50ක් ඩෙංගු උණ රෝගයට
ගොදුරු වීමට ඉඩ තිබේ. මෙලෙස කලාපයෙන් කලාපයට පැතිර යන ඩෙංගු වෛරසය නිසා 2005දී උතුරු ඇමරිකාවේ 580 දෙනකු පමණ
මිය ගොස් ඇත.(2006 වසරේදි ලංකාවේ ඩෙංගු රෝගීන් ගණන 11668 කි) ඊට අමතරව වෛද්‍ය විශේෂඥයින් අනුමාන කරන පරිදි මේ
සියවස තුළ කාළගුණික වෙනස් වීම් නිසා සමේ සහ ස්‍වසන රෝග වැළදීමත් මෙතෙක් වැළදී නැති රෝග තත්‍වයන් ඇති වීමටත් නියිමිතය.
හරිතාගාර වායුව සහ වෙනත් වායු දූෂණ නිසා දරුණු රෝගී තත්‍වයන් හෝ මරණීය වූ හෘද රෝග මෙන්ම මොළයේ රෝගද, පෙනහළු
පිළිකා සහ ළදරු මරණ බහුල වන අතර දැනටමත් ඇමරිකාව තුළ මේ තත්‍වයන් දක්නට ලැබේ. පැතිර යමින් පවතින අධික උෂ්ණත්‍වය
නිසා, වෙනත් පෙනහළු රෝගද වැළදීමේ සහ උග්‍ර වීමේ ලක්‍ෂණ බොහෝ රටවල් වල දක්නට ලැබේ. ඊට අමතරව වාතයේ
කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වැඩි වීම මරණීය රෝග සහිත නිෂ්පාදන වලට හිතකර වන අතර එමගින් විවිධ අසාත්මිකතාවන්ද ඇති වේ.
ඕසෝන් ස්ථරය ක්‍ෂය වීම නිසා වායු ගෝලයේ ඉහළ ස්ථරයේ උෂ්ණත්‍වයේ වැඩි වීම් ප්‍රථිඵලයක් ලෙස වායු ගෝලයේ පහළ ස්ථරයද
උණුසුම් වේ. මේ නිසා හිරු විසින් මුදා හරින අයහපත් අධෝරක්ත විකිරණ වැළැක්වීමේ හැකියාව අඩුවීම මිනිස් සිරුර වෙත අයහපත්
ලෙස බලපායි. මෙමගින් ඇස් වලට හානි වීම, සම කළු වීම, සමේ පිළිකා ඇති වීම සිදු වේ. ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ප්‍රකාශ කර ඇති පරිදි
ගෝලීය උණුසුම වැඩි වීම නිසා ඇතිවන අතුරු ආබාධ හේතුවෙන් වසරකට 160000ක් මිය යන අතර 2020දී මෙම ප්‍රමාණය දෙගුණ වීමට
නියමිතයි.

වායුව උණුසුම් වීම නිසා ලොව පුරා සුළි සුළං හේතුවෙන් 1985 දී 4361ක් මිය ගිය අතර 1991 දී 138568ක් මිය ගියහ. වසරකට මිලි මීටර
9කින් බංගලාදේශයේ භූමිය මුහුදට යට වන අතර ඉතා පහත් මුහුදු මට්ටමක පිහිටි බංගලාදේශය බෙංගාන බොක්කේ නිතර ඇති වන
කැළඹිලි ස්‍වාභාවය නිසා ගංවතුර මෙන්ම සුළි සුළං විපත් වලට ද මුහුණ පාමින් සිටී.

සත්‍ව සංහතියේ අනාගතය

2004 වර්ෂයේදී ලීඩ්ස් විශ්ව විද්‍යාලයේ ආ‍ච‍ාර්ය ක්‍රිස් තෝමස් විසින් ගෝලීය උණුසුම සහ වන ජීවීන් පිළිබඳව කරන ලද
පර්යේෂණයකින් පසු 'Nature' නැමති සඟරාවට ලිපියක් ලියමින් මෙසේ පවසා ඇත.

"වර්තමානයේ සිට 2050 දක්වා පවතින තත්‍වයන් වෙනස් නොවුනහොත් පවත්නා සත්‍ව ශාක සංයුතියෙන් 37%ක් මෙලොවින් වඳ වී යනු
ඇත"

ගෝලීය උණුසුම මිනිසාට පමණක් නොව සත්‍ව සංහතියටද බලපාමින් තිබේ. ලෝක ඉතිහාසය පරිණාමයේදී වරින් වර ඇති වූ උල්කාපාත
වැටීම ආහාර ප්‍රමාණයන් මඳ වීමවෙනත් පාරිසරික විපර්යාස
නිසා ලොව සිටි විශාල උරගයින් සහ සිවුපාවන්ද වඳ වී ගිටහ. වර්තමානයේදී එවැනිම තත්‍වයක් ඇති වෙමින් තිබේ.

1980දී මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ කුරුළු වර්ග 12ක් දකුණු දෙස සිට උතුරට සංක්‍රමණය වූ අතර 1990 වන විට ඔවුන් පදිංඤි වී සිටි පෙදෙස මුලින් සිටි
කලාපයට වඩා සැතපුම් 12 ක උසකින් වැඩි බව හෙළි විය. 1999 දී කැනඩාවේ ආක්ටික් ප්‍රදේශයට ඊට පෙර එම කලාපයේ නොසිටි
කුරුළුවර්ග සංක්‍රමණය වී පැල පදියම් වූහ. මේ පිළිබඳව පර්යේෂණයක් කල විද්වතුන්ට අනාවරණය වූයේ මෞ නිජබිම වෙනස් වීම
ගෝලීය උණුසුම් වීමේ ප්‍රථිඵලයක් බවය. කුරුල්ලන්ට අමතරව ලෙඩ රෝග ඇති කරන මදුරුවන් ඇතුළු වෙනත් කෘමීන්ද මෙලෙස වබා
උස් බිම් වලට ව්‍යාප්ත වන බව පෙනෙන්නට ඇත.

මීට අමතරව ආක්ටික් පෙදෙසේ වෙසෙන ද්‍රැව වලසා හෙවත් හිම වලසාද ඍතු වල බරපතල වෙනස් කම් නිසා සහ උෂ්ණ ඍතුව දීර්ඝ වීම
නිසා ප්‍රජනන ක්‍රියාවලියේදී යම් පසු බෑමකට ලක් වී ඇත.එමෙන්ම සීල් මතස්‍යයා සහ පෙන්ගුයින් වැනි සතුන්ගේ ජීවන චක්‍රයද විශම වී
ඇති බව සොයා ගෙන ඇත. සමස්තයක් ලෙස අවම උෂ්ණත්‍වයන් මත යැපෙන හිම වලසා සහ පෙන්ගුයින් වැනි සත්‍ව විශේෂ 100 සිට 200
ක් අතර ප්‍රමාණයක් තර්ජනයට මුහුණ දී තිබේ. මීට අමතරව කුරුළු වර්ගයන්ගේ ප්‍රජනන ක්‍රියාවලියද වෙනස් වී ඇත. උදාහරණයක් ලෙස
බ්‍රිතාන්‍යයේ පක්‍ෂ විශේෂ 67 ක පළමු බිත්තරය දැමීම දින 9 කට කලින් සිදුවීම දැක්විය හැක. කාලගුණ විපර්යාසය නිසා සත්‍වයින්ට වන
හානිය ගැන දකුණු කලාපීය රටවල්හි පර්යේෂණ පැවතෙන්නේ නැති තරම් බැවින් එම කලාපයේ සත්‍ව විෂේශයන්ට ගෝලීය උණුසුමේ
ප්‍රථිඵල කෙසේ බලපානු ඇත්දැයි සොයා ගැනීමට නොහැක.

ලෝක ගෝලයේ මිනිස් ජනාවාස වලින් තොර ප්‍රදේශ ලෙස හඳුන්වන උත්තර ධ්‍රැවයට ආසන්න ඇලස්කාව වැනි ප්‍රදේශ වල සුළු වශයෙන්
ඇස්කිමෝවරු වාසය කරති. පෘථිවියේ මෙම ධ්‍රැව ප්‍රදේශ ද, තුන්ද්‍රා, සැවනා සහ ඇමසන් වැනි වනාන්තර සහ කාන්තාර වලටද බලපාන
උණුසුම පෘථිවියේ කාලගුණික සමතුලිත බවට හානි ගෙන දෙමින් දේශගුණික විපර්යාසයන්ට බඳුන් වෙමින් තිබේ.
අයිස් තට්ටු දියවීම සහ හිමාංකයට අඩුව පැවති උෂ්ණත්‍වය වැඩි වීම මධ්‍යම ඇසියාවටද බලපාමින් ඇත. මෙම කලාපයේ හිමාලය කඳු සහ
ටිබට් ප්ලාතා කඳු වැටි ආශ්‍රිතව ද්‍රැව ප්‍රදේශ වලින් බැහැර වූ විශාලතම ග්ලැසියර් ලක්‍ෂයක් පමණ ඇතැයි ලණනය කර ඇත. නමුත් 70
දශකයේදී මෙම කඳු වැටි වල නේපාල කොටසේ උෂ්ණත්‍වය සෙල්සියස් අංශක 1කින් ඉහළ යාම නිසා සමස්තයක් ලෙස හිමාලය කඳු
වැටියේ හිම සහ අයිස් තට්ටු 30%කින් අඩු විය.

සමස්තයක් ලෙස ගත් විට කාලගුණික දේශගුණික විපර්යාස ඇතිවීමට මුළු ජෛව සහ අජෛව පද්ධතියටම බලපායි.

ගෝලීය උණුසුම් වීම - ස්වභාවය හා බලාපොරොත්තු වන ප්‍රතිඵල

1800 මුල් භාගයේ දී සිට හිම ගංගා ආපස්සට ගිය බව විරල සටහන්වල පෙන්නුම් කරයි. WGMS හා NSIDC වලට වාර්තා කිරීම සඳහා 1950 දී මහා ප්‍රමාණයෙන් හිම ගංගා මැනීම සොයා බැලීම පටන් ගන්නා ලදි.  හිම ගංගා ආපසු හැරීම, ආක්ටික් හැකිලීම හා මුහුදු ජල මට්ටම ඉහළයාම ගෝලීය උණුසුම නිසා ඇතිවූ ප්‍රතිවිපාකය. අනෙක් ප්‍රතිඑල වනුයේ කෘෂි අස්වැන්න  අඩුවීම, ග්‍රිෂ්ම සෘතුවේ ඇලමාර්‍ග අඩුවීම, ජිවීන් අභාවයට යෑම, රෝග කාර්කයන්ගේ ප්‍රමාණ වැඩිවීම, ස්වාභාවික පරිසරයට සහ මිනිස් ජිවිතවලට බලපෑම් ඇතිවීම ආදියට ගෝලීය උණුසුම බලපා තිබේ.

2001 IPCC වාර්තාවෙන් යෝජනා කර ඇත්තේ ලෝසන් අයිස් පර වැනි අයිස් පර කැඩී යෑම, මුහුදු මට්ටම ඉහළ යෑම,  වර්ෂාපතන විලාසය වෙනස්වීම, උග්‍ර කාලගුණ තත්ත්වයන් වේගයෙන් වැඩිවීමට ගෝලීය උණුසුමට හේතු වී ඇති බවය. සම්පූර්ර්‍ණ විලාසයන් වේගවත්වීම හා නිතර සිදුවීම් නිසා වෙනස්වීම් බලාපොරොත්තු වන අතර ගෝලීය උණුසුම ගැන නියත හේතුන් දැක්විය නොහැක. අනෙක් සිදුවීම්  ඇතුලත් වනුයේ සමහර ප්‍රදේශවල  ජල හිඟය හා අනෙක් ස්ථානවල  ජලය උරාගැනීම වැඩිවීම, පාවෙන හිම කඳු වෙනස්වීම හා සෞඛ්‍ය කෙරෙහි පීඩාකාරී අයුරින් බලපාන උණුසුම හා උෂ්ණත්වය වේ.

ගෝලීය උණුසුම් වැඩිවීම නිසා මරණ වැඩිවීම්, අවතැන්වීම්, ආර්ථික පාඩු, ආදිය සිදුවේ. සමශිකෝෂින ප්‍රදේශවල ජනගහනය වැඩිකිරීමෙන් සීතල‍ට මුහුන දීමට හැකි නිසා මරණ  අඩුවීම වැනි  යම් වාසි පෙන්නුම් කරන බව පවසන්නේ II වැනි ක්‍රියාකාරි කණ්ඩායම් මඟින් නිකුත් කරන ලද  IPCC  3 වැනි තක්සේරු වාර්තාවෙන් විය හැක. අළුත් IPCC  4 වැනි තක්සේරු වාර්තාවේ සාරංශ වාර්තාව අනුව මුහුද මත්තේ උෂ්ණත්වය වැඩිවීමේ පරස්පරය පිළිබඳ 1970 සිට උතුරු අත්ලාන්තික් සාගරයේ උෂ්ණ කලාපීය සුළි සුලං ක්‍රියාකාරකම්වලි වැඩි වීමක් පිළිබඳ නිරීක්ෂණ සාක්ෂි ඇති බව වාර්තා වේ. නමුත් සාමාන්‍ය සැටලයිට් නිරීක්ෂණ වලට කලින් තිබූ වාර්තාවල තත්ත්වය නිසා දීර්ඝ කාලීන මං සොයා ගැනීම පටලැවිලි සහගතව ඇත. වාර්ෂිකව ලොව පුරා ඇති වාර්ෂික උෂ්ණ කලාපීය සුළි සුලං ගැන පැහැදිලි ගණනක් නැත.

බලාපොරොත්තු වන අතිරේක ප්‍රතිඵල ඇතුලත් වනුයේ මුහුදු මට්ටම ඉහළ යෑම මි.මි. 110 සිට 770  (0.3011 – 2.51) 1990 හා 2100 කාලය අතරය. මෙයින් කෘෂිකර්මාන්තයට විපාක  ඇතිවන අතරම තර්බෝහෙලයින් ධාවනය ප්‍රමාද කිරීමේ හැකියාව, ඕසෝන් තට්ටුවේ අඩුවීම, හරීකේන්ස්වල වේගය වැඩිවීම හා උග්‍ර දේශගුණික සිදුවීම්, සාගර PH පහත බැසීම, මැලේරියා හා ඩෙංගු උණ වැනි ලෙඩ පැතිරීමද සිදුවේ. එක් අධ්‍යයනයක් කරන්නෙක් කලින් පවසා ඇත්තේ 2050 වර්ෂය වනවිට සත්තු හා පැළෑටි වර්ග 1103 ක සාම්පල් වලින් 18% සිට 35% දක්වා නැති වී යන බවය. මෙය කර ඇත්තේ අනාගත කාලගුණය සකස් කිරීමෙනි. කෙසේ වුවද කාර්මික අධ්‍යයනයන් කීපයක් ලියා ඇත්තේ අභාවයට යෑම් සිදුව ඇත්තේ මෑත දී වූ දේශගුණක වෙනස් වීම් නිසා බවයි. තවද එක් අධ්‍යයනයකු යෝජනා කරන්නේ අභාවයට යනවායයි අනුමාන කරන ගණන අනිස්ථිර බවය.

විදුලි කෙටීම් ද වැඩිවිය හැකියි
ගෝලීය උණුසුම අනුක්‍ර‍මයෙන් ඉහළයාම  දේශගුණ විපර්යාසයට බලපාන අන්දම ගැන කලක සිටම විද්‍යාඥයෝ විමසිලි මත් වූහ. කලාපීය දේශගුණ රටාවන්ට අනුව දරුණු සුළි සුළං සහ ටොනාඩෝ කුණාටු වැඩිවිශයෙන් ඇතිවන්නේ පෘථිවියේ  නිශ්චිත ප්‍රදේශවල නමුත් විදුලි කෙටීම් ලෝකයේ ඕනෑම තැනක ඇති විය හැකිය. හැම තත්පරයක් පාසාම ලෝකය පුරා අඩුම වශයෙන් විදුලි කෙටීම් 100ක්වත් ඇති වන බව ගණන් බලා තිබේ. ඒ අනුව එක් දිනකට ඇතිවන විදුලි කෙටීම් සංඛ්‍යාව මිලියන 8කි.

මෑතදී කැලිනෛියා විශව විද්‍යාලය විසින් කරන ලද කරන ලද අධ්‍යනයකට අනුව ගෝලීය උණුසුම ඉහළයාම විදුලි කෙටීම් සංඛ්‍යාව වැඩිකිරීමට හේතුවන බව විද්‍යාඥයෝ පෙන්වාදෙති. නොවැම්බර් 13 වන දින ජර්නල් සයන්ස් (the journal Science)සඟරාවේ පළ වූ නව අධ්‍යනයකට අනුව ගෝලීය උණුසුම වැඩිවන සෑම සෙල්සියස් අංශකයක් පාසාම විදුලි කෙටීම් සංඛ්‍යාව 12%කින් ඉහළ යා හැකිය. ඒ අනුව මේ ශත වර්ෂය අග වන විට විදුලි කෙටීම් සංඛ්‍යාව 50%කින් වැඩිවිය හැකිය.

මෙතෙක් කලක් වැඩි අවධානයක් යොමුවූයේ වඩා විනාශකාරී කුණාටු සුළිසුළං සහ ධාරානිපාත වර්ෂාපතනය  වැඩිවීම සහ ගෝලීය උණුසුම ඉහළයාම අතර ඇති සම්බන්ධයටයි. කුණාටු සුළිසුළං හා දැඩි වර්ෂාවෙන් ඇතිවන ගංවතුරෙහි ප්‍ර‍තිඵල ජීවිත හානි අතින් ඉහළ මට්ටමක පැවැතිය හැකි නමුදු විදුලි කෙටීම් නිසා සිදුවිය හැකි ව්‍යසනද අවතක්සේරු කළ හැකි ඒවා නොවේ. අමෙරිකාවේ පමණක් මේ වසරේ ඇතිවූ විදුලි කෙටීම් නිසා සිදු වූ අකුණු ගැසීම් වලින් මිය ගිය සංඛ්‍යාව 25 කි. අනෙකුත් රටවල සංඛ්‍යා එකතු කළ විට මෙය සැලකිය යුතු ප්‍ර‍මාණයකින් ඉහළ යා හැකිය. එමෙන්ම වාර්සික ලැවිගිනිවාර්තාවලට අනුව ඇමෙරිකාවේ ඇතිවූ ලැව්ගිනි වලින් අඩකටම වග කිව යුත්තේ විදුලි කෙටීම් සහ අකුණු ගැසීම්ය. මේ ලැව්ගිනි නිසා පරිසර පද්ධතියට වන හානිය සුලුපටු නොවේ. එහෙත් වායුගෝලයට මුදාහැරෙන හරිතාගාර වායු ප්‍රමාණය වැඩිවීමෙන් ගෝලීය උණුසුම ඉහළයාම සහ විදුලි කෙටීම් අකුණු ගැසීම් වැඩිවීම අතර තිබිය හැකි සම්බන්ධතාවය ගැන මෙතෙක් එතරම් අවධානයක් යොමුවී නොතිබිණි. අනෙක් අතට ලැවිගිනි නිසාද හරිතාගාර වායුවක් වන කාබන් ඩයොක්සයිඩ්  සැලකිය යුතු ප්‍ර‍ාණයක් වායු ගොලයට එක් වේ.

කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ වායුගෝලිය ගතිකයන් පිළිබඳ පර්යේෂකයේකයකු වූ ඩේවිඩ් රොම්ප්ගේ ප්‍ර‍ධානත්වයෙන් කරන ලද මෙම අධ්‍යනය සඳහා අමෙරිකානු විදුලිකෙටීම් සටහන් කිරීමේ ජාතික ජාලය (National Lightning Detection Network) විසින් වාර්තාකරන ලද අමෙරිකාවේ විදුලි කෙටීම් මිලියන 20ක් පිළිබඳ දත්ත උපයොගී කරගෙන ඇත.

වාර්තාවේ නිගමන ගැන සඳහන් කරන ඊශ්‍රායලයේ ටෙල් අවීව් සරසවියේ වායුගෝලී ය විද්‍යාඥ  කොලින් ප්‍ර‍යිස්  ගොලීය උණුසුම සහ විදුලි කෙටීම් පිළිබඳව ඔහු විසින් 1994 දී පළ කරන ලද අධ්‍යන වාර්තාවත් සමග මේ සොයා ගැනීම මනාව ගැලපෙන බව සඳහන් කරයි.

ගෝලීය උණුසුම ඉහළ යාම සදහා සූර්යයාගේ බලපෑම

හරිතාගාරයේ වායු වාදයෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ එහි සිසිල් වීමකි අපවර්තීගෝලයේ ඕසෝන් ප්‍රමාණය අඩුවීමද සිසිල් වීම සඳහා බලපාන නමුත් සැලකිය යුතු ලෙස ඕසොන් ප්‍රමාණය අඩුවීම ආරම්භ වුයේ 1970 දශකයේ අග භාගයේ සිටය. සූර්ය විචලනය සහ ගිනිකදු ක්‍රියාකාරිත්වයේ වෙනස සම්බන්ධ වීමෙන් කාර්මික යුගයට පෙර සිට 1950 දක්වා කාලය තුළ උෂ්ණත්වය ඉහළ යාමට බලපෑ අතර,ඉන්පසු සිසිල් වීමක් සිදුවී ඇත. Peter foukd  ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, ජර්මනිය හා ස්විට්සර්ලන්තය වන රටවල පරීක්ෂකයන් විසින් හෙලි කරනු ලැබුවේ පසුගිය වර්ෂ දහය තුළ සූර්යයාගේ දීප්තියේ වර්ධනයක් දක්නට නොලැබෙන බවයි. සූර්යා චක්‍ර මගින් සූර්ය දීප්තිය පසුගිය වර්ෂ 30 කාලයේදී 0.07% ක් වැනි සුළු ප්‍රමාණයකින් වර්ධනය වී ඇති නමුත් මෙය ගෝලීය උණුසුම ඉහළ නැංවීමට තරම් සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති නොකරයි. Mike Lockwood හා Clous froinlch ගේ පරික්ෂණ මගින් 1985 සිට කාලය තුළ ගෝලීය උණුසුම හා සූර්ය විචලනය හෝ කොස්මික් කිරණ විචලනය අතර සම්බන්ධතාවයක් නැති බව හෙළිකෙරිනි. 2007 දී සිදු කල පරික්ෂණයකින් පෘථිවියට පැමිණෙන කොස්ටික් කිරණ හා උෂ්ණත්වය අතර සැලකිය යුතු සම්බන්ධයක් නැති බවට අනාවරණය විය.

පෘථිවිය උණුසුම් වීම අඩු කර ගැනීම
ගෝලීය උෂ්ණත්වය දිගටම වැඩිවිය හැකි බව දේශගුණික විද්‍යාඥයෝ පවසති. සමහර ජාතීන්, රජයන්, සංස්ථා හා පුද්ගලයින් උනන්දුවක් දක්වන්නේ ගෝලීය උණුසුම් වීම අඩු කිරීමට හෝ ඊට සුදුසු  පරිදි හැඩ ගැසීම සඳහා  ක්‍රියාත්මක වීම‍ටය. ගෝලීය උණුසුම් වීමට එරෙහිව තනි තනි පුද්ගලයින් වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වීමට බොහෝ  පරිසරවාදී කණ්ඩායම් අනුබල දෙනු ලබන්නේ බො‍හෝ විට පාරිභෝගිකයා විසින් මෙන්ම මහජන සංවිධාන හා ප්‍රාදේශිය සංවිධාන විසින් ගල්වු ඇටකටු වලින් නිෂ්පාදිත ඉන්ධන හා  කාබන්ඩයොක්සයිඩ් පිට කිරීම අතර ඇති සම්බන්ධය සඳහන් කරමිනි. අනෙක් අය යෝජනා කර ඇත්තේ මුළු ලොව පැතිරී ඇති ඇට කටුවලින් නිෂ්පාදිත ඉන්ධන වලින් පංගුවකි.

වැඩි කරන ලද බලශක්ති නිපුනත්වය හා විකල්ප ඉන්ධන පරිභෝජන කිරීම ඇතුළුව දේශගුණික වෙනස්වීම් පිළිබඳව ව්‍යාපාරික ක්‍රියාකාරකම්ද ඇත. එක් වැදගත් නිමැවුමක් වන්නේ ග්‍රින්හවුස් වායු පිටකිරීමේ කර්මාන්ත වැඩිදියුණු කිරීමත්, එමගින් එවැනි සමාගම් රජය හා සම්බන්ධ ඔවුන්ගේ පිටකිරීමට එකඟ වීම හෝ ඔවුන්ගේ දීමනාවලට අඩුවෙන්  ණය ගැනීමත් ය.
ගෝලීය උණුසුම් වීමට එරෙහිව සටන් කිරීම පිළිබඳව ලෝකයේ මුල්ම ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම වනුයේ කියොටෝ ප්‍රොටොකොල්ය. එය 1997 සාකච්ඡා කරන ලද එය UNFCCC එකට වැඩියමක් ඇති සංශෝධනයකි. ගිවිසුමේ මුල් පිටපත දැනට ගෝලීයව රටවල් 160 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් ආවරණය කරයි. ගෝලීය ග්‍රින්හවුස් වායු පිටකිරීම  සියයට 55 වැඩිය. එක්සත් රාජධානිය හා කසකස්ථානය එම ගිවිසුම ස්ථිර කර නැත. ඵෙතිහාසිකව ලෝකයේ වැඩිම ග්‍රින්හවුස් වායු පිටකරනු ලබන්නේ එක්සත් රාජධානියයි. මේ ගිවිසුම 2012  දී අවසන් වන අතර දැනට ඇති  ගිවිසුම වෙනුවට  ඉදිරියේ දී ගිවිසුමක්  ඇති කර ගැනීමට 2007 මැයි මාසයේ දී ජාත්‍යන්තර වශයෙන් සාකච්ඡා ආරම්භ කෙරිණි.

චීනයට හා ඉන්දියාව වැනි ප්‍රධාන ජනගහන මධ්‍යස්ථාන ඇතුළුව ලෝකයෙන් 80% ක් ගිවිසුමෙන් නිදහස් කිරීම එක්සත් රාජධානීයේ ආර්ථිකයට තද හානියක් බව සඳහන් කරමින් ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ් කියා සිටින්නේ කිටුටෝ ගිවිසුම අසාධාරණ බවත් ගෝලීය දේශගුණය වෙනස් වීම් සම්බන්ධව කතා කිරීම නිෂ්ඵල බවත්ය. දේශගුණය වෙනස් වීමට එරෙහිව සටන් කිරීම හා දියුණු කරන ලද බලශක්ති ශිල්පක්‍රමයක් බුෂ් ඉදිරිපත් කර ඇත . එක්සත් රාජධානිය ඇතුලත රජයන් හා නගර දේශිය පදනමක් මත කියුටෝ ගිවිසුමට ආධාර කිරීමටත්, ගිවිසුමට අනුව ක්‍රියා කිරීමටත්, ඔවුන් මුල් පියවරගෙන ඇති බව සඳහන් වේ. ප්‍රාදේශිය ග්‍රීන් හවුස් ගෑස්  පටන් ගැන්ම මෙයට උදාහරණයකි.

චීනය හා ඉන්දියාව සංවර්ධනය වන රටවල් ලෙස ඉන් නිදහස් කල ද, කියුටෝ ගිවිසුම අනුමත කර ඇත. මෑත දී කරන ලද අධ්‍යයනයන් අනුව චීනය ග්‍රින් හවුස් වායුව, වාර්ෂිකව මුළු ග්‍රින් හවුස් වායුවම පිට කිරීමේ දී එක්සත් රාජධානිය පසු කර ඇත. චීන අගමැති ජනයාට කියා ඇත්තේ ගෝලීය උණුසුම හා වායු දූෂණය පිළිබඳව ක්‍රියාත්මක විමේ උත්සාහය දෙගුණ කරන බවය.

විද්‍යාවෙහි ඉතිහාසය

දේශගුණය වෙනස් වීම පිළිබඳ විද්‍යාවෙහි ඉතිහාසය ඇරඹුනේ හිම යුග සහ  පුරා දේශගුණයෙහි අනෙකුත් ස්වභාවික වෙනස්වීම් පිළිබඳව පළමුව සැක ඇතිවීම සමගම සහ ස්වභාවික හරිතාගාර ආචරණය හඳුනාගැනීමත් සමග 19වන සියවසෙහි මුල් අවදියෙහිය. 19වන සියවසෙහි අගභාගයෙහිදී, මානවයින් විසින් පිටකරන හරිතාගාර වායූන් විසින් දේශගුණයෙහි වෙනස් වීම් සිදුවිය හැකි බවට විද්‍යාඥයින් පළමුවෙන් තර්ක කලහ. 1960 ගණන් වන විට, කාබන් ඩයොක්සයිඩ් වායුවෙහි තාපන ආචරණය පිළිබඳ වැඩි වශයෙන් ඒත්තු ගැන්වෙන ලදි.  1990 ගණන් වන විට, පරිගණක ආකෘතීන්ගේ වැඩිදියුණුවූ  විශ්වාසයනීත්වයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් සහ හිම යුගයන් පිළිබඳ මිලන්කොවිච් සිද්ධාන්තය සනාථ කෙරුණු නිරික්ෂණ කාර්යයන් නිසාවෙන්, ඒකමිතික තත්තයකට එළඹෙන ලදි: බොහෝ දේශගුණ වෙනස් කම් සඳහා හරිතාගාර වායූන් දැඩි ලෙසින් හේතුකාරක වන අතර, මානවයින් විසින් සිදුකෙරෙන විමෝචන විසින් විඤේය ගෝලීය තාපන සිදු කෙරෙන බවයි.  එතැන් පටන්, දේශගුණය වෙනස්වීම් පිළිබඳ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ පුළුල් කෙරිණි. ලෝකයෙහි රාජ්‍යයන් වෙත විධිමත්  උපදෙස් සැපයීම සඳහා දේශගුණය වෙනස්වීම පිළිබඳ අන්තර් රාජ්‍ය අනුමණ්ඩලය 1990 ගණන් වලදී ස්ථාපිත කිරීම හා සමගම, විවිධ විද්‍යාත්මක ශික්ෂණයන් අතර පෙර නොදුටු වීරු තරම් මට්ටමෙහි අදහස් හුවමාරුවක් පොළඹවනු ලැබිණි.

ජෝසප් ෆූරියර් විසින්  1824 වසරෙහිදී හරිතාගාර ආචරණය යෝජනා කරනු ලදුව, ඉයුනිස් නිව්ටන් ෆූට් විසින් 1856 වසරෙහිදී සොයා ගනු ලදුව, 1896 වසරෙහිදී ජෝන් ටින්ඩාල් විසින් පුළුල් කරනු ලදුව,  ස්වාන්ටේ ආර්හේනියස් විසින්  ප්‍රමාණාත්මකව විමර්ශනය කෙරිණි. මෙම කල්පිතය මුද්‍රිත මාධ්‍යයෙහි 1912 වසර තරම් ඈතදී වාර්තා කෙරිණි. ගෝලීය තාපනය පිළිබඳ විද්‍යාත්මක විස්තර කිරීම ගයි ස්ටුවර්ට් කැලෙන්ඩර් විසින් 1930  ගණන් වල සිට 1960 ගණන් දක්වා කාලය තුල තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කෙරිණි.

මේ අඩවියත් බලන්න
 මිහිතල‍යේ උණුසුම
 ආක්ටික් කලාප‍යේ උණූසුම

Further reading

 (online version requires registration)

 (online version requires registration)

External links

 Scientific

 Intergovernmental Panel on Climate Change and UN Climate Panel Report's Key Findings.
 Nature Reports Climate Change
 The UK Met Office Hadley Centre site
 NOAA's Global Warming FAQ
 Discovery of Global Warming  – An extensive introduction to the topic and the history of its discovery, written by Spencer R. Weart
 Caution urged on climate 'risks'
 Impact of Livestock on Global Warming (UN Report)

 Educational

 Global Climate Change: NASA's Eyes on the Earth - Climate change overviews, key indicators, multimedia and current news.
 What Is Global Warming? – Shockwave presentation from National Geographic
 The EdGCM (Educational Global Climate Modelling) Project – A free research-quality climate change simulator
 DISCOVER  Satellite-based ocean and climate data since 1979 from NASA
 The Pew Center on global climate change
 Global Warming Art
 Video of a talk by Warren Washington titled "The Evolution of Global Warming Science: From Ideas to Scientific Facts"
 Best Effort Global Warming Trajectories by Harvey Lam (Princeton University), The Wolfram Demonstrations Project.

 Other

 Science and Technology Sources on the Internet – Extensive commented list of Internet resources
 Union of Concerned Scientists Global Warming page
 Watch and read 'Tipping Point', Australian science documentary about effects of global warming on rare, common, and endangered wildlife
 United Nations University's 'Our World 2' Climate Change Video Briefs
 Gateway to the UN System's Work on Climate Change

පාරිසරික ගැටළු
Carbon finance
දේශගුණය වෙනස්වීම
Economic problems
History of climate
Climate change
19 වන සියවස
20 වන සියවස
21 වන සියවස

ගෝලීය උණුසුම් වීම

ගෝලීය තාපනය


Der Klingengraben ist ein linker, periodischer Zufluss der Aschaff im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Klingengraben entspringt im Schmerlenbacher Wald, zwischen Hösbach und Schmerlenbach am Gartenberg (309 m). Er fließt in nordwestliche Richtung, unterquert in Hösbach-Sand die Trasse der Main-Spessart-Bahn und fließt in eine Verrohrung. Sein Unterlauf ist durch den Ausbau der Bundesautobahn 3 und deren Einhausung stark verändert worden. So befindet sich seine heutige Mündung in die Aschaff etwa 300 m flussaufwärts an einer Fußgängerüberführung.

Der Klingengraben führt an trockenen Tagen kein Wasser.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Hösbach)

Klingengraben (Aschaff)


Aynoroz (Yunanca: Άγιον Όρος - Kutsal Dağ), Balkanlar'da Yunanistan'ın Halkidiki yarımadasından Ege Denizi'ne doğru uzanan 3 dar ve uzun yarımadanın en doğuda olanı. Doğu Ortodoks manastırının önemli bir merkezidir. Yunanistan Cumhuriyeti içinde özerk bir hükûmet olarak yönetilmektedir.  Aynoroz yarımadasının toprağı kalkerli olup, oldukça dağlıktır. En yüksek noktası adanın en güneyindeki Athos Dağı'dır (2.033m). Nüfusun çoğunluğu rahiplerden meydana gelir ve 2.250 kişi kadardır. Athos Dağı'nda, Konstantinopolis Ekümenik Patriğinin doğrudan yetkisi altında  20 kadar manastır vardır. Devletin yönetim biçimi 20 manastırı temsil eden 20 kişi ve küçük bir meclis tarafından yönetilir ve Yunanistan'a bağlıdır. Halkın başlıca gelir kaynağı zeytin ve üzümcülük gibi Akdeniz ürünleri ve hayvancılıktır.

Athos Dağı, Yunanca'da genellikle Agion Oros (Άγιον Όρος, 'Kutsal Dağ') ve varlık "Athonite Eyaleti" (Αθωνική Πολιτεία, Athonikí Politía) olarak anılır. Diğer Ortodoks geleneği dillerinde 'Kutsal Dağ' anlamına gelen isimler de kullanılmaktadır. Buna Bulgarca ve Sırpça (Света гора, Sveta gora); Rusça (Святая гора, Svyataya gora); ve Gürcüce (მთაწმინდა, mtats'minda) dahildir. Klasik çağda dağ Athos olarak adlandırılırken, yarımada Acté veya Akté (Koinē Yunanca: Ἀκτή) olarak biliniyordu.

Athos Dağı, eski zamanlardan beri bir yerleşim yeridir ve yaklaşık 1.800 yıllık Hristiyan varlığı ve en az MS 800 ve Bizans dönemine dayanan uzun tarihi manastır gelenekleriyle bilinir. Bugün, Yunanistan ve Romanya, Moldova, Gürcistan, Bulgaristan, Sırbistan ve Rusya gibi Doğu Ortodoks ülkeleri de dahil olmak üzere diğer birçok ülkeden 2.000'den fazla keşiş, Athos'ta dünyanın geri kalanından izole edilmiş bir hayat yaşıyor. Athonite manastırları, iyi korunmuş eserler, nadir kitaplar, eski belgeler ve muazzam tarihi değere sahip sanat eserlerinden oluşan zengin bir koleksiyona sahiptir ve Athos Dağı 1988'den beri bir Dünya Mirası alanı olarak listelenmiştir.

Athos Dağı yasal olarak Yunanistan'ın geri kalanı gibi Avrupa Birliği'nin bir parçası olmasına rağmen, Kutsal Dağ'ın Manastır Devleti ve Athonite kurumları, Yunanistan'ın Avrupa Topluluğuna (AB'nin öncüsü) kabulü sırasında yeniden onaylanan özel bir yargı yetkisine sahiptir. Bu, Manastır Devletinin yetkililerine, topraklarındaki insanların ve malların serbest dolaşımını düzenleme yetkisi verir.

10. yüzyılda dinsel bir topluluk olarak doğan Aynoroz, Bizans, Osmanlı ve Yunanistan egemenlikleri boyunca da bağımsızlığını korumayı başarmıştır.

Aynoroz'a "Aynaroz" (Aynasız ile ilgisi yoktur ve karıştırılmamalıdır.) da denir.

Athos Dağı'na günlük ziyaretçi sayısı sınırlıdır ve hepsinin sınırlı bir süre için geçerli özel bir giriş izni alması gerekmektedir. Ortodoks Hristiyanlar izin alma prosedürlerinde önceliklidir. Yarımada sakinleri, Doğu Ortodoks Kilisesi üyesi olan 18 yaş ve üstü erkekler ve aynı zamanda keşiş veya işçi olmaktadır.

COVID-19 salgınıyla mücadele tedbirlerinin bir parçası olarak Athos Dağı ziyaretleri 19-30 Mart 2020 tarihleri arasında askıya alınmıştır.

Mimari
Aynoroz'un ortak bir plana göre yapılan 20 manastırı da ortak bir mimari yapıdadır. Hepsi kuleli bir surla çevrilmiş olan geniş avlulu kalelerdir. 10. yüzyılda yapılmaya başlanmış olan kiliseler dinsel konulu Bizans duvar resimleriyle süslenmişlerdir.

20 Manastır

 Megísti Lávra (Μεγίστη Λαύρα)
 Vatopédi (Βατοπέδι veya Βατοπαίδι)
 İviron (Ιβήρων, ივერონის მონასტერი - Gürcü manastırı)
 Hilandariu (Χιλανδαρίου, Хиландар - Sırp manastırı)
 Dionysiu (Διονυσίου)
 Kutlumusiu (Κουτλουμούσι)
 Pantokratoros (Παντοκράτορος)
 Ksiropotamu (Ξηροποτάμου)
 Zografu (Ζωγράφου, Зограф - Bulgar manastırı)
 Dohiariu (Δοχειαρίου)
 Karakalu (Καρακάλλου)
 Filoteu (Φιλοθέου)
 Simonos Petra (Σίμωνος Πέτρα veya Σιμωνόπετρα)
 Agiu Pavlu (Αγίου Παύλου)
 Stavronikita (Σταυρονικήτα)
 Ksenofondos (Ξενοφώντος)
 Osiu Grigoriu (Οσίου Γρηγορίου)
 Esfigmenu (Εσφιγμένου)
 Agiu Panteleimonos (Αγίου Παντελεήμονος veya Ρωσικό, Святого Пантелеимона - Rus manastırı)
 Konstamonitou (Κωνσταμονίτου)

Kaynakça

Aynoroz


Van't Kruijs peut se référer à :

Patronyme
 Maarten van't Kruijs (1813-1885), joueur d'échecs néerlandais ;
  (1861-1919), compositeur et organiste néerlandais.

Échecs
 L'ouverture Van 't Kruijs, nommée après Maarten van't Kruijs.

Homonymie de patronyme

Van't Kruijs


2011 දකුණු ආසියානු වෙරළ ක්‍රීඩා උළෙල එම වසරේ ඔක්තෝම්බර් 8 වන දින සිට 14 වන දින දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ, හම්බන්තොටදී පැවැත්විණි. සමාරම්භක උත්සවය හම්බන්තොට වෙරළ ක්‍රීඩාංණයදී පවත්වනු ලැබූ අතර, දකුණු ආසියාවේ රටවල් 8 ක් නියෝජනය කරමින් ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් 359 දෙනෙක් තරඟාවලියට සහභාගී වූහ.

සත්කාරක නගරය තෝරා ගැනීම
ශ්‍රී ලංකාව හැරුණු විට, බංග්ලාදේශය සහ මාලදිවයින යන රටවල්, ක්‍රීඩා උළෙල සත්කාරකත්වය වෙනුවෙන් තරඟ වැදුණාහ.

නිල ලාංඡනය සහ මංගල සංඛේතය
ක්‍රීඩා උළෙලේ නිල ලාංඡනය 2011 ජනවාරි 20 දින ගාල්ලදී එළිදැක්වුණි.

මංගල සංඛේතය ලෙස, ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතියට සම්බන්ධ නර්තන අංගයක් වූ "සලු පාලිය" යොදා ගන්නා ලදී.

ක්‍රීඩා ඉසව්
පිහිනුම් මැරතන් සහ  සුළං ඔරු පැදීම තරඟ ආරුගම්බේ හීදී පැවැත්වූ අතර ඉතිරි තරඟ හම්බන්තොට, තංගල්ල සහ තිස්සමහාරාමය හීදී පැවැත්විණී. තරඟකරුවන්ගේ අවම සහභාගීත්වය නිසා, තුන් ප්‍රයාම සහ වෙරළ කායවර්ධන යන තරඟ අවලංගු කරන ලදී.

  වෙරළ පැසිපන්දු (2)
  වෙරළ පාපන්දු (1)
  වෙරළ අත් පන්දු (1)
  වෙරළ කබඩි (2)

  වෙරළ දැල් පන්දු (1)
  වෙරළ වොලිබෝල්  (2)
  පිහිනුම් මැරතන් (2)

  Lifesaving (6)
  Tent pegging (8)
  සුළං ඔරු පැදීම (1)

සහභාගී වූ රටවල්
වරහන් තුල දක්වා තිබෙන්නේ එක් එක් රටවලින් සහභාගී වූ තරඟකරුවන් සංඛ්‍යාව වේ.

  (19)
 (4)
  (90)
 මාල දිවයින  (56)
  (36)
 (56)
  (110)

න්‍යාය පත්‍රය
2011 දකුණු ආසියානු වෙරළ ක්‍රීඩා උළෙලේ තරඟ පැවැත්වූ කාල රාමුව පහත දැක්වෙයි.

පදක්කම් සටහන

මේවාද බලන්න
ආසියානු වෙරළ ක්‍රීඩා උළෙල
ආසියානු තරුණ ක්‍රීඩා උළෙල

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

South Asian Games
දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල

2011 දකුණු ආසියානු වෙරළ ක්‍රීඩා උළෙල


AGC Biologics A/S (tidligere CMC Biologics) er en dansk medicinalvirksomhed der blev grundlagt i 2001 af seks tidligere medarbejdere fra Novo Nordisk og Novozymes. I december 2016 blev virksomheden opkøbt af Asahi Glass, og i januar 2018 blev virksomheden samlet med to andre dattervirksomheder under navnet AGC Biologics.

AGC Biologics er en kontraktfremstiller af proteinbaserede antistoffer, enzymer og andre farmaceutiske ingredienser, fremstillet via. mikrobiologisk fermentering. Virksomheden er godkendt i overensstemmelse med Good Manufacturing Practice (GMP) af bl.a. Lægemiddelstyrelsen.

Eksterne henvisninger

Referencer

Lægemiddelvirksomheder i Danmark
Gladsaxe
Etableret i 2001

AGC Biologics


Alliancen, officielt Fodboldsammenslutningen Alliancen, er en organisation i dansk fodbold, der fra 1940 og frem havde til formål at arrangere internationale fodboldkampe med dansk deltagelse, både i Danmark og i udlandet. Til disse kampe blev der sammensat et hold bestående af spillere fra organisationens medlemsklubber og undertiden også andre inviterede spillere. Alliancens storhedstid varede op til 1960'erne, hvor de officielle europæiske klubturneringer efterhånden sikrede, at der blev spillet internationale kampe ud over på landsholdsniveau.

Historie
Tidligt fandtes en lignende organisation, Stævnet, der blev oprettet allerede i 1904. Stævnet havde primært de største københavnske klubber som medlemmer, og nogle af de mindre klubber ønskede også at konkurrere med udenlandske klubber. Dette førte til oprettelsen af Alliancen, som var en direkte konkurrent til Stævnet. Alliancen favnede lidt bredere end Stævnet og lod således også klubber, der ikke var i bedste række, være medlemmer. Dette førte til, at nogle klubber skiftede lidt mellem de to organisationer, når de rykkede op og ned.

I begyndelsen af Alliancens levetid var der hård konkurrence med Stævnet, men efterhånden fandt de to organisationer ud af at samarbejde, og der blev både afholdt kampe mellem hold fra de to organisationer samt fælles arrangementer med deltagere for begge organisationer. Alliancen drog desuden på længere ture, hvor de spillede flere kampe. Tre ture (1954, 1959 og 1971) gik til Sovjetunionen og to ture gik til Tyrkiet (1953 og 1971).

I organisationens storhedstid var Alliancens kampe ofte med til at lade talenter få chancen i større kampe, og mange gange blev spillere, der gjorde det godt for Alliancen senere udtaget til A- eller B-landsholdet. Det gjaldt især i kampene mellem Alliancen og Stævnet.

Blandt de udenlandske hold, Alliancen spillede mod, kan nævnes Juventus, Dynamo Moskva, Vasco da Gama, Eintracht Frankfurt, Sparta Rotterdam, Arsenal samt landshold fra ,  og .

Da behovet for internationale venskabskampe svandt ind, og Stævnet også blev nedlagt, fortsatte Alliancen med at eksistere, men lagde vægt på andre aktiviteter. Således arrangerede organisationen i samarbejde med Tipsbladet i 1970'erne fodboldrejser til kampe i nogle af Europas store ligaer. Desuden blev der lagt mere vægt på ungdomsfodbold samt kvindefodbold, hvor Alliancen arrangerede stævner for disse grupper.

Medlemsklubber
Følgende klubber har været medlem af Alliancen:
 HIK (1940- )
 B 1908 (1940-49)
 Fremad Amager (1940-49)
 KFUM (1940- )
 ØB (1940-49)
 Køge Boldklub (1947-55)
 Brønshøj Boldklub (1949- )
 Skovshoved IF (1947-55)
 Vanløse IF (1956- )
 Næstved Boldklub (1957- )
 Esbjerg fB (1965-1980)

Udover spillere fra medlemsklubberne inviterede Alliancen også spillere fra andre klubber med på nogle af deres ture, fx AGF, B 1909, OB og B 1921.

I 2015 ved organisationens 75 års jubilæum var der fem medlemsklubber:
 HIK
 KFUM
 Brønshøj
 Vanløse
 Næstved

Referencer

Fodbold i Danmark
Etableret i 1940

Alliancen (fodbold)


Jerônimo Cadena de Villasante (Lisboa, c. 1600 —?, antes de 1665) foi um nobre português de origem patrícia veneziana estabelecido no Brasil Colonial. Abastado Senhor do Engenho Tibiri, combateu na Insurreição Pernambucana e foi um dos três governadores da Paraíba nomeados no período bélico. Frequentemente, aparece em nobiliários e estudos genealógicos como "Jerônimo Cadena Vilaça" e "Jerônimo Cadena de Vilhasante".

Genealogia
Nascido na cidade de Lisboa, Jerônimo Cadena de Villasante era filho de Gaspar Cadena, nobre natural de Veneza, que se estabeleceu em Portugal como mercador e foi Feitor do Rei na Ilha de São Tomé, além de irmão da Irmandade dos Estrangeiros Italianos, e de Ângela Margarida de Villasante. Era, portanto, neto paterno de Nicolò de la Cadena e de Laura Line, sendo esse Nicolau filho de Pietro de la Cadena e de Fabia Contarini, da poderosa Casa de Contarini, uma das famílias patrícias fundadoras da República de Veneza. Assim, neto materno de Pedro Milanês Gati, cidadão da cidade de Milão, estabelecido em Lisboa como mercador, e de Francisca Fernández de Villasante, castelhana natural de Espinosa de los Monteros.

Jerônimo Cadena de Villasante foi irmão de Constantino Cadena de Villasante, Mestre de Campo General no Castelo de São Jorge, além de Cavaleiro da Ordem de Cristo e Familiar do Santo Ofício, e de Pedro Cadena de Villasante, Cavaleiro da Ordem de Avis, que com ele veio à então Capitania de Pernambuco, onde foi Provedor da Fazenda Real de Pernambuco, além de Escrivão da Fazenda, Alfândega e Almoxarifado da Capitania da Paraíba, da qual também foi Governador antes da Invasão Holandesa, quando fugiu para a Bahia e, depois, para Lisboa.

Jerônimo Cadena de Villasante foi casado com Maria de Melo, irmã de Felipe Bandeira de Melo, filha de Antônio Bandeira de Melo, Fidalgo da Casa Real, e de Jerônima de Mesquita de Azevedo. Neta paterna de Felipe Bandeira de Melo, natural de Cinfães, e de Maria Maciel de Andrade, de Lisboa, casal da principal nobreza de Portugal. Neta materna de Mateus de Freitas de Azevedo, Alcaide-Mor de Olinda e Fidalgo da Casa Real, neto paterno de Vasco Fernandes de Lucena, e de Maria de Herédia, que era neta paterna de Cristóvão Queixada, de origem castelhana, Alcaide-Mor de Olinda, e neta materna de Frutuoso Barbosa, Governador da Paraíba.

Foram filhos de Jerônimo Cadena e Maria de Melo:

 Laura de Melo, casada com Agostinho César de Andrade, nobre da Ilha da Madeira, Governador do Rio Grande do Norte, Fidalgo da Casa Real e Cavaleiro da Ordem de Cristo, filho de João Barreto e de Ana César de Andrade, com sucessão.
 Maria de Melo, casada com Baltazar de Ornelas de Valdevesso, nobre da Ilha da Madeira, Juiz Ordinário e Ouvidor de Goiana, filho de Jerônimo Teixeira Ribeiro e de Maria Travassos de Ornelas, com sucessão.
 Gaspar Cadena Bandeira de Melo, militar, Ajudante de Tenente de Mestre de Campo General, que combateu os holandeses e faleceu solteiro em Lisboa, onde estava em companhia do seu tio, Felipe Bandeira de Melo.
 Tomé Cadena, solteiro.
 Antônio Cadena, solteiro.

Políticos de Portugal
Nobres de Portugal
Paraíba
Brasil

Jerônimo Cadena de Villasante


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 1996 war die vierte Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

1996
Badminton 1996

Slowakische Badmintonmeisterschaft 1996


El monasterio de Pombeiro es un conjunto religioso de origen románico situado en Pombeiro de Ribavizela (Felgueiras, Portugal). Desde 1910 está clasificado como monumento nacional, además de formar parte de la Ruta del Románico del valle del Sousa.

Historia y arquitectura
Datable desde el año 853, se trata de una de las muestras más antiguas de monasterio cristiano en Portugal. De esa época no se conserva ningún resto, aunque se especula que se trató de una edificación modesta y probablemente vinculada al Reino de Asturias. Las tierras del monasterio se transfirieron en 1041 y comenzó a levantarse en 1059 en su lugar actual, aunque tampoco queda nada de la fábrica construida entonces. En la primera década del  comenzó a definirse el proyecto románico al amparo de la familia Sousões de Ribavizela. De ese entonces data la iglesia de cuerpo tripartito con cuatro tramos, transepto, estructura de cubrición de madera y tres ábsides abovedados. Dicha iglesia puede datarse a mediados del XII o a comienzos del XIII; la zona sur del transepto conserva una inscripción que lo fecha en 1199. Posteriormente la fábrica sufrió numerosas modificaciones, destacándose de la arquitectura románica que nos ha llegado el portal, decorado con motivos vegetales. Más tarde se añadió un nártex que sirvió de lugar de enterramiento nobiliar.

A partir del  el monasterio sufrió enormes transformaciones, especialmente en la época barroca. En 1702 se construyó una de las alas del claustro, y en diferentes momentos del mismo siglo se construyeron una nueva capilla, el coro alto, el órgano y numerosos relieves y tallas en dorado, así como las dos torres que flanquean los pies de la iglesia. A comienzos del  se replanteó todo el claustro de acuerdo con una concepción neoclásica, que no fue llevado a cabo debido a la prohibición en Portugal de las órdenes religiosas entrado el XIX. Ya mediado el  comenzó la restauración del conjunto arquitectónico.

Referencias
 (en portugués) Ficha oficial del monasterio en IGESPAR Património.

Pombeiro
Monumentos nacionales en el distrito de Oporto
Iglesias de Portugal del siglo XII
Iglesias románicas de Portugal
Arquitectura de Portugal del siglo XII
Arquitectura románica en Portugal
Arquitectura barroca en Portugal
Felgueiras

Monasterio de Pombeiro