O Grande Prêmio de Abu Dhabi de 2022 (formalmente denominado Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix 2022) foi a vigésima segunda e última etapa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022. Foi disputado em 20 de novembro de 2022 no Circuito de Yas Marina, em Yas, Emirados Árabes Unidos.

Resumo
Max Verstappen partiu da pole position com ao seu lado seu companheiro de equipe Sergio Pérez e aumentou a distância entre os dois após a largada. Após um pit stop para trocar pneus Verstappen perdeu a liderança para Charles Leclerc. Porém, Leclerc também fez um pit stop e o neerlandês assumiu a liderança novamente. Seu companheiro Pérez fez dois pit stops, perdendo assim a segunda posição para o monegasco.

Imbatível atrás do volante do seu Red Bull RB18, Verstappen dominou a corrida do início ao fim e conquistou sua décima quinta vitória em uma temporada. Leclerc terminou em segundo lugar e Peréz em terceiro.

O tetracampeão Sebastian Vettel correu pela última vez. O piloto da Aston Martin terminou na décima posição.

Resultados

Treino classificatório

Notas

•  – Daniel Ricciardo recebeu uma penalidade de três posições no grid por causar uma colisão com Kevin Magnussen no Grande Prêmio de São Paulo.

Corrida

Notas

  – Incluí um ponto pela volta mais rápida.
  – Mick Schumacher recebeu uma penalidade de cinco segundos por causar uma colisão com Nicholas Latifi, sua posição final não foi afetada pela penalidade.
  – Lewis Hamilton e Nicholas Latifi foram classificados mesmo tendo abandonado por terem completado mais de 90% da distância da corrida.

Curiosidades
• Dois brasileiros estiveram na pista no Treino Livre 1 Pietro Fittipaldi na Haas F1 Team e o campeão da Fórmula 2 desse ano Felipe Drugovich na Aston Martin, Felipe esteve no carro da Fórmula 1 e participou de um treino livre oficial pela primeira vez, e Pietro Fittipaldi já participou do Treino Livre 1 no , mas o carro sofreu com problemas e ele acabou abandonando o treino.

• Última corrida do tetracampeão Sebastian Vettel, que esteve na Fórmula 1 há 15 anos, desde 2007 quando correu pela primeira vez no .

• Além da aposentadoria do Sebastian Vettel, também foi a última corrida dos pilotos Mick Schumacher e Nicholas Latifi que não continuaram o contrato com as equipes na Fórmula 1.

• 4 novos pilotos titulares estarão na temporada 2023: Nyck de Vries na AlphaTauri, Oscar Piastri na McLaren, Nico Hülkenberg novamente na F1 pela equipe Haas, ele já foi piloto de 7 equipes diferente entre 2010 à 2020 e 2022 como piloto reserva da Aston Martin, e o piloto da Fórmula 2 Logan Sargeant na equipe Williams substituindo Latifi.

Voltas na Liderança

2022 DHL Fastest Pit Stop Award

Resultado

Classificação

 Tabela do DHL Fastest Pit Stop Award

Tabela do Campeonato após a corrida

Tabela Campeonato de Pilotos

Tabela Campeonato de Construtores

• Notas: Apenas as cinco primeiras posições estão incluídas para ambos os conjuntos de classificação.

Referências

2022, Grande Prêmio de Abu Dhabi de
Abu Dhabi

Grande Prêmio de Abu Dhabi de 2022


Le prix « Touche-à-tout » est une épreuve aéronautique qui consiste à réaliser le plus long vol, c'est-à-dire à couvrir la plus longue distance en aéroplane en circuit fermé, un minimum de 60 kilomètres étant requis. Les tentatives pour ce prix pouvant avoir lieu jusqu'au 4 février 1911. Ce prix est doté d'une récompense de 1000 francs. L'aviateur Cei sera déclaré gagnant avec un vol de 63,700 kilomètres en 39 minutes et 42 secondes.

Notes et références

Distinction fondée en 1911
Distinction en France
Patrimoine aéronautique

Prix Touche-à-tout


Oldenborstel er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schenefeld i den nordvestlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Oldenborstel ligger omkring 3 km nordøst for Schenefeld. Syd for kommunen går Bundesstraße B430, som forbinder området med den østbeliggende by, Neumünster. I kommunen ligger bebyggelsen Pulserdamm. Fra 1901 til 1957 havde Oldenborstel jernbanestation på Rendsburger Kreisbahn.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Oldenborstel


Jozo Mašić (Tomislavgrad, 13. studenog 1956. - Livno, 9. siječnja 2017.), bio je hrvatski i bosanskohercegovački književnik, novinar, amaterski slikar i kipar.

Životopis
U rodnom je Tomislavgradu završio osnovnu školu i gimnaziju, a zvanje profesora hrvatskoga jezika i književnosti stekao na Filozofskom fakultetu u Sarajevu. Kao novinar i pisac surađivao je sa sarajevskim Oslobođenjem, Svjetlom riječi, te Našim ognjištima, a u vrijeme Domovinskog rata bio je glavni i odgovorni urednik Tomislavgradskih ratnih novina. Bio je jednim od utemeljitelja i urednika Hercegbosanske novinske agencije (HABENA) u Mostaru, te zatim glavni urednik tjednika "Horizont". Bio je istaknuti kulturni djelatnik, tajnik tomislavgradskog ogranka Matice hrvatske, stručni savjetnik za kulturno-umjetničke programe Doma kulture Tomislavgrad, te pomoćnik ministra za kulturu, prosvjetu i šport općine Tomislavgrad.

Književni opus čini mu više od dvije stotine književno-kritičkih tekstova, eseja, ogleda, studija, prikaza, recenzija i političkih kolumni. Pripovijetkama je zastupljen u nekoliko izbora i antologija u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, a "Roman o Ljiljani" uvršten je u ediciju "Hrvatska književnost u BiH u 100 knjiga". Bio je članom Društva hrvatskih književnika iz Zagreba i Društva hrvatskih književnika Herceg Bosne iz Mostara, čiji je jedan od utemeljitelja.

Osim bavljenjem slikarstvom i kiparstvom, zajedno s glumcima amaterima iz Tomislavgrada i Čapljine na scenu je postavio nekoliko dramskih tekstova. Bio je uposlenik Srednje strukovne škole, a jedno vrijeme i ravnatelj Gimnazije Marka Marulića u Tomislavgradu.

Popis djela (nepotpun)
Roman o Ljiljani (1986.)
Ljudi i tice (2017.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Književnik Jozo Mašić iz Sarajlija kleše kipove zaštitnika duvanjskih crkava: Strah me jedino narudžbe iz župe Svi Svetih Slobodna Dalmacija (objavljeno 6. lipnja 2003., pristupljeno 11. siječnja 2017.)

Hrvatski romanopisci iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski novinari iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski slikari iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski kipari iz Bosne i Hercegovine
Životopisi, Tomislavgrad

Jozo Mašić


Conducătorii forțelor Axei au fost persoanele aflate la cârma unui stat ce a format Axa în Al Doilea Război Mondial. Axa a fost stabilită în 1936.

Conducători europeni

Conducători asiatici
{| class="wikitable sortable"
|-
! Conducător !! Țară !! Nume în limba sa !! Perioadă !! Fotografie
|-
|  Hirohito || Japonia || || 1926 - 1989 ||
|-
|  Plaek Phibunsongkhram || Tailanda || || 1938 - 1944 ||
|-

Conducători politici ai celui de-al Doilea Război Mondial
Liste de conducători

Liderii Axei din cel de-al Doilea Război Mondial


Marko Šelić poznatiji kao Marčelo (Paraćin, 22. siječnja 1983.), srbijanski je književnik i glazbenik.

Karijera
Pozornost javnosti najprije je stekao tekstovima svojih pjesama, kojima je zavrijedio priznanja poput nagrade TV Metropolis (najbolja pjesma) i Davorin za 2006. i 2009. godinu (najbolji urbani/rock album), a spot za Pozorište prvi je srbijanski spot uvršten u World chart express europskog MTV-a. Prvi album bio je najprodavanije izdanje godine na listi IPS-a, tada najrelevantnijoj.

Nekoliko godina objavljivao je kolumne u Politici, ali i u Huperu, gdje je vodio i rubriku o stripovima. Ovaj angažman ovjenčan je Nagradom za najboljeg mladog strip esejistu na Desetoj smotri mladih strip autora Balkana (2010), a od 2009. i poslom jednog od urednika u redakciji Veselog četvrtka, najvećeg srbijanskog nakladnika stripova, gdje se stara o svim izdanjima Dilana Doga, talijanskog junaka. Uradio je, također, prijevod i adaptaciju svih šest knjiga serijala Lokot i Ključ za kuću Darkwood. Učestvovao je u akcijama REX-a, Centra za nenasilje, Centra za ratnu traumu i organizacije ASTRA; temom tolerancije među narodima nekadašnje Jugoslavije bavi se i aktualna televizijska emisija Perspektiva, u kojoj je jedan od naratora i moderatora. Od siječnja 2022. godine jedan je od redovnih kolumnista beogradskog Danasa.

Objavio je studijske albume De facto (2003), Puzzle shock! (2005), Treća strana medalje (2008) i Deca i Sunce (2010), romane Zajedno sami (2008), Malterego, knjiga prva: Rubikova stolica (2012; izmijenjeno i dopunjeno izdanje 2016), Malterego, knjiga druga: Higijena nesećanja (2017), zbirku tekstova O ljudima, psima i mišima (2009), stotinjak kolumni za razne redakcije i Napet šou (2014), konceptualno djelo koje objedinjuje peti studijski album i zbirku kolumnističko-esejističkih tekstova.

Udruga izdavača i knjižara Vojvodine dodijelila mu je naslov veleposlanika knjige i čitanja (2007.), a prva dva njegova romana dobila su Popboksovu nagradu publike za najbolju knjigu 2008. i 2012. godine. Časopis The Men proglašava autora "čovjekom godine" u kategoriji New Idol (2010), a 2012. Šelić otvara 49. Niški sajam knjiga i grafike. Angažovan je i u kazalištu: u DADOV-u se 2010. igrala dramska adaptacija romana Zajedno sami (po tekstu Branislave Ilić), a radio je i na komadima Klasni neprijatelj P. Stojmenovića (tekst završnog songa), Istraživač noćnih mora N. Zavišića (scenario) i Doktor Nušić K. Mladenovića (tekstovi svih songova). Napet šou osvojio je nagradu City magazina za album godine, a cjelokupan Šelićev javni angažman donio mu je i nagradu Pravi muškarac, kojom su ovjenčani i Marko Somborac, Saša Janković, Zoran Kesić i Renato Grbić.

Albumi

Studijski albumi
 De Facto (2003)
 Puzzle Shock! (2005)
 Тreća strana medalje (2008)
 Deca i Sunce (2010) — са Филтерима
 Napet šou (2014)
 Nojeva varka (2020)

Učešća na kompilacijama
 Bassivity Mixtape — први пут (2003)
 Ulice Vol. 1- (2003)

Кnjige

Romani
 Malterego, knjiga prva: Rubikova stolica (2012)
 Zajedno sami (2008)
 Malterego, knjiga druga: Hijegine nesećanja (2017)
 Malterego, knjiga druga: Higijena nesećanja (2017)

Zbirke
 O ljudima, psima i mišima (2009)
 Napet šou (2014)

Izvori

Vanjske povezice

 Deca željna sunčane prognoze - intervju (Politika, 3. studenog 2010)

Srpski književnici
Srbijanski glazbenici

Marčelo


(Universal Adult Suffrage) ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පවතින රටක ඒරට සිටින වැඩිහිටි, එනම් වයස 18ට වැඩි සියලු දෙනා හට තම ඡන්දය පවසා සිටීමට තිබෙන හිමිකමයි.

වැඩිහිටි සර්වජන ඡන්ද බලය


Anastasios Papulas (; 1/13 Ocak 1857 – 24 Nisan 1935), 1919–1922 Türk-Yunan Savaşı'nda Anadolu'daki Yunan kuvvetlerinin başkomutanlığını yapmış korgeneral.

1878 yılında Yunan ordusuna katıldı. 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda savaştı, sonra Atina polisinin başı olarak hizmet verdi. Balkan Savaşları esnasında Yunan 10. Piyade Alayı'nı komuta etti.

Yunan Kralı Konstantin ile yakın arkadaşlık kurarak yirmili yaşlarında siyasete atıldı. Yunanistan'da kraliyet yanlısı Birleşik Muhalefet'in seçimleri kazanmasıyla, 1920 kasımında Konstantin tarafından aktif askeri göreve çağrıldı ve Leonidas Paraskevopulos'un yerine Anadolu'daki Yunan kuvvetlerinin başkomutanlığına tayin edildi. Onun Batı Anadolu'yu kontrol altına almak için başlattığı ilk taarruz Ocak 1921'de I. İnönü Muharebesi'nde İsmet Paşa tarafından durduruldu. Ordusunu güçlendirerek başlattığı ikinci taarruz ise İsmet Paşa tarafından II. İnönü Muharebesi ile tekrar durduruldu. Kütahya-Eskişehir Muharebeleri'nde Türk kuvvetlerini geri çekilmeye zorlayarak Kütahya, Eskişehir ve Afyonkarahisar'ı işgal etti. Sakarya Meydan Muharebesi'nde ise Mustafa Kemal Paşa komutasındaki Türk ordusuna yenildi.

1922'de savaş bittikten sonra Yunan cumhuriyetini kurmak düşüncesiyle şiddetli bir monarşi aleyhtarı olarak 30'lu yılların başına kadar Venizelos hükûmetini destekledi. Onun siyasetteki başarısızlığı sonraki yıllarda vatan hainliği ile suçlanmasına yol açtı. 1935'te askerî darbe hazırladığı suçlamasıyla çıkarıldığı mahkeme sonucunda idama mahkûm edildi ve cezası infaz edildi.

Kaynakça

1857 doğumlular
Yunan generaller
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Yunan askerler
Türk Kurtuluş Savaşı'nda Yunan askerleri
İdam edilmiş askerler
İdam edilmiş Yunanlar
1935 yılında ölenler
Atina'da ölenler

Anastasios Papulas


Fizyokrasi, insan toplumlarının tabii kanunla yönetilmesi. Tabii hukuk felsefesinin düşünce dünyasına egemen olduğu 18. yüzyılda, Fransa'da gelişen bir okul da bu adla anılmaktadır. Okul mensupları, "fizyokratlar" diye tanımlanır. Okulun önde gelen temsilcisi Dr. F. Quesnay'nın eserlerinden biri, Droit Naturel, yani "Tabii Hukuk" ya da "Doğal Haklar" başlığını taşımaktadır.

Çağlarında çok kısa bir süre etkili olmakla beraber, Fizyokratlar, iktisadi düşünce biçimlerine getirdikleri yeniliklerle bugün de anılırlar. İktisadi düzenin işleyişini, soyutlama yöntemi ile kurdukları bir model çerçevesinde anlama çabaları, toplumu işlevlerine göre birbirinden ayırmaları, servetin kaynağını mübadele değil üretim sürecinde aramaları, tarım üretimini düşünce sistemlerinin merkezi yapmaları, başlıca özellikleri arasında sayılabilir.

Fizyokratlar fayda (util) kavramının ölçülebileceğini savunmuşlardır. Toplam Fayda Maksimum noktada iken Marjinal faydanın sıfır olacağına yönelik kesin varsayımlarda bulunmuşlardır.

Doğanın her zaman kendi dengesini koruyacak bir süreci işlettiği düşüncesini şiar edinen fizyokratlar aynı şekilde beşeri durumların da nihayetinde kendi kendine bir denge durumuna kavuşacağı çıkarımına varmışlardır.

Laissez faire, laissez-passer yani bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler sloganını ilk dile getirenler de Fizyokratlardır. Yine Fizyokratlara göre devlet tek bir vergi almalıdır o da tarım sektöründen alınmalıdır.

Bir rivayete göre dönemin Rus Çariçesi kendi ülkesindeki ekonomik çalkantıları gidermek için danışman olarak bir grup fizyokratı kendi sarayına davet etmiş ve mevcut durumu iyileştirmenin yollarını danışmıştır. Fizyokratlardan aldığı cevap ekonominin illa kendi haline bırakılması ve bunun da nihai dengeyi sağlayacağı yönünde olunca kendilerine derhal kapının gösterilmesi rica edilmiştir.

Klasik liberalizm
Ekonomi düşüncesi tarihi

Tarımcılık

Georgizm

Fizyokrasi


An Gahnia procera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Reinhold Forster ngan Johann Georg Adam Forster. An Gahnia procera in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gahnia

Gahnia procera


වීරාඛ්‍යානයන්හී   හැඩ්රාඩා (, දළ වශයෙන් "දැඩි කවුන්සල්වරයා" හෝ "තද පාලකයා" ලෙසින් පරිවර්තනය කල හැකි) යන විරුදනාමය ලද   හැරල්ඩ් සීගර්ඩ්සන් (;  – 25 සැප්තැම්බර් 1066) යනු, 1046 සිට 1066 දක්වා නෝර්වේහී රජු (තුන්වන හැරල්ඩ් රජ ලෙසින්) විය.

හැරල්ඩ් හැඩ්රාඩා රජ


An electret (formed as a portmanteau of electr- from "electricity" and -et from "magnet") is a dielectric material that has a quasi-permanent electric charge or dipole polarisation. An electret generates internal and external electric fields, and is the electrostatic equivalent of a permanent magnet. Although Oliver Heaviside coined this term in 1885, materials with electret properties were already known to science and had been studied since the early 1700s. One particular example is the electrophorus, a device consisting of a slab with electret properties and a separate metal plate. The electrophorus was originally invented by Johan Carl Wilcke in Sweden and again by Alessandro Volta in Italy.

The name derives from "electron" and "magnet"; drawing analogy to the formation of a magnet by alignment of magnetic domains in a piece of iron. Historically, electrets were made by first melting a suitable dielectric material such as a polymer or wax that contains polar molecules, and then allowing it to re-solidify in a powerful electrostatic field. The polar molecules of the dielectric align themselves to the direction of the electrostatic field, producing a dipole electret with a permanent electrostatic bias. Modern electrets are usually made by embedding excess charges into a highly insulating dielectric, e.g. by means of an electron beam, corona discharge, injection from an electron gun, electric breakdown across a gap, or a dielectric barrier.

Similarity to magnets
Electrets, like magnets, are dipoles. Another similarity is the radiant fields: they produce an electrostatic field (as opposed to a magnetic field) around their perimeter. When a magnet and an electret are near one another, a rather unusual phenomenon occurs: while stationary, neither has any effect on one another.  However, when an electret is moved with respect to a magnetic pole, a force is felt which acts perpendicular to the magnetic field, pushing the electret along a path 90 degrees to the expected direction of "push" as would be felt with another magnet.

Similarity to capacitors
There is a similarity between an electret and the dielectric layer used in capacitors; the difference is that dielectrics in capacitors have an induced polarisation that is only transient, dependent on the potential applied on the dielectric, while dielectrics with electret properties exhibit quasi-permanent charge storage or dipole polarisation in addition. Some materials also display ferroelectricity (i.e. they react to the external fields with a hysteresis of the polarisation). Ferroelectrics can retain the polarisation permanently because they are in thermodynamic equilibrium, and thus are used in ferroelectric capacitors. Although electrets are only in a metastable state, those fashioned from very low leakage materials can retain excess charge or polarisation for many years. An electret microphone is a type of condenser microphone that eliminates the need for a polarisation voltage from the power supply by using a permanently charged material.

Electret types
There are two types of electrets:
 Real-charge electrets which contain excess charge of one or both polarities, either
 on the dielectric's surfaces (a surface charge)
 within the dielectric's volume (a space charge)
 Oriented-dipole electrets contain oriented (aligned) dipoles. Ferroelectric materials are one variant of these.

Cellular space charge electrets with internal bipolar charges at the voids provide a new class of electret materials, that mimic ferroelectrics, hence they are known as ferroelectrets. Ferroelectrets display strong piezoelectricity, comparable to ceramic piezoelectric materials. Some dielectric materials are capable of exhibiting both behaviors.

Materials
Electret materials are quite common in nature. Quartz and other forms of silicon dioxide, for example, are naturally occurring electrets. Today, most electrets are made from synthetic polymers, e.g. fluoropolymers, polypropylene, polyethyleneterephthalate (PET), etc. Real-charge electrets contain either positive or negative excess charges or both, while oriented-dipole electrets contain oriented dipoles. The quasi-permanent internal or external electric fields created by electrets can be exploited in various applications.

Manufacture
Bulk electrets can be prepared by heating or melting the material, then cooling it in the presence of a strong electric field. The electric field repositions the charge carriers or aligns the dipoles within the material. When the material cools, solidification "freezes" the dipoles in position. Materials used for electrets are usually waxes, polymers or resins. One of the earliest recipes consists of 45% carnauba wax, 45% white rosin, and 10% white beeswax, melted, mixed together, and left to cool in a static electric field of several kilovolts/cm. The thermo-dielectric effect, related to this process, was first described by Brazilian researcher Joaquim Costa Ribeiro.

Electrets can also be manufactured by embedding excess negative charge within a dielectric using a particle accelerator, or by stranding charges on, or near, the surface using high voltage corona discharges, a process called corona charging. Excess charge within an electret decays exponentially. The decay constant is a function of the material's relative dielectric constant and its bulk resistivity. Materials with extremely high resistivity, such as PTFE, may retain excess charge for many hundreds of years. Most commercially produced electrets are based on fluoropolymers (e.g. amorphous Teflon) machined to thin films.

See also

 Oliver Heaviside
 Corona wire
 Telephone
 Electret microphone
 Electromotive force
 Tip ring sleeve
 Ferroelectricity

References

Patents
 Nowlin, Thomas E., and Curt R. Raschke, , "A process for making polymer electrets"

Further reading

A discussion on polarization, thermoelectrets, photoelectrets and applications

Condensed matter physics
Electrical phenomena
Dielectrics
Electrostatics

Electret


Au Soudan, les Forces de la liberté et du changement (FFC) sont une coalition de partis politiques et d'associations opposés au gouvernement militaire soudanais fondée le . Fer de lance de la révolution soudanaise de 2018-2019, elles mènent au renversement d'Omar el-Béchir, au pouvoir depuis , le .

Le syndicat de l'Association des professionnels soudanais et le parti Oumma en sont les principales composantes.

Historique
Les personnalités qui en font partie font essentiellement partie des élites historiques du pays originaires des régions centrales du Nil. Parmi ses principales figures des FFC, on peut citer Mariam al-Mahdi, vice-présidente du parti Oumma et dernière cheffe de la diplomatie soudanaise entre  et , Hamza Baloul, ministre soudanais de l'Information, ou encore Raja Nicolas Abdel Massih, juriste et chrétienne, l'une des deux femmes membres du Conseil souverain du Soudan.
Après le renversement d'Omar el-Béchir, les Forces de la liberté et du changement et l'armée s'entendent pour former un Conseil militaire de transition (TMC) pour diriger le pays et gérer la transition vers la démocratie.

Le , un nouveau coup d'État est mené par le général Abdel Fattah al-Burhan, lequel s'octroie les pleins pouvoirs, et met fin à la coalition qui partageait le pouvoir. Les FFC redeviennent une force d'opposition et appellent à de nouvelles manifestations et journées de désobéissance civile, considérant qu'ils n'y a .

En , tout en maintenant leurs appels à manifester, les FFC acceptent de se joindre à une médiation des Nations unies pour tenter de .

Le 5 décembre 2022, les Forces de la liberté et du changement signent un accord de partage du pouvoir avec la junte militaire soudanaise promettant de réenclencher le processus de transition démocratique dans le pays. Si la communauté internationale, notamment Washington à Abou Dhabi, salue cette accord en tant que , des manifestations se poursuivent dans les rues pour le dénoncer et réaffirmer leur triple refus vis-à-vis de la junte : . Les opposants à cet accord dénoncent son opacité et le manque de légitimité des FFC pour représenter la société civile soudanaise, alors que ces derrières ne rassemblent que quatre ou cinq membres, contre soixante-quinze lors de leur fondation en 2019.

Références

Coalition de partis
Politique au Soudan
Organisme fondé en 2019

Forces de la liberté et du changement


În cursul nopții de 3 spre 4 iunie 1989, 575 de oameni au fost uciși într-o explozie de gaz urmată de un incendiu în gara Așa-Ufa (1.200 km est de Moscova) în momentul intersectării a două trenuri. Gazele s-au scurs dintr-o conductă aflată la câteva sute de metri de calea ferată. Cele două trenuri transportau circa 1.300 de pasageri pe ruta Adler–Novosibirsk.

Explozia
Un tren care mergea spre Marea Neagră și unul care de întorcea din stațiunile de pe litoral s-au întâlnit la Așa, un oraș din apropiere de Ufa (sud-vestul Rusiei). În apropierea liniei ferate se afla o conductă de gaz petrolier lichefiat, care avea pierderi. Scânteile provocate de cele două garnituri au ajuns în apropierea conductei, care a explodat.

În cele două trenuri se aflau peste 1.200 de pasageri, majoritatea copii. 575 au murit, potrivit bilanțului oficial, iar peste 600 au fost răniți. Explozia a fost atât de puternică încât un geam a fost spart chiar și la 13 km de locul producerii ei. Cu trei ore înainte de tragedie, inginerii petroliști remarcaseră o scădere de presiune în conductă, dar nu au început să caute eventualele scurgeri.

Note

Accidente feroviare
Explozii
1989 în Uniunea Sovietică

Catastrofa feroviară de la Așa


National Geographic Kids, Türkiye'de 7 Mart 2004'te yayınlanmaya başlayan fotoğraflı, güncel ve interaktif aylık çocuk dergisi.

National Geographic Kids'in sarı çerçevesi, uzaktan kumandadan, uzay mekiğine teknolojinin her boyutunu, dünyanın çeşitli yerlerinde yapılan farklı sporları, yaşam biçimlerini ve hayvan hikâyelerini fotoğraflarıyla sayfalarına taşımaktadır. Her ay bir hediye vermektedir. İçinde ödüllü bulmacalar bulunmaktadır. Bu bulmacaların yanıtlarını dağıtıcı adrese yollayan çocuklardan belirli olanlarına (Örn;50.kişi,100.kişi gibi) o ayki dergide belirtilen ödül hediye edilmektedir.

Ayrıca bu dergi Türkiye'de 6,KKTC'de 7,25 TL'ye satılmaktadır. Türkiye distribütörlüğünü Doğuş Grubu üstlenmektedir.

Bilim ve teknoloji dergileri
Amerika Birleşik Devletleri dergileri
Türkiye dergileri
İngilizce dergiler
Türkçe dergiler
Aylık dergiler
Çocuk dergileri
Doğuş Yayın Grubu
2004'te kurulan yayınlar

National Geographic Kids


7277 Klass este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7277 Klass este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Misa

Obiecte astronomice descoperite în 1983
Centura de asteroizi

7277 Klass


الجوع هو فيلم مصري من بطولة الممثلة المصرية سعاد حسني ومحمود عبد العزيز، ويسرا، القصة من تأليف الروائي المصري نجيب محفوظ.

بطولة

فريق العمل

قصة
حكاية جديدة من حكايات ملحمة الحرافيش، يتولى أمور الحارة فتوة ظالم والذي سجن أخاه ظلمًا وبهتانًا بعد أن أطعم الفقراء بدون إذنه، ليقبض عليه ويعذبه ومن ثم يسجنه، وبينما هو في السجن تحضر زوجته لثورة يقوم بها الفقراء لهدم هذا النظام الفاسد وإزالة آثار الطغيان على الحارة، فهل ستنجح؟

إخراج
علي بدرخان

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أخرجها علي بدرخان
أفلام مبنية على كتب
أفلام مصرية إنتاج 1986
ج

أفلام سعاد حسني
أفلام محمود عبد العزيز
أفلام يسرا
أفلام عبد العزيز مخيون
أفلام سناء يونس
أفلام ثريا حلمي
أفلام حنان سليمان
أفلام سعيد طرابيك
أفلام سيد صادق
أفلام عثمان عبد المنعم
أفلام يوسف عيد
أفلام سيد حاتم

الجوع (فيلم 1986)


Mykola Kostiantynovytch Zerov (en  ; en , Nikolaï Konstantinovitch Zerov), né le  à Zinkiv dans le gouvernement de Poltava et mort fusillé le  à Sandarmokh en Carélie, est un poète, traducteur, philologue, érudit et critique littéraire ukrainien, considéré comme l'une des figures marquantes de la Renaissance fusillée.

Biographie
Mykola Zerov étudie la philologie à l'université Saint-Vladimir de Kiev. Rédacteur en chef de la revue bibliographique Knyhar de 1917 à 1920, il est aussi professeur de littérature ukrainienne à l'Institut d'architecture de Kiev (1918–1920), au  coopératif de Kiev (1923–1925) et à l'Institut d'éducation populaire de Kiev (1923–1935), tout en enseignant la théorie de la traduction à l'Institut ukrainien d'éducation linguistique (1930-1933).

Dans les années 1920, Mykola Zerov prend part au mouvement des poètes néoclassiques ukrainiens. Malgré les exigences communistes subordonnant toutes les œuvres créatives aux principes du réalisme socialiste, le mouvement néoclassique met l'accent sur la production de « grand art » pour un public instruit et hautement alphabétisé. Mykola Zerov, en particulier, évite la politique contemporaine dans sa poésie, se concentrant sur des thèmes esthétiques et historiques classiques et adoptant une structure poétique serrée et complexe. Il participe par ailleurs aux activités de la Renaissance fusillée. Cette approche s'avère finalement fatale : Zerov, avec de nombreux autres écrivains ukrainiens de l'époque, est arrêté par le NKVD en  et condamné à dix ans d'emprisonnement. Il est déporté au camp de prisonniers de Solovki. Une troïka spéciale du NKVD de la région de Leningrad le condamne à mort le . Il est fusillé le  à Sandarmokh, en Carélie.

Mykola Zerov est officiellement réhabilité en 1958 et des extraits de ses œuvres poétiques sont publiés en 1966, mais l'hostilité des critiques officiels soviétiques fait obstacle à une réhabilitation complète.

Références

Liens externes

Écrivain ukrainien du XXe siècle
Poète ukrainien du XXe siècle
Universitaire ukrainien du XXe siècle
Professeur à l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Traducteur ukrainien du XXe siècle
Philologue ukrainien
Victime des purges staliniennes
Mort par arme à feu
Naissance en avril 1890
Naissance dans le gouvernement de Poltava
Décès en novembre 1937
Décès dans la république de Carélie
Renaissance fusillée
Décès à 47 ans

Mykola Zerov


A tea sandwich (also referred to as finger sandwich) is a small prepared sandwich meant to be eaten at afternoon teatime to stave off hunger until the main meal.

The tea sandwich may take a number of different forms, but should be easy to handle, and should be capable of being eaten in two or three bites. It may be a long, narrow sandwich, a triangular half-sandwich, or a small biscuit. It may also be cut into other decorative shapes with a cookie cutter.

The bread is traditionally white, thinly sliced, and buttered. The bread crust is cut away cleanly from the sandwich after the sandwich has been prepared but before serving. Modern bread variations might include wheat, pumpernickel, sour dough or rye bread. The bread used for preparing finger sandwiches is sometimes referred to as sandwich bread.

Fillings are light, and are "dainty" or "delicate" in proportion to the amount of bread. Spreads might include butter, cream cheese or mayonnaise mixtures, and the sandwiches often feature fresh vegetables such as radishes, olives, cucumber, asparagus, or watercress. The cucumber tea sandwich in particular is considered the quintessential tea sandwich. Other popular tea sandwich fillings include tomatoes, pimento cheese, ham with mustard, smoked salmon with cream cheese, fruit jam, curried chicken, fish paste, and egg salad.

See also

 Canapé
 Cucumber sandwich
 Tapas
 Pinchos
 Tramezzino
 List of sandwiches

References

British sandwiches
Tea in the United Kingdom

Tea sandwich


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Valice enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Valice im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Valize


اللولبية الشاحبة  نوع من الجراثيم سلبية الغرام من الملتويات، اكتشفها في 1905 عالما جراثيم ألمانيان هما فريتز شاودين وإريخ هوفمان.

تحت الأنواع
اللولبية الشاحبة لها أربعة تحت أنواع (ضروب) كلها تسبب أمراضاً عند الإنسان:
 اللولبية الشاحبة الشاحبة Treponema pallidum pallidum وتسبب الزهري
 اللولبية الشاحبة الرقيقة Treponema pallidum pertenue، وتسبب الداء العليقي (اليوز)
 اللولبية الشاحبة المتوطنة Treponema pallidum endemicum، وتسبب البجل
 اللولبية الشاحبة البقعية Treponema pallidum carateum، وتسبب البنتا.

يختلف العلماء في تصنيف اللولبيات، حيث يمكن أن تعتبر بعض الضروب السابقة أنواعاً مستقلة. فمثلاً، أحياناً يسمى مسبب البنتا باللولبية البقعية، وفي نفس الوقت يعتبر المؤلف الأشكال الأخرى ضروباً.

المورفولوجيا
جرثومة اللولبية سلبية الغرام طويلة (8–20 مكم) ورفيعة (0.25–0.35 مكم)، عمق اللولب 0.8—1 مكم وطول الفتلة 1 مكم، متحركة بفضل وجود سياط داخلية. لا تتلون بالملونات الأنيلينية بسبب كثرة المكونات الكارهة للماء في الهيولى، وتتلون بالوردي الشاحب بتلوين غيمزا، وهذا ما دعا إلى تسميتها باللولبية الشاحبة.

انظر أيضا

 الزهري الخلقي

المراجع

بكتيريا سلبية الغرام
بكتيريا وصفت في 1905
زهري
لولبية

لولبية شاحبة


An Syngonanthus schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus schlechteri in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. s. appendiculatus
 S. s. schlechteri

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus schlechteri


Münih (Almanca:  München), Berlin ve Hamburg'dan sonra Almanya'nın en büyük üçüncü kentidir. Bavyera eyaletinin en büyük şehri ve başkentidir. Avrupa Birliği'nin onikinci en büyük şehridir.

Şehir, 2017 sayımına göre 1,4 milyon nüfusa sahiptir. Civarındaki nüfusla bu rakam 2,6 milyona ulaşır. Büyük Münih şehirleşmiş bölgesinde (Augsburg, Ingolstadt, Rosenheim, Landshut ve Landberg) 5 milyondan fazla insan yaşamaktadır. Münih, Bavyera Alpleri'nin kuzeyinde ve İsar nehri kıyısında kurulmuştur. Şehri tanımlayan Slogan (Motto) uzun zaman Die Weltstadt mit Herz (yürekli dünya şehri) idi. Fakat son zamanlarda bu München mag dich (Münih seni seviyor) şekline dönüştü. Münih'in Almanca ismi München eski dilde 'keşişlerin yeri' anlamına gelen Munichen'den gelmektedir. Bu nedenle Münih'in armasında bir rahip vardır. Siyah ve altın sarısı - Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu rengi - Kral Ludwig zamanından beri şehrin resmî renkleridir. Almanya'nın önemli finansal kaynaklarından biri olan Münih, yüksek yaşam standartları ile birçok göçmenin tercih ettiği bir şehirdir.

Her yıl eylül ayının son haftası ile ekimin ilk haftası düzenlenen ve binlerce turistin de ziyaret ettiği "Ekim Festivali" (Oktoberfest) adlı bira festivaline ev sahipliği yapar. Bu festival, dünyanın en büyük 10 festivali arasında sayılır ve her ne kadar biralarıyla bilinse de, yalnızca bu bağlamda değerlendirilmemekte, Bavyera geleneklerinin tanıtımı için bir ortam teşkil etmektedir.

Tarih
Şehrin kuruluş tarihi MS 1158 olarak kabul edilmiştir çünkü bulunan en eski belgelerde bu tarih vardır. Bu tarihten yaklaşık 20 yıl sonra Münih resmi olarak şehir haline gelmiştir.

1328 yılında Loius IV Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun başına geçmiş ve şehrin gelirini arttırarak Münih'i daha güçlü bir duruma taşımıştır. 15. yüzyılda Gotik Sanat etkisi altına giren şehrin merkezi büyütülüp birçok gotik yapı inşa edilmeye başlanmıştır. Şehrin en büyük katedrali olan ve 1468 yılında başlanarak 20 yılda tamamlanan Frauenkirche bu gotik yapılara bir örnektir.

Şehir II. Dünya Savaşı sırasında Müttefikler tarafından yoğun bombardıman tahrip edilmiştir. Şehir altı yıllık bir süre içinde 71 hava saldırısına uğradı.

Coğrafya
Münih, yukarı Bavyera'nın üst düzlüklerinde yaklaşık 50 kilometreye yayılır. Kuzey Alp Dağları'nın kuzeyinde ve deniz düzeyinin 520 metre üzerindedir. Burada bulunan kumlu platonun kuzey bölümünde toprak çok bereketlidir. Güneyi ise buzul çağından kalma taşlardan oluşmuştur.

Nüfus yapısı
Münih'in nüfusu 1 Aralık 2006'da 1.326.000 olarak belirlenmiştir. Bunun 300.129'u yabancılardan oluşur. Şehir nüfusunun önemli bir azınlık bölümünü Türk ve Balkan ülkeleri vatandaşları oluşturur. Yabancılar arasında gruplar, büyükten küçüğe doğru sırasıyla Türkler (43.049), Hırvatlar (24.866), Yunanlar (22.486), Avusturyalılar (21.411), İtalyanlar (20.847) ve Sırplardır (10860). Burada oturan yabancıların %37'sini Avrupa Birliği'nden gelenler oluşturur.

Ekonomi
Almanya'nın teknoloji başkenti kabul edilen Münih, Münih Teknik Üniversitesinin de payıyla BMW, MAN, Siemens gibi firmaların genel merkezlerine ev sahipliği yapmakla beraber, Google, Microsoft, IBM, Intel gibi uluslararası firmaların da Almanya ofislerini bulundurmaktadır. 2008 yılı OECD istatistiklerine göre 1,38 milyonluk nüfusu ve gayrısafî yurtiçi hasılaya (GSYİH) kazandırdığı 64 milyar USD ile Almanya'da finans başkenti Frankfurt'tan sonra en yüksek kişi başına düşen GSYİH'ya sahiptir.

Bira
Eski rahip geleneklerinden gelen Weißbier [vaysbîa, "beyaz bira"] üreticilerinin olduğu şehirdir. Schneider, Franziskaner, HB gibi ünlü üreticilerin birahaneleri buradadır. Bunlardan tarihî açıdan en önemlisi Hofbräuhaus'dur [hofbroyhaus, HB]. Hitler, alt ve orta sınıftan insanlara ulaşmaya çalışırken yaptığı konuşmaların birçoğunu burada yapmış, ilkinde burada yüz kişinin üzerinde bir katılım sağlamıştır.

Politika
Münih'in görevdeki belediye başkanı Dieter Reiter Almanya Sosyal Demokrat Parti (SPD) üyesidir. Münih, hemen hemen II. Dünya Savaşı'ndan beri SPD hükûmetlerine rekor seviyede oy veren yerdir. Bu, Bavyera'nın geri kalan seçmenleri tutucu olduğundan özellikle dikkate değerdir. Hristiyan Sosyal Birliği (CSU), salt çoğunluğu kazanan seçmenler içinde hemen hemen bütün belediye, devlet ve federal seçimlerde kazanır.

Bavyera'nın başkenti olan Münih, Almanya'nın önemli politik merkezlerindendir. pek çok ulusal ve uluslararası yazar Münih'te yaşar. Alman Vergi Yüksek Mahkemesi ve Avrupa Patent Dairesi'nin merkezleri buradadır.

Kardeş şehirler

 , 1954'ten beri.
 , 1960'tan beri.
 , 30 Mayıs 1964'ten beri.
 , 28 Ağustos 1972'den beri.
 , 18 Eylül 1989'dan beri.
 , 6 Ocak 1989'dan beri.

Din

2005 yılında:
 Romen Katolik %39,5
 Protestanlık %14,2
 Diğer %46

Kaynakça

Münih resim galerisi

Münih


الحيانية محلة في البصرة سميت على اسم متصرف اللواء محمد ندى مطر الحياني المولود في قضاء الدجيل من اقضية محافظة صلاح الدين، وكان يشغل منصب متصرف لواء البصرة عام 1966-1967، والذي أمر بازالة البيوت (الصرايف) القديمة المبنية من القصب والبردي و (البواري) والطين، والمحاذية لشط العرب من الناحية الغربية في مناطق الرباط الكبير ونهير الليل والساعي وغيرها.وفي عام 1966 بدأ الناس ببناء البيوت الحديثة في هذه المنطقة بعد توزيع الأراضي عليهم من قبل الدولة واعتبار ان قطع الأراضي الجديدة ملك صرف مقابل بدل نقدي بسيط في الوقت الذي كانت فيه بيوتهم القديمة في نظر البلدية آنذاك تجاوزا على املاك الدولة خصوصا قربها من شركة التمور العراقية، (التي تعد من أهم الشركات بالبصرة في مرحلة الستينات وحتى السبعينات.والتي كانت مصدر رزق لمئات الالوف من العمال البصريين وغير البصريين الذين اما يعملون فيها كعمال وموظفين أو اصحاب جراديق التمور الذين يبيعون تمورهم لهذه الشركة التي تقوم بتصديره إلى اميركا وروسيا وغيرها من الدول).

ومنطقة الحيانية من المناطق الشعبية الشاسعة والكبيرة وتقع غرب مركز محافظة البصرة في العراق ويسكنها أغلبية شيعية كما تسكنها أقلية سنية وبعض الأكراد. ولقد دارت فيها اشتباكات مسلحة بين القوات البريطانية وغيرها من القوات المقاتلة التي استهدفت جيش المهدي بعد غزو العراق في عام 2003م، حيث أنها تعتبر المعقل الرئيسي للتيار الصدري وجيش المهدي في البصرة وخاصة منطقة شارع السيد الذي تتركز معظم قيادات جيش المهدي فيه فمنهم قائد جيش المهدي وسام عبد الحسين الملقب ب (أبو قادر) والذي اغتالته القوات البريطانية عام 2007 بعملية خاصة.

وتقع محلة الحيانية غرب مدينة البصرة العراقية ولكن الآن مع تطور مدينة البصرة واتساعها بعد عام 2003 أصبحت هناك احياء جديدة تمتد بعدها إلى المدينة الرياضية ومن مشاهيرها واعلامها الاديب يسار سعيد الفلك كبير تجمع شباب مرسال العالمين المولود أيضا في هذه المدينة وقد قام من اجلها بإقامة أكثر من 1000 فعالية تنضيف وتثقيف.

التقسيم المناطقي للحيانية
تتكون منطقة الحيانية والتي يسكنها الآن ما يقارب المليون نسمة من ست مناطق رئيسية هي:-
1- مدينة الشعلة أو ما تسمى سابقا (مدينة البعث) وهي عبارة ن قاطعين الأول والثاني وتبدا من شارع الطاك إلى شارع محمد القاسم.. وتحتوي على ازقة ضيقة في بعض تقسيماتها وتحوي مركز شرطة ومجموعة مدارس وسوق صغير.
2- منطقة حي المربع وتبدا من شارع الطاك إلى شارع التاميم وتشتهر هذه المنطقة بوجود اشخاص فقراء وكادحين تكاد تكون مهمتهم الرئيسية الاتجار بالمواد الكهربائية التالفة أو ما يسمى (العتيك) وكذلك بيع اسطوانات الغاز والتي بإمكان الشخص مشاهدة سيارات الغاز تملا شارع الأولى.. لكن مع ذلك خرج مثقفين وكوادر عليا من هذه المنطقة، كما تحوي هذه المنطقة عددا من الوجوه والشخصيات السياسية كالنائب جواد البزوني والنائب قاسم عطية واخيه النائب السابق مصطفى عطية وأطباء كثر.
3- المنطقة الأولى وتبدا من شارع التاميم إلى شارع الامام موسى الكاظم وهذه المنطقة أيضا تحوي بعض التقسيمات مثل منطقة الرواسة وشارع البلدية وشارع مدرسة أبو الأسود الدؤلي وشارع مدرسة الرسالة تحتوي المنطقة الأولى على إعدادية الرسالة العريقة والتي تعتبر أول مدرسة إعدادية في الحيانية وكذلك مدرسة أبو الأسود الدؤلي والتي تاسست في الستينات وهي اقدم ابتدائية في الحيانية إضافة لمجموعة مدارس ابتدائية ومتوسطة أخرى كصلاح الدين وثقيف والنبا الجديد والروضة القديمة والسوق الصغير القديم الذي لم تبق منه الا اطلال قديمة كما يكون جامع الامام موسى الكاظم القديم ع ضمن هذه الرقعة وهو من الجوامع المعروفة في البصرة
4- المنطقة الثانية وتبدا من شارع الامام موسى الكاظم ع إلى شارع السيد (واختلفت الروايات حول من هو السيد الذي سمي الشارع باسمه) الا انه متعارف محليا باسم شارع السيد وهذه المنطقة تشبه التقسيم الجغرافي تماما كالمنطقة الأولى وكذلك المنطقتين الثالثة والرابعة والتي سياتي بيانهما، إذ انه لا يمكن للغريب من خارج الحيانية ان يميز بين المناطق من المرة الأولى. فتحتوي هذه المنطقة على أكبر سوق في منطقة الحيانية وهو سوق القسم الكبير والذي يكون في وسط المدينة ويمتد على طول الخط الوسطي للمنطة الثانية فهو يحتوي على اقسام متعددة من سوق الكماليات إلى سوق القماش إلى سوق الكهربائيات إلى سوق القماش وسوق الذهب وسوق المخضر وسوق السمك (السماكة) وسوق الدجاج (والذي انقرض تقريبا)، أيضا تقع عدة مدارس ضمن هذه المنطقة كلها ابتدائية وهي التجديد والمصير الواحد وبلاد النهرين، وتحوي هذه المنطقة بعض التقسيمات هي شارع الصنكر وشارع القسم البلدي، كما يشتهر شارع السيد بصناعة الابواب والشبابيك الحديد والخشب جملة ومفرد ويكاد يكون السوق الأول في البصرة في هذا المجال.
5- المنطقة الثالثة وتبدا من شارع السيد وتنتهي بشارع 60 وايضا تحتوي على بعض التقسيمات هي شارع مدرسة فتح وشارع جامع سيد نعمة، وتعتبر مدرسة فتح ومدرسة الإسكندرونة من اقدم المدراس في الحيانية وتماتز هذه المنطقة بحدث تاريخي في عام 1998 حيث اقيمت فيها صلاة الجماعة التي دعا لها الشهيد محمد الصدر حيث اقيمت هذه الصلاة في حسينية حجي اسفيح ثم انتقلت الصلاة إلى ساحة الصلاة بجانب مدرسة فتح كان يؤم الصلاة آنذاك الشيخ أحمد المالكي والشيخ صالح الجيزاني وبعد السقوط صلى فيها أيضا الشيخ صباح الساعدي (عضو مجلس النواب العراقي).
6-المنطقة الرابعة وتبدا من شارع 60 (سمي شارع 60 بهذه الاسم لان شكله بلخارطه يمثل الرقم 60) الى شارع أول لاين (وسمي باول لاين لانه الشارع الأول من جهة شارع الزبير) وتقسم هذه المنطقة بتقسيمات أيضا كشارع الحسينية وشارع الجامع كما تحوي سوقا صغيرايسمى بسوق الحسينيه أو سوق حسن (يقال بان أول من ابتاع فيه شخص اسمه حسن لذالك سمي بأسمه)وهو سوق يحوي الكثير من المحلات (المخضر والفواكه والقماش والسمك واللحوم والمواد المنزلية والصاغة....) وعددا من المدارس كمدرسة الرازي الابتدايه ومدرسه الشهيد ومدرسه حظرموت ومدرسة الاجيال ومدرسه التحدي ومدرسة حليمة السعدية ومدرسة إعدادية التضامن وإعدادية الاتحاد.وكذالك تحوي على جامع من اقدم الجوامع في الحيانيه وهو جامع سيد حيدر الحلو.

تشتهر الحيانية بكثافتها السكانية العالية والتي تقارب المليون نسمة اغلبهم من أبناء الطبقة الفقيرة والمتوسطة والذين تجدهم يتنوعون في اعمالهم واختصاصاتهم، اما شبابهم فاما يكون طالبا أو يكون كاسبا واغلبهم يعمل باعمال البناء (العمالة) لكنهم جميعا تقريبا رياضيون من هواة كرة القدم فتراهم صباحا يذهبون لاعمالهم اما في فترة العصر فتجدهم في ساحات كرة القدم الواسعة في منطقة السدة والتي تحتوي على العشرات إذا لم نقل المئات من الساحات ويتنافسون في البطولات الشعبية وهناك عدة فرق شعبية لها تاريخها وجمهورها واشهرها فرق الطليعة والتكاتف والاجيال ونيسان مدرسة ونجوم البعث وغيرهم.

كما أن هناك عدة لاعبين قد مثلوا منتخبات العراق الوطنية بفئاتها السنية والوطنية وابرزهم اللاعب علي سلمان سابقا واللاعب محمد عبد الحسين سابقا واللاعب حسام كاظم حاليا وكلهم قد خرجوا من هذه الساحات الشعبية في منطقة الحيانية.

اما تشكيلتها الدينية فان 99% من سكانها من المسلمين الشيعة مع وجود 1% من المسلمين السنة والمسيح والصابئة والذين يشتهرون بصياغة الذهب اما المسلمين الشيعة فهم متنوعون فيما بين 50% من اتباع السيد السيستاني و40% من اتباع الشهيد الصدر (التيار الصدري) و10% الباقية متوزعة بين اتباع الشيخ اليعقوبي والسيد محمود الحسني الصرخي وغيرهم، الا ان المكون الاوضح معالما هو التيارالصدري والتي تعتبر الحيانية أحد معاقله الرئيسية وهذا تمثل في اغلب المواجهات الدامية والمسلحة التي حصلت بين جيش المهدي والقوات البريطانية والتي استمرت إلى تاريخ خروج القوات الأمريكية من العراق بعد الاتفاقية الأمنية التي حدثت بين حكومة العراق والولايات المتحدة.

محافظة البصرة

الحيانية


José Belloni (n. 5 septembrie 1891, Madrid — d. 24 mai 1975) a fost un sculptor și pictor uruguayan. Este unul dintre sculptorii importanți din Uruguay, impactul său cel mai semnificativ fiind vizibil prin monumentele pe care le-a creat în capitala Montevideo. Stilul său a inclus elemente de baroc estetic încorporate cu sculptura modernă.

Biografie
Născut în Madrid, în 1891,a fost fiul scriitorului Juan Zorrilla de San Martín, care a servit în calitate de ambasador al Uruguayului la curtea lui Alfonso al XIII-lea. Timp de trei ani s-a mutat la Paris, unde l-a întâlnit pe Carlos Federico Sáez și care s-a dovedit că a avut o puternică influență în lucrările sale și în stilul artistic de mai târziu. S-a stabilit la Montevideo în 1898. Primele sale picturi au reprezentat portrete in ulei, datând din 1906 și au arată o mare influență venita de la Sáez. A studiat la Círculo de Bellas Artes cu pictorul Vicente Puig, iar mai târziu a primit lecții de la sculptorul Philip Menini (1909). Între 1911 și 1914, au fost expuse primele sale opere.

Viața în Europa

După ce a primit o bursă din partea guvernului uruguayan în 1914 pentru a studia la München, a trebuit să rămână în Florența din cauza izbucnirii primului război mondial. A revenit în Uruguay în anul următor și s-a angajat în Palatul Legislativ, ca sculptor asistent. A câștigat Concursul Internațional pentru a ridica monumentul Andalusia Gaucho (1922) și fiind deja căsătorit cu Guma Muñoz del Campo, s-a mutat împreună cu ea și cu cele două fiice ale lor (Inés și Concepción) la Paris, la scurt timp după aceea, unde a înființat un atelier de lucru și a studiat cu sculptorul Antoine Bourdelle.

Monumentul a trebuit să fie ridicat la Bruxelles, pentru că cel mai bun atelier de turnare din capitala franceză era ocupat cu lucrările lui Antoine Bourdelle, de care va fi legat mai târziu ca discipol și prieten. În același an, el a realizat "Vechea vizcacha" și statuia lui José Gervasio Artigas în Asunción, Paraguay.

Din aceeași perioadă datează "Sfântul Iosif și Copilului", situată lângă o biserică în insula Saint Louis. În paralel a participat la ateliere de lucru alături de Maillol, Despiau și Drivier. A dezvelit Fântâna atleților în 1925 la Salonul de Toamna, cu care a primit Medalia de Argint; lucrarea este acum situată în Parcul Rodó din Montevideo.

Întoarcerea în Uruguay
În 1925 s-a întors în Uruguay și în anul următor a fost inaugurat monumentul Fântâna atleților. Alte lucrări realizate de-a lungul anilor: un monument pentru Bătălia de la Sarandi (1930), decorarea capelei închisorii pentru femei (1930), statuia ecvestră a lui Grito de Asencio (1936) și Monumentul Constituției din 1830 (1936, un granit de 41 de metri înălțime cu trei bronzuri alegorice instalat în Parcul José Batlle y Ordóñez din Montevideo).

A câștigat competiția internațională pentru monumentul ecvestru al generalului argentinian Julio Roca (1937) și a deschis un atelier de lucru în Buenos Aires pentru finalizarea acestuia.

A fost invitat să participe la Expoziția de la Paris din 1937 și a fost declarat "oaspete de onoare." Apoi a fost invitat de către președintele Franklin D. Roosevelt în 1940 să călătorească în Statele Unite.

Între 1940 și 1961, Zorrilla a fost directorul Muzeului Național de Arte Vizuale din Montevideo. El a realizat un monument dedicat lui Artigas în 1947 pentru a fi amplasat în Banco de la República Oriental del Uruguay (prezentat în 1949). Monumentul lui Artigas, comandat de guvernul Argentinei, a fost realizat în 1960, dar dezvelirea sa din Recoleta, Buenos Aires a fost amânată până în 1971.

A terminat un alt monument dedicat lui Artigas la Roma, și după dezvelirea acestuia în 1966, a primit titlul de Commendatore din partea guvernului Italiei. O altă statuie, El Viejo Pancho, situat în Plaza de la Libertad din Montevideo datează din 1969.

Cea de a doua dintre cele cinci fiice ale sale a devenit o actriță celebră în cinematografia argentiniană: Concepción "China" Zorrilla.

José Luis Zorrilla de San Martín a murit în Montevideo, la 84 de ani.

În urma unei proceduri îndelungate, la 24 septembrie 1997, ambasadorul uruguayan Julio Pombo și primarul orașului New York, Rudolph Giuliani au dezvelit un monument închinat generalului Artigas, situat în SoHo, Manhattan, între Avenue of the Americas și Spring Street. Printre personalitățile care au participat la această inaugurare s-au aflat ambasadorul uruguayan, ministrul afacerilor externe, Álvaro Ramos; Președintele Băncii de Dezvoltare Inter-Americană, Enrique V. Iglesias; și directorul departamentului parcuri din New York, Henry Stern.

Atelierul său din Punta Carretas este un muzeu de lângă Museo Zorrilla.

Legături externe
 rau.edu.uy
 Muzeul Național de Arte Vizuale

Nașteri în 1891
Decese în 1975
Oameni din Madrid
Sculptori uruguayeni

José Luis Zorrilla de San Martín


Vjekoslav Škrinjar (født 2. juni 1969) er en tidligere kroatisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien

Vjekoslav Škrinjar


Litla heimsmeistarakeppnin í knattspyrnu (sp. Pequeña Copa del Mundo de Clubes) var keppni félagsliða frá Suður-Ameríku og Evrópu sem haldin var í Venesúela á árabilinu 1952 til 1975. Blómatími mótsins var frá 1952 til 1957, en seinna skeið hennar sem stóð slitrótt frá 1963 til 1975 var veigaminna. Keppnin var fyrirvari Intercontinental Cup, þar sem lið frá Evrópu og Suður Ameríku voru í báðum keppnunum. Keppnin missti vinsældir við tilkomu Meistaradeildar Evrópu og Intercontinental Cup. Evrópsk lið fóru með sigur af hólmi í níu skipti af þrettán en suður-amerísk í hin fjögur skiptin.

Saga
Litla heimsmeistarakeppnin var fyrst haldin í Karakas höfuðborg Venesúela í seinni hluta júlímánaðar 1952. Keppnisliðin voru fjögur: Botafogo frá Brasilíu, Millonarios frá Kólumbíu, heimaliðið La Salle og Real Madrid frá Spáni. Mættu þau öll hvort öðru tvívegis og fór svo að lokum að spænsku meistararnir urðu efstir á markatölu.

Árið eftir var mótið haldið í tvígang. Fyrst í febrúar þar sem Millonarios, með Alfredo Di Stéfano í broddi fylkingar varð efst í þriggja liða móti þar sem Rapid Vín frá Austurríki og River Plate frá Argentínu voru einnig meðal þátttakenda. Í júlí sama ár öttu fjögur félög kappi, þar sem Evrópuliðin voru tvö í fyrsta sinn: Roma og Barcelona. Brasilíska liðið Corinthians varð sigurvegari en úrvalslið frá Karakas rak lestina.

Ekki var keppt árið 1954 en ári síðar var þráðurinn tekinn upp að nýju. Þar keppti heimalið ásamt Valencia og Benfica ásamt São Paulo sem tryggði sér toppsætið með jafntefli gegn Valencia í lokaumferðinni. Mótið teygði sig yfir tæpan mánuð og hefur væntanlega reynt á þolrif evrópsku leikmannanna. Spánarmeistarar Real Madrid afþökkuðu þátttöku í keppninni og hljóp Valencia í skarðið þrátt fyrir að hafa einungis hafnað í 5. sæti spænsku deildarinnar.

Árið 1956 mættu þrjú evrópsk lið til keppni: portúgölsku meistararnir í Porto auk Roma og Real Madrid sem hvorugt höfðu þó orðið meistarar í heimalöndum sínum. Fulltrúar Suður-Ameríku voru Vasco da Gama. Spánverjarnir urðu fyrsta liðið í sögunni til að vinna í tvígang.

Tilkoma Evrópukeppni meistaraliða varð til þess að draga úr áhuga evrópskra liða á að leggja í svo langa keppnisferð. Tvö spænsk lið tóku þátt í mótinu 1957 sem reyndist það síðasta að sinni. Það voru Barcelona, sem unnu keppnina og Sevilla. Botafogo og Nacional frá Úrúgvæ voru fulltrúar Suður-Ameríku.

Seinna tímabilið
Litla heimsmeistarakeppnin var endurvakin árið 1963 eftir sex ára hlé. Keppnisliðin voru aðeins þrjú. São Paulo varð meistari í annað sinn en Real Madrid og Porto komu þar á eftir. Mesta athygli vakti þó að Alfredo Di Stéfano var rænt af vinstrisinnuðum skæruliðum meðan á því stóð og haldið í gíslingu í þrjá daga áður en honum var sleppt heilum á húfi.

Tveimur árum síðar var þráðurinn tekinn upp að nýju. Keppnisliðin voru bara tvö, bæði frá Evrópu. Benfica varð meistari eftir sigur á Atlético Madrid í tveimur leikjum og framlengingu.

Árið 1966 varð Valencia meistari eftir keppni þriggja evrópskra liða. Vitória Guimarães frá Portúgal og Lazio tóku einnig þátt í mótinu sem var að þessu sinni kennt við frelsishetjuna Simón Bolívar.

Báðar heimsálfur áttu fulltrúa í keppninni 1967. Athletic Bilbao, sem endað hafði um miðja spænsku deildina, hampaði titlinum. Académica Coimbra sem hafði náð sínum langbesta árangri, öðru sæti í portúgölsku deildinni sama ár, hlaut silfrið en Platenese, argentínskt smálið, rak lestina.

Þrjú evrópsk lið öttu kappi þegar mótið fór næst fram árið 1969. Sparta Prag frá Tékkóslóvakíu varð meistari en Deportivo de La Coruña og Sporting frá Lissabon voru einnig meðal keppenda.

Vitória Setúbal frá Portúgal vann mótið árið 1970 þar sem Santos, Chelsea og Werder Bremen mættu einnig til leiks.

Eftir nokkurra ára hlé var síðasta mótið haldið árið 1975 og var keppnin þá orðin skugginn af sjálfri sér. Boavista frá Portúgal, Real Zaragossa frá Spáni og Rosario Central frá Argentínu öttu kappi við úrvalslið frá Austur-Þýskalandi sem varð síðasta sigurliðið í skrykkjóttri sögu litlu heimsmeistarakeppninnar.

Heimildir

Knattspyrnumót og -keppnir félagsliða


An Bambusa basisolida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wan Tao Lin. An Bambusa basisolida in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bambusa

Bambusa basisolida


Michael Jackson: The Ultimate Collection, Michael Jackson'ın biri DVD, beş disk halinde 16 Kasım 2004 tarihinde piyasaya sürdüğü kutu seti. Ağustos 1969 - Eylül 2004 arası tüm şarkılarını bu albüme koymuştur.

Şarkı Listesi
İlk diskteki 1. 3. ve 7. şarkılar The Jackson 5 performanslarıdır. The Jacksons performansları ise ilk diskteki 8. 11. 12. 18. 19. ve ikinci diskteki 8. şarkılardır.

1 Disk
 "I Want You Back" (3:00)
 "ABC" (2:58)
 "I'll Be There" (3:58)
 "Got to Be There" (3:23)
 "I Wanna Be Where You Are" (2:57)
 "Ben" (2:45)
 "Dancing Machine" (tekli versiyon) (2:37)
 "Enjoy Yourself" (3:40)
 "Ease on Down the Road" (Diana Ross ile düet) (3:19)
 "You Can't Win" (The Wiz filminden) (7:18)
 "Shake a Body" (Erken Demo) (2:09)
 "Shake Your Body" (Tekli düzenlemesi) (3:44)
 "Don't Stop 'til You Get Enough" (6:04)
 "Rock with You" (3:39)
 "Off the Wall" (4:06)
 "She's Out of My Life" (3:38)
 "Sunset Driver" (Demo) (4:03)
 "Lovely One" (4:50)
 "This Place Hotel" (5:44)

2. Disk
 "Wanna Be Startin' Somethin'" (6:03)
 "The Girl Is Mine" (Paul McCartney ile düet) (3:42)
 "Thriller" (5:58)
 "Beat It" (4:18)
 "Billie Jean" (4:53)
 "P.Y.T. (Pretty Young Thing)" (Demo) (3:46)
 "Someone in the Dark" (4:54)
 "State of Shock" (Mick Jagger ile düet) (4:30)
 "Scared of the Moon" [Demo] (4:41)
 "We Are the World" [Demo] (5:20)'
 "We Are Here to Change the World" (Captain EO filminden) (2:53)

3. Disk
 "Bad" (4:07)
 "The Way You Make Me Feel" (4:58)
 "Man in the Mirror" (5:19)
 "I Just Can't Stop Loving You" (Siedah Garrett ile düet) (4:13)
 "Dirty Diana" (4:41)
 "Smooth Criminal" (4:17)
 "Cheater" (Demo) (5:09)
 "Dangerous" (Erken Versiyon) (6:40)
 "Monkey Business" (5:45)
 "Jam" (5:39)
 "Remember the Time" (4:00)
 "Black or White" (4:16)
 "Who Is It" (IHS Mix) (7:57)
 "Someone Put Your Hand Out" (5:26)

4. Disk
 "You Are Not Alone" (6:01)
 "Stranger in Moscow" (5:45)
 "Childhood" ("Free Willy 2" jenerik şarkısı) (4:28)
 "On the Line" (Get on the Bus filminden) (4:53)
 "Blood on the Dance Floor" (4:12)
 "Fall Again" (Demo) (4:22)
 "In the Back" (4:31)
 "Unbreakable" (6:26)
 "You Rock My World" (5:09)
 "Butterflies" (4:39)
 "Beautiful Girl" (Demo) (4:03)
 "The Way You Love Me" (4:30)
 "We've Had Enough" (5:45)

DVD - Live in Bucharest: The Dangerous Tour
 "Jam"
 "Wanna Be Startin' Somethin'"
 "Human Nature"
 "Smooth Criminal"
 "I Just Can't Stop Loving You"
 "She's Out of My Life"
 "I Want You Back"/"The Love You Save"
 "I'll Be There"
 "Thriller"
 "Billie Jean"
 "Workin' Day and Night"
 "Beat It"
 "Will You Be There"
 "Black or White"
 "Heal the World"
 "Man in the Mirror"

Sınırlı Japonca Versiyon
Sadece 5 şarkı Japonca olarak söylenmiştir: "Blame It on the Boogie", "Human Nature", "Another Part of Me", "Heal the World" ve "One More Chance".

Kaynakça

2004 albümleri
Michael Jackson albümleri


Die Hong Kong Open 1989 im Badminton fanden Mitte September 1989 in Hongkong statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=6F6A2242-1F39-48EA-9C92-2A55A0C35311

World Badminton Grand Prix 1989
1989

Hong Kong Open 1989 (Badminton)


Clark's anemonefish (Amphiprion clarkii), also known as the yellowtail clownfish, is a  marine fish belonging to the family Pomacentridae, the clownfishes and damselfishes.

Characteristics of anemonefish

Clownfish or anemonefish are  fishes  that, in the wild, form symbiotic mutualisms with sea anemones and are unaffected by the stinging tentacles of the host anemone, see .  The sea anemone protects the clownfish from predators, as well as providing food through the scraps left from the anemone's meals and occasional dead anemone tentacles. In return, the clownfish defends the anemone from its predators, and parasites. Clownfish are small-sized, , and depending on species, they are overall yellow, orange, or a reddish or blackish color, and many show white bars or patches. Within species there may be color variations, most commonly according to distribution, but also based on sex, age and host anemone.  Clownfish are found in warmer waters of the Indian and Pacific oceans and the Red Sea in sheltered reefs or in shallow lagoons.

In a group of clownfish, there is a strict dominance hierarchy. The largest and most aggressive fish is female and is found at the top. Only two clownfish, a male and a female, in a group reproduce through external fertilization. Clownfish are sequential hermaphrodites, meaning that they develop into males first, and when they mature, they become females. They are not aggressive. When the egg production and spawning patterns of eight breeding pairs of yellowtail clownfish, Amphiprion clarkii, were observed in a coral reef off the coast of the Philippines, they preferred breeding in the colder months. A trend of a peak breeding season from November through May was seen; egg production increased up to the new moon and decreased after the full moon. This seasonality of spawning is comparable to other species of clownfish that live in temperate regions (Holtswarth & San Jose, 2017).

Description

Clark's anemonefish is a small-sized fish which grows up to 10 cm as a male and 15 cm as a female. It is stocky, laterally compressed, and oval to rounded.

It is colorful, with vivid black, white, and yellow stripes, though the exact pattern shows considerable geographical variation. Usually it is black dorsally and orange-yellow ventrally, the black areas becoming wider with age. There are two vertical white bands, one behind the eye and one above the anus, and the caudal peduncle is white. The snout is orange or pinkish. The dorsal and caudal fins are orange-yellow, and the caudal fin is generally lighter in tone than the rest of the body, sometimes becoming whitish.

Color variations
Clark's anemonefish shows the greatest color variations of any anemonefish, with variations based on location, sex, age and host anemone. Adults in Vanuatu and New Caledonia are orange-yellow with two vertical white bands. Sex related color differences may be present, such as the female having a white caudal fin and the male having a yellow caudal fin. Juveniles are orange-yellow with vertical white bands. Fish living with the host anemone Stichodactyla mertensii, Mertens' carpet sea anemone are frequently black except for the snout bars and tail.

Similar species of Amphiprion
The caudal fin is forked and the base lacks a white bar on A. latifasciatus. The caudal fin lacks the sharp demarcation between white and dark and the mid-body bar is narrower on A. allardi and A. akindynos. The caudal fin is dark on A. chrysogaster, A. fuscocaudatus and A. tricinctus.

Distribution and habitat
Clark's anemonefish is the most widely distributed anemonefish, being found in tropical waters from the Indian Ocean to the Western Pacific.

Host anemones
Clark's anemonefish is the least host specific anemonefish, living in association with all ten species of sea anemones that host anemonefish:
Cryptodendrum adhaesivum
Entacmaea quadricolor Bubble-tip anemone
Heteractis aurora beaded sea anemone
Heteractis crispa Sebae anemone
Heteractis magnifica magnificent sea anemone
Heteractis malu delicate sea anemone
Macrodactyla doreensis long tentacle anemone
Stichodactyla gigantea giant carpet anemone
Stichodactyla haddoni
Stichodactyla mertensii Mertens' carpet sea anemone

Etymology
The specific name and the common name both honour the Scottish engraver John Heaviside Clark (1771–1836) who provided illustrations for Bennett's A Selection from the most remarkable and interesting Fishes found on the Coast of Ceylon, from drawings made in the Southern part of that Island.

References

External links

 Care information for Amphiprion clarkii at the Aquarium Wiki

Amphiprion
Fish described in 1830

Clark's anemonefish


Süt ya da özel mama ile beslen 6 ila 8 aylık danalara verilen addır. Bu danalardan elde edilen et hem çok yumuşak ve lezzetli hem de besin açısından çok zengindir.

Bovinae
Dana

Süt danası


Tris, or tris(hydroxymethyl)aminomethane, or known during medical use as tromethamine or THAM, is an organic compound with the formula (HOCH2)3CNH2, one of the twenty Good's buffers. It is extensively used in biochemistry and molecular biology as a component of buffer solutions such as in TAE and TBE buffers, especially for solutions of nucleic acids. It contains a primary amine and thus undergoes the reactions associated with typical amines, e.g., condensations with aldehydes. Tris also complexes with metal ions in solution. In medicine, tromethamine is occasionally used as a drug, given in intensive care for its properties as a buffer for the treatment of severe metabolic acidosis in specific circumstances. Some medications are formulated as the "tromethamine salt" including Hemabate (carboprost as trometamol salt), and "ketorolac trometamol". While Good's buffers should be inert, in 2023 a strain of Pseudomonas hunanensis was found to be able to degrade TRIS buffer.

Buffering features
The conjugate acid of tris has a pKa of 8.07 at 25 °C, which implies that the buffer has an effective pH range between 7.1 and 9.1 (pKa ± 1) at room temperature.

Buffer details
In general, as temperature decreases from 25 °C to 5 °C the pH of a tris buffer will increase an average of 0.03 units per degree. As temperature rises from 25 °C to 37 °C, the pH of a tris buffer will decrease an average of 0.025 units per degree.
In general, a 10-fold increase in tris buffer concentration will lead to a 0.05 unit increase in pH and vice versa.
Silver-containing single-junction pH electrodes (e.g., silver chloride electrodes) are incompatible with tris since an Ag-tris precipitate forms which clogs the junction. Double-junction electrodes are resistant to this problem, and non-silver containing electrodes are immune.

Buffer inhibition
Tris inhibits a number of enzymes, and therefore should be used with care when studying proteins.
Tris can also inhibit enzyme activity via chelation of metal ions.

Preparation
Tris is prepared industrially by the exhaustive condensation of nitromethane with formaldehyde under basic conditions (i.e. repeated Henry reactions) to produce the intermediate (HOCH2)3CNO2, which is subsequently hydrogenated to give the final product.

Uses
The useful buffer range for tris (pH 7–9) coincides with the physiological pH typical of most living organisms. This, and its low cost, make tris one of the most common buffers in the biology/biochemistry laboratory.  Tris is also used as a primary standard to standardize acid solutions for chemical analysis.

Tris is used to increase permeability of cell membranes. It is a component of the Moderna COVID-19 vaccine and the Pfizer-BioNTech COVID-19 vaccine for use in children 5 through 11 years of age.

Medical
Tris (usually known as THAM in this context) is used as alternative to sodium bicarbonate in the treatment of metabolic acidosis.

See also
MOPS
HEPES
MES
Common buffer compounds used in biology

References

Polyols
Amines
Buffer solutions

Tris


Danilson Córdoba (født 6. september 1986) er en colombiansk fodboldspiller.

Colombias fodboldlandshold

|-
|2007||2||0
|-
|2008||1||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Colombia

Danilson Córdoba


Benesijeva pečurka (lat. Agaricus benesii) je jestiva gljiva iz porodice pečurki (Agaricaceae).

Opis
 Klobuk benesijeve pečurke je širok od 5 do 10 centimetara, u mladosti polukuglast, zatim konveksan, poslije proširen i na sredini kao pritisnut, prilično mesnat, bijel, gladak ili slabo čehasto vlaknast.
 Listići su u mladosti svijetloružičasti, kasnije crvenkasti, na kraju tamnosmeđi, gusti i uski, u pazušcu.
 Stručak je visok od 6 do 16 centimetara, obično je dvostruko duži od klobuka, valjkast, prema dolje nešto širi, završava proširenjem, u mladosti pun, zatim cjevasto šupalj, lagano čehast, bijeli, nosi zastorak koji s donje strane u mladosti ima obrise zvijezde; vjenčić ima dvostruki rub.
 Meso je bijelo, na presjeku teži da pocrveni i to osobito na rubovima klobuka i spoju s listićima, miris i okus nisu izraženi.
 Spore su eliptične, glatke, 5 – 5,5 x 3,5 – 4 μm, otrusina je smeđe boje.

Stanište
Raste ljeti i u jesen u listopadnim i crnogoričnim šumama, uz živice i na šumskim čistinama, nije česta vrsta.

Upotrebljivost
Benesijeva pečurka je jestiva, izvrsne kakvoće.

Sličnosti
Prilično podsjeća na veliku pečurku (lat. Agaricus macrosporus), te na ostale bijele pečurke većih izmjera. Međutim, meso joj na presjeku pocrveni što nepogrešivo odvaja tu vrstu. Ako isključimo otrovne bijele pupavke, koje na dnu stručka imaju bijeli ovoj ("jaje"), listići su uvijek bijeli, meso ne mijenja boju, onda ne postoji nikakva opasnost od zamjene s otrovnim gljivama.

Izvori

Agaricales
Jestive gljive
Pečurke

Benesijeva pečurka


Isla Al Bahrani es una isla del emirato de Abu Dhabi en el país de Emiratos Árabes Unidos en la costa del emirato, a unos 12 km al oeste de la ciudad de Abu Dhabi cerca a la barrera de islas del oeste de la ciudad.
Es una isla arenosa con algunas rocas, y de forma triangular con una distancia de 6 km de norte a sur y unos 8 km de ancho.  Su superficie es de unos 12 km².
La isla es un lugar frecuentado por pescadores locales. En la parte suroeste se han encontrado los restos de un campo islámico.

Véase también
 Geografía de Emiratos Árabes Unidos
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa satelital de la isla

Archipiélagos e islas de Abu Dabi

Isla Al Bahrani


Dear You es el cuarto y último álbum de estudio de la banda punk Jawbreaker. Es la mayor grabación de toda su discografía con trece canciones más su relanzamiento como bonus track en el 2004 agregando cinco canciones más que el álbum original. Este álbum no contiene la voz ronca como en los álbumes anteriores. Este álbum, a diferencia del resto de los otros, es más limpio, más calmado, incluso las guitarras son más intensas, armoniosas y melódicas. El cantante-guitarrista Blake Schwarzenbach confirmó más tarde que el paso a la DGC era necesario para que la banda siguiera adelante, ya que habían estado a punto de separarse.

Lista de canciones
 "Save Your Generation" - 3:43
 "I Love You So Much It's Killing Us Both" -2:51
 "Fireman" - 4:06
 "Accident Prone" - 6:14
 "Chemistry" - 3:54
 "Oyster" - 2:38
 "Million" - 4:20
 "Lurker II: Dark Son of Night" - 3:37
 "Jet Black" - 5:13 (voz de Christopher Walken de Annie Hall en el comienzo)
 "Bad Scene, Everyone's Fault" - 2:11
 "Sluttering (May 4th)" - 4:14
 "Basílica" - 6:05
 "Unlisted Track" - 2:18

Relanzamiento: bonus tracks (2004)
 "Shirt" - 3:15
 "Into You Like a Train" - 2:26
 "Sister" - 4:13
 "Friendly Fire" - 4:59
 "Boxcar" - 1:56

Referencias

Álbumes de 1995
Álbumes de Emo
Álbumes en inglés

Dear You


The Open Service Access or OSA is part of the third generation mobile telecommunications network or UMTS. OSA describes how services are designed in a UMTS network.

The standards for OSA are being developed as part of the 3rd Generation Partnership Project (3GPP). The standards for OSA are published by ETSI and 3GPP.

The API for OSA is called Parlay, (or Parlay/OSA or OSA/Parlay) as the APIs are developed jointly in collaboration by 3GPP, ETSI, and the Parlay Group. These APIs can be freely downloaded from the web. Sometimes OSA would be misspelled as Open Services Architecture or even confused with Open systems architecture.

See also
 Parlay Group
 CAMEL
 IP Multimedia Subsystem
 Multitier architecture
 Service layer

External links
 Download APIs
 The joint 3GPP/ETSI/Parlay work group

UMTS

Open Services Access


Futbolnij Klub Zorja (Zaria) er en professionel ukrainsk fodboldklub fra Luhansk.

Historiske slutplaceringer

Klubfarver

Nuværende trup
Pr. 15. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiell
 Premjer-liha officiell

Fodboldklubber i Ukraine
Etableret i 1923

FK Zorja Luhansk


An Spathoglottis plicata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Spathoglottis plicata in nahilalakip ha genus nga Spathoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Spathoglottis

Spathoglottis plicata


Copa de la Reina er en årlig pokalturnering i Spanien for kvinder, organiseret af Spaniens fodboldforbund.

Finaler
I 1981 og 1982 blev to udgaver holdt under navnet Copa Reina Sofia, der begge blev vundet af Karbo Deportivo. Den første officielt anerkendte version af turneringen var 1983-udgaven.

Indtil 1988, lige før etableringen af den nationale liga, blev vinderne kaldt spanske mestre.

Vindere

Se også
 Primera División (kvinder)

Referencer

Kvindefodboldkonkurrencer
Fodbold i Spanien

Copa de la Reina de Fútbol


An Philodendron mamei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Éduard-François André. An Philodendron mamei in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron mamei


Football Club Cincinnati (kendt som FC Cincinnati) er en fodboldklub fra Cincinnati, Ohio, som spiller i Major League Soccer.

Klubben blev grundlagt som MLS-Klub 29. maj 2018. Oprindeligt blev klubben grundlagt som USL Championship-klub i 2015, og spillede i USL Championship frem til 2018.

Eksterne henvisninger
 FC Cincinnati – klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i USA
Cincinnati
Etableret i 2018

FC Cincinnati


Namık Kemal Yolga (1914 Elazığ – 21 Aralık 2001), Türk diplomat.

II. Dünya Savaşı sırasında Paris Büyükelçiliği'nde görevli bulunduğu sırada, çok sayıda Yahudi'ye Türkiye pasaportu vererek Nazi kampına alınmalarını önlemiştir. Bu şekilde çok sayıda Yahudi'nin hayatını kurtaran Yolga, bu davranışı ile Türk Schindler'i olarak bilinir.

Namık Kemal Yolga, 1940 yılında Dışişleri Bakanlığı tarafından ilk yurt dışı görevi olarak Paris'e gönderildi. İki ay sonra Alman ordusu Fransa'yı işgal etti ve bu ülkedeki Yahudileri Paris yakınlarındaki toplama kamplarına göndermeye başladı. Bu sırada Yolga, pek çok Yahudiye Türk vatandaşlığı verilmesini sağladı. Bu şekilde bu kişilerin evlerinden atılmalarını, sonrasında ise toplama kamplarına götürülmelerini önledi. Ayrıca pasaport verilen bu Yahudilerden tutuklananları, Alman ordusundan kurtararak kendi arabası ile güvenli bir eve götürdü.

Namık Kemal Yolga, Dışişleri Bakanlığı'na bağlı büyükelçi olarak; Roma, Paris, Karakas, Tahran ve Moskova'da görev yapmıştır. Dışişleri Bakanlığı Genel Sekreterliği görevinde bulunmuştur. (1960-1963)

Danışma Meclisi Millî Güvenlik Konseyince Seçilen Üyeliği (5 Ocak 1982 - 6 Aralık 1983) yapmıştır.

Namık Kemal Yolga, 1998 yılında "500. Yıl Vakfı" tarafından onurlandırılmıştır. Ayrıca Selahattin Ülkümen ve Necdet Kent ile birlikte Dışişleri Bakanlığı tarafından üstün hizmet plaketine layık görülmüştür. İsrail tarafından da Yolga'ya özel bir madalya verilmiştir.

Kaynakça

1914 doğumlular
Elazığ doğumlular
2001 yılında ölenler
TBMM 1981 Danışma Meclisi Millî Güvenlik Konseyince Seçilen üyesi
Holokost'tan Yahudileri kurtaranlar
Uluslararası Dürüstler
Türkiye Dışişleri Bakanlığı müsteşar yardımcıları
Türkiye Dışişleri Bakanlığı müsteşarları

Namık Kemal Yolga


Capela Dumitru V. Hernia (în limbajul curent Capela Hernea) este o veche capelă de rit ortodox din orașul Câmpina, județul Prahova, datând din anul 1886. Capela a fost declarată monument istoric prin Ordinul nr. 3261 din 30 octombrie 2020 al Ministerului Culturii.

Istoric
În 1828, Calinic, starețul Mănăstirii Cernica, în calitate de executor testamentar al ctitorei, Maria Bujoreanu, a construit în Câmpina biserica Sfânta Treime. Mănăstirea Cernica administra la acea vreme atât biserica, cât și moșia Bucea, zona în care se găsește astăzi autogara orașului. În 1854, Mănăstirea Cernica a făcut schimb de terenuri cu Mitropolia Munteniei, primind în schimbul moșiei Bucea o moșie situată în Brănești, mult mai aproape de mănăstire.

În anul 1863, după secularizarea averilor mănăstirești și bisericești, cei peste trei sute de clăcași ai fostei moșii Bucea au fost împroprietăriți în locul respectiv. În anul 1871, prințul Barbu Dimitrie Știrbei, un mare proprietar de terenuri în Câmpina și împrejurimi, a cumpărat pământul de la noii proprietari.

În anul 1880, un mic boier originar din Brașov, Dumitru V. Hernia, s-a stabilit la Câmpina și a cumpărat de la prințul Barbu Știrbei fosta moșie a bisericii împreună cu zona de sud a orașului, o suprafață totalizând peste trei sute de hectare, pentru care a plătit 120.000 lei aur. Pe terenul cumpărat, Dumitru Hernia a început să prospecteze și să extragă petrol, devenind un pionier al industriei petrolului în oraș.

În zona de sud a orașului, pe platourile Bucea și Gahița aflate în proprietatea lui Hernia, au apărut nenumărate puțuri și sonde de exploatare din care inițial se extrăgeau zilnic 7–8 tone de țiței. În cei doar 5 ani care au urmat până la moartea sa, în 1885, Hernia a dobândit o avere fabuloasă prin veniturile realizate din extracție și o mare influență în oraș și împrejurimi.

În calitatea sa de nou administrator al întreprinderii, inginerul Ion Gheorghiu, fost prieten al petrolistului și devenit executorul testamentar și tutore al celor cinci copii minori ai lui Hernia, a construit o capelă de rugăciune pe terenul schelei de extracție petrolieră. Dumitru Hernea a fost reînhumat în exteriorul capelei, iar pe peretele acesteia a fost așezată o placă memorială cu următorul text: "În memoria răposatului Dumitru Hernia. Familia. 1886."

Capela, proiectată de un arhitect vienez în stil baroc, cu elemente rococo și neoclasice, este considerată de unii comentatori și jurnaliști drept "un unicat", "o bijuterie arhitecturală" și "un veritabil monument de artă".

În anul 1896, Societatea "Steaua Română" a cumpărat întreaga moșie a boierului Hernia de la urmașii acestuia, dar terenurile au fost apoi confiscate prin Legea naționalizării din 1948, intrând în proprietatea statului comunist. Din acest motiv, descendenții lui Dumitru Hernia l-au exhumat din mormântul adiacent capelei și l-ar fi reînhumat în Cimitirul Bellu din București. Acolo exista încă în 1958 mormântul fratelui său Veniamin (d.1897), împodobit cu un bust a cărui realizare era atribuită sculptorului Ion Georgescu sau unuia din membrii familiei Storck.

În perioada comunistă, capela a fost în general abandonată, chiar dacă a servit o scurtă vreme ca atelier de pictură, și s-a degradat constant.

În 1998, capela a fost concesionată Parohiei Sfânta Treime din Câmpina. În ședința Consiliului Eparhial al Arhiepiscopiei Bucureștilor din 10 decembrie 1998 s-a aprobat înființarea Parohiei Sfântul Mucenic Dimitrie, prin dezlipire de Parohia Sfânta Treime și având drept lăcaș de slujire Capela Hernia. Au fost efectuate unele lucrări de îngrădire și amenajare, dar noua parohie nu a reușit să strângă fondurile necesare pentru reabilitare, iar capela a fost cedată Patriarhiei Române în 2008.

Deoarece nici Patriarhia nu a efectuat demersuri de reabilitare a edificiului, acesta a fost transferat din nou Consiliului Local Câmpina, în anul 2015. Într-un studiu privind o strategie de dezvoltare și promovare a turismului în municipiul Câmpina publicat în 2015, capela Hernia este identificată drept un important obiectiv turistic.

În luna octombrie 2019, Consiliul Local Câmpina a aprobat alocarea unei sume de 30.000 de lei pentru întocmirea studiului istoric arhitectural și fișei analitice de inventariere pentru Capela Hernia, "în vederea începerii procedurii de clasare a acestui obiectiv în lista monumentelor istorice", unul din scopuri fiind accesarea de fonduri europene pentru reabilitarea sa și includerea într-un viitor circuit turistic. În ședința din 27 februarie 2020 a Consiliului Local Câmpina, viceprimarul Adrian Pițigoi a anunțat că documentația trimisă de Primăria Câmpina a primit aviz favorabil din partea Comisiei Naționale a Monumentelor Istorice. Pe 30 octombrie 2020, capela a fost declarată monument istoric prin Ordinul nr. 3261 al Ministerului Culturii, fiind clasată în categoria m - monument, II - arhitectură, grupa A, cu codul în Lista monumentelor istorice PH-II-m-A-21179. Ordinul a fost publicat în Monitorul Oficial nr. 1225 din 14 decembrie 2020.

Referințe

Legături externe

Capela Hernia din Câmpina

Capela Dumitru V. Hernia


In the United States, trolley parks, which started in the 19th century, were picnic and recreation areas along or at the ends of streetcar lines in most of the larger cities. These were precursors to amusement parks. Trolley parks were often created by the streetcar companies to give people a reason to use their services on weekends.

The parks originally consisted of picnic groves and pavilions, and often held events such as dances, concerts and fireworks. Many eventually added features such as swimming pools, carousels, Ferris wheels, roller coasters, sports fields, boats rides, restaurants and other resort facilities to become amusement parks. Various sources report the existence of between 1,500 and 2,000 amusement parks in the United States by 1919.

Coney Island
One such location was Coney Island in Brooklyn, New York, where a horse-drawn streetcar line brought pleasure seekers to the beach beginning in 1829. In 1875, a million passengers rode the railroad to Coney Island, and in 1876 two million reached Coney Island. Hotels and amusements were built to accommodate both the upper-classes and the working-class. The first carousel was installed in the 1870s, the first Switchback Railway in 1881. It wasn't until 1895 that the first permanent amusement park in North America opened: Sea Lion Park at Coney Island. This park was one of the first to charge admission for entrance to the park in addition to selling tickets for rides within the park.

In 1897, it was joined by Steeplechase Park, the first of three major amusement parks that would open in the area. George Tilyou designed the park to provide thrills and sweep away the restraints of the Victorian crowds. The combination of the nearby population center of New York City and the ease of access to the area made Coney Island the embodiment of the American amusement park. In addition there was Luna Park (opened in 1903) and Dreamland (opened in 1904). Coney Island was a huge success, and by 1910 attendance on a Sunday could reach a million people.

Trolley parks decline

By the early 20th century, there were hundreds of amusement parks, many of them starting as trolley parks, in operation around the U.S. Every major city boasted one or more parks, often based on (or named after) Coney Island, Luna Park, or Dreamland. This began the era of the "golden age" of amusement parks that reigned until the late 1920s. This was an era when the number of hours worked was reduced, while the amount of disposable income rose. The amusement parks reflected the mechanization and efficiency of industrialization, while serving as a source of fantasy and escape from real life.

With the increasing number of automobiles in use, attendance at urban trolley parks gradually declined, due to lack of parking and changing demographics in the urban areas. Although the automobile provided people with more options for satisfying their entertainment needs, amusement parks that were accessible by car continued to be successful and new parks were developed. By the end of the 1920s, amusement parks were to suffer steep declines for various reasons, particularly the Great Depression.

List of trolley parks still operating

List of trolley parks now closed

 Al Fresco Amusement Park, Peoria, Illinois
 Bay Shore Park, Edgemere, Maryland (Baltimore County), Maryland (near Baltimore, Maryland, 1906–1947; some structures remain in North Point State Park.)
 Big Island Amusement Park, Minneapolis, Minnesota (1906–1911)
 Bonnie Brae Park, Phoenixville, Pennsylvania
 Braddock Heights Park, Braddock Heights, Maryland (1893-1964)
 Brandywine Springs Amusement Park, Newport, Delaware (1886–1923)
 Burnham Park, Burnham, Pennsylvania (ca 1903 to 1916, relocated to Kishacoquillas Park)
 Cascade Park, New Castle, Pennsylvania. (Originally opened as Brinton Park in 1891. Cascade Park opened in 1897. While the rides are gone, the park remains as a site for community events.)
 Chevy Chase Lake, Chevy Chase, Maryland
 C&ST Trolley Park Blue Island, IL (1911–1914)  The site is now owned by the Cook County (IL) Forest Preserve District in use as a picnic grove.
 Chutes Park, Los Angeles, California (1887–1914)
 Contoocook River Amusement Park, Penacook, New Hampshire (1893–1925)
 Council Crest Amusement Park, Portland, Oregon (1907–1929)
 Crescent Park, Riverside, Rhode Island
 Dellwood Park, Lockport, Illinois, founded by the Chicago and Joliet Electric Railway
 Dixieland Amusement Park, South Jacksonville (Jacksonville), Florida. (South Jacksonville Municipal Railways; destroyed in a hail storm.)
 Dominion Park, Montreal, Canada (1906–1937; Montreal Suburban Tramway and Power company, precursor to today's publicly owned transit commission.)
 Eldora Park, Eldora, Pennsylvania, (Carroll Township, Washington County), (1901–mid-1940s)
 Electric Park, Detroit (1906–1928)
 Electric Park, Niverville, New York (1901–1917; Albany and Hudson Railroad; "largest amusement park on the east coast between Manhattan and Montreal")
 Euclid Beach Park, Euclid, Ohio, then Cleveland, Ohio (1895—1969): When first opened, visitors came to the park on two steamers from downtown Cleveland. When the Humphrey Family took over direction of the park they agreed to discontinue boat service in return for one street car fare charge to the park from the provider. Initially a street car stop was built inside the park. (Euclid Beach Park, is Closed for the Season, 1977)
 Excelsior Amusement Park, Excelsior, Minnesota (1925–1973)
 Fleishhacker Pool and Zoo, San Francisco, California (1925–1971)
 Fontaine Ferry Park, Louisville, Kentucky (1905–1975)
 Forest Hill Park, Richmond, Virginia (1889–1932)
 Forest Park, Ballston Lake, New York (1902–1927; operated by the Saratoga and Schenectady Railroad)
 Forest Park, Genoa, Ohio
 Fort George Amusement Park, Manhattan, New York
 Glen Park, west of Watertown, New York, Glen Park, New York
 Glen Echo Park, Glen Echo, Maryland (early 1900s–1968)
 Golden Spur Amusement Park, Niantic, Connecticut (operated by New London and East Lyme Street Railway)
 Great Falls Park, Great Falls, Virginia (operated by Washington and Old Dominion Railway)
 Highland Park, York, Pennsylvania (1891–1921)
 Idora Park, Oakland, California (1904–1929)
 Idora Park, Youngstown, Ohio (1899–1984)
 Indian Park, Montoursville, Pennsylvania (The park remains as a site for community events.)
 Indianola Park, Columbus, Ohio (1905–1937)
 Kaydeross Park, Saratoga Springs, New York, (operated by the Delaware and Hudson Railway)
 Kishacoquillas Park, between Burnham, Pennsylvania and Lewistown, Pennsylvania (relocated from Burnham Park in 1916; property and some structures survive as community park.)
 Lake Lansing Amusement Park, Haslett, Michigan (demolished 1972)
 Lake View Park, Sheboygan, Wisconsin
 Lakeview Park (Lake Nipmuc Amusement Park), Mendon, Massachusetts
 Lakewood Amusement, Atlanta, Georgia (1906–1985)
 Lexington Park, Lexington, Massachusetts (1902–1920)
 Lincoln Park, Dartmouth, Massachusetts (1894–1987)
 Lincoln Park, Hallville, Connecticut (operated by Norwich and Westerly Railway)
 Luna Park, Alexandria County (now Arlington County), Virginia (near Washington, D.C., 1906–1915)
 Luna Park, Charleston, West Virginia (1912–1923)
 Luna Park, Cleveland, Ohio (1905–1929)
 Luna Park, Pittsburgh, Pennsylvania (1905–1909)
 Luna Park, Scranton, Pennsylvania (1906–1916)
 Manawa Park, Council Bluffs, Iowa (closed in 1928)
 Merrimack Park, Methuen, Massachusetts (1921–1938)
 Minerva Park, Minerva Park, Ohio (1895–1902)
 Mountain Park, Holyoke, Massachusetts (1897–1987)
 Mount Holly Park, Mount Holly Springs, Pennsylvania (1901–1930)
 Neptune Beach, Alameda, California (1917–1939)
 Norumbega Park, Newton, Massachusetts (1897–1963)
 Oakland Park, Rockport, Maine (1902–?)
 Ocean View Park, Norfolk, Virginia (1879–1979)
 Olentangy Park, Columbus, Ohio (1896–1937)
 Olympic Park, Irvington/Maplewood, New Jersey
 Ondawa Park Greenwich, New York (operated by the Delaware and Hudson Railway).
 Palisades Amusement Park, Cliffside Park, New Jersey and Fort Lee, New Jersey, (1898–1971)
 Paxtang Park, Harrisburg, Pennsylvania
 Pine Island Park, Manchester, New Hampshire
 Piney Ridge Park, Broad Brook, Connecticut (located on a branch of the Hartford & Springfield Street Railway, now along the line of the Connecticut Trolley Museum)
 Playland (also known as Playland at the Beach), San Francisco, California (1927–1972)
 Ponce de Leon amusement park, Atlanta, Georgia
 Puritas Springs, Cleveland, Ohio
 Riverhurst Park, Weston Mills, New York
 Riverside Amusement Park, Indianapolis, Indiana (1903–1970)
 Rock City Park, Allegany, New York
 Rock Springs Park, Chester, West Virginia
 Rocky Glen Park, near Moosic, Pennsylvania (later became Ghost Town at the Glen before becoming New Rocky Glen)
 Ramona Park, East Grand Rapids, Michigan
 Savin Rock Amusement Park, West Haven, Connecticut (1870s–1966)
 Shady Grove Park, Uniontown, Pennsylvania
 Shellpot Park, near Wilmington, Delaware
 Suburban Gardens, Washington, D.C.
 Sutro Baths, San Francisco, California (1896–1966)
 Terrapin Park, Parkersburg, West Virginia
 Vanity Fair, East Providence, Rhode Island
 West View Park, West View, Pennsylvania
 Whalom Park, Lunenburg, Massachusetts
 White City, Atlanta, Georgia (1910–1925)
 White City, Indianapolis, Indiana (1906–1908)
 White City, Philadelphia, Pennsylvania (1898–1912)
 White City, Shrewsbury, Massachusetts
 Wildwood Amusement Park, Mahtomedi, Minnesota
 Willow Grove Park, Willow Grove, Pennsylvania (1896–1976; now the Willow Grove Park Mall, but still has a carousel inside the shopping mall.)
 Wonderland Amusement Park, Indianapolis, Indiana (1906–1911)
  Wonderland Amusement Park, Revere, Massachusetts (1906–1910)
 Wonderland Amusement Park, Minneapolis, Minnesota (1905–1911)

See also
 Oregon Electric Railway Museum—a trolley museum that, at its original location, was called the "Trolley Park"

References

External links

Amusement parks in the United States
Streetcars in the United States

Trolley park


Allister "Ali" Carter ()  un jucător englez de snooker.

Este dublu vicecampion mondial (2008 și 2012), pierzând ambele finale ale Campionatului Mondial de la Sheffield în fața lui Ronnie O'Sullivan. A realizat breakul maxim de trei ori. Cea mai bună clasare din carieră este locul 2 mondial, ocupat în 2010.

Porecla sa, "Căpitanul", provine de la hobby-ul său de a pilota avioane.

Carter se antrenează la Chelmsford's Rivermead Snooker Club, pe care ulterior l-a cumpărat devenind proprietar.

În 2003, Carter a fost diagnosticat cu boala Crohn. Ține boala parțial sub control prin limitarea lactaelor și a făinii/glutenului din dieta sa.

Finalele carierei

Finale în turnee de clasament: 13 (5 titluri)
{| width=100%
| valign=top width=40% align=left |

Turnee minore: 1 (1 titlu)

Finale în turnee invitaționale: 9 (3 titluri)

Note

Legături externe

Ali Carter la worldsnooker.com
Profil la Global Snooker

Nașteri în 1979
Nașteri pe 25 iulie
Jucători de snooker
Englezi în viață
Sportivi englezi
Sportivi în viață

Ali Carter


Samuel Jones may refer to:

Politics
 Samuel Jones (English politician) (1610–1673), MP 1656 and 1660
 Samuel Jones-Loyd, 1st Baron Overstone (1796–1883), British banker and politician
 Samuel Jones (New York comptroller) (1734–1819)
 Samuel Jones (chancellor) (1769–1853), Chancellor of New York, 1826–1828
 Samuel Jones (Massachusetts politician) (1778–1862)
 Samuel J. Jones ( 1820– 1880), sheriff, Kansas Territory, US
 Samuel S. Jones (Utah politician) (1837–1923)
 Samuel S. Jones (Wisconsin politician) (1854–1912)
 Samuel M. Jones (1846–1904), "Golden Rule Jones," American businessman and politician
 Samuel A. Jones (1861–?), New York politician

Religion
 Samuel Jones (nonconformist) (1628–1697), Welsh  clergyman
 Samuel Jones (academy tutor) (1681/2–1719), English Dissenter
 Samuel Porter Jones (1847–1906), American evangelist

Sports
 Samuel Jones (footballer, born 1866) (1866–?), Welsh international
 Samuel Jones (footballer, born 1870) (1870–?), Welsh international
 Samuel Jones (footballer, born 1955), English professional
 Samuel Jones (athlete) (1880–1954), American high jumper
 Samuel Jones (bowls) (1867–1944), English

Other
 Samuel Jones (composer) (born 1935), American
 Samuel Jones (Confederate Army officer) (1819–1887)
 Samuel Maurice Jones,  Welsh painter
 Samuel Levi Jones, American artist

See also
 Sam Jones (disambiguation), includes Sammy
 Samantha Jones (disambiguation)

Samuel Jones


Coal City  may refer to:
Coal City, Illinois, USA
Coal City, Indiana, USA
Coal City, Iowa, US
Coal City, Utah, USA
Coal City, West Virginia, USA
Nickname for Enugu, Nigeria

Coal City


Whitwell est un village et une paroisse civile du Derbyshire, en Angleterre. Il est situé dans le nord-est du comté, à une vingtaine de kilomètres au sud-est du centre-ville de Sheffield. Administrativement, il relève du district de Bolsover. Au recensement de 2011, il comptait .

Personnalités liées

 Le joueur de snooker et de billard Joe Davis (1901-1978) est né à Whitwell.

Références

Liens externes

Village dans le Derbyshire
Paroisse civile dans le Derbyshire

Whitwell (Derbyshire)


Carimate ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Como in der Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 12 Kilometer südsüdöstlich von Como am Seveso und grenzt unmittelbar an die Provinz Monza und Brianza.

Geschichte
Carimate wird erstmals 859 urkundlich erwähnt.

Verkehr
Carimate liegt mit seinem Bahnhof an der Bahnstrecke Chiasso–Milano.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Santa Maria Assunta
 Kirche San Giorgio
 Wallfahrtskirche Madonna dell'Albero
 Schloss Carimate

Persönlichkeiten

Berühmte Einwohner
 Lothar Matthäus (* 1961), Fußballspieler, während seiner Zeit bei Inter Mailand (1988 bis 1992)
 Andreas Brehme (* 1960), Fußballspieler, während seiner Zeit bei Inter Mailand (1988 bis 1992)

Literatur
 Antonello Vincenti: Libri e documenti, Il castello di Carimate. Realtà, storia e ipotesi. Milano 1986, n. 2.
 Anna Ferrari-Bravo, Paola Colombini: Guida d'Italia. Lombardia (esclusa Milano). Milano 1987, S. 274.
 Lombardia – Touring club italiano, Touring Editore (1999), ISBN 88-365-1325-5, Carimate Online

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Carimate


Das Ministerium des königlichen Hauses (Ministero della Real Casa) war im Königreich Italien für die privaten Angelegenheiten des Königs und seiner Familie sowie für die Verwaltung der Krongüter zuständig. Das Ministerium gehörte nicht zur Regierung im engeren Sinn, hatte jedoch zeitweise politischen Einfluss, insbesondere gegen Ende des Faschismus. Der Sitz des Ministeriums befand sich bis 1946 im Palazzo Sant'Andrea auf dem Quirinal in Rom.

Geschichte
Die Geschichte des Ministeriums ist eng verbunden mit der des Hauses Savoyen, dessen Königreich Sardinien-Piemont von 1848 bis 1861 an der Spitze der italienischen Einigungsbewegung stand. Da sich dieses Königreich 1861 die alten italienischen Staaten eingliederte und seinen Namen in Königreich Italien änderte, haben die meisten italienischen Institutionen eine piemontesische Vorgeschichte.

Vor der Einigung Italiens
Die Ursprünge des Ministeriums liegen in den Statuta Sabaudiae des Herzogs Amadeus VIII., mit denen 1430 unter anderem auch die Hofämter erstmals umfassend geregelt wurden. Der Großmeister war für den herzöglichen Haushalt verantwortlich, der Großkammerherr war für die herzöglichen Gemächer zuständig, der Großstallmeister für den Marstall, der Großalmosenier diente als Hofgeistlicher.

Unter Herzog Emanuel Philibert entstand 1563 in Turin ein Hausverwaltungsrat, in dem neben Vertretern der genannten Hofämter auch noch ein Schatzmeister, ein Sekretär und einige andere Amtsträger saßen. König Viktor Amadeus II. schuf 1717 aus dem Hausverwaltungsrat ein neues Hausverwaltungsamt. Innerhalb der neuen Behörde behielten Großmeister, Großkammerherr,  Großstallmeister und Großalmosenier weiterhin ihre Aufgaben, für Finanz- und Wirtschaftsangelegenheiten wurde der Generalintendant zuständig. Daneben gab es auch einen Großmeister der Garderobe und einen Großjägermeister.

Ab 1817 stand der Generalintendant an der Spitze des Hausverwaltungsamtes, das nunmehr auch für die Verwaltung der königlichen Burgen, Schlösser, Gärten und sonstigen Immobilien verantwortlich war. Insgesamt standen rund 500 Personen auf der Gehaltsliste des Amtes. Im Zug der Revolution von 1848 und der oktroyierten Verfassung Karl Alberts (Statuto Albertino) kam es zu etlichen tiefgreifenden Reformen. Die alten Hofämter wurden abgeschafft: der neue Palastpräfekt übernahm die Aufgaben des Großmeisters und des Großkammerherrn und leitete die zivile Abteilung des königlichen Hauses, der Erste Feldadjutant leitete die militärische Abteilung mit dem Sicherheitsdienst und übernahm unter anderem die Aufgaben des Großstallmeisters. Es verblieb der Almosenier. Der Generalintendant blieb als Behördenleiter für Finanz- und Vermögensangelegenheiten und damit auch für die Zivilliste zuständig. Die Reformen kamen 1856 zum Abschluss, als aus dem Hofverwaltungsamt das Ministerium des königlichen Hauses wurde, dessen vier bis sechs Abteilungen weiterhin für die genannten Aufgaben zuständig waren.

Nach der Einigung
Das Ministerium des königlichen Hauses blieb mit den anderen Ministerien bis 1865 in Turin. Im Zug der Verlegung der Hauptstadt des Königreiches Italien kam es bis 1870 nach Florenz und dann nach Rom, wo es schließlich im Palazzo Sant'Andrea neben dem Quirinalspalast unterkam. 1884 richtete das Ministerium in acht Städten Außenstellen ein, die von dort aus in ihrem jeweiligen territorialen Zuständigkeitsbereich königliche Güter verwalteten und sonstige private Angelegenheiten des Königs bearbeiteten, soweit dies nicht durch das Ministerium direkt geschah.

Der vorletzte Minister des königlichen Hauses, Herzog Pietro Acquarone, spielte bei der Absetzung Mussolinis im Juli 1943 eine Rolle, als er zwischen König Viktor Emanuel III. und der innerfaschistischen Opposition vermittelte. Der letzte Minister, Falcone Lucifero, kämpfte von 1944 bis 1946 um den Erhalt der Monarchie, jedoch vergeblich.

Die Aufgaben des Ministeriums wurden weitgehend vom Generalsekretariat des Präsidenten der Republik übernommen.

Dienstsitz
Das Ministerium hatte seinen Sitz im Palazzo di Sant'Andrea, der zusammen mit der ehemaligen Hofkirche Sant'Andrea al Quirinale einen zusammengehörigen Gebäudekomplex in den Gartenanlagen an der Via del Quirinale bildet. Lange Zeit absolvierten hier angehende Jesuiten ihr Noviziat. Das ursprüngliche Gebäude aus dem 16. Jahrhundert wurde ab 1880 umgebaut, um dort das Ministerium des königlichen Hauses direkt neben dem Quirinalspalast unterzubringen. Nach der Auflösung des Ministeriums wurde dort eine Abteilung des Finanzministeriums untergebracht, heute befindet sich im Palazzo Sant'Andrea das Archiv des Präsidialamtes.

Literatur
 Raoul Antonelli: Il Ministero della Real Casa 1848-1946. Segretariato Generale della Presidenza della Repubblica, Rom 1990.
 Raoul Antonelli: Il Ministero della Real Casa nel primo quarantennio dopo l'Unità. Bulzoni, Rom 1996.
 Falcone Lucifero: L'ultimo re. I diari del ministro della Real Casa, 1944-1946. Mondadori, Mailand 2002. ISBN 88-04-48954-5

Weblinks
 Staatsarchiv Turin auf maas.ccr.it, S. 392, 459, 469, 521ff (PDF; 4,5 MB)
 Struktur des Königlichen Hauses auf der Grundlage von Archivbestandsverzeichnissen auf beniculturali.it

Siehe auch
 Haustruppen der Savoyer
 Staatssekretariat (Herzogtum Savoyen)
 Minister des königlichen Hauses (Preußen)

K
Regierung (Sardinien-Piemont)
Historische Organisation (Rom)
Trevi (Rione)
Politik (Rom)

Ministerium des königlichen Hauses (Italien)


La division de marche du Maroc (DMM) est une grande unité de l'Armée française active en 1942-1943 en Afrique française du Nord, pendant la Seconde Guerre mondiale.

La division est également dénommée  division de marche du Maroc.

Création
La division est créée à partir du groupe mobile de Meknès, créé le . Commandé par le général Mathenet, officier adjoint de la division militaire de Meknès, le groupe mobile est engagé à Port-Lyautey contre les Américains lors de l'opération Torch.

Le groupe mobile forme à partir du 13 novembre la Division A.

Engagement
Le , l'unité devient la division de marche du Maroc. Elle est alors engagée dans la bataille de Tunisie, rattachée au commandement supérieur des troupes de Tunisie. Le , elle rejoint le  corps d'armée français.

La  est dissoute le .

Composition

  de tirailleurs marocains, de novembre 1942 à juin 1943
  de tirailleurs algériens, d'avril à juin 1943
  du  régiment étranger d'infanterie, ?
  étranger d'infanterie, en novembre 1942
  étranger d'infanterie, de décembre 1942 à juin 1943
  tabor marocain, de novembre 1942 à avril 1943
  tabor marocain, de novembre 1942 à avril 1943
  de tabors marocains, d'avril à juin 1943
  étranger de cavalerie

  de marche d'artillerie du Maroc, de décembre 1942 à juin 1943

Références

Articles connexes

 Armée d'armistice
 Armée d'Afrique (France)

 Division d'Alger
 Division de Constantine
 Division d'Oran

Division d'infanterie de l'Armée de terre française
Unité militaire française de la Seconde Guerre mondiale

Division de marche du Maroc


Venus' smilehuller er det uformelle navn på nogle mindre fordybninger nederst på en kvindes ryg kaldet lumbal columna, som nogle mennesker giver æstetisk og erotisk værdi; de er opkaldt efter gudinden Venus.

Anatomi

Venus' smilehuller