Les éditions du Mercure de France est une maison d'édition française fondée par Rachilde et Alfred Vallette à la fin de l'année 1893 à Paris, dans le prolongement de la revue du Mercure de France. La maison appartient au groupe Gallimard.

Histoire de la maison d'édition
En janvier 1890, le nom du Mercure de France est repris par Alfred Vallette avec un groupe d'amis pour fonder une revue adossée à une structure éditoriale indépendante. Les réunions ont lieu dans la quartier Saint-Germain-des-Prés au café de la Mère Clarisse, rue Jacob : Jean Moréas, Ernest Raynaud, Jules Renard, Remy de Gourmont, Louis Dumur, Alfred Jarry, Albert Samain, Saint-Pol-Roux, George-Albert Aurier et Julien Leclercq : la génération symboliste.

Cette nouvelle aventure littéraire ne fut possible qu'avec ce que l'on appelait à l'époque « La Seconde Pléiade » : lancée par Rodolphe Darzens en 1886, La Pléiade est une revue qui accueillait de nombreux jeunes poètes, futurs collaborateurs du Mercure. En 1889, Louis-Pilate de Brinn'Gaubast en devient le rédacteur en chef et s'entoure d'Édouard Dubus, Louis Dumur et Gabriel-Albert Aurier. Alfred Vallette va y prendre le pouvoir et la transformer en un nouveau Mercure de France grâce aux mésaventures de Brinn'Gaubast : accusé d'avoir volé le manuscrit des Lettres de mon moulin d'Alphonse Daudet pour les enfants duquel il était précepteur, il voit sa carrière anéantie.

En 1889, Alfred Vallette épousait la romancière Rachilde dont l'œuvre et la personnalité firent beaucoup pour le rayonnement du Mercure de France. Auteur du scandaleux Monsieur Vénus, qui lui vaudra une condamnation pour outrage aux bonnes mœurs, elle participe à la revue jusqu'en 1924 et tient salon tous les mardis, les fameux « mardis du Mercure », qui voient défiler bon nombre de futurs grands écrivains dans son bureau.

L'adresse du siège originel est le 15 rue de l'Échaudé. Dans cet immeuble, Vallette possède son bureau et même une imprimerie.

Le Mercure de France accède progressivement à la reconnaissance et développe fin 1893 un département d'édition d'ouvrages appelé « édition du Mercure de France ». Rachilde y publie de jeunes auteurs comme Jean de Tinan, ornant leurs ouvrages de dessins gravés, faisant appel, par exemple, à Henri de Toulouse-Lautrec (L'Exemple de Ninon de Lenclos amoureuse, 1898). Mallarmé, Remy de Gourmont et Heredia y font paraître quelques textes inédits. Un tel succès, dans un secteur fortement concurrentiel, s'explique par un grand sérieux, une grande liberté de ton et une capacité à se situer au-dessus des écoles. Philéas Lebesgue y tiendra, par exemple, trois chroniques régulières, traitant des Lettres portugaises, des Lettres néo-grecques et des Lettres yougoslaves. Paul Léautaud y sera secrétaire de rédaction pendant trente-trois ans de 1908 à 1941 et assurera la chronique dramatique de 1911 à 1920.

 Outre des textes symbolistes et les premières traductions de Nietzsche en français, l'éditeur publie les premiers ouvrages de Georges Eekhoud, Remy de Gourmont, André Gide, Paul Claudel, Georges Duhamel, Colette, et Guillaume Apollinaire, mais aussi des études, comme les travaux musicologiques d'Édouard Ganche.

Le 23 mars 1903, les bureaux sont transférés au 26 rue de Condé, leur siège actuel.

En janvier 1905, la revue, jusqu'alors mensuelle, devient bimensuelle.

Le 26 juin 1908, Édouard Dujardin confie la gérance de la Revue des idées au Mercure. André Gide quitte la maison la même année pour s'en aller fonder La Nouvelle Revue française. Plus tard, Adolphe Van Bever, secrétaire de rédaction depuis 1897, quitte la maison en 1912.

En juin 1931, Paul Léautaud assiste à la rencontre entre Vallette, Jacques Bernard et Stanislas Kahan (1893 - ?), ancien médecin militaire et fondateur des éditions du Trianon, lequel propose de racheter le fonds du Mercure pour 4 millions de francs ; l'affaire ne se fait pas.

Georges Duhamel remplace Vallette, mort le , et nomme André-Ferdinand Hérold président du conseil d'administration. Les succès éditoriaux de Duhamel ont permis à la maison de sortir indemne de la crise de 1929, mais, en 1938, il démissionne et laisse la place à Jacques Bernard, déjà dans la maison depuis cinq ans, mais qui engage dès 1941 la maison dans la collaboration : cette année-là, en septembre, il renvoie Paul Léautaud. En 1945, Jacques Bernard est condamné dans le cadre de l'épuration à cinq ans de réclusion.

Duhamel, actionnaire principal de la maison, confie le 8 septembre 1944 la direction au résistant Paul Hartmann : par le biais d'Adrienne Monnier, il permet d'accueillir des textes d'Henri Michaux, Pierre Reverdy, Pierre Jean Jouve, Louis-René des Forêts et Yves Bonnefoy, ainsi que le Journal de Paul Léautaud.

En mai 1958, les éditions Gallimard rachètent les éditions du Mercure de France ; en octobre, Hartmann est remplacé par Yvonne Manceron ; la direction est ensuite confiée en 1962 à Simone Gallimard qui publie André du Bouchet, Pierre Klossowski, Eugène Ionesco ou encore des extraits de Georges Bataille. C'est aux éditions du Mercure de France, avec la complicité de Robert Gallimard, que Romain Gary publie les romans signés Émile Ajar, qui lui permettent d'obtenir deux fois le Prix Goncourt en 1975, pour La Vie devant soi.

La revue cesse de paraître à la fin de l'année 1965, la maison accueillant un temps la revue Les Lettres nouvelles dirigée par Maurice Nadeau qui y développe de 1953 à 1977 une collection, puis, dans les années 1980, la revue Digraphe.

En juin 1995, la Bibliothèque nationale de France organise une exposition, Le Mercure de France, cent un ans d'édition sous la direction de Marie-Françoise Quignard. Le 22 octobre, meurt Simone Gallimard. La direction de la maison est reprise par Isabelle Gallimard, sœur d'Antoine Gallimard, actuel président du Groupe Madrigall.

En 2000, est lancée la revue annuelle Confluences poétiques dirigée par Luis Mizón.

Collections et séries
 Les romantiques allemands (1942)
 Collection Ivoire (1964)
 Domaine anglais (1964)
 Collection bleue (1989)
 Collection poésie (1990)
 Bibliothèque américaine (1993)
 Le Petit Mercure (1995) : collection au format poche de textes courts qui accueille différents genres littéraires
 Bibliothèque étrangère (1999)
 Le Temps retrouvé poche (1999) & Le Temps retrouvé (2003) : journaux, mémoires, souvenirs, récits de voyage, correspondances, témoignages
 Le goût de…  (2002) : anthologies littéraires consacrées à des villes, des régions, des pays et à de nombreuses thématiques...
 Traits et portraits (2002) : récits autobiographiques

Principaux prix littéraires obtenus
Prix Goncourt : 5
 1910 : Louis Pergaud pour De Goupil à Margot
 1918 : Georges Duhamel pour Civilisation
 1975 : Émile Ajar (Romain Gary) pour La Vie devant soi
 Seul écrivain à avoir obtenu le prix Goncourt 2 fois via l'utilisation d'un pseudonyme.
 1995 : Andreï Makine pour Le Testament français
 Également prix Médicis et Prix Goncourt des lycéens
 2007 : Gilles Leroy pour Alabama Song

Prix Goncourt des lycéens : 1
 1995 : Andreï Makine pour Le Testament français
Également prix Médicis et Prix Goncourt

Prix Femina : 5
 1966 : Irène Monesi pour Nature morte devant la fenêtre
 1975 : Claude Faraggi pour Le Maître d'heure
 1980 : Jocelyne François pour Joue-nous « España »
 1991 : Paula Jacques pour Déborah et les Anges dissipés
 2009 : Gwenaëlle Aubry pour Personne
Prix Médicis : 3
 1977 : Michel Butel pour L'Autre Amour
 1981 : François-Olivier Rousseau pour L'Enfant d'Édouard
 1995 : Andreï Makine pour Le Testament français
 Ex-aequo avec Vassilis Alexakis pour La Langue maternelle
 Également Prix Goncourt et Prix Goncourt des lycéens

Prix Renaudot : 1
 1967 : Salvat Etchart pour Le Monde tel qu'il est

Prix du roman Fnac : 1
 2003 : Pierre Charras pour Dix-neuf secondes

Prix Interallié : 1
 1992 : Dominique Bona pour Malika

Notes et références

Voir aussi

Volumes de la revue disponibles en ligne (1890-1935)
 Mercure de France 1890-1935 dans Gallica

Articles connexes
 La Revue blanche

Liens externes

Entreprise fondée en 1893
Maison d'édition ayant son siège à Paris
Éditions Gallimard

Mercure de France (maison d'édition)


Der Federation Peak ist ein herausragender Berg im Südwesten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Der 1.224 m hohe Berg liegt im Southwest-Nationalpark, ca. 90 km südwestlich von Hobart. Er wurde nach der Föderation Australiens (im Jahre 1901, engl.: Federation) benannt und gilt als am schwierigsten zu besteigender Berg in Australien.

Geschichte

Der Landvermesser James Sprent erwähnte den Berg, den er The Obelisk nannte, erstmals in seinem Bericht über seine trigonometrische Vermessung von Tasmanien. Er wurde dann als Sprent's Obelisk bekannt, aber 1901 wurde er von Thomas Bather Moore, der einen Weg von Hastings nach Port Davey durch das Tal des Old River anlegte, offiziell in Federation Peak nach der Föderation Australiens umbenannt.

In den fast 50 Jahren zwischen der ersten Sichtung durch Sprent und der Erstbesteigung versuchten viele kühne Abenteurer, ihn zu besteigen. Die dichten, horizontalen Riegel von  Buschwerk und der für die Gegend typische kühl-gemäßigte Regenprimärwald erwiesen sich als entscheidendes Hindernis. Dazu kam das oft raue Wetter der Roaring Forties. Es ist ein Beweis für die Wildheit des tasmanischen Südwestens, dass es fast 50 Jahre dauerte, sein Herz und Juwel zu erreichen.

Nach etlichen erfolglosen Versuchen verschiedener Gruppen Ende der 1940er-Jahre erreichte eine Partie der Geelong College Exploration Society unter der Führung von John Béchervaise am 27. Januar 1949 den Gipfel.

Der ausgesetzte und technisch schwierige Normalweg, der normalerweise ohne die Zuhilfenahme von Seilen begangen wird, forderte bereits eine Reihe von Menschenleben, zuletzt am 8. April 2007, als ein Wanderer im Gipfelabstieg tödlich abstürzte. Er war auf der Stelle tot.

Klima
Im Gipfelbereich des Berges herrschen hochalpine Verhältnisse, bei denen die wesentliche Wettererscheinung der Wind ist. Im Spätherbst, Winter und Vorfrühling ist der Federation Peak tief verschneit. Auch im Sommer kommt es häufig zu starken Schneefällen, wenn auch der Schnee selten liegen bleibt.

Klettersteige

Es gibt eine Reihe schwieriger Kletterrouten zum Gipfel, darunter vor allen Dingen die Blade Ridge (Grad 18), eine scharfe Messerkante, die sich aus dem Regenwald am Fuße des Berges aufschwingt. Die Kante geht einige hundert Meter unterhalb des Gipfels in die Hauptflanke des Berges über. Der Weg führt dann vom Ende der Kante eine ausgesetzte aber gut versicherte Felswand ca. 600 m über dem Talboden hoch.

Die meisten Wanderer mit keiner oder wenig Klettererfahrung wählen den ausgesetzten Normalweg von der südlichen Traverse des Berges oberhalb des Absturzes von 600 m über dem Lake Geeves.

Der Berg ist von Geeveston entweder über den Farmhouse Creek und die Moss Ridge oder vom Scotts Peak über die östliche Arthur Range zu erreichen. Die erstgenannte ist die kürzere Route und nimmt normalerweise drei Tage in Anspruch. Die Route über den Scotts Peak Dam und die Arthur Range bis zum Farmhouse Creek dauert sieben Tage, wobei bei schlechtem Wetter auch bis zu 10 Tage daraus werden können.

Galeriebilder

Weblinks
John Chapman: Federation Peak

Einzelnachweise

Eintausender
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Huon Valley Municipality
Tasmanische Wildnis

Federation Peak


Uxbridge is a town in the London Borough of Hillingdon. There is a road called Uxbridge Road in London too.

Uxbridge may also refer to:

Places
RAF Uxbridge, a UK Air Force base
Uxbridge, Massachusetts, United States
Uxbridge, Ontario, Canada
 Uxbridge Road in Howick, New Zealand and a railroad station on the former Kurow Branch rail line
Uxbridge Township, North Dakota, United States
Uxbridge, Tasmania, a Postal code zone in Tasmania, Australia

Other
 Earl of Uxbridge, a subsidiary title held by the Marquess of Anglesey, formerly a title in its own right
 Uxbridge Art Gallery, an art gallery in New Zealand
 Uxbridge and South Ruislip (UK Parliament constituency)

See also

 Uxbridge station (disambiguation)

Oxbridge (disambiguation)

Uxbridge (disambiguation)


An Paepalanthus luetzelburgii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Theodor Carl Karl Julius Herzog. An Paepalanthus luetzelburgii in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus luetzelburgii


Nacionalni park Gombe Stream ili Nacionalni park Gombe (engleski: Gombe Stream National Park, Gombe National Park) jedan je od nacionalnih parkova Tanzanije, a nalazi se na zapadnome dijelu regije Kigoma, 20 km zapadno od grada Kigoma. Nacionalni park osnovan je 1968. godine i jedan je od najmanjih u Tanzaniji, s površinom od 35 km2, a proteže se i duž istočne obale jezera Tanganjika. Na području nacionalnoga parka dominiraju strme doline, a šumska vegetacija kreće se od travnatih do područja tropskih kišnih šuma. Zbog guste šume, pristup parku moguć je samo preko jezera, a najpoznatiji je po tome što je na njemu Jane Goodall proučavala zajednicu čimpanzi Kasakela, koja je opisana u više knjiga, prikazana u dokumentarnima filmova i emisijama.

Nacionalni park Gombe Stream ima visoku razinu bioraznolikosti, što je čini sve popularnijome turističkome destinacijom. Osim čimpanza, primati koji su nastanjeni u nacionalnome parku uključuju vrste maslinaste pavije (Papio anubis), pripadnike roda Piliocolobus, crno bijelu gverezu (Colobus guereza), Cercopithecus ascanius, Cercopithecus mitis, i pripadnike roda Chlorocebus. Također je poznato da postoji hibrid vrsta majmuna na ovome području, nastala od crvenorepih i plavorepih majmuna.

U nacionalnome parku zabilježeno je 200 vrsta ptica i vrsta svinje Potamochoerus larvatus. Također, nacionalni park je dom velikome broju vrsta zmija, nilskoga konja i leoparda.
Posjetitelji u nacionalnome parku mogu posjetiti šumu kako bi vidjeli čimpanze, da plivaju i rone na jezeru Tanganjika, gdje je nastanjeno oko 100 vrsta ciklidi riba.

Istraživanje Jane Goodall u nacionalnome parku
Jane Goodall prvi put je putovala u Tanzaniju 1960. godine u dobi od 26 godina, bez službene obuke. U to doba, prihvaćeno je da su ljudi nesumnjivo slični čimpanzama i da dijele gotovo isti genski kod. Međutim, malo je bilo poznato o ponašanju čimpanze ili strukturi zajednice. U vrijeme kada je započela istraživanje, istaknula je da nije bilo dozvoljeno da se u etnološkima krugovima razgovara o umu životinja, niti je bilo ispravno o tome razmišljati. Međutim, njeno istraživanje je na kraju ukazalo na intelektualnu i emotivnu sofisticiranost čimpanzi. Uz podršku poznatoga antropologa Louisa Leakeyja, ona je osnovala malu istraživačku stanicu u Gombeu u nadi da će više saznati o ponašanju životinja, naročito čimpanzi. U okviru kampa provela je nekoliko mjeseci, pratila skupine čimpanzi, a posebno zajednicu Kasekela. Iz nje pratila je njihove svakodnevne navike, sve dok je zajednica nije prihvatila.

Rezultati istraživanja

Bez stručne obuke, Goodall je vodila istraživanje i primijetila mnoge stvari koje su promakle znanstvenicima. Umjesto da brojem obilježi čimpanze koje je promatrala, ona im je dala imena kao što su Fifi i David Greybeard. Zapazila je da imaju jedinstvene i individualne osobnosti, što je u to vrijeme bila nekonvencionalna ideja. Promatrala je ponašanja kao što su zagrljaj, poljupci, tapkanje po leđima, pa čak i škakljanje, ono što smatramo ljudskima aktivnostima. Goodall inzistira da su ove geste dokaz o emocionalnima vezama između članova obitelji ili drugih pojedinaca u zajednici, i da mogu trajati tijekom čitavoga života. Ova analiza ukazala je da između ljudi i čimpanza postoje sličnosti, ne samo u genima, već i u emocijama, inteligenciji, obiteljskima i društvenima odnosima.

Istraživanje u Gombe Streamu najbolje je poznato znanstvenoj zajednici zbog pobijanja dva dugogodišnja uvjerenja: samo ljudi mogu konstruirati alate i čimpanze su vegetarijanci. Čimpanze koriste grančice koje čak i oblikuju kako bi pomoću njih mogli "pecati" termite.

Goodall je također pronašla i agresivnu stranu prirode čimpanzi u Gombe Streamu. Otkrila je da čimpanze sistematski love i jedu manje primate, kao što su majmuni roda Piliocolobus, što je dovelo do preispitivanja prethodne koncepcije prehrane i ponašanja čimpanzi. Također je primijetila da dominantne ženke namjerno ubijaju mlade drugih kako bi održale svoju dominaciju. Ona u svojima memoarima opisuje i rat čimpanza koji se odvijao od 1974. do 1978. godine. Njeni nalazi su potpuno preokrenuli znanja o ponašanju čimpanzi i bili su dodatni dokaz društvene sličnosti između ljudi i čimpanza, samo na mnogo mračniji način.

Oslobođena od konvencionalnih normi istraživanja, razvila je blisku vezu s čimpanzama i uspjela je postati jedini čovjek koji je ikada prihvaćen u zajednici čimpanzi. Bila je najniži član njihove hijerarhije u razdoblju od 22 mjeseca.

Beneficije istraživanja za nacionalni park
Goodall je živjela u Nacionalnome parku Gombe Stream punih 15 godina i za to vrijeme sakupila izuzetno vrijedne podatke o čimpazama koje nastanjuju park. Godine 1967. osnovala je istraživački centar Gombe Stream, za koordinaciju istraživanja čimpanzi u parku. Park već više od 40 godina vode obučenih ljudi i istražuju životinjski svijet u njihovome okruženju. Sakupljen je veliki broj rijetkih i vrijednih podataka o životu, lovu i odnosu između majke i djece čimpanzi. Ovo istraživanje promijenilo je globalno razmišljanje i princip istraživanja čimpanzi u čitavome svijetu. Centar također provodi istraživanja populacije pavijana. Istraživanje ovoga centra, 35 doktora znanosti pretvorilo je u teze, a stvoreno je više od 400 znanstvenih radova i napisano 30 knjiga.

Zaštita nacionalnoga parka
Bioraznolikost nacionalnoga parka Gombe Stream prvenstveno je ugrožena zbog čovjeka. Iako čak 25% površine Tanzanije čine prirodni rezervati i nacionalni parkovi, broj divljih životinja i dalje se smanjuje. Problem leži u tome što u Tanzaniji ne postoji suradnja između upravama nacionalnih parkova s vladinima sektorima i ruralnima zajednicama. Posjedi seljaka nalaze se na prostoru nacionalnih parkova i u njihovoj okolini, pa tako predstavljaju prepreke za životinje koje putuju između zaštićenih područja. Veliki broj mještana koji žive u okolici nacionalnoga parka su siromašni, žive od lova, a ubijaju životinje i iz nepotrebnih razloga.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica
 Nacionalni park Gombe Stream na službenoj web stranici Turističke agencije Tanzanije

Nacionalni parkovi u Tanzaniji

Nacionalni park Gombe Stream


Joan George Erardus Gijsbertus Voûte (n. 7 iunie 1879 - d. 20 august 1963) a fost un astronom neerlandez.

El a fost născut în Madiun, Java într-o familie hughenote. A studiat inginerie civilă la Delft, dar în timp ce era un student a câștigat un interes în studierea-astronomie stelelor variabile. Dupa ce a absolvit el s-a alăturat personalului Observatorului Leiden, unde a lucrat la stele binare. În 1913 el a câștigat un post la Observatorul Cape din Africa de Sud, unde a lucrat la stele duble și măsurători paralaxă. El a devenit un membru al Royal Astronomical Society din 1917. Contul său preliminar al paralaxei de Proxima Centauri a fost publicat în 1917, demonstrând că Proxima a fost la aceeași distanță de la Soare ca sistemul Alfa Centauri.

El s-a întors la Java în 1919, unde a servit ca un asistent la Observatorul meteorologic și magnetic Weltevreden. El a fost capabil să câștige interesul de prieteni bogați pentru construirea unui observator. Voûte a devenit director, și el a selectat 1300 m altitudine Lembang pentru site. Principalul instrument a fost un dublu refractor de 60 cm Zeiss. Activitatea Observatorului axat pe stele duble, măsurători paralaxe, fotometrie de stele variabile și clustere, și așa mai departe. Rezultatele au fost publicate in Lembang Observatorului Analele.

În urma ocupației japoneze de Java, Voûte a fost închis. Ca urmare a captivității sale a suferit de sănătate precara, astfel încât după război s-a mutat în Australia. Mai târziu, s-a stabilit la Haga, Țările de Jos, unde a murit în 1963.

Astronomi neerlandezi
Nașteri în 1879
Nașteri pe 7 iunie
Decese în 1963
Decese pe 20 august

Joan Voûte


Galda se poate referi la:

 Galda de Sus, Alba
 Galda de Jos, Alba
 Râul Galda

Vezi și
 Întregalde
 Gâldău
 Gâlgău

Galda


The Art of Hands er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Nawa Al-ani efter eget manuskript.

Handling
En kort, eksperimenterende film om hænders forskellighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2014

The Art of Hands


Bitka za Kakanj bila je bitka Hrvata Srednje Bosne u obrani od bošnjačke agresije na prostore Kaknja i kakanjskog kraja naseljene Hrvatima.

Prije borbe
Hrvatsko pučanstvo na prostoru općine Kakanj odmah se organiziralo oduprijelo velikosrpskoj agresiji na Bosnu i Hercegovinu. Osnovali su HVO radi što više okupljanja ljudstva za otpor agresoru. Hrvati su prepoznali opasnost i svi su u HVO-u. Muslimani su isprve neodlučni i tek su pojedinci uz HVO. Organizirali su poslije postrojbu Armije BiH. Srpsko pučanstvo neutralizirano je političkim činom, uspješno je razoružano i nije se oružano sukobilo na području kakanjske općine.

Zbog srpske agresije na BiH, na prostore Srednje Bosne slilo se mnogo muslimansko-bošnjačkih izbjeglica i prognanika.

No prije bošnjačke službene inačice početka rata u travnju 1992., još veljače 1992. Armija BiH, mjesecima prije nego što je VRS osvojila Jajce, Dobretić i Kotor-Varoš, imala je plan za osvajanjem Središnje Bosne. Veljače 1992. bilo je prvo veliko vojno savjetovanje u selu Mehuriću kod Travnika, poznato poslije po mudžahedinskom vojnom logoru i zatvoreničkom logoru za Hrvate. Sefer Halilović ustvrdio je tad da postoji 70 tisuća naoružanih vojnika "koji će silom spriječiti uspostavu HZHB u Središnjoj Bosni".

Već svibnja 1992. godine bili su napeti odnosi između Muslimana-Bošnjaka i Hrvata.

Sredinom 1992. srednjobosanske organizacije HDZ BiH i SDA ratovale su priopćenjima, gdje je SDA neutemeljeno optuživala HDZ za "podjelu Bosne", zaboravljajući prijašnje ponude Izetbegovića Karadžiću, te za "uspostavu nelegitimne Hrvatske Republike Herceg- Bosne", a HDZ BiH skretao je pozornost na to priopćenjima da "SDA stvara islamsku republiku u srcu Europe u kojoj Hrvatima nema mjesta". Šikarniranja Hrvata počela su još te godine pa su Hrvati iz Zenice slali apele već ljeta 1992. godine. Hrvate su Muslimani masovno otpuštali iz javnih poduzeća, RTV Zenica o Hrvatima je govorila kao "ustašama", muslimanski mediji umanjivali su doprinos zeničkih brigada HVO-a u borbi protiv VRS, pa su bili prvi incidenti i ubojstva. Srbi Središnje Bosne uglavnom su napustili ove prostore, a preostali su bili uz HVO-u. Držali su se dogovora te HVO-u predali oružje i vojarne JNA u Središnjoj Bosni, te priznali lojalnost HVO-u.
29. kolovoza 1992. TO BiH aktivirala je tobože "obrambeni" Plan Be, u stvari muslimanskobošnjački osvajački plan, kako je tijek događaja pokazao.

Zle namjere muslimansko-bošnjačke vlasti u Kaknju vidjele su se brzo. Pritiskale su Hrvate na razne načine, isprva verbalno potom fizički. Ponižavanja sve brojnija. Hrvatske nacionalne simbole - hrvatsku trobojnici i grbu su kidali i palili. Nakon verbalnih zlodjela, Muslimani postavljaju barikade, razoružavaju i uhićuju pojedine pripadnike i dužnosnike HVO-a. Slijede prva ubojstva. Od 20. travnja 1992. do 18. svibnja 1993. godine, dok se na području općine Kaknja HVO i ARBiH nisu otvoreno sukobile, razne muslimansko-bošnjačke formacije ubile su osam Hrvata.

17. ožujka 1993. godine u Kaknju se s položaja Armije BiH pucalo i ranilo djevojčicu Gordanu Radoš, dok su zapovjednika HOS-a u Kaknju Ivu Vuletića vojnici Armije BiH istog dana. Naoružani pojedinci iz Armije BiH nastoje istjerati Hrvate iz njihovih stanova i kuća. 23. ožujka pripadnici ARBiH strgali su, pokidali i spalili dvije hrvatske u selu Bilješevu. 24. ožujka uhitili su dva vojna policajca HVO-a. Na prometnici Bugojno - Novi Travnik Vojnici Armije BiH ubili su dva kakanjska Hrvata vojnika HVO-a.

Vance – Owenov plan predvidio je Središnju Bosnu kao Provinciju 10 sa sjedištem u Travniku i s relativnom hrvatskom većinom. Siječanjska agresija na Hrvate u Uskoplju i drugdje pokazala je prave namjere Muslimana. Tjedan i pol prije napada, 4. travnja, Sefer Halilović iznio stavove Glavnog stožera Armije BiH o Vance-Owenovom planu, zaključivši da je "opasnost po državu BiH to što rješenje rata ne bi uslijedilo kao temeljita vojna pobjeda nad agresorom".
Načelnik općine bio je pripadnik ARBiH i Patriotske lige Kemal Čelebić, ekstremno nacionalistički nastrojeni političar koji je aktivno radio na sukobljavanju Hrvata i Muslimana. i zalagao se za etničko čišćenje općine Kaknja od hrvatskog puka.

Napad

Skupina stranih plaćenika u Armiji BiH spalila je hrvatsku zastavu u selu Čatićima. U Kaknju je Sejo Kezić, pripadnik postrojbe koju je organizirao imam Ševal Omerspahić ubio je nožem stariju Hrvaticu.
15. travnja 1993. poduzele su muslimanske snage poduzele su veliki napad na HVO na Vitez, Busovaču, Kiseljak, Zenicu, Kakanj, Fojnicu, uz neprekidno granatiranje Novog Travnika. Snažno topničko-pješački napali Busovaču sa šest brigada iz Zenice i Kaknja. Muslimanske snage demolirale su zgradu HVO-a u Kaknju i ubile jednog vojnika HVO. Napali su dijelove Kaknja. Planirali su razbiti hrvatske prostore na manje enklave i osvojiti hrvatske enklave. Uz pomoć brigada Armije BiH iz Visokog i Kaknja, gdje su bile brojčano nadmoćne prema Hrvatima, pokušali su Muslimani podijeliti kiseljačku enklavu i prekinuti komunikaciju između HVO-a Fojnica i HVO-a Kiseljak te zauzeti Zenicu, koja je pala u lipnju. Operativna zona HVO-a Središnja Bosna poslala je dramatična upozorenja o stanju u Središnjoj Bosni Mati Bobanu, Franji Tuđmanu, UN-u, međunarodnim ordganizacijama.

Premijer Vlade Hrvatske zajednice Herceg- Bosne, Jadranko Prlić je 20. travnja 1993. godine izjavio da se "nisu sukobili muslimanski i hrvatski narod, nego su sukobe izazvali ekstremni elementi Armije BiH. Prije svega riječ je o Konjicu, Zenici, a odnosi su se pogoršali i u Varešu, Žepču, sukoba ima i u Vitezu, Novom Travniku i Travniku. Radi se, dakle, o globalnom pokušaju napada u skladu s poznatim planom pojedinaca i grupa koje ne prihvaćaju Vance-Owenov plan i koji smatraju da je BiH isključivo muslimanska država".  Nakon ove izjave je zapovjednik 3. korpusa Armije BiH Enver Hadžihasanović zapovijedio razoružavanje HVO Kiseljak, Busovača, Kakanj, Vitez, Novi Travnik, Travnik, Vareš, Žepče, presijecanje komunikacije Kiseljak – Busovača, prelazak u ofenzivna djelovanja i razbijanje HVO-a, te kad se steknu uvjeti onda i HVO Bugojna i HVO Uskoplja. Podla muslimanskobošnjačka propaganda RTV Zenica i Radio Sarajeva izvješćivala je izmišljene vijesti o "velikom broju postrojbi HV-a u Središnjoj Bosni", optužujući HVO "za podjelu Bosne i suradnju s četnicima", premda je Hrvatska krvavo bojevala protiv pobunjenih Srba, teritorijalna cjelovitost nije bila sigurna, i još uvijek zaliječivala rane od teške Operacije Maslenica i velikosrpske protuofenzive u kojoj se Srbija angažirala cijelom divizijom dobrovoljaca i brojnim stručnim osobljem.

Travanjska ofenziva Armije BiH nije u potpunosti uspjela. Budući da je embargo na naoružavanje ostao i muslimanskobošnjačka diplomacija nije ishodila skidanje embarga samo za sebe, KOS-ovac iz JNA, sada visokopozicionirani oficir   ABiH Sefer Halilović zaključio je da će 3. korpus se pojačati kad UN odredi demilitarizirane zone u istočnoj Bosni. Dok je to Hrvatima davalo nadu da bi tako mogle biti proglašene demilitarizirane zone pod zaštitom UN za Hrvate Srednje Bosne i da bi to moglo značiti mogućnost uporabe muslimanskih snaga protiv VRS, rezultat je bio još gori. Halilović je bio stava da čim se proglase te zone za Muslimane u istočnoj Bosne, da će tada će biti trenutak "konačnog obračuna s ustašama na ovom terenu i put u Hrvatsku ili pod crnu zemlju". Plan je bio prebaciti snage u Srednju Bosnu, jer mu neće trebati snage za istočnu Bosnu, jer će mu Muslimane u enklavama štititi UNPROFOR. Štaviše planirao je tamošnje muslimanske postrojbe upotrijebiti za osvajanje zemalja gdje žive Hrvati. Obećavali su im hrvatske kuće i zemljišta. Svibnja 1993. UN zbilja je odredio zone sigurnosti Bihać, Goražde, Sarajevo, Tuzla, Žepa. KOS-ovci u muslimanskom vojnom vrhu još jednom su to okrenule protiv Hrvata. Zloporabile su ruku pomoći koju im je pružila Hrvatska i zatim su postrojbe Armije BiH, osnovane studenoga 1992. u Hrvatskoj (17. i 27. krajiška, brdsko – planinska brigada) krajem svibnja prebačene u Srednju Bosnu. Uopće nisu ratovale protiv VRS u istočnoj Bosni. Uz krajiške brigade, iskoristio je oko osam tisuća vojnika Armije BiH iz srebreničkog džepa za ratovanje u Središnju Bosnu protiv Hrvata.
Skoro 80 tisuća vojnika Armije BiH pritiskale su prostore Hrvata Srednje Bosne, i to 3. korpus i njegove 4 operativne grupe, a OG Lašva u Kaknju na čelu s Nehruom Ganićem.
18. svibnja 1993. godine pokušale su muslimanske postojbe izazvati oružani sukob te u Kaknju bezrazložno uhitili l6 civila Hrvata i Srba koje su zatočili i zlostavljali u motelu "Sretno".
5. lipnja ABiH napala je kakanjsko selo Ričicu. Hrvati su izbjegli u Vareš. Muslimanske postrojbe opljačkale su potom selo i kuće uništile. Etničkog čišćenje sela, izvela je 309. brigada Armije BiH pod zapovjedništvom Džemala Hodžića.
8. lipnja rano ujutro Armija BiH otvoreno je izvršila agresiju na Hrvatima nastanjena sela u kakanjskoj općini.

Kakanj je pao 13. lipnja 1993. godine, nakon dva mjeseca.

Posljedice
HVO su muslimanske snage potpuno uklonile s područja Kaknja. Iz osvojenog Kaknja protjerali su 13 tisuća Hrvata, ubili 22 hrvatska civila i 87 pripadnika HVO-a. Kroz 12 logora pod upravom Muslimana prošlo je 595 zarobljenika a 42 osobe su i danas pod oznakom "nestale". Hrvati su izbjegli ka Varešu. Vareška enklava neko je vrijeme odolijevala.

Izvori
Slobodna Dalmacija Ivica Mlivončić: Zločini Armije BiH nad Hrvatima (10): Kakanj: novo pomicanje granica vjere, 17. svibnja 2000.
HIC Ivica Mlivončić: Zločin s pečatom: Kakanj

Kakanj
Kakanj

Bitka za Kakanj 1993.


Roland Blanquer, né le  à Alger (Algérie française) et mort le  à Paris , est un avocat, ancien président du Cercle des anciennes provinces d'Algérie (CAPFA), membre du Haut-conseil des rapatriés, du comité directeur de l'association des écrivains combattants (A.E.C), et de l'Académie des sciences d'outre-mer.

Biographie
En mars 1943, Roland Blanquer s'engage dans l'armée française. Admis à l'école militaire interarmes (EMIA), il est démobilisé en septembre 1945 comme étudiant lieutenant. En 1947, il obtient une licence en droit à la Faculté d'Alger, avant de s'inscrire au barreau d'Alger.

En 1955, il devient Président de l'Union des jeunes avocats d'Algérie. Il est rappelé dès 1957 au Tribunal permanent des forces armées de Constantine puis d'Alger, comme capitaine puis comme commandant, durant la Guerre d'Algérie.

Il est élu en 1961 au Conseil de l'Ordre du barreau d'Alger.

En 1962, Roland Blanquer est rapatrié en France, il s'inscrit au barreau de Paris où il exerce sa profession à la Cour d'appel. En 1966, il devient Président des avocats rapatriés.

En 1994, Roland Blanquer est élu membre titulaire de l'Académie des sciences d'outre-mer, et en devient le Président en 2010.

Roland Blanquer est le père de Jean-Michel Blanquer, Ministre de l'Éducation nationale, en fonction de  à .

Notes et références

Liens externes

Avocat français du XXe siècle
Naissance en mars 1924
Naissance à Alger
Décès en février 2010
Décès dans le 5e arrondissement de Paris
Décès à 85 ans

Roland Blanquer


An Pabstiella brachystele in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guy Robert Chiron ngan N.Sanson. An Pabstiella brachystele in nahilalakip ha genus nga Pabstiella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pabstiella

Pabstiella brachystele


بروسيا الغربية (بالألمانية: Westpreußen ، بالبولندية :Prusy Zachodnie) مقاطعة تابعة لمملكة بروسيا من 1773 حتى 1824 و من 1878 حتى 1918.

أعلام
 هانز جولنيك
 غوستاف كوهن
 فريدريك غروف
 رودولف أرندت
 إبراهام عيسو

مراجع

انحلالات سنة 1829 في بروسيا
انحلالات سنة 1922 في ألمانيا
تأسيسات سنة 1773 في بروسيا
تأسيسات سنة 1878 في ألمانيا
تاريخ بومرانيا
دول وأقاليم انحلت في 1919
دول وأقاليم انحلت في 1920
دول وأقاليم انحلت في 1922
دول وأقاليم أسست في 1773
مقاطعات بروسيا

بروسيا الغربية


Marko Ljuljić (Mojkovac, 21. travnja 1990.) crnogorski je košarkaški centar koji trenutno igra za mostarski Zrinjski.

Nastupao je Stockholm Eaglese, Centar, Sutjesku, tivatski Teodo, Jedinstvo i Vardu.

Nastupajući za KK Ibar Rožaje u 27 utakmica zabio je 552 koša zbog čega je proglašen najboljim igračem ligaškog dijela crnogorskog prvenstva sezone 2015./16.

Igrao je za Crnogorsku reprezentaciju do 20 godina s kojom je nastupio na Europskom prvenstvu 2008. u latvijskoj Rigi, a godinu prije nastupio je na istom natjecanju s reprezentacijom do 18 godina.

Izvori

Crnogorski košarkaši
Košarkaši mostarskog Zrinjskog

Marko Ljuljić


An Carex ligulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Carex ligulata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex ligulata


"Sidewise in Time" este o povestire științifico-fantastică a scriitorului american Murray Leinster care a fost publicată prima oară în numărul din iunie 1934 al revistei Astounding Stories.  "Sidewise in Time" este povestirea titulară din a doua colecție de povestiri a lui Leinster din 1950.

Premiul Sidewise pentru istorie alternativă, fondat în 1995 pentru a recunoaște cea mai bună scriere a anului de istorie alternativă (roman sau povestire), a fost numit pe baza acestei povestiri și ca un semn de apreciere adus acestei povestiri.

Prezentare

Profesorul Minott este matematician la Colegiul Robinson din Fredericksburg, Virginia. Acesta a stabilit că se apropie rapid un cataclism apocaliptic care ar putea distruge întregul univers. Cataclismul are loc la 5 iunie 1935 (un an în viitor față de data publicației originale a povestirii) atunci când secțiuni ale suprafeței Pământului încep să-și schimbe locul cu omologi ai lor din realități alternative. O legiune romană dintr-o cronologie în care Imperiul Roman nu s-a prăbușit niciodată, apare la periferia St. Louis, Missouri. Un langskip viking dintr-o cronologie în care vikingii au colonizat America de Nord atacă un port maritim din Massachusetts. Un vânzător din Louisville, Kentucky, al cărui autoturism poartă o siglă comercială în care apar unchiul Sam și pentagoane stelate și benzi orizontale roșii albe, are probleme cu autoritățile atunci când călătorește într-o zonă în care Sudul a câștigat Războiul Civil American. Un feribot care se apropie de San Francisco găsește steagul Rusiei țariste deasupra unei fortărețe  sumbre care domină orașul.

Când o pădure de sequoia apare la nord de Fredericksburg, profesorul Minott conduce o expediție de șapte studenți de la Colegiul Robinson pentru a o explora. Ei ajung la râul Potomac și găsesc pe malurile sale un sat chinez înconjurat de lanuri de orez. În acest moment, Minott dezvăluie adevărata situație elevilor: el știa dinainte că  vor avea loc aceste schimburi de linii temporale și intenționează să-și ducă studenții într-o realitate alternativă în care să-și poată folosi cunoștințele științifice pentru a câștiga bogăție și putere. Expediția se reîntoarce la Fredericksburg, care în absența lor a fost înlocuit cu natură sălbatică, iar Minott le dezvăluie studenților că nu se mai pot întoarce în cronologia lor inițială.

În aceea noaptea, un avion din propria lor cronologie aterizează forțat lângă echipa lui Minott. Înainte ca pilotul să moară, aceștia află de la el că Washington, D.C. din realitatea lor încă există așa cum îl știu. Un student numit Blake vrea să se îndrepte spre Washington, dar Minott refuză. Pădurea ia focul de la avionul în flăcări, iar echipa fuge într-o vilă romană. Sunt capturați de proprietarul vilei, cu excepția lui Blake, care scapă. Mai târziu, în acea noapte, Blake se întoarce în secret în vilă și îi eliberează pe ceilalți, împușcându-l pe proprietar. În dimineața următoare, echipa se află aproape de o secțiune a propriei cronologii. Blake îi conduce pe ceilalți studenți acolo, dar Minott refuză să vină; el încă intenționează să călătorească spre o linie temporară mai primitivă și să devină conducătorul acesteia. Una dintre femeile din echipă i se alătură, în timp ce ceilalți studenți se întorc în propria lor cronologie.

Studenții reușesc să contacteze restul lumii și să îi informeze despre deducțiile lui Minott privind evenimentul. În două săptămâni, schimburile de linii temporare încetează, lăsând bucăți și alte fragmente de timp încorporate în propria noastră realitate.

Influențe
"Sidewise in Time" a fost printre primele povestiri science-fiction despre universurile paralele. În 1903 H. G. Wells a scris romanul A Modern Utopia în care oameni din cronologia noastră călătoresc într-o realitate alternativă, dar Wells a folosit acest lucru ca un artificiu literar pentru a prezenta speculațiile sale privind o societate perfectă. Povestea lui Leinster, în schimb, a introdus conceptul în rândul cititorului de science fiction din reviste pulp, ceea ce a dus la crearea sub-genurilor domeniului.

Povestirea lui L. Sprague de Camp din 1940, "The Wheels of If", prezintă un singur om transportat involuntar printr-o serie de linii temporare alternative. Seria Paratime (1948-1965) a lui H. Beam Piper  a postulat existența a unei civilizații care să poată călători în timp, o temă cu ecouri în "All the Myriad Ways" (1968) de Larry Niven, The Coming of the Quantum Cats (1986) de Frederik Pohl  și în seria Crosstime Traffic (2003-2008) scrisă de Harry Turtledove. Printre alte povestiri care se referă la călătorii în timpuri paralele se numără "Living Space" (1956) de Isaac Asimov, seria Imperium (1962-1990) a lui Keith Laumer, "Rumfuddle" (1973) de Jack Vance și trilogia G.O.D. Inc (1987–1989) a lui Jack L. Chalker. Povestea lui Lawrence Watt-Evans, "Storm Trooper" (1992), are loc într-o lume a cărui locuitori, ca și cei din "Sidewise in Time", trebuie să facă față apariției bruște a unor secțiuni din alte linii temporare. Time Storm (1977) de Gormon R. Dickson  descrie un Pământ devastat de o furtună cosmică care schimba aleator perioadele istorice ale regiunilor locale, la fel ca și în "Sidewise in Time". Seria anime Orguss a folosit "Sidewise in Time" ca una din sursele sale de inspirație și a descris o lume prinsă într-o capcană a unor teritorii în continuă schimbare de Pământuri alternative.

Cadrul romanului lui Fred Hoyle, October the First Is Too Late este similar celui din povestea lui Leinster, cu excepția faptului că diversele segmente ale Pământului care apar și interacționează între ele, provin din perioade istorice diferite, nu din diferite lumi paralele.

În comentariile sale despre povestea din Before the Golden Age, Isaac Asimov scrie că "Sidewise in Time" a avut un efect de lungă durată asupra gândirii sale. "Întotdeauna am fost conștient de efectul pe care l-ar avea "dacă" în istorie și acest lucru a apărut nu numai în  lucrările mele științifico-fantastice (de exemplu The Red Queen's Race), dar și în cărțile mele serioase despre istorie. De asemenea, am folosit tema istoriei alternativă, de o complexitate enormă, în romanul meu Sfârșitul eternității.

Temele abordate de Leinster vor fi preluate mai amplu de alți scriitori: victoria Sudului în Războiul Civil American, un Imperiu Roman care nu a căzut niciodată, colonizarea Americii de către vikingi, păstrarea de către Rusia în secolul al XIX-lea a coloniilor de pe coasta de vest a Americii, colonizări chineze ale Americii.

Ideea unui învățat care folosește un eveniment cataclismic pentru a deveni conducătorul unui popor primitiv a fost preluată de S. M. Stirling în seriile sale de cărți Nantucket și Emberverse, unde principalii antagoniști fac acest lucru în mod repetat.

Istoricul publicării
Astounding Stories, iunie 1934
Sidewise in Time, editată de Murray Leinster, Shasta, 1950
Worlds of Maybe, editată de Robert Silverberg, Dell, 1970
Before the Golden Age, editată de Isaac Asimov, Doubleday, 1974
The Best of Murray Leinster, editată de  J.J. Pierce, Del Rey, 1978
The Time Travellers—A Science Fiction Quartet, editată de Robert Silverberg & Martin H. Greenberg, Donald I. Fine, 1985
Great Tales of Classic Science Fiction,editată de  Isaac Asimov, Martin H. Greenberg & Charles Waugh, Galahad, 1988
First Contacts, editată de  Joe Rico, NESFA Press, 1998

Note

Legături externe

Istorie alternativă
Povestiri din 1934
Povestiri americane
Povestiri de Murray Leinster

Imperiul Roman în artă și ficțiune
Povestiri științifico-fantastice
Ficțiune apocaliptică

Sidewise in Time


De glemte stammer er en dansk dokumentarfilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Jacob Jørgensen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

De glemte stammer


Top Secret is an espionage-themed tabletop role-playing game written by Merle M. Rasmussen and first published in 1980 by TSR, Inc.

Top Secret (original edition)

The original version of Top Secret was designed by Merle M. Rasmussen, and allows players and gamemasters to build their own espionage story settings. The original boxed set of the game included a 64-page rule book and a sample adventure, "Operation: Sprechenhaltestelle".  The TSR Product Code for the original boxed set is TSR-7006.  The game was developed over a period of two years by Rasmussen and TSR editor Allen Hammack. As part of the playtesting for the game, a note about an imaginary assassination plot written on TSR stationery caused the FBI to come to investigate the offices of TSR Hobbies.

The Top Secret game is based exclusively on 10-sided dice. All character attributes and other statistics are percentiles; some scores are rolled, and some are derived from combinations of two or more other scores.  Top Secret also features Areas of Knowledge, which function similarly to skills in more modern RPGs. Characters gain experience points and progress upward in level. The levels had relatively limited in-game effects (most significantly, gained experience points were divided by the character's level but the base mission pay was multiplied by the character's level). Characters could also improve statistics by spending experience points. Top Secret also featured Fame and Fortune points. These were the first game mechanics that players could use to alter game results, a concept that continues in many "storytelling" roleplaying games, such as Fate.

Top Secret characters are employed in specific bureaus—Assassination (Killing), Confiscation (Theft), or Investigation (Research)—all in the structure of an unspecified espionage agency. Despite a character's primary vocation, he may be called on to perform any type of mission. The in-game effect of a character's bureau was a 100-point experience bonus for mission objectives which fall within that bureau as well as bonus mission pay for those actions specific to the chosen bureau. An appendix in the rule book lists dozens of historical and fictional espionage organizations which could serve as employers or adversaries for missions.

An expansion to the game, The Top Secret Companion introduced enhancements to many game components. It included additional character classes and missions, as well as new Areas of Knowledge and abilities. A revised combat system was introduced that sped up and provided more variety to combat results. New equipment and weapons were introduced as well.

Supplements

Information supplements
 Top Secret Administrator's Screen and Mini-Module. Corey Koebernick (1982). (Includes Operation: Executive One)  (The agents must rescue the president, who is being held by a band of Canadian mercenaries in a haunted mansion).
 Agent Dossiers (1983)  (Character sheet pack).
 TS007 - Top Secret Companion. Merle Rasmussen (1985).  (Expanded rules and new equipment).

Mission modules
 TS001 - Operation: Sprechenhaltestelle. Merle Rasmussen (1980). , this module details a town on the border between East and West [the exact location is never specified] where secrets and subterfuge are everywhere).
 TS002 - Operation: Rapidstrike!. Mike Carr (1982).  (This module details a commando raid on an enemy complex to recover a kidnapped scientist).
 TS003 - Lady In Distress. Mike Carr (1982).  (This module's plot involved agents parasailing to rescue a hijacked cruise ship. The module's ship plans were based on the MS Achille Lauro, which was seized by PLO terrorists in 1985 and resulted in the murder of one passenger.)
 TS004 - Operation: Fastpass. Philip Taterczynski (1983).  (This module details a defection at an international puzzle tournament being held behind the Iron Curtain).
 TS005 - Operation: Orient Express. David Cook.  (This module contains a series of 6 adventures set on trains in Europe and rules for creating similar adventures).
 TS006 - Operation: Ace of Clubs. Merle Rasmussen (1984).  (The agents investigate events at The Ace of Clubs, an exclusive resort and casino operated as a front by The Agency).
 TS008 - Operation: Seventh Seal. Evan Robinson (1985).  (The agents have to deal with a nuclear threat by an organization that uses Tarot Cards as code names).

Modules published in Dragon magazine
 "The Missile Mission", Dragon no. 39. Mike Carr.
 "Doctor Yes: The Floating Island Mission", Dragon no. 48 (April 1981). Merle Rasmussen, James Thompson.
 "Mad Merc: The Alulu Island Mission", Dragon no. 56. Merle Rasmussen, James Thompson (1981).
 "Chinatown: The Jaded Temple", Dragon no. 62. Jerry Epperson (1982).
 "Wacko World", Dragon no. 79. Al Taylor. (The agents must investigate a theme park).
 "Whiteout", Dragon no. 87. Merle Rasmussen (1984). (Suspicious incidents at an Antarctic research station require the agents to go undercover to investigate).

Modules published in Gygax magazine
 "Operation Rendezvous Oasis", Gygax no. 4. Merle Rasmussen (2014).

Top Secret/S.I. edition

In 1987, TSR published Top Secret/S.I. ("Special Intelligence"), a revised edition designed by Douglas Niles. The TSR Product Code for the revised boxed set is TSR-7620. S.I. introduced a more structured gaming environment in which players worked as agents for secret intelligence agency ORION against its evil adversary, WEB. Later source books in the product line introduce both supernatural (Agent 13) and futuristic (F.R.E.E.Lancers) adventure settings. These settings introduced several recurring characters such as Sebastian Cord and Agent 13.

The Top Secret brand ceased production in 1992. TSR was purchased by Wizards of the Coast in 1997, which in turn was purchased by Hasbro in 1999.

Combat system
Top Secret/S.I. uses a fast, simple combat system based on percentages. With as little as a single die roll, a player can know not only if a character was hit, but what part of the body was hit and the extent of damage.

Based on a character's stats, skills, bonuses and penalties, the gamemaster (Administrator) gives that character a certain percentage chance of hitting a given target. The player then rolls percentile dice; a result that is equal to or lower than the to-hit percentage succeeds. The hit location is determined by the 'ones' digit of the same roll, and hand-to-hand combat damage is determined by the 'tens' digit. Weapon damage ignores the 'tens' of the first roll, and requires a second roll based on the weapon's characteristics.

For example: the gamemaster might say you have a 74% chance of hitting a target. To succeed, you would roll two 10-sided dice (then red representing 10s and the black representing 1s) and get a result that is equal to or lower than that percentage (the lower the better). If you rolled a 23, your shot would hit the enemy agent in the right side of the chest. A second roll would determine the extent of the damage done to that part of the body.

Character sheets
Character sheets in Top Secret/S.I. resemble agent dossiers, and are intended to provide quick and easy reference to all a player's stats and skills. They also provide a detailed map of the ten possible hit spots of a character's body, and a blank portrait area for drawing or attaching a depiction of the character.

Supplements

Box sets
 Top Secret/S.I.. Douglas Niles, Warren Spector (1987).
 High Stakes Gamble. Douglas Niles, Bob Kern (1988).

Accessory books

 TSAC1 - G4 File: Guns, Gadgets & Getaway Gear. Merle Rasmussen (1987).
 TSAC2 - Agent 13 Source Book. Mark Acres (1988).
 TSAC3 - Covert Operations Sourcebook. John Prados (1988).
 TSAC4 - F.R.E.E. Lancers. Jeff Grubb (1988).
 TSAC5 - Commando. David Cook (1988).
 TSAC6 - Covert Operations Sourcebook Vol. 2. John Prados (1988).
 TSAC7 - F.R.E.E. America. Scott Bowles (1989).

Mission modules
 TS1 - Operation: Starfire. Tracy Hickman (1987).
 TS2 - The Doomsday Drop. Tracy Hickman (1988).
 TS3 - Orion Rising.  (1988).
 TS4 - Commando Brushfire Wars.
 TSA1 - The Web. Caroline Spector (1990).
 TSA2 - The Final Weapon. Ray Winninger (1990).
 TSE1 - Web of Deceit. Bob Kern (1989).
 TSE2 - Sting of the Spider. Bob Kern (1989).
 TSE3 - Web Wars. Bob Kern (1989).

Modules published in Dungeon magazine
 "Operation: Fire Sale", Dungeon no. 26. John Terra.

Solo Operations Casebooks

 The Final Bug. Jean Blashfield (1988).
 Foul Play at Fool's Summit. Troy Denning (1989).  (Note: though this module has an ISBN, it was never actually released, as the Catacombs gamebook line was cancelled before its release.)

Novels
Five novels were published by TSR from various campaign settings from Top Secret/S.I. game.
 Agent 13: The Midnight Avenger #1: The Invisible Empire by Flint Dille and David Marconi.
 Agent 13: The Midnight Avenger #2: The Serpentine Assassin Flint Dille and David Marconi.
 Double Agent: Acolytes of Darkness/Web of Danger by Flint Dille and David Marconi/Aaron Allston
 Double Agent: Royal Pain/The Hollow Earth Affair by Richard Merwin/Warren Spector
 Double Agent: The Hard Sell/Glitch! by Richard Merwin/David Cook
 F.R.E.E.Lancers by Mel Odom
 F.R.E.E.Fall by Mel Odom

Comics
Two graphic novels based on the Pulp era setting were published.

 Agent 13: The Midnight Avenger by Flint Dille, David Marconi, and Dan Spiegle
 Agent 13: Acolytes of Darkness (loosely based on the novel)

Agent 13
TSR published eight issues of 13: Assassin comic that featured stories set in the Agent 13 campaign setting bringing the story to a more modern era (1990s). The first six issues had a back-up story set in the Top Secret/S.I. setting (ORION vs. WEB) which seemed to take place at the end of the agency's covert war. Each issue also contained a miniature game and some issues included character stats for the role-playing game.

Warhawks
Warhawks was a four issue comic/module series that took the Top Secret/S.I. game to a time traveling setting where characters derive powers from tattoos. The four issues featured character stats and served as a campaign book in addition to the comic book adventures.

Top Secret: New World Order

In June 2017, Merle Rasmussen announced the release of a reboot entitled Top Secret: New World Order, a completely new iteration in the series. He had been running the game at conventions and events for two years prior to the release, adjusting the rules and user experience in real-time. The game has an updated rules system to appeal to more modern role-playing gamers.

The Kickstarter page for Top Secret: New World Order went live on June 27, 2017. The game began shipping to backers in March 2018.

Reception
Jerry Epperson reviewed Top Secret in Space Gamer No. 29. Epperson commented that "I liked the game, despite its faults. The system is new enough that the situations will not become blase (as with other role-playing games) for months or years. And it would be a sound investment for any fans of the James Bond, Executioner, or Avenger stories. Others would be wise to stick with fantasy, if they cannot associate with the heroes of the present."

Top Secret/S.I. was ranked 38th in the 1996 reader poll of Arcane magazine to determine the 50 most popular roleplaying games of all time.  The UK magazine's editor Paul Pettengale commented: "Top Secret is inspired more by The Man From U.N.C.L.E. and the lighter James Bond movies than real life. Players belong to an organisation of 'good guys' pitted against the 'bad guys' - a thinly veiled analogy of the Eastern Bloc. Gadgets and manners are more important than combat skills, and there are rarely nasty deaths."

W.G. Armintrout comparatively reviewed Top Secret, Espionage!, and Mercenaries, Spies and Private Eyes in The Space Gamer No. 67. Armintrout commented that "Top Secret is a good game, though I think both of the newer games slightly eclipse it. It has the best combat system of the three - being neither too simple nor too complicated - and the widest variety of 'fun' devices. Adventures are readily available for it. On the other hand, Top Secret is pretty lame when it comes to non-combat situations. If I were TSR, I'd be thinking about a new edition of the game to stay competitive."

References

External links
Modus-Operandi - The espionage role-playing game resource
Top Secret Role Playing Game Facebook Group
Top Secret Gaming Multigaming Side
Top Secret RPG at Deutscher Rollenspiel Index

Permadeath games
Role-playing games introduced in 1980
TSR, Inc. games

Top Secret (role-playing game)


El Aeropuerto Internacional La Joya Andina (IATA: UYU, ICAO: SLUY) es un aeropuerto de Bolivia ubicado al noroeste de la ciudad de Uyuni,  al suroeste del país, y está situado en las cercanías del Salar de Uyuni. Fue inaugurado por el presidente boliviano Evo Morales el 11 de julio de 2011 y actualmente operan en él las líneas aéreas Amaszonas, Transporte Aéreo Militar y Boliviana de Aviación, ofreciendo vuelos regulares desde y hacia Sucre, La Paz, Rurrenabaque y Santa Cruz de la Sierra.

El aeropuerto cuenta con una pista asfaltada de 4.000 metros de largo y 45 metros de ancho, lo que lo convierte en el aeropuerto con la segunda mayor pista de Bolivia; cuenta además con dos plataformas y una terminal construida sobre aproximadamente 2.000 metros cuadrados, sistema de iluminación en toda la pista y sistema de comunicaciones en una torre de control.

Aerolíneas y destinos

Destinos nacionales

Aerolíneas que cesaron operación
  Aerosur
 Cochabamba / Aeropuerto Internacional Jorge Wilstermann
 La Paz / Aeropuerto Internacional El Alto

  Amaszonas
  Iquique / ''Aeropuerto Diego Aracena
  Panagra

Referencias

Joya Andina

Aeropuerto Joya Andina


Swan River may refer to:

Australia
 Swan River (Western Australia)
 Swan River Colony, a British settlement  on the river, later became Perth

Canada
 Swan River (Manitoba–Saskatchewan)
 Swan River, Manitoba
 Swan River Airport, servicing the town of Swan River in Manitoba
 Swan River (electoral district), a provincial electoral district in Manitoba

Pakistan
 Soan River, also spelled as Swan River

United States
 Swan River (Colorado)
 Swan River (Michigan)
 Swan River (northern Minnesota), a tributary of the Mississippi
 Swan River (central Minnesota), a tributary of the Mississippi
 Swan River (Montana)
 Swan River (New York), on Long Island

See also
Little Swan River (disambiguation)
Swan (disambiguation)

Swan River


نادي زهي جيانغ (بالصينية: Zhejiang) هو نادي كرة قدم صيني تأسس في 14 يناير 1998 ,يلعب في دوري السوبر الصيني.

سجل النتائج

 حتى نهاية موسم 2008

ترتيب الفريق في جميع المشاركات في الدوري

  في مرحلة المجموعات

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1998
أندية كرة قدم في الصين
الرياضة في هانغتشو
تأسيسات سنة 1998 في الصين
نادي هانغزو غرينتاون

جيجيانغ غرينتاون


මත්ස්‍ය ප්‍රජනන ඉන්ද්‍රියයන් අතරට වෘෂණ කෝෂ සහ ඩිම්බ කෝෂ යන්නද අයත් වෙති. බොහෝ විශේෂයන්හිදී, එකම තරමෙහි ඉන්ද්‍රියයන් යුගලයක් ලෙසින් ප්‍රජනනේන්ද්‍රියයන් පවතින අතර ඒවා පාර්ශවික වශයෙන් හෝ සම්පූර්ණ වශයෙන් හෝ එකිනෙක හා වී තිබිය හැක. ප්‍රජනන සූදානම ඉහළ නංවන ද්විතියික ඉන්ද්‍රියයන් මාලාවක්ද තිබිය හැකිය. සමහරක් මත්ස්‍යයන්ගේ ගුදය පිටුපසින් පිහිටන  කුඩා, මාංසල නලයක් ලෙසින් ප්‍රජනක පිටිකාව පවතින අතර, එය වෙතින් ශුක්‍රාණු හෝ ඩිම්බ නිකුත් කෙරෙයි; උගේ පිටිකාවෙහි හැඩය අනුසාරයෙන්, මත්ස්‍යයයෙකුගේ ලිංගය තීරණය කල හැක.

ව්‍යුහ විද්‍යාව

වෘෂණ කෝෂ
බොහෝ පිරිමි මත්ස්‍යයන් තුල සමසම තරමෙහි  වෘෂණ කෝෂ දෙකක් ඇත. මෝරුන්ගේ දකුණු පැත්තේ වෘෂණ කෝෂ අනෙක් පස ඒවාට වඩා සාමාන්‍ය වශයෙන් විශාල බවක් පෙන්නුම් කරයි. ප්‍රාක්තම හනුනැති මාළුවා සතුව, දේහයේ මධ්‍ය-රේඛාව ඔස්සේ පිහිටා ඇති එක් වෘෂණ කෝෂයක් ඇති නමුත්, මෙය පවා කළලයේ පවතින යුගල ව්‍යුහයක් එකට හා වීමෙන් සැදෙන්නක් වෙයි.

සමහරක් ටෙලියොස්ට මත්ස්‍යයන්ගේ වෘෂණ කෝෂයන්, දැඩි සිවියක් වැනි කොපුවක් වන  ටියුනිකා ඇල්බර්ජීනිය තුල පිහිටන අතර, බීජධර නාළිකා නමැති ඉතා සමීපයෙන් දඟර ගැසුණු නල වලින් ඒවා සමන්විත වෙයි. මෙම නාළිකා වල ආස්තරයක් ලෙසින් සෛල තට්ටුවක් (බීජාණු සෛල) පවතින අතර,  යෞවනෝදයෙහි සිට මහළු විය දක්වා  ඒවා  ශුක්‍රාණු සෛල බවට වර්ධනය වෙති.

ප්‍රවර්ධනය වන ශුක්‍රාණු,  බීජධර නාළිකා තුලින් ගමන් කොට  වෘෂණ මධ්‍යවණ්ටනය වෙත පිහිටා ඇති වෘෂණ විතංසය වෙතටද, අපවාහී ප්‍රනාල වෙතටද ඉන්පසු, අළුතින් තැනෙන ශුක්‍රාණු සෛල පරිණත වන්නාවූ මුංචකය වෙතටද පැමිණෙයි ( ශුක්‍රාණුජනනය බලන්න).

මත්ස්‍ය ප්‍රජනනය


Metro, genellikle kentsel alanlarda bulunan yüksek kapasiteli toplu taşıma türüdür. Otobüslerden veya tramvaylardan farklı olarak, genellikle metro sistemleri özel bir geçiş hakkı üzerinde çalışan, yayalar veya diğer araçlar tarafından erişilemeyen ve tünellerde bulunan demiryollarıdır.

Kaynakça

Metro
1863 tanıtımları

Metro


Beşiktaşlı Yahya Efendi, Molla Şeyhzade ya da Şeyh Yahya Beşiktaşî (1494 - 4 Mayıs 1569), Osmanlı devrinde yaşamış mutasavvıf, alim ve şair. Kanuni Sultan Süleyman devrinde İstanbul'da müderrislik yapmış olan Yahya Efendi, devrinin tanınmış alimlerindendir. Osmanlı sarayı ile yakın ilişkileri oldu ve hayatı boyunca Kanuni tarafından kendisine danışıldı. Emekli olduktan sonra Beşiktaş'ta pek çok bina inşa ettirip dergah ve vakıflar kurdu, bölgeyi ağaçlandırarak mesire yerine dönüştürdü.

İstanbul evliyasından kabul edilen Yahya Efendi, İstanbullu denizcilerin inanışına göre Aziz Mahmud Hüdayi, Yuşa Peygamber ve Telli Baba ile beraber İstanbul Boğazı'nın dört manevi bekçisinden biridir.

Yaşamı
Trabzon'da 1494 yılında dünyaya geldi. Uzun süre Trabzon'da kadılık yapan Amasyalı Ömer Efendi ile Trabzonlu Afife Hatun'un oğludur.  Dünyaya geldiği günlerde, Trabzon'da vali olarak bulunan  Şehzade Selim'in de ilk oğlu dünyaya gelmişti.  Şehzade Selim'in eşi Ayşe Hafsa Sultan'ın sütü kesildiği için bebeği Süleyman'ı  Yahya Efendi'nin annesi Afife Hatun emzirdi. Bundan dolayı Yahya Efendi, Kanuni Sultan Süleyman'ın süt kardeşidir.

Okul çağına geldiğinde babası Kadı Ömer Efendi ile birlikte çeşitli hocalardan Trabzon'da yedi yıl ders gören Yahyâ Efendi, daha sonra öğrenimine devam etmek için İstanbul'a geldi. İki yıl süreyle Osmanlı Devleti'nin şeyhülislamı Zenbilli Ali Efendi'nin sohbetlerine katıldı.  1526'da Zenbilli Ali Efendi'nin ölümünden sonra Canbaziye Medresesi'nde müderris oldu. Bu göreve gelmesinden sonra halk arasında "Molla Şeyhzade" olarak anılmaya başladı.

İslami ilimler, tıp, geometri gibi konularda söz sahibi olan Yahya Efendi, İstanbul'daki çeşitli medreselerde görev yaptıktan sonra, 1553 senesinde, İstanbul'un ilk yüksek öğretim kurumu olan Sahn-ı Seman medreselerinden birinde müderrislik yaptı.  Kanuni'nin oğlu Şehzade Mustafa'yı boğdurması ve Mustafa'nın annesi Mahidevran Sultan'ı saraydan uzaklaştırması üzerine padişaha mektup yazıp "Yaptığı hareketin yanlış olduğunu bildirerek Mahidevran Sultan'a merhamet etmesini" istedi; bu hareketiyle Kanuni'yi kızdıran Yahya Efendi, medresedeki görevinden azledildi ve emekli edildi.

Beşiktaş'a yerleşmesi
Emekli edilmesinden sonra inzivaya çekilen Yahya Efendi, Beşiktaş'ta deniz kenarında bir bahçe satın alarak kendisine bir ev ve mescit yaptırdı. Zamanla evin etrafında; medreseler, hamam ve orada kalanların barınacakları odalar ve yol üzerinde bir çeşme yaptırarak "Hızırlık" adını verdiği bir külliye meydana getirdi. Kendi yaptırdığı medreselerde tıp ve İslam bilimleri öğretti. Yaptırdığı yapıların hizmete devam etmesi için vakıflar kurdu ve önemli gelir kaynakları sağladı. Askeri ve mülki erkân, tüccarlar ve özellikle gemiciler, Yahya Efendi'nin yaşadığı tekkesini ziyaret ederler, hediye ve adak gönderirlerdi. Ziyaretçilerine bol ikramda bulunan Yahya Efendi, gelen adak ve hediyeleri çeşitli yerlerde mescid, medrese, dergah ve hamam gibi binalar inşa etmek ve bahçe bakımı işleri için kullanırdı. İnşaat işlerini bizzat kendisi yapardı.

Şiir ile de ilgilenen Yahya Efendi "Müderris" mahlasıyla tasavvufi şiirler yazmıştır ve bir divanı vardır.

Şerif Hatun ile evli bulunan Yahya Efendi'nin İbrahim ve Ali isminde iki oğlu vardır.

1569 senesi Zilhicce ayında Kurban Bayramı gecesinde Beşiktaş'taki dergahında kurban bayramı gecesi hayatını yitirdi. Cenaze namazını, bayram namazını müteakip Süleymaniye Camii'nde devrin şeyhülislamı olan Ebussuud Efendi kıldırmıştır. Daha sonra cenaze Beşiktaş'taki dergahında hazırlamış olduğu mezara defnedildi. Kabri üzerindeki türbe 1571 yılında  II. Selim tarafından Mimar Sinan'a yaptırılmıştır.

Ölümünden sonra
Ölümünden sonra da şöhreti devam eden Yahya Efendi'nin adı denizcilikle ilgili birçok hikâyede geçer ve  İstanbullu denizciler onun İstanbul Boğazı'nın dört manevi bekçisinden birisi olduğuna inanırlar. Diğerleri Üsküdar'da Aziz Mahmud Hüdayi, Beykoz'da Yuşâ Peygamber, Sarıyer'de Telli Baba'dır. Türbesi Beşiktaş ile Ortaköy arasında Yahya Efendi Tekkesi adıyla anılan yerdedir.  Türbe  ve tekkesinin civarı ölümden sonra onunla komşu olmak isteyenlere ait binlerce mezarla doludur.

Popüler kültürdeki yeri
 Tims Productions'ın yapımcılığını üstlendiği Muhteşem Yüzyıl adlı TV dizisinde Hamdi Alkan tarafından canlandırılmıştır.
 ES Film'in yapımcılığını üstlendiği Barbaros Hayreddin: Sultanın Fermanı adlı TV dizisinde Dursun Ali Erzincanlı tarafından canlandırılmaktadır.

Kaynakça

 Beşiktaş'lı Şeyh Yahya Efendi ve Üveysilik - Şeyh Yahya Efendi Kültür ve Araştırma Vakfı Yayınları

1495 doğumlular
Trabzon doğumlu yazarlar
1571 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Yahya Efendi Tekkesi Haziresi'ne defnedilenler
Evliyalar
Osmanlı uleması
Osmanlı mutasavvıfları

Yahya Efendi


Circuito Rumba es una cadena radial de emisoras venezolanas, perteneciente a la Organización Planeta, con sede en Guayana, Estado Bolívar. Posee 9 emisoras radiales a nivel nacional, destinadas a la programación musical. Inició operaciones en noviembre de 1998 como una estación independiente con el nombre de Planeta FM.

Emisoras del Circuito
 Guayana: Rumba 98.1 FM
 Barquisimeto: Rumba 100.1 FM
 Porlamar: Rumba 104.3 FM
 Maturín: Rumba 98.9 FM
 Anzoátegui: Rumba 104.9 FM (Antigua Ultra Estéreo)
 Ciudad Bolívar: Rumba 100.3 FM (Antigua Sol)
 Maracay: Rumba 105.1 FM (Antigua Festiva)
 Caracas: Planeta 105.3 FM (La Rumba De Caracas)
 Maracaibo: Rumba 92.5 FM (Antigua Romántica)

Enlaces externos

 Sitio Web

Emisoras de radio de Venezuela
Emisoras de radio fundadas en 2001

Organización Planeta


Amintore Fanfani, (Pieve Santo Stefano, Toscana, 6. veljače 1908. — Rim, 20. studenog 1999.), bio je talijanski političar, premijer Italije, senator i predsjedavajući u senatu 1968. – 1973.

Životopis
Fanfani je diplomirao ekonomiju 1932. na sveučilištu Università Cattolica i Milano. Napisao je nekoliko važnih djela o ekonomskoj povijesti usmjerenoj na religijski i kapitalistički razvoj tijekom europske renesanse i reformacije. Doktorirao je 1935. na temu Catholicism, Capitalism and Protestantism.

Fanfani je bio jedan od najpoznatijih talijanskih političara poslije Drugog svjetskog rata i središnja figura talijanskog demokršćanstva, čiji je generalni tajnik bio u periodima 1954. – 1959. i 1973. – 1975.

Bio je ministar rada i socijalne sigurnosti u tri navrata 1947. – 1950., ministar poljoprivrede 1951. i ministar unutarnjih poslova 1953. Ministar vanjskih poslova bio je 1965. i 1966. – 1968.

Dužnost premijera Italije (Presidente del Consiglio dei Ministri) obnašao je 6 puta:
 18. siječnja 1954. – 8. veljače 1954.
 1. srpnja 1958. – 15. veljače 1959.
 26. srpnja 1960. – 21 lipnja 1963. (dvije vlade)
 1. prosinca 1982. – 4. kolovoza 1983.
 17. travnja 1987. – 28. srpnja 1987.

Proveo je 1962. apertura alla sinistra – otvaranje ka lijevici – dozvolivši demokršćanima ulazak u koalicijsku vladu s desnim krilom socijalista. Ova suradnja udarila je temelj svim talijanskim vladama sve do Andreottieve vlade 1972., kada su samo građanske stranke osnovale vladu.

Nikada nije pokušao skriti svoje fašističke kontakte, iako je kasnije priznao svoju pogrešku.

Predsjednici talijanske vlade
Talijanski političari
Ministri u talijanskoj vladi
Ministri rada
Ministri poljoprivrede Italije
Ministri unutarnjih poslova Italije

Amintore Fanfani


ඛම්භාලීඩා ලෙන්, හෙවත් රාජ්කෝට් ලෙන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ගුජරාට් හි රාජ්කෝට් දිස්ත්‍රික්කයේ ගොණ්ඩල් අසල පිහිටි බෞද්ධ ලෙන් ත්‍රිත්වයකි.

ගෘහනිර්මාණය
ප්‍රකට පුරාවිද්‍යාඥ පී. පී. පාණ්ඩ්‍යා විසින් 1958 දී මෙම ලෙන් සොයාගන්නා ලදී. මෙම ලෙන් නඩත්තු කරනු ලබන්නේ ගුජරාට් ප්‍රාන්ත පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව විසිනි.

ලෙන් පිහිටියේ දිය උල්පතක ඉවුරෙහි කුඩා කඳුගැටයක පාමුල ය. මෙය හුනුගලෙහි කැන ඇත. මෙහි ලෙන් තුනක් ඇති අතර, ඉන් මැද පිහිටි ලෙනෙහි ස්තුපයක් ඇති නිසා එය චෛත්‍ය ලෙන ලෙස හැඳින්වේ. මෙම චෛත්‍ය ලෙනෙහි පිවිසුම දෙපස බෝධිසත්ත්ව ප්‍රතිමා ද්විත්වයක් වේ. ඉන් වම් පස ප්‍රතිමාව බොහෝවිට අශෝක වැනි වෘක්ෂයක් යට සහායිකාවක සහ පරිවාර ජනයා පස්දෙනකු සමඟ සිටින පද්මපාණී රුව යැයි විශ්වාස කෙරේ. එහිම වම්පසට වන්නට භාජනයක් අතෙහි දරාගත් වාමන රුවක් දක්නට ලැබේ. පිවිසුමෙහි දකුණු පස ඇති ප්‍රතිමාව වජ්‍රපාණී යැයි විශ්වාස කෙරේ. මෙහ් ස්ත්‍රී රූපවල දක්නට ලැබෙන පුළුල් ඉණ පළඳනා ජූනාගධ් හි උපර්කෝට් ලෙන්වල කැටයම්වලට සමාන ය. මෙම කැටයම් පසුකාලීන කුෂාණ සිට ක්ෂ්ත්‍රප යුගය දක්වා කාලයේ නිර්මාණය වූ ප්‍රතිමා මෙන්ම ආන්ධ්‍ර ප්‍රතිමාවලට ද සමානත්වයක් පෙන්වයි. මෙම ලෙන් ක්‍රි.ව. 4වන හෝ 5වන සියවස්වල භාවිතා වන්නට ඇතැයි සිතිය හැක.

වම්ප ඇති අනෙක් ලෙන ගැඹුරු සහ විශාල එකක් වන අතර, එය ඉදිරියෙන් විවෘත ය. මෙය ඇතැම්විට භික්ෂූන්ගේ භාවනා කටයුතු සඳහා භාවිතා වන්නට ඇත.

ඛම්භාලීඩා ලෙන් අසල තවත් කුඩා ලෙන් 15 ක් ද හමුවන අතර, ඒවා බොහෝ විට හීනයාන බෞද්ධ නිකායයට අයත් වන බැව් පෙනේ.

වෙනත් තොරතුරු
නූතන විශාල බෞද්ධ විහාරයක් මේ අසල ඉදිවෙමින් පවතියි.

වැඩිදුර කියවීමට

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
ගුජරාටයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ඛම්භාලීඩා ලෙන්


Karl-Heinz Brücken (* 24. September 1947) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Er hat für die Vereine Arminia Bielefeld und Fortuna Düsseldorf insgesamt 71 Ligaspiele in der Fußball-Bundesliga absolviert und dabei acht Tore erzielt.

Werdegang
Der Mittelfeldspieler und Stürmer begann seine Karriere beim Grevenbroicher Verein SV Rot-Weiss Elfgen und spielte ab 1967 beim Regionalligisten Bayer 04 Leverkusen. Bereits in seiner ersten Saison in Leverkusen, 1967/68, konnte er unter Trainer Theo Kirchberg und an der Seite des Ex-Nationalspielers Leo Wilden die Meisterschaft in der Fußball-Regionalliga West feiern. In der Bundesligaaufstiegsrunde kamen weitere sieben Spiele gegen Kickers Offenbach, TuS Neuendorf, Tennis Borussia Berlin und Arminia Hannover hinzu. Beim 4:1-Erfolg am 12. Juni 1968 gegen die "Veilchen" aus Berlin erzielte der Angreifer drei Tore. Insgesamt wird er mit 119 Regionalligaspielen und 36 Toren für Bayer Leverkusen geführt. Im Jahre 1970 wechselte er zu Arminia Bielefeld, die gerade in die Bundesliga aufgestiegen war. Am ersten Spieltag, den 15. August 1970, debütierte er beim Auswärtsspiel gegen Borussia Dortmund in der Bundesliga. Für die Arminia erzielte er in 61 Bundesligaspielen acht Tore, sieben davon erzielte er in der zweiten Saison 1971/72. Während der Saison 1972/73 wechselte Brücken zu Borussia Dortmund, ehe er 1974 zum Bundesligisten Fortuna Düsseldorf wechselte. Für die Fortuna spielte er nur zehn Mal und blieb ohne Torerfolg. Im Jahre 1976 wechselte er zum Zweitligisten Westfalia Herne, wo er zwei Jahre lang spielte. In 71 Spielen für die Westfalia erzielte er 15 Tore. Im Mai 1978 erzielte er im Spiel gegen Fortuna Köln das Tor des Monats. Von 1978 bis 1980 war Karl-Heinz Brücken Spielertrainer beim TuS Grevenbroich, bevor er seine Karriere beendete.

Literatur
 Achim Nöllenheidt (Hrsg.): Fohlensturm am Katzenbusch. Die Geschichte der Regionalliga West 1963–1974. Band 2, Klartext, Essen 1995, ISBN 3-88474-206-X.

Einzelnachweise

Weblinks

Fußballspieler (Arminia Bielefeld)
Fußballspieler (Borussia Dortmund)
Fußballspieler (Fortuna Düsseldorf)
Fußballspieler (Westfalia Herne)
Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Deutscher
Geboren 1947
Mann

Karl-Heinz Brücken


Grégoire Demoustier (* 26. Januar 1991 in Villeneuve-d'Ascq) ist ein französischer Automobilrennfahrer. Er startete 2015 in der Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC).

Karriere
Demoustier begann seine Motorsportkarriere 2008 im GT-Sport. Er startete zunächst im THS Spider Cup sowie in der MitJet Series. 2009 wechselte Demoustier in den Formelsport und startete für Räikkönen Robertson Racing in der europäischen Formel BMW. Er ließ das Saisonfinale auf und wurde 22. in der Fahrerwertung. Darüber hinaus nahm er an einem Rennwochenende der westeuropäischen Formel Renault teil.

2010 kehrte Demoustier in den GT-Sport zurück und wurde 21. in der französischen GT-Meisterschaft. Darüber hinaus nahm er an vier Veranstaltungen der FIA-GT3-Europameisterschaft teil. 2011 war Demoustier sowohl im Formel-, als auch im GT-Sport aktiv. Für Tech 1 Racing startete er zu einigen Rennen der alpinen Formel Renault sowie im Formel Renault 2.0 Eurocup. Außerdem absolvierte er Testfahrten in der GP3-Serie. Im GT-Sport nahm Demoustier 2011 für Graff Racing an vier von sechs Veranstaltungen der FIA-GT3-Europameisterschaft teil. Dabei beendete er zusammen mit Mike Parisy ein Rennen auf dem dritten Platz. In der Europameisterschaft wurde er 18. Außerdem ging er bei einem Rennen der Blancpain Endurance Series an den Start. Zusätzlich absolvierte er vier Gaststarts in der französischen GT-Meisterschaft, von denen er eins gewann.

2012 erhielt Demoustier ein Cockpit bei Hexis Racing, die mit McLaren zusammenarbeiteten, in der FIA-GT1-Weltmeisterschaft. Zusammen mit Álvaro Parente erreichte er vier Podest-Platzierungen und den elften Gesamtrang. Außerdem fuhr Demoustier für ART Grand Prix in der Blancpain Endurance Series und gewann dabei einmal zusammen mit Duncan Tappy die Pro-Am-Klasse, die die beiden auf dem fünften Platz abschlossen. Darüber hinaus nahm er erneut an der französischen GT-Meisterschaft teil und belegte dabei mit zwei Siegen den 13. Gesamtrang. 2013 trat Demoustier für ART Grand Prix in der Blancpain Endurance Series an. Darüber hinaus trat er zu zwei Veranstaltungen der FIA-GT-Serie 2013 an, einmal als Gaststarter, einmal als regulärer Fahrer. Außerdem fuhr er in den nationalen GT-Meisterschaften Frankreichs und Großbritanniens. Dabei gelang ihm ein Sieg in der französischen, in der er auf dem sechsten Platz lag. 2014 blieb Demoustier erneut bei ART Grand Prix in der Blancpain Endurance Series. Zusammen mit seinem Teamkollegen Parente gewann er ein Rennen und wurde zusammen mit ihm Gesamtsiebter der Pro-Wertung. Darüber hinaus fuhr er für ART Grand Prix in der GTC-Klasse der European Le Mans Series (ELMS). Dabei schloss er die Wertung auf dem fünften Platz ab. GT-Sprintrennen bestritt Demoustier 2014 nur in der französischen GT-Meisterschaft, in der er den 20. Gesamtrang erreichte.

2015 wechselte Demoustier in den Tourenwagensport zu Craft Bamboo in die Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC). Mit einem neunten Platz als bestem Ergebnis wurde er 20. in der Fahrerweltmeisterschaft.

Statistik

Karrierestationen

Einzelergebnisse in der Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC)

Legende

 1: Erster im Qualifying, 2: Zweiter im Qualifying,...

Weblinks

 Karrierestatistik von Grégoire Demoustier (englisch)

Einzelnachweise

Rennfahrer (Frankreich)
Franzose
Geboren 1991
Mann

Grégoire Demoustier


Dentsu Aegis Network ist eine Agenturgruppe für Kommunikations- und Mediaberatung. Als Teil der 1901 in Japan gegründeten Holding Dentsu  agiert Dentsu Aegis Network weltweit mit den Marken Carat, Dentsu, dentsu X, iProspect, Isobar, mcgarrybowen, Merkle, MKTG, Posterscope und Vizeum. Ferner zählen dazu die in mehreren Märkten präsenten Marken Amplifi, Data2Decisions, Mitchell Communications, psLive und 360i. Dentsu Aegis Network beschäftigt weltweit mehr als 47.000 Mitarbeiter in 145 Ländern. Der Hauptsitz des Unternehmens befindet sich in London.

Geschichte
Keimzelle der Aegis Gruppe war die 1966 von Gilbert Gross in Paris gegründete Kommunikationsagentur Centrale d'achats radio, affichage, télévision (Carat). 1979 wurde die Werbeagentur WCRS gegründet, die 1984 Carat aufkaufte und an die Börse ging. 1990 erhielt die Gruppe den Namen Aegis Media Group. 1994 wechselte man den Standort: Das Unternehmen zog von Paris nach London. Im März 2013 wurde die Akquisition von Aegis Media durch die japanische Media-Holding Dentsu abgeschlossen. Mit diesem Zusammenschluss entstand das global tätige Dentsu Aegis Network. In Deutschland war das Netzwerk zeitweise Marktführer und ist derzeit noch an den Standorten Frankfurt am Main, Hamburg, Düsseldorf, Augsburg, Berlin und München mit einem Team von rund 1.500 Mitarbeitern vertreten.

Struktur
Zum Dentsu Aegis Network in Deutschland zählen:
 Amplifi: Zentraler Media-Investmentbereich des Dentsu Aegis Network
 Amnet: Digitale Targeting Plattform und Partner für programmatischen Mediaeinkauf innerhalb des Dentsu Aegis Network
 Carat: strategische Kommunikationsberatung, Mediaplanung und -einkauf
 iProspect: Agentur für Performance-Marketing
 dentsu-X: Integrierte Kommunikationsstrategien, Mediaberatung und Data Management
 Gyro: Agentur für Business-to-Business-Kommunikation
 dwa: B2B Media- und Marketingberatung
 Isobar: Full-Service-Agentur
 MKTG: Agentur für Kommunikationsdienstleistungen
 MWO: Media- und PR-Agentur für den Pharma-Markt
 Posterscope: Spezialagentur für Out-Of-Home Media
 Resolutions: Forschungstochter des Dentsu Aegis Network
 The Story Lab: Agentur für Content-Lösungen
 Vizeum: Mediaagentur
Namics: Full-Service Digitalagentur
Videobeat: Video Marketing

Weblinks
Website des globalen Dentsu Aegis Network
Website des Dentsu Aegis Network in Deutschland

Einzelnachweise

Mediaagentur
Medienunternehmen (London)
Dienstleistungsunternehmen (London)
Gegründet 1968

Dentsu Aegis Network


සීනායි අර්ධද්වීපය හෝ සීනායි ( සීනා) යනු  පමණ භූමි වර්ගප්‍රමාණයකින් යුතු ඊජිප්තුවෙහි පිහිටි ත්‍රිකෝණාකාර අර්ධද්වීපයකි.  එය පිහිටා ඇත්තේ උතුරින් මධ්‍යධරණී මුහුද සහ දකුණින් රතු මුහුද ඇති පරිදී වන අතර,  අප්‍රිකාවේ නොපිහිටමින් ආසියාවේ පිහිටා ඇති එකම ඊජිප්තියානු භූමි ප්‍රදේශය වෙමින් මහාද්වීප දෙක අතර  භූමි පාලමක් ලෙසින් ක්‍රියා කරයි. අර්ධද්වීපයෙන් වැඩි කොටසක් පරිපාලනමය වශයෙන් ඊජිප්තුවේ පරිපාලන ප්‍රදේශ  27 අතුරින් දෙකක් අතරෙහි බෙදෙන අතර (තවත් තුනක් සූවස් ඇළ පෙදෙස අතරමැදි කොට පිහිටයි), එහි 500,000 පමණ ජනගහනයක් වෙසෙති. එහි විධිමත් නාමයට අමතරව, ඊජිප්තියානුවෝ  "ෆෙයිරූස්ගේ දේශය" ලෙසින් එය සෙනෙහසින් අමතන්නේ, එම අර්ථයම ඇති පුරාතන ඊජිප්තියානු "ඩුමාෆ්කට්" යන්න පදනම් කර ගනිමිනි.

මෙම භූමි ප්‍රදේශය ඓතිහාසික වශයෙන් බොහෝ රාජ්‍යයන් අතර ගැටුම් වලට කේන්ද්‍රස්ථානයක් වූයේ එහි යුද්ධෝපාය-සම්බන්ධී භූදේශපාලනීය පිහිටුම මත බෙහෙවින් පදනම් වෙමිනි. ඊජිප්තියානු රජයන්ගේ සෘජු පාලනය පැවැති කාලසීමාවන්ට අමතරව ( අයූබිඩ්වරුන්, මම්ලූක්වරුන්, මොහම්මඩ් අලි රාජවංශය, සහ නූතන ඊජිප්තියානු ජනරජය ඇතුළුව), ඊජිප්තුවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ මෙන්ම මෙම පෙදෙසද, ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය, හා එක්සත් රාජධානිය (1882 සිට 1956 දක්වා මෙය විසින් ඊජිප්තුව අධිවාසනය කෙරිණි) විසින්ද අධිවාසනය කොට පාලනය කරන ලදි.

සීනායි අර්ධද්වීපය
ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය
ඊශ්‍රායෙලයේ ඉතිහාසය
ආසියාවේ අර්ධද්වීප
ඊජිප්තුවේ අර්ධද්වීප
බයිබලීය ස්ථාන
රතු මුහුද
සූවස් ඇළ
බටහිර ආසියාව

සීනායි අර්ධද්වීපය


العنبية الآسية أو الأحراش أو عنب الأحراج أو عنب الغاب أو الأويسة أو قِمَام آسيّ نبات من الفصيلة الخلنجية ذو ثمر أزرق أو ضارب إلى السواد يؤكل نيئاً كفاكهة.
له خصائص صحية متعددة ، ويساعد أكله على تحسن الرؤية في الظلام.

الوصف النباتي

النبات عبارة عن شجيرة معمرة لا يزيد ارتفاعها عن 40 سم له أزهار صغيرة بيضاء أو قرنفلية وثمار عنبية الشكل ذات لون أسود أو أرجواني.

ويحتوي هذا النبات على مركبات تسمى انثوسيانوزايدز  وهذا المركب يزيد من تأثير فيتامين ج الذي يستخدم لعلاج الغلوكوما.

وقد نصح كل من د. جوزيف بيزورنو رئيس جامعة باستري في مدينة سياتل بأمريكا و د. مايكل مرتي مؤلف كتاب الطبيعي باستخدام ثمار هذا النبات و ثمار العنبية  لمنع حدوث الغلوكوما.

معرض الصور

المراجع

موسوعة جابر لطب الأعشاب تأليف دكتور جابر بن سالم بن موسى القحطاني

انظر أيضا
 عنب الثور.
 عنب المناقع.
 العنبية.

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
الحياة النباتية في أوروبا
خلنجية
عليقيات
فاكسينيوم
نباتات آسيا
نباتات آسيا المعتدلة
نباتات آيسلندا
نباتات ألاسكا
نباتات طبية
نباتات غرب الولايات المتحدة
نباتات غرب كندا
نباتات غرينلاند
نباتات وصفت في 1753

عنبية آسية


بلدية تاراموندي (بالإسبانية: Taramundi) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية تاراموندي 732 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

معرض صور

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية تاراموندي

بلدات في منطقة أستورياس
بلديات أشتورية

تاراموندي


Toyotomi Hidetsugu (jap. , auch: Hashiba Hidetsugu (); * 1568; † 1595) war der Sohn einer Halbschwester Toyotomi Hideyoshis.

Leben und Wirken
Toyotomi Hidetsugu nahm an den Feldzügen von 1583 bis 1591 teil, mit denen Hideyoshi das Land weitgehend einigte. Am 1. Februar 1592, nachdem Hideyoshi seinen Sohn Tsurumatsu (geboren 1589) verloren hatte, adoptierte er Hidetsugu und setzte ihn als seinen Erben ein. Zehn Tage später übertrug er Hidetsu sein Amt als Kaiserlichen Regent (Kampaku) und als Kanzler zur Linken (Sadaijin). Er überließ ihm auch seinen Palast "Jurakudai" in Kyōto.

Hidetsugu war dann nicht in der Lage, sein Amt ordnungsgemäß auszuführen, zumal sich Hideyoshi ständig einmischte. Es gab Unstimmigkeiten zwischen den beiden, und als Hideyoshi 1593 doch noch einen Sohn bekam, Toyotomi Hideyori (1593–1615), war Hidetusgus Schicksal besiegelt. Er wurde gezwungen, sich in das Kloster auf dem Berg Koya zu begeben und dort Seppuku zu begehen.

Literatur
 Kuno Mauer: Die Samurai, Econ Verlag GmbH
 S. Noma (Hrsg.): Toyotomi Hidetsugu. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 1616.

Weblinks

Sengoku-Daimyō
Kaiserlicher Regent (Japan)
Thronfolger
Japaner
Geboren 1568
Gestorben 1595
Mann

Toyotomi Hidetsugu


24th Division may refer to:

Infantry divisions
24th Infantry Division (Bangladesh)
24th Division (German Empire)
24th Reserve Division (German Empire)
24th Infantry Division (Wehrmacht)
24th Waffen Mountain Division of the SS Karstjäger
24th Division (Imperial Japanese Army)
24th Infantry Division (Poland)
24th Infantry Division (Russian Empire)
24th Rifle Division (Soviet Union), now a Ukrainian Ground Forces brigade
24th Division (Spain)
24th Infantry Division (Syrian rebel group)
24th Division (United Kingdom)
24th Infantry Division (United States)

Cavalry divisions
24th Cavalry Division (Soviet Union)
24th Cavalry Division (United States)

Armoured divisions
24th Panzer Division (Wehrmacht)

Aviation divisions
24th Fighter Division (China)
24th Air Division, United States

Other divisions
 24th Submarine Division, part of the Northern Fleet, Soviet Union and Russia

See also
24th Brigade (disambiguation)

24th Division


Catchgate is a former mining village in County Durham, England. It has a population of approximately 3,000 people. The nearest town is Stanley, also a former coal mining community. The town of Consett, once famous for its steel works, is  away.

Geography
Catchgate is bordered by the villages of Greencroft to the west, Annfield Plain to the south, Harelaw to the north (the B6168 runs through it from Annfield Plain to Harelaw), and West Kyo (also known as Old Kyo) to the east. To the west of Catchgate was Pontop village, now no more than a few bungalows, dominated by the enormous Pontop Pike television and radio transmitter. Carrmyers Pond and Carrmyers Burn form the northern boundary of Catchgate, beyond which is Harelaw.

Facilities
Catchgate is home to the Annfield Plain library, on the boundary with Annfield Plain, and also the Crown and Thistle pub, known locally as Bob Bell's after a former owner who is rumoured to haunt the pub. A small police station is situated at the north end of the village, though this is only partially manned. Another pub, the Smiths Arms, now derelict, is situated on Catchgate crossroads.   A number of working men's clubs used to exist, notably the Excelsior, the RAOB and the Buffs.   The last of these has now been converted and split into three premises, a retail shop, a boxing club and a currently vacant premises.

A fish shop is located just to the east of Catchgate crossroads. Opposite this is the former Bethany Chapel, which was temporarily home to an employment agency after closure. A second retail shop and two hair dressers complete the more permanent businesses in Catchgate.

Education
Catchgate Primary School is situated  west of Catchgate Crossroads on the road to Greencroft.   The school was moved ( to the west in the 2000s when the old infant and junior school were demolished and replaced by a housing estate.

Gallery

References

Villages in County Durham
Stanley, County Durham

Catchgate