Der Howe Sound ist eine Bucht an der Straße von Georgia im Nordwesten von Vancouver. Sein Eingang befindet sich zwischen West Vancouver, im Greater Vancouver Regional District und Langdale, im Sunshine Coast Regional District. Die Bucht erstreckt sich etwa 42 km weit ins Land, bevor sie bei Squamish endet.

Im September 2021 wurde der Howe Sound Bestandteil des neu eingerichteten "Biosphärenreservat Atl'ka7tsme/Howe Sound", einem UNESCO-Biosphärenreservat.

Geographie
Am südlichen Ufer des Howe Sound verläuft der Sea to Sky Highway und verbindet verschiedene Gemeinden. Die größeren Gemeinden sind zuerst am Eingang der Bucht West Vancouver, in der Bucht dann als Nächstes Lions Bay und anschließend Britannia Beach sowie am Ende schließlich Squamish. Das nördliche Ufer ist weitgehend nur sehr dünn besiedelt, an größeren Gemeinden findet sich dort nur Langdale am Eingang zur Bucht.

Inseln im Howe Sound
Im Howe Sound liegend folgende Inseln:
 Bowen Island
 Gambier Island
 Anvil Island
 Bowyer Island
 Defence Islands
 Hutt Island
 Keats Island
Weiterhin gibt es noch einige kleine und kleinste Insel, wie die Pasley Group, Christie Islet, Pam Rocks oder Woolridge Island. Diese kleinen und kleinsten Inseln sind teilweise im Privatbesitz oder es handelt sich um Indianer-Reservate.

Geschichte
Die Geschichte des Howe Sound beginnt mit dem Erscheinen der First Nation vom Stamm der Squamish und der Shishalh. Die beiden Stämme, die zur Familie der Küsten-Salish gehören, siedelten und jagten in diesem Gebiet seit Jahrhunderten.
Mit der spanischen Erkundung der amerikanischen Westküste wurde diese Bucht im Jahr 1791 zuerst als Boca del Carmelo kartografiert. Bei der anschließenden englischen Erkundung durch Kapitän George Vancouver im Jahr 1794 erhielt sie dann ihren heutigen Namen nach dem Admiral der britischen Royal Navy Earl Howe. Ebenso wie der Howe Sound selber, sind auch die meisten Inseln im Sound nach Beteiligten an der Seeschlacht am Glorious First of June benannt.

Wirtschaft
Seinen wirtschaftlichen Aufschwung nahm das Gebiet am Howe Sound mit der Entdeckung von Kupfer in der Gegend am Britannia Creek im Jahr 1888. Für Jahrzehnte sollten die Kupferminen die wirtschaftliche Grundlage im Gebiet des Howe Sound darstellen. Größere Minenunternehmungen begannen jedoch erst in den Jahren nach 1905. Sie sollten sich dann bis zum Jahr 1929 zur größten Kupfermine im Britischen Empire ausweiten. Nach dem Zweiten Weltkrieg begann dann der Rückgang der Produktion und im Jahr 1974 wurde die Mine geschlossen. Am 20. November 1987 wurde die ehemalige Mine, als Britannia Mines Concentrator, von der kanadischen Regierung zur National Historic Site of Canada erklärt. Heute liegt der Schwerpunkt der Wirtschaft auf der Holzwirtschaft und dem Tourismus.

Biosphärenreservat Atl'ka7tsme/Howe Sound
Im September 2021 wurde der Howe Sound sowie große Teile der Umgebung nach dem "Man and the Biosphere (MAB) Programme" der UNESCO unter Schutz gestellt. Von dem rund 2187 km² großen Schutzgebiet sind etwa 16 % Wasserflächen. Das restliche Schutzgebiet umfasst die entsprechenden Inseln im Sound sowie die Landflächen entlang des Ufers. Das Biosphärenreservat umfasst dabei auch angrenzende Provincial Parks, bzw. Teile davon, wie dem Tetrahedron Provincial Park, dem Halkett Bay Marine Provincial Park, dem Cypress Provincial Park, dem Garibaldi Provincial Park oder dem Tantalus Provincial Park. Das vom Pazifischen Ozean beeinflusst Ökosystem beherbergt eine hohe Artenvielfalt mit über 700 Landtierarten, darunter Grizzlybären, Vielfraße und Weißkopfseeadler sowie Tausende von Meeresarten, darunter seltene Glasschwammriffe.

Der Vorschlag zur Errichtung des Schutzgebietes erfolgte in Abstimmung mit den ansässigen First Nations.

Weblinks

 Seite des kanadischen Ministeriums Fisheries and Oceans Canada, englisch
 Infoseite über den Howe Sound, englisch

Einzelnachweise

Fjord in Kanada
Geographie (British Columbia)
Bucht (Salish Sea)
Richard Howe, 1. Earl Howe
Biosphärenreservat in Amerika

Howe Sound


Afrika Birliği, Afrika kıtasında yer alan Afrika ülkelerinin tek çatı altında toplandığı ve Afrika Birliği Örgütü'nün ardılı olarak 2002 yılında oluşturulan uluslararası kuruluştur. Afrika Birliği'nin en önemli kararları, üye devletlerin devlet ve hükümet başkanlarının altı ayda bir yaptığı toplantı olan Afrika Birliği Meclisi tarafından alınır.

Afrika Birliği, Habeşistan İmparatoru Haile Selassie'nin gayretleri ile 22-25 Mayıs 1963'te Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'da bir araya gelen otuz iki bağımsız Afrika ülkesinin imzaladığı antlaşma ile Afrika Birliği Örgütü adıyla kuruldu. 9 Temmuz 2002 tarihinden itibaren Afrika Birliği adını alan örgütün temel amacı Afrika ülkeleri arasında dayanışma ve iş birliğini artırmaktır. Merkezi hâlen Addis Ababa'da bulunan bu birliğe Afrika'da bulunan tüm ülkeler üyedir.

Afrika Birliği'ndeki en büyük şehir Nijerya'nın Lagos şehridir; en büyük kentsel yığılma ise Mısır'ın Kahire kentindedir. Afrika Birliği 1,3 milyardan fazla insana ve yaklaşık 30 milyon km2'lik (12 milyon mil kare) bir alana sahiptir ve Sahra ve Nil gibi dünya simge yapılarını içermektedir.. Başlıca çalışma dilleri Arapça, İngilizce, Fransızca, Portekizce, İspanyolca ve Swahili'dir. Afrika Birliği içerisinde Barış ve Güvenlik Konseyi ve Pan-Afrika Parlamentosu gibi resmi organlar bulunmaktadır.

Üye devletler

 Angola
 Benin
 Botsvana
 Burkina Faso
 Burundi
 Cezayir
 Cibuti
 Çad
 Ekvator Ginesi
 Eritre
 Esvatini
 Etiyopya
 Fas
 Fildişi Sahili
 Gabon
 Gambiya
 Gana
 Gine
 Gine Bissau

 Güney Afrika Cumhuriyeti
 Güney Sudan
 Kamerun
 Kenya
 Komorlar
 Kongo Cumhuriyeti
 Kongo Demokratik Cumhuriyeti
 Lesotho
 Liberya
 Libya
 Madagaskar
 Malavi
 Mali
 Mısır
 Moritanya
 Mauritius
 Mozambik
 Namibya
 Nijer

 Nijerya
 Orta Afrika Cumhuriyeti
 Ruanda
 Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti (tartışmalı)
 São Tomé ve Príncipe
 Senegal
 Seyşeller
 Sierra Leone
 Somali
 Sudan
 Tanzanya
 Togo
 Tunus
 Uganda
 Yeşil Burun Adaları
 Zambiya
 Zimbabve

Ayrılıp tekrar dahil olan üye
  Fas: 1984 yılında Batı Sahra'nın ilhakını Afrika Birliği'nin kabul etmemesi yüzünden bu birlikten ayrıldı. Fas, Temmuz 2016'da yaptığı açıklamada yeniden Afrika Birliği içerisinde yer almayı hedeflediğini açıklamıştır. Ülke Aralık 2016'da yaptığı yeni üyelik başvurusu ile birlik içerisinde yeniden yer almak istediğini ifade etmiştir. 30 Ocak 2017 tarihinde gerçekleştirilen 28. Afrika Birliği toplantısında Fas yeniden üyeliğe dahil edilmiştir.

Üyelik talebi
  Somaliland: 1991 yılında bağımsızlığını ilan etmesine rağmen uluslararası alanda Somali'nin bir parçası olarak görülen Somaliland, 2005 yılında Afrika Birliği'ne üye olmak için başvuru yapmıştır. Bu başvuru işleme alınmamıştır.
  Haiti: 2 Şubat 2012 tarihinde Afrika Birliği'nde gözlemci üye statüsünü elde eden Haiti, bu tarihten sonra Afrika Birliği'ne Afrika kıtası ülkesi olmamasına rağmen resmen ortak üye olabilmek için resmi başvuru yapmıştır.

Gözlemci üyeler
  Kazakistan: Ülke 2013 yılından bu yana gözlemci üye devlet konumundadır.
  Letonya: Ülke 2012 yılından bu yana gözlemci üye devlet konumundadır.
  Litvanya: Ülke 2013 yılından bu yana gözlemci üye devlet konumundadır.
  Filistin: 2013 yılından bu yana gözlemci üye devlet konumundadır.
  Sırbistan: Gözlemci üye statüsüne sahip olan ülkede, ülke Dışişleri bakanları 2011, 2012 ve 2014 yıllarında gerçekleştirilen Afrika Birliği zirvelerine katılmışlardır.
  Türkiye: 2005 yılında gözlemci üye, 2008 yılında stratejik ortak olmuştur.
  Ukrayna: Ülke 2016 yılından bu yana gözlemci üye devlet konumundadır.
  Haiti: 2 Şubat 2012 tarihinde Afrika Birliği'nde gözlemci üye statüsünü elde etti.

Afrika Birliği başkanları

Komisyon başkanları

Ayrıca bakınız
 Afrika Birliği Örgütü
 Afrika Birliği Örgütü Başkanı
 Afrika Birliği Başkanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 AU resmi sitesi Arapça , İngilizce  ve Fransızca
 Kuruluş bildirisi: Constitutive Act of the African Union (İngilizce)

Addis Ababa
Afrika'da siyaset
Kıta birlikleri
Afrika uluslararası kuruluşları
2001'de Afrika'da kurulan oluşumlar
1963'te kurulan kuruluşlar
2001'de kurulan kuruluşlar

Afrika Birliği


Bitka za Erzerum ili Erzerumska ofenziva predstavlja dvomjesečnu opsadu turskog grada Erzeruma od Ruske carske vojske početkom 1916. godine koja je, uz učestale promjene na bojišnici, dovela do ruske pobjede. Jedna je od najvećih bitaka Kavkaskog bojištu u Prvom svjetskom ratu, jer je u njoj sudjelovalo više od 400.000 vojnika. Unatoč prvotnoj pobjedi kod Galipolja osmanska vojska nije se oporavila od gubitka Erzeruma što je dva mjeseca kasnije dovelo do pada Trabzona.

Ruskom carskom vojskom zapovijedao je Nikolaj Judenič te je imala 290.000 pripadnika pješadije i 35.000 konjice uz potporu 150 kamiona i 20 zrakoplova. S druge strane, osmanska Treća armija imala je 134.000 vojnika kojom je zapovijedao Abdul Kerim paša. Na ruskoj strani poginulo je 21.000, a na osmanskoj 35.000 vojnika. Najkrvavija bila je Bitka za Koprukoj, u kojoj su Rusi za devet dana razbili osmansku obrambenu crtu i doveli do povlačrnja Treće armije u sam grad uz pogiblju oko 20.000 Turaka i 12.000 Rusa.

Bilješke

Izvori
 Walton, Robert (1984.). The Fall of Erzerum. Marshall Cavendish Illustrated Encyclopedia of World War I, vol IV. New York: Marshall Cavendish Corporation. .
 Allen, W.E.D.; Muratoff, Paul. Caucasian Battlefields, A History of Wars on the Turco-Caucasian Border, 1828-1921. .

Ruske bitke u Prvom svjetskom ratu
Osmanske bitke u Prvom svjetskom ratu

Bitka za Erzerum


Das Dreifaltigkeitskloster (serbisch: Манастир Св. Тројице, Manastir Sv. Trojice) ist ein Serbisch-Orthodoxes Männerkloster beim Weiler Bijele Vode, des Dorfes Podnemić in der Opština Ljubovija in Westserbien.

Die Klosteranlage ist eine von drei Serbisch-orthodoxen Klosteranlagen in der Gemeinde. Das Dreifaltigkeitskloster wurde 2005 gegründet.

Lage

Das Kloster liegt am Fuße des Berges Nemić, beim Weiler Bijele Vode, der zum Dorf Podnemić gehört. Das Kloster steht auf einer Höhe von 400 m über dem Flusslauf der Drina.

Das Kloster erreicht man, wenn man den alten, in schlechten Zustand befindlichen Weg nimmt, der von der Gemeindehauptstadt Ljubovija nach Užice führt. Nach einigen Kilometern befindet sich ein Hinweisschild. Bei diesem Hinweisschild muss man links abbiegen, und nach drei Kilometer Fahrt auf einer Schotterstraße erreicht man das Dreifaltigkeitskloster.

Im Sommer 2006 wurde eine kürzere und bessere Straße zum Kloster eröffnet. Diese Straße ist jedoch nicht mit einem Hinweisschild versehen.

Geschichte
In der Gemeinde Ljubovija bestehen drei Serbisch-Orthodoxe Klöster,  das Kloster Hl. Nikolaj Srpski, das dem Hl. Nikolaj von Ohrid und Žiča geweiht ist, bei der Festung Soko grad, das Dreifaltigkeitskloster beim Dorf Čitluk und dieses Kloster. Das Dreifaltigkeitskloster von Bijele Vode bei Podnemić, ist das jüngste der drei, es ist erst in den 2000ern gegründet worden.

Ktitor (Stifter) des Klosters ist der Geschäftsmann Karađorđe Ristanović mitsamt seiner Ehefrau und seinen sechs Kindern, aus der in der Vojvodina liegenden Kleinstadt Irig. Geboren ist er allerdings in Podnemić. Er wollte in seinem Heimatdorf auf dem Familienbesitz in unmittelbarer Nähe der Gräber seiner Eltern Kosta und Božana und seiner kleinen Schwester Vida eine Kirche erbauen.

Mit dem Segen des Bischofs der Eparchie Šabac Lavrentije (Trifunović), ließ Hr. Ristanović die Dreifaltigkeitskirche im Jahre 2003 erbauen, von deren Patrozinium der Heiligen Dreifaltigkeit, das Kloster seinen Namen erhalten hat. Für seine selbstloses und beeindruckendes Werk erhielt Hr. Ristanović von der Serbisch-orthodoxen Kirche, den Orden des Hl. Sava verliehen.

Ktitor der Kirchenkreuze ist Milenko Radaljac aus Loznica und Milan Selaković aus Novi Sad stiftete die Kirchglocke.

2005 mit der Ankunft des Priestermönches Serafim (Petković) als Klostervorsteher belebte das Kloster. Die Zahl an Mönchen und Novizen stieg und regelmäßige Gottesdienste begannen. Die Serbisch-Orthodoxe Kirche nahm das Kloster im November 2005 feierlich in ihren Besitz auf.

Inzwischen besteht das Kloster aus der Kirche, einem Konak für die Mönche und ein zweiter Konak wird derzeit erbaut. Ebenfalls besitzt das Kloster einen Klosterladen und einen Gedenkbrunnen im Kirchhof. Das Kloster finanziert seinen weiteren Ausbau durch das Verkaufen von im Kloster selbst hergestellten Produkten.

Am frühen Abend des 2. Februar 2022 wurde der fast, nach acht Jahren Bauzeit, fertiggestellte neue große Konak des Klosters, bei einem verheerenden Brand schwerst zerstört. Die Wiederaufbauarbeiten werden derzeit geplant. Es entstand ein hoher finanzieller Schaden.

Es kam keiner der derzeit um die 20 Mönche und Novizen umfassenden Klostergemeinschaft und deren Gästen zu Schaden.

Das Kloster feiert als erste Slava, den zweiten Tag der Hl. Dreifaltigkeit, da das Dreifaltigkeitskloster in der Nähe von Čitluk den ersten Tag feiert. Als Zweite Slava des Klosters gilt die Hl. ehrwürdige Mutter Petka Paraskeva.

Als Reliquie besitzt das Dreifaltigkeitskloster einen Teil der Decke mit dem die Reliquien der Hl. ehrwürdigen Mutter Petka Paraskeva bedeckt sind. Diese Reliquie ist ein persönliches Geschenk von Patriarch Daniel der Rumänisch-Orthodoxen Kirche.

Architektur
Die Klosterkirche ist im Serbisch-byzantinischen Stil erbaut.

Die außergewöhnlich schöne Ikonostase wurde von Herrn Ljuban Marić aus dem Dorf Bogatić, das sich nahe Lelić in der Opština Valjevo befindet hergestellt. Die Ikonen auf der Ikonostase und die Fresken im Altarbereich sind Werke des akademischen Malers Vidoje Tucaković aus Novi Sad.

Quellen
 Die offizielle Seite des Klosters, (serbisch)
 Ein Artikel über das Kloster auf der Seite der Serbisch-orthodoxen Kirche, (serbisch)
 Artikel über das Kloster bei der Tourismusorganisation von Ljubovija, (serbisch)
 Artikel über den Brand im Kloster auf der Seite infobijeljina.com, (serbisch)

Siehe auch
 :sr:Манастир Свете Тројице (Бјеле Воде)

Opština Ljubovija
Bijele Vode
Dreifaltigkeitskloster
Erbaut in den 2000er Jahren
Kloster (21. Jahrhundert)
Männerkloster

Dreifaltigkeitskloster (Bijele Vode)


අබා (ABBA) ()  යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 1972දී ස්ටොක්හෝම් හි දී පිහිටුවන ලද ස්වීඩන් පොප් සංගීත කණ්ඩායමකි. මෙහි සාමාජිකයන් වන්නේ ඇග්නතා ෆැල්ට්ස්කොග්, ජෝර්න් අල්වියස්, බෙනී ඇන්ඩර්සන්, සහ ඇනී-ෆ්‍රිඩ් ලින්ග්ස්ටැඩ් ය. මෙම කණ්ඩායමේ නම සාමාජිකයන්ගේ නමේ මුල් කොටසේ පළමු අකුරු එක්වී සෑදුණකි. 1972 සහ 1982 අතර කාලයේ ලොව පුරා සංගීත දර්ශකවල මුල් ස්ථාන හිමිකරගත් ඔවුහු ජනප්‍රිය සංගීතයේ ඉතිහාසය තුළ ආර්ථිකමය අතින් වඩාත්ම සාර්ථක කලාකරුවන් අතරට පැමිණීමට සමත්වූහ.

ගීතාවලිය

ස්ටූඩියෝ ඇල්බම
 Ring Ring (1973)
 Waterloo (1974)
 ABBA (1975)
 Arrival (1976)
 The Album (1977)
 Voulez-Vous (1979)
 Super Trouper (1980)
 The Visitors (1981)
 Voyage (2021)

උද්ධෘත

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

වැඩිදුර කියවීමට
ABBA – 5 Years. Billboard, 1979-9-8, pp. 23–46 (online copy (Google))
 Benny Andersson, Björn Ulvaeus, Judy Craymer: Mamma Mia! How Can I Resist You?: The Inside Story of Mamma Mia! and the Songs of ABBA. Weidenfeld & Nicolson, 2006
Carl Magnus Palm. ABBA – The Complete Recording Sessions (1994)
 Carl Magnus Palm (2000). From "ABBA" to "Mamma Mia!"
 Elisabeth Vincentelli: ABBA Treasures: A Celebration of the Ultimate Pop Group. Omnibus Press, 2010,
 Oldham, Andrew, Calder, Tony & Irvin, Colin (1995) "ABBA: The Name of the Game",
 Potiez, Jean-Marie (2000). ABBA – The Book
 Simon Sheridan: The Complete ABBA. Titan Books, 2012,
Anna Henker (ed.), Astrid Heyde (ed.): Abba – Das Lexikon. Northern Europe Institut, Humboldt-University Berlin, 2015 (German)
 Steve Harnell (ed.): Classic Pop Presents Abba: A Celebration. Classic Pop Magazine (special edition), November 2016

වාර්තා වැඩසටහන්
 Thierry Lecuyer, Jean-Marie Potiez: Thank You ABBA. Willow Wil Studios/A2C Video, 1993
 Barry Barnes: ABBA − The History. Polar Music International AB, 1999
 Chris Hunt: The Winner Takes it All − The ABBA Story. Littlestar Services/lambic Productions, 1999
 Steve Cole, Chris Hunt: Super Troupers − Thirty Years of ABBA. BBC, 2004
 The Joy of Abba. BBC 4, 27. December 2013 (BBC page)
 Carl Magnus Palm, Roger Backlund: ABBA – When Four Became One. SVT, 2. Januar 2012
 Carl Magnus Palm, Roger Backlund: ABBA – Absolute Image. SVT, 2. Januar 2012
 ABBA – Bang a boomerang. ABC 1, 30. Januar 2013 (ABC page)
 ABBA: When All Is Said and Done (2017)

ඇබා


Cornell College is a private liberal arts college in Mount Vernon, Iowa. Originally the Iowa Conference Seminary, the school was founded in 1853 by George Bryant Bowman. Four years later, in 1857, the name was changed to Cornell College, in honor of iron tycoon William Wesley Cornell.

Academics
Cornell students study one course at a time (commonly referred to as "the block plan" or "OCAAT"). Since 1978, school years have been divided into "blocks" of three-and-a-half weeks each (usually followed by a four-day "block break" to round out to four weeks), during which students are enrolled in a single class; what would normally be covered in a full semester's worth of class at a typical university is covered in just eighteen Cornell class days. While schedules vary from class to class, most courses consist of around 30 hours of lecture, along with additional time spent in the laboratory, studying audio-visual media, or other activities. Colorado College in Colorado Springs, Colorado; Maharishi University of Management in Fairfield, Iowa; Quest University in Squamish, British Columbia; Tusculum College in Tusculum, Tennessee; and The University of Montana - Western are the only other colleges operating under a similar academic calendar. Cornell formerly operated on a calendar of 9 blocks per year but switched to 8 blocks per year beginning in the fall of 2012.

From its inception, Cornell has accepted women into all degree programs. In 1858, Cornell was host to Iowa's first female recipient of a baccalaureate degree, Mary Fellows, a member of the first graduating class from Cornell College. She received a bachelor's degree in mathematics. In 1871, Harriette J. Cooke became the first female college professor in the United States to become a full professor with a salary equal to that of her male colleagues.

Campus buildings
The most widely recognizable building on Cornell's campus is King Chapel. The chapel is the site of the annual convocation at the commencement of the school year as well as the baccalaureate service in the spring for graduating students. The chapel contains a large organ (over 3000 pipes) and is often the site of musical performances. Religious services are held in the nearby Allee Chapel.

Old Sem, for a short while, was the second building of the original college and now houses administrative offices of the college.

Cornell contains 9 academic buildings. College Hall (also sometimes called "Old Main"), the oldest building on campus, houses classrooms and offices of several social science and humanities departments. South Hall, originally a male dormitory, houses the Politics and Creative Writing Departments. Prall House contains offices and classrooms of the Philosophy and Religion Departments. The Merle West Science Center houses the Physics, Biology, and Chemistry Departments. West Science contains one of the school's two stadium seating lecture-style classrooms, with a capacity around 100. These have since been relocated to the new science building, Russell Science Center. It opened for classes for the 2019–2020 academic year. The Norton Geology Center contains both an extensive museum and classrooms for geological sciences. Law Hall includes the Math, Computer Science, and Psychology Departments, and is the computing hub of the campus. McWethy Hall, formerly a gymnasium, was remodeled and now contains the studios and offices of the Art Department. Armstrong Hall and Youngker Hall are adjoining fine arts buildings. Armstrong Hall is the location of the Music Department, while Youngker Hall contains the Theatre Department, including Kimmel Theatre. In addition, the Small Sports Center and the Lytle House contain classrooms of the Kinesiology Department.

Cole Library serves both the college and the Mount Vernon community.

Cornell has several residence halls. Pfeiffer Hall, Tarr Hall, and Dows Hall together form the "Tri-Hall" area. Tarr was once an all-male residence hall, but now houses both males and females. Likewise, Dows, once an all-female residence hall, joins Pfeiffer and Tarr in providing co-ed housing. Tarr and Dows are both primarily freshmen dorms, while Pfeiffer houses upperclassmen as well as first-years. Pfeiffer was extensively renovated in 2008 and is co-ed by room. Bowman-Carter Hall is an all-female hall for upperclassmen, situated in an old hospital building. Pauley-Rorem Hall (commonly referred to as PR) is a combination of two residence halls that are joined in the middle by a common set of stairs. Female first-years resided in Pauley, and male first-years resided in Rorem until 2012-2013 when both residence halls became co-ed by floor. Pauley Hall was once home to the Pauley Academic Program, a community of male and female students with strong academic backgrounds. Pauley Hall was co-ed by floor as early as 1986, and in 1987–1989, the second floor Pauley was home to the Academic Program and was co-ed by room. Olin and Merner Hall are co-ed upper-class residence halls. New and Russell Hall (the latter commonly known as Clock Tower) were opened in 2005 and 2007, respectively, and offer suite-style living. Students may choose more independent living options in apartments at Wilch Apartments, 10th Avenue, Armstrong House, and Harlan House, and even at the Sleep Inn. Nearly all Cornell students are required to live on-campus or in campus apartments, so most students do not rent non-college housing.

The Cornell campus is centered on a modest hill, the feature noted in the moniker "Hilltop Campus." Several campus buildings are grouped on the hilltop, while the athletic facilities and some residential buildings are located farther downhill on the campus's northwest side.

Athletics
Cornell College fields 19 intercollegiate athletic teams, all of which compete in NCAA Division III sports. Formerly a member of the Iowa Intercollegiate Athletic Conference (IIAC), Cornell joined the Midwest Conference (MWC) in the fall of 2012.

Cornell has achieved its greatest success in wrestling. Cornell wrestlers have won eight individual national titles, and in 1947, the wrestling team won the NCAA Division I and AAU national championships. Sixty-Two Cornell wrestlers have been named NCAA All-Americans, and seven have been elected to the National Wrestling Hall of Fame. Seven wrestlers have also competed at the Olympics.

Another Cornell team has also met with success recently. In 2011, the women's volleyball team captured the IIAC title and went on to take part in the national tournament for the first time in school history. Since then, the women's volleyball team has moved to the Midwest Conference (MWC) and won the MWC title seven times consecutively—six of those seven years making it to the national tournament.

Twenty-five Cornell students have earned NCAA Postgraduate Scholarships, awarded annually to students in their final year of eligibility who excel both athletically and academically. Cornell ranks in the top 15 Division III colleges in recipients of this award.

Cornell's football rivalry with Coe College dates to 1891, making it the oldest intercollegiate rivalry west of the Mississippi. Coe currently holds the lead in the series, 60-51-4.

Cornell's mascot is a ram. In 1949, the Royal Purple, the school's yearbook, offered a $5 prize for someone who could come up with a new mascot to replace either the "Purples" or "Hilltoppers." A sophomore came up with the idea for the ram.

Greek life

From 1853-1927 over twenty literary societies and secret societies emerged as the backbone of social life at Cornell. In 1927, all of these groups voluntarily disbanded, and in 1929, faculty voted to allow groups to organize as Greek organizations, provided that they renounced all ties to national Greek organization. At present, Cornell College has 11 officially recognized local fraternities and sororities.

Notable alumni
Frank Jeremiah Armstrong (1900) – First African American graduate of the college
Rob Ash (1973) — Head football coach at Montana State University
Leo Beranek (1936) — Co-founder of Bolt, Beranek and Newman
Chris Carney (1981) — Congressman from Pennsylvania's 10th Congressional district
Robert Cousins (1881) — U.S. Congressman from Iowa (1893–1909)
Emma Amelia Cranmer (late 19th century) — temperance reformer, woman suffragist, writer
James Daly (1941) — Emmy Award-winning actor
Lester J. Dickinson (1898) — U.S. Congressman (1919–1931) and Senator from Iowa (1931–1937)
Lee Alvin DuBridge (1922) — President of the California Institute of Technology, science advisor to U.S. President Richard Nixon
Don E. Fehrenbacher (1948) — Pulitzer Prize for History winner
Michael J. Graham (1975) — President of Xavier University
Orin D. Haugen (1925) – Colonel in the United States Army during World War II
David Hilmers (1972) — NASA astronaut and medical doctor
Duane Garrison Hunt (1907) – Roman Catholic Bishop of Salt Lake City from 1937 until his death in 1960
Rupert Kinnard (1979) — Cartoonist, known for creating the first ongoing gay/lesbian African-American comic characters
Franklin Littell (1937) — Holocaust scholar
Maryann Mahaffey (1946) — Detroit City Council member
Erwin Kempton Mapes (1909) — renowned scholar of Spanish-American Literature
William Wallace McCredie (1885) — Judge, U.S. Congressman from Washington (1909–1911) and Baseball Executive
Deb Mell (1990) — member of Illinois House of Representatives
Jack Norris (1989) – President and co-founder of Vegan Outreach
Grimes Poznikov (1969) - street performer in San Francisco, California
Harper Reed (2001) — CTO of Obama for America 2012 campaign
Leslie M. Shaw (1874) — Governor of Iowa, U.S. Secretary of Treasury
Ruby Sia (1910), first Chinese graduate of Cornell College; missionary educator in Fuzhou
Burton E. Sweet (1895) — U.S. Congressman from Iowa (1915–1923) and unsuccessful Senate Candidate (1922, 1924)
Dale O. Thomas (1948) — Wrestler and coach
Walter Thornton (1899) — Major League Baseball player
John Q. Tufts (late 19th century) — Congressman from Iowa's 2nd Congressional district (1875–1877)
Hubert Stanley Wall (1924) — mathematician
Thomas Zinkula (1979) — Roman Catholic Bishop of Diocese of Davenport

Notable faculty
Joseph M. Bachelor — author
Ann R. Cannon — fellow of the American Statistical Association, Assistant Chief Reader for the AP Statistics exam.
Glenn Cunningham — Silver Medalist 1500 meters run, 1936 Olympics
Robert Dana — Poet Laureate of Iowa
Charles Wesley Flint, President (1915–1922), Methodist bishop
Bruce Frohnen — academic
Leroy Lamis — American sculptor
Jim Leach — former Republican congressman, taught as a visiting professor.
David Loebsack — Congressman from Iowa's 2nd District
William Harmon Norton — geologist, also alumnus
Charles L. Phillips — professor of military science and tactics

Notable staff
Lisa Stone — Head Coach, Saint Louis University Women's Basketball

Notes
 As of June 30, 2013. Page 44.

References

External links

 Official athletics website

Mount Vernon, Iowa
Universities and colleges established in 1853
Education in Linn County, Iowa
Buildings and structures in Linn County, Iowa
Tourist attractions in Linn County, Iowa
1853 establishments in Iowa
Private universities and colleges in Iowa

Cornell College


Der Victor Cup 1982 im Badminton fand vom 15. bis zum 17. Oktober 1982 in Mülheim an der Ruhr statt. Das Preisgeld betrug 10.000 D-Mark.

Austragungsort
 Carl-Diem-Sporthalle

Finalresultate

Referenzen
 Badminton-Sport 30 (1982) (11) S. 3–5

1982
Badminton 1982
Badmintonwettbewerb in Mülheim an der Ruhr

Victor Cup 1982


Une élection ordinaire est un roman d'anticipation, de type politique-fiction, écrit par Geoffroy Lejeune, paru le  aux éditions Ring. Il s'agit du premier roman de l'auteur.

L'intrigue du récit prend place en 2017 et imagine la candidature, puis la victoire, du polémiste d'extrême-droite Éric Zemmour à l'élection présidentielle française de 2017.

Résumé
L'histoire débute en mai 2016 alors que les Français s'apprêtent à élire leur nouveau président. Toutefois, l'hostilité du peuple envers la classe politique n'a jamais été aussi forte. Alors que les sondages sont plus que jamais indécis, la peur gagne chacun des candidats à l'élection présidentielle. La droite se déchire, Marine Le Pen accentue son virage à gauche et François Hollande, qui rêve d'un second mandat, fait face à la défiance du pays. Plus que jamais, l'heure des changements de ligne semble avoir sonnée.

Dans ce brouillard politique, une figure émerge peu à peu. D'abord réticent à l'idée de se présenter, Éric Zemmour, journaliste politique et polémiste d'extrême droite, devient le porte-parole d'un peuple prêt à faire sécession. Poussé notamment par Patrick Buisson et Philippe de Villiers, l'ex-journaliste du Figaro grappille progressivement des points dans les sondages. Revanchards, déçus et révolutionnaires forment alors une coalition hétéroclite, venue des divers courants de la droite, capable de porter Zemmour jusqu'à l'Élysée.

Plusieurs personnages politiques réels apparaissent ainsi dans le roman. François Hollande, président de la République depuis 2012, est candidat à sa réélection en 2017. Il termine à la première place au premier tour de l'élection présidentielle avec 18 %, avant de s'incliner face à Éric Zemmour au second tour. Nicolas Sarkozy, élu par les Français en 2007 mais candidat malheureux en 2012, échoue de nouveau et recueille 15,75 % des votes. Marine Le Pen, longtemps en tête dans les sondages, obtient 16,25 % des voix, juste derrière Zemmour et ses 16,80 %. Décrochés, François Bayrou et Jean-Luc Mélenchon réunissent 13 et 11 % des voix électorales.

En parallèle de l'intrigue principale, Geoffroy Lejeune, auteur de l'ouvrage et personnage à part entière de son récit, suit la campagne d'Éric Zemmour pour le journal Valeurs actuelles. Il découvre la pensée de Zemmour en lisant chacun de ses livres. L'œuvre du polémiste d'extrême droite apparait alors comme un véritable programme politique, répondant aux problématiques sociétales selon Lejeune.

Publication
Le livre est paru aux éditions Ring le . Le , alors qu'une candidature d'Éric Zemmour est largement envisagé par les médias, une édition définitive de l'ouvrage de 315 pages est publié par Ring, sous le nom de Zemmour président : de la fiction à la réalité. Dans ce livre, Geoffroy Lejeune ajoute une première partie à son récit. Il y décrit les causes de la candidature de Zemmour et raconte aussi sa relation et la fascination qu'il a pour l'ex-journaliste du Figaro. Éric Zemmour annonce finalement sa candidature le .

Accueil critique
Valeurs actuelles, hebdomadaire dont Geoffroy Lejeune est directeur de la rédaction, décrit Une élection ordinaire comme « un livre choc qui rebat les cartes à droite ». Le Figaro évoque un « excellent roman de politique-fiction qui a dû donner des sueurs froides aux belles âmes ». Le Monde, moins élogieux, parle d'un livre « sans complexe et réactionnaire ».

Notes et références

Roman français paru en 2015
Roman se déroulant dans les années 2010
2017 en littérature
Anticipation sociale
Roman se déroulant à Paris
2015 en politique
Élection présidentielle française de 2017
Roman d'anticipation
Éric Zemmour

Une élection ordinaire


ماري أدمونسون (1832 - 1853) وإميلي أدمونسون (1835 - 1895)، «شابتان محترمتان ذواتا بشرة فاتحة»، كانتا من الأمريكان الأفارقة العبيد في الولايات المتحدة الأمريكية، بعد حصولهما على الحرية السياسية شاركتا في حملات جماهيرية كثيرة لأجل إلغاء العبودية واشتهرتا في أوساط حركات مناهضة الاستعباد.

حياتهم المبكرة
الأختان ادمونسون هما بنات بول وأميليا ادمونسون، رجل حر أسود وامرأة مستعبدة. وقد ولدتا في مقاطعة مونتجمرى, مارىلاند، مارى واميلى اثنتان من أربعة عشرة طفلا ولدوا جميعا في ظل العبودية. نص القانون المتداول في ولايات العبيد على أن أطفال العبيد ترث الحالة القانونية لأمهاتهم.

والدهم بول ادمونسون كان عتيقا بعد وفاة مالكه وشرائه أرض في نوربك في مقاطعة مونتجمرى. كان مسموحا لاميليا أن تعيش مع زوجها، على أن تكمل عملها لدى مالكها الشرعى. بدات الطفلتان (مارى واميلى) العمل ك عبيد. وعندما أصبحتا في سن مناسبة، ارسلتا للعمل في منزل فخم بالقرب من واشنطون دى سى

محاولة هروب
في أبريل 15، 1848, كانت السفينة «اللؤلؤة» مرساة في مرفا واشنطون، والاختان أدمونسون وأربعة من أخوتهم منضمين لمجموعة من العبيد يقدر عددهم ب سبعة وسبعين عبدا في محاولة للوصول للسفينة والهروب إلى الحرية في الولايات الشمالية الحرة. كان من المفترض أن ترحل السفينة من نهر البوتوماك من خليج تشيسابيك إلى تشيسابيك وقناة ديلوار. وقتها ايمليى كانت في الثالثة عشر من عمرها ومارى ما بين الخامسة عشرة والسادسة عشرة.

اللؤلؤة', وعليها كل العبيد الهاربون مختبئون بين الصناديق، شقت طريقها في البوتوماك. قبطان أحد السفن البخارية العابرة قدم تقريرا حول سفينة مشبوهة حال وصوله إلى واشنطون، وبدأت السلطات بمطاردة الؤلؤة بطول النهر واحتجزتها حال رسوها بخليج بحرى انتظارا لانتهاء عاصفة.

انتظر حشد من الناس اللؤلؤة حينما كان يتم جرها إلى واشتنطون. وتم التحفظ على قائداها البيض في مكان آمن باعتبارهم تجار رقيق بعد أن هاجمهم بعض الناس. والرقيق الهاربون سجنوا في السجن المحلى. فيما بعد عرف أن شخصا ما من الحشد سأل الفتاتان عما إذا كانتا تشعران بالعار لما قامتا به، ردت اميلى بفخر أنه ستفعل الشئ عينه مرة أخرى. مرت ثلاثة أيام من الثورة والاضطرابات بعدها وصل تجار رقيق آخرون لشراء العبيد الهاربين من المالكين الغاضبين والمستائين.

نيو أورليانز
بالرغم من جهود باول ادمونسون اليائسة لتأخير بيع أولاده حتى يتمكن من جمع المال الازم لشراء حريتهم، قام الشريكان في تجارة الرق بروين وهيل من الإسكندرية بفرجيينا بشراء ستة من أقارب ادمونسون. في ظل ظروف غير آدمية تم نقل الأقارب إلى لويزيانا على متن قارب. كانت نيوأورليانز كانت مشهورة وقتها كسوق لبيع العبيد والفتيات البارعات ك عبيد للجنس.

هاميلتون ادمونسون، الأكبر بين الأقارب، كان يحيا كرجل حر لفترة طويلة، ويعمل كصانع براميل. بمساعدة التبرعات من كاهن ميثودى وقام بتنظيم جمع التبرعات أبوهم، هاميلتون رتب لشراء أخاه صأمويل ادمونسون عن طريق تاجر قطن انجليزى ثرى حيث عمل لديه كرئيس للخدم.

الأبناء الآخرون اجبروا على البقاء لأيام داخل سقيفة مفتوحة بمواجهة الشارع بانتظار الشراة. عوملت الاختان بفظاظة بالغة وتعرضتا لتعليقات فاحشة. قبل أن تنجح العائلة بانقاذ بقية اعضائها، ضربت الحمى الصفراء نيوأورليانزو قام تجار الرقيق بنقل الاختين إلى الإسكندرية في محاولة لإنقاذ استثماراتهم.

افرايم ادمونسون وجون ادمونسون، أخان آخران كانوا على متن اللؤلؤة، ظلوا في نيو أورليانز حيث عمل هاميلتون من اجل إطلاقهم ونجح في ذلك.

هنرى وارد بيتشر
في الأسكندرية، امضت الأختان أيامهم في غسيل الملابس، وكى الملابس والحياكة وبالليل يتم حبسهم. بول ادمونسون استمر في حملته لتحرير مارى واميلى في حين كان تجار العبيد بريون وهيل يطلبون 2,250 دولار مقابل حريتهم.

بخطابات من المناصرين من منطقة واشنطون، قابل بول ادمونسون هنرى وارد بيتشر، واعظ بروتستانتى شاب كان قد وصل لتوه إلى بروكلين. أعضاء كنيسة بيتشر ساهموا بالنفقات اللازمة لشراء حرية الاختين ادمونسون. بصحبة ويليام شابل، أحد المسئولين عن محاولة الهروب على اللؤلؤة، ذهب بيتشر إلى واشنطون لترتيب عملية الشراء.

تم عتق مارى واميلى ادمونسون من الرق في نوفمبر 4، 1848. احتفلت العائلة بالمناسبة في منزل آخر للاختان في واشنطون. كنيسة بيتشر استمرت في المساهمة بالنقود لتعليم الاختين في المدرسة. التحقتا ب الكلية المركزية لنيويورك، مؤسسة مختلطة العرق في كورتلاند, نيويورك، وعملتا كعاملتى نظافة للمساهمة في النفقات.

أثناء الدراسة، سافرت الأختان في ولاية نيويورك للمشاركة في مهرجانات الجرى المناهضة ضد الرق. قصة استرقاقهم، محاولة هروبهم ومعاناتهم تم ترديدها بكثرة وقام ابن بيتشر وكاتب سيرته بتسجيل أن «هذه الحالة في هذا الوقت جذبت اهتمام واسع.»

اشتركت الاختان أيضا في مزادات ساخرة للرقيق صممها بيتشر لجذب انتباه الناس لقضية مناهضة العنصرية. في وصف دور المراة التي لعبته الاختان ادمونسون في هذه التمثيليات المسرحية السياسية ذات الطابع الجماهيرى، أكد أحد العلماء في جامعة ميرلاند أن:

عرض بيتشر كان أنجح مزاداته بتوظيفه ل إمراة هجينة الأصل جذابة أو طفلة (كالاختان ادمونسون، أو الطفلة الجميلة، بينكى، والتي طبقا لبيتشر، «ليس بوسع أحد تمييزها من طفل أبيض»), جاعلا اختياره لطاقم التمثيل كاحتجاج سياسى محسوب لجذب اهتمام الجمهور. وبعرضه أجساد النساء على خشبة المسرح، حث بيتشر جمهوره على تخيل المصير المنتظر لهذه النساء اليافعات، أو كما قال هو التسليع التجارى، في مزادات بيع الفتيات البارعات في نيوأورليانز.اختياره لطاقم الممثلين كان سينجح فقط مع هذه النساء فاتحى البشرة الجميلات.

مؤتمر قانون العبودية

في صيف 1850, حضرتا الاختان ادمونسون مؤتمر قانون العبيد، وهو عبارة عن اجتماع لمناهذة الرق في كازانوفيا نظمه الناشط المحلى المناهض للعنصرية ثيودور دوايت ويلد وآخرون للتظاهر ضد بند العبيد الهاربون والمتوقع تمريره لاحقا في الكونغرس الأمريكي. تحت هذا البند، سيطبح لمالكي الرقيق الحق في القبض على الهاربين منهم في الشمال. قرر المؤتمر أن كل العبيد هم سجناء حرب وحذر الأمة من تمرد لامناص منه للعبيد حتى يتحرورا.

في المؤتمر، ظهرتا الاختان في صورة تاريخية أخذها أخو ثيودور دوايت ويلد، إزرا جرين ليف ويلد. يظهر أيضا في الصورة آبى كيلى فوستر والخطيب الأسطورى فردريك دوجلاس.

كما يرى في الصورة، تركيبة الاختان ادمونسون مقاربة لدوجلاس وأغمق بوضوح من فوستر. بينما هناك عبيد كثر «من الصعب ان تفرقهم من البيض», العرق المختلط للأختان ادمونسون ساعدهم في دورهم كوجهان معروفان للعامة من الرقيق الأمريكي.

كلية اوبرلين
في 1853, التحقتا الاختان ادمونسون ب المدرسة الاعدادية للسيدات الناشئات في كلية اوبرلين في أوهايو بدعم من بتشر وأخته، هارييت بتشر ستو، مؤلف كوخ العم توم. ستة أشهر بعد وصولهم إلى اوبرلين، توفيت مارى ادمونسون ب السل.

نفس العام، أدرج ستو جزء من قصة الاختان ادمونسون مع قصص حقيقة أخرى حول العبودية في لكتابه مدخل ل كوخ العوم توم.

مدارس عادية للفتيات الملونات
عادت اميلى في سن الثامنة عشر إلى واشنطن مع والدها، حيث التحقت ب مدرسة عادية للفتيات الملونات، بالقرب من ما يعرف حاليا ب ميدان دبونت وتقوم المدرسة بتدريب النساء الأمريكيات الأفريقيات ليصبحوا معلمات. للحماية، انتقلت عائلة ادمونسون لكوخ أرضى في الأثناء كانت اميلى ومرتيلا ماينر، صاحبة المدرسة، يتدربان على إطلاق النار.

حياتهم فيما بعد
عام 1860 تزوجت اميلى ادمونسون من لاركين جونسون. عادوا إلى ساندى سبرنج, ميرلاند وعاشوا هناك اثنى عشر عاما قبل أن ينتقلوا إلى أناكوستيا. وهنناك قاموا بشراء قطعة أرض وأصبحوا من الأعضاء المؤسسين ل مجتمع هيلسدال. على الأقل ولد أحد اطفالهم في مقاطعة مونتجمرى، ميرلاند.

حافظت اميلى ادمونسون على علاقتها مع زميل من سكان اناكوستيا فردريك دوجلاس، وأكملا العمل سويا في حركة مناهظة الاستعباد. حتى بعد المصادقة على التعديل رقم 13 في الدستور الأمريكي، وبقيا سويا حتى ان أحفاد اميلى لاحظو أنهم كانو ك «أخ واخت.» توفيت اميلى امونسون بمنزلها في سبتمبر 15، 1895.

طالع أيضا
 قوانين العبيد الهاربين
 كريستال ماكميلان
 أوليفيا زيمور

مراجع وملاحظات

قائمة مراجع
 ديبى ابل جيت، الرجل الأشهر في أميركا: سيرة حياة هنرى وارد بيتشر (دبل داى، يونيو 2006)
 ريكس، مارى كاى، «هروب على ظهر اللؤلؤة: المزاد البطولى للحرية في العالم السرى للسكك الحديدية» (هاربر كولينز للنشر، يناير 2007)

أشخاص من الإسكندرية (فرجينيا)
أفارقة أمريكيون مناهضون للعبودية
إفريقيات أمريكيات في القرن 19
أمريكيات في القرن 19
أمريكيون ناشطون بحقوق الإنسان
الثنائي الشقيق
عبيد أمريكيون
عبيد أمريكيون في القرن 19
معتقون
مواليد 1832
مواليد 1835
ناشطات أمريكيات
ناشطات حقوق مدنية
ناشطو حركة الحقوق المدنية
ناشطون أفارقة أمريكيون في القرن 19
وفيات 1853
وفيات 1895

الأختان أدمونسون


La Caine () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in north-western France.

History
A nunnery was founded at La Caine, probably in 1066.

World War II

Following the Allied Normandy Landings, the headquarters of Panzer Group West was established in the Chateau at La Caine.  The headquarters' new location was revealed to the British intelligence by Ultra's deciphering of German signals traffic.  On 10 June 1944, aircraft of the RAF's Second Tactical Air Force bombed the village killing the German chief of staff and many other personnel.  German communications equipment and vehicles were also destroyed.

Geography
La Caine is about 12 miles southwest of Caen. The municipality is adjacent to Préaux-Bocage in the north, Montillières-sur-Orne in the northeast and east, Ouffières in the southeast, Thury-Harcourt-le-Hom in the south and Montigny in the west.

Demographics
The population changes are known through the population censuses carried out in the municipality since 1793. From 2006, the legal populations of the municipalities have been published annually by Insee.

Religion

La Caine has a small Roman Catholic church, the L'église Notre-Dame.

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

La Caine


Robert Timmins (n. 27 de septiembre de 1987) es un actor inglés de cine y televisión. Tiene un hermano gémelo llamado Jonathan Timmins con quien trabajó en la película "The prince and the pauper" l versión del año 2000 y en el episodio de "Trial & Retribution" "Mirror Image" Part 1 y Part 2.

Historia
Sus primeras apariciones fueron en la serie de televisión "Oscar Charlie" y en la película "The prince and the pauper" (versión lanzada en el año 2000), también participó del elenco de un corto de horror llamado "Peek-a-boo" y en documentales y series para la televisión, aunque en papeles secundarios. Su último trabajo fue para la serie de televisión "Trial & Retribution" en el año 2007. (http://www.imdb.com) </ref>

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra

Robert Timmins


Prignitz (med ældre stavning også Priegnitz) er et historiskt landskab i det nordøstlige Tyskland. Historisk omfattede landskabet den nordvestlige del af Markgrevskabet Brandenburg, som begrænsedes af Hannover, Mecklenburg, Mittelmark, Magdeburg og Altmark. Prignitz er fortrinsvis en sandslette omkring floderne Elben, Havel, Dosse og Stepenitz.

Prignitz (slavisk pregynica), betyder noget i retning af et "utilgængeligt skovområde" ("ungangbares Waldgebiet"). Mod vest strækker Prignitz sig over Landkreis Prignitz og dele af Landkreis Ostprignitz-Ruppin. Små dele af den historiske region hører i dag under Mecklenburg-Vorpommern (Landkreis Ludwigslust-Parchim) og Sachsen-Anhalt (ved Havelberg).

Befolkning og byer
Området er i dag Tysklands mest tyndt befolkede region og har kun småbyer, f.eks. Wittenberge, Pritzwalk, Wittstock/Dosse, Perleberg, Havelberg og Kyritz. Landbrug, levnedsmiddelindustriog turisme dominerer som erhverv. Området har traditionelt været administreret fra Perleberg, som i dag er hovedby i Landkreis Prignitz.

Nuværende administrativ indelning
Landskapet motsvarar med dagens administrativa gränser huvudsakligen Landkreis Prignitz och västra delen av Landkreis Ostprignitz-Ruppin i Brandenburg. Mindre delar av regionen tillhör även Landkreis Ludwigslust-Parchim i Mecklenburg-Vorpommern och Landkreis Stendal i Sachsen-Anhalt.

Trafik
En vigtig jernbanelinje i området er Prignitzexpressen, som forbinder Wittenberge, Perleberg, Pritzwalk og Wittstock med Berlin via Neuruppin. Gennem regionen passerer motorvejene A24 og A19 som forbinder Berlin med Hamburg respektive Rostock.

Kilder og henvisninger

 Prignitz historie – ein kurzer siedlungs-, kunst- und kulturgeschichtlicher Überblick
 Die Prignitz entdecken, Beschreibung von Landschaft und Dörfern
 Die Prignitz – Turistinformation om Prignitz
 Om Priegnitz i Nordisk familjebok, 1904–1926.

Brandenburgs historie
Brandenburgs geografi

Prignitz


Teodora Keramičieva (født den 14. januar 1996 i Skopje) er en makedonsk håndboldspiller, som spiller i HC Vardar og Makedoniens håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Nordmakedonien
Personer fra Skopje

Teodora Keramičieva


L'éboulement de Capitólio est survenu le 8 janvier 2022 au  à Capitólio, dans le Minas Gerais, au Brésil. L'éboulement a fait au moins 7 morts, 32 blessés et 3 disparus.

Contexte

Le barrage de Furnas à Capitólio attire de nombreux touristes à la recherche de balades en hors-bord et de plongée dans la région. Les canyons du site sont formés de rochers de plus de vingt mètres de haut. Dans une interview accordée à GloboNews, le lieutenant Pedro Aihara, porte-parole des pompiers du Minas Gerais, a expliqué que la formation du site est constituée de roches sédimentaires et, par conséquent, plus sensibles à l'action du vent et de la pluie. En fin de matinée du 8 janvier 2022, le même jour que l'accident, la Défense Civile de Minas Gerais avait émis une alerte aux fortes pluies dans la région de Capitólio avec possibilité de "chute d'eau" : "Eviter les chutes d'eau pendant la saison des pluies".

Éboulement
L'éboulement s'est produit vers  (heure locale) au barrage de Furnas à Capitólio, dans la copropriété d'Escarpas do Lago, touchant quatre bateaux avec des touristes. Environ 70 à 100 personnes se trouvaient sur le site, qui était isolé et fermé. Le service d'incendie de Minas Gerais a d'abord signalé qu'une "trombe marine" près des rochers avait provoqué le glissement de terrain, les faisant tomber d'une hauteur de plus de cinq mètres. Or, selon Gustavo Cunha Melo, spécialiste de la gestion des risques, la trombe marine a peut-être joué le rôle de déclencheur du glissement de terrain, mais ce n'était pas forcément la cause du problème. Pour Melo, la roche tomberait de toute façon, à cause de l'érosion. Le porte-parole des pompiers, Pedro Aihara, a expliqué que la formation rocheuse sur le site et les pluies dans la région ont facilité les chutes de pierres et que la façon dont la pierre est tombée a aggravé la situation.

Le spécialiste de la gestion des risques et de la sécurité Gerardo Portela a rapporté dans une interview à CNN Brésil que des images publiées sur les réseaux sociaux montraient que les occupants des navires étaient prévenus par des personnes alentour du risque d'effondrement de l'ouvrage, mais que l'initiative de s'éloigner de la zone à risque a tardé à se concrétiser : "Ces dernières images révèlent qu'il y avait le temps d'empêcher les gens d'être touchés, il y avait des signes visuels, il y avait probablement des bruits, car des morceaux de roche gisaient sur l'eau, c'est regrettable". Portela a également signalé qu'il y avait un "impréparation": "nous avons observé que les bateaux étaient surpeuplés, avec la proue pointée vers l'emplacement à risque, elle devrait être positionnée avec la proue du côté opposé en cas de besoin éventuel d'abandonner la zone. Succession d'échecs, les gens plus loin prenaient conscience du risque, mais eux, même professionnels, ne pouvait pas obtenir la bonne attention".

Sauvetage
34 personnes ont été impliquées dans l'éboulement. Sept décès ont été confirmés par les pompiers, trois femmes et quatre hommes, toujours non identifiés. Trois personnes sont portées disparues. Le bataillon des opérations aériennes, en plus des plongeurs, a été mobilisé pour travailler sur le site. Plus de 40 soldats se trouvaient dans la région et un avion a commencé à rechercher. La police de Furnas River a immédiatement déployé des équipes de recherche et de sauvetage sur le site.

Toutes les victimes ont été transportées dans les hôpitaux de la région. Trois ont été emmenés à São José da Barra. Deux autres blessés graves avaient des fractures aux membres supérieurs et ont été emmenés à Piumhi et Passos dans des ambulances de la municipalité. Un autre patient stable a eu un traumatisme au visage. Les autres ont été légèrement blessés.

32 personnes ont été soignées en raison de l'effondrement, la plupart avec des blessures mineures. 27 personnes ont été prises en charge et libérées, 23 d'entre elles de la Santa Casa de Capitólio et 4 autres de la Santa Casa de São José da Barra. Quatre restent hospitalisés. Les recherches ont été suspendues pour la nuit.

Réactions
Une vidéo a commencé à circuler sur les réseaux sociaux montrant la catastrophe, et sa véracité a été confirmée. La marine brésilienne a publié une note officielle peu de temps après, informant : "Une enquête sera ouverte pour enquêter sur les causes, les circonstances de l'accident/fait qui s'est produit." Le , , a déploré l'effondrement sur les réseaux sociaux : "Nous subissons actuellement la douleur d'une tragédie dans notre État, en raison de fortes pluies, qui ont provoqué le détachement d'un mur de pierres dans le réservoir de Furnas à Capitólio. Le gouvernement de Minas est présent dès les premiers instants à travers la défense civile et les pompiers." Zema a également exprimé sa solidarité avec les familles des victimes : "Je soutiens les familles dans cette période difficile. Nous continuerons d'agir pour apporter le soutien et le soutien nécessaires."

Notes et références

Voir aussi

Janvier 2022
2022 au Brésil
Catastrophe au Brésil
Catastrophe en 2022
Écroulement

Éboulement de Capitólio


|}

Die Bahnstrecke Cannes–Grasse ist eine eingleisige Eisenbahnstrecke in Frankreich. Sie verbindet die Stadt Cannes mit Grasse.

Streckenverlauf

Die Strecke benutzt bis kurz vor Cannes-La-Bocca die zweigleisige Bahnstrecke Marseille–Ventimiglia. Dort zweigt sie ab und richtet sich in nördlicher Richtung aus, sie steigt langsam an und erreicht am Haltepunkt Ranguin 54 m ü. Meer. Die Strecke steigt weiter an und erreicht schließlich den Bahnhof Grasse, der auf einer Höhe von 212 m liegt. Die Strecke ist zwischen Cannes-La-Bocca und Grasse eingleisig, die Bahnhöfe Le Bosquet, Mouans-Sartoux und Grasse besitzen Ausweichgleise.

Geschichte

Die Bahnstrecke wurde am 13. November 1871 eröffnet. Sie wurde durch die Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée betrieben. In den Jahren 1903 bis 1911 war die Strecke probeweise mit 12 kV 25 Hz elektrifiziert, wobei eine Versuchslokomotive von Auvert und Ferrand eingesetzt wurde. Die Konkurrenz des Straßenverkehrs führte zur Einstellung des Personenverkehrs am 2. Oktober 1938.  Von 1938 bis 1997 gehörte die Strecke der Société nationale des chemins de fer français, 1997–2014 war sie im Besitz der Réseau ferré de France, ab 2015 gehört sie zu SNCF Réseau.

Von 1978 an wurde auf dem Abschnitt Ranguin–Cannes wieder Personenverkehr betrieben. Dieser Verkehr wurde von dem Syndicat Intercommunal des Transports Publics de Cannes et du Cannet erbracht, der einen Triebwagen zu diesem Zweck einsetzte.

Bis 1991 wurde Güterverkehr bis nach Grasse betrieben, danach nur noch bis nach Ranguin. Nachdem die Strecke komplett erneuert und mit 25 kV 50 Hz elektrifiziert worden war, wurde sie am 26. März 2005 wieder in Betrieb genommen. Diese Arbeiten haben 107 Millionen Euro gekostet, 25 % wurden durch den französischen Staat finanziert.

Wegen eines Erdrutsches in der Nähe des Tunnels de la Ferme de Ranguin war der Betrieb von März bis Juli 2013 unterbrochen.

Vom 10. Dezember 2016 bis zum 9. Dezember 2017 war die Strecke komplett gesperrt, um in Le Bosquet ein Kreuzungsgleis zu errichten, die Bahnsteige aller Stationen auf eine Länge von jeweils 220 Metern zu verlängern und zwei Bahnübergänge durch eine Unterführung zu ersetzen.

Betrieb
Der Personenverkehr wird unter der Marke TER SUD Provence-Alpes-Côte d'Azur durch die Société nationale des chemins de fer français (SNCF) betrieben. Diese Züge verbinden Grasse stündlich mit Nizza und Ventimiglia in Italien. An Wochentagen morgens und abends werden sie durch einzelne Verstärkerfahrten zu einem Halbstundentakt ergänzt.

Literatur

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Provence-Alpes-Côte d'Azur

Bahnstrecke Cannes–Grasse


Burton Albion Football Club is a professional association football club in the town of Burton upon Trent, Staffordshire, England. The team compete in League One, the third tier of the English football league system. The club moved its home ground in 2005 to the Pirelli Stadium from Eton Park. The club's nickname, The Brewers, evokes the brewing heritage of Burton upon Trent.

Burton Albion were formed in 1950 and initially joined the Birmingham & District League before switching to the Southern League eight years later. They were promoted from the Southern League Division One in 1965–66, 1971–72 and 1973–74 and were relegated from the Southern League Premier Division in 1970, 1973 and 1977. Burton spent 1979 to 1987 in the Northern Premier League, before reverting to the Southern League Premier Division. The club rejoined the Northern Premier League in 2001 and were promoted to the Conference as Northern Premier League champions in 2001–02.

Nigel Clough spent seven seasons as the club's player-manager in the Conference and then led them into the Football League as champions of the Conference in 2008–09. They lost the 2014 League Two play-off final, but went on to win the League Two title in 2014–15 and were promoted from League One in 2015–16. Burton spent two seasons in the championship until relegation in 2018.

History

1950–1998: early years

Burton Albion were formed in 1950, and joined the Birmingham & District League. They finished the 1953–54 season as runners-up, and in 1958–59 joined the Southern League North Western zone. In 1965–66 Burton missed out on the runners-up place on goal difference, but were still promoted to the Southern League Premier Division. They avoided relegation in 1968, due to Stevenage Town folding, but were relegated to Division One after an unsuccessful 1969–70 season.

Burton missed out on promotion on goal average in 1970–71, but finished as runners-up the following season and were promoted back to the Premier Division. The next two seasons saw them relegated, and then promoted back to the Premier Division again. They stayed in the same division until being relegated once more at the end of 1976–77.  League rearrangements saw Burton moved to the Northern Premier League, because of their location in the central Midlands, and then back to the Southern League in 1987–88, the season after losing in a replayed FA Trophy Final to Kidderminster Harriers.

Into the new millennium

In October 1998, Nigel Clough was appointed as player-manager and he led the club to two successive runners-up spots, in 1999–2000 and 2000–01. Burton were again moved to the Northern Premier League Premier Division in 2001–02, which they won by a margin of 15 points, scoring 106 goals in the process. The club were promoted to the Football Conference for the first time.

The club was brought to national attention when they were drawn at home against 11-times winners Manchester United in the third round of the 2005–06 FA Cup. The Brewers held the Premier League team to a 0–0 draw at home, but lost the replay 5–0 in front of over 11,000 Burton fans, setting a record for number of away fans at Old Trafford.

2009–present: Football League and rise to the championship

In January 2009, with Burton 13 points clear at the top of the table, Clough left the club to become the manager of Derby County, with Roy McFarland installed as caretaker manager until the end of the season. Despite this managerial change, Burton went on to set a league record for the most consecutive wins, and in February 2009, when the team was 19 points clear at the top of the table, Conference sponsors Blue Square declared Burton the winners of the 2008–09 title in a public relations stunt in which they paid out all bets. Following that announcement, the club saw their lead reduced week by week, but secured promotion to the Football League in the final game of the season, despite losing 2–1 away to Torquay United when Cambridge United could only manage a goalless draw to Altrincham. At the end of the season Roy McFarland left the club and was replaced by Paul Peschisolido, with Gary Rowett acting as his assistant.

Burton's first win in the Football League was 5–2 against Morecambe at the Pirelli Stadium and they finished 13th in their first campaign in the Football League. In their second season Burton claimed a notable scalp in the FA Cup third round when they knocked out championship team Middlesbrough 2–1 at the Pirelli Stadium. In the league, Burton experienced a 17-game winless run and fell from fifth place on Boxing Day to 17th place at the end of the 2011–12 season, which led to the sacking of Peschisolido.

Gary Rowett was appointed as the new manager of Burton in May 2012. In his first full season in charge, he led Burton to a fourth-place finish and the play-offs, missing out on automatic promotion by two points. Burton lost their play-off semi-final 4–5 on aggregate to Bradford City despite winning the first leg 3–2 at Valley Parade. In the 2013–14 season, Burton finished sixth, reaching the play-off final in which they lost 1–0 against Fleetwood Town.

During the 2014–15 season, Rowett left to join Birmingham City, and was replaced by Jimmy Floyd Hasselbaink. Under Hasselbaink the Brewers won League Two and were promoted to League One for the first time in their history. Hasselbaink left by mutual consent in December 2015 to join Queens Park Rangers as manager. Clough returned to Burton to replace him for his second spell as manager and led the club to a second-place finish in the league, earning promotion to the Football League Championship, another first for Burton.

The Brewers opened their first season in the championship with a 4–3 loss to local rivals Nottingham Forest. Burton went on a six-match streak without losing between 18 February and 18 March beginning with a 2–1 win at home to ex-Premier League opponents Norwich City and culminating in a 3–5 defeat to Brentford and including a 1–0 win over Nottingham Forest in the reverse fixture. Burton secured their championship status on 29 April 2017 after a 1–1 draw with Barnsley. Burton spent much of their second season in the championship in the relegation zone. three wins in the late stage of the season boosted their chances of survival, including a 2–1 win over relegation rivals Sunderland. However, following a 2–1 defeat to Preston North End on the final day of the season, Burton were relegated back to League One.

In 2018–19, in spite of being in mid-table in League One, they made the semi-finals of the EFL Cup, after wins over Shrewsbury Town, Aston Villa, Burnley, Nottingham Forest and Middlesbrough. Facing Manchester City, Burton lost the first leg 9–0 at the Etihad Stadium, eventually losing 10–0 on aggregate.

Stadium

Albion began life at the Lloyds Foundry ground on Wellington Street, but high attendances meant that the club quickly searched for a more suitable home. Eton Park was built off Derby Road and officially opened on 20 September 1958, coinciding with the club's promotion to the Southern League. Until its demolition in 2005, the Brewers played all their home games at Eton Park.

The Pirelli Stadium on Princess Way was built in 2005 and is the current home of the Brewers, replacing Eton Park, also on the same road, which was demolished and developed into housing. The ground cost £7.2 million to build, and was built on the former site of the Pirelli UK Tyres Ltd Sports & Social Club. The land was donated to the club by Pirelli in return for naming rights.

The ground was designed by architect Jon Hawkeye, and has served as the inspiration for numerous newer grounds, including Morecambe's Globe Arena, and the proposed Hayes & Yeading stadium. It gained its most recent safety certificate from Staffordshire County Council on 12 July 2010, having been subject to crowd trouble on 8 May 2010 at the hands of Grimsby Town fans following their relegation from Football League Two.

The Pirelli Stadium has seen minor capacity changes since its construction, and the current capacity is 6,912, with 2,034 being seated in the South (Main) Stand. The current record attendance for the stadium stands at 6,746 for an EFL Championship match against Derby County on 26 August 2016. Previous records include 6,192 for a Conference National 1–0 defeat against Oxford United, during the club's title-winning season, and 6,191 for an FA Cup third-round match on 8 January 2006 against Manchester United.

The stadium also hosts the National ISFA Under-13 tournament final.

Rivalries

In their non-League days the Brewers' local rivals were Gresley Rovers, Nuneaton Borough, Stafford Rangers and Tamworth. However, since the club's rise to the Football League these rivalries have become less intense.

Following promotion to the Football League, local rivalries with Port Vale, Notts County, Chesterfield and Walsall have arisen.  Except for Notts County, all these clubs had been rivals to Albion's predecessor, Burton United in the early 1900s. There is also a largely friendly rivalry with Derby County, partly because of the shared fanbase, but particularly following the transfer of manager Nigel Clough to the championship club in 2009 and the arrival of several ex-Derby players during the Paul Peschisolido era.

Their 2016 promotion into the championship resulted in matches with local big clubs Aston Villa, Birmingham City, Derby County, Nottingham Forest and Wolverhampton Wanderers.

Players

First-team squad

Out on loan

Former players

Player of the Year
As voted for by supporters of the club.

 1971   Bobby Goodwin
 1972   Phil Annable
 1973   John Beresford
 1974   Frank Gregg
 1975   Phil Annable
 1976   Brendon Phillips
 1977   Phil Annable
 1978   Barry Alcock
 1979   Phil Annable
 1980   Ken Blair
 1981   Bryan Kent
 1982   Owen Bell
 1983   Clive Arthur
 1984   Paul Evans
 1985   Doug Newton
 1986   Alan Kamara
 1987   Alan Kamara
 1988   Ian Straw
 1989   Nick Goodwin
 1990   Nick Goodwin
 1991   Mark Owen
 1992   Nick Goodwin
 1993   Alan Kurila
 1994   Nicholas Harlow
 1995   Darren Acton
 1996   Matt Smith
 1997   Simon Redfern
 1998   Mark Blount
 1999   Mark Blount
 2000   Darren Stride
 2001   Darren Wassall
 2002   Darren Stride
 2003   Matt Duke1
 2003   Christian Moore1
 2004   Aaron Webster
 2005   Andrew Corbett
 2006   Darren Tinson
 2007   Kevin Poole
 2008   John McGrath
 2009   Jake Buxton
 2010   Tony James
 2011   Adam Legzdins
 2012   Calvin Zola
 2013   Lee Bell
 2014   Ian Sharps
 2015   Stuart Beavon
 2016   Stuart Beavon
 2017   Jackson Irvine
 2018   Lucas Akins
 2019   Lucas Akins
 2021   Ryan Edwards
 2022   John Brayford
 2023   Sam Hughes

1 Matt Duke and Christian Moore joint recipients of 2003 award.

Backroom staff

Club officials

Source: Burton Albion | Club | Who's Who

Honours and achievements

League
 League One (level 3)
Runners-up: 2015–16

 League Two (level 4)
Champions: 2014–15

 Conference (level 5)
Champions: 2008–09

 Northern Premier League (level 6)
Champions: 2001–02

 Southern Football League Premier Division
Runners-up: 1999–2000, 2000–01

Cup
 FA Trophy
Runners-up: 1986–87

 Southern League Cup
Winners: 1963–64, 1996–97, 1999–2000
Runners-up: 1988–89

Minor titles

 Northern Premier League Challenge Cup
 1982–83

 Staffordshire Senior Cup
 1955–56

 Birmingham Senior Cup
 1953–54, 1996–97

Records
 Best League position: 20th Football League Championship (level 2) – equivalent to 40th overall (2016–17)
 Best FA Cup performance: 4th round
2010–11 (vs. Burnley)
 Best FA Trophy performance: final
 1986–87 (after replay) (vs. Kidderminster Harriers)
 Best Football League Cup performance: semi-final
 2018–19  (vs. Manchester City)
 Best Football League Trophy performance: 3rd round
 2022–23 (vs. Accrington Stanley)
 Biggest win: 12–1 vs. Coalville Town – Birmingham Senior Cup, 6 September 1954
 Heaviest defeat: 10–0 vs. Barnet – Southern League Premier Division, 7 February 1970
 Biggest Football League win: 6–1 vs. Aldershot Town – Football League Two, 12 December 2009
 Biggest Football League defeat:
1–7 vs. Bristol Rovers – Football League Two, 14 April 2012
1–7 vs. Port Vale – Football League Two, 5 April 2013
0–6 vs. Fulham – Football League Championship, 20 January 2018
 Biggest FA Cup win: 0–4 vs. Halifax Town, 10 November 2007
 Biggest FA Cup defeat: 8–0 vs. AFC Bournemouth, 17 November 1956
 Biggest Football League Cup win: 4-0 vs. Morecambe, 27 August 2019
 Biggest Football League Cup defeat: 0–9 vs. Manchester City, 9 January 2019
 Biggest Football League Trophy defeat: 5–1 vs. Chesterfield, 1 September 2009
 Highest scoring Football League game: 5–6 vs. Cheltenham Town – Football League Two, 13 March 2010

1Before re-arrangement of non-League pyramid to include Conference North/South.Source: Burton Albion | Club | History | Honours | Club Honours

Personnel records

Goalscoring

Top goalscorers
As of 20 September 2010 (competitive matches only):

Top Football League goalscorers
As of 16 July 2022, goals not appearances, they're since 23 April 2017 (Football League matches only):

Appearances and goals count for Football League only.
Source: Burton Albion, The Football League

Other goalscoring records

 Most goals in a season: Stan Round – 59 (1965–66)
 Most goals in Football League season – Shaun Harrad – 21 (2009–10)
 Most hat-tricks: Stan Round – 12
 Most Football League hat-tricks – Greg Pearson, Shaun Harrad, Billy Kee, Lucas Akins– 1

Appearances

Most appearances
As of 15 June 2012 (competitive matches only):

Most Football League appearances
As of 23 April 2020. (Football League matches only):

Appearances and goals count for Football League only.
Source: Burton Albion, Football League

Transfers
 Highest transfer fee paid: Liam Boyce – £500,000
 Highest transfer fee received: Jackson Irvine – £2,000,000

Full international players
Burton Albion players who have represented their country while contracted to the club.

 – Jacques Maghoma (2010)
 – Aurélien Joachim (2015)
 – Jackson Irvine (2016)
 – Lee Williamson (2016)
 – Jamie Ward (2016)
 – Tom Flanagan (2017)
 – Matthew Lund (2017)
 – Liam Boyce (2018)
 - Kieran O'Hara (2019)

Managers

References

External links

Charlie Williams at My Football Database

Football clubs in Staffordshire
English Football League clubs
Association football clubs established in 1950
1950 establishments in England
Southern Football League clubs
National League (English football) clubs
Sport in Burton upon Trent
Football clubs in England

Burton Albion F.C.


La Ruta 56 denominada "Ruta Nacional Nº 56 Coronel Bernabé Rivera" es una de las rutas nacionales de Uruguay.
Su recorrido comienza en la rotonda sur de acceso a la ciudad de Florida  en la ruta 5, siendo este punto su km 0 y se extiende en sentido oeste-este uniendo las Rutas Nacionales 5, 6 y 7, en el departamento de Florida.

Su extensión es de 53 km, finalizando su trazado en el km 124 de la ruta Nº 7, a poco más de 1 km al norte de la localidad de Reboledo.
La ruta presenta bitumen en todo su recorrido y forma parte de la red secundaria de carreteras uruguayas.

El estado de esta carretera es muy bueno en todo su recorrido.

Puntos destacados en su recorrido

 km 0,0: Empalme con ruta 5 y acceso a la ciudad de Florida por Av Wilson Ferreira Aldunate
 km 12,0: Paraje Colonia Sánchez
 km 18,5: Acceso al Paraje Parada Urioste
 km 31,0: Empalme con ruta 6 y Poblado de San Gabriel
 km 53,0: Empalme con ruta 7

Referencias

 056
Departamento de Florida

Ruta 56 (Uruguay)


Jiří Lehečka, né le  à Mladá Boleslav, est un joueur de tennis tchèque, professionnel depuis 2020.

Carrière

Parcours Junior
Jiří Lehečka atteint le  rang mondial chez les juniors en 2019 après avoir notamment remporté le tournoi de Wimbledon en double avec Jonáš Forejtek. En simple, il est quart de finaliste à l'Open d'Australie et à l'US Open.

En 2020, il est demi-finaliste du Challenger de Prostějov et s'adjuge un Futures à Prague. Il continue sa progression en 2021 en disputant quatre finales en Challenger, s'imposant à Tampere et Bucarest. Fin novembre, il participe à la phase finale de la Coupe Davis avec l'équipe de Tchéquie. Il perd un match en simple contre Cameron Norrie et un en double avec Tomáš Macháč.

2022. Révélation : finale Next Gen ATP Finals et première 1/2 finale sur le circuit principal

Il se qualifie pour l'Open d'Australie où il est battu par Grigor Dimitrov en quatre sets.

Il se révèle en février lors du tournoi ATP 500 de Rotterdam. Alors qu'il dispute son troisième tournoi ATP seulement, il s'extirpe des qualifications puis élimine le  mondial, Denis Shapovalov (6-4, 6-4), puis enchaîne en écartant Botic van de Zandschulp et Lorenzo Musetti. Il est finalement battu en demi-finale par Stéfanos Tsitsipás (6-4, 4-6, 2-6). Cette performance lui permet de faire son entrée dans le top 100.

En mai, sur le circuit Challenger, il perd en finale de Mauthausen en Autriche contre le local Jurij Rodionov en deux sets. En août, il gagne chez lui le Challenger de Liberec face à Nicolás Álvarez Varona.

Il se présente aux Next Gen ATP Finals de Milan où il effectue un bon parcours, en battant respectivement les Italiens Francesco Passaro et Matteo Arnaldi mais perdant face à l'Américain, Brandon Nakashima en trois sets lors de la phase de poules. En demi-finale, il bat le Suisse Dominic Stricker en quatre manches après 1 h 22. Il s'inclinera en finale de nouveau contre Brandon Nakashima sans prendre la moindre manche.

2023. Confirmation au plus haut niveau, 1/4 à l'Open d'Australie, 1/8 à Wimbledon et finale à Winston-Salem

Lors de l'Open d'Australie, il écarte d'abord le Croate Borna Ćorić, tête de série numéro 21, (6-3, 6-3, 6-3) pour remporter son premier match en Grand Chelem. Il élimine ensuite l'invité Christopher Eubanks (6-4, 6-4, 3-6, 6-3) puis coup sur coup Cameron Norrie, tête de série numéro onze, (6-7, 6-3, 3-6, 6-1, 6-4) et le Canadien Félix Auger-Aliassime (4-6, 6-3, 7-6, 7-6),  mondial. Battant ainsi son premier top 10 après 3 h 13 de jeu. Il est éliminé en quarts de finale par le Grec Stéfanos Tsitsipás,  mondial (3-6, 6-7, 4-6) en 2 h 17, qui sera le futur finaliste.

Début juillet à Wimbledon, il donne de bonnes impressions en remportant son premier match sur le Grand Chelem londonien contre l'Autrichien Sebastian Ofner, invité par les organisateurs en raison de son bon parcours à Roland Garros (6-4, 6-4, 6-4), puis écarte l'Argentin Francisco Cerúndolo (6-2, 6-2, 6-2) et dispose de l'Américain Tommy Paul (6-2, 7-6,6-7, 6-7, 6-2) tous les deux finalistes à Eastbourne un peu plus tôt dans la saison. Confronté au numéro trois mondial Daniil Medvedev, il abandonne lors du second set (4-6, 2-6 ab.).

Juste avant de disputer l'US Open, il fait un bon tournoi à Winston-Salem, en renversant le qualifié local Mitchell Krueger (2-6, 6-2, 6-3), l'Allemand Dominik Köpfer (6-3, 3-6, 6-4) et l'Australien en forme Max Purcell (7-6, 6-4). Il profite du forfait de l'Américain Sebastian Korda en demi-finale pour jouer sa deuxième finale en carrière et sa première de la saison contre le terrien Sebastián Báez, qui bien qu'étant sur dur, le bat (4-6, 3-6).

Palmarès

Finales en simple messieurs

Finale en double messieurs

Parcours dans les tournois du Grand Chelem

En simple

|-
|2022
|
|
|
|
|-
|2023
|
|
|
|

En double messieurs

|-
|2022
|
|
|
|
|-
|2023
|
|
|
|colspan=2|

Parcours dans les Masters 1000

! width="50"|Année
! width="125"|Indian Wells
! width="125"|Miami
! width="125"|Monte-Carlo
! width="125"|Madrid
! width="125"|Rome
! width="125"|Canada
! width="125"|Cincinnati
! width="125"|Shanghai
! width="125"|Paris
|-
|2022
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
|2023
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Victoires sur le top 10
Toutes ses victoires sur des joueurs classés dans le top 10 de l'ATP lors de la rencontre.

Classements ATP en fin de saison

Références

Liens externes

Joueur tchèque de tennis
Naissance en mars 2001
Naissance à Plzeň

Jiří Lehečka


Xavier Artigas né le  est un pilote de moto espagnol.

Statistiques

Par saison
(Mise à jour après le Grand Prix moto d'Autriche 2022)

Statistiques par catégorie
(Mise à jour après le Grand Prix moto d'Autriche 2022)

Courses par année
(les courses en gras indiquent la pole position, les courses en italique indiquent le tour le plus rapide)

* Saison en cours.
 Système d'attribution des points

Palmarès

Victoire en Moto3 : 1

Liens externes

Pilote de moto espagnol
Pilote Moto3
Naissance en mai 2003

Xavier Artigas


W. Axl Rose (doğum adıyla William Bruce Rose Jr.; büyütülme adıyla William Bruce Bailey; d. 6 Şubat 1962) Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, yapımcı ve müzisyendir. Hard rock tarzında müzik yapan Guns N' Roses grubunun baş solistidir. Grubun kurulduğu 1985 yılından beri de değişmeyen tek üyesidir. Guns N' Roses grubunun yanı sıra 2016 yılından 2019 yılına kadar da AC/DC grubunda vokal olmuştur. Rose Rolling Stone ve NME gibi müzik dergileri tarafından tüm zamanların en iyi şarkıcısı olarak da gösterilmiştir.

Lafayette, Indiana doğup büyüyen Rose, 1980'li yılların başlarında, Hollywood Rose ve L.A. Guns gibi birçok müzik grubuyla çalışacağı ve yerel hard rock camiasında etkin olacağı Los Angeles şehrine taşındı. 1980'lerin sonu ve 1990'ların başlarında büyük başarı ederek şöhrete kavuşacağı Guns N' Roses grubunu ise 1985 yılında kurdu. İlk albümleri Appetite for Destruction (1987) dünya çapında 30 milyondan fazla kopya satmıştır. ABD'de ise 18 milyon kopya ile ülkenin en çok satan ilk albümler listesinde de üst sıralara yerleşmiştir. Devamında çıkardıkları, Use Your Illusion I ve Use Your Illusion II (1991) ikiz albümleri de başarılı olmuş, Billboard 200 müzik listelerinde sırasıyla 2'nci ve 1'inci olmuşlardır. Bu iki albümün toplam satış rakamı dünyada 35 milyon adettir.

Rose, 1994 yılı sonrası, iki buçuk senelik Use Your Illusion Turnesi'nin tamamlanmasıyla, birkaç sene gözlerden kayboldu. Bu esnada grup hem kişisel hem de müzikal farklılar nedeniyle dağılmaya başladı. Tek orijinal üyesi olmasının yanı sıra, grubun ismine de kanunen sahip olan Rose, çalışmalarını halen Guns N' Roses pankartı altında sürdürebilmekteydi.

Guns N' Roses, 2001 yılında Rock in Rio 3 etkinliğine katılarak yeni bir kadroyla geri döndü. Geç kalınmış Chinese Democracy (2008) albümünü tanıtmak için ardı ardına konserler düzenledi. Albümün çıktığı esnada hakkında çok olumlu yazılar yazılmış olsa da müzik endüstrisinin ticari beklentilerinin altına düştü. 2012'de, Guns N' Roses'ın solisti olarak Rock and Roll Hall of Fame'e seçildi. Rose ise törene katılmayacağını ve kendisinin listeden çıkarılmasını istedi. 2016 da ise Guns N' Roses'ın klasik kadrosunu bir nevi bir araya getirdi ve Not in This Lifetime... Turnesi'na çıktı. Yine aynı sene içerisinde Rose, baş solist Brian Johnson'ın yerini alarak AC/DC grubuna da katıldı ve grubun dünya turnesinde eşlik etti.

Çocukluğu
William Bruce Rose, Jr. olarak Lafayette, Indiana'da dünya'ya geldi. O zamanları 16 yaşında, lise'ye gitmekte olan annesi Sharon Elizabeth'in en büyük oğludur. Biyolojik babası William Bruce Rose ise o zamanları 20 yaşındadır. Baba tarafından İskoç-İrlanda ve anne tarafından ise Alman kırmasıdır. Babası problemli ve karizmatik bir ihmalkardır ve çocuk sahibi olması da hiç hesapta yoktur.  Rose ortalama iki yaşındadır. Babası tarafından cinsel tacize uğradığından bahsedilir. Anne ve babası ayrılırlar. Babası Lafayette'ten kaybolur. Annesi ikinci evliliğini Stephen L. Bailey ile yapar ve oğlunun ismini William Bruce Bailey olarak değiştirir. Rose'un iki kardeşi vardır, Amy ve üvey kardeşi Stuart. 17 yaşına kadar Rose Bailey'nin gerçek babası olduğuna inanmıştır. Olgunluğu sürecinde biyolojik babasına hiç rastlamamıştır. Babası William Rose Sr. ise 1984 yılında Marion, Illinois'te tanışıklığı olduğu bir sabıkalı tarafından öldürülmüş, cesedi hiç bulunamamasına rağmen suçlu olduğu düşünülen kişi mahkûm edilmiştir. Rose'un ise yıllar sonrasına kadar bu cinayetten haberi yoktu.

Bailey ailesi olarak çok dindardılar. Rose ve ailesi haftada üç ila sekiz katılmak zorunda oldukları Pentecostal kilisesine giderlerdi ve hatta Rose yine kilisenin Pazar okulunda öğrenim görmüştür. Rose çok baskıcı yetiştirildiğinden bahseder; "Bir hafta televizyonumuz olduğunda, üvey babam şeytan icadı olduğunu düşünür evden dışarı atardı. Müzik dinlememe izin yoktu. Ona göre kadınlarda şeytandı. Her şey şeytanın işiydi." Üvey babasının hem kendisine hem de kardeşlerine fiziksel şiddet uyguladığından, kız kardeşine ise cinsel tacizde bulunduğundan bahseder. Rose küçük yaşından beri teselliyi hep müzikte bulmuştur. Daha beş yaşındayken kilise korolarında şarkı söylemeye başlamış ve kardeşleri ile birlikte Bailey Üçlüsü adı altında kilise servislerine katılmıştır. Indiana'da Jefferson Lisesi'ndeyken okul korosuna katılmış ve piyano öğrenmiştir. İkinci Bariton olan Rose koro çalışmaları esnasında öğretmenini şaşırtmak için "farklı sesler" geliştirmeye başladı. İlerleyen zaman içinde arkadaşları ile, içinde sonraları Izzy Stradlin ismiyle anılacak olan Jeff Isbell'in de bulunduğu bir grup kurdu.

17 yaşında, ailesinin evinde bir gün sigorta kağıtlarına bakmaktadır ve biyolojik babasının varlığından haberdar olur. Daha sonra resmi olarak geri almasa da doğduğu ismi tekrar kullanmaya başlar. Fakat aynı olan ilk ismini biyolojik babasıyla paylaşmak istemediğinden kendini W. Rose olarak çağırır. Rose, gerçek aile kökenlerini keşfeder ve artık Lafayette'in belalı çocuğudur. Halka açık yerlerde sarhoş olup toplumun huzurunu kaçırmak, darp gibi suçlardan 20'den fazla kez yakalanmış, üç aya kadar varan hapis cezalarına çarptırılmıştır. 1982'nin Aralık ayında, Lafayette yetkilileri, Rose'u itiyadi suçlu olarak cezalandırmakla tehdit edince, Los Angeles, Kaliforniya'ya taşındı. Taşındıktan sonra kendisini grubu olan AXL'a öyle kaptırmıştır ki, arkadaşları ona Axl Rose ismini önerirler. 1986 Mart'ında plak şirketi Geffen Records ile kontratını imzalamasına yakın resmi ismini W. Axl Rose olarak değiştirdi.

Kariyer

1983–1986: İlk yıllar
Los Angeles'a gelişinden kısa bir süre sonra, Rose, Batı Hollywood'daki The Troubadour'da gitarist Kevin Lawrence ile tanıştı ve grubu Rapidfire'a katıldı. Mayıs 1983'te beş şarkılık bir demo kaydettiler. Yıllar boyu yasal sorunlar nedeniyle bu demo 2014 yılında EP olarak ve Ready to Rumble adıyla piyasaya sürüldü. Lawrence ile yollarını ayırdıktan sonra, 1980 yılında Los Angeles'a taşınan çocukluk arkadaşı Izzy Stradlin, ve 16 yaşındaki gitarist Chris Weber ile birlikte Hollywood Rose grubunu kurdu. Ocak 1984'te grup, "Thething Goes", "Rocker", "Love of Your Love" ve "Reckless Life" parçalarından oluşan beş şarkılık bir demo kaydetti. Bu demo 2004 yılında The Roots of Guns N' Roses adıyla piyasaya sürüldü. Guns N 'Roses'in gelecekteki üyelerinden Slash ve davulcu Steven Adler, grubun dağılmasından önce Hollywood Rose'a katıldı. Rose ise L.A. Guns'a katıldı. Hollywood müzik sahnesinde bir etki yaratmaya çalışırken, Rose, Sunset Bulvarı'nda Tower Records'un gece müdürlüğü pozisyonu da dahil olmak üzere çeşitli işlerde çalıştı. Rose ve Stradlin, bir bilimsel çalışma için UCLA'da saati 8 dolardan ücretle sigara içtiler.

1985'in Mart ayında Rose ve eski grup arkadaşı Tracii Guns; kendi grupları olan Hollywood Rose ve Stradlin, davulcusu Rob Gardner ile basçı Ole Beich'in de dahil olduğu L.A Guns'ı birleştirerek Guns N' Roses'ı kurdular. Haziran ayına gelindiğinde, bir dizi değişiklikten sonra grup, Rose, gitarist Slash, ritim gitarist Izzy Stradlin, basçı Duff McKagan ve davulcu Steven Adler'den oluşuyordu. Grup ilk The Troubadour'da çalarak hayatına başladı ve L.A. gece kulüplerini dolaşarak sonunda sağlam bir hayran kitlesi kazandı. Grup, Mart 1986'da Geffen Records ile imza'ya oturmadan önce birkaç önemli plak şirketinin de dikkatini çekmeyi başardı. Takip eden Aralık ayında, Geffen'e bağlı UZI Suicide altında dört şarkılık bir EP olan Live ?!*@ Like a Suicide piyasaya sürüldü.

1987–1989: Appetite for Destruction albümü ile dönüm noktası
Temmuz 1987'de, Guns N 'Roses, ilk albümü olan Appetite for Destructionı piyasaya sürdü. Albüm eleştirel beğeni almasına rağmen, daha çıkışının daha ilk yılında 500.000 kopya satarak mütevazı bir ticari başlangıç yaşadı. Ancak, grubun durmak bilmeyen turneleri ve "Sweet Child o' Mine" (Rose'un kız arkadaşı Erin Everly'nin anısına yazılmıştır) parçasının başarısı bu albümü önce Ağustos 1988'de ve tekrar Şubat 1989'da Billboard 200'de 1 numaraya yükseltti. Bugüne kadar, Appetite for Destruction, dünya'da 30 milyonun üzerinde kopya sattı. Bunun 18 milyonu Amerika Birleşik Devletleri'nde satılmış ve böylelikle tüm zamanların en çok satan ilk albümü olmuştur.

Grubun Ağustos 1988 yılında Donington, İngiltere'de düzenlenen Monsters of Rock festivalindeki performansı sırasında, 107.000 kişilik kalabalıktaki çoğunluğun "It's So Easy" parçasında çarpışarak dans etmeye başlaması ardından iki kişi ezilerek öldü. Rose seyirciyi sakinleştirmek için gösteriyi birkaç kez durdurmak zorunda kaldı. O andan itibaren, yıkıcı davranışlar sergileyen hayranlarına şahsen hitap etmeye ve sahneden güvenlik görevlilerine talimat vermeye, zaman zaman kalabalığın sorunlarıyla başa çıkmak için konserleri durdurmaya başlamıştı. 1992'de Rose şöyle dedi: "Çoğu sanatçı organizasyonlarında bir güvenlik görevlisine giderek bu konuyu çok sessizce hallederler. Ben ise kişiyle yüzleşirim. Şarkıyı durdururum ve kişiye 'Tahmin edin ne oldu: Paranı boşa harcamışsın, konserden ayrılmak zorundasın' derim". Yaşanan ölümlerin ardından, Monsters of Rock festivali bir sonraki sene iptal edildi.

Guns N 'Roses, Kasım 1988'de, tek başına ABD'de beş milyondan fazla kopya satan G N' R Lies albümünü çıkardı. Grup - özellikle de Rose - "One in a Million" adlı şarkısıyla ırkçı ve homofobik tutumları teşvik etmekle suçlanmıştı. Şarkıda zencilerin yolundan çekilmesi konusunda uyarıyor ve hastalık yayan eşcinsellerden şikayet ediyordu. Tartışma sırasında Rose, ırkçılık söylemlerini "hayatınızda bir sorun haline gelen bir kişiyi tanımlamak için söylenilmiş bir söz, bir problem. Zenci () kelimesi illa da siyah anlamına gelmez" diyerek savundu. Ancak 1992'de, şarkının, genç yaşlarında Los Angeles'a yeni geldiğinde, ilk ve izlenimci bakış açısını yansıttığını kabul etti; burada, içinde büyüdüğü muhafazakâr kasabadan çok farklı bir yaşam tarzına girerek kültür şoku yaşadığını belirtti. Rose, "Beni soymaya çalışan siyahi insanlara sinirlenmiştim. O siyahi insanlara hakaret etmek istedim. Irkçılığı desteklemek istemedim" dedi. Homofobi iddialarına cevaben Rose, kendisini "heteroseksüel" olarak kabul ettiğini, "kimseyi incitmedikleri ve kendisini de bu tür şeylere zorlamadıkları sürece, bu tür şeylere karşı olmadığını" belirtmiştir. Bu tavrını ise eşcinsel erkeklerle yaşadığı "kötü deneyimlere" bağladı. Geçmişinde yaşadığı bir tecavüz girişimine ve biyolojik babası tarafından iddia edilen cinsel tacize işaret etti. Tartışma, Guns N' Roses'ın, New York'ta AIDS konusunda yardım amaçlı düzenlenen ve Gay Men's Health Crisis tarafından organize edilen gösterinin listesinden çıkarılmasına yol açtı.

Appetite for Destruction ve G N' R Lies albümlerinin başarısı ile Rose, kendini rock müziğin en önde gelen isimlerinden biri olarak keşfetti. 1989 Ağustos'unda Rolling Stoneda tek başına kapak olduğu dönemde öylesine ünlüydü ki, müzik dergisi röportajların ve berberindeki fotoğrafların iki arkadaşı tarafından düzenleneceği mutlak şartını kabul etti. Bu arkadaşlarından biri yazar Del James, diğeri de fotoğrafçı Robert John idi. MTV sunucusu Kurt Loder Rose'u tanımlarken "belki de piyasadaki en iyi hard rock şarkıcısı, ama kesinlikle en karizmatik olanı" dedi.

 1990–1993: Use Your Illusion albümü ile uluslararası başarı
1990'ların başlarında, Guns N' Roses, Appetite for Destruction ardından yeni çalışmalarını kaydetmeye başlamak üzere stüdyoya geri döndü. Kayıt oturumları, Steven Adler'ın uyuşturucu bağımlılığı ile mücadelesi nedeniyle başlangıçta verimsizdi; performans sergileyemiyordu ve bu da oturumların her seferinde birkaç günlüğüne iptal edilmesine neden oluyordu. Adler ertesi Temmuz'da kovuldu ve yerine The Cult'tan Matt Sorum geldi. Klavyeci Dizzy Reed de o sene Rose'un ısrarıyla gruba katıldı. Sorum ve Reed, Guns N' Roses ile ilk gösterilerini Ocak 1991'de Rock in Rio 2'de gerçekleştirdiler. Grup, uzun yıllar birlikte çalıştıkları menajerleri Alan Niven'i o yıl mayıs ayında kovdu; bildirilenlere göre Rose, grup arkadaşlarının isteklerine karşın yeni albümün tamamlanmasının Niven'in işten çıkarılmasına bağlı olduğunu öne sürerek zorlamıştır. Niven'in yerine ise turne malzemecisi Doug Goldstein geldi. Izzy Stradlin, Goldstein'ı tanımlarken "Resimden bir pencerenin içine 60.000 dolarlık piyanoyu iterek paramparça eden ve bu nedenle de sabahın altısında Axl'in kapısını çalma başarısını gösteren bir adam" diye bahsediyor.

Mayıs 1991 tarihinde, grup, daha tanıtmak için bir albümleri yokken, iki buçuk sene sürecek Use Your Illusion Turnesine girişti. Turne finansal başarıların yanı sıra, gecikmeli konser organizasyonları, sahne problemleri ve hatta ayaklanmaların bile olduğu sayısız tartışmalı olayla anıldı. Özellikle Rose'un konserde çok geç sahneye çıkması eleştirildi. Öyle ki, programda belirtilenden saatler sonra sahneye çıkıyordu.  1991 yılının Temmuz ayında, St. Louis yakınlarındaki Riverport Anfitiyatrosu'nda gerçekleşen konserin doksanıncı dakikalarıdır. Rose güvenlik personelinden bir izleyenin video kamerasına el koymasını istemektedir. Rose daha sonra kalabalığın içine dalarak konser kurallarına aykırı olan kamerayı kendi ele geçirir. Sahneye tekrar çıktıktan sonra "Salak güvenlik personeline teşekkürler, ben eve gidiyorum!" der ve sahneden ayrılır. Hemen ardından 2500 hayranının çılgına döndüğü, sahne malzemelerinden oturaklara kadar her şeyin havada uçuştuğu, 200.000 dolarlık zarara neden olan bir ayaklanma yaşanır.

Eylül 1991'de, iki albüm için yetecek içeriğe sahip olan Guns N 'Roses, Use Your Illusion I ve Use Your Illusion II albümlerini piyasaya sürdü. Albümler Billboard 200 sıramalarında, albüm sırasının tersine 2. ve 1. olarak yer aldı. İki albümün aynı anda piyasada bu derece yüksek sıralamaya girmesi daha önce başka bir grup tarafından elde edilmemiştir. Albümlerin piyasa çıktığı dönemde ise Rose'un diğer grup üyeleri ile ilişkileri giderek gerginleşmeye başlar. Çocukluk arkadaşı Izzy Stradlin aniden Kasım 1991'de grubu terk eder. Yerine Kill For Thrills grubundan Gilby Clarke gelir. Gruptan ayrılma nedeni olarak ise Stradlin, "Guns N' Roses'ta günlük yaşamın bir parçası haline gelen stres ve zorlukları beğenmiyorum" diyerek yaşanılan ayaklanmaları ve Rose'un kronik geç kalma durumunu örnek gösterir. Ayrıca kendisinin çok ayık olması devamlı alkol ve madde bağımlısı olan diğer grup üyeleri ile kaynaşmasını da zorlaştırmaktadır. Bildirilenlere göre, turnenin bir noktasında Rose, Slash ve Duff McKagan'dan Guns N 'Roses adının tek mülkiyetini talep eder ve kabul edilir. İddiaya göre Rose isim mükiyetini almazsa çekileceğini söyleyerek tehditte bulunmuştur. (2008'de ise Rose, bu raporların yanlış olduğunu ve iddia edilen zorlamanın sözleşmeyi yasal olarak savunulamaz hale getireceğini belirtmiştir.)

Bir başka isyan Metallica ile ortak bir tur sırasında, Ağustos 1992'de Montreal Olimpiyat Stadı'nda gerçekleşti. Guns N' Roses sahne almadan önce, Metallica'nın programı şarkıcı-gitarist James Hetfield'in piroteknik (fişeklerle ilgili) bir kazanın sonucu ikinci derece yanıklar alması nedeniyle kısa kesildi. Ancak Guns N' Roses sahneye erken çıkamadı çünkü Rose bir kez daha gösteri merkezine geç geldi. Şovun başlamasından yaklaşık bir saat sonra ise Rose ses düzeni ile ilgili problemlerden şikayet etti ve sahneyi terk etti. Ardından Montreal şehir merkezinde hasarın ortalama 400.000 doları bulduğu ayaklanmalar baş gösterdi. O yılın Kasım ayında Rose, Riverport isyanıyla ilgili olarak maddi hasar ve saldırılardan mahkûm edildi; 50.000 dolar para cezasına çarptırıldı ve iki yıl gözaltına alındı.

Guns N 'Roses, Use Your Illusion Turnesinin son şovunu Buenos Aires'teki River Plate Stadyumu'nda 17 Temmuz 1993'te yaptı, aynı zamanda Rose'un grup ile yedi buçuk senelik araya gireceği anlaşılan son canlı performansıydı. Takip eden Ağustos ayında Rose, yasadışı bir şekilde kovulduğunu iddia eden ve dava açan Steven Adler aleyhinde mahkemede ifade verdi. Yargıç Rose'a karşı karar verdi ve Adler 2.500.000 doların yanı sıra kaydettiği her şeyin telif haklarının yüzde 15'ini almak şartıyla anlaşmayı kabul etti. O yılın Kasım ayında, Guns N 'Roses çoğunlukla punk tarzı parçaları yorumladıkları ve daha önceki albümleri ile aynı başarıyı yakalayamayan "The Spaghetti Incident?" albümünü piyasaya sürdü. Rose, eski kız arkadaşı Stephanie Seymour'a kişisel bir mesaj olarak tasarladığı ve hüküm giymiş katil Charles Manson tarafından yazılmış bir şarkı olan "Look at Your Game, Girl" () adlı gizli parçayı içeriyordu. Tartışmalar devam etti ve grup daha sonra herhangi gelecek telif haklarını Manson'un kurbanlarından birinin oğluna bağışlamaya söz verdi.

 1994–2000: Boşluk
Rose, grup arkadaşlarına danışmadan, Haziran 1994'te Clarke'ın sadece "kiralık bir el" olduğunu iddia ederek, Gilby Clarke'ın grupla yaptığı sözleşmeyi yenilemedi. Daha sonra Rose'un çocukluk arkadaşı olan Paul Tobias'ın Clarke'ın yerini alacağı öğrenildiğinde bu Slash ve Rose arasındaki gerginliğin kırılım noktası oldu. Her ne kadar bu süre zarfında birçok iş kaydedilmiş olsa da, sonuçta kullanılmadı çünkü Rose'a göre, işbirliği eksikliği nedeniyle yapabileceklerinin en iyisini ortaya koyamamışlardı. Slash nihayet Ekim 1996'da Rose'la olan farklılıklarından dolayı Guns N 'Roses'i bıraktı. Matt Sorum ise, Tobias'ın gruba katılımı ile ilgili bir tartışmadan sonra Haziran 1997'de kovuldu. Duff McKagan, o yıl Ağustos ayında gruptan ayrıldı ve böylece Use Your Illusion döneminden bir tek Rose ile Dizzy Reed kalmıştı.

Guns N 'Roses'ın istikrarı çökerken, Rose gözlerden uzaklaştı. Grup hiçbir zaman resmi olarak ayrılmadı. Fakat birkaç yıl boyunca turneye çıkmadılar, konser vermediler, ya da yeni bir albüm çalışması da yapmadılar. Rose, ayrılan ya da kovulan grup üyelerinin yerine yeni müzisyenler almaya devam etti. 1990'lı yılların sonunda, nadiren halkın ilgisini çeken ve zamanının çoğunu Malibu'daki malikanesinde geçiren yalnız biri haline geldi. Medya'da "Rock müziğin Howard Hughes'u" olarak ve "Rock müziğin en yalnız adamı" olarak da anılmıştır. Denildiğine göre Rose gecelerini Guns N' Roses'ın yeni düzeni ve düzenlemeleri üzerine çalışıyor ve provalar yapıyordu. Grubun bir sonraki albümü olan Chinese Democracy () üzerine çalışıyordu.

 2001–2011: Chinese Democracy Turneleri

Ocak 2001'de Rose, yıllarca sürecek Çin Demokrasisi Turnesine Rock in Rio 3'te yine Guns N' Roses ile başladı. Fakat ilk iki sene boyunca planlanan konserlerin çoğunluğu gerçekleşmedi. 2002 MTV Video Müzik Ödülleri'ndeki sürpriz katılımı sonrasında, Kasım ayında, Rose'un önceden planlanmış bir konsere katılmaması Vancouver'ın General Motors Place'de bir isyana neden oldu. Gösteri merkezinin çalışanları konserin iptalini anons ettikkerinde ayaklanma koptu, 100.000 doların üzerinde hasar meydana geldi. Grubun kadrosu gelişmeye devam ederken, değişmeyen grup arkadaşları gitarist Richard Fortus, basçı Tommy Stinson ve klavyede Dizzy Reed ve Chris Pitman idi.

Turne, menajerleri tarafından iptal edildi ve Rose tekrar gözlerden kayboldu. Bu süre zarfında, Geffen Records'a karşı, Greatest Hits derleme albümünün yayınlanmasını durdurma girişimlerini konu alan bir davada Slash ve Duff McKagan'a katıldı. Ve 2004'te piyasaya sürülen video oyunu Grand Theft Auto: San Andreas'a ses sanatçılığı yaptı. Ocak 2006'da yapılan nadir bir röportajda ise Rose dönüşünü "İnsanlar bu yıl müzik dinleyecekler" diyerek haber verdi. Guns N 'Roses, birçok kez Izzy Stradlin'in de konuk olarak yer aldığı ve yoğun geçen 2006 ve 2007 turne takvimi süresince, yine 'Çin Demokrasisi' albümünü gerçkleştiremedi. Rose, arkadaşı Sebastian Bach'ın albümü Angel Down'da ona eşlik etti.

Guns N 'Roses, son albümünden on beş yıl sonra, Kasım 2008'de, Çin Demokrasisi albümünü Amerika'da elektronik ürünleri konusunda mağazalar zinciri olan Best Buy'a özel olarak piyasaya sürdü. Rose, albümün tanıtımına katkıda bulunmadı. Aralık ayında çıkan haberlere göre, en azından iki aydır kayıp olduğu ve ne plak şirketinin telefonlarını geri döndürüyor, nede kendisine ulaşılabiliyordu. Bunu takip eden ilk röportajda ise Rose Interscope Records'tan gerekli desteği almadığına dair hisleri olduğunu belirtti. Albümün piyasaya sürülmesinden bir yıl sonra, Aralık 2009'da, Guns N 'Roses, ana grup olarak katılacakları Rock in Rio 4'te da dahil olmak üzere iki buçuk yıl süren bir turneye çıktı. Hemen ardından, turnenin ödenmemiş 1.87 milyon dolarlık açığı nedeniyle eski menajerleri Irving Azoff tarafından dava edildi. Cevaben geri açtığı davada Rose, albüm tanıtımlarının ve grubun Azoff tarafından kasıtlı olarak yanlış yönetildiğini savundu. Azoff'un bu şekilde eski grubuna dönmeyi ve onlarla yeniden turneye çıkmayı planladığını söyledi. Her iki davada da anlaşmaya varıldı. Rose'un 2011'deki açıklamasına göre, bu anlaşma gereği Guns N' Roses, Azoff'un Live Nation isimli şirketinin menerjerliği altında bir dizi şov yapacaktı.

Kasım 2010'da Rose Activision isimli oyun şirketine, yazdıkları Guitar Hero isimli oyun yüzünden, yirmi milyon dolarlık dava açtı. Gerçekce ise şirketin Welcome to the Jungle parçasını oyunda kullanırken Slash ve Velvet Revolver'a lisans gereği hiçbir referans verilmemiş olmasıdır. Bunun yerine, oyunun ön kapağında Slash görüntüsünün kullanıldığını belirtti. Rose'un iddiaları hakim tarafından Şubat 2013'te çürütüldü. Nedeni ise Rose'un tamamen sözlü olan bu dayatmalarının, sınırlamalar kanununu takiben, oyunun Ekim 2007 tarihindeki çıkışının ilk iki senesi içinde dava edilmemesidir.

 2012–Günümüz: Onur Listesi ve yeniden toplanma; AC/DC'ye Katılım

Seçilebilme ehliyetini kazandıkları 2012 senesinde Rose, Guns N' Roses'ın klasik kadrosu ile Amerika'da bulunan ve zamanında Ahmet Ertegün'ün kurduğu Rock and Roll Hall of Fame isimli müzede Rock müziği onur listesine alınmıştır.
Üç gün öncesinde yayınladığı açık mektupla belirttiği üzere, Nisan ayındaki merasim törenine katılmadı. Önceki grup üyeleri ile uzun zamandır kırıklıklar yaşamış olan Rose, mektubunda merasim töreni için, "kendisinin gerçekten istenildiği ve saygıyla karşılanacağı bir ortam gibi gözükmüyor" diye yazdı. Sonrasında, 2012 ve 2014 yıllarında, Appetite for Destruction ve Chinese Democracy albümlerinin yıldönümü adına, Appetite for Democracy turnesinin bir bölümü olarak Las Vegas'daki The Joint isimli gösteri merkezinde gruba tekrar katıldı. 2014 yılının ortalarında, Chinese Democracy albümü ile aynı sıralarda kaydedilmiş yeni bir albüm ve bir de remix albüm tamamlanmış, piyasaya sürülmeyi bekliyordu. Fakat bu konuda yeni bir bilgi verilmedi.

Kendisini ses çeşitlerine göre "Dünyanın En İyi Şarkıcısı" olarak taçlandıran ve hiç de resmi olmayan bir çalışma üzerine, Rose 2014'te Spin dergisinde şu açıklamayı yaptı: "Eğer bana göre en iyi şarkıcıların kimlerin olduğunu söylemek istesem, bu göreceli bir konu olduğu için kesin bir cevap verebilirmiyim bilemiyorum, ama benim ilgi alanım rock şarkıcıları. Bu böyleyken, ben Freddie Mercury, Elvis Presley, Paul McCartney, Dan McCafferty, Janis Joplin, Michael Jackson, Elton John, Roger Daltrey, Don Henley, Jeff Lynne, Johnny Cash, Frank Sinatra, Jimmy Scott, Etta James, Fiona Apple, Chrissie Hynde, Stevie Wonder, James Brown ve daha bir çoğunu (çoğunlukla yetmişlerin rock şarkıcıları) seviyorum. Kesinlikle bu şarkıcılardan birini dinlemek isterdim, kendimi değil!"

Rose ve Slash çok beklenilen Not in This Lifetime... Turnesi için bir araya geldiler. Dizzy Reed ve geri gelen Duff McKagan ile Use Your Illusion dönemindeki kadronun üçte biri tamamlanmış oldu. Chinese Democracy dönemi grup üyelerinden Richard Fortus ve Frank Ferrer ile yeni üye Melissa Reese de grubun geri kalan kadrosunu tamamlamış oldu.

Rose, grubun Nisan 2016'daki The Troubadour performansında, yaklaşık 23 senelik ayrılıktan sonra ilk defa Slash ile aynı sahneyi paylaştı. Turne büyük bir başarıydı ve tüm zamanların en çok kazandıran konserleri listesinde ikinci sıraya yerleşti.

16 Nisan 2016'da Avustralyalı hard rock grubu AC/DC, vokalistleri Brian Johnson'ın işitme sorunları nedeniyle turneye devam edemeyeceği için, yerine Rose'un gruba katılacalığını duyurdu. Devamında gelen haberlere göre Angus Young yola Rose ile devam edecek ve grubun resmi vokalisti olacaktı.

Diskografi
Guns N' Roses ile birlikte
Appetite for Destruction (1987)
G N' R Lies (1988)
Use Your Illusion I (1991)
Use Your Illusion II (1991)
"The Spaghetti Incident?" (1993)
Chinese Democracy (2008)

Hollywood Rose ile birlikte
The Roots of Guns N' Roses (2004)

Rapidfire ile birlikte
Ready to Rumble EP (2014)

Misafir sanatçı olarak
Batı Medeniyetinin Düşüşü - Bölüm 2: Metal Yılları – Orijinal Film Müziği - Çeşitli sanatçılardan oluşan toplama albüm (1988; "Under My Wheels" Alice Cooper, Slash ve Izzy Stradlin eşliğinde)
Masumiyetin Sonu - Don Henley (1989; "I Will Not Go Quietly")
Ateş ve Benzin - Steve Jones (1989; "I Did U No Wrong")
Tefeci Gitarları - Gilby Clarke (1994; "Dead Flowers")
Endişe Hastalığı - The Outpatience (1996; "Anxious Disease" Slash eşliğinde)
Melek Düştü - Sebastian Bach (2007; "Back in the Saddle," "(Love Is) a Bitchslap," "Stuck Inside")

 Filmografi

 Axl Rose hakkında bilinmeyenler

 Axl, Grand Theft Auto: San Andreas isimli oyunda, Tommy "The Nightmare" Smith olarak K-DST adlı uydurma bir radyo kanalında bir DJ'i seslendirdi.
 Guilty Gear isimli dövüş oyunundaki "Axl Low" karakteri ve Fighting Vipers isimli oyundaki "Raxel" karakteri, Axl Rose'dan yola çıkılarak yaratılmıştır.
 Final Fight isimli meşhur atari oyununda da Axl ve Slash isimli karakterler, Axl Rose ve Guns N' Roses'ın diğer elemanı Slash'ten esinlenerek yaratılmışlardır.
 Axl, Dead Horse ve Shotgun Blues isimli şarkılarda ve Use Your Illusion I ve Use Your Illusion II turnelerinde akustik gitar çalmıştır.
 Estranged'ın klibinde gördüğümüz ev, Axl'ın Malibu'daki evidir.
 Welcome to the Jungle'daki "Do you know where you are? You're in the jungle baby. You're gonna die!"''' sözleri, otostop çekerek New York'a gittiği zamanlarda bir zenci tarafından ona söylenmiştir.
 Sol meme ucunda piercing vardır.
 Axl Rose ve diğer Guns N' Roses üyeleri, Finlandiyalı Hanoi Rocks isimli gruptan etkilenmişlerdir. Ayrıca Axl, 1989'da Michael Monroe'nun Dead, Jail or Rock N' Roll klibinde yer almaktadır.
 Axl Rose, ve diğer GN'R üyeleri, Mavericks'in Mega Man X5'deki karakterlere isimlerini vermişlerdir.
 Guns N' Roses 1992'de, Venezuela'daki darbeden bir gün önce, Caracas'ta sahne almışlardır.
 Axl Rose, "oral seks"in anagramıdır.
 Don Hanley'nin I Will Not Go Quietly isimli şarkısında back vokal yapmıştır.
 Floridalı punk grubu Against Me!, 2002 yılında Reinventing Axl Rose ''isimli bir albüm yayınlamıştır.
 Axl, Charles Manson isimli ünlü seri katilin çok büyük bir hayranıdır ve Türkiye'deki konserinde Manson tişörtleriyle dolaşmıştır.
 Axl büyük bir Elton John ve Queen hayranıdır.
 Genel olarak tüm aşk şarkıları eski eşi Erin Everly hakkındadır. (Sweet Child O'Mine, Estranged, November Rain, This I Love)

Kaynakça

1962 doğumlular
Guns N' Roses
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Axl Rose