Friedrich Veith (* 24. April 1860 in Mainz; † 6. September 1908 in Sandbach) war ein hessischer Erfinder und Unternehmer, der in Sandbach die Veith-Werke gründete, wo er nach eigenen Patenten eine Fabrikation von Gummireifen eröffnete, aus der nachmals das Unternehmen Veith-Pirelli hervorging.

Leben
Friedrich Veith war Sohn des früh verstorbenen Gastwirts und Hoteliers Heinrich Veith und seiner Frau Christine Veith, geborene Schäfer. Nach einem Ingenieurstudium legte Friedrich Veith 1882 das Examen ab und fand Anstellung in einer Mainzer Maschinenfabrik. 1886 übersiedelte er nach Gelnhausen und wurde Teilhaber an einem Bootsbaubetrieb und einem Sägewerk. 1889 ging er nach Frankfurt am Main zu der Gummiwarenfabrik Hölter & Hartmann und befasste sich dort als Betriebsingenieur mit Entwicklungs- und Organisationsaufgaben. Er strebte laufend nach der Verbesserung von Motorrad- und Fahrradbereifungen und ließ sich auf diesem Gebiet etliche Erfindungen patentieren.

Friedrich Veith heiratete am 4. April 1894 die aus Offenbach am Main stammende Philippine Wahlig und hatte mit ihr zwei Kinder, den Sohn Friedrich, geboren am 5. August 1895, und die Tochter Maria, geboren am 14. September 1896.

Mit seinem Schwiegervater Alexander Wahlig gründete er in Offenbach am 19. Dezember 1896 die Firma Veith & Co. und begann die Produktion von Bereifungen nach eigenen Patenten. Seine Ziele waren dabei auf Steigerung der Lebensdauer, Minderung von Verschleiß und auf Rutschfestigkeit gerichtet. Er erkannte, dass durch die Einführung einer allgemeinen Norm im Reifenbau die Produktion wesentlich rationeller und kostengünstiger zu gestalten sein würde.

Als Friedrich Veith ein Benz-Automobil erwarb, wurde er mit den Mängeln der damals üblichen Bereifung konfrontiert. Die Lebensdauer der üblichen Hochdruck-Wulstbereifung belief sich auf bestenfalls 2000 bis 3000 Kilometer. Auf Reisen war die Mitnahme von mitunter vier, sechs oder mehr Ersatzreifen und Schläuchen empfehlenswert. Unzählige auf den Straßen herumliegende klobige Hufnägel zerstörten die Bereifung immer wieder. Ein Reifenwechsel dauerte rund eine Stunde, das ganze Rad musste abmontiert werden, beim Hinterrad auch die Antriebskette.

Ab 1902 begann sich Veith mit Dampf-Automobilen zu befassen. Er entwarf Dampfwagen, die gegenüber den damals aufkommenden schweren Serpollet-Fahrzeugen von leichterer Bauart sein sollten. Als entsprechende Konstruktionspläne fertig waren, erbat er sich vom Großherzog von Hessen dessen Begutachtung und eine Besichtigung. Dieser empfahl ihn an den technikbegeisterten Prinz Heinrich von Preußen, den jüngeren Bruder des deutschen Kaisers. Mit ihm entwickelte sich bis zu seinem Lebensende eine umfangreiche Korrespondenz, wobei Prinz Heinrich bald empfahl, von den Dampfwagen Abstand zu nehmen und seine Erfindergabe ganz auf Bereifungen zu konzentrieren.

Im Sommer 1903 kaufte Friedrich Veith in Sandbach im Odenwald eine ehemalige Ölmühle an der Mümling mit Wasserkraftnutzung. Er verlegte seine Reifenproduktion dorthin, um genormte Qualitätsreifen herzustellen. Er war der erste Reifenproduzent in Europa, der in Absprache mit den seinerzeit größten Automobilfabriken eine Reifen-Norm und ebenso genormte Felgen einführte. Veith stellte seine Reifen den Werken Benz und Daimler zwecks Erprobung zur Verfügung. Als der Kaiser die Ausstattung der Verkehrstruppen des Heeres mit einer Anzahl Veith-Reifen befürwortete, wurden sie dort ausgiebigen Belastungs- und Bewährungsproben unterzogen. Am 13. November 1903 wurde beim Amtsgericht Höchst die Firma Veith & Co. Veithwerke bei Höchst i. Odw. zu Sandbach eingetragen.

Die in Sandbach hergestellten Reifen zeigten eine erstaunliche Betriebssicherheit und Lebensdauer. Seine am weitesten entwickelte Reifenbauart bezeichnete er als Radialreifen.

Veith erhielt einen Auftrag der Germaniawerft zur Lieferung der Bereifung für zwei Lastkraftwagen. Sie sollten ein Gesamtgewicht von 100 Zentnern zu tragen imstande sein. Wegen der Unzulänglichkeit der damaligen Pneumatic-Reifen hatte man seinerzeit gänzlich davon abgesehen, Wagen mit mehr als 1000 kg (20 Zentner) Eigengewicht zu bauen. Veith war jedoch davon überzeugt, dass Reifen aus seiner Produktion einer solchen Beanspruchung gewachsen wären. Veith-Lkw-Bereifung bewährte sich namentlich beim Kaisermanöver.

Als sich Heeres- und Marineverwaltung entschlossen, alle Fahrzeuge mit Veith-Reifen auszurüsten, begann ein langwieriger und äußerst unangenehmer Streit mit der Continental AG, die, auch mit unlauteren Mitteln, namentlich durch Verletzung von Veith-Patenten, versuchten, den lästigen Konkurrenten aus dem Markt zu drängen. Veith sah sich zu einem zermürbenden gerichtlichen Patentstreit gezwungen, den er letztlich auch gewann.

Am 23. November 1906 wurde auf Betreiben von Friedrich Veith die Veithwerke AG mit Sitz in Sandbach gegründet, nachdem er Investoren gefunden hatte, um sein Unternehmen auf eine breitere Kapitalbasis zu stellen. Es verfügte nun über ein Grundkapital von 2.000.000,00 Mark.

Krankheit und Tod
Friedrich Veith litt zunehmend unter heftigen Darmkoliken, sodass er nur noch mit großer Anstrengung seinen unternehmerischen Führungsaufgaben nachkommen konnte. Er konnte von seinem Krankenlager aus immer weniger Zeit und Kraft für die Prüfung wichtiger Schriftstücke aufbringen. So vermochte er zwar noch einige wichtige Entscheidungen zu treffen, doch starb er am 6. September 1908, erst im 49. Lebensjahr stehend.

Nach seinem Tod erhielt die Witwe Philippine Veith keinerlei Zahlungen von den Veith-Werken, keine Tantiemen aus Patenten, keine Unterstützung und mit ihren minderjährigen Kindern musste sie das Wohnhaus in den Veithwerken räumen. Auf Anraten der Verwandtschaft beantragte die Witwe Nachlassverwaltung, die letztlich 10 Jahre dauerte und in deren Verlauf der Nachlass von verschiedenen Seiten durch Kostenrechnungen, Honorare und Abschreibungen restlos ausgeschlachtet wurde.

Nachwirken
Wenn es auch seitens der damaligen Geschäftsführung der Veith-Werke AG alles andere als eine noble Geste war, die Witwe des Gründers und Generaldirektors vollkommen mittellos ihrem Schicksal zu überlassen, so ist doch der Name Veith geblieben, dem das Breuberger Land eine erste wirtschaftliche Blüte zu verdanken hatte. Trotz mehrfacher Umbenennung heißt das Werk in Sandbach im Volksmund immer noch Die Veith.

Literatur
 Friedhelm Jöst: Friedrich Veith. Gründer der Veith-Werke – Sein Leben und Werk. Verein für Heimatgeschicht Höchst i. Odw. (Hrsg.), Druckerei Probst, Höchst im Odenwald 1997

Weblinks

Unternehmer (Hessen)
Breuberg
Deutscher
Geboren 1860
Gestorben 1908
Mann
Person (Odenwaldkreis)

Friedrich Veith


Die Schützenkompanie "Major Josef Eisenstecken" Gries oder auch SK Gries ist eine Schützenkompanie aus Gries (Bozen) in Südtirol.

Geschichte

Erstmals wurden die Grieser Schützen im Jahr 1410 bei der Belagerung von Burg Greifenstein, der heutigen Burgruine oberhalb der Ortschaft Siebeneich bei Terlan, mit 100 Mann erwähnt. Gemäß der unter Herzog Sigmund von Österreich-Tirol erlassenen Landgerichtsordnung von Gries-Bozen von 1487 fungierte als militärischer Aufgebotsort der Grieser Platz (der platz ze Gries vor dem kloster). Im selben Jahr kämpften die Schützen bei der Schlacht von Calliano bei Rovereto gemeinsam mit anderen Tiroler Schützenkompanien und Schweizer Söldner gegen das venezianische Heer. 1504 standen die Grieser bei der bayerischen Belagerung der Festung Kufstein im Zuge des Landshuter Erbfolgekriegs an vorderster Front. Im Jahr 1759 waren die Grieser Schützen an der Überführung der Reliquie des seligen Heinrichs von Bozen beteiligt.

Bei der Feier zu Ehren der Königin Maria Luise von Bourbon-Parma waren sie auch anwesend. Bereits damals trugen die Grieser ihre blauen Strümpfe. In den Jahren 1796/97 waren die Grieser bei den Kämpfen in Lavis dabei. Die Franzosen konnten damals ein Jahr lang aufgehalten werden, ehe am 2. Oktober 1797 bei der letzten "Schlacht bei Lavis" 40 Grieser fielen. Im selben Jahr wurden die Grieser, zusammen mit den vereinigten Kompanien der Bozner Umgebung, mit vier großen und 16 kleinen Tapferkeitsmedaillen ausgezeichnet.

Der "Badlwirt von Gries" Major Josef Eisenstecken, nach dem die Kompanie heute benannt ist, war einer der engsten Vertrauten Andreas Hofers. Er wurde am 1. Mai 1827 in Gries zu Grabe getragen. Es begleiteten ihn die Grieser Schützen mit ihrer Musikkapelle.

Im Mai 1915 zog das Grieser Schützenbataillon an die bedrohte Landesgrenze in das untere Etschtal. Im Juni desselben Jahres kämpften sie in Folgaria (Vielgereut) und in Lavarone (Lafraun) und kamen 1916 bei der großen Maioffensive im Etschtal zum Einsatz.

Nach der Eingliederung Südtirols in den Staat Italien im Jahr 1920 wurde das Schützenwesen verboten. Dieses Verbot dauerte bis zum Jahr 1958. Im Herbst 1958 ging der damalige SVP-Ortsobmann von Gries, Josef Mair-Jenner, daran, in Gries wieder eine Schützenkompanie zu gründen. Bereits am 3. Jänner 1959 wurde die Grieser Kompanie im Gasthof "Lamm" in Gries neu konstituiert und eine provisorische Kommandantschaft ernannt.

Die Schützenkompanie von Gries war die erste Südtiroler Kompanie, die in voller Stärke in Tracht und mit Kompaniefahne am 20. Februar 1977 zum Gedenktag für Andreas Hofer nach Mantua fuhr. Die Kompanie wurde von den höchsten Behördenvertretern der Stadt Mantua empfangen, der Bürgermeister der Stadt entbot den Gruß Mantuas und überreichte dem Hauptmann eine Statue des Hl. Antonius als Geschenk.

Persönlichkeiten
 Josef Eisenstecken (1779–1827), Tiroler Freiheitskämpfer und k.k. Major
 Josef Mumelter-Möckl, k.k. Major und letzter deutscher Bürgermeister der Marktgemeinde Gries bei Bozen
 Luis Amplatz (1926–1964), Mitglied des BAS, Südtiroler Freiheitskämpfer
 Karl Mitterdorfer (1920–2017), Jagdpilot im Zweiten Weltkrieg (Luftwaffe der Wehrmacht), ehem. Landeskommandant der Südtiroler Schützen und italienischer Politiker
 Paul Bacher (* 1937), Sportler und ehemaliger Landeskommandant des Südtiroler
Schützenbundes
 Werner Neubauer (* 1956), österreichischer Politiker (FPÖ) und Abgeordneter im österreichischen Nationalrat.

Literatur
 Paul Bacher: Die Schützen von Gries. Festschrift zum 35jährigen Wiedergründungsjubiläum der Schützenkompanie Gries, 3. und 4. September 1994. Schützenkompanie Gries: Ferrari-Auer 1994.
 Werner Neubauer: 600 Jahre Grieser Wehrhaftigkeit als Teil der Tiroler Landesverteidigung (1420–2020). Neumarkt: Effekt-Verlag 2023, ISBN 979-125-5320-10-4.

Einzelnachweise

Weblinks
 Schützenkompanie "Mjr. Josef Eisenstecken" Gries
 Die Vierzig von Gries (1809) (PDF; 14 kB)
 40. Male der Todestag von Luis Amplatz
 RAI Südtirol – Luis Amplatz Gedenkfeiern zum 50. Todestag

Geschichte Bozens
Tiroler Schützen
Tiroler Schützen

Schützenkompanie „Major Josef Eisenstecken“ Gries


Eijun Kiyokumo (født 11. september 1950) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1974||1||0
|-
|1975||13||0
|-
|1976||9||0
|-
|1977||5||0
|-
|1978||0||0
|-
|1979||9||0
|-
|1980||5||0
|-
!Total||42||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Eijun Kiyokumo


فيلهلم ريتر فون ليب  قائد عسكري ألماني من الحرب العالمية الثانية (5 سبتمبر 1876-29 أبريل 1956).

الجبهة الغربية
 في عام 1934 عين ليب قائداً لأحدى مجموعات الجيوش في كاسل Kassel لكنه تقاعد بعد ذلك احتجاجاً على القواعد والتنظيمات النازية المتزايدة على الجيش.
 مع اندلاع الحرب في سبتمبر 1939، كُلّف بقيادة مجموعة الجيوش جـ المكلفة بحماية حدود ألمانيا الغربية إزاء أي غزو محتمل لقوات الحلفاء الغربيين، فيما كانت القوات الألمانية منشغلة بعملية غزو بولندا.
 عندما كان يتم التحضير للهجوم الذي عرف على فرنسا والدول المنخفضة (هولندا وبلجيكا ولوكسمبورغ) كان ليب الوحيد من القادة الألمان الذين اعترضوا مهاجمة فرنسا عبر تلك الدول لأنها دول محايدة حيث قال بأن العالم سينقلب على ألمانيا: «..التي تهاجم للمرة الثانية في 25 سنة بلجيكا المحايدة. ألمانيا، التي كفلت حكومتها بجدية الحفاظ على الحياد واحترامه، ووعدت بذلك قبل أسابيع قليلة فقط».
 عندما وقع الهجوم على الحلفاء في 10 مايو 1940 لم يكن لمجموعة ليب دور هجومي مهم، ومع ذلك فإنه رقي في 19 يوليو 1940 إلى رتبة الماريشال (المشير) بعد نجاح هذه الحملة.

الجبهة الروسية
 أثناء التحضير لغزو الاتحاد السوفيتي فيما عرف باسم عملية بارباروسا كُلف ليب بقيادة مجموعة الجيوش الشمالية.
 بدأ الهجوم في 22 يونيو، وفي منتصف يوليو كانت قوات هذه المجموعة قد وصلت إلى نهر لوغا الذي يبعد أقل من 100 كم عن مدينة لينينغراد، وفي 17 سبتمبر اكتمل تطويق المدينة فيما عرف باسم حصار لينينغراد، وكان الزعيم الألماني أدولف هتلر قد أراد أن ينهكها عن طريق الحصار، في حين كان ليب يسعى لاحتلالها بضربة سريعة مفاجئة.
 مع قدوم فصل الشتاء بدأت المتاعب تحيط بكل القوات الألمانية في روسيا، ومن بينها قوات ليب، ومع استمرار خلافه مع هتلر عُزل في 18 يناير 1942.

وفاته
لم يتول ليب أي منصب عسكري بعد ذلك، وتوفي في 1956 في فوسن Fuessen في ألمانيا الغربية.

وصلات خارجية

مصادر
 Shelford Bidwell (ed.), "Hitler's Generals and Their Battles", Salamander Books- London, Chatwell Books-New York, 1976.
 ليدل هارت (ed.), "Purnell's History of the Second World War", vol.6, Phoebus Publishing Company, London, 1980.
 William L. Shirer, "The Rise and Fall of the Third Reich", Simon & Schuster, New York, 1960.

مراجع

أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الأولى
الأشخاص المدانون من قبل محاكم نورمبرغ العسكرية بالولايات المتحدة
أشخاص من لاندسبرغ آم لش
أفراد عسكريون ألمان في ثورة الملاكمين
ألمان في ثورة الملاكمين
ألمان مدانون بجرائم ضد الإنسانية
حاصلون على وسام ماكس جوزيف العسكري
رومان كاثوليك ألمان
ضباط ألمانيا النازية
فيلد مارشال لألمانيا النازية
قادة الحرب العالمية الثانية
قادة عسكريون ألمان
متقلدو وسام الفارس الصليبي الحديدي
مواليد 1876
مواليد في لاندسبرغ آم لش
وفيات 1956

فيلهلم ريتر فون ليب


Las Seis sonatas a trío para órgano, BWV 525-530 son un conjunto de obras que se pueden interpretar en órgano u otro instrumento de teclado dotado con pedales, fueron escritas por el compositor alemán del barroco Johann Sebastian Bach, entre 1727 a 1731. El nombre proviene a que las seis sonatas a trío están escritas a tres voces, o sea, están proyectadas en tres líneas distintas e independientes, pero a su vez con relación entre sí: dos agudas que en ocasiones funcionan como un dúo y una grave, que es el pedal. Las seis sonatas tienen por lo general tres movimientos, a excepción de la sonata n.º 4, cuyo primer movimiento está compuesto por un corto Adagio seguido de un Vivace.

Historia

Es generalmente aceptado que Johann Sebastian Bach escribió estas seis sonatas para órgano para su hijo mayor, Wilhelm Friedemann Bach. No existe ninguna prueba fehaciente que demuestre lo contrario, ya que apareció en el tiempo correcto y, además, son de excelencia docente.

Existe una abismal diferencia entre las familias de obras para órgano de Bach bajo la estructura de fantasías, preludios, tocatas y fugas, y las seis sonatas a trío. Es que en comparación, estas sonatas son más "livianas", su estructura es más transparente y no muestran una exuberancia barroca, se puede apreciar que se emplean pocos instrumentos. Pero además, las trío sonatas siempre trabajan en tres voces bien definidas y fácilmente reconocibles a para un oído con pocos conocimientos musicales. Por lo general, las tres voces se encuentra divididas en: las dos manos, por lo general cada mano toca un manual distinto, y los pedales que son ejecutados por los pies es la voz de bajo.

Por lo tanto, las sonatas cultivan la capacidad física y mental del estudiante, para coordinar todos estos movimientos por separado de las manos y los pies, como la buena interpretación de cada voz por igual.

Debido a que las piezas no presenta tonalidades ni muy altas o bajas, las mismas pueden ser transcritas fácilmente para otro instrumento de teclado, pero el mismo tendrá que ser un clavecín o un piano con pedales, si fuera un instrumento sin pedal, sería más difícil tocar en tres voces.

Análisis

Sonata n.º 1, BWV 525
La primera sonata está proyectada en mi bemol mayor. Se estima que se compuso cuando el músico acababa de mudarse a Leipzig. Aparentemente es una obra completamente original.

La partitura podría ser fácilmente interpretada por dos instrumentos y bajo continuo, muy pocos oyentes se darían cuenta de que en realidad no es una sonata a trío auténtica. La apertura del primer movimiento se construye a través de voces altas, a la que la voz de bajo, añade "a pie" corcheas. El oyente astuto notará el modo de semicorcheas del movimiento se debe tanto al concierto barroco en cuanto a la sonata barroca.

El Adagio en do menor se encuentra en una forma binaria verdadera cuyos ritmos de vez en cuando hacen formas quasi siciliano.

 Allegro moderato
 Adagio
 Allegro

Sonata n.º 2, BWV 526

Esta sonata a trío de Bach fue adaptada para un trío de cuerdas por Wolfgang Amadeus Mozart. BWV 526 hace uso efectivo de su tonalidad en do menor, llevando una riqueza sonora y emocional. El primer movimiento, Vivace, tiene un apoyo animado pero no frenético del pedal.

En el Largo, su voz fluye suavemente sobre un acompañamiento de un registro más bajo y progresiones de bajo suaves, parece casi una pastoral, si se avanzaba en un ritmo más rápido. Por el primer tercio, las notas de una voz responden a la otra. Este movimiento no termina con una nota redonda como es lo más usual, sino en cambio, deja la pieza "suspendida".

 Vivace
 Largo
 Allegro

Sonata n.º 3, BWV 527
El Andante de apertura comienza con una telaraña de ocho compases temático en un registro agudo, según las normas de estas sonatas a trío, tiene un acompañamiento pedal algo rudimentario. Los primeros ocho compases son a dos voces, son el pedal y la voz más aguda, la segunda voz ingresa en el noveno compás, esta nueva línea melódica llega como una imitación de lo anterior. Poco después del primer tercio aparecen compases con destacables pasajes digitales. A continuación, cuando una voz se encuentra en silencio, la otra proyecta una melodía, y viceversa. Antes del segundo tercio del movimiento, la voz más aguda toma por unos nueve compases mayor dominio.

El Vivace es muy dinámico, explotando y haciendo juego con las sonoridades de las tres voces. Hay un recurso que se usa tres veces a lo largo del movimiento, es un pequeño "silencio" en las dos voces más agudas, dejando al pedal proyectar dos y tres notas de bajo solo, esto le da un atractivo único y original a la pieza. Pero el pequeño solo de pedal más llamativo se produce a los tres cuartos del movimiento, cuando el pedal ejecuta ocho notas.

 Andante
 Adagio e dolce
 Vivace

Sonata n.º 4, BWV 528

El Adagio corresponde solo a los primeros cuatro compases, mientras que el resto de la pieza es el Vivace. El pedal del Andante es irregular, con proyecciones de corcheas y semicorcheas, en ocasiones separadas por silencios, y otras veces unidas. Un poco allegro se encuentra en un compás de 3/8 la segunda voz se retrasa hasta el octavo compás.

 Adagio & Vivace
 Andante
 Un poco allegro

Sonata n.º 5, BWV 529
Se presume que esta sonata fue compuesta por 1731. Durante todo el primer Allegro hay notas que se mantienen durante varios compases, primero en la voz más grave (pedal), luego en la segunda, y también en la más aguda, casi siempre son notas blancas. Las notas del pedal son siempre corcheas unidas y separadas, excepto las ya citadas blancas mantenidas.

La segunda voz en el Largo se retrasa hasta el quinto compás, el movimiento está integrado mayormente por fusas en sus dos voces más agudas.

 Allegro
 Largo
 Allegro

Sonata n.º 6, BWV 530
Un poco antes del primer cuarto del Vivace, un compás que consta de una melodía compuesta de semicorcheas, cuenta con el apoyo de corcheas ascendentes por parte de la segunda voz, mientras que el pedal proyecta una nota por compás, este recurso acontece en unos quince compases, pero con ligeras diferencias en la melodía de la voz más aguda. El primer movimiento está influenciado por la música de Antonio Vivaldi. El movimiento Lento tiene reminiscencias con el aria Erbarme dich, mein Gott, um meiner Zähren Willen! de la Pasión según San Mateo.

 Vivace
 Lento
 Allegro

Véase también
 Composiciones de Johann Sebastian Bach

Fuente
 Composiciones de Johann Sebastian Bach

Composiciones para órgano de Johann Sebastian Bach
Composiciones de 1727
Sonatas de Johann Sebastian Bach


MBRAI (Mobile and Portable DVB-T/H Radio Access Interface Specification) Hareketli ve Taşınabilir DVB-T/H Aygıtları İçin Radyo Erişim Arayüzü Tanımlamaları, yeni gelişmekte olan DVB-T ve DVB-H standardları için endüstrinin ve tüketici pazarının ihtiyaç duyduğu Radyo Frekans başarım ölçütlerini tanımlar.Tanımlama çalışmaları Kasım 2002 yılından beri EICTA (European Industry Communication Technologies Association) tarafından yürütülmektedir.

MBRAI'nin hedefleri arasında;

 DVB-H/DVB-T servislerini alabilen, hareketli, taşınabilir ve elde taşınabilir cihazların radyo erişim ölçütlerinin tanımlanması,
 Düşük güç tüketimi,
 Radyo Frekans (RF) tanımlamalarının tek bir çatı altında toplanarak; cihazlarda kullanılan elektronik parçaların dolayısıyla tüketicilerin kullandığı cihazlarla bu cihazların kullandığı iletişim ağını oluşturan elemanların maliyetlerinin düşürülmesi,
 İletişim ağı ve RF görünge planlamasının kolaylaştırılması,

yer almaktadır.

Kapsam

MBRAI kapsamı altına;
 Frekans dizilimi ve menzili,
 Destekenen DVB-T/H kipleri,
 Alıcı çalışma koşulları tanımlamaları,
 Örnek Alıcı Radyo Frekans modeli tanımlamaları,
 Servis kalitesi,
 Anten karakteristikleri,
 Radyo Frekans kanal modellerinin tanımlamaları,
 Karşılıklı Kanal/Gürültü (C/N, Channel/Noise) ölçütleri,
 En Az ve En Çok Radyo Frekans giriş ğüç seviyesi tanımlamaları,
 İletişimi engelleyici karıştırıcı sinyal desen grupları tanımlamaları,
 Karıştırıcı sinyallere olan bağışıklık,
 Darbesel karışıma karşı dayanıklılık,
 Tek Frekans İletişim Ağlarında (SFN, Single Frequency Network) başarım,
 Hücresel Radyoların karşılıklı calışabilirliği,
 Elektro-Manyetik Uyumluluk (EMC, Electro-Magnetic Compatibility),

yer almaktadır.

Alıcı Cihaz(Terminal) Sınıfları

MBRAI üç sınıf alıcı cihazı tanımlar;

1.Sınıf: Arabada Kullanılan Alıcılar Bu cihazlar arabaya monte edilmiş alıcı ve antenlerden oluşur. Bu tür cihazlar gerekli güçü bulundukları arabanın elektrik donanımından aldıkları varsayıldıklarından, güç tüketiminde herhangi bir sınırlama getirilmemiştir.

2.Sınıf: Taşınabilir Sayısal TV Alıcıları Bu alıcıların MPEG-2 Sayısal Servısleri kapalı ya da açık alanlarda üzerlerinde bulunan antenler aracılığıyla aldıkları kabul edilir. Bu tür alıcılar iki tip olarak öngörülmüştür:

2a Sınıfı 12 inçten büyük ekranlı alıcılar Güçlerini pillerden ya da genel elektrik şebekesinden alır. Göreceli olarak diğer alıcılardan daha iyi antenlere sahip olup, kullanılırken hareket ettirilmezler.

2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar Güçlerini pillerden alır. Kullanım sırasında hareket halinde oldukları varsayılır, düşük kazanclı ve cihazın icinde olabilen antenlere sahiptirler.

3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar Hücresel telefon ve DVB-T radyoya sahip alıcılardır. Güçlerini pillerden alır. Kullanım sırasında hareket halinde oldukları varsayılır, düşük kazanclı ve cihazın icinde olabilen antenlere sahiptirler.

Alıcıların Çalışma Koşulları

MBRAI alıcı cihazların iki çalışma koşulundan birinde çalıştığını ön görmüştür.

Hareketsiz ya da yavaş hareket halinde çalışma 2. Sınıf Taşınabilir Sayısal TV Alıcıları, 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar 'ın bu çalışma koşulunda çalışacağı ön görülmüştür.

2. Sınıf Taşınabilir Sayısal TV Alıcıları nın kapalı ya da açık alanlarda, düşük kazançlı, yönelimsiz antenlerle (0dBi kazanç) hareketsiz olarak çalıştıklarını varsayar. Hareketsiz çalışma alıcının kullandığı sinyal üzerinde Doppler Etkisi yaratmaz.

3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar ve 2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar için ise düşük kazançlı, yönelimsiz ve cihaz içi antenlerle (-5 ile -10dBi arası kazanç), 3 km/sa'den düşük hızlarda (ortalama yürüme hızı) çalışma, çalışma koşulu olarak tanımlanmıştır. Doppler Etkisi ihmal edilir.

Hareket halinde çalışma 1.Sınıf: Arabada Kullanılan Alıcılar ile 2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar ve 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcıların araba içinde 3 km/sa'den yüksek hızlarda çalıştıkları ön görülmüştür.

1.Sınıf: Arabada Kullanılan Alıcılar arabaya monteli, düşük kazançlı, yönelimiz antenlerle (0dBi kazanç) çalıştığı var sayılır. Hıza bağlı olarak alıcı Doppler Etkisi altındadır.

2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar ve 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar ise düşük kazançlı, yönelimsiz ve cihaz içi antenlerle (-5 ile -10dBi arası kazanç) araç içinde çalıştıkları. Dolayısıyla, hem aracın metal gövdesinden dolayı kayıp ve 3 km/sa'dan yüksek hızlı hareket nedeniyle, hıza bağlı Doppler Etkisi altında olduğu var sayılır.

Desteklenen Frekans Dizilimleri

Desteklenen Frekans Dizilimleri Alıcı Cihaz Sınıflarına bağlı olarak tanımlanır. Band genişliği olarak 6, 7 ve 8 MHz genişlikler kullanılır. Band genişliği hedef pazarın gereksinimine göre seçilir. 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılarda GSM 900 Hücresel cep telefonu kullanımı durumunda, frekans dizimi UHF V için 49. kanalda (698 MHz) sınırlandırılmıştır.

MBRAI Alıcı cihazlara göre frekans dizilimleri

Desteklenen DVB-T Kipleri

MBRAI QPSK, 16-QAM, 64-QAM, sıradüzenli 16-QAM ve sıradüzenli 64-QAM sayısal kiplemelerini destekler. Bu kiplemeler 1/2, 2/3, 3/4 kod oranlamalarını kullanırlar. 5/7 ve 7/8 DVB-T kod oranları MBRAI tarafından kapsam dışında bırakılmıştır.
Koruma Aralıkları olarak 1/4, 1/8, 1/16 ve 1/32 oranları kullanım için tanımlanmıştır. İletim kipleri olarak 2K ve 8K tanımlanmış. 4K daha sonradan tanımlamalara eklenmiştir.

Anten Karakteristikleri

MBRAI Alıcı Cihaz sınıflarına göre uygun görülen anten karakteristikleri tanımlamıştır.

1.Sınıf: Arabada Kullanılan Alıcılar için anten boyu arabaların metal tavanı Yer Düzlemi olarak kullanılması durumunda, çeyrek dalga boyu monopole anten olarak tanımlanmıştır. Kullanılan antenlerden herhangi bir güçlendirici olmadan aşağıdaki tabloda verilen kazanç değelerini beklenmektedir;

1.Sınıf: Arabada Kullanılan Alıcılar için anten kazançları

2a Sınıfı 12 inçten büyük ekranlı alıcılar için kullanılan antenlerden herhangi bir güçlendirici olmadan aşağıdaki tabloda verilen kazanç değelerini beklenmektedir;

2a Sınıfı 12 inçten büyük ekranlı alıcılar için anten kazançları

2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar ve 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar için kullanılan antenlerin tasarımı diğerlerine göre göreceli olarak daha zordur. Bu kapsamdaki antenler in boyu, alıcının boyutlarından dolayı, genelde izlenilen frekansın Dalga Boyunun 1/10'undan daha küçüktür. Alıcıda anten tasarımında kullanılabilecek bir Yer Düzlemi olmadığı gibi, kullanıcının vücudu da anten başarımını etkiler.
Eğer 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılar GSM 900 teknolojısını kullanıyorlarsa, daha önce de belirtildiği gibi frekans dizimi 49.Kanalda (698 MHz) kısıtlanır.

2b Sınıfı Cepte taşınabilir alıcılar ve 3.Sınıf: Elde Taşınır Birleşik Alıcılariçin anten kazançları

Dayanak DVB-T Alıcısı

Kaynakça

Arayüzler

IEC 62002


John Cain Carter (nascido em 1966 em San Antonio, Texas) é um criador de gado e conservacionista que fundou a organização brasileira de conservação da floresta tropical, Aliança da Terra. Carter mudou-se do Texas para o Brasil em 1996 onde, juntamente com a sua esposa, administravam uma fazenda de gado de 8.200 hectares entre os rios Xingu e Amazonas, no estado brasileiro de Mato Grosso. Chocado com o rápido desmatamento que ocorre na Floresta Amazónica, Carter iniciou a Aliança da Terra para fornecer incentivos económicos para agricultores e pecuaristas para preservar a floresta.

Nascidos em 1966
Pessoas vivas
Agropecuária no Brasil
Ambientalistas do Brasil
Ambientalistas dos Estados Unidos

John Caim Carter


Venstrepopulisme er en politisk ideologi, der kombinerer venstreorienteret politik med populistisk retorik og populistiske emner. Venstrepopulistisk retorik består ofte af anti-elitære følelser, modstand mod systemet og et forsvar for "almindelige mennesker". Vigtige temaer for venstrepopulister omfatter normalt antikapitalisme, social retfærdighed, pacifisme og anti-globalisering, hvorimod henvisning til klassesamfund eller socialistisk teori ikke er så vigtig som for de traditionelle venstrefløjspartier. Kritikken af kapitalisme og globalisering er ofte knyttet til en anti-amerikanisme, som er blevet stærkere blandt venstrepopulister som følge af USA's militære operationer, især i Mellemøsten. Venstrepopulismen hvilker typisk på egalitære idealer. Nogle forskere har beskæftiget sig med nationalistiske venstreorienterede populistiske bevægelser, f.eks. Kemalismen i Tyrkiet. For venstrepopulistiske partier, der støtter mindretalsrettigheder, har udtrykket "inklusiv populisme" været anvendt.

Fremkomsten af det græske Syriza og det spanske parti Podemos under den europæiske gældskrise har medført øget debat om den nye venstrepopulisme i Europa.

Demokratiforskeren lektor Mogens Herman Hansen har karakteriseret partierne Femstjernebevægelsen i Italien og Podemos i Spanien samt de tidligere latinamerikanske præsidenter Hugo Chávez i Venezuela og Evo Morales i Bolivia som venstrepopulistiske. Derimod opfatter han ikke det græske parti Syriza som egentlig populistisk, selvom det ofte betegnes som sådant.

Se også

 Populisme
 Højrepopulisme
 Ochlokrati
 Ernesto Laclau og Chantal Mouffe - post-marxistiske teoretikere, der har argumenteret for venstrepopulisme

Kilder

Litteratur

Ideologier

Venstrepopulisme


Les menhirs de Lespurit Ellen sont un groupe de trois menhirs situé sur la commune de Plovan, dans le département du Finistère en France.

Historique
Ils sont classés au titre des monuments historiques par arrêté du 6 mars 1923.

Description
Un seul menhir est encore dressé, les deux autres sont couchés au sol. Le menhir debout mesure  de hauteur. Les menhirs ont probablement été extrait de la petite falaise en granite visible à proximité.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Article connexe
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Lespurit
Lespurit
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1923

Menhirs de Lespurit Ellen


Leptysminae es una subfamilia de insectos ortópteros caelíferos perteneciente a la familia Acrididae. Se encuentra en América.

Géneros

Según Orthoptera Species File (1 de abril de 2010):
 Chloropseustini Amédégnato 1974
 Chloropseustes Rehn, 1918
 Leptysmini Brunner von Wattenwyl 1893
 Belosacris Rehn & Eades, 1961
 Carbonellacris Roberts, 1977
 Columbacris Bruner, 1911
 Cylindrotettix Bruner, 1906
 Leptysma Stål, 1873
 Leptysmina Giglio-Tos, 1894
 Seabratettix Roberts, 1980
 Stenacris Walker, 1870
 Tucayaca Bruner, 1920
 Tetrataeniini Brunner von Wattenwyl 1893
 Cornops Scudder, 1875
 Eumastusia Bruner, 1911
 Guetaresia Rehn, 1929
 Haroldgrantia Carbonell, Ronderos & Mesa, 1967
 Mastusia Stål, 1878
 Nadiacris Descamps & Amédégnato, 1972
 Oxybleptella Giglio-Tos, 1894
 Stenopola Stål, 1873
 Tetrataenia Stål, 1873
 Xenismacris Descamps & Amédégnato, 1972
 tribu indéterminée
 Oxyphyma Saussure, 1861

Referencias

 Brunner von Wattenwyl , 1893 : Révision du système des orthoptères et description des espèces rapportées par M. Leonardo Fea de Birmanie.  Annali del Museo Civico di Storia Naturale 'Giacomo Doria', Genova, vol. 33, 1–230 (texto original).

Enlaces externos

 Leptysminae en Tolweb
 Leptysminae en Biolib

Acrididae

Leptysminae


Video kaset kaydedici veya kısaca VTR (), televizyonculukta kullanılan video kayıt ve okuma sistemidir. Üzerindeki panellerle amatör kullanıcıların kullandıkları video sistemlerinde bulunmayan görüntü kareleri () üzerinde kullanıcının rahat bir şekilde müdahale etmesine imkân tanıyan bir elektronik cihazdır.

Teknik olarak "video" olarak adlandırılan VTR terimi, televizyonculukta aynı zamanda herhangi bir programda aralarda girmek için hazırlanmış ve eskiden video kaset kaydediciyle kaydedilen kısa röportaj ve çekimler için de kullanılır.

Video depolama
1951 tanıtımları
Film ve video teknolojisi
Japon icatları
Televizyon terminolojisi
Video donanımı
Tüketici elektroniği

Video kaset kaydedici


BMF's børnebogspris, egentlig Boghandlermedhjælperforeningens børnebogspris, var en dansk litteraturpris, der blev uddelt årligt fra 1980 til 2014. I de senere år blev den uddelt i forbindelse med Bogforum i København, efter afstemning blandt Bog- og Papirbranchens ansatte (tidligere Den danske Boghandlermedhjælperforening). Med prisen fulgte et pengebeløb, der blev større igennem årene. Senest var det 20.000 kr.

To forfattere nåede at modtage prisen to gange; Bjarne Reuter (1980 og 2000) og Jakob Martin Strid  (2008 og 2012).

Modtagere
1980 Bjarne Reuter: Kys stjernerne
1981 Thøger Birkeland: Krumme og Yrsa
1982 Bent Haller: Balladen om Janne og Valde
1983 Cecil Bødker: Marias barn. Drengen
1984 Tine Bryld: Pige Liv / Befri dit Liv / Liv og Alexander
1985 Hanne-Vibeke Holst: Til Sommer
1986 Lars-Henrik Olsen: Erik Menneskesøn (pris: 5.000 kr)
1987 Kirsten Holst: Min ven Thomas
1988 Flemming Quist Møller: Jungledyret Hugo
1989 Benny Andersen: Lille pege med stor effekt
1990 Ib Spang Olsen: Voksenfælden
1991 Gerd Rindel: Et spor i Rusland
1992 Kim Fupz Aakeson: De gale
1993 Johannes Møllehave: Drengen der kom hen hvor peberet gror (pris: 10.000 kr)
1994 Bent Rasmussen: Ud til kanten Simon, heltud!
1995 Svend Åge Madsen: De usynlige myrer
1996 Halfdan Rasmussen: Mariehønen Evigglad
1997 Vita Andersen: Coco
1998 Hanne Hastrup: Cirkeline flytter til byen (billedbog)
1999 Thomas Winding: Mester min Mester
2000 Bjarne Reuter: Prins Faisals ring (roman)
2001 Thorstein Thomsen: Bare vi har hinanden (roman)
2002 Elisabeth Gjerluff Nielsen: Dingelings Dansemus (børnebog)
2003 Lene Kaaberbøl: Skammerkrigen (roman)
2004 Renée Toft Simonsen: Karla og Katrine
2005 Josefine Ottesen: Dæmonernes hvisken (roman)
2006 Alberte Winding: Barbara Tristan Møller (roman)
2007 Manu Sareen: Iqbal Farooq og kronjuvelerne (roman)
2008 Jakob Martin Strid: Da lille Madsens hus blæste væk (børnebog)
2009 Kenneth Bøgh Andersen: Den forkerte død (roman)
2010 Sigurd Barrett: Sigurd fortæller Bibelhistorier (børnebog)
2011 Helle Ryding: Serpina (roman)
2012 Jakob Martin Strid: Den utrolige historie om den kæmpestore pære (børnebog)
2013 Lars Daneskov: Tro, håb og gorgonzola (børnebog)
2014 Hella Joof: Snitten & Kis. Frygt og bæven og en mand på strømpesokker (børnebog, illustreret af Cato Thau-Jensen)

Referencer

Etableret i 1992
Ophørt i 2015

BMF's børnebogspris


Ugo Foscolo (født 6. februar 1778 på øen Zakynthos, død 10. september 1827 i Turnham Green ved London) var en italiensk digter.

Foscolo blev tidlig faderløs, og moderen bosatte sig for hans uddannelses skyld i Venedig, der den gang ejede Zakynthos. Her studerede han de græske og latinske klassikere og læste med begejstring Alfieris tragedier. I Padua fulgte han Cesarottis forelæsninger og begyndte tidlig selv at skrive digte. I 1797 fik han tragedien Tieste opført i Venedig, men maatte samme år forlade byen, faldet i unåde på grund af sine demokratiske ideer. Han rejste til Bologna, hvor han indtrådte som frivillig i den cisalpinske legion. Til Bonaparte sluttede han sig straks entusiastisk og skrev til ham oden Bonaparte liberatore, som han sendte ham fra det belejrede Genua, ledsaget af et brev, hvori han opfordrede ham til at rense sig for skændselen ved Campoformio og komme det betrængte Italien til hjælp. Langt betydeligere i digterisk henseende er dog oden til Luigia Pallavicini, der kom omtrent samtidig. Efter et kortere ophold i Firenze boede Foscolo nogen tid i Milano. Meget lidenskabelig, som han var, havde han her forskellige elskovseventyr, der for en del har givet ham stof til hans berømte roman Ultime lettere di Jacopo Ortis (1802), skrevet i brevform og handlende om en ung mand, der skuffet i alle sine idealer til sidst drives til selvmord. Romanen er på mange punkter en efterligning af Goethes Werther, men forskellig derfra ved sin stærkt patriotiske tendens. I nogle år var Foscolo som kaptajn med de italienske tropper, som lå ved den nordfranske kyst. Da han atter var vendt tilbage til Milano, skrev han der 1806—07 sit hovedværk I Sepolcri i rimløse jamber. Den ydre anledning til digtet var de i Italien og Frankrig nylig komne lovbestemmelser om, at ingen mere måtte bisættes i selve byerne, men at alle, høje og lave, berømte og ukendte, skulle begraves på de offentlige kirkegårde uden for byerne, i grave af ens størrelse og udseende. I pompøse og smukke vers hævder nu Foscolo, at mindesmærker, som ikke gavner de døde, har stor betydning for menneskeslægten. Han mindes Parini, hvis grav allerede er glemt og forsømt, opfordrer sine landsmænd til at hædre deres store mænd ved at værne om deres grave, og han synger begejstret Santa Croces, Firenzes Pantheons, pris. I 1808 blev han ved Cerrettis død ansat som professor i veltalenhed i Pavia. Her holdt han januar 1809 sin berømte indledningsforelæsning Dell'origine e dell'ufficio della letteratura, men for øvrigt var hans stilling kun af kort varighed, da lærestolen samme år blev inddraget. Ved sin retliniede og stolte, men heftige og lidenskabelige karakter skaffede Foscolo sig mange fjender. Mellem ham og hans tidligere ven Vincenzo Monti kom det således til et voldsomt brud. Hans sværmeri for Bonaparte var veget pladsen for had til det kejserlige despoti, og da 1811 hans tragedie Aiace blev opført i Milano, beskyldte hans modstandere ham for deri at være kommet med politiske hentydninger til Napoleon. Stykket blev forbudt, og Foscolo selv måtte forlade byen. Han levede nu et år i Firenze, hvor han boede på den skønne Villa Bellosquardo hos komtesse d'Albany, Alfieris elskede. Her påbegyndte han, begejstret over Canovas gruppe Gratierne, sit digt Delle Grazie, som han dog aldrig fik fuldendt. Under rejsningen mod Napoleon efter slaget ved Leipzig meldte Foscolo sig atter til tjeneste i den norditalienske hær; men da han efter Østrigernes indtog 1814 ikke ville aflægge ed til den nye regering, flygtede han til Schweiz. Her skrev han under pseudonymet Didimo Chierico på latin Hypercalypsis, en skarp satire mod de samtidige italienske litterater. I 1816 rejste han til England, hvor han fik en god modtagelse og vakte stor opsigt ved sine forelæsninger og skrifter. Han skrev og udgav her flere betydelige kritiske arbejder om Dante (Discorso sul testo della Divina commedia), Petrarca og Boccaccio. Hans liv i England var sørgeligt. Han levede over evne, gjorde gæld og måtte i sine sidste år ernære sig ved undervisning, tidsskriftsartikler osv. Han døde i Turnham Green 1827 og blev begravet der, men 1871 blev hans jordiske rester ført til Italien og bisat i Santa Croce i Firenze. Af hans samlede værker og korrespondancer udkom en udgave i 11 bind ved Francesco Silvio Orlandini og Enrico Mayer (Firenze 1850—1862, med supplementsbind ved Giuseppe Chiarini 1890), digtene bland andet ved Chiarini (1890), Liriche scelte, i Sepolcri e le Grazie, kommenteret af Severino Ferrari (Firenze 1891), Ultime lettere di Jacopo Ortis ved Giovanni Antonio Martinetti og Camillo Antona-Traversi (Saluzzo 1887).

Referencer

Kilder

Eksterne henvisninger

Digtere fra Italien
Italiensksprogede forfattere
Italienere i 1800-tallet

Ugo Foscolo


An Sporobolus scabridus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Sporobolus scabridus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus scabridus


Lypova Dolyna (, ) est une commune urbaine de l'oblast de Soumy, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Soumy
Hetmanat cosaque

Lypova Dolyna


Lymanbensonieae, tribus južnoameričkih kaktusa, dio potpordice Cactoideae. Sastoji se pod 2 roda s ukupno 6 vrsta.

Rodovi
 Calymmanthium F.Ritter, 1
 Lymanbensonia Kimnach, 5

Sinonimi
 Calymmantheae E.F.Anderson, nom. inval.

Izvori

Cactoideae

Lymanbensonieae


Jeppe Reipurth (født 1956, død 1989) var en dansk trommeslager.

Han var fast medlem af gruppen Bifrost i perioden 1980 til 1985, og han erstattede Kasper Winding i fusionsorkestrene Buki Yamaz og Secret Oyster. Desuden indspillede han med Laid Back og Aske Bentzon i 1979, og han var med i Mona Larsen Group i 1980 - dette år spillede han også med Crazy Canary.

På Poul Halberg og Mona Larsens første album fra 1981, som blev fødslen på 1980'er hittet Halberg Larsen, er Jeppe Reipurth krediteret for tre trommetracks.

I 1986 kom Jeppe Reipurth med i Troels Jensens band Katzenjammer Kids, hvis medlemmer derudover var Jørgen Lang, Knut Henriksen og Kjeld Lauritsen

Referencer

Eksterne henvisninger
 Jeppe Reipurth Discography at Discogs

Trommeslagere fra Danmark

Jeppe Reipurth


La Interestatal 95 (abreviada I-95) es una autopista Interestatal ubicada en el estado de Rhode Island. La autopista inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La autopista tiene una longitud de 69,7 km (43.3 mi).

Historia

Antes de que se construyera cualquier parte de la Interestatal 95, el corredor diagonal de la Ruta 3 era una ruta muy transitada de la U.S. Route 1. En los años 1930, un segmento fue después construido hasta Connecticut y el suroccidente de Rhode Island, uniéndose a Old Mystic, CT hacia la Ruta 3 en Hopkinton. La existente Ruta 84 en Connecticut fue cambiada a una nueva ruta (ahora Ruta 184), y el segmento más corto en Rhode Island fue cambiado a Ruta 84.

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las rutas federales y el resto de autopistas interestatales, la Interestatal 95 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Rhode Island por sus siglas en inglés RIDOT.

Cruces
La Interestatal 95 es atravesada principalmente por la  en Warwick  en Warwick  en Warwick  en Cranston  en Providence  en Providence  en Providence.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de RIDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Rhode Island
Condado de Providence

Interestatal 95 (Rhode Island)


An Haworthia lachnosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M. Hayashi. An Haworthia lachnosa in nahilalakip ha genus nga Haworthia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haworthia

Haworthia lachnosa


Octav Boian () (n. 1863 după o altă sursă) a fost un ofițer de geniu al Armatei Regale Române, care s-a remarcat în perioada de dinaintea Primului Război Mondial prin activitatea de construcție a fortificațiilor de pe frontiera carpatică a Regatului României.

A fost elev al învățătorului și scriitorului Ion Creangă. În anul 1906, a primit comanda Secției Aerostații a Regimentului 1 Geniu.

În Primul Război Mondial în timpul campaniei din 1916, a comandat cu gradul de colonel  Brigada 14 Infanterie din Divizia 7 Infanterie până în luna octombrie 1917, când a fost luat prizonier de către trupele Diviziei 61 Infanterie austro-ungară, ca efect al eșuării ambuscadei de la Agăș de pe valea Trotușului superior.

A murit în 1941 și a fost înmormântat în Cimitirul "Sf. Vineri" din București.

Lucrări
 Un cuvent asupra obuzierului de câmp, explosiv român, resultatul experiențelor oficiale; Cercul publicațiunilor militare. Publicațiunea No. 83. Suplimentul No. 1; Tip. Voința Națională; Bucuresci; 1902
 Din Virtuțile Ostășești; Tip. L'Independance Roumaine; București; 1904
 Creșterea și educația copilului; 1937
 Forța morală; Tip. Revista Geniului; București; 1937

Referințe

Bibliografie
 Barrett, Michael B.; Preludiu la Blitzkrieg: campania austro-germană în România - 1916; Editura Militară; București; 2016;

Nașteri în 1863
Decese în 1941
Generali români din secolul al XX-lea
Militari români în Primul Război Mondial
Prizonieri de război români

Octav Boian (general)


تَوَام ، أو (وَاحَة ٱلْبُرَيْمِي)، هي واحة ومنطقة تاريخية في إقليم عمان في شرق الجزيرة العربية، تمتد وتتوسط من جبال الحجر حتى ساحل الخليج العربي، وتشكل في الوقت الحاضر أجزاء من ما هو الآن الإمارات العربية المتحدة وغرب سلطنة عمان. وتميز من خلال المستوطنتين التوأمين في كل من العين والبريمي على الحدود الإماراتية العمانية.

تتكون الواحة من تسعة قرى وهم (صعراء، حماسة، هيلي، الجيمي، المويجعي، المعترض، الجاهلي، العين، والقطارة).

أصل الكلمة والجغرافيا

العين هي المستوطنة الرئيسية في المنطقة الشرقية لإمارة أبوظبي، وتقع على الحدود الشرقية للبلاد مع عُمان، حيث تقع بلدة البريمي المجاورة. تقع المنطقة إلى الغرب من جبال الحجر الغربية وخليج عمان، وبالقرب من صحراء الربع الخالي. على ساحل الخليج العربي حيث تقع جميرا [[في إمارة دبي، والتي ربما كانت جزءًا من هذه المنطقة.

تعني كلمة توام «توأمان»، وتشير التقارير إلى أنه يشير إلى زوج من الفلج (القنوات المائية) في منطقة البريمي، كما هو محدد من أعمال أشخاص مثل سليل بن رزق في القرن التاسع عشر والطبري والمقدسي في القرن العاشر، وبالتالي أشخاص في القرن الحادي والعشرين مثل تيموثي باور، عالم الآثار وأستاذ مساعد في أبو ظبي الذين ساعدوا في تأسيس مشروع واحة البريمي للآثار الطبيعية. ومع ذلك، فإن المنطقة تتكون من واحات تعتمد على الأفلاج للري، مثل تلك الموجودة في واحة العين ووَاحَـة الْـقَـطَّـارَة في العين، وحماسة في البريمي.

التاريخ وما قبل التاريخ

عُثر على بقايا أثرية تعود إلى العصر البرونزي وما بعده، كما في الرميلة وهيلي وجبل حفيت، في هذه المنطقة. في العصور القديمة، ورد أن المنطقة كانت تستخدم من قبل العرب كمكان للتجمع، ومثل دبا، كانت تخضع للضريبة من قبل الجولاندا، الذين كانوا عملاء للساسانيين، الذين أبلغوا الحاكم العسكري الفارسية مرزبان، الذي كان مقره في الرستاق في ما هو الآن عمان.

مثل دبا ورأس الخيمة الحالية، شهدت المنطقة أحداثًا ذات صلة بالتاريخ الإسلامي في عهد الخلافة الراشدة، الأمويين والعباسيين.

في العصور الوسطى وخلال العصر الذهبي الإسلامي، كانت المنطقة، وعاصمتها «توام»، مجالًا مهمًا للتأثير على العرب. يُعتقد أن السيراميك والمواد الأخرى الموجودة هنا قد تم استيرادها من بلاد ما بين النهرين والهند والصين. في ذلك الوقت، كانت صحار، الواقعة إلى الشرق من هذه المنطقة، ذات أهمية مثل ميناء تجاري على ساحل خليج عمان لدرجة أنها كانت تعتبر «دبي أو سنغافورة في يومها». تم العثور على مسجد، يعتبر الأقدم في البلاد، بالقرب من مسجد الشيخ خليفة في العين من قبل الدكتور وليد التكريتي، إلى جانب فلج، ومجموعة من المنازل، وقرية يعود تاريخها إلى القرن التاسع أو العاشر.

كونها ذات موقع استراتيجي بالقرب من غرب هجر، كانت المنطقة محطة مهمة للأشخاص والقوافل التي تسافر بين الجبال وأجزاء أخرى من شبه الجزيرة العربية، مثل الأحساء. لم تكن المنطقة فقط، كونها غنية بأشجار النخيل، مهمة للتجارة، بل كانت تستخدم أيضًا من قبل بعض الأشخاص لتهريب العبيد، النساء أو الأطفال، قبل سنوات من تأسيس دولة الإمارات العربية المتحدة.

مراجع

تاريخ الإمارات العربية المتحدة
تاريخ سلطنة عمان
جغرافيا الإمارات العربية المتحدة
جغرافيا سلطنة عمان
ولاية البريمي

واحة البريمي


Heceleme alfabesi, deniz ve hava taşımacılığı ile askeri birimlerce telsiz ve telefonla verilen bilgilerin doğru anlaşılması için kullanılan bir harf kodlama sistemidir. Bu sistemde her harfe karşılık gelen ve o harf ile başlayan bir kelime, harfin karşı tarafa bildirilmesinde kullanılır.

Değişik diller için ülkeler veya organizasyonlarca standartlaşmış heceleme alfabeleri vardır. Bunlardan biri uluslararası havacılıkta kullanılan ve NATO tarafından kabul edilmiş heceleme alfabesidir. Bunun dışında millî maksatlar için de heceleme tabloları mevcuttur.

Özellikle kötü bir bağlantı üzerinden iletişim kurarken iki tarafın da aynı sistemi kullanması, anlaşılabilirliği arttırmak açısından önemlidir.

Çeşitli heceleme alfabeleri

Kullanım
Örneğin çağrı adı G-FLIP olan bir hava aracının pilotu, yer veya hava istasyonları ile temas kurarken uçağını GOLF-FOXTROT-LIMA-INDIA-PAPA şeklinde tanıtır. Böylece uçağın başka bir hava aracı ile karıştırılması önlenmiş olur.

Kaynakça

Askerî terimler
Havacılık terimleri

Heceleme alfabesi


Alberto Abalde est un joueur professionnel espagnol de basket-ball né le  à Ferrol en Espagne.

Biographie

Carrière en Espagne
Alberto Abalde commence le basket-ball en étant inspiré par sa grande sœur Tamara. Formé par et sous contrat avec la Joventut Badalona, il est prêté pour la saison 2013-2014 au CB Prat. Il s'engage en août 2016 avec le Valence Basket Club. Il y signe un contrat de quatre ans, la première saison lui permettant de rester en prêt à son club formateur. Vainqueur de l'EuroCoupe de basket-ball en 2019, Abalde souhaite quitter son club en juillet 2020. Convoité par le Real Madrid, le FC Barcelone et Milan, il paie en lien avec le Real Madrid une clause libératoire de 1,5 million d'euros au club valencian et s'engage dans la foulée avec le club madrilène pour cinq saisons. En septembre 2021, une blessure au muscle droit fémoral du côté droit l'empêche de pouvoir participer à la Supercoupe d'Espagne.

Abalde est candidat pour la draft 2015 de la NBA mais n'est pas retenu.

Carrière en équipe nationale
Alberto Abalde fait partie d'une liste de présélection de l'équipe d'Espagne pour les Jeux olympiques de 2016 mais n'est pas retenu dans la sélection finale. Il participe aux Jeux olympiques de 2020.

Présent dans le groupe espagnol préparant le championnat d'Europe, il n'est pas retenu par Sergio Scariolo dans la sélection finale en raison d'une blessure. L'Espagne remporte cette compétition.

Palmarès

En club
 Vainqueur de l'EuroCoupe de basket-ball : 2019.
 Vainqueur de la Supercoupe d'Espagne : 2020.
 Champion d'Espagne en 2022.

En sélection
En catégorie moins de 18 ans :
  Médaille de bronze au Championnat d'Europe des moins de 18 ans en 2013.
En catégorie moins de 20 ans :
  Médaille d'argent au Championnat d'Europe des moins de 20 ans en 2014.
  Médaille d'argent au Championnat d'Europe des moins de 20 ans en 2015.

Distinctions personnelles
 Meilleur joueur de l'Euroleague Basketball Next Generation Tournament (2013).
 Meilleur cinq des jeunes du championnat espagnol pour la saison 2016-2017.
 Deuxième meilleur cinq du championnat espagnol pour la saison 2019-2020.

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1995
Naissance à Ferrol
Joueur international espagnol de basket-ball
Joueur de basket-ball aux Jeux olympiques d'été de 2020
Joueur de la Joventut Badalona
Joueur du Valencia Basket Club
Joueur du Real Madrid (basket-ball)
Vainqueur de l'EuroLigue de basket-ball

Alberto Abalde


සහල් පිටියෙන් සාදාගන්නා සිංහල කැවිලි වර්ගයකි. උත්සව වල දී, විශේෂයෙන් සිංහල අලුත් අවුරුද්දේ දී වැදගත් වන කැවිලි වර්ගයකි.
සිංහල කැවිලි

අලුවා


An Trias tothastes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jaap J. Vermeulen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jeffrey James Wood. An Trias tothastes in nahilalakip ha genus nga Trias, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trias

Trias tothastes


South Ruislip é uma estação servida pela Central Line do Metropolitano de Londres e pela Chiltern Railways em South Ruislip no noroeste de Londres. A estação é controlada, gerenciada e operada pelo Metrô de Londres. A estação fica na Zona 5 do Travelcard.

História

A linha conjunta GWR/GCR para High Wycombe transportava os serviços de Paddington e Marylebone. Eles se encontravam em Northolt Junction, situado ligeiramente a leste da estação, de onde quatro trilhas seguiam para o oeste para Ruislip Gardens e West Ruislip; ali a rota se reduzia a apenas duas trilhas. Inaugurada em 1 de maio de 1908 e originalmente conhecida como Northolt Junction, a estação tornou-se South Ruislip & Northolt Junction a partir de setembro de 1932 e recebeu seu nome atual em 30 de junho de 1947. Em outubro de 1942, um bombardeiro Wellington voando para o aeródromo próximo na RAF Northolt caiu perto da estação, matando toda a tripulação e seis civis.

A estação foi projetada por Brian Lewis e FFC Curtis e servida pela primeira vez por trens da Central line em 21 de novembro de 1948, quando a extensão da Central line de Londres para West Ruislip foi concluída após ser atrasada pela Segunda Guerra Mundial. A sala de reservas arredondada não foi concluída até 1960. O friso de concreto, vidro e granito no salão de reservas é uma das primeiras obras públicas do artista de vidro Henry Haig.

No final de 1973 e início de 1974 o traçado da pista foi simplificado e a caixa de sinalização manual foi removida no início de 1990, juntamente com outras caixas de sinalização manual nesta linha, e sua função substituída por sinalização de luz colorida e pontos operados por energia, ambos controlados a partir de Marylebone. Os alinhamentos dos trilhos foram melhorados para permitir maior velocidade no entroncamento para os serviços de Marylebone, e o trabalho de ponto que permitia que os trens de Paddington parassem na plataforma da estação Chiltern no sentido oeste foi removido. Todos os serviços no sentido leste foram transferidos para o primeiro por estrada; a estrada no sentido leste, que anteriormente se estendia da estrada da plataforma em West Ruislip, foi fechada e levantada, e a plataforma do leste foi alargada. O alinhamento do desvio em direção a Marylebone foi melhorado para permitir uma corrida em alta velocidade. Fragmentos do antigo trilho ainda podem ser vistos ao norte da linha neste ponto. O trabalho de trilho nesta estação foi atualizado e agora permite maior velocidade de até .

A estação foi transferida da Região Oeste da British Rail para a Região London Midland em 24 de março de 1974.

A estação hoje
Barreiras de ingressos controlam o acesso a todas as plataformas.

Um grande depósito de manuseio de lixo a granel da West London Waste Authority fica a leste da estação, que vê um trem diário de resíduos em operação. Há também uma conexão de via única com a linha Acton–Northolt.

As linhas para Marylebone anteriormente passavam por ambos os lados de West Waste. Como parte das obras de melhorias da rota Evergreen 3 da Chiltern Railways, a Northolt Junction foi remodelada e incluiu a provisão ao norte do depósito de transferência de resíduos de uma nova linha principal ao lado da linha principal existente para permitir a aceleração dos serviços. A nova linha principal descendente tem um limite de velocidade de linha de  em comparação com as antigas . O principal para baixo existente foi remodelado para se tornar a linha de loop descendente, usada pelos trens que param na estação South Ruislip.

A ponte externa que transporta as linhas sobre o Station Approach é mais baixa do que outras localmente em  e é frequentemente atropelado por veículos altos. Em ambos os lados, foram instaladas vigas de convés falsas, de modo que o perigo de quaisquer impactos que causem danos à própria ponte foi reduzido.

Serviços
Os serviços em South Ruislip são operados pelo Metropolitano de Londres na Central Line e pela Chiltern Railways. Os serviços fora de ponta na estação são:

Metropolitano de Londres (Central Line)

 9 tph para West Ruislip
 9 tph para Epping

Chiltern Railways

 1 tph para London Marylebone
 1 tph para High Wycombe

Nos fins de semana, o serviço no sentido norte vai para Gerrards Cross em vez de High Wycombe.

Há também um Serviço Parlamentar de segunda a sexta-feira para West Ealing através do ramal de Greenford.

Conexões
As linhas de ônibus de Londres 114 e E7 servem a estação.

Bibliografia
 Edwards, Denis. F. (1985) Bygone Ruislip and Uxbridge . Chichester: Phillimore & Co.

Ligações externas
 Arquivo Fotográfico do Museu dos Transportes de Londres
 South Ruislip and Northolt Junction station, 1937
 Rotunda ticket hall under construction, 1954
 Temporary booking hall, 1955

Estações do Metro de Londres

South Ruislip (Metropolitano de Londres)


Dominick Argento (York, Pensilvania, 27 de octubre de 1927-Mineápolis, 20 de febrero de 2019) fue un compositor estadounidense conocido sobre todo como destacado compositor de música coral y ópera lírica.

Entre sus piezas más prominentes se encuentran las óperas Postcard from Morocco, Miss Havisham's Fire y The Masque of Angels, así cxomo los ciclos de canciones Six Elizabethan Songs y From the Diary of Virginia Woolf; la última le supuso obtener el Premio Pulitzer de Música en 1975. En un contexto predominantemente tonal, su música combina libremente tonalidad, atonalidad y un uso lírico de escritura dodecafónica, aunque nada en la música de Argento se acerca a la moda de vanguardia experimental posterior a la Segunda Guerra Mundial.  Es particularmente bien conocido por las sensibles musicalizaciones de textos complejos y sofisticados.

Biografía
Como estudiante en los años 1950, Argento dividió su tiempo entre Estados Unidos e Italia, y su música está muy influida por sus instructores en los EE. UU. y su afecto personal por Italia, particularmente la ciudad de Florencia.  Muchas de las obras de Argento se escribieron en Florencia, donde pasa una parte del año. Fue profesor (y, posteriormente, profesor emérito) en la Universidad de Minnesota en Mineápolis, y frecuentemente señalaba que encontraba esa ciudad tremendamente defensora de su obra y que él creía que su desarrollo musical se habría visto impedido en caso de haber permanecido en el mundo musical a alta presión de la Costa Este.  Fue uno de los fundadores de la Center Opera Company (ahora la Ópera de Minnesota), y de hecho Newsweek una vez se refirió a las Twin Cities como "ciudad de Argento."

Argento escribió catorce óperas así como grandes ciclos de canciones, obras orquestales, y muchas piezas corales para pequeños y grandes conjuntos, muchas de las cuales fueron encargo de artistas con sede en Minnesota. Se refirió a su esposa, la soprano Carolyn Bailey, como su musa, y ella interpretó con frecuencia sus obras. Ella murió el 2 de febrero de 2006.

En 1984, la Ópera de Minnesota encargó Casanova's Homecoming, con texto del compositor; tuvo una temporada bien recibida en la Ópera de Nueva York, donde ante la insistencia de Beverly Sills se convirtió en la primera ópera interpretada en Nueva York en inglés que tuvo subtítulos en inglés, para asegurar que el público entendiera todos los chistes.  La ópera ganó el Premio del Instituto Nacional para el Teatro Musical de 1986.

Referencias

Enlaces externos

 Una biografía radiada de Argento
 Página de Argento en Boosey & Hawkes

Nacidos en York (Pensilvania)
Fallecidos en Minneapolis
Compositores de música clásica de Estados Unidos del siglo XX
Compositores de música clásica de Estados Unidos del siglo XXI
Compositores de ópera de Estados Unidos
Ganadores del Premio Grammy
Miembros de la Academia Estadounidense de las Artes y las Letras
Ganadores del Premio Pulitzer de Música

Dominick Argento


النحت في اللغة، توليد كلمة جديدة بتركيب اثنتين على الأقل.

تاريخ النحت في العربية
أول من طرق باب النحت الخليل بن أحمد حين عرفه وسماه «النحت».بل ومثل به ووصف منه نوعين.فكتب في معجم العين وعرفه كذلك أئمة اللغة والنحو كسيبويه في كتابه حين كتب كما ورد عند الشعار كعمر بن أبي ربيعة في قوله:

ومن الشواهد في الشعر النبطي رد الشاعر لافي الحربي على الملك فيصل:

ومن أقوال العرب قولهم فلان كثير المشألة أي يكثر من قول ما شاء الله. ومن الأمثلة «جلمود» الواردة في شعر امرئ القيس نحتت من جلد وجمد.أما عند المتأخرى ن

بين النحت والتركيب
يختلف النحت عن التركيب المزجي في أن التركيب يحتفظ بالعناصر المكونة له دون نقصان على حين أن الكلمات المنحوتة تصهر في بعضها البعض.

ضروب النحت
للنحت ثلاثة ضروب في اللغة العربية:
 النحت النسبي: مثل عبشمي (للنسبة إلى عبد شمس)، عبدلي (للنسبة إلى العبادلة الأشراف)، بهشمي (إلى بني هاشم) وقد ينسب إلى البلدان مثل طبرخزيّ (إلى طبرستان وخوارزم.
 النحت الفعلي: ينحت من الفعل كبسمل (قال بسم الله الرحمن الرحيم) وسبحل (سبحان الله) وحوقل (لا حول ولا قوة إلا بالله).ومصادرها البسملة والسبحلة والحوقلة.
 النحت الاسمي (الوصفي): وينحت من اسم وصفة مثل جلمود (جمد وجلد) وافرنقعوا (فرق وفقع).
واستحدث اللغويون المعاصرون نحتا جديدا لم تعرفه العربية من قبل وهو النحت الجاد لمواكبة المصطلحات العلمية الحديثة.وتحمس له أحمد فارس الشدياق وإسماعيل مظهر ومنير البعلبكي وساطع الحصري وهو على أربعة وجوه.
 نحت السوابق: مثل فوبنفسجي (فوق بنفسجي)، ثلضلعي (ثلاثي أضلاع)، يزغنط (يزيل المغنطة)، ينزكر (ينزع الكربون).فوطبيعي (خارق للطبيعة), بَيْسِنّي (بين الأسنان).
 نحت اللواحق: مثل صلـ (استئصال) وقطـ (قطع) ووجـ (وجع) وفتـ (فتح) فتصبح مثلا في سياق الكلية: صلكل (استئصل الكلية) ووجعل (وجع الكلية) وفتكل (فتح الكلية) وقطكل (قطع الكلية) وهلم جرا.
 نحت المركبات: هزجد (هزل جد) وزمكان (زمان مكان) وبرماجي (بر بحر جو),السَّرْنمة، الكُرَيْضة (الكريّة البيضاء), قَبْتاريخيّ (قبل التاريخ).
 نحت المقادير: مثل عَشرل (عشر ألتار) وعَشرم (عشر أمتار) وعَشرغ (عشر غرامات) بالفتح، أما بالضم عُشرل (عشر اللتر) عُشرم (عشر المتر).
هناك أيضا:
 النحت الإستهلالي:(إف إم) (الناتو) (وفا) (واس) (سبا) (حركة حماس) (حركة أمل).
وقد استجد في العربية كذلك نحت التهكم ومن أمثلته ما قاله أنور الجندي في وصف مريدي طه حسين حيث دعاهم «طحاسنة» وكتاب توفيق الحكيم «مسرواية» (مسرحية رواية) وفصعمية (فصيح عامية) ومتشائل (متفائل متشائم).وقال أبو منصور الأزهري فلان يبرقل علينا أي يعد ولا يفعل والبرقلة من برق وقال.

أمثلة

في العربية
زمكان-كهرطيسية-كهرمائية-بسملة-حوقلة-سبحلة-قَبْتاريخيّ.

في الأردوية
 كلمة  منحوتة من كلمتي الإفراط والتفريط العربيتين، بمعنى الالتباس والوقوع في الفتن.

انظر أيضًا
 جناس
 لفظ مركب
 مركب مزجي
 منحوت مقطعي

مراجع

وصلات خارجية
 محمد بلاسي. النحت في اللغة العربية
 رفعت هزيم. النحت في العربية قديما وحديثا

لسانيات

لفظ منحوت


Abel Prieto Jiménez (* 11. November 1950 in Pinar del Río) ist ein kubanischer Politiker und Schriftsteller. Er war von 1997 bis 2012 Kulturminister Kubas. Zwischen  Juli 2016 und Juli 2018 war er es erneut. Dazwischen war er von März 2012 bis Juli 2016 Berater des kubanischen Präsidenten Raúl Castro. Seit dem 4. September 2018 ist der Direktor des Büros des Martí-Programms. Abel Prieto ist Abgeordneter des kubanischen Parlaments.

Leben

Abel Prieto studierte Spanische Sprache und Literatur an der Universität von Havanna und war dort später als Professor tätig. Er war Direktor des Verlages Letras Latinas und wurde später zum Vorsitzenden der Union der Schriftsteller und Künstler Kubas, dem Dachverband der Kulturschaffenden Kubas. 1997 wurde er Kulturminister und blieb bis 2012 im Amt. Danach wurde er Berater von Raúl Castro, offizieller Titel: Asesor del Presidente de los Consejos de Estado y de Ministros (Berater des Präsidenten des Staats- und Ministerrates). Im Juli 2016 übernahm er wieder (vorübergehend) das Amt des Kulturministers von Julián González Toledo. Prieto dagegen gilt als einer der besten Kulturminister, die Kuba jemals hatte, der die Zügel an sich riss, wenn es Streit unter der Künstlerschaft Kubas gab, sie aber in Zeiten der Ruhe wieder locker ließ. Auch ist er in der Lage, seine Meinung gegenüber der Obrigkeit auszusprechen, auch wenn sie nicht mit deren Ansicht übereinstimmt.

1999 veröffentlichte er den Roman El vuelo del gato der sich zwischen Fiktion und Essay bewegt. Der Roman war Gewinner des Kritikerpreises 2001 und wurde später auch in Spanien verlegt.
Außerdem schrieb Prieto mehrere Bände mit Kurzgeschichten, unter anderem Los bitongos y los guapos (1980) und Noche de sábado (1989).

Auf der XXI. Buchmesse von Havanna präsentierte er am 13. Februar 2012 seinen zweiten Roman Viajes de Miguel Luna.

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturminister (Kuba)
Hochschullehrer (Universität von Havanna)
Autor
Kubaner
Geboren 1950
Mann

Abel Prieto


Tentaculata is a class of comb jellies, one of two classes in the phylum Ctenophora. The common feature of this class is a pair of long, feathery, contractile tentacles, which can be retracted into specialised ciliated sheaths. In some species, the primary tentacles are reduced and they have smaller, secondary tentacles. The tentacles have colloblasts, which are sticky-tipped cells that trap small prey.

Body size and shape varies widely. The group includes the small, oval sea gooseberries found on both Atlantic and Pacific coasts. The more flattened species of the genus Mnemiopsis, about  long, are common on the upper Atlantic coast; it has a large mouth and mainly feeds on larval molluscs and copepods. This species is brilliantly luminescent. The similar, but larger, genus Leucothea is abundant on the Pacific coast. Venus girdle (genus Cestum) is a flattened, ribbon-like form reaching over  in length, and found in tropical waters.

References

 Barnes, R.S.K. et al. (21 September 2001). The Invertebrates: A Synthesis. Oxford: Blackwell Science.

Animal classes

Tentaculata


Alternativno izrezivanje ili alternativni splicing (eng. alternative splicing, differential splicing) je biološki proces genskog izražavanja koji rezultira time da jedan jedini gen kodira višestruke bjelančevine. U ovom procesu, posebice egzon gena može biti uključen ili isključen iz završne, obrađene mRNK.

Njime se iz jednog genskog prijepisa dobivaju različite izoforme zrele mRNK.

Alternativno izrezivanje introna pojavljuje se kod svih viših eukariota. Uloga mu je u funkcionalnom proširenju proteoma te u posttranskripcijskom reguliranju genskog izražaja. Kod biljaka procesi alternativnog izrezivanja introna nisu dovoljno istraženi.

Vidi
 Izrezivanje RNK
 Preskakanje egzona
 Uređivanje RNK
 konstitutivno izrezivanje nezrele mRNK
 kod izrezivanja (splicing code)

Izvori

Vanjske poveznice
Analiza kodirajućih regija u genomu

Genetika

Alternativno izrezivanje


Sir William Bentley Purchase (* 31. Dezember 1890; † 27. September 1961 in Ipswich) war ein englischer Rechtsmediziner.

Familie
Purchase war der einzige Sohn von Sir William Henry Purchase, einem Kaufmann und Importeur von Strohwaren aus Luton. Seine Mutter war die Tochter von Randall G. Vogan, dem Besitzer einer Mehlfabrik. 1924 heiratete er Beryl Chapman und hatte mit ihr einen Sohn und eine Tochter. Er starb als Folge eines Sturzes vom Dach, als er seine Fernsehantenne reparieren wollte.

Beruflicher Werdegang
Purchase besuchte das Sidney Sussex College in Cambridge (B.A. 1911) und studierte anschließend Medizin am London Hospital Medical College (Graduierung 1914). Schon während des Medizinstudiums nahm er auch ein Jurastudium auf. Während des Ersten Weltkrieges diente er als Sanitätsoffizier bei der Royal Artillery in Frankreich. Nach Kriegsende setzte er sein Jurastudium fort und wurde 1919 Barrister im Inner Temple. Im folgenden Jahr erwarb er ein Diplom im Fach Öffentliches Gesundheitswesen (D.P.H.) und 1921 den Bachelor in Medizin. Kurz danach wurde Purchase zum stellvertretenden Coroner in East London ernannt. Parallel dazu war er 1924 bis 1930 als Rechtsanwalt tätig.

1930 wurde er als Nachfolger von Sir Walter Schröder zum Coroner – als einer von sechs in London – ernannt. Sein Amtsbezirk umfasste Nordlondon mit Finsbury, Hampstead, Holborn, Islington, St Pancras und der City of Westminster. 1956 kamen Bethnal Green, Paddington und Shoreditch hinzu; die Zahl der Coroner in London war inzwischen auf drei gesunken. 1958 trat Purchase als Londoner Coroner in den Ruhestand und übernahm das Coroner-Amt für Ipswich, seinen Wohnort.

Am Ende seiner Berufslaufbahn hatte Purchase etwa 20.000 Inquests (formelle Todesfallermittlungen) gehalten; allein in seinem letzten Londoner Amtsjahr wurden seiner Dienststelle 3672 Fälle von plötzlichem oder klärungsbedürftigem Tod gemeldet.

Lehrtätigkeit
Dozent für forensische Medizin am University College Hospital, St. Thomas's Hospital und Royal Free Hospital.

Berühmte Fälle
Styllou Christofi, Sir Michael O'Dwyer, Alex de Antiquis, John Christie, Timothy Evans

Operation Mincemeat
Purchase wurde im Zweiten Weltkrieg vom britischen Geheimdienst zu Rate gezogen, weil dieser für eine strategische Täuschungsoperation eine männliche Leiche benötigte. Purchase erklärte sich zur Hilfe bereit, nachdem man ihm zu verstehen gegeben hatte, der Plan sei von Premierminister Winston Churchill gebilligt. Purchase fand unter den Todesfällen seines Amtsbezirks eine passende Leiche, und das Vorhaben wurde unter der Codebezeichnung Operation Mincemeat erfolgreich durchgeführt.

Inquests in Pentonville
Das Londoner Pentonville-Gefängnis lag in Purchases Zuständigkeitsbereich; damit hatte er auch den Inquest für die dort Hingerichteten zu halten. Er veranlasste gleich zu Beginn seiner Tätigkeit als Coroner, dass nach jeder Exekution eine vollständige Autopsie vorgenommen wurde.

Veröffentlichungen
Purchase bearbeitete die achte und (zusammen mit Henry Woods Wollaston) die neunte Auflage des juristischen Standardwerks über das Coroner-Amt ("Jervis's Office and Duties of Coroners"), ferner "Law of Affiliation and Bastardy" von Guy Lushington, schrieb das Studenten-Lehrbuch "Aids to Forensic Medicine and Toxicology" und zusammen mit Francis Edward Camps "Practical Forensic Medicine".

Ehrungen
1917 Military Cross, 1921 serbischer Orden des Weißen Adlers, 1949 Commander des Order of the British Empire, 1958 zum Knight Bachelor geschlagen.

Literatur
 Robert Jackson, Coroner. The Biography of Sir Bentley Purchase, London 1968
 Nachruf im British Medical Journal vom 7. Oktober 1961, S. 965; gezeichnet F.E.C,

Rechtsmediziner
Knight Bachelor
Commander des Order of the British Empire
Brite
Geboren 1890
Gestorben 1961
Mann

Bentley Purchase


Seria CFR 150.1000 a fost compusă din mai multe serii de locomotive germane DR 52, DR 42, DR 44.

Locomotive cu abur CFR
Locomotive germane

Seria 150.1000


Erongo is one of the 14 regions of Namibia. The capital is Swakopmund. It is named after Mount Erongo, a well-known landmark in Namibia and in this area. Erongo contains the municipalities of Walvis Bay, Swakopmund, Henties Bay and Omaruru, as well as the towns Arandis, Karibib and Usakos. All the main centres within this region are connected by paved roads.

The Erongo Region had a population of 150,809 in 2011. As of 2020, it had 119,784 registered voters.

In the west, Erongo has a shoreline on the Atlantic Ocean.  On land, it borders the following regions:
Kunene - north
Otjozondjupa - northeast
Khomas - southeast
Hardap - south

Economy and infrastructure

Various mining operations occur within this region at places such as Navachab and on a smaller scale at places surrounding Uis and the desert area. Karibib also has a marble industry. Walvis Bay, fully incorporated into the Erongo Region in 1994, is the principal home of Namibia's fishing industry. Walvis Bay also boasts the only deep sea port and is the second largest town in the country. Swakopmund and Langstrand are popular beach resorts; Arandis supports mining industry and Swakopmund boasts manufacturing.

This region, with its link to the coast of Namibia, is well developed. Facilities such as schools, hospitals and clinics, the supply of electricity and telecommunication services are, with a few exceptions, well established. Erongo has 66 schools with a total of 32,114 pupils.

Politics
The region comprises seven electoral constituencies:
Arandis
Dâures (formerly Brandberg Constituency)
Karibib
Omaruru
Swakopmund
Walvis Bay Rural
Walvis Bay Urban

In the 2015 regional elections SWAPO obtained 65% of the total votes (2010: 67%) and won six of the seven constituencies with only Dâures, traditionally a United Democratic Front (UDF) stronghold, narrowly won by the opposition. In the 2020 regional election the Independent Patriots for Change (IPC), an opposition party formed in August 2020, was the strongest party. It obtained 36.8% of votes overall and won three constituencies, including Swakopmund and Walvis Bay Urban. SWAPO obtained 30.5% of all votes and also won three constituencies. Dâures was again narrowly won by the UDF.

The governors of Erongo are:
Cleophas Mutjavikua (2015–2020)
Neville Andre Itope (2020–present)

Demographics
According to the Namibia 2001 Population and Housing Census, Erongo had a population of 107,663 (50,040 females and 57,616 males or 115 males for every 100 females) growing at an annual rate of 1.3%. The fertility rate was 3.2 children per woman. 80% lived in urban areas while 20% lived in rural areas, and with an area of 63,579 km2, the population density was 1.7 persons per km2. By age, 11% of the population was under 5 years old, 18% between 5–14 years, 64% between 15–59 years, and 6% 60 years and older. The population was divided into 27,496 households, with an average size of 3.8 persons. 35% of households had a female head of house, while 65% had a male. For those 15 years and older, 57% had never married, 24% married with certificate, 2% married traditionally, 10% married consensually, 2% were divorced or separated, and 3% were widowed.

The most commonly spoken languages at home were Oshiwambo (37% of households), Afrikaans (22%), and Damara/Nama (21%) and German. For those 15 years and older, the literacy rate was 92%. In terms of education, 89% of girls and 86% of boys between the ages of 6–15 were attending school, and of those older than 15, 79% had left school, 9% were currently at school, and 8% had never attended.

In 2001 the employment rate for the labor force (71% of those 15+) was 66% employed and 34% unemployed. For those 15+ years old and not in the labor force (24%), 35% were students, 34% homemakers, and 31% retired, too old, etc. According to the 2012 Namibia Labour Force Survey, unemployment in the Erongo Region stood at 25.5%. The two studies are methodologically not comparable.

Among households, 96% had safe water, 12% no toilet facility, 73% electricity for lighting, 89% access to radio, and 20% had wood or charcoal for cooking. In terms of household's main sources of income, 4% derived it from farming, 67% from wages and salaries, 8% cash remittances, 8% from business or non-farming, and 10% from pension.

For every 1000 live births there were 43 female infant deaths and 54 male. The life expectancy at birth was 59 years for females and 54 for males. Among children younger than 15, 3% had lost a mother, 5% a father, and 1% were orphaned by both parents. 4% of the entire population had a disability, of which 21% were deaf, 41% blind, 10% had a speech disability, 10% hand disability, 22% leg disability, and 4% mental disability.

See also
Skeleton Coast

External links

References

Regions of Namibia

Erongo Region


Les Blastodiniaceae sont une famille d'algues Dinoflagellés de l'ordre des Peridiniales. Ce sont des parasites qui vivent dans l'intestin des copépodes planctoniques marins des océans et des eaux côtières du globe.

Étymologie
Le nom vient du genre type Blastodinium, formé du préfixe blast, « embryon ; germe ; rejeton », du suffixe -din-, préfixe de « dinoflagellé », et de la désinence latine ium, « relatif à ». Blast fait référence à la vie en parasite de cet organisme. En effet ces dinoflagellés vivent en parasite sur divers genres de copépodes, notamment , Corycaeus et Oithona.

Liste des genres
Selon
 Blastodinium Chatton, 1906

Liens externes

Notes et références

Dinophyta
Famille d'algues vertes (nom scientifique)

Blastodiniaceae


قائمة المطارات الدولية والداخلية في الجزائر، مرتبة حسب إحصائيات عدد المسافرين لسنة 2016.

قائمة المطارات في الجزائر

مراجع

قوائم أزحم المطارات
قوائم مبان ومنشآت في الجزائر
الجزائر
قوائم مطارات في إفريقيا
مطارات الجزائر

قائمة مطارات الجزائر


Milliyetçi Çalışma Partisi (MÇP), Türkiye'de 12 Eylül 1980 Askeri Darbesinden sonra kapatılan Milliyetçi Hareket Partisi'nin oylarını bünyesinde toparlamak maksadıyla kurulmuş olan siyasi partidir. Muhafazakâr Parti'nin 30 Kasım 1985 tarihinde adının değiştirmesiyle kurulmuştur. Partinin amblemi kırmızı bir zemin üzerinde beyaz bir hilal ve etrafında 9 yıldız olarak benimsenmiştir. Milliyetçi Çalışma Partisi, ismini 24 Ocak 1993'te MHP olarak değiştirmiş böylece partinin hukuki varlığı sona ermiştir.

Tarihçe
12 Eylül müdahalesi sonrası ülkedeki tüm siyasi faaliyetler yasaklandı. Büyük gözaltılar, siyasi davalar yaşandı. Bu arada yeni anayasanın hazırlıkları da sürüyordu. Nihayet 7 Kasım 1982'de anayasa halkoyuna sunuldu ve %91,3 oyla anayasa kabul edildi. Aynı oylamayla MGK ve Devlet Başkanı Kenan Evren de cumhurbaşkanlığına seçildi. Seçimlerin 6 Kasım 1983'te yapılacağı açıklandı ve 1983 ortalarında siyasi faaliyetler serbest bırakıldı. Ancak Millî Güvenlik Konseyi'ne, siyasi partiler kurulurken kurucularını veto etme yetkisi verildi.

Bu yüzden kapatılan MHP'nin tabanına hitap eden, Mehmet Pamak'ın kurduğu Muhafazakâr Parti seçimlere katılamadı. Öte yandan Adalet Partisi'nin ardılı olarak kurulan Büyük Türkiye Partisi ve Doğru Yol Partisi de vetolardan nasibini aldı. Seçimlere Turgut Özal'ın başında bulunduğu ANAP, Necdet Calp'in başında bulunduğu Halkçı Parti ve Turgut Sunalp'in Milliyetçi Demokrasi Partisi katıldı. 6 Kasım 1983 seçimleri sonucunda ANAP yüzde 45 oy alarak tek başına iktidara geldi ve Turgut Özal yeni hükûmeti kurdu.

Pamak'tan sonra, sırayla Ahmet Özsoy, İsmail Hakkı Yılanlıoğlu ve Ali Koç MP genel başkanlığı görevinde bulundular. 30 Kasım 1985'te Muhafazakâr Parti'nin adı "Milliyetçi Çalışma Partisi" olarak değiştirildi.

6 Eylül 1987'de siyasi yasakların kalkması yönünde yapılan halkoylaması sonucunda eski siyasetçilerin önündeki siyaset yasağı kalktı. Bunun üzerine MÇP'nin başına Alparslan Türkeş geçti. Alparslan Türkeş'in liderliğinde girilen 29 Kasım 1987 seçimlerinde parti 701,538 kişinin oyuyla %2,93'lük bir sonuç aldı ve TBMM dışında kaldı. Bu dönemin ardından 26 Mart 1989 yerel seçimlerinde %4,14 oy aldı. Elazığ, Erzincan ve Yozgat belediye başkanlıklarını kazandı.

20 Ekim 1991 genel seçimlerinde Refah Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile "Kutsal İttifak" adında bir ittifak yaptı. Bu ittifak %16,9 oy aldı ve TBMM'ye 62 vekili seçildi. Seçimden kısa bir süre sonra ittifak dağıldı ve Alparslan Türkeş ile birlikte 18 milletvekili 29 Aralık 1991'de MÇP 3. Olağan Kongresinde MÇP'ye katıldı ve Alparslan Türkeş Genel Başkan oldu.

MÇP'den MHP'ye geçiş ise, ancak 1992 yılı sonunda başlayan gelişmelerle birlikte mümkün hale geldi. 27 Aralık 1992 günü toplanan MHP'nin son (1980 öncesi) kurultay delegeleri, partinin feshine, isminin ve ambleminin de MÇP tarafından kullanılabileceğine karar verdi.

Bu gelişme üzerine, 24 Ocak 1993 MÇP-MHP ortak kurultayında partinin feshine ve MHP'ye değiştirmesiyle karar verildi.

Seçimler tarihi

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

1985'te kurulan siyasi partiler

Türkiye'deki eski siyasi partiler
Türkiye'deki eski milliyetçi partiler
Millî muhafazakâr partiler
1993'te kapatılan siyasi partiler

Milliyetçi Çalışma Partisi


Jelena Despotović (født 30. april 1994 i Podgorica) er en kvindelig montenegrinsk håndboldspiller, som spiller for Debreceni VSC og Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Montenegro
Personer fra Podgorica

Jelena Despotović


Sentinel-2A é um satélite europeu lançado em 2015. É o primeiro satélite Sentinel-2 lançado como parte do Programa Copernicus da Agência Espacial Européia. O satélite carrega um gerador de imagens multiespectral de alta resolução com 13 bandas espectrais. Ele realizará observações para apoiar serviços como monitoramento florestal, detecção de mudanças na cobertura da terra e gestão de desastres naturais.

Espaçonaves lançadas em 2015

Sentinel-2A


No Exército dos Estados Unidos, Corpo de Fuzileiros Navais, Forças Aéreas e Forças Espaciais, o coronel é o posto de oficial militar de mais alto nível em campo, logo acima do posto de tenente-coronel e logo abaixo do posto de general de brigada. Equivale ao posto de capitão naval nos demais serviços uniformizados. Por lei, era exigido pelo menos 22 anos de serviço cumulativo de um oficial e um mínimo de três anos como tenente-coronel antes de ser promovido a tal cargo. Com o ato da assinatura da Lei de Autorização de Defesa Nacional de 2019 (NDAA 2019), os serviços militares passaram a ter autorização para delegar diretamente novos oficiais para o posto de coronel. O grau de remuneração para um coronel é O-6.

Quando usado sozinho, a insígnia é vista à direita, localizada nos capacetes e nos uniformes de combate. Quando usada em pares, a insígnia é encontrada no lado esquerdo do uniforme do oficial, enquanto que uma versão espelhada da mesma é usada no seu lado direito, de modo que ambas as cabeças da águia fiquem posicionadas adiante, na frente de seu usuário.

A Patrulha Aérea Civil também um posto de coronel.

Insígnia

A insígnia do coronel trata-se de uma águia prateada que representa a sua forma como dominadora no Grande Selo dos Estados Unidos (que é o brasão das forças armadas dos Estados Unidos). Assim como no Grande Selo, a águia tem um "escudo americano" sobreposto em seu peito e está segurando um ramo de oliveira e um feixe de flechas em suas garras. Todavia, na versão simplificada da imagem do Grande Selo, a águia carece do pergaminho em seu bico e sua gloriosa rosa acima de sua cabeça. No Grande Selo, o ramo de oliveira está sempre presente na garra direita da águia, enquanto que o feixe de flechas está sempre em sua garra esquerda. A cabeça da águia fica direcionada em direção ao ramo de oliveira, em vez de flechas, preconizando paz em vez de guerra. Como resultado, a cabeça da águia está sempre direcionada à esquerda do observador. Algumas insígnias da águia em coronéis de 1920 para 1950 estão voltadas para as flechas, embora isso não seja mais feito. O tamanho da versão completa da águia do coronel é exatamente de 5,08 centímetros de diâmetro de uma ponta da asa a outra.

Contudo, quando usado sem par correspondente, como na boina de patrulha, boina da guarnição/boina da aviação, ou na frente do uniforme do Exército, Força Aérea, ou no uniforme da Força Espacial OCP, existem diferentes formas de usar a imagem da águia espelhada para cada categoria. No Exército Americano, Força Aérea Americana, e na Força Espacial Americana, a águia é sempre usada com "a cabeça da águia virada para a direita de quem veste," com a garra direita fincada em um ramo de oliveira (veja Department of the Army Pamphlet 670-1, paragraph 19-6 [a][1]). Na Marinha Americana, Corpo de Fuzileiros Navais Americano, Guarda Costeira Americana, NOAA, e o PHSCC, a águia é usada com "a cabeça adiante" no lado direito do usuário da guarnição (veja Marine Corps Order P1020.34G, Uniform Regulation, paragraph 4005d[1]). Uma vez que a insígnia do serviço de oficial é usada no lado esquerdo e a insígnia do posto é usado no lado direito do Fuzileiro. Na boina da Marinha, Guarda Costeira e guarnição NOAA, a águia está com a cabeça virada para a esquerda com o ramo de oliveira presente na garra esquerda, cuja imagem espelhada na direita é uma única águia dos oficiais do Exército, Aeronáutica, e Forças Espaciais.

Referência

Coronéis dos Estados Unidos

Coronel (Estados Unidos)


مَعرَكة بُحْران أو غَزْوَةُ بُحْران إحدى غزوات نبي الإسلام محمد حيث خرج في ربيع الآخر في سنة 3 هـ يريد قريشا واستخلف عبد الله بن أم مكتوم فبلغ بحران معدنا بوادي حجر في الحجاز ثم رجع ولم يلق حربا فصل غزوة بني قينقاع ونقض بنو قينقاع أحد طوائف اليهود بالمدينة العهد وكانوا تجارا وصاغة وكانوا نحو السبعمائة مقاتل فخرج محمد لحصارهم واستخلف على المدينة (بشير بن عبد المنذر) ، فحاصرهم خمس عشرة ليلة ونزلوا على حكمه فشفع فيهم عبد الله بن أبي ابن سلول لأنهم كانوا حلفاء الخزرج وهو سيد الخزرج فشفعه فيهم بعد ما ألح على محمد وكانوا في طرف المدينة فصل قتل كعب بن الأشرف وأما كعب بن الأشرف اليهودي فإنه كان رجلا من طيء، وكانت أمه من بني النضير وقيل انه كان يؤذي محمد والمسلمين ويشبب في اشعاره بنسائهم وذهب بعد وقعة بدر إلى مكة وألب على محمد فندب محمد المسلمين إلى قتله فقال  فانتدب رجالاً من الأنصار ثم من الأوس وهم محمد بن مسلمة وعباد بن بشر بن وقش وأبو نائلة واسمه سلكان بن سلامة بن وقش وقيل أنه كان أخا كعب بن الأشرف من الرضاعة، والحارث بن أوس بن معاذ وأبو عبس بن جبر وأذن لهم أن يقولوا ما شاؤوا من كلام يخدعونه به وليس عليهم فيه جناح فذهبوا اليه واستنزلوه من أطمه ليلا وتقدموا إليه بكلام موهم بالتعريض بمحمد فاطمأن اليهم فلما استمكنوا منه قتلوه وجاؤوا في آخر الليل وكانت ليلة مقمرة فانتهوا إلى محمد وهو قائم يصلي فلما انصرف دعا لهم وتشير المصادر الإسلامية ان الحارث بن أوس بن معاذ قد جرح ببعض سيوف أصحابه فتفل على جرحه فبرأ من وقته ثم أصبح اليهود يتكلمون في قتله فأذن في قتل اليهود.

انظر أيضًا
 جبل بحران
بحران

مراجع
 الفصول في اختصار سيرة الرسول - أبو الفداء إسماعيل بن كثير.

624
غزوات
غزوات الرسول محمد

غزوة بحران


An Rhynchospora kuntzei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke ngan Carl Ernst Otto Kuntze. An Rhynchospora kuntzei in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora kuntzei


Stumptown is a name or nickname that has been applied to several places in the United States (listed alphabetically by state):

Guerneville, California, was the site of an ancient coast redwood forest, much of which was logged for the rebuilding of San Francisco after the 1906 earthquake and fire.  Prior to being renamed for one of the local milling families, Guerneville was called Stumptown for the giant redwood stumps left by the loggers. Each year Guerneville holds its "Stumptown Daze Parade" and a number of local businesses adopted the original name including Stumptown Brewery, Stumptown Nursery and Stumptown Cycles.
Whitefish, Montana, was called Stumptown as the area was cleared for the train station.
Matthews, North Carolina, was originally named Stumptown in the early 19th century after cotton farmers cleared the land, leaving tree stumps everywhere.
Portland, Oregon, bears the nickname Stumptown, as well as several other nicknames. In the mid-19th century, the city's growth led residents to clear a lot of land quickly, but the tree stumps were not immediately removed; in some areas, there were so many that people used to jump from stump to stump to avoid the muddy, unpaved roads. The nickname is used in the names of several local businesses, including Stumptown Coffee Roasters, an independent coffee roaster and retailer located in Portland; Stumptown Sewing, a custom sewing and upholstery shop; StumpTown Kilts, a maker of men's and women's modern kilts; Stumptown (comics), a creator-owned detective fiction comic book series by Greg Rucka, set in Portland; the Stumptown Comics Fest, an annual comic book convention held in Portland; Stumptown Syndicate, a Portland-based 501(c)(3) organization working to create resilient, radically inclusive tech and maker communities that empower positive change; Stumptown Dance, a Portland based weekly Swing Dance; and Stumptown Mattress, a Portland based e-commerce mattress brand.
Stumptown, Indiana, is an unincorporated community in Parke County.
Stumptown, Loudoun County, Virginia, is an unincorporated community.
Stumptown, Northampton County, Virginia, is an unincorporated community.
Stumptown, West Virginia, is an unincorporated community in Gilmer County.

References

Nicknames

Stumptown


බෙරෙනිස් III (ග්‍රීක: Βερενίκη; ක්‍රි.පූ. 120–80) හෙවත් ක්ලියෝපැට්රා බෙරෙනිස් යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ ක්‍රි.පූ. 81 සිට 80 දක්වා ඊජිප්තුව පාලනය කළ රැජිනකි. ඇතැම්විට ඇය විසින් ක්‍රි.පූ. 101 සිට 88 දක්වා ඇගේ සැමියා/මාමණ්ඩිය වූ ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් I සමග හවුල් පාලනයක් ද ගෙනයන්නට ඇත.

ක්‍රි.පූ. 120දී උපන් ඇය ටොලමි IX ලැතිරොස් සහ ක්ලියෝපැට්රා සෙලීන් I ගේ දියණිය වූවා ය. ටොලමි X ඇලෙක්සැන්ඩර් I විසින් ලැතිරොස්ගෙන් සිහසුන පැහැරගෙන සිය මෑණියන් (බෙරෙනිස්ගේ මිත්තණිය) වූ IIIවන ක්ලියෝපැට්රාව ඝාතනය කිරීමෙන් පසු ක්‍රි.පූ. 101දී ඇයට Xවන ටොලමි සමග විවාහ වීමට සිදු විය. ලැතිරොස් නැවත සිහසුනට පත්වූ පසු බෙරෙනිස්ට ඇගේ පාලනය අහිමි විය. නමුත් ක්‍රි.පූ. 81 අවසාන කාලයේ ලැතිරොස් මියයාමත් සමග, බෙරෙනිස් සිහසුනට පත්ව මාස හයක් රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවූවා ය. මෙකල ඇය ජනතාවගේ ආදරයට පාත්‍රවූවා ය.

ක්‍රි.පූ. 80දී ඇයට ටොලමි XI ඇලෙක්සැන්ඩර් II සමග විවාහ වීමට බලකෙරිණි. ඉන් දින 19කට පසු ඔහු ඇයව මරාදැමී ය. මෙය ජනතාවගේ වෛරයට හේතුවූ අතර, ඔහුට එරෙහිව කැරලි ගැසූ ජනතාව දින කිහිපයකට පසු ඔහුව මරාදැමූහ.

හැන්ඩල්ගේ ඔපෙරාවක් වන බෙරෙනිස් සඳහා තේමාව වී ඇත්තේ ද බෙරෙනිස්ගේ චරිතයයි.

මූලාශ්‍ර

ක්‍රි.පූ. 120 උපත්
ක්‍රි.පූ. 80 මරණ
ටොලමියානු රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
ඊජිප්තු රාජ්‍ය කරන රැජිනියන්
ටොලමියානු කුමරියන්
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ අප්‍රිකානු පාලකයින්
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ අප්‍රිකානු ජනයා
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස
ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා
ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේ ග්‍රීක ජනයා

ඊජිප්තුවේ IIIවන බෙරෙනිස්


أرسطرخس الساموسي  عاش ما بين 310 ق م – 230 ق م عالم فلك ورياضيات يوناني كبير، من مدرسة الإسكندرية القديمة، ولد في ساموس باليونان يتميز أرسطرخس بفكره الفلكي الجريء، فدرس الفلك وقدم فيه إنجازات عديدة ومهمة، ومن أهمها: فكرته حول مركزية الشمس داخل النظام الشمسي جاعلا الشمس هي مركز الكون بدلا من الأرض، وسبق بها نظرية كوبرنيكس بنحو 18 قرنا. وقد كان متأثرا بفكر الفيلسوف فيلولاوس أحد أتباع فيثاغورس، وإن كان فيلولاوس قد وضع ناراً مركزية تدور حولها الأرض والشمس والقمر والكواكب الخمسة وقبة النجوم،

تدور نظرية أرسطرخس تلك على أن الشمس تقع في مركز الكون والأرض تدور حولها سنويا، وفي ذات الوقت تدور حول محورها يوميا، وكل الكواكب السيارة الخمس (آنذاك) تدور حول الشمس، ما عدا القمر فهو يدور حول الأرض. أما النجوم فهي ثابتة وحركتها اليومية ما هي إلا خدعة سببها دوران الأرض حول محورها في الإتجاه المضاد، واستنتج ذلك بناء على تأكده من كون الشمس أكبر من القمر والأرض، فليس من المعقول أن تتحكم الأرض ذات الحجم الصغير بكوكب كبير كالشمس.

ومن إنجازاته الأخرى، قياسه بعد الشمس والقمر عن الأرض، وحجم كل واحد منهما إلى الآخر، وهذه القياسات وردت في كتابه الوحيد (في حجم الشمس والقمر وأبعادهما) ولكن لم ترد نظريته عن مركزية الشمس في هذا الكتاب. ومن إنجازاته أيضا ابتكاره نوعا من المزاول الشمسية.

الجدير بالذكر أن أفكار أرسطرخس الجريئة ضاعت في ظل الفلكيين الكبار أمثال أرسطو وهيبارخوس وبطليموس وغيرهم ممن آمن بمركزية الأرض.

توجد فوهة بالقمر سميت باسمه (فوهة أرسطرخس) تكريما له.

مركزية الشمس

العمل الوحيد الذي ينسب لأرسطرخس والذي بقي إلى يومنا هذا، هو (حجم ومسافة الشمس والقمر) معتمدة على رؤية كونية لمركزية الأرض. وهو شيء غريب، وربما بالمعلومات التي تعتبر أن قطر الشمس هو درجتان بدلا من القطر الصحيح وهو 1/2 درجة. والأخير مأخوذ من أرخميدس وهو القيمة الفعلية.

وبما أن المرجع الأصل مفقود وما هو موجود بيننا منقول من كتاب لأرخميدس عن بديل مستحدث للفرضية عن مركزية الشمس.

كما يؤمن أرسطرخس بأن النجوم بعيدة جدا عنا، وهو السبب الذي يجعلها تنزاح بشكل غير مرئي، لاحظ وجود حركة للنجوم بالنسبة لبعضها البعض كما هو حركة الأرض حول الشمس. ولكن النجوم بالواقع أبعد عن الأرض عما توقعه الأقدمون. لذا فاختلاف حركة النجوم يمكن معرفتها عن طريق مقراب فقط. وفرضية مركزية الأرض تحتوي على إزاحات كوكبية متعددة (planetary parallax) وكان من المفترض أن يكون تفسيرا للظاهرة الموازية الخفية وهي الإزاحة النجمية. فالرفض لنظرية مركزية الشمس كان عاما، وقد ذكر ذلك بلوتارخ في إحدى كتاباته.

المصادر

 قاموس دار العلم الفلكي، عبد الأمير مؤمن، دار العلم للملايين ط:1 عام 2006 ص:46.

مراجع

وصلات خارجية

تاريخ الأفكار
تاريخ الرياضيات
تاريخ العلوم
رياضياتيون يونانيون قدماء
فلكيون إغريق
كتاب في القرن 3 ق م
مصريون يونانيون
مواليد عقد 310 ق م
وفيات عقد 230 ق م
يونانيون في القرن 3 ق م
رياضياتيون في القرن 3 ق م

أرسطرخس الساموسي


Tangstedt er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Pinnau under Kreis Pinneberg. Kreis Pinneberg ligger i den sydlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen Tangstedt grænser mod vest til byen Pinneberg og kommunen Borstel-Hohenraden, mod nord til byen Quickborn, mod øst til kommunerne Hasloh og Bönningstedt og mod syd til kommunerne Ellerbek og Rellingen.

Floden Pinnau der har sit udspring i Henstedt-Ulzburg og munder ud i Elben, løber gennem Tangstedt.

Tangstedt ligger ved vejen mellem Rellingen og Hasloh (Dorfstraße). Motorvejene A 23 og 7 passerer nær ved, A 23 vest om kommunen og A 7 mod øst.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Pinneberg

Tangstedt (Kreis Pinneberg)


Korthalet albatros () er en fugl i ordenen stormfugle, der lever i den nordlige del af Stillehavet.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Stillehavets fugle
Stormfugle

Korthalet albatros


දේව් යනු පෙනින්සියුලා පික්චර්ස් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද ඉන්දියානු සන්දේහ නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙහි කථාපුවත් සඳහා සංකල්පය ගොඩනගා ඇත්තේ සැබෑ සිදුවීම් ආශ්‍රයෙන් වන අතර, දේව් බර්මන් නම් රහස් පරීක්ෂකයාගේ ලෝකයට ගැළපෙන පරිදි එය ප්‍රබ්නධිත කොට ඇත. සීමිත කතාමාලාවක් වන මෙය කථාංග 26 කින් සමන්විත වන අතර, 2017 අගෝස්තු 5 දින කලර්ස් ටීවී ඔස්සේ එය විකාශය ඇරඹී ය.

කථාපුවත

දේව් මගින් නිරූපණය වන්නේ විවිධ චිත්තාවේග සහ විවෘත සිදුවීම් මධ්‍යයේ දේව් ආනන්ද් බර්මන් (ආශිෂ් චෞධරි) නම් රහස් පරීක්ෂකයා කටයුතු කරන ආකාරයයි. සිය බිරිය වූ මහේක්ගේ (පූජා බැනර්ජී) අකල් වියෝවෙන් පසු, දේව් තනිකඩ දිවියක් ගතකරන්නේ මධුබාලා නම් බළල් සුරතලා ද සමගිනි. ඉන්ස්පෙක්ටර් අමෝද් නර්වේකාර් (අමිත් දෝලාවත්) සමග සමීපව කටයුතු කරයි. ඔහු සිතන්නේ ඔහුගේ බිරිඳගේ මරණය පිටුපස සිටින මොළකරු දේව් කියා ය. සාමාන්‍ය ලෙස කටයුතු කිරීමට තැත් කළ ද, දේව් සිය නිවෙස් හිමිකාරිණිය වන සෝහ්රා ආපා හෙවත් සෝහ්රා රිස්වි (ජයිශ්‍රී අරෝරා) කෙරෙහි සමීප වන්නේ ඇය සිය පුත්‍රයකු මෙන් ඔහුට සලකන නිසායි. භයානක මීරා (සුමෝනා චක්‍රවර්තී) මුණගැසීමෙන් පසු, ඔහුගේ දිවිය වෙනස් මගක් කරා යොමු වේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
ආශිෂ් චෞධරි, රහස් පරීක්ෂක දේව් ආනන්ද් බර්මන් ලෙස; ප්‍රධාන චරිතය වන මොහු සිය බිරිය මරාදැමූයේ යැයි පැවසෙන රහස් පරීක්ෂකයෙකි. මෙහේක්ගේ සැමියායි.
සුමෝනා චක්‍රවර්තී, මීරා බැනර්ජී ලෙස; සෝහ්රා අප්පාගේ නිවසේ දිවිගෙවන තනිකඩ යුවතියකි. ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයයි.
පූජා බැනර්ජී, මෙහෙක් මිරැන්ඩා බර්මන් ලෙස; දේව්ගේ හිටපු භාර්යාව වන මැය දෙවන ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයයි.

සහාය චරිත
අමිත් දෝලාවත්, ජ්‍යෙෂ්ඨ පරීක්ෂක අමෝද් නර්වේකාර් ලෙස; පොලිස් නිලධාරියකු වන මොහු කලක් මීරාගේ හොඳ මිතුරකුව සිටියේ ය. දේව් නිතරම විවිධ අපරාධ විසඳමින් මොහුට සරදම් කරන නිසා කෝපයෙන් පසුවෙයි.
ජයිශ්‍රී අරෝරා, සෝහ්රා රිස්වි (සෝහ්රා ආපා) ලෙස; දේව්ගේ නිවෙස් හිමිකාරිණියයි.

ආරාධිත නිරූපණය
සූර්භි ජ්‍යෝති, ෆාතිමා හයිදරි ලෙස; මහජන නීතීඥවරියකි.

මතභේදය
මෙම වැඩසටහන මුලින් නම්කොට තිබුණේ දේව් ආනන්ද් ලෙස ය. කෙසේනමුත්, සුප්‍රකට නළු දේව් ආනන්ද්ගේ පවුල විසින් නිෂ්පාදකයිනට නිවේදනයක් නිකුත් කිරීමෙන් පසුව, ඔවුහු වැඩසටහනේ නම වෙනස් කිරීමට තීරණය කළහ.

පිළිගැනීම

විචාරක පිළිගැනීම

දේව් විචාරකයන් වෙතින් මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර ලබා ඇත. මෙයට තරු 5න් 3ක් ලබාදෙන බොලිවුඩ් ලයිෆ්හි ශ්‍රීජු සුධාකරන් පවසා ඇත්තේ, "ඉන්දියානු රූපවාහිනිය නැන්දම්මා-ලේලි වෘත්තාන්ත, නාගිනියන් සහ ළමුන් වැඩිහිටියන්ට විවාහ කරදෙන අවස්ථා සමග කටයුතු කරන විට, ඉන්දියානු රූපවාහිනියේ මියයමින් පවතින රහස් පරීක්ෂක කතා ගණයේ දේව් වැනි රූපවාහිනී වැඩසටහන් නිතරම පිළිගැනීමට සූදානම් ය. පළමු කථාංගයම රසවත් ජවනිකා රැසකින් සමන්විත ය. නිසැකවම ආශිෂ් චෞධරි මෙම චරිතය සඳහා උචිත ය. එයට අවස්ථාවක් ලබාදෙන්න!"

කථාංග

මේවාත් බලන්න

ආශ්‍රේයයන්

2017 ඩන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
කලර්ස් (රූපවාහිනී නාළිකාව) කතාමාලා
ඉන්දියානු අපරාධ රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

දේව් (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Røgnvald Eysteinsson (altnordisch Rǫgnvaldr Eysteinsson Mœrajarl, norwegisch Ragnvald Øysteinsson Mørejarl; Geburtsdatum und Geburtsort unbekannt; † um 900, Sterbeort unbekannt) war Jarl von Møre.

Familie
Sein Vater war Eystein Glumra, seine Mutter ist nicht bekannt. Seiner Abstammung nach soll Røgnvald Enkel von Halvdan Gamle gewesen sein, einer legendären Gestalt, von der sehr viele Familien ihren Stammbaum herleiteten. Doch in den übrigen Genealogien liegen zwischen König Harald (einem Zeitgenossen Røgnvalds) und Halvdan 13 Generationen, so dass die Aussage, er sei Enkel Halvdans, auf jeden Fall als unhistorisch gelten darf.

Er war mit der Skaldin Hildr Hrólfsdóttir verheiratet. Ihre gemeinsamen Söhne waren Ívarr, Hrólfr (genannt Göngu-Hrólfr, in der isländischen Tradition mit Rollo identifiziert; * um 900) und Þórir; außerdem hatte Røgnvald noch drei Söhne – Hrollaugr, Einarr (genannt Torf-Einarr, * um 910, wurde später Orkneyjarl) und Hallaðr – mit Konkubinen.

Leben
Die Informationen der Sagas zu Røgnvald sind sehr mager. Als sicher gilt, dass er mit König Harald befreundet und Jarl von Møre war. Das stimmt auch mit der herrschenden Auffassung überein, dass Harald nur den Südwesten Norwegens beherrschte, während er über die Jarltümer nur einen begrenzten Einfluss hatte und die Jarle daher relativ selbständig agierten. Seine Bekanntheit ist unter anderem darauf zurückzuführen, dass er seinen Bruder Sigurd Eysteinsson zum zweiten Jarl von Orkney machte, der diesen Titel behielt und auf seine Nachkommen vererbte. Røgnvald gehörte zu den Jarlen, die König Harald Schönhaar um sich scharte. Nach Snorri war er sein bester Freund, und er soll ihm auch den Beinamen hárfagri ("haarschön") gegeben haben.

Auch andere Informationen der Sagas werden bezweifelt und nicht für historisch gehalten. So berichten die Orkneyinga saga und Snorri Sturluson in seiner Heimskringla übereinstimmend, dass König Harald die Orkneys erobert und Røgnvald als Jarl eingesetzt habe. Aber man geht davon aus, dass Harald auf seinem Heereszug nach Westen keinerlei Eroberungen gemacht und damit auch keinen Jarl dort eingesetzt habe. Er fuhr ja in die Irische See, um die dortigen Seeräuber zu bekämpfen.

Aus den Skaldenstrophen, die sein Sohn Einarr dichtete, ist der Tod Røgnvalds zu erschließen: Er wurde von Halvdan Hålegg, einem der vielen Söhne Haralds, getötet. Das Motiv soll Unmut über die Machtstellung Røgnvalds gewesen sein. Einarr klagt dann darüber, dass die Brüder des Ermordeten nicht energisch genug die Rache betrieben hätten. Er selbst habe die Rache schließlich vollzogen.

Nachfolger von Røgnvald als Jarl von Møre soll Tore (Þórir) Teiande gewesen sein. Er war mit Åjov, einer Tochter König Haralds verheiratet. Man weiß nicht, wo Røgnvald und Tore ihren Sitz hatten, aber man vermutet, es sei der Hof Giske gewesen.

Literatur
 Claus Krag: Artikel "Ragnvald Øysteinsson Mørejarl": Biografie im Norsk biografisk leksikon, abgerufen am 6. Mai 2012.

Einzelnachweise

Norwegische Geschichte im Mittelalter
Geschichte (Møre og Romsdal)
Jarl (Norwegen)
Norweger
Geboren im 9. Jahrhundert
Gestorben im 9. oder 10. Jahrhundert
Mann

Røgnvald Eysteinsson