Sir Philip Anthony Hopkins  (d. 31 Aralık 1937, Galler), Galli aktör, yönetmen, yapımcı, besteci ve ressamdır. Britanya İmparatorluk Nişanı (CBE) sahibidir.

1957'de Galler Kraliyet Müzik ve Tiyatro okulundan mezun olduktan sonra Londra'da bulunan Kraliyet Tiyatro Sanat Akademisi'nde eğitim görmüş ve kendisini Kraliyet Ulusal Tiyatrosu'na davet eden Laurence Olivier tarafından keşfedilmiştir. Beyaz perdeye ilk kez 1968'de 'I. Richard' rolünü üstlendiği 'The Lion in Winter' filmiyle adım atmıştır.

Yaşayan en iyi oyunculardan biri olarak kabul edilen Hopkins, canlandırdığı çok tanınan Hannibal Lecter karakteriyle "Kuzuların Sessizliği" adlı filmde en iyi erkek oyuncu Oskarını kazanmış ve serinin devam filmi olan "Hannibal" ile ön bölümü olan "Kızıl Ejder" filmlerinde rol almıştır. Diğer dikkate değer filmleri ise şunlardır; The Mask of Zorro, The Bounty, Meet Joe Black, The Elephant Man, Magic, 84 Charing Cross Road, Bram Stoker's Dracula, Legends of the Fall, Thor, The Remains of the Day, Nixon, The World's Fastest Indian, İnstinct ve Fracture.

Hopkins, Akademi Ödülünün yanında ayrıca üç defa Bafta, iki defa Emmy ve bir defa Cecil B. DeMille ödüllerini de kazanmıştır. 1993 yılında sanata yaptığı hizmetlerden ötürü Kraliçe II. Elizabeth tarafından şövalye ilan edilmiştir. 2003 yılında Hollywood Şöhret Yolunda bir yıldız almış ve 2008 yılında Britanya Film ve Televizyon Sanatları Akademisinin üyeliğini yapmıştır.

Gençliği
Hopkins, 31 Aralık 1937'de Margam, Port Talbot, Galler'de, Annie Muriel ve fırıncı Richard Arthur Hopkins'in oğlu olarak doğdu. Okul günleri verimsizdi; okul yerine kendisini sanata vermesi hâlinde daha başarılı olacağını düşünüyor, piyano çalmak ve resim yapmak istiyordu. 1949'da ailesi ona disiplin aşılamak için Pontypool, Galler'de Jones West Monmouth Erkek Okulu'na katılmasında ısrar etti. Beş dönem orada kaldıktan sonra Galler Vale of Glamorgan'da Cowbridge Grammer School'da eğitim gördü.

Hopkins 15 yaşındayken sadece ismen tanıştığı Galli vatandaşı Richard Burton (kendisi de Port Talbot doğumlu) tarafından teşvik edilmiştir. Alelacele kaydolduğu Galler'in Cardiff şehrinde bulunan Galler Kraliyet Müzik ve Tiyatro Okulu'ndan 1957 yılında mezun olmuştur. İki yıl boyunca İngiliz ordusunda vatandaşlık görevini yerine getirdikten sonra daha önce eğitim için bulunduğu (Kraliyet Dramatik Sanatlar Akademisi) Londra'ya taşınmıştır.

Kariyeri
Hopkins ilk profesyonel oyununu 1960 yılında Swansea Little Theatre'ın yapımcılığını üstlendiği Have A Cigarette oyununda sergiledi.

1965'te, repertuvarda birkaç yılın ardından, Laurence Olivier tarafından fark edildi ve Londra'da bulunan Kraliyet Ulusal Tiyatrosu'na katılmaya davet edildi. Hopkins burada Olivier'ın yardımcı oyuncusu oldu ve Olivier'ın apandisinin patladığı dönem Strindberg'in The Dance of Death adlı oyununun ağustos yayını boyunca onun yerini doldurdu. Laurence Olivier daha sonra bundan, anılarını topladığı meşhur "Bir Oyuncunun İtirafları" adlı kitabında, "O, Anthony Hopkins adında, şirketin olağanüstü umudu olan, yeni genç bir oyuncu benim yardımcı oyuncumdu ve bir farenin dişleri arasındaki bir kedi gibi Edgar'ın parçasıyla ilerledi." diyerek bahsetmiştir.

Hopkins ülkesinde başarılı olmasına rağmen her gece aynı rolleri tekrarlamaktan yorulmuş ve filmlerde oynamak istemiştir. Televizyona ilk çıkışını A Flea in Her Ear adlı oyunun BBC yayını ile yapmıştır. 1968 yılında The Lion in Winter filminde Kral I. Richard rolünde oynamasına rağmen tiyatroda devam etmiş (Özellikle David Hare'in Pravda adlı oyununda Lambert Le Roux rolü ve Howard Brenton yönetmenliğindeki Antonius ve Kleopatra oyununda Judi Dench'e karşı Antonius rolünün yanı sıra Peter Shaffer'in Broadway yapımı Equus'da oynamıştır.) ve uzaklardan kademeli olarak ilerleyerek bir sinema ve televizyon oyuncusu hâline gelmiştir. Hopkins 1970 yılında BBC'nin televizyon filmi The Great Inimitable Mr.Dickens'da Charles Dickens'ı, 1972 yılındaysa BBC'nin kısa dizisi The War and Peace'de Pierre Bezukhov'u canlandırdı. Hopkins, 1972 yılında Young Winston filminde, birinci dünya savaşı sırasında Britanya kralı olan David Lloyd George'u ve 1977 yılında Richard Attenborough'un ikinci dünya savaşı filmi olan A Bridge Too Far'da Britanya Ordusu yarbayı John Frost'u oynadı.

Hopkins 1980 yılında, The Elephant Man filminde, John Hurt tarafından canlandırılan, yüzü ve vücudu ağır deforme olmuş bir 19. yüzyıl Londra adamı Joseph Merrick'e bakan İngiliz doktor Sir Frederick Treves'i oynadı. O yıl aynı zamanda A Change of Seasons adlı filmde Shirley MacLaine'e karşı oynadı ve ünlü sözünü söyledi, "şu ana kadar birlikte çalıştığım en iğrenç aktris". O 1984 yılında, Kraliyet donanma gemisi HMS Bounty'de çıkan isyandan uyarlanan The Bounty filminde kaptan William Bligh olarak Mel Gibson'a karşı oynadı. Hopkins, 1992 yılında Francis Ford Coppola'nın yönettiği Bram Stoker's Dracula adlı filmde Abraham Van Helsing karakterini canlandırdı.

Hopkins, 1950'lerin savaş sonrası Britanyasında geçen ve eleştirmenlerce övülen 1993 yapımı The Remains of the Day filminde Emma Thompson'a karşı oynamıştır. Hopkins bu filmdeki performansıyla en iyi erkek oyuncu akademi ödülüne aday olurken, film de tüm zamanların en iyi İngiliz filmlerinden sayılmıştır. Hopkins 1993 yılında İngiliz yapımı biyografik bir film olan Shadowlans'de Oxford öğretim üyesi C.S. Lewis'i canlandırmış ve en iyi erkek oyuncu BAFTA ödülü almıştır. Doksanlı yıllarda ise Bart the Bear ile iki filmde çalışma şansı yakalamıştır: Legends of the Fall (1990) ve The Edge (1997). Antrenör Lynn Seus'a göre, "Tony Hopkins Bart ile birlikte kesinlikle göz alıcıydı... O tanınan ve saygı duyulan adam gibi bir oyuncu. O saatler boyunca yalnızca Bart'a bakar ve ona hayran olurdu. Ve işte bu nedenle o, Bart ile birlikte birçok sahneye sahip."

Hopkins 1998 yılında Britanya'nın en çok para ödenen oyuncusuydu, oynadığı The Mask of Zorro ve Meet Joe Black filmlerinin yanı sıra 15 milyon pound karşılığında Dr. Hannibal Lecter rolünü yeniden canlandırmayı kabul etti. Hopkins 2000 yılında Dr.Seuss'un hikâyesinden uyarlanan "How The Grinch Stole Christmas" filminde anlatıcı oldu. 2003 yılında ise ABD'de Hollywood Bulvarı olarak da bilinen Hollywood Şöhret Kaldırımından bir yıldız aldı.

Hopkins, Burt Munro rolüyle 2005'teki The World's Fastest Indian filminde Burt Munro'yu canlandırdı, bu rol onun favorisiydi. Ayrıca Hopkins, Munro'nun oynadığı en kolay rol olduğunu iddia etti çünkü her ikisi de gerçek hayatta benzer görünümlere sahip adamlardı. Hopkins 2006 yılında Cecil B. DeMille ödüllerinin ömür boyu başarı altın küresinin alıcısıydı. 2008 yılında ise Britanya Film Akademisinin verdiği en yüksek ödül olan BAFTA Akademi Bağlılık Ödülü'nü aldı.

24 Şubat 2010'da Hopkins'in, The Rite filminin kadrosunda olduğu açıklandı, film 28 Ocak 2011'de yayınlandı. O, bu filmde şeytan kovmanın geleneksel olmayan yöntemlerinde uzman bir rahibi oynadı. Hopkins filmden sonra kendisinin inancı hakkında yöneltilen sorulara filmden alıntı yaparak şöyle dedi; "Ben şahsen neye inandığımı bilmiyorum". Fakat bunun yanında söylendiğine göre kendisine bu konuda bir yol çizmiş, "Bilmiyorum, eğer bir gün inanırsam Tanrı'ya ya da Noel Baba'ya ya da Tinkerbell'e onunla teşhis etmek içindir bu, onun düzendeki karakterini." Diğer taraftan aynı zamandaki öteki kaynaklarda onun Tanrı'ya inandığı ve yıllardır bunu yaptığı söylenir.

Hopkins, 21 Eylül 2011'de Peter R. de Vries'ın kitabından uyarlanan Bay Heineken'in kaçırılmasını anlatan aynı adlı filmde Heineken'in sahibi Freddy Heineken rolündeydi. Ayrıca aynı yıl Marvel Comic'in Thor adlı çizgi romanından uyarlanan filmde tanrıların tanrısı veya Asgard'ın kralı olan Odin'i canlandırdı. Hopkins, Sacha Gervasi'nin yönettiği biyografik bir film olan Hitchcock'da, Psiko filminin yapımı sırasında kendi kariyerini izleyen Alfred Hitchcock'u canlandırdı. Film 23 Kasım 2012'de yayınlandı. 2013 yılındaysa Thor: Dark World adlı filmde yine Odin rolündeydi. 2014 yılına gelindiğinde Darren Aronofsky'nin Nuh filminde Methuselah (çok yaşlı adam)'ı canlandırdı.

Oyunculuk tarzı

Hopkins roller için yaptığı hazırlıklarıyla ünlüdür. Röportajlarında da belirttiği gibi, bir kere kendisini role adadığında, rolünün doğal sesini bulup, düşünmeden yapabilene kadar, gerektiği gibi birçok kez (bazen 200'den fazla) o rolü dener. Rol için yapılan bu sıkı çalışmalar onu yapaylıktan kurtarır ve neredeyse rolün gündelik bir hâle getirilmesini sağlar. Bu, özenli bir doğaçlamaya fırsat tanırken, senaryodan yola çıkan yönetmenle ya da filmde aşırı sayıda pay talep eden diğer oyunculerle nadiren de olsa bir anlaşmazlık meydana getirir. Hopkins belirtilen sahneyi bitirdikten sonra, basitçe rolünü terk eder ve daha sonra onları hatırlamaz. O, üzerinden yıllar geçse bile filmlerden repliklerini hatırlayan diğerlerine benzemez. Daha önce beş kere Hopkins'e yönetmenlik yapan Richard Attenborough, birçok sahneyi paylaşan iki yıldızın, Hopkins ve Debra Winger'ın farklı yaklaşımlarını birleştiren 93 yapımlı Shadowlands'in çekimleri boyunca, uzun zaman kendini Hopkins'in yerinde buldu. Çünkü yeni bir rolün doğallığını tercih eden ve provaları minimumda tutmayı seven Hopkins'in yanı sıra Debra Winger sürekli prova yapardı. Attenborough, buna çözüm bulmak için, Winger'ın provaları boyunca Hopkins'in yerini aldı, sadece son rolden önce ona bıraktı. Yönetmen bu konuya Hopkins'i öven şu sözleri söyleyerek açıklık getiriyor; "Onun ilk zamanlarda hep söylediği o yolu duyduğunuzda, bu olağanüstü yetenek sizi inandırır. Bu inanılmaz bir yetenektir."

Rollerini hatırlama yeteneğiyle tanınan Hopkins, öğrendiği şeyleri bir şiir ve Shakespeare gibi olan kalbi sayesinde hafızasında akıcı tutar. Hopkins, Steven Spielberg'in Amistad filminde, yedi sayfalık bir mahkeme konuşmasını hatırlamasıyla ekibi şaşırtmıştır. Bu olaydan sonra korkudan hayran kalan Spielberg kendine gelemediği için Tony'i aramış ve çekimler boyunca Sir Anthony ile konuşmakta ısrar etmiştir.

Hopkins, gerektiği vakit yerli Galli aksanını bırakmakta usta olan yetenekli bir taklitçidir. O, 1991 yılında Spartacus'un yeniden yapımındaki ek sahneler için kendisinin son ustası Laurence Olivier'ın sesini taklit etmiştir. Onun 1998'deki röportajı, komedyen Tommy Cooper'ın bir canlandırması olan İngiliz Talk Show'u Parkinson'da yayınlandı. Hopkins'in gerilim filmlerinde sergilediği inandırıcı rollerinde, ona "denizaltı gibi" dediği oyunculuğu yardım etti. O, "Bu bir oyuncu için kaçınması çok zor, biraz göstermek istersin. Ama bence daha az olan daha iyiyi gösterir." dedi.

Hannibal Lecter
Muhtemelen Hopkins'in en meşhur rolü olan The Silence of the Lambs filmindeki Hannibal Lecter karakteri 1991 yılında kendisine en iyi erkek oyuncu akademi ödülünü kazandırdı, aynı zamanda filmde kendisine karşı Clarice Starling olarak oynayan Jodie Foster da en iyi kadın oyuncu akademi ödülünü kazandı. Film ise en iyi görüntü, yönetmen ve senaryo uyarlaması olarak ödül kazandı. Hopkins bu filmde filmin %14'ten daha az, 16 dakikanın yalnızca biraz üstünde ekranda boy gösterir ve bu Oscar kazandıran en kısa başrol performanslarından biridir. Hopkins daha sonra, 2001'de Hannibal ve 2002'de Red Dragon filmlerinde iki kez daha Lecter rolünü canlandırmıştır. The Silence of the Lambs filmindeki orijinal karakter Amerikan Film Enstitüsü tarafından bir numaralı kötü adam olarak etiketlenmiştir. Bu rol teklif edildiği sırada, Hopkins Madame Butterfly performansı için Londra sahnesine dönüş yapıyordu. O, yılın en iyisi olarak Hollywood'da yaşadıktan sonra Britanya'ya geri döndü, her şeye sahipti fakat hepsini orada bıraktı, bu konuda şöyle diyor; "Hayatımın o güzel parçası bitti, o bölüm kapandı. Ben zannettim ki, yalnızca pezevenklik yapacağım West End'in etrafında, saygın bir oyuncu olabilmek ve BBC'de kafamı dinleyecek saygın bir iş yapabilmek için."

Hopkins, Thomas Harris'in romanından uyarlanan ilk üç filmde ikonik kötü adam Lecter'i oynadı. Söylendiğine göre yazar, kötü adam karakterini Hopkins'in canlandırmasından çok memnun. Buna rağmen Hopkins, Red Dragon'un karakter olarak son performansı olacağını ve Hannibal Rising serisinin yeni sezonunda anlatıcı rolünde bile olsa, yeniden oynamayacağını belirtti.

Kişisel yaşamı
Hopkins 1987 yılında Britanya İmparatorluk Nişanı aldı ve 1993 yılında sanata verdiği hizmetlerden dolayı Buckingham Sarayında şövalye ilan edildi. 1988'de fahri bir edebiyat doktorası yaptı ve 1992 yılında Lampeter'daki Galler Üniversitesi tarafından onursal dostluk ile ödüllendirildi. Hopkins birkaç yıl sonra bir gece şovunda Jay Leno ile birlikte göründü, Amerikan hayranlarının ve arkadaşlarının onu "Tony" diye çağırmasını alçak gönüllülükle kabul etti ve hoşuna gitti.

Hopkins 2007'den beri Los Angeles, Kaliforniya'da ikamet ediyor. O daha önce, 1970'lerde film kariyerini sürdüğü sırada Birleşik Devletlere taşınmıştı fakat 1980'lerden sonra Londra'ya geri döndü. Ancak, 1990'lardaki başarısının ardından yeniden ABD'ye dönmeye karar verdi. Britanya vatandaşlığından alıkonuldu, 12 Nisan 2000'de Birleşik Devletler vatandaşı oldu ve ülkede baştan başa 3000 mil yolculuk yaparak bunu kutladı.

Hopkins üç kez evlenmiştir. İlk iki karısı Petronella Barker (1966–1972) ve Jennifer Lynton'dır (1973–2002). İlk evliliğinden bir kızı vardır, Abigail Hopkins (20 Ağustos 1968 doğumlu), bir oyuncu ve şarkıcı.

Şimdi Stella Arroyave ile evlidir. Çift Malibu'da yaşamaktadır. Hopkins, 2012 noel arefesinde Pembrokeshire, Galler'deki Aziz David Katedrali'nde yeminini yenileyerek evliliğinin onuncu yıl dönümünü kutlamıştır.

Hopkins çeşitli hayır kurumlarına desteğini sunmuş ve özellikle Kuzey Galler'deki Snowdonia Ulusal Parkı'nın korunması için gereken sermayenin kaldırılmasında temyize güvenenlerin önderi hâline gelmiştir. Hopkins 1998 yılında Snowdon'un kısımlarını satın almada yardım çabaları için gereken 3 milyon pounda 1 milyon pound bağışlamış ve önceki kampanyada Anthony Hopkins'in Snowdoniası adlı bir çalışma hazırlayarak 1995'te bunu yayınlamıştır.

Hopkins ilk kez 1950'lerde katıldığı YMCA'nin, memleketi Güney Galler, Port Talbot'daki merkezinde 20 yıldan fazla bir süredir patrondur. Çeşitli diğer hayırsever grupları da desteklemektedir. O, kadınları ilaç bağımlılığından kurtarmak için rehabilitasyon yardımı sunan ve kâr amacı gütmeyen Venedik-Kaliforniya merkezli Women in Recovery A.Ş. için düzenlenen bağış toplama etkinliğinin onur konuğu olmuştur. Kendisi Kaliforniya'nın Malibu ilçesinde oturmasına rağmen Santa Monica ilçesinde bulunan Ruskin Oyunculuk Okulu'nda gönüllü öğretmendir. Hopkins 1997-2007 arasında Boise, Idaho'da bulunan New Heritage Theatre şirketinin onursal patronu olarak hizmet vermiş, tiyatronun repertuvarı için bağış ve pazarlama çabalarına katılmıştır.

Hopkins, iyileşen bir alkoliktir, içmeyi 25 Kasım 1975'te bırakmıştır. İyileşmesindeki en büyük yardımın Tanrı'ya olan inancı olduğunu söylemiş ve "Ateist olmak, hiç penceresi olmayan kapalı bir hücrede yaşamak gibi olmalı." diyerek ateizmi eleştirmiştir. Sigarayı da Allen Carr metodunu uygulayarak bırakmıştır.

2008 yılında bir kilo verme programına başlamış ve 2010'a kadar yaklaşık 36 kilo vermiştir.

Galler'deki Kraliyet Müzik ve Tiyatro Koleji'nin 2,3 milyon poundluk bir kanadı, okulun eski mezunlarından olan Hopkins'den sonra, Anthony Hopkins Merkezi olarak adlandırılmıştır.

Hopkins çevre koruma grubu olan Greenpeace'in önemli bir üyesidir ve 2008'in ilk aylarında, Japonya'da her sene gerçekleşmeye devam eden balina avcılığını dile getiren bir reklam kampanyasının başrolünde oynamıştır. Ayrıca 1992'de alkol ve uyuşturucu bağımlılarının yardımına açılan Downview'daki tedricî tedavi rehabilitasyon ünitesinin ilk günlerinden beri RAPT (Bağımlı Mahkûmlara Ümit Rehabilitasyonu)'nin bir başkanıdır.

O, Galli komedyen Tommy Cooper'ın bir hayranıdır. oyuncu, 23 Şubat 2008'de, Tommy Cooper Derneği'nin başkanı olarak, eğlendiren adamın memleketi olan Güney Galler, Caerphilly'de bir hatıra heykelinin örtüsünü kaldırmıştır. Hopkins bu tören için Cooper marka bir fes takmış ve Cooper'ın klasikleşmiş bir komedi gösterini yapmıştır.

Diğer işler
1986'da Birleşik Krallık'ın en çok dinlenen tekli albümler listesinde 75. sırada bulunan "Distant Star" adlı tekli bir albüm yayınladı. 2007 yılında dünya turu yapmak için geçici bir süreliğine ekranlardan emekli olacağını açıkladı. Hopkins ayrıca konser salonları için beste yaptı ve orkestracı olarak Stephen Barton ile iş birliği içinde. Bu kompozisyonlar, dünyadaki ilk gösterimi Ekim 2008'de Dallas Senfoni Orkestrası ile birlikte yapılan The Masque of Time ve Schizoid Salsa adlı çalışmaları da içerir.

Hopkins 1990 yılında Galli vatandaşı şair Dylan Thomas hakkında, Dylan Thomas: Return Journey başlıklı bir film yönetti, bu onun ekrandaki ilk yönetmenliğiydi. 1996 yılında ise Çehov'un Vanya Dayı oyununun Galler'deki bir uyarlaması olan August filmini yönetti. Onun ilk senaryosu Slipstream adlı deneysel bir dramadır, o hem bu filmi yönetmiş hem de oynamıştır, filmin ilk gösterimi 2007 yılında Sundance Film Festivali'nde yapılmıştır.

Hopkins 1997 yılında doğadaki yırtıcı davranışları gösteren BBC'nin doğa belgeseli dizisini öykülemiştir. O, 1.-3. bölümler boyunca John Shrapnel'den önce onun yerine anlatıcılık yapmıştır.

Hopkins BBC'nin durum komedi dizisi Only Fools and Horses'ın bir hayranıdır ve bir keresinde bir mülakatta dizide nasıl görünmek istediğini söylemiştir. Senarist John Sullivan bu mülakatı görmüş ve Hopkins'le birlikte yerel bir kötü adam olan Dany Driscoll karakteri yaratılmıştır. Ancak yeni dizinin çekimleri The Silence of the Lambs'in çekimleriyle çakışmış ve Hopkins oynayamayacak olmuştur. Bunun üzerine rol Hopkins'in yerine Roy Marsden'e gitmiştir.

André Rieu, 31 Ocak 2011'de Hopkins'in bir valsinden oluşan And the Waltz Goes On adlı bir albüm yayınladı. Albüm şarkıyla aynı ismi aldı. Ocak 2012'de, Hopkins'in "Composer" adlı bir klasik müzik albümü Birmingham Şehir Senfoni Orkestrası tarafından sergilendi ve Decca tarafında yayınlandı.

Filmografi

Ödülleri

Hopkin, aynı zamanda BAFTA, Emmy ve Altın Küre Cecil B. DeMille Ödülü sahibidir.

Dış bağlantılar

Anthony Hopkins , instagram

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1937 doğumlular
Port Talbot doğumlular
20. yüzyılda Galli erkek oyuncular
21. yüzyılda Galli erkek oyuncular
Galli erkek dizi oyuncuları
Galli erkek sinema oyuncuları
Galli erkek tiyatro oyuncuları
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Galli gurbetçiler
Galler asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
BAFTA Los Angeles Britanya Ödülleri sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA Akademi Bağlılık Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
Drama Desk Award sahipleri
Laurence Olivier Ödülü sahipleri
Kraliyet Tiyatro Akademisinde öğrenim görenler
Britanya İmparatorluk Nişanı komutanları
Royal Academy of Music onursal üyeleri
Knights Bachelor
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Erkek Oyuncu TV Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yabancı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular

Anthony Hopkins


Jorge Evaldo Edinho Duarte Pinheiro, mais conhecido como Edinho Duarte  (Macapá, ) é um advogado, jornalista e político brasileiro, filiado ao Solidariedade. Foi deputado estadual entre 2000 e 2014.

Carreira política
Sua vida pública teve início em 1985 quando foi nomeado prefeito de Santana pelo governador do Amapá
Annibal Barcellos, quando o estado ainda era território federal.

A seguir, foi candidato a deputado estadual em 1998, ficando como suplente. Em maio de 2000, com a nomeação de Amiraldo Favacho para o TCE, Edinho assume a vaga do parlamentar. Em seguida, foi reeleito deputado estadual em 2002, 2006 e 2010. Porém, em 2014, não consegue renovar o mandato, após obter 4.747 votos (1,27%), ficando com a primeira suplência da coligação.

Foi preso em 2016 na Operação Eclésia, que apura desvios de verba e improbidade administrativa na Assembleia Legislativa do Amapá, juntamente com o ex-deputado Moisés Souza (PSC).
Antes, Duarte já havia sido afastado do mandato em 2012, assim como Souza. Foi solto em 2021, após um habeas corpus concedido pelo ministro do STJ Humberto Eustáquio Soares Martins. Em março de 2022, o ministro do STF Nunes Marques determina, por liminar, a anulação da pena do ex-deputado na Eclésia, recuperando, assim, os direitos políticos do ex-deputado. Ainda no mesmo ano, concorre ao cargo de deputado estadual pelo Solidariedade, porém, tendo a candidatura indeferida com recurso.

É casado com Cleuma Duarte, eleita vereadora de Macapá em 2004, mas que teve o mandato cassado por compra de votos, e pai do também vereador Diego Duarte.

Deputados estaduais do Amapá
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)
Membros do Democratas (Brasil)
Membros do Solidariedade (partido político)
Membros do Partido Renovador Trabalhista Brasileiro
Jornalistas do Amapá
Naturais de Macapá
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas do Amapá

Edinho Duarte


Olivier Panis (Lyon, Francuska, 2. rujna 1966.) je bivši francuski vozač automobilističkih utrka.

Panis se počeo utrkivati 1981. u kartingu, a 1989. osvaja naslov u francuskoj Formuli Renault. Godine 1993. postaje prvak u Formuli 3000, a sljedeće 1994. debitira u Formuli 1 za momčad Ligier. Iste sezona osvaja prvo postolje na VN Njemačke, a sezonu završava na 11. mjestu s 9 osvojenih bodova. Sljedeće 1995. također osvaja postolje na VN Australije, a sezonu završava na 8. mjestu sa 16 bodova. Na VN Monaka 1996. ostvaruje svoju jedinu pobjedu ispred Davida Coultharda i Johnnyja Herberta. Sljedeće sezone Prost kupuje Ligier, a Panis ulazi u sezonu bolje nego ikad. Treće mjesto na VN Brazila i drugo mjesto na VN Španjolske doveli su Panisa nakon šest utrka na iznenađujuće treće mjesto u ukupnom poretku, iza Jacquesa Villeneuvea i Michaela Schumachera. No na sljedećoj VN Kanade Panis doživljava tešku nesreću u kojoj je slomio obje noge. Zbog toga propušta sljedećih sedam utrka na kojima ga mijenja Jarno Trulli.

Panis se nakon toga vratio utrkivanju, ali više nije pokazivao onu brzinu koju je imao prije nesreće. U sezoni 1998. nije osvojio ni boda, a sljedeće 1999. samo dva boda. Zbog svega navedenog, Panis odlazi iz Prostove momčadi, a u Formulu 1 se vraća 2001. u momčad British American Racing, za koju vozi do 2004. Nešto bolje rezultate postiže nego zadnje dvije sezone u Prostu, ali i dalje ni približno uspješne kao u svojim prvim sezonama. Najbolji rezultat ostvaruje na Interlagosu 2001. kada završava na četvrtom mjestu, a najbolji konačni plasman ostvaruje 2004., kada sezonu završava na 14. mjestu sa šest osvojenih bodova.

Nakon odlaska iz Formule 1, Panis je četiri puta nastupao na utrci 24 sata Le Mansa, a najbolji rezultat su mu dva peta mjesta 2009. i 2011.

Izvori

Francuski vozači Formule 1

Olivier Panis


Bonfilio (1040 – ca. 1115) fue un obispo de Foligno y es un santo italiano de la Iglesia Católica.

Nació en Osimo y se convirtió en monje benedictino. Posteriormente fue nombrado abad de Storace. En 1078, fue elegido obispo de Foligno. En el 1096 fue de peregrinación a Tierra Santa en 1096 y estuvo allí diez años. A su regreso, se retiró a la Abadía de Santa María de Farfa de Fara in Sabina.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 catholic.org San Bonfilio
 Estatua del fundador en la Basílica de San Pedro
 San Bonfilio (Bonfilio) de Foligno

Santos católicos de Italia del siglo XII
Benedictinos de Italia del siglo XI
Obispos de Italia del siglo XI
Obispos de Italia del siglo XII
Abades benedictinos
Santos benedictinos
Obispos santos de Italia
Nacidos en Osimo
Fallecidos en la provincia de Macerata
Obispos católicos del siglo XII
Benedictinos de Italia del siglo XII

Bonfilio de Foligno


Biserica de lemn din satul Plopșoru, comuna Plopșoru, județul Gorj, a fost construită, probabil, la sfârșitul secolului al XVII-lea, sau începutul celui următor. Are hramul "Sfinții Voievozi". Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica de lemn se află în cimitirul satului Plopșoru; lăcașul de cult se află în paragină, ultimele reparații datând din 1978, iar de sub tencuielile căzute pot fi observate elementele vechi. Cel mai important este cadrul intrării: montanții sunt decorați cu un profil în frânghie, ce trece în pragul de sus în formă arcuită, deasupra crucii. De o parte și de alta a crucii este săpată o inscripție, greu lizibilă: "această sfântă biserică s-au făcut ...de popa Ion Plopșoreanu ...". Grafia este comună sfârșitului de veac XVII sau începutul celui următor.

O renovare majoră a avut loc în anul 1861: înălțarea pereților, tencuirea pereților la interior și exterior, prefacerea bolții, astfel încât, în prezent, acoperirea interioară cuprinde un tavan drept peste pronaos, boltă în leagăn peste naos, semicilindru și fâșii curbe, peste altar. Tot atunci a fost făcut și soclul de zid, mai înalt la absidă și pridvor, din cauza denivelării terenului, în unele locuri temelia rămânând pe pământ.

Prispa și clopotnița au fost adăugate tot în anul 1861, an în care și pereții au fost pictați, câteva panouri de pictură existând și la exterior.

Tâmpla este pictată pe tencuială, și este formată din frize de icoane, la cele împărătești fiind trecuți platnicii.

Bunuri din patrimoniul originar al bisericii au ajuns în colecția muzeală de la Mănăstirea Polovragi; dintre acestea se remarcă icoana cu două fețe, Nașterea Domnului, respectiv Apostolul Andrei, care poate fi datată din aceeași perioadă în care a fost realizat și cadrul intrării.

În anul 1978, biserica, folosită acum drept capelă de cimitir, a fost acoperită cu tablă.

Bibliografie
Studii regionale

Note

Vezi și
 Plopșoru, Gorj

Imagini din exterior

Plopșoru
Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica de lemn din Plopșoru


Ribeira do Amparo es un municipio brasilero del estado de Bahía. Su población estimada en 2009 era de 14.621 habitantes. El municipio es un gran productor de castaña de cajú.

Historia
La reconstrucción colectiva de la historia del municipio de Ribeira do Amparo se destaca por ser muy diferente de los registros oficiales, este municipio tiene origen en el poblado de Ribeira del Pau Gran y obtiene está denominación en dos momentos, primero en el final del siglo XIX, este municipio pasó a llamarse Villa del Amparo, el 14 de agosto de 1958, obtuvo su emancipación política. Posee 3 grandes distritos (Raspador, Barrocas y Buena Hora) y diversos poblados como (Pimentel, Lages, Canas, Bangolá, 1001, Maria Negra, Baja de la Jurema, Baja del Umbuzeiro, Baja del Salgado, Pinto, Bariri, Avenida, Loredo, Bom Sucesso, Fervente, Caatinga, Río Fondo, etc.), además de esto posee la sede del municipio.

En 1848 se construyó la parroquia de Nossa Senhora do Amparo. En aquella época, conforme encuestas de historiadores, la capilla era llamada de capilla de "Nossa Senhora do Amparo." de "Ribeira del Pau Gran", en aquel mismo año Ribeira fue elevada la categoría de parroquias por la Ley Provincial N.º 294, del 9 de mayo de 1848.

Este templo de alabanza fue construido con la intención de catequizar los indios pertenecientes a la tribu "Kiriris".

El 11 de abril de 1985 el distrito de Heliópolis, fue separado de Ribeira do Amparo cuando se tornó ciudad.

Referencias

 Reyes, Cláudio de Britto. Esbozo del Proyecto de Ley Estatal: Dispone sobre plebiscito, a fin de que se retificar el tôponimo Ribeira Do Pombal Para Marqués DE POMBAL. Río de Janeiro, 1993.

Localidades de Bahía

Ribeira do Amparo


O Arquipélago das Lucaias (nomeado para o povo nativo original de Lucaias), também conhecido como Arquipélago das Bahamas, é um grupo de ilhas que compreende a Comunidade das Bahamas e o Território Ultramarino Britânico das Ilhas Turks e Caicos. O arquipélago fica no oeste do Oceano Atlântico Norte, ao norte de Cuba e das outras Antilhas, e a leste e sudeste da Flórida.

William Keegan escreve: "Deixando de lado as considerações políticas modernas, as ilhas formam um único arquipélago com raízes geológicas, ecológicas e culturais comuns." Embora faça parte das Índias Ocidentais, o Arquipélago de Lucayan não está localizado no Mar do Caribe.

Federação proposta
Em 2010, os líderes das Bahamas e das Ilhas Turks e Caicos discutiram a possibilidade de formar uma federação.

Países e territórios

 As Bahamas
 Ilhas Turcas e Caicos (Reino Unido)

O Mouchoir Bank, o Silver Bank e o Navidad Bank são uma continuação submersa do arquipélago, a sudeste das Ilhas Turcar e Caicos. O Mouchoir Bank é disputado entre as Ilhas Turcas e Caicos e a República Dominicana, o Silver Bank e o Navidad Bank fazem parte da República Dominicana.

Etimologias de nomes de ilhas
Julian Granberry e Gary Vescelius sugerem as seguintes etimologias Lucaia (Taíno) para várias ilhas Lucaias.

Ver também

 Índias Ocidentais

Arquipélagos das Bahamas
Ilhas do Caribe
Ilhas das Ilhas Turcas e Caicos
Arquipélagos internacionais
Arquipélagos do Oceano Atlântico
Ilhas do Oceano Atlântico Norte

Arquipélago das Lucaias


اختبار المذنب

رحلان كهربي هلامي لخلية واحدة (المعروف أيضا باسم اختبار المذنب) هي تقنية غير معقدة وحساسة للكشف عن أضرار الحمض النووي على مستوى فردي للخلية الحقيقية النواة. وكان أول من وصف الاختبار هو سينغ وآخرون في عام 1988. ومنذ ذلك الحين اكتسب هذا الاختبار شعبية قياسية كتقنية للحمض النووي لتقييم الاضرار/إصلاح، والرصد الحيوي وتجارب السمية الجينية. وهو يشتمل على تغليف الخلايا في اغاروز منخفض ذو درجة ذوبان منخفضة وثم تحلل الخلايا في ظروف معتدلة أو قاعدية (pH>13)و بعدها إجراء الرحلان الكهربائي.و بعد ذلك يحلل الدنا المصبغ لتحديد الضرر به.هذا ويمكن أن يقوم بهذه الطريقة يدويا أو اوتوماتيكيا بواسطة برنامج على الحاسوب.

انظر أيضا

 رحلان كهربي هلامي
 لطخة ويسترن
 سلم الدنا

المصادر

 Singh, N.P.; McCoy, M.T.; Tice, R.R. & Schneider, E.L. (1988): A simple technique for quantitation of low levels of DNA damage in individual cells. Experimental Cell Research 175(1): 184-191

اختبارات كيميائية
رحلان كهربائي
علم الأحياء الجزيئي

اختبار المذنب


I Knew You Were Trouble je pjesma američka kantautorice Taylor Swift, s njenog četvrtog studijskog albuma Red (2012). Objavila ju je Big Machine Records 9. listopada 2012. u Sjedinjenim Američkim Državama kao treći promotivni singl s albuma. Napisali su je Swift, Max Martin i Shellback.

"I Knew You Were Trouble" dobila je općenito pozitivne kritike glazbenih kritičara, koji su pohvalili njegovu glavnu žalbu, ali je istaknuo da je Swiftovo eksperimentiranje s dubstepom relativno ograničeno. Zbog jake digitalne prodaje, pjesma je debitirala na trećem mjestu Billboard Hot 100 ljestvice u Sjedinjenim Američkim Državama, prodavajući više od 416.000 primjeraka unutar prvog tjedna; kasnije je dosegla vrhunac na broju dva u siječnju 2013. Pjesma je prodana samo 5 milijuna primjeraka u SAD-u do 2014. godine.

Pozadina pjesme
Kantautorica Taylor Swift objavila je svoj treći studijski album, Speak Now, u listopadu 2010. Album je napisala potpuno sama i koproducirala ga je s Nathanom Chapmanom, svojim dugogodišnjim suradnikom. Album se glazbeno proširuje na country pop zvuk njezina dva prethodna albuma, s elementima pop-a. Na sljedećem albumu, Red, Swift je imala za cilj eksperimentirati izvan formularnog country pop zvuka prethodnih albuma. U tu je svrhu Swift pristupila različitim producentima izvan svoje karijere u Nashvilleu, Tennessee.

Iako je Swift željela eksperimentirati s različitim glazbenim stilovima, ona je - kao kantautorica - dala prednost tekstovima u odnosu na produkciju, nastojeći uhvatiti svoje privremene emocije. Otišla je u Los Angeles kako bi se sastala sa švedskim producentom Maxom Martinom, čije su pop pjesme na vrhu ljestvice impresionirale Swift. Martin i njegov dugogodišnji partner Shellback, zajedno su napisali i producirali tri pjesme na Redu-"22", "We are never ever ever get back back together" i "I Knew You Were Trouble"-od kojih sve sadrže pop produkciju vođenu sintisajzerom. Za "I Knew You Were Trouble", Swift je pjesmu razvila kao baladu na klaviru i zamolila je Martina i Shellbacka da intenzivan emocionalni osjećaj prate "kaotičnim" zvukom. Dva producenta u pjesmu su unijeli elemente dubstepa - žanra o kojem Swift nije imala dovoljno znanja - za koji je Swift rekala da je najhrabrija glazbena odluka na albumu koja će publiku "izbezumiti".

Pjesma se snimila u studiju MXM u Stockholmu u Švedskoj i Sam Holland u studiju Conway Recording Studio u Los Angelesu. Miksao ju je Serban Ghenea u MixStar Studios u Virginia Beachu u Virginiji, a majstorirao Tom Coyne u Sterling Sound Studiju u New Yorku. U intervjuu za Associated Press u listopadu 2013., Swift je opisala Martina i Shellbacka kao "suradnike iz snova" jer su njezine ideje odveli u drugom smjeru, što ju je izazvalo kao kantautoricu.

Promocija
Za promicanje Red-a, Swift je premijerno prikazala jednu pjesmu svakog tjedna na Good Morning America, od 24. rujna do datuma izlaska albuma 22. listopada 2012., u sklopu odbrojavanja od četiri tjedna. "I Knew You Were Trouble" bila je treća pjesma koju je Swift premijerno izvela 8. listopada 2012. Dan nakon premijere Good Morning America, Big Machine Records pustio je pjesmu na iTunes Store za digitalno preuzimanje kao promotivni singl. "I Knew You Were Trouble" objavljen je za američki pop radio 27. studenog 2012., kao službeni singl.

Glazbeni video
Glazbeni video za pjesmu objavljen je 14. prosinca 2012., a režirao ga je Anthony Mandler. Video se snimao u Los Angeles-u kroz dva puna dana. Glavni likovi u videu su Swift i njen ljubavni interes kojeg je glumio Reeve Carney.

Swift je objasnila kako je htjela prikazari video u kojemu se djevojka prebrzo zaljubi u muškarca te na kraju mora pretrpjeti posljedice. Na početku videa nalazi se poezija koju Swift recitira dok se video odvija u pozadini.

Ljestvice

I Knew You Were Trouble (Taylor's Version)

"I Knew You Were Trouble (Taylor's Version)" je reizdanje Swiftine skladbe koja je izašla u listopadu 2012. Pjesma se nalazi na Swiftinom reizdanju njenog četvrtog studijskog albuma Red pod nazivom Red (Taylor's Version).

Pozadina
U kolovozu 2019. Swift je najavila kako će ponovno snimiti svojih prvih šest studijskih albuma nakon što su njezine glavne snimke prodane američkom poduzetniku Scooteru Braunu nakon kupnje njezine bivše izdavačke kuće Big Machine Records. 18. lipnja 2021. Swift je najavila ponovno snimljenu verziju njenog četvrtog studijskog albuma, Red, pod nazivom Red (Taylor's Version), predviđenog za izlazak 19. studenog 2021. 3. kolovoza iste godine Swift je objavila popis pjesama za album te se na četvrtom mjestu nalazi I Knew You Were Trouble, kao i na originalnoj verziji albuma.

Izvori

Singlovi iz 2012.
Američke skladbe
Skladbe Taylor Swift

I Knew You Were Trouble (pjesma Taylor Swift)


An Dendrocalamus pendulus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Dendrocalamus pendulus in nahilalakip ha genus nga Dendrocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrocalamus

Dendrocalamus pendulus


කතෝලික දේවස්ථානය යන නාමයෙන්ද හදුන්වනු ලබන රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානය ලොව සිටිනා  කිතුණු භක්තිකයන් වැඩිදෙනෙක් නියෝජනය කරනු ලබයි. එක් බටහිර දේවස්ථානයක් සහ පෙරදිග කතෝලික දේවස්ථා 22 කින් සැදි ඇති මෙය අධිකරණමය සිමාවල් 2,782 පුරා විහිදි පවති රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානය පාප් වහන්සේ රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානය පාලනය කරනු ලබයි.

ගොස්පල් හතරෙහි හි එන දේව ධර්මය ලොව පැතිරවිම සහ සමාජිකයන් අතර ශ්‍රද්ධාව ප්‍රගුණ කිිමේ අරමුණින් සක්‍රමේන්තු ක්‍රියාවෙමි යෙදවිම රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානයන්හි ප්‍රධාන අරමුණ වේ. තවදුරටත් එවුන් පාසැල විශ්වවිද්‍යාල රෝනල් සමජිය වැඩ සටහන් වශයෙන් පවත්වාගෙන යනු ලබයි.

කතෝලික විශ්වාස නිසෙන් ආගමෙහි දන්වා ඇති අතර එය කතෝලික දේවස්ථානයේ ප්‍රශ්නෝතර සංග්‍රහයේ විස්තර සමිතව පෙන්වා දි ඇත. සාමාන්‍යයෙන් රෝමානු කතෝලික  දේවස්ථානයන්හි දේව මෙහෙය පුජකතුමන් විසින් දේව මෙහෙයේ ක්‍රමය අනුව පවත්වනු ලබයි. ඉවුනැරිස්ට පුජාව දේවස්ථාවේ සක්‍රමේනුත හතෙන් එකක් වන අතර සැම කතෝලික පුජවකම එය පවත්නවා ඇත.

කතෝලකි දේවස්ථානයන්හි ඉතිහාසය අපරදිග ශිෂ්ඨාචාරයන්හි ඉතිහාසය හා බැදි පවතිත දේවස්ථානය අවුරැදු දෙදහසක් මුළුල්ලේ ක්‍රිස්තියානි සහ ක්‍රිස්තියානි නොවන පුද්ගලයන්ගේ ජිවිතයට බෙහෙවින් බලපෑම් ඇති කළේය. ක්‍රි.ව 111 වන සියවසේදි පාප්තුමාගේ බලය නිසා ඇති වු මතභේද  පෙරදිග සහ අපරදිග දේවස්ථාන අතර විය. පසුව රෝමය සමග සබදකම් ඇතිකරගත් පෙරදිග දේවස්ථාන පෙරදිග කතෝලික දේවස්ථාන යන නමින් හදුන්වනු ලැබිය.

රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානය


Meduza je mramorna skulptura istoimenog lika iz klasičnog mita. Izradio ju je talijanski kipar Gian Lorenzo Bernini. Precizan datum nastanka nije poznat, ali vjerojatno je izrađena 1640-ih. Prvi je put dokumentirana 1731. godine kada je predstavljena u Palazzo dei Conservatori u Rimu, a sada je dio zbirki kapitolskih muzeja. Portret se oslanja na mit o Meduzi, zmijokosoj ženi čiji bi pogled pretvorio promatrača u kamen. Za razliku od ostalih prikaza Meduze, poput Perzeja i Meduze Benevenuta Cellinija, Berninijeva Meduza nije prikazana kao pobijeđena figura odsječene glave s tijela, već kao živo čudovište. Bista je restaurirana 2006. godine.

Mitologija

Meduza je u grčkoj mitologiji, ženska neman, najstrašnija i ujedno najljepša među gorgonama, jedina od njih smrtna. Uz Ateninu i Hermesovu pomoć ubio ju je Perzej odrubivši joj glavu, a tada iz njezina vrata izađoše dva sina, koja je začela s Posejdonom, krilati konj Pegaz i neman Hrisaor. Perzej je njezinu glavu donio Ateni, koja ju je stavila na svoj štit kako bi plašila neprijatelje.

Prema drugoj verziji, ubila ju je Atena jer ju je Meduza bila izazvala na natjecanje u ljepoti. Meduzina glava spominje se i na štitu Zeusa i mnogobrojnih mitskih junaka. Od arhaičnoga doba njezin se lik nalazi na mnoštvu kipova, reljefa, mozaika, na djelima od metala i slično, jer se stavljao na štitove, pročelja hramova, kućno posuđe, zidove u kućama, na novac i drugo. Kao motiv prikazivana je i u kasnijim umjetničkim razdobljima, osobito u renesansi.

Ovidije u Metamorfozama pripovijeda da je Meduza, najljepša i najsmrtonosnija od Gorgona, imala moć okameniti svakoga tko bi se usudio pogledati joj u oči.

Opis

Suprotno tradicionalnim prikazima Meduze, koji obično predstavljaju samo masku ili odsječenu glavu čudovišta (poput Cellinijevog Perzeja i Meduze), u ovom slučaju Berninijev izbor pada na bistu. Uz to, mlada žena ima savršeno lijepo lice koje nije zastrašujuće niti izobličeno strahom, pronalazeći umjesto toga dodirne točke s Meduzom Rondanini. Ipak, potonja je ljepota bez osjećaja, smatra se opasnom, dok Berninijeva Meduza izražava patnju. Ova patnja posljedica je ugriza zmije i činjenice da će se Meduza pretvoriti u čudovište.

Suprotno tome, povjesničar umjetnosti Irving Lavin primjećuje da nije riječ o fizičkoj boli, već o dubokoj moralnoj patnji: mlada žena izgleda kao plijen gotovo meditativne duhovne muke, kao da se upušta u proces katarze. Za Lavina poprsje je vrsta metaforičnog autoportreta kroz koji kipar pokazuje preobražajnu snagu svoje umjetnosti, stavljene u službu više moralne svrhe. Uzimajući u obzir sličnosti između poprsja Meduze i Costanze Bonarelli, Lavin vjeruje da su to dva djela koja se nadopunjuju. Isti stručnjak u skulpturi vidi dvostruko značenje jer je sama Meduza žrtva okamenjenja koje je čudovište nanijelo ljudima.

Izvori

Skulpture
Barok

Meduza (Bernini)


Giovani Lo Celso (født 9. april 1996) er en argentinsk professionel fodboldspiller, som spiller for Premier League-klubben Tottenham Hotspur og Argentinas landshold.

Klubkarriere

Rosario Central
Lo Celso startede sin karriere hos Rosario Central i sin fødeby. Han debuterede for førsteholdet i juli 2015.

Paris Saint-Germain
Lo Celso skiftede i juli 2016 til Paris Saint-Germain. Som del af aftalen blev han lejet tilbage til Rosario Central for resten af 2016.

Han debuterede for PSG-holdet i april 2017, og spillede i størstedelen af kampene i 2017-18 sæsonen.

Real Betis
Lo Celso skiftede i august 2018 til Real Betis på en lejeaftale som inkluderede en købsoption. Denne option blev taget i april 2019, og han skiftede til klubben på en fast aftale.

Tottenham Hotspur
Lo Celso skiftede i august 2019 til Tottenham Hotspur, igen på en lejeaftale med en købsoption. Dog hans debutsæson var skadesplaget, så blev aftalen gjort permanent i januar 2020.

Leje til Villareal
Lo Celso blev i januar 2022 udlejet til Villareal for resten af 2021-22 sæsonen. I august 2022 blev aftalen forlænget til og med 2022-23 sæsonen.

Landsholdskarriere

Olympiske landshold
Lo Celso var del af Argentinas trup til sommer-OL 2016.

Seniorlandshold
Lo Celso debuterede for Argentinas landshold den 11. november 2017. Han var del af Argentinas trup til VM 2018 og Copa América 2019. Han var også med til Copa América 2021, hvor at Argentina vandt tuneringen

Titler
Paris Saint-Germain
 Ligue 1: 1 (2017-18)
 Coupe de France: 2 (2016-17, 2017-18)
 Coupe de la Ligue: 1 (2017-18)
 Trophée des Champions: 2 (2017, 2018)

Argentina

 Copa América: 1 (2021)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Rosario
Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldlandsholdsspillere fra Argentina
Fodboldspillere fra Rosario Central
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Fodboldspillere fra Real Betis
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.
Fodboldspillere fra Villarreal CF
Fodboldspillere ved sommer-OL 2016
Deltagere for Argentina ved sommer-OL 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved Copa América 2019
Deltagere ved Copa América 2021

Giovani Lo Celso


Johann Friedrich Dübner (französiert Jean Frédéric Dübner) (* 20. Dezember 1802 in Hörselgau; † 13. Oktober 1867 in Montreuil bei Paris) war ein deutscher Altphilologe. Dübner wurde als voreheliches Kind von Johanna Sophia Elisabeth Dübner, der Tochter des Tennebergischen Pflegeschreibers (Amts-/Gerichtsschreiber) Johann Christoph Dübner, geboren. 1815 heiratete seine Mutter Johann Michael Krieg in Gotha.

Leben
Weil sich seine Mutter nicht der Erziehung Dübners widmen konnte, hat sich der Bürgermeister von Hörselgau um ihn gekümmert und den elfjährigen Johann Friedrich am 2. März 1814 auf ein Gymnasium in Gotha geschickt. Einer seiner Mitschüler war der spätere deutsche Lyriker, Heinrich Wilhelm Stieglitz. Ab 1821 studierte Dübner Philologie an der Universität Göttingen ("Georgia Augusta"). Einer seiner Dozenten war Christoph Wilhelm Mitscherlich, der damals Universitätsrektor war. Weiterhin lernte er den Altphilologen Karl Otfried Müller kennen, den Historiker Arnold Hermann Ludwig Heeren sowie den Philologen Georg Ludolf Dissen. Auch hörte er den Philosophen Karl Christian Friedrich Krause. Während seiner Studienzeit verdingte er sich als Privatlehrer. Im Anschluss daran fand er in Gotha eine Anstellung als Leiter eines Alumnates in den alten Klosterräumen seines Gymnasiums. Hier beaufsichtigte er von 1827 bis 1832 sechzehn Schüler und gab ihnen sogar Hebräischunterricht. Während dieser Zeit in Gotha schrieb er etliche Beiträge für philosophische Zeitschriften. Zudem machte er sich einen Namen mit Abhandlungen über Marcus Iunianus Iustinus und Aulus Persius Flaccus. Die Pariser Buchhändler, Typografen und Schriftsteller Firmin und Pierre Didot ließen ihn durch von Sinner bitten, zusammen mit Fix an der Arbeit am Thesaurus des Buchdruckers Henricus Stephanus teilzunehmen. Nachdem von Sinner und Fix die Redaktion nach Abschluss des ersten Bandes verließen und die Brüder Wilhelm und Ludwig Dindorf die Leitung des Projektes übernahmen, konnte Didot Dübner für die Mitwirkung an der "Biblioteca Graeca" gewinnen. Dübner nahm an der sonstigen wissenschaftlichen Arbeit in Frankreich (1845–47 Beiträge in der Revue de Philologie) und auch am Schulleben teil: seine Schultexte waren in Frankreich verbreitet. Aufsehen und vielfachen Widerspruch erregte seine Kritik an den Lehrern, Lehrbüchern und Lehrmethoden der griechischen Sprache. In mehreren kritischen Schriften und Broschüren stellte Dübner die Fehler und falschen Methoden an den Pranger, erhielt jedoch trotz seiner Beharrlichkeit zunächst keine Zustimmung. Sein wichtigster Gegner dabei war der angesehene Philologe und Übersetzer Jean-Louis Burnouf (1775–1844). Erst später fanden seine Verbesserungen und Vorschläge Eingang in die Lehrmethoden und Lehrbücher.
Von Napoleon III. wurde Dübner mit einer Caesarausgabe beauftragt und erhielt dafür das Kreuz der Ehrenlegion.

1835 heiratete Dübner in Paris die Tochter des Uhrmachers Donat Riquois aus Vitry-le-François, eine "Grisette". 1845 trat der evangelische Dübner in Versailles dem katholischen Glauben bei. Er nannte sich zwar "Bürger des französischen Staates", betätigte sich jedoch nicht politisch. Gelegentlichen Besuch erhielt er u. a. von Carel Gabriel Cobet, einem niederländischen Kollegen. Das Grabmal Dübners trägt eine Marmortafel in griechischem Stil mit seinem Bildnis in Medaillonform. Eine lateinische Inschrift von Léon Renier, einem französischen Historiker, der sich insbesondere der Übersetzung von lateinischen Inschriften gewidmet hat, erinnert an die Cäsar-Ausgabe. Alexis Chassang (1827–1888), französischer Gräzist und Lexikograf, verfasste für den Grabstein einen griechischen Zweizeiler, zusammen mit einem lateinischen schmücken sie den Stein zu beiden Seiten des Porträts. Die eigentliche Grabinschrift ist französisch. Das Monument wurde am 13. Oktober 1868, dem ersten Jahrestag seines Todes, eingeweiht, wobei der Literaturkritiker und Schriftsteller Charles-Augustin Sainte-Beuve die Grabesrede hielt.

Werke
Dübners wichtigste Arbeit bei den Brüdern Didot betraf das Gesamtgebiet der griechischen Literatur. Er widmete sich den Notizen (Scholien) von Aristophanes (1842), Theokrit (1849), Christus patiens (1846) und Anthologia Palatina (1869) und behandelte den Rhetoriker Himerios (1849), den Historiker Arrian (1846) und den Philosophen Aristoteles (1848). Außerdem bearbeitete er Theophrast, Mark Aurels Selbstbetrachtungen, den Kommentar des Simplicius zum Encheiridion des Epiktet (1840), Plutarchs Moralia mit Fragmenten (1839) und Porphyrios mit Proklos und Priscian (1855) (im Anhang zur Plotinausgabe von Friedrich Creuzer) – sämtlich mit lateinischer Übersetzung und fast alle mit Inhaltsverzeichnissen.

Schriften (Auswahl)
 als Hrsg. mit Ulco Cats Bussemaker und Johann Heinrich Emil Heitz: Gesamtausgabe des Aristoteles. 5 Bände. Didot, Paris 1848–1869.

Literatur

Weblinks

Deutscher
Philosoph (19. Jahrhundert)
Vertreter der Philosophie des Geistes
Mitglied der Ehrenlegion
Geboren 1802
Gestorben 1867
Mann

Johann Friedrich Dübner


Les élections régionales de 2024 en Brandebourg () se tiennent en , afin d'élire les  de la  du Landtag, pour un mandat de .

Contexte
À la suite des élections régionales du  2019, le Parti social-démocrate (SPD), l'Union chrétienne-démocrate (CDU) et l'Alliance 90/Les Verts (Grünen) s'entendent pour former une . Le ministre-président social-démocrate Dietmar Woidke est réélu pour troisième mandat le  suivant par  sur 87 lors d'une session du Landtag.

Mode de scrutin
Le Landtag est constitué de  (, MdL), élus pour une législature de cinq ans au suffrage universel direct et suivant le scrutin proportionnel de Hare/Niemayer.

Chaque électeur dispose de  : la première () lui permet de voter pour un candidat de sa circonscription selon les modalités du scrutin uninominal majoritaire à un tour, le Land comptant un total de  ; la seconde voix () lui permet de voter en faveur d'une liste de candidats présentée par un parti au niveau du Land.

Lors du dépouillement, l'intégralité des  est répartie proportionnellement aux secondes voix entre les partis ayant remporté au moins 5 % des suffrages exprimés au niveau du Land. Si un parti a remporté des mandats au scrutin uninominal, ses sièges sont d'abord pourvus par ceux-ci.

Dans le cas où un parti obtient plus de mandats au scrutin uninominal que la proportionnelle ne lui en attribue, il conserve ces mandats supplémentaires et la taille du Landtag est augmentée par des mandats complémentaires distribués aux autres partis pour rétablir une composition proportionnelle aux secondes voix, dans une limite de  au total.

Campagne

Principaux partis

Sondages

Résultats

Voix et sièges

Analyse

Conséquences

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Landtag de Brandebourg
 Élections régionales en Brandebourg

2024
Brandebourg

Élections régionales de 2024 en Brandebourg


Die Portugiesische Badmintonmeisterschaft 1968 fand Mitte April 1968 in Lissabon statt. Es war die 11. Austragung der nationalen Titelkämpfe in Portugal.

Austragungsort
Escola Nuno Gonçalves

Finalergebnisse

Weblinks
http://jsb01.blogspot.com/

1968
Badminton 1968
Badmintonwettbewerb in Lissabon
Penha de França


(123647) Tomáško, denumire internațională (123647) Tomasko, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
123647 Tomáško este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Peter Kušnirák și U. Babiakova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,72 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 123001-124000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

123647 Tomáško


În țările cu formă de guvernământ monarhică, prerogativa regală reprezintă totalitatea puterilor, privilegiilor și imunităților care sunt recunoscute de lege ca aparținând exclusiv Suveranului (mai ales în țările cu sistem de drept jurisprudențial, cum sunt cele anglo-saxone, dar, uneori, și în cele cu sistem de drept continental, romano-german). Prerogativa regală este mijlocul prin care se exercită efectiv puterile executive deținute de monarh, în procesul guvernării statului.

În cele mai multe monarhii constituționale, puterile individuale pot fi abolite de către Parlament, cu toate că, în Marea Britanie, prerogativa regală este delegată șefului Guvernului și o procedură legală specială permite Parlamentului să se opună eventualei dorințe a Primului-ministru de a folosi efectiv asemenea puteri de rezervă.

Cu toate că unii șefi de stat republicani (președinți) posedă puteri similare, ele nu sunt neapărat la fel în toate țările și pot exista unele diferențe fundamentale, atât în metoda de aplicare, cât și în cuprinderea sferei de competență a șefului puterii executive.

Tradițional, în Marea Britanie prerogativa este exercitată de către monarh singur, fără a exista necesitatea aprobării de către Parlament (după momentul istoric al adoptării Magna Carta). În practică, de la urcarea pe Tron a Casei de Hanovra, aceste puteri au fost exercitate de Rege numai la sfatul Primului-Ministru sau al Cabinetului care, la rândul lor, răspund în fața Parlamentului (cu excepția problemelor interne ale Familiei Regale). Lucrurile se petrec astfel încă din timpul lui William al IV-lea.

În mod normal, în democrațiile liberale, care sunt atât monarhii constituționale cât și state naționale  - cum ar fi cele din Danemarca, Japonia sau Suedia - exercitarea prerogativei regale servește și ca o funcție ceremonială care atestă și consfințește public suveranitatea statului.

Prerogativele Suveranului României

Constituția României din 1923, cea mai recentă constituție monarhică românească elaborată într-un climat liber și democratic, prevede detaliat – în special la art. 88, dar și la alte articole - care sunt puterile Regelui României:

"

Art. 10. [...] Decorațiunile străine se vor purta de Români numai cu autorizarea Regelui.

Art. 34. - Puterea legislativă se exercită colectiv de către Rege și Reprezentațiunea națională.
Reprezentațiunea națională se împarte în două Adunări: Senatul și Adunarea deputaților.
Orice lege cere învoirea a câtor trele ramuri ale puterii legiuitoare.
Nici o lege nu poate fi supusă sancțiunii regale decât după ce se va fi discutat și votat liber de majoritatea ambelor Adunări.

Art. 39. - Puterea executivă este încredințată Regelui, care o exercită în modul regulat prin Constituțiune.

Art. 40. - Puterea judecătorească se exercită de organele ei.
Hotărârile lor se pronunță în virtutea legii și se execută în numele Regelui.

Art. 83. - Regele, în vieață fiind, poate numi o Regență, compusă din trei persoane, care, după moartea Regelui, să exercite puterile regale în timpul minorității succesorului Tronului. [...]

Art. 87. - Persoana Regelui este inviolabilă. Miniștrii lui sunt răspunzători.
Nici un act al Regelui nu poate avea tărie dacă nu va fi contrasemnat de un ministru, care prin aceasta chiar devine răspunzător de acel act.

Art. 88.
 - Regele numește și revoacă pe miniștrii săi.
 El sancționează și promulgă legile.
 El poate refuza sancțiunea sa.
 El are dreptul de amnistie în materie politică.
 Are dreptul de a ierta sau micșora pedepsele în materii criminale, afară de ceea ce se statornicește în privința miniștrilor.
 El nu poate suspenda cursul urmăririi sau al judecății, nici a interveni prin nici un mod în administrația justiției.
 El numește sau confirmă în funcțiunile publice potrivit legilor.
 El nu poate crea o nouă funcțiune fără o lege specială.
 El face regulamente necesare pentru executarea legilor, fără să poată vreodată modifica sau suspenda legile și nu poate scuti pe nimeni de executarea lor.
 El este capul puterii armate.
 El conferă gradele militare în conformitate cu legea.
 El va conferi decorațiunile române conform unei anume legi.
 El are dreptul de a bate monedă conform unei legi speciale.
 El încheie cu Statele străine convențiunile necesare pentru comerț, navigațiune și alte asemenea; însă pentru ca aceste acte să aibă autoritate îndatoritoare, trebuie mai întâiu a fi supuse Puterii legislative și aprobate de ea.

Art. 89. - Legea fixează lista civilă pentru durata fiecărei Domnii.

Art. 90.
 - La 15 Octomvrie a fiecărui an, Adunarea deputaților și Senatul se întrunesc fără convocare, dacă Regele nu le-a convocat mai înainte.
 Durata fiecărei sesiuni este de cinci luni.
 Regele deschide sesiunea prin un Mesaj, la care Adunările fac răspunsurile lor.
 Regele pronunță închiderea sesiunii.
 El are dreptul de a convoca în sesiune extraordinară Adunările.
 El are dreptul de a dizolva ambele Adunări deodată sau numai una din ele. Actul de dizolvare trebuie să conțină convocarea alegătorilor până în două luni de zile și a Adunărilor până în trei luni.
 Regele poate amâna Adunările; oricum, amânarea nu poate depăși termenul de o lună, nici a fi reînoită în aceeaș sesiune fără consimțământul Adunărilor.

Art. 91. - Regele nu are alte puteri decât acele date lui prin Constituțiune.
"

Vezi și
 Familia Regală a României
 Constituția României din 1923
 Formă de guvernământ

Legături externe
 Textul Constituției României din 1923

Monarhia în România
Drept constituțional
Sisteme politice comparate
Teorii politice
Constituțiile României

Prerogativă regală


La J.G. Evans Barn est une grange dans le comté d'El Paso, dans le Colorado, aux États-Unis. Construite en 1885, elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Grange inscrite au Registre national des lieux historiques au Colorado
Registre national des lieux historiques dans le comté d'El Paso (Colorado)
Registre national des lieux historiques en 2004

J.G. Evans Barn


Kamppi Kapel (finsk: Kampin kappeli; svensk: Kampens kapel) er et kapel i Helsinki, Finland. Det ligger på Narinkkapladsen (finsk: Narinkkatori; svensk: Narinken) i bydelen Kamppi (svensk: Kampen). Kapellet kaldes også "Stilhedens Kapel", eftersom det er tænkt som et sted, hvor man kan nyde et øjebliks stilhed i et af Finlands travleste områder.

Kapellet drives i et samarbejde mellem Helsinkis sogne og byen Helsinki. Espoos og Vantaas sogne deltager også i kapellets aktiviteter.

Kapellet er økumenisk og byder alle besøgende velkommen.

Kapellet blev opført i forbindelse med Helsinkis rolle som Verdens Designhovedstad i 2012. Det er tegnet af Kimmo Lintula, Niko Sirola og Mikko Summanen fra tegnestuen K2S. Det vandt en International Architecture Awards i 2010. Kapellet har været en stor succes fra begyndelsen. CNN har kaldt Kamppi Kapel en arkitektonisk milepæl, fordi det formår at demonstrere, hvordan moderne arkitektur både kan fascinere og inspirere.

Noter

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Helsinki
Kirker i Finland

Kamppi Kapel


Gestapo (Gizli Devlet Polisi), Nazi Almanyası ve Alman işgali altındaki Avrupa'da gizli polis teşkilatı. 1933'te Hermann Göring tarafından Prusya'nın çeşitli güvenlik polisi kuruluşlarının tek bir organizasyonda birleştirilmesiyle kuruldu. 20 Nisan 1934'te Schutzstaffel (SS) lideri Heinrich Himmler'in yönetimine geçti. Diğer taraftan Reinhard Heydrich ve Heinrich Müller'e yetki verildi.

İlk olarak Fırtına Birlikleri'nden (SA) ve Alman polisinden seçkin görülenler alındı. Sivil üniformayla polis birliklerinden ayrıldılar. İlk adı Geheime Polizei Amt yani GPA'dır ama bu ismin basit olduğu düşünülmüş olmalı ki, Gestapo olarak değiştirilmiştir. Açılımı,
Die Geheime Staatpolizei'dır.

II. Dünya Savaşı sırasında yaklaşık 45.000 üyesi vardı. Ofislerine Gestapoleitstellen denirdi. Günümüzdeki istihbarat teşkilatları için örnek teşkil eder. Gestapo II. Dünya Savaşı sırasında önemli komutan ve generallerin korumalığını üstlenerek bir nevi askerî inzibat görevi yapmışlar, kimi zaman SS'lerle ortak çalışmışlardır. Gestapo ayrıca savaş sırasında Almanya'da bulunan Müttefik casuslarını yok etmek için de kullanılmıştır. Gestapo erleri genellikle önemli giriş kapılarına nöbetçi olarak bırakılırlardı; görevleri giriş kartlarını kontrol etmekti.

Ayrıca toplama kamplarında aktif rol oynamışlardır. Savaş sonrası çoğu kaçmayı başarmış, yakalananlar savaş suçlusu sayılarak kurşuna dizilmiştir. II. Dünya Savaşı'nı anlatan filmlerde SS'lerle birlikte çokça boy gösterirler. Gestapoların bir diğer görevi de savaş ortamında olup bitenden habersiz halkı dolduruşa getirerek onların düşman kuvvetlerine karşı sivil bir güç olarak kullanımını sağlamak idi.

Kaynakça

SS
Nazi Almanyası
Nazi kuruluşları
1945'te feshedilmiş oluşumlar
Almancadan Türkçeye geçen sözcükler

Gestapo


Grozničavi grm (lat. Lindera), rod listopadnih i vazdazelenih grmova i drveća iz porodice lovorovki (Lauraceae). Postoji 91 priznata vrsta

Vrste

 Lindera aggregata (Sims) Kosterm.
 Lindera akoensis Hayata
 Lindera andamanica Chakrab., Lakra & Diwakar
 Lindera angustifolia W.C.Cheng
 Lindera annamensis H.Liu
 Lindera apoensis Elmer
 Lindera assamica (Meisn.) Kurz
 Lindera balansae Lecomte
 Lindera benzoin (L.) Blume
 Lindera bibracteata Boerl.
 Lindera bifaria (Nees) Hosseus
 Lindera bokorensis Tagane & Yahara
 Lindera caesia Reinw. ex F.Villar
 Lindera caudata (Nees) Hook.f.
 Lindera cercidifolia Hemsl.
 Lindera chengii H.P.Tsui
 Lindera chienii W.C.Cheng
 Lindera chunii Merr.
 Lindera citriodora (Siebold & Zucc.) Hemsl.
 Lindera communis Hemsl.
 Lindera concinna Ridl.
 Lindera cuspidata (Blume) Boerl.
 Lindera delicata Kosterm.
 Lindera doniana C.K.Allen
 Lindera erythrocarpa Makino
 Lindera flavinervia C.K.Allen
 Lindera floribunda (C.K.Allen) H.P.Tsui
 Lindera foveolata H.W.Li
 Lindera fragrans Oliv.
 Lindera glauca (Siebold & Zucc.) Blume
 Lindera gracilipes H.W.Li
 Lindera guangxiensis H.P.Tsui
 Lindera insignis (Blume) Boerl.
 Lindera kariensis W.W.Sm.
 Lindera kinabaluensis Kosterm.
 Lindera kwangtungensis (H.Liu) C.K.Allen
 Lindera latifolia Hook.f.
 Lindera laureola Collett & Hemsl.
 Lindera limprichtii H.J.P.Winkl.
 Lindera longipedunculata C.K.Allen
 Lindera lucida (Blume) Boerl.
 Lindera lungshengensis S.Lee
 Lindera macrophylla (Blume) Boerl.
 Lindera malaccensis Hook.f.
 Lindera megaphylla Hemsl.
 Lindera meissneri Hook.f.
 Lindera melastomacea Fern.-Vill.
 Lindera melissifolia (Walter) Blume
 Lindera menghaiensis H.W.Li
 Lindera metcalfiana C.K.Allen
 Lindera montana Ridl.
 Lindera montanoides Kosterm.
 Lindera motuoensis H.P.Tsui
 Lindera myrrha (Lour.) Merr.
 Lindera nacusua (D.Don) Merr.
 Lindera neesiana (Wall. ex Nees) Kurz
 Lindera novoguineensis Kosterm.
 Lindera obtusiloba Blume
 Lindera pedicellata Kosterm.
 Lindera pentantha Koord. & Valeton
 Lindera pilosa Kosterm.
 Lindera pipericarpa (Miq.) Boerl.
 Lindera polyantha (Blume) Boerl.
 Lindera praecox (Siebold & Zucc.) Blume
 Lindera prattii Gamble
 Lindera pulcherrima (Nees) Benth. ex Hook.f.
 Lindera queenslandica B.Hyland
 Lindera racemiflora Kosterm.
 Lindera racemosa Lecomte
 Lindera reflexa Hemsl.
 Lindera reticulata (Blume) Benth. & Hook.f. ex Fern.-Vill.
 Lindera robusta (C.K.Allen) H.P.Tsui
 Lindera rubronervia Gamble
 Lindera rufa Gamble
 Lindera salicifolia (Blume) Boerl.
 Lindera sanjappae Bhaumik, M.K.Pathak & Chakrab.
 Lindera sericea (Siebold & Zucc.) Blume
 Lindera setchuenensis Gamble
 Lindera sinensis Hemsl.
 Lindera subcoriacea Wofford
 Lindera supracostata Lecomte
 Lindera thomsonii C.K.Allen
 Lindera tienchuanensis W.P.Fang & H.S.Kung
 Lindera tonkinensis Lecomte
 Lindera triloba (Siebold & Zucc.) Blume
 Lindera turfosa Kosterm.
 Lindera umbellata Thunb.
 Lindera varmae M.K.Pathak, Bhaumik & Chakrab.
 Lindera velutina H.Liu
 Lindera villipes H.P.Tsui
 Lindera wardii C.K.Allen
 Lindera wrayi Gamble

Vanjske poveznice

Izvori

Lovorovke

Grozničavi grm


Aquatic Microbial Ecology é um jornal científico mensal revisado por pares que cobre todos os aspectos da dinâmica microbiana aquática, em particular vírus, procariotas e eucariotas em habitats marinhos, limnéticos e salobres. O jornal foi originalmente estabelecido como Marine Microbial Food Webs por P. Bougis e F. Rassoulzadegan em 1985, e adquiriu seu nome atual em 1995. A revista é publicada atualmente pela Inter Research .

Referências

Ligações externas

Revistas científicas em inglês
Publicações fundadas em 1985

Aquatic Microbial Ecology


Enterprise Manufacturing Intelligence (EMI) bezeichnet die Integration von Produktionsdaten aus verschiedenen Quellen in einem Unternehmen.

Wesentlicher Bestandteil der EMI ist die vertikale Integration der Unternehmensdaten, das heißt der Bezug zwischen automatisierungstechnischen Daten, die typischerweise über ein Manufacturing Execution System zur Verfügung gestellt werden, und betriebswirtschaftlichen Daten, die im Enterprise-Resource-Planning-System verwaltet werden. Durch Etablierung kontinuierlicher Datenströme sollen Key Performance Indicators der Produktion ermittelt und mit betriebswirtschaftlichen Parametern der Planungsebene verknüpft werden, um eine zeitnahe Analyse der Produktionsprozesse und deren Beeinflussung zu ermöglichen.

Weblink

Wirtschaftsinformatik
Produktionswirtschaft
Leittechnik

Enterprise Manufacturing Intelligence


Henrik Overgaard (født 7. april 1978) er en dansk fodbolddommer, der siden 2010 har dømt kampe i den danske 1. division.

Referencer

Fodbolddommere fra Danmark

Henrik Overgaard


Glasnevin (gaélico: Glas Naíon; Rio dos Infantes), também conhecido por Glas Naedhe ("Ribeiro de O'Naeidhe"), em homenagem a um riacho local e a um antigo chefe) é um subúrbio de Dublin, Irlanda, situado nas margens do Rio Tolka. Embora principalmente residencial, Glasnevin também abriga o National Botanic Gardens, Glasnevin Cemetery, o National Meteorological Office e uma série de outros órgãos estaduais. Aa Dublin City University tem o seu campus principal e outras instalações dentro e perto da área. Glasnevin também é uma paróquia civil do antigo baronato de Coolock.

Personalidades ligadas a Ganesvin
Margaret Buckley, former president of Sinn Féin (originally from Cork, lived on Marguerite Road, Glasnevin)
 Bono Paul Hewson, lead singer with U2
Saint Canice, early Christian abbot (studied under Mobhí of Glasnevin)
Saint Comgall, early Christian abbot and founder of a monastery at Bangor
Marian Finucane, architect, journalist and broadcaster
Ian Gallahar, cyclist and commissaire
Liam Harrison, musician and songwriter
Niamh Kavanagh, singer and winner of the Eurovision Song Contest
Robbie Kelleher, former All-Ireland winning Gaelic footballer
Anne Kernan (1933–2020), Irish physicist
Celia Lynch, Fianna Fáil TD and assistant government whip (originally from Galway, lived on Botanic Road)
Colm Meaney, actor
Damien McCaul, television presenter and radio DJ
Saint Mobhi, early Christian missionary and abbot of Glasnevin monastery
John O'Connell, Fianna Fáil TD and former Minister for Health
Francis Martin O'Donnell, diplomat
Patrick Denis O'Donnell, military historian
Michael O'Hehir, sports commentator and journalist
James O'Higgins Norman, academic
John J. O'Kelly, politician, former President of Sinn Féin and government minister
Michael O'Riordan, fundador do Partido Comunista da Irlanda
Róisín Owens, bioquímico
Richard Brinsley Sheridan, satirista, dramaturgo e político
Jonathan Swift, autor e ensaísta que vivia frente à Glasnevin Model School (agora Glasnevin Educate Together)
Thomas Ashe, escritor;
Thomas Tickell, poeta cuja propriedade em Glasnevin foi transformado no National Botanic Gardens
David P. Tyndall, empresário
Mona Tyndall, médica e missionária
Macdara Woods, poeta irlandês, autor de Winter Fire & Snow com Brendan Graham

Referências

Bibliografia
 The Parish of Glasnevin from F.E. Ball's A History of the County Dublin (1920)
 Account of Glasnevin from D'Alton's History of the County Dublin (1838)
 Glasnevin, Finglas and the Adjacent District from The Neighbourhood of Dublin by Weston St. John Joyce (third and enlarged edition 1920)
 The Tolka, Glasnevin and the Naul Road from North Dublin by Dillon Cosgrove (1909)

Ligações externas

A History of Glasnevin from Egan's House
The Botanic Gardens

Cidades da Irlanda

Glanesvin


Aethionemeae, tribus krstašica (Brassicaceae) raširen po južnoj Europi, Mediteranu i srednjoj Aziji. Pripada mu jedan rod sa blizu 70 vrsta dvogodišnjeg raslinja, trajnica i polugrmova.

Godine 2006. rod Aethionema uključen je u vlastiti tribus Aethionemeae, i 2023. kao jedini vlastitoj potporodici Aethionemoideae.

Izvori

Krstašice

Aethionemeae


Die Dornier Do K war ein deutsches Passagierflugzeug, von dem nur drei Flugzeuge in verschiedenen Ausführungen bei den Dornier-Werken in Friedrichshafen gebaut wurden.

Geschichte
Claude Dornier entwickelte Ende der 1920er-Jahre ein neues Verkehrsflugzeug, dem in der Weltwirtschaftskrise und durch mangelnde Leistungsfähigkeit des Konzepts kein Erfolg beschieden war. Bei einem Vergleichsfliegen in der Schweiz unterlag die K3 der ersten Ju 52/3m der Deutschen Luft Hansa. Aufgrund enttäuschender Flugleistungen wurde das Projekt nicht weiter verfolgt.

Konstruktion

Die drei gebauten Prototypen K1, K2 und K3 unterschieden sich deutlich voneinander.

Do K1
Die erste Do K hatte einen konventionell abgestrebten Flügel in Hochdeckeranordnung. Ein einzelner Bristol-Jupiter-VI-Sternmotor trieb das Flugzeug an. Der rechteckige Rumpf bot Platz für acht Passagiere und hatte ein geschlossenes Cockpit.

Do K2
Der zweite Prototyp hatte im Wesentlichen einen geänderten Antrieb mit zwei Triebwerksgondeln neben dem Rumpf, in denen je zwei Gnome-Rhône-Sternmotoren in Tandem-Anordnung arbeiteten.

Do K3
Der dritte Prototyp war eine komplette Neukonstruktion mit einem ovalen und verlängerten Rumpf für nun zehn Passagiere und einem neuen Flügel ohne Verstrebungen. Die Flügelform fand sich auch an der Do 10 und an der Do Y wieder. Ein Spornrad ersetzte den Hecksporn. Die Motorengondeln waren tiefer am Rumpf angebracht; als Antrieb wurden vier tschechoslowakische Walter-Castor-Sternmotoren eingesetzt. Die vorderen Motoren hatten Vierblattluftschrauben; der hintere Druckpropeller hatte nur zwei Blätter.

Technische Daten

Galerie

Siehe auch
 Liste von Flugzeugtypen

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Do K
Erstflug 1929
Zubringerflugzeug
Viermotoriges Flugzeug mit Kolbenmotoren
Einmotoriges Flugzeug mit Kolbenmotor

Dornier Do K


Josip Jernej (* 7. Juli 1909 in Gorizia; † 20. März 2005 in Zagreb) war ein kroatischer Romanist, Italianist und Lexikograf.

Leben und Werk
Jernej, der in einem viersprachigen Umfeld aufwuchs (italienisch, slowenisch, kroatisch und deutsch), studierte in Padua, Florenz und Zagreb, wurde Mitarbeiter von Mirko Deanović (1890–1984, Begründer der kroatischen Italianistik), Dozent und schließlich sein Nachfolger auf dem Lehrstuhl für Italienisch der Universität Zagreb.

Weitere Werke
 (mit Mirko Deanović): Džepni talijansko-hrvatski rječnik, Zagreb 1944.
 (mit Mirko Deanović): Hrvatskosrpsko-talijanski rječnik/Vocabolario croato-serbo italiano [Serbokroatisch-Italienisches Wörterbuch], Zagreb 1956 (1168 Seiten); 9. Auflage 1994 (1134 Seiten).
 (mit Mirko Deanović) Rječnik talijansko-hrvatskosrpski/Vocabolario italiano-croatoserbo [Italienisch-Serbokroatisches Wörterbuch], Zagreb 1960 (914 Seiten); 14. Auflage 2002 (1093 Seiten).
 Fonetica italiana e nozioni di metrica, Zagreb 1964.
 (mit Moritz Regula): Grammatica italiana descrittiva su basi storiche e psicologiche, Bern/München 1965, 1975.
 Elementi di lessicologia e semantica, Zagreb 1965.

Literatur
 Pavao Galić: In margine ai sessant'anni di Josip Jernej dell'Università di Zagabria, in: Aevum 38, 1969, S. 328–330.
 Pavao Galić: Bibliografia di Josip Jernej dell'Università di Zagrabia, in: Aevum 43, 1974, S. 575–583.
 August Kovačec: [Nachruf] in: Studia Romanica et Anglica Zagrabiensia (SRAZ) 50, 2005, S. 221–224.

Romanist
Hochschullehrer (Universität Zagreb)
Jugoslawe
Kroate
Geboren 1909
Gestorben 2005
Mann

Josip Jernej


Sandıközü, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin kuruluşu 1870'li yıllara uzanmaktadır.

Mahallenin yaşlılarının rivayetine göre mahallenin eski adı Sandalözü'''dür. Çok eski dönemlerde buraların suyla kaplı olduğu ve sularında sandalların dolaştığı, bu nedenle Sandalözü adını aldığı; zamanla bu adın Sandıközü'' şeklinde değiştiği söylenmektedir.

Coğrafya
Eskişehir iline 96 km., Seyitgazi ilçesine 53 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Sandıközü, Seyitgazi


Walter Riedel ist der Name folgender Personen:
* Walter Riedel (Widerstandskämpfer) (1893–1939), deutscher Widerstandskämpfer gegen den Nationalsozialismus
 Walter Riedel (Unternehmer) (1895–1974), deutscher Glasindustrieller
 Walter Riedel (Politiker, 1897) (1897–1949), deutscher Politiker (NSDAP), Bürgermeister von Werl
 Walter Riedel (Chemiker) (1902–1965), deutscher Chemiker und Hochschullehrer
 Walter Riedel (Politiker, 1910) (1910–2006), deutscher Politiker (DDR-CDU), MdV
 Walter E. Riedel (* 1936), Deutsch-Kanadier, Übersetzer und kanadischer Sprachwissenschaftler mit Schwerpunkt deutsch-kanadischer Literatur
 Walter H. J. Riedel (1902–1968), deutscher Ingenieur und Raketenkonstrukteur ("Riedel I")

Siehe auch:
 Walter Riedl
 Walther Riedel

Walter Riedel


Duque de Cleveland foi um título nobiliárquico do Pariato da Inglaterra e do Reino Unido. O ducado foi nomeado a partir de Cleveland, Yorkshire, uma região montanhosa no norte da Inglaterra.

O ducado foi criado duas vezes, a primeira vez em 1670 para Barbara Palmer, 1.ª Duquesa de Cleveland, amante do rei Carlos II de Inglaterra, e novamente em 29 de janeiro de 1833 para William Vane, 3.º Conde de Darlington, juntamente com  título de Baron Raby.  Esta último era bisneto de Carlos FitzRoy, 2.º Duque de Cleveland, filho de Barbara Palmer e Carlos II. O último detentor do titulo foi Harry Powlett, (1803–1891), filho mais novo de de William Vane; Ele morreu sem descendência e os títulos do ducado (exceto o titulo de Barão Barnard) foram extintos.

Duques de Cleveland

Primeira criação (1670)

 Barbara Palmer, 1.ª Duquesa de Cleveland, Condessa de Southampton e Baronesa Nonsuch (1641–1709), amante do rei Carlos II de Inglaterra
 Carlos FitzRoy, 2.º Duque de Cleveland, 1.º Duque Southampton, Conde de Chichester e Barão Newbury (1662–1730), filho (ilegítimo) primogênito da 1.ª Duquesa de Cleveland e Carlos II
 William FitzRoy, 3.º Duque de Cleveland, 2.º Duque Southampton, Conde de Chichester e Barão Newbury (1698–1774), filho primogênito do 2.º Duque de Cleveland. Ele morreu sem descendência e os títulos do ducado foram extintos.

Segunda criação (1833)

 William Vane, 1.º Duque de Cleveland, Duque Southampton, Marquês de Cleveland, Conde de Darlington, Visconde Barnard, Barão Barnard e Barão Raby (1766–1842), bisneto de Carlos FitzRoy, 2.º Duque de Cleveland
 Henry Vane, 2.º Duque de Cleveland, (1788–1864), filho primogênito de William Vane, 1.º Duque de Cleveland
 William Vane, 3.º Duque de Cleveland, (1792–1864), segundo filho de William Vane, 1.º Duque de Cleveland
 Harry Powlett, 4.º Duque de Cleveland, (1803–1891), filho mais novo de William Vane, 1.º Duque de Cleveland. Ele morreu sem descendência e os títulos do ducado (exceto o titulo de Barão Barnard) foram extintos.

Duque de Cleveland


An Panicum nephelophilum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Gaudichaud-Beaupré. An Panicum nephelophilum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum nephelophilum


Korubaşı, Taşova - Amasya ili Taşova ilçesine bağlı köy
 Korubaşı, Gazipaşa - Antalya ili Gazipaşa ilçesine bağlı mahalle
 Korubaşı, Nilüfer - Bursa ili Nilüfer ilçesine bağlı mahalle
 Korubaşı, Ayvacık - Çanakkale ili Ayvacık ilçesine bağlı köy
 Korubaşı, Gördes - Manisa ili Gördes ilçesine bağlı mahalle
 Korubaşı, Ulaş - Sivas ili Ulaş ilçesine bağlı köy
 Korubaşı, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Korubaşı


Nöroloji uzmanı Oliver Sacks, Mars'ta Bir Antropolog ya da özgün adıyla An Anthropologist on Mars (1995) kitabında, Tourette sendromundan kaynaklanmış "tik"leriyle boğuşan bir cerrah; bir kaza sonucu renkkörü olup siyah-beyaz resimlerin tonlarında yaşayan bir ressam gibi, bir kaza ya da bir hastalık sonucu beyinlerinde oluşan "fiziksel" bir değişim nedeniyle, davranışları, hayatı değişen insanların öyküsünü aktarır.

Bilim kitapları
Kitap taslakları
1997 kitapları
1995 kitapları
İngilizce kitaplar
İngiliz kitapları

Mars'ta Bir Antropolog


Cartoon Network Cinema (prescurtat CN Cinema) a fost un bloc de programe de pe Cartoon Network, care difuza câte un film sau un episod special în fiecare sâmbătă și duminică. A început pe 3 septembrie 2002, deci acesta este cel mai vechi bloc de programe de pe Cartoon Network. Și acesta este singurul program întrerupt de pauzele publicitare.

CN Cinema era difuzat pe canalul Cartoon Network la 9:05 și 18:10. Duminica 9:05, seara precedentă, sâmbăta, se va repeta în noaptea duminicală precedentă.

În apropierea Crăciunului, CN Cinema era înlocuit de ediția specială de iarnă, care era difuzată zilnic. Începând cu data de 18 decembrie 2010, în fiecare zi de la ora 9:05, iar de pe 22 decembrie până la jumătatea lunii ianuarie între orele 9:05 și 16:00.

Din 2017 Cartoon Network Cinema a ieșit din grila Cartoon Network însă din vara lui 2021 a revenit în grilă. În prezent poate fi difuzat doar în vacanța de vară.

Filme/Episoade speciale
 Aventurile croakilor cu cositoare
 Aventurile fraților urși: Filmul
 Transplant de creier
 Aloha, Scooby-Doo!
 Bandiții
 Colegul meu este o maimuță: Călătoria mare
 Colegul meu este o maimuță: Scoala de animale muzicale
 Colegul meu este o maimuță: Zoo-ul din întreaga lume
 Ben 10: Alien Swarm
 Ben 10: Cursa împotriva timpului
 Ben 10: Down with the Spaces!
 Ben 10 împotriva universului
 Ben 10: Secretul Omnitrixului
 Ben 10 față-n față cu Negativ 10
 Aventura lui Billy și Mandy cu mumia
 Billy și Mandy: Halloween Special Edition
 Casper la Școala Scary
 Filmul lui Dodó's Duck - Insula Fantastic
 Ed, Edd și Eddy - Marele Show
 Firebreather: Copilul de Foc
 Casa de Furaj pentru Prietenii Imaginari: Noua Acasa a lui Bloo
 Casa fostilor pentru prieteni imaginari: Migrarea boomului
 Casa de furaj pentru prietenii imaginari: Imaginatia Pamantului
 Frédi, contrabandistul
 Gamer
 Invincibilii
 Al treilea tip Scooby-Doo Liga Adevarului - Noua Misiune Parola: Kölök nu dedică: I.N.T.E.R.J.Ú.K. Password: Kölök nu este sergent: Z.E.R.O. Vânătorii de Treasure (1985) László Camp: Unde a plecat László? Lego Batman: The Movie Lego Batman: Trisati Lego: Fabrica de Hero Lego Star Wars: Jigsawul Imperiului Lego Star Wars: Padawan Troublemakers Lego Star Wars: Yoda Stories 1: Clona închisă Lego Star Wars: Povestiri Yoda 2: amenințarea Sith Lego Star Wars: Povestiri Yoda 3: The Jedi Attack Mixel: Laptele de Lapte Shake Mixturi: Fiecare Cavaler are Ziua Sa Mixte: Moonshine Mixte: Cinema Park Show: The Movie Powerpuffs: Dancing Powered by Pureur Purses Polar Express Shake, nu mă las! Salvați-l pe Willy Scooby-Doo și Cavalerii Arabi Scooby-Doo și Boo Bratys Scooby-Doo și Spiritul Vrăjiturii Scooby-Doo și Cyberhajsza Scooby-Doo merge la Hollywood Scooby-Doo și Monster Snow Scooby-Doo și Loch Ness Monster Scooby-Doo: Piratii la orizont Scooby-Doo și Regele Goblin Scooby-Doo și monstrul mexican Scooby-Doo și Samurai Scooby-Doo 2: Monstri fără Leash Aventurile lui Scooby-Doo Scooby-Doo și Vampire Legend Scooby-Doo și lupul reținut Scooby-Doo pe insula zombie Steven Univers: Filmul Free Willy! Samurai Jack (episodul 1-2)
 Samurai Jack (episodul 37-38)
 Samurai Jack (episodul 45-46)
 Teen Titans: Disciple Teen Titans: Post-vibrații Teen Titans: Titani de Est Teen Titans: The End Tom și Jerry - Inelul Magic Tom și Jerry - Cat pe Marte Tom și Jerry - Ai grijă de brânză! Tom și Jerry - Sailor Mouse Tom și Jerry - The Movie Tom și Jerry - farmecul nuferitorului Pisici Master Turpi și Beverly Hills''

Note

Cartoon Network

Cartoon Network Cinema


An Stelis paulula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan H.P.Jesup. An Stelis paulula in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis paulula


Dirck van Delen eller Dirck Christiaensz van Delen (ca. 1605, Heusden – 16. maj 1671, Arnemuiden) var en hollandsk maler, der var specialiseret i arkitekturmaleri, særligt med paladser med perspektiv og kirkeinteriør.

Kendteste værker

Malere fra Nederlandene

Dirck van Delen


Biserica Sfinții Voievozi din Câinenii Mici este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Câinenii Mici, comuna Câineni.

Istoric și trăsături
Ctitorii bisericii sunt jupân Frângu Daneș și familia sa. Din punct de vedere tipologic este o biserică-sală, cu clopotniță peste pronaos.

Această biserică continuă tipul arhitectural, silueta exterioară și spațialitatea interioară a bisericii mai vechi din sat, aflată la doar 200 m distanță.

Pictura interioară a fost executată de zugravii Manolea, Dinu din Craiova și Radu ereu; pictura exterioară este opera zugravilor Pătru și Ghiță Lăzărescu din anul 1841. Asemenea bisericii învecinate și la biserica Sfinții Voievozi fațadele sunt pictate integral.

Note

Monumente istorice din județul Vâlcea
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici ortodoxe din județul Vâlcea


Ohanes, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 776 kişidir. Belediye, 32 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Ohanes - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Ohanes - Diputación Provincial de Almería

Almería belediyeleri

Ohanes


An Anadelphia trepidaria in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Anadelphia trepidaria in nahilalakip ha genus nga Anadelphia, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anadelphia

Anadelphia trepidaria


Schreberinae, podtribus maslinovki, dio tribusa Oleeae. Postoje 2 roda; jedan s Madagaskara i Komora (Comoranthus), i drugi, šrebera (Schrebera) čije vrste rastu po Africi, dijelovima Azije i Južne Amerike (Peru)

Rodovi
 Comoranthus Knobl. (2 spp.)
 Schrebera Roxb. (8 spp.)

Izvori

Oleeae

Schreberinae


Horseshoe Bay may refer to:

Antarctica
 Horseshoe Bay (South Georgia), on Barff Peninsula

Australia
 Horseshoe Bay (New South Wales), on the shore of which Bermagui, New South Wales is situated
 Horseshoe Bay, Queensland, a bay and town on Magnetic ISland
 Horseshoe Bay (South Australia), on the shore of which Port Elliot, South Australia is situated

Bermuda
 Horseshoe Bay, Bermuda, a beach

Canada
 Horseshoe Bay, Alberta, a summer village
 Horseshoe Bay, Saskatchewan, a hamlet
 Horseshoe Bay, West Vancouver, a neighbourhood in British Columbia
 Horseshoe Bay ferry terminal, a ferry terminal in British Columbia

United Kingdom
 Horseshoe Bay, Isle of Wight, at the east end of the headland of Culver Down
 Horseshoe Bay no.2, Isle of Wight, near Bonchurch

United States
 Horseshoe Bay Wilderness, Michigan
 Horseshoe Bay, Texas, a city

Horseshoe Bay


Walther Thiede (* 12. Dezember 1931 in Berlin; † 6. September 2011 in Köln) war ein deutscher Ornithologe.

Studium und berufliche Laufbahn

Thiede wuchs in Hamburg als Kind einer Apothekerfamilie auf. Auch seine Mutter war Apothekerin. Walther Thiede studierte Pharmazie und bekam 1960 seine Approbation als Apotheker. Er hatte während des Studiums der Pharmazie intensive Studien am Rotschenkel und Sandregenpfeifer durchgeführt. Nach seiner Approbation studierte er Zoologie. 1964 promovierte er in Biologie bei Günther Niethammer in Bonn. Thema seiner Promotion war Die Verbreitung des Rotschenkels. Von 1964 bis 1966 arbeitete er als Apotheker in Hamburg. Ab 1966 arbeitete er als wissenschaftlicher Mitarbeiter eines deutschen Pharmaunternehmens. Von 1968 bis 1973 arbeitete und lebte er durchgehend in Japan. Schon 1966 war er zeitweise in Japan eingesetzt. Nach der Rückkehr nach Deutschland war Thiede in verschiedenen leitenden Positionen in der Pharmaindustrie.

Autor, Übersetzer und Herausgeber
Er schrieb hunderte größere und kleinere ornithologische Artikel, vier Bücher und übersetzte drei Bücher. Sein Buch Vögel hatte von 1976 bis 2013 21. Auflagen. Das Buch Wasservögel und Strandvögel hatte von 1979 bis 2012 7. Auflagen. Im Jahr 1980 erschien es unter dem Titel  auch in Großbritannien. Greifvögel und Eulen erschien von 1999 bis 2012 in 6. Auflagen. 2007 erschien es unter dem Titel  in Prag. Im Jahr 2009 erschien es in Belgien in Niederländisch () und Französisch ().

1982 übersetzte und bearbeitete er das unter dem Titel BLV-Vogelführer erschienene Buch von Stuart Keith und John Gooders. Er übersetzte und bearbeitete das 1986 erschienene Buch Greifvögel aus dem Dänischen. Dieses Buch erschien 2005 in der 5. Auflage und entwickelte sich zu einem Standardwerk für deutschsprachige Ornithologen. Das von ihm 2000 übersetzte Buch Tierspuren erschien 2009 in der 3. Auflage. Bei diesen drei von ihm übersetzten und bearbeiteten Büchern erschien der Name Walther Thiede jeweils auch auf der Titelseite.

Seit den 1950er Jahren war er redaktioneller Mitarbeiter der Monatszeitschrift Ornithologische Mitteilungen (OM). Nach dem Tod des Herausgebers Herbert Bruns 1998 wurde er zum Herausgeber dieser Zeitschrift. Noch am Todestage arbeitete er, um das Heft 9 des Jahrgangs 2011 der OM fertigzustellen.

Thiede hat nie mit PC oder Internet gearbeitet. So redigierte er seine Zeitschrift noch im Stile der 1970er Jahre mit Stift und Schreibmaschine.

Privatleben
Er wohnte seit seiner Rückkehr aus Japan in Köln-Lövenich. Seit Weihnachten 2010 nach einem Unfall im Rollstuhl sitzend starb er am 6. September 2011 in seinem Haus. Sein Nachlass mit der riesigen Privatbibliothek ging an die von ihm gegründete und zum Alleinerben eingesetzte Dr.-Walther-Thiede-Stiftung. Bei dieser ornithologischen Privatbibliothek handelte es sich um die größte Deutschlands in Privathand.

Thiede sprach neben anderen Sprachen Japanisch, Dänisch und Schwedisch fließend. Er unterhielt enge Kontakte zu Ornithologen in Skandinavien, Osteuropa und Ostasien. Er versorgte Ornithologen östlich des Eisernen Vorhangs jahrelang kostenlos mit Literatur. Nach dem Mauerfall war er 1990 an der Wiedergründung bzw. Neugründung des Vereins sächsischer Ornithologen (VSO) und Vereins Thüringer Ornithologen (VTO) beteiligt. Er wurde 2002 Ehrenmitglied des VSO. Er wurde auf dem Friedhof Köln-Nord (Pallenbergstraße) neben seiner Ehefrau Ulrike begraben.

Seine Ehefrau Ulrike (* 23. März 1934; † 13. Juli 2005) war eine Zoologin und Japanologin. Sie studierte Naturwissenschaft und Philosophie, ferner hatte sie in beiden Fachbereichen einen Doktortitel bekommen. Nach dem Katalog der Deutschen Nationalbibliothek schrieb sie fünf Bücher allein und war als Autorin an weiteren zehn Büchern beteiligt. Ulrike Thiede war noch zum Zeitpunkt ihres Todes Lehrbeauftragte für Japanologie an der Bremer Hochschule für Wirtschaft. Von 2004 bis 2005 war sie Vorsitzende des KölnAgenda e.V.

Ornithologische Werke
 Vögel. BLV Verlag, München 1976, ISBN 3-405-11620-1.
 Wasservögel und Strandvögel. BLV Verlag, München 1979, ISBN 3-405-12058-6.
 Greifvögel und Eulen. BLV Verlag, München 1999, ISBN 3-405-15117-1.

Übersetzungen und Bearbeitungen
 Stuart Keith & John Gooders: BLV Vogelführer. BLV-Verlag, München 1982, ISBN 3-405-12476-X.
 Benny Génsbøl, Bjarne Bertel: Greifvögel. BLV Verlag, München 1986, ISBN 3-405-13152-9.
 Preben Bang & Preben Dahlström: Tierspuren. BLV Verlag, München 2000, ISBN 3-405-15846-X.

Literatur
 Hartmut Meyer: Zum Tod von Dr. Wather Thiede (18.12.1931-06.09.2011). DDA-Aktuell 3/2011, V. In: Die Vogelwelt 2011, 132. Jahrgang.
 Joachim Neumann: In Memoriam: Dr Walther Thiede. Seevögel 2011, 32/3: 95.
 Manfred Temme: Dr. Walter Thiede (1931 - 2011). Ornithologische Mitteilungen 63 (10): 316–317.
 Uwe Laub, Eberhard Mey & Detlef Laub: Die Dr. Walther Thiede Stiftung. Ornithologische Mitteilungen 63 (10): 318–320.

Einzelnachweise

Weblinks

Ornithologe
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2011
Mann

Walther Thiede


An Mormodes auriculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Francisco E.L.de Miranda. An Mormodes auriculata in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes auriculata


Stick It to Ya ist das 1990 veröffentlichte Debütalbum der aus der Gruppe Vinnie Vincent Invasion hervorgegangenen US-amerikanischen Hard-Rock-Band Slaughter.

Hintergrund
Slaughter wurde 1989 gegründet, nachdem die Gruppe Vinnie Vincent Invasion sich nach ihrer Tournee zum Album All Systems Go am 26. August 1988 getrennt hatte und Bandgründer Vinnie Vincent seinen Plattenvertrag mit Chrysalis Records verloren hatte. Dana Strum war Gründungsmitglied der Band gewesen, Mark Slaughter war unmittelbar nach der Veröffentlichung des Debütalbums zur Gruppe gestoßen. Bereits während der Aufnahmen zu All Systems Go wurde das Bestreben der Plattenfirma deutlich, dass das Image der Gruppe korrigiert werden sollte: Mark Slaughter sollte an Stelle des Bandgründers Vinnie Vincent zukünftig die Interviews führen, die Aufmerksamkeit wurde zugunsten des Band-Images von Vinnie Vincent weggeführt.

Slaughter und Strum gründeten nach dem Ende der Vinnie Vincent Invasion ihre eigene Band und holten den Gitarristen Timothy Kelly und Schlagzeuger Blas Elias dazu; die Band wurde Slaughter genannt. Sie bekamen ihren Plattenvertrag ebenfalls bei Chrysalis. Die Danksagungen in den Produktionsnotizen deuten auf eine frühzeitige Unterstützung zur Bandgründung für Strum und Slaughter seitens der Plattenfirma hin: Die Gruppe bedankt sich für "drei Jahre Unterstützung" bei Chrysalis Records.

Die Aufnahmen für das Album fanden im Mai und Juni 1989 statt, Stick It to Ya wurde von Dana Strum und Mark Slaughter produziert und erschien am 27. Januar 1990. Das Cover zeigt eine Zirkusszene: Im Vordergrund ist eine Frau zu sehen, die an einer kreisförmigen Zielscheibe für einen Messerwerfer steht, die ringsum mit dem Albumtitel und Glühlampen verziert ist. In der Zielscheibe stecken bereits mehrere Messer. Als Model für diese Szene diente Lori Corr, damals Ehefrau des 2002 verstorbenen Ratt-Gitarristen Robbin Crosby.

Das Album wurde aus dem Stand zu einem Erfolg für die Band: Die Singles Up All Night und Fly to the Angels platzierten sich in den Top 40 der US-Charts und Slaughter schafften es mit acht Videos auf Platz 1 der MTV-Charts. In der Folge begleitete Slaughter die Band Kiss als Vorgruppe auf deren Hot in the Shade-Tournee.

Titelliste

Alle Titel wurden von Dana Strum und Mark Slaughter geschrieben.
 "Eye to Eye" – 3:57
 "Burnin' Bridges" – 4:07
 "Up All Night" 4:16
 "Spend My Life" – 3:21
 "Thinking of June" (Instrumental) – 1:05
 "She Wants More" – 3:55
 "Fly to the Angels" – 5:05
 "Mad About You" – 4:05
 "That's Not Enough" – 3:25
 "You Are the One" – 3:55
 "Gave Me Your Heart" – 3:51
 "Desperately" – 3:34
 "Loaded Gun" – 4:18
 "Fly to the Angels" (Akustikversion) – 3:22
 "Wingin' It" – 1:11

Rezeption
Frank Albrecht schrieb für Rock Hard, es würden sich "wundersame Dinge" tun. Nach zwei Veröffentlichungen der Band Vinnie Vincent Invasion, die beide "eine geballte Ladung Langeweile auf Vinyl" gewesen seien, hätten Dana Strum und Mark Slaughter "ihre Konsequenzen aus der konstanten Erfolglosigkeit gezogen" und ihr eigenes Projekt gestartet. Das Debütwerk ihrer Band Slaughter strotze "geradezu vor Lebendigkeit". Es seien "plötzlich alle Ideen da, die ein guter Kommerzsong" brauche. Albrecht nennt "die potenzielle Hit-Single" 'Up All Night', die "im übrigen mit einer genialen Soundfrequenz aus dem Film "Unheimliche Begegnung der dritten Art"" beginne. Dieser Track lasse "keinerlei Wünsche offen" und enthalte einen "Spitzen-Refrain, der sich sofort im Ohr fest" setze, ein "kurzes, aber originelles Gitarrensolo" und "Melody-Lines, die perfekt arrangiert" seien. Die Gruppe komme "nicht so aufgesetzt rüber wie die meisten ihrer Kollegen aus der Melodic-Ecke". Sie besitze "eine gehörige Portion Rotznäsigkeit", "etwa wie Skid Row". Slaughter hätten "dieses rebellische Element in ihren Songs," das "den Heavyrock einstmals" geprägt habe. Das "Tüpfelchen auf dem i" seien "die druckvolle Produktion und Marks rauhe Vocals". Slaughter seien "ehrlich bis auf die Knochen" und hätten "etliche starke Songs auf Lager".

Stick It to Ya war kommerziell erfolgreich: Es erreichte Platz 18 der Billboard 200 und hielt sich 85 Wochen in der Hitliste, erreichte Platz 32 in der Schweiz und Platz 58 in Deutschland. Das Album wurde inzwischen mit Doppelplatin ausgezeichnet.

Einzelnachweise

Album 1990
Album (Hard Rock)

Stick It to Ya


Natura 2000-område nr. 116 Centrale Storebælt og Vresen består af det tidligere Natura 2000-område 116 Vresen (H100, F73) og område 165: Sprogø og Halsskov Rev (F98) plus et nyt område ved Storebæltsbroen, der er udpeget for at beskytte Marsvin.

Natura 2000-området består af Habitatområde nr. H100 og fuglebeskyttelsesområderne nr. F73 og F98. Natura 2000-området ligger i Slagelse, Nyborg og Svendborg Kommuner og indenfor
Vandområdedistrikt Jylland og Fyn og Vandområdedistrikt Sjælland i vandplanoplandene Vandplan 1.14 Storebælt  og Vandplan 2.5 Smålandsfarvandet.  Hele området omfatter 63.000 hektar, hvoraf de 99% er hav; Staten ejer 35 ha..

Områdebeskrivelse

Landområder bestå kun Lejodde med Lejsø på nordsiden af Halsskovhalvøen på det vestlige Sjælland samt øerne Sprogø og Vresen. Kun Vresen er habitatområde, og er også udlagt til vildtreservat med adgangsforbud i yngletiden.
Der er store forekomster af sten på lavt vand findes der omkring Vresen, Sprogø og ved Halsskov Rev. Stenrev har et rigt plante- og dyreliv. I området findes der muslingebanker, som er et vigtigt fødegrundlag for rastende andefugle og de store lavvandede havområder. Havområdet er en del af Storebælt med meget dynamiske forhold i vandmasserne, hvor salt vand fra Kattegat møder ferskere vand fra Østersøen. Den sydlige del af området er relativt beskyttet, mens havområdet længere mod nord er stærkt påvirket af vind, strøm og bølger.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark
Lokaliteter i Slagelse Kommune
Lokaliteter i Nyborg Kommune
Lokaliteter i Svendborg Kommune


Jean-Jacques Henner (født 5. marts 1829 i Bernwiller, Alsace, død 23. juli 1905 Paris) var en fransk maler.

Efter i Paris at have studeret under François-Édouard Picot og Michel Martin Drolling, vundet Rom-Prisen (1858), i Italien, hvor han malede flere billeder for Colmar-Museet, arbejdet under Jean-Hippolyte Flandrin og under indtryk fra de venetianske kolorister og Correggio, debuterede han 1863 på Salonen, bl.a. med et portræt af Jean-Victor Schnetz; men først Susanna i badet skaffede ham kunstnerry, han blev kaldt "den moderne Correggio". Med dette arbejde brød Henner også ny baner for den fransk kunst. Henners pensel fremstillede kvindeformens overflade vibrerende lysende, næsten for smeltende udflydende. Derefter malede Henner det skønne Biblis, Kvinde på den sorte divan, atter og atter hvide kvindelegemer, hvis omrids taber sig i den dunkle landskabelige baggrund med den sene aftentimes blødt indhyllende skumring, billeder uden handling, men med en mild og sart stemning. Hans religiøse malerier er prægede af samme ånd og farvestemning, eksempelvis Den barmhjertige samaritan og Den døde Kristus. Også i sin portrætkunst arbejder Henner med samme begrænsede farveskala og samme følsomme grundtone: mange kvindeportrætter, portræt af Chanzy, Picard, Abbe Hayard med flere. Efterhånden gled denne kunst over i en for stereotyp manér.

Eksterne henvisninger og kilder
  bind 11, side 246, skrevet af amtsforvalter Axel Holck

Malere fra Frankrig
Modtagere af Prix de Rome for maleri
Franskmænd i 1800-tallet

Jean-Jacques Henner


L'Espion de la dernière chance (en allemand : Spion für Deutschland) est un film d'espionnage allemand de 1956, réalisé par Werner Klingler, d'après un livre de Will Berthold.

Basé sur une historie vraie, Martin Held joue le rôle-titre de l'agent allemand de la Seconde Guerre mondiale , dont la mission fut de découvrir jusqu'où le programme nucléaire américain avait progressé.

Synopsis
En 1944, les services secrets du Troisième Reich, envoient à bord d'un sous-marin le colonel Gimpel en Amérique pour enquêter sur les recherches des Alliés concernant la bombe atomique...

Fiche technique
 Titre : L'Espion de la dernière chance
 Titre original : Spion für Deutschland
 Réalisation : Werner Klingler
 Scénario : Herbert Reinecker
 Production : Kurt Ulrich pour Berolina-Film (Berlin)
 Direction musicale : Werner Eisbrenner
 Montage : Albert Benitz, Heinz von Jaworsky
 Pays d'origine : Allemagne de l'Ouest
 Langue : Allemand et français
 Format : Noir et blanc
 Genre : Historique / espionnage
 Durée : 1h42 minutes

Distribution
 Martin Held : Erich Gimpel
 Nadja Tiller : Joan Kenneth
 Walter Giller : Billy Cole
 Viktor Staal : Colonel Sommerfeld
 Claude Farell : Inge Hagen
 Gustav Knuth : Roger Bentley
 Heinz Drache : Jim Newman
 Stanislav Ledinek : Mr. Brown
 Martin Kosleck : Griffins
 Günter Pfitzmann : Capitaine de sous-marin Hilbig
 Ernst Stahl-Nachbaur : Professeur

Voir aussi

Article connexe
 Sous-marins au cinéma et à la télévision

Lien externe

Film allemand sorti en 1956
Film d'espionnage allemand
Film biographique allemand
Film dramatique allemand
Thriller (film) allemand
Film sur la Seconde Guerre mondiale
Film réalisé par Werner Klingler

L'Espion de la dernière chance


Muntele Othrys (όρος Όθρυς - oros Othrys, de asemenea, Όθρη - Othri) este un munte în centrul Greciei, în partea de nord-est de Ftiotida și partea de sud a Magneziei. Cel mai înalt vârf, Gerakovouni, situat la granița între Ftiotida și Magnezia, este 1.726 m deasupra nivelului mării. Densitatea populației în munți este scăzută: există câteva sate mici, inclusiv Anavra în nord-vest, Kokkotoi în nord-est, Palaiokerasia în sud și Neraida în sud-vest. Lungimea de la vest la est este de aproximativ 35 km și lățimea de la nord la sud este de aproximativ 25 km. Golful Pagasetic se află la nord-est, și Golful Malian se află la sud. Vârful Gerakovouni se află la 19 km sud de Almyros, la 27 km nord-est de Lamia și 44 km sud-vest de Volos. Intervalele superioare de munte sunt stâncoase, și există păduri în intervalele inferioare. Întreaga arie este de asemenea teritoriu de parc. Principala sursă de piatră este ofiolita.

Istoria
Pe data de 5 februarie 1991, un Lockheed C-130H Hercules 748 s-a prăbușit în munte, pierind 63 de persoane.

Mitologia
În mitologia greacă, Muntele Othrys a fost baza lui Cronos și a Titanilor în timpul războiului de zece ani cu Zeii Olimpieni, cunoscut ca Titanomahia/Lupta Titanilor. Acesta a fost, de asemenea, locul de naștere al zeilor mai vârstnici, Hestia, Demeter, Hera, Hades și Poseidon. Othrys a fost agresat de către Olimpieni, conduși de Zeus, fiul lui Cronos. Zeus mai târziu a răsturnat pe tatăl său și a câștigat dominația în toate cerurile și pământul.

Alte relații
 Nava Mount Othrys este numită după acest munte.
 Othrys este primul strat al planului exterior Carceri în amplasamentul campaniei Planescape pentru Dungeons & Dragons
 În seriile Percy Jackson & the Olympians ale lui Rick Riordan, Muntele Othrys fusese transportat către Muntele Tamalpais in Ținutul Marin, California, și apare în poveste ca o fortăreață fantomă care încet dar sigur devine solidă pe măsură ce Titanii câștigă în putere. Titanul Atlas a fost întemnițat în vîrf de munte pentru a susține ceruldin nou în cartea a treia.

Referințe

Linkuri externe
 Baze de date minerale
 Baze de date minerale
 Petrologie structurală de peridotite plagioclazice în Othris de Vest
 http://www.mylona.gr/othris.htm el

Munți din Grecia
Geografia Greciei

Muntele Othrys


Eugènia Balcells, née à Barcelone en 1943, est une artiste visuelle catalane, considérée une pionnière de la création audiovisuelle et de l'art vidéo.

Elle est connue pour son travail sur les stéréotypes de genre et sur la surconsommation issue de la société capitaliste.

Biographie
Diplômée en architecture technique, elle présente sa création au grand public dans les années 1970. Son œuvre dénonce notamment la société de consommation (Supermercart, 1976, Offres, 1977) et le pouvoir des médias.

Elle se spécialise dans l'art vidéo aux États-Unis, travaille sur l'utilisation de la lumière, et l'oriente, comme sa contemporaine Eulàlia Grau, vers une interprétation féministe, notamment avec le film Boy Meets Girl en 1977.

Ses œuvres les plus récentes ont été notamment acquises par la Généralité de Catalogne.

Œuvres notables
 1976: Supermercart (Supermarché)
 1977 : Ofertes (Promotions)
 1977 : Boy Meets Girl (Un garçon rencontre une fille)
 1979: Fugue
 1981: Going Through Languages (Aller plus loin que les langues)
 2009: Freqüències (Fréquences)
 2002: Jardí de Llum (Jardin de Lumière), installation pérenne à la station Ciutat Meridiana du métro de Barcelone.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Barcelone
Artiste contemporain espagnol
Artiste conceptuel espagnol
Artiste féministe
Féministe espagnole
Installation artistique
Art vidéo
Médaille d'or du mérite des beaux-arts (Espagne)
Naissance en mai 1943
Féministe catalane

Eugènia Balcells