Le Grand béguinage, aussi appelé, béguinage des Prés ou de la Madeleine est un ancien béguinage situé dans la ville de Tournai, son église était dédiée à Sainte-Élisabeth.

Établissement
La date de fondation exacte du Grand béguinage de Tournai est inconnue, on sait cependant que le  un bourgeois de Tournai, Jacques le Tondeur achète au magistrat un terrain appartenant à la ville de Tournai et en fait don aux béguines pour qu'elles s'y établissent. Ce terrain est situé dans le quartier extra-muros des Prés, aussi appelé de la Madeleine, entre la route de Courtrai (actuelle rue de la Madeleine) à l'ouest, la porte de la Sainte-Fontaine et l'enceinte au nord (les deux ne sont cependant construites qu'à la fin du ), l'Escaut à l'est (à l'exception d'un chemin de huit pieds le long du fleuve) et la chapelle Sainte-Marie-Madeleine au sud. Les premiers bâtiments y sont construits, financés en majeure partie par Henri de Gand, archidiacre de Tournai à la condition que les béguines payent annuellement 50 sous aux deux chapelains du béguinage.

Au cours du , le béguinage est appelé béguinage des Prés, ce n'est qu'au  qu'apparait le nom de Grand béguinage de la Madeleine ou Grand béguinage.

La présence d'une église dans le béguinage est probable dès sa création mais elle n'est attestée qu'en , elle est probablement dédiée dès sa construction à Saint-Élisabeth.

En , une infirmerie et une maison du chapelain sont ajoutées aux bâtiments existants.

Suppression
Lors de la seconde annexion française des États de Belgique à partir de , une première loi est votée le 15 fructidor an IV () qui supprime les maisons religieuse à l'exception de celles consacrées à l'enseignement ou au soin des malades, le béguinage est alors épargné mais une autre loi du 5 frimaire an VI () abolit les  entrainant la suppression du béguinage.

Usage ultérieur

En , un certain Mambour, qui a acheté le jardin au centre du béguinage y fait construire un double rang de maisons (ces dernières existent toujours).

Vestiges
Les vestiges du béguinage sont repris à l'Inventaire du patrimoine immobilier culturel de la Région wallonne (numéro d'inventaire 57081-INV-1929-01), ceux-ci comprennent :

 un ensemble de sept maisons et le porche donnant accès l'enclos sises rue de la Madeleine, 49-61 (n° d'inventaire  57081-INV-0710-02  pour les n°49 à 57 et n° 57081-INV-0711-02  pour les 59 et 61) ;
 un immeuble à un étage de style tournaisien sis Enclos du Béguinage, 8-12 (n° d'inventaire 57081-INV-1911-02) ;
 une maison sans étage de style tournaisien sis Enclos du Béguinage, 6 (n° d'inventaire 57081-INV-1822-01) ;
 les vestiges d'un bâtiment au nord de l'enclos, démoli à une date inconnue et dont la façade côté enclos a été incluse dans un mur (n° d'inventaire 57081-INV-0188-02).

En , le Logis tournaisien, société de logement de service public (SLSP) de la commune de Tournai achète pour  l'immeuble sis Enclos du Béguinage 8-12 ainsi qu'une autre parcelle Terrasse de la Madeleine, 13 appartenant au Centre public d'action sociale de Tournai dans le but de rénover les bâtiments et y faire sept logements sociaux. Les travaux ont été confiés à l'architecte Rebecca Decruyenaere de l'agence Arch'L et à la société TRADECO. Le projet a abouti à la réalisation de six appartement dans l'immeuble de l'Enclos du Béguinage, 8-12 avec une cour commune à l'arrière, une maison à quatre chambres avec jardin a été construite sur la parcelle de la Terrasse de la Madeleine, 13.

Le Logis tournaisien a reçu le prix  de l'association Pasquier Grenier pour cette réalisation.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Église Sainte-Élisabeth de Tournai
 Enclos du Béguinage

Bâtiment à Tournai
Béguinage dans la province de Hainaut
Rue de la Madeleine (Tournai)

Grand béguinage de Tournai


Poena este un gen de molii din familia .

Referințe
 Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Molii

Noctuidae

Poena (molie)


El coludo chico  (Emberizoides ypiranganus) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae perteneciente al género Emberizoides. Anteriormente se clasificaba en la familia Emberizidae. Es nativo del este de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el sureste hasta el sur de Brasil (sur de Minas Gerais, São Paulo, (sur de Río de Janeiro, Paraná, hasta Río Grande do Sul), Paraguay (mayormente al este del río Paraguay), noreste de Argentina (este de Formosa, este del  Chaco, noreste de Santa Fe, Corrientes y este de Entre Ríos), y norte y centro de Uruguay. Registros también en Brasil en el sur de Goiás, centro de Minas Gerais y en Mato Grosso do Sul.

Esta especie es considerada poco común y local en sus hábitats naturales: las praderas templadas, especialmente entre los pantanos dispersos, en regiones campestres, en humedales, casi secos, con motorrales de carqueja (Baccharis articulata), por debajo de los 900 m de altitud.

Descripción
Mide entre 17 y 18 cm de longitud. Presenta en el dorso estrías gruesas y negruzcas sobre fondo castaño o marrón pálido; las mejillas y el área loreal son grises oscuras, en contraste con la garganta blanca. Las coberteras y el borde del hombro presentan tintes amarillos. El vientre es blancuzco. La maxila es negra y la mandíbula amarilla. Las patas son de color pardo claro.

Su llamado es un parloteo nasal rápido «ch... ch... ch-ch-ch-ch-ch-ch-ch».

Alimentación
Se alimenta principalmente de insectos y se refugia en la base de las plantas, pero a veces, vuela alto hasta lugares lejanos.

Sistemática

Descripción original
La especie E. ypiranganus fue descrita por primera vez por los zoólogos alemán naturalizado brasileño Hermann von Ihering y su hijo Rodolpho von Ihering en 1907 bajo el nombre científico Emberizoides macrourus ypiranganus; la localidad tipo es: «Estado de São Paulo, Campos do Jordâo, e Ypiranga».

Etimología
El nombre genérico masculino Emberizoides es una combinación del género Emberiza, que deriva del alemán antiguo «embritz» utilizado para designar a los pájaros del Viejo Mundo llamados escribanos, y de la palabra griega «oidēs» que significa «que se parece», «parecido con»; y el nombre de la especie «ypiranganus» se refiere a Ypiranga, la localidad tipo (actual Ipiranga, Paraná).

Taxonomía
Los datos presentados por los amplios estudios filogenéticos recientes comprobaron que la presente especie es próxima al par formado por Emberizoides herbicola y Emberizoides duidae.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Emberizoides ypiranganus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Emberizoides ypiranganus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Emberizoides ypiranganus en Wikiaves.

ypiranganus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Hermann von Ihering
Taxones descritos por Rodolpho von Ihering
Animales descritos en 1907

Emberizoides ypiranganus


හෙන්රි වර්ඩ්ස්වර්ත් ලොන්ග්ෆෙලෝ (පෙබරවාරි 27, 1807-මාර්තු 24, 1882) ඇමෙරිකානු කවියෙකු සහ අධ්‍යාපනඥයෙකුවු ඔහුගේ කෘති අතර "රෙව්රේස් රයිඩ්", ද සෝන්ග් ඔෆ් හියාවතා හා ඉවැන්ජලීන් විය. එමෙන්ම ඔහු දාන්තේ ඇලිගියෙරිගේ ද ඩිවයින් කොමඩි පරිවර්ථනය කල පළමු ඇමෙරිකානුවා වූ අතර ෆ්යර්සයිඩ් කවියන් පස් දෙනාගෙන් කෙනෙකුද විය.

එසමයෙහි මැසචුසෙට්ස් හි කොටසක් වූ මේයින්, පෝර්ට්ලන්ඩ් හීදී ලොන්ග්ෆෙලෝ උපත ලැබීය. බොව්දොයින් කෝලීජියෙන් උගත ඔහු යුරෝපයේ කලක් විසීමෙන් අනතුරුව බොව්දොයින් හි මහාචාර්ය පදවියටත් ඉන්පසුව හාර්වර්ඩ් කෝලීජියේ මහාචාර්ය පදවියටත් පත්විය. ඔහුගේ පළමු ප්‍රධාන කවි එකතුව වුයේ 1839 දී වොයිසස් ඔෆ් ද නයිට් හා 1841 දී බැලඩ්ස් ඇන්ඩ් අදර් පොයම්ස්. 1854 දී ගුරු දිවියට විශ්‍රාම කියු ඔහු රචනය කෙරෙහි තම අවදානය යොමු කලේ තම ඉතිරි දිවිය, ජෝර්ජ් වොෂිංටන් ගේ පෙර මූලස්ථානයක් වූ කේම්බ්‍රිජ් මැසචුසෙට්ස් හි ගත කරමිනි. ඔහුගේ පළමු බිරිඳ  වූ මේරි පොටර් 1835 දී ගබ්සා වීමක් හේතුවෙන් සිය දිවියෙන් සමුගත්තාය. ඔහුගේ දෙවන බිරිඳ  වූ ෆ්‍රාන්සෙස් ඇප්ල්ටන් සිය ඇඳුමට ගිනි ඇවිලීමෙන් හටගත් පිළිස්සුම් තුවාල හේතුවෙන් 1861 දී ජිවිතක්‍ෂයට පත් විය. ඇගේ මරණයෙන් අනතුරුව ලොන්ග්ෆෙලෝ හට කාව්‍ය නිර්මාණයෙහි අපහසුතා ඇතිවූ හෙයින් හේ පරිවර්තන කටයුතු වලට සිය අවධානය යොමුකරලීය. 1882 දී හෙතෙම සිය ජීවිතයෙන් සමුගත්තේය.

පුරාණ ප්‍රවාද හා පුරාවෘත්ත කතා ආශ්‍රයෙන් ලියැවුනු, ගීතවත් බව පිලිබඳ ප්‍රකට පදවැල් කාව්‍ය ලොන්ග්ෆෙලෝ ප්‍රමුඛව රචනා කළේය.ඒ සමයෙහි ජනප්‍රියතම ඇමෙරිකානු කවියා ලෙස ප්‍රකට වූ ඔහු දේශීය මෙන්ම විදේශීය රටවල පවා ප්‍රකට විය. කෙසේ නමුත් යුරෝපිය ආරය අනුගමනය කිරීම සහ විශේෂයෙන් පොදු ජනයා පිලිබඳ නිර්මාණ කිරීම සම්බන්ධව ඔහු විවේචනයට බඳුන් විය.

තුරුණු විය සහ අධ්‍යාපනය

ලොන්ග්ෆෙලෝ 1807 පෙබරවාරි 27 වන දින ස්ටීවන් ලොන්ග්ෆෙලෝට සහ සෙල්පා (වර්ඩ්ස්වර්ත්) ලොන්ග්ෆෙලෝට දාව, එසමයෙහි මැසචුසෙට්ස්  වලට අයත් දිස්ත්‍රික්කයක් වූ පෝර්ට්ලන්ඩ්, මේයින් හිදී උපත ලබා වර්ඩ්ස්වර්ත්-ලොන්ග්ෆෙලෝ ලෙස හැඳින්වූ ගෘහයේ හැදී වැඩුනේය. ඔහුගේ පියා නීතිඥයෙකු වූ අතර ඔහුගේ මවගේ පියා ප්ලේග් වර්ඩ්ස්වර්ත් ඇමෙරිකානු විප්ලව සටනේ ජෙනරාල්වරයෙකු මෙන්ම කොන්ග්‍රස් සභිකයෙකු  ද විය. ඔහුව නම් තැබුණේ ඔහුගේ මවගේ සහෝදරයෙකු වූ හෙන්රි ව්ර්ඩ්ස්ව්ර්ත්ට අනුවයි. හෙතෙම නාවුක හමුදාවේ ලුතිනන්වරයෙකුව සිට එයට වසර තුනකට පෙර ට්‍රිපොලි හි අරගලයේ දී ජීවිතක්ෂයට පත්ව තිබුණි. ළදරු ලොන්ග්ෆෙලෝ ළමුන් අට දෙනෙකුගෙන් යුතු පවුලේ දෙවන දරුවා විය; ඔහුගේ අනෙක් සහෝදර සහෝදරියන් වුයේ; ස්ටීවන් (1805), එලිසබෙත් (1808), ඈන්(1810), ඇලෙක්සැන්ඩර් (1814), මේරි (1816),එලන් (1818) සහ සමුඑල් (1819)ය.

වයස අවුරුදු තුනේදී හෙන්රි වර්ඩ්ස්වර්ත් ලොන්ග්ෆෙලෝ, ආර්යා පාසලකට ඇතුලත් කරන ලද අතර වයස අවුරුදු සයේදී පෞද්ගලික පොර්ට්ලන්ඩ් විද්‍යාපිඨයට ඇතුලත් කරන ලදී. එහි අධ්‍යාපනය ලබන සමයේ ඉගෙනීමට ලදී ශිෂ්‍යයකු ලෙස ප්‍රකට වූ ඔහු ලතින් භාෂාවේ ව්‍යක්තකයෙකු විය. රොබින්සන් කෲසෝ සහ ඩෝන් ක්වික්සොටික්  වැනි කතා හඳුන්වාදීම තුලින් ඔහුගේ මව ඔහු තුල ඇති කියවීමේ සහ ලිවිමේ ආශාව දිරිමත් කළාය.1820  නොවැම්බර් 17 පොර්ට්ලන්ඩ් ගැසට් පත්රයේ පළවූ දේශානුරාගී හා ඓතිහාසික සිව්පද කවයක් වූ " ද බැට්ල් ඔෆ් ලොවෙල්ස් පොන්ඩ්" ඔහුගේ ප්‍රථම මුද්‍රිත කාව්‍ය විය. වයස අවුරුදු දාහතරක් වනතුරු හෙතෙම පොර්ට්ලන්ඩ් විද්‍යාපිඨයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීය. ළමා කල ගිම්හනයෙන් වැඩි කොටසක් ඔහු ගතකලේ බටහිර මේයින් නගරයේ පිහිටි හිරාම් වල වූ ඔහුගේ සීයා ප්ලේග් ගේ ගොවිපළේය.

1822 සරත් සමයේ එවකට 15 හැවිරිදි වියේ පසුවූ ලොන්ග්ෆෙලෝ ඔහුගේ සහෝදරයා වූ ස්ටීවන්   සමඟ බ්‍රන්ස්වික්, මේයින්  හි පිහිටි බොව්දොයින් කොලීජියට ඇතුලත් කරන ලදී. ඔහුගේ සීයා පාසලේ ආදිකතෘවරයෙකු  වූ අතර ඔහුගේ පියා පාසලේ භාරකරුවෙකු විය. එහිදී, පසුකාලීනව ඔහුගේ දිවියේ දිගුකාලීන මිතුරෙකු වන නැදනියෙල් හොව්තොර්න් ඔහුට මුණගැසුණි.  කලක් ලොන්ග්ෆෙලෝ දේවගැතිවරයෙකු සමඟ නවාතැන් ගත් අතර පසුව 1823   මේයින් නගර ශාලාව බවට හැරවූ ගොඩනැඟිල්ලේ 3 වන මහලේ කාමරයක නවාතැන් ගත්තේය. ඔහු ෆෙඩරල්වාදී ඉගෙනුම්  මත දැරූ ශිෂ්‍ය සංගමයක් වූ පෙයුසීනියන් සංගමය ට බැඳුණේය. ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවෙකුව සිටියදී ලොන්ග්ෆෙලෝ තම අභිලාෂයන් පියාට ලිපියකින් මෙසේ දැන්වීය:
මම එය කිසිම විදියකින් සඟවන්නේ නැහැ ....සත්‍ය වශයෙන්ම කිවහොත්, මා ආශාවෙන් ප්‍රර්ථනා කරනවා අනාගතයේ කීර්තියක් ලබන්න සාහිත්‍ය තුලින්. ඒ වෙනුවෙන් මගේ මුළු ආත්මයම ප්‍රචණ්ඩ ලෙස දැවෙනවා සහ මාගේ සෑම සිතුවිල්ලක්ම ඒ වටා භ්‍රමණය වෙනවා...මම සහතික ලෙස දැඩිව විශ්වාස කරනවා, මට මේ ලොව තුල නැඟී සිටීමට හැක්කේ මා සතු සාහිත්‍ය පිලිබඳ ඇති දක්ෂතාවයන් ප්‍රගුණ කිරීම තුලින් පමණක් බව.

තෝමස් කොග්ස්වෙල් අප්හෙම්   මහාචාර්යවරයාගේ අනුබල දීමට අනුව ගද්‍ය හා පදය නිර්මාණ විවිධ පුවත්පත් හා සඟරා වලට යොමු කිරීම තුලින් ඔහු තම සාහිත්‍ය අභිලාෂයන් ලුහුබැඳ ගියේය. 1824 ජනවාරි සිට 1825 ඔහුගේ උපාධි ප්‍රධානෝත්සවය අතර කාලය තුල ඔහු කුඩා කවි පන්ති 40  කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ප්‍රකාශයට පත්කර තිබුණි. ඉන් පද්‍ය 24ක් කෙටි කලක් ප්‍රකාශනය කෙරුණු බොස්ටන් වාරික සඟරාවක් වූ ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපදයේ සාහිත්‍ය ගැසට් පත්‍රයේ  පළවුණි. උපාධි ප්‍රධානයේදී ලොන්ග්ෆෙලෝ පන්තියේ 4 වන ස්ථානයට පත්ව තිබු අතර ගෞරව සංගමයක සමජිකත්වය (ΦΒΚ) සඳහාද තේරී පත්වී තිබුණි .  එහිදී ශිෂ්‍ය ආරම්භක කතාව කරන ලද්දේ ද ඔහු විසිනි.

යුරෝපිය සංචාරයන් හා මහාචාර්යධුරයන්

1825 උපාධිය ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව බොව්දොයින් කොලීජියට නූතන භෂා පිලිබඳ මහාචාර්ය පදවිය ඔහුට පිරිනැමුණි. අසත්‍යක් විය හැකි නමුත් මෙයට හේතුසාධක වූ කතාව ලෙස සඳහන් වන්නේ, බෙන්ජමින් ඕර් යන වැදගත් භාරකරුවෙකු ලොන්ග්ෆෙලෝගේ පරිවර්තනයක් වූ හොරේස් පිලිබඳ පැහැදී , ඔහු යුරෝපයේ සංචාරය කොට ප්‍රංශ, ස්පාඤඤ හා ඉතාලි භාෂා ඉගෙන ගැනීම යන කොන්දේසි මත රක්‍ෂාවට බඳවා ගත බවයි. අභිප්‍රේරණය කුමක් වුවද ඔහු 1826 මැයි මස දී කැඩ්මස් නෞකාවෙන් සිය යුරෝපා චාරිකාව ආරම්භ කළේය. එතෙර ගතකල කාලය වසර 3ක් වූ අතර ඒ සඳහා ඔහුගේ පියාට ඩොලර් 2 604.24ක් පිරිවැයක් දැරීමට සිදුවිය. 1829 අගෝස්තු මස මද භාගයේ එක්සත් ජනපදයට නැවත පැමිණීමට පෙර හෙතෙම ප්‍රංශය, ස්පාඤඤ, ඉතාලිය, ජර්මනිය, නැවතත් ප්‍රංශය හා එතනින් එංගලන්තයටද සංචාරය කළේය. එතෙර ගතකල කාලයේදී ඔහු මනා උපදේශනයක් රහිතව ප්‍රංශය, ස්පාඤඤ, පෘතුගීසි හා ජර්මන් බසද උගත්තේය. මැඩ්රිඩ් හිදී ඔහුට වොෂිංටන් අර්වින්සමග කාලය ගත කරන්නට ලැබුණු අතර එම කතුවරයාගේ කාර්යයන් හි සදාචාර ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳව ඔහුට පැහැදීමක් ඇතිවිය. අර්වින්, තරුණ ලොන්ග්ෆෙලෝ හට ලේඛන කලාව නොනැවතී කරගෙන යාමට අනුබල දුන්නේය. ස්පාඤඤයේ සිටින සමයේ ඔහුට කනගටුදායක සිදුවිමක් දැනගැනීමට ලැබුණි , ඒ ඔහුගේ ප්‍රියතම සොයුරියක වූ එලිසබෙත් ක්ෂය රෝගය හේතුවෙන් විසිවැනි වියේදී සිය දිවියෙන් සමුගත් බවයි.

1829 අගෝස්තු මස බොව්දොයින්හි සභාපතිට ලිපියක් මඟින් ඔහු දැන්ව සිටියේ මහාචර්ය පදවිය ප්‍රතික්ෂේප කරන බවයි එයට හේතුව ලෙස ඔහු දන්වා සිටියේ ඩොලර් 600ක වැටුප ඒ සඳහා කිරිමට ඇති රාජකාරි හා සසඳා බලන කල නොගැළපෙන බවයි. භාරකාර මණ්ඩලය ඔහුගේ වැටුප ඩොලර් 800 දක්වා වැඩි කරන ලද අතර අතිරේකව ඩොලර් 100ක මුදලක් දිනකට පැයක වැඩ සහිත කොලේජියේ පුස්තකාල අධිපති තනතුර වෙනුවෙන් එක් කරන ලදී. කොලිජියේ උගන්වන සමයෙහි ඔහු ප්‍රංශ, ස්පාඤඤ හා ඉතාලි භාෂා ගුරු පොත් පරිවර්තනයෙහි යෙදුණි. 1833 පරිවර්තනය කල මධ්‍යතන යුගයේ ස්පාඤඤ කවියෙකු වූ ජෝර්ජ් මැන්රික් ගේ කාව්‍ය සංග්‍රහය ඔහුගේ පළමු ප්‍රකාශිත පොත විය. එමෙන්ම ඔහු අවුට්රේ-මර්: අ පිල්ග්‍රිමේජ් බියොන්ඩ් ද සි නමින් සංචාරක කෘතියක් ද ප්‍රකාශයන කරන ලදී. එම පොත ප්‍රකාශයට පත් කර කෙටි කලකින් අනතුරුව හෙතෙම නිව්යෝර්ක් හි සාහිත්‍ය කවයට සම්බන්ධ වීමට උත්සහ දැරීය. එමෙන්ම මොරිස් ප්‍රකාශකයන් ගේ කතෘ තනතුරක් පිළිබඳව ජෝර්ජ් පොප් මොරිස් ගෙන් විමසා බැලිය. නිව්යෝර්ක් විශ්වවිද්‍යාලය මඟින් ලොන්ග්ෆෙලෝ හට නුතන භාෂා පිලිබඳ මහාචාර්ය පදවිය පිරිනැමීම සලක බැලීමෙන් අනතුරුව එය වේතනයක් රහිත වුවද ඔහු නිව්යෝර්ක් නගරයේ පදිංචියට පැමිණියේය.මහාචාර්ය පදවිය නිර්මාණය නොවූ හෙයින් හෙතෙම පෙරසේම බොව්දොයින් කොලේජියේ ඉගැන්වීම් කරගෙන ගියේය. එය නීරස රස්සාවක් වීමට ඉඩ තිබුණි. හෙතෙම මෙසේ ලීවේය, "මට පෑනක, තීන්ත හා කඩදාසි වල දර්ශනය පවා අප්‍රසන්න විය... මා ඒවා වෙනුවෙන් ඉපදුන බව මම විශ්වාස නොකලෙමි. මා අරමුණු කර තිබුනේ ඊටත් වඩා එහා යාමටයි."

1831 සැප්තැම්බර් 14, තම කුඩාකල පොර්ට්ලන්ඩ් හි මිතුරියක වූ මේරි පොර්ටර් හා ලොන්ග්ෆෙලෝ විවාහ විය. නොකැමැත්තෙන් වුවද යුවල බ්‍රන්ස්වික් හි පදිංචි විය. 1833 ලොන්ග්ෆෙලෝ සම්පුර්ණයෙන්ම ප්‍රබන්ධිත නොවූ සාහිත්‍ය නිමාණ කිහිපයක් හා ප්‍රබන්ධිත ගද්‍ය කිහිපයක් අර්වින්ගේ අනුබලදීම මත පළ කරන ලදී. ඒවා අතර "ද ඉන්ඩියන් සමර්" හා "ද බෝල්ඩ් ඊගල්" විය.

1834 දෙසැම්බරයේදී ලොන්ග්ෆෙලෝ හට හාර්වර්ඩ් කොලේජියේ සභාපති වූ 3 වන ජොසියා ක්වින්සි ගෙන් ලිපියක් ලැබුණි. එමඟින් ඔහු වසරක හෝ ඊට ආසන්න කාලයක් විදෙස් අධ්‍යාපනය ලබන කොන්දේසිය මත ඔහුට නුතන භාෂා පිලිබඳ මහාචාර්ය පදවිය පිරිනමා තිබුණි. ඒ අනුව ඔහු වැඩිදුර ජර්මන් භාෂාවද එමෙන්ම ලන්දේසි, ඩෙන්මාර්ක්, ස්වීඩන්, ෆින්ලන්ත හා අයිස්ලන්ත යන භාෂා ඉගනීමට අවස්ථාව ලැබුණි. මෙම චාරිකාව අතරතුර 1835 දී ඔහුගේ බිරිඳ මේරිගේ මාස 6ක දරුගැබ ගබ්සාවට ලක්විය, ඉන් සුවනොවූ ඇය සති කිහිපයක් අසනීපයෙන් පසුවී 1835 නොවැම්බර් 29 දින, 22 හැවිරිදි වියේදී සිය දිවියෙන් සමු ගත්තාය. වහා ඇගේ සිරුර සුවඳ කවා ඊයම් මිනීපෙට්ටියක් තුල වූ ඕක් මිනීපෙට්ටියක් තුල බහා බොස්ටන් නගරය අසල පිහිටි අර්බන් මවුන්ට් සුසානභූමියවෙත පිටත් කිරීමට ලොන්ග්ෆෙලෝ  කටයුතු කළේය. ඇගේ මරණයෙන් ඔහු දැඩිව කම්පාවට පත්විය, "එක් සිතිවිල්ලක් දිවා-රෑ මා අසල ගැවසෙනවා ....ඇය මියගිහින්-ඇය මියගිහින්! මුළු දවස පුරාම මා වෙහෙසින් හා දුකින්" යනුවෙන් ඔහු ලියා තිබෙනවා. වසර 3කට පසු "ෆූට්ස්ටෙප්ස් ඔෆ් එන්ජල්ස්" නමින් ඇය පිලිබඳ කවියක් ලිවීමට ඔහු පෙළඹී තිබෙනවා. තවත් වසර කිහිපයකට පසු "මෙසෝ කැමින්" නමින් මැදි වියේ ඔහුගේ ජීවන අරගලය පිළිබඳ කවියක් ලියා තිබෙනවා.

1836 එක්සත් ජනපදයට නැවත පැමිණීමෙන් පසු ඔහු හාවර්ඩ් හි මහාචාර්ය පදවිය පිළිගනු ලැබිය. විශ්වවිද්‍යාලයට ආසන්නව පදිංචි විය යුතු හෙයින් කේම්බ්‍රිජ් හි ඔහුගේ වාසය අත්‍යවශ්‍ය විය.ඒ හේතුවෙන් හෙතෙම 1837 වසන්ත සමයේදී ක්රෙයිග් හවුස් හි කාමරයක් කුලියට ගනුලැබිය. වර්තමානයේදී එය ලොන්ග්ෆෙලෝ නිවාස - වොෂිංටන් මුලස්ථානය නමින් ජාතික ඓතිහාසික භූමියක් ලෙස සංරක්ෂණය කර ඇත.1739 දී ඉදිකරන ලද එම නිවාසය, 1775 ජුලි මස ඇරඹි බොස්ටන් හි වටලෑම සිදුවූ සමයෙහි කලක් ජෝර්ජ් වොෂිංටන් විසින් සිය මුලස්ථානය ලෙස යොදාගෙන තිබුනි. ඊට පෙර මෙහි ජෙරාඩ් ස්පාර්ක්ස්, එඩ්වර්ඩ් එව්රේට් හා ජෝශප් එමර්සන් වෝර්සෙස්ටර් වැනි ප්‍රකට පුද්ගලයන් පදිංචි වී සිට ඇත.1839 දී ලොන්ග්ෆෙලෝ වොයිසස් ඔෆ් ද නයිට් කවි එකතුව ඇතුළුව ඔහුගේ කාව්‍ය සංග්‍රහ ප්‍රකාශයට පත්කිරීම ආරම්භ කර ඇත. ආරම්භයේදී පරිවර්තන වලින් සමන්විත වුවද සංස්කරණය කරන ලද වොයිසස් ඔෆ් ද නයිට් කාව්‍ය සංග්‍රහයට ප්‍රකෘති කවි 9ක් ද නව යොවුන් වියේදී ඔහු ලියු කවි 7ක් ද අතිරේකව එක් කළේය. ඒ සමඟම 1841 දී ද "විලේජ් බ්ලැක්ස්මිත්" හා "ද ව්රෙක් ඔෆ් ද හේස්පෙරුස්" එක් කරන ලද බැලඩ්ස් ඇන්ඩ් අදර් පොයම්ස් පොත පල කරන ලදී. කෙටි කලක් තුල ඒවා ඉමහත් ජනප්‍රියත්වයකට පත්විය.ඔහු ප්‍රදේශයේ සමාජ දර්ශනයටද හවුල් විය. එහිදී  ද ෆයිව් ඔෆ් ක්ලබ්ස් යනුවෙන් මිතුරු හවුලක්ද ඇතිකළේය. කොර්නේලියස් කොන්වෙයි ෆෙල්ටන්, ජෝර්ජ් ස්ටිල්මෑන් හිලාර්ඩ් හා චාර්ල්ස් සම්නර් එහි සාමාජිකයන් අතර විය. ඉන් චාර්ල්ස් සම්නර් ඊළඟ වසර 30 තුල ලොන්ග්ෆෙලෝගේ සමීපතම මිතුරෙකු විය.මහාචාර්යවරයෙකු ලෙස ඔහු කා අතරත් මහත් ප්‍රසාදයට පත්විය. නමුත් "වැඩුණු මිනිසුන්ගේ මනස සමග පොරබදනවාට" වඩා "නිතර නොපැසුණු කොල්ලන්ගේ ක්‍රීඩා සහයකයෙකු වීමට සිදුවීම" පිලිබඳ හේ නොකමත්තෙන් පසුවිය.

ෆ්‍රාන්සෙස් ඇප්ල්ටන් හා විවාහය

ස්විට්සර්ලන්තයේ තර්න් නගරයේදී ලොන්ග්ෆෙලෝ හට බොස්ටන්හි කර්මන්තකරුවකු වූ නේදන් ඇප්ල්ටන් හා ඔහුගේ පුතු වූ තෝමස් ගෝල්ඩ් ඇප්ල්ටන් ඇතුළු පවුලේ සැම මුණ ගැසුණි. එතැන් පටන් ඔහු ඇප්ල්ටන් ගේ දියණිය වූ ෆ්‍රාන්සෙස් "ෆැනි " ඇප්ල්ටන් හා සමීප ඇසුරට පෙළඹුණේය. පළමුව නිවහල් මනසක් ඇති ඇප්ල්ටන් මෙනවිය විවාහය පිලිබඳ උනන්දු නුවුවාය.එහෙත් ලොන්ග්ෆෙලෝ නොසැලෙන සුළු විය. 1839 ජුලි මසදී හෙතෙම ලිපියකින් තම මිතුරෙකුට මෙසේ දැන්වා යැවිය: "ජයග්‍රහණය සැක සහිතයි. ඇය අකමැති බව පවසා සිටිනවා, මම බල කර සිටිනවා එසේ කරන ලෙස! එය උඩඟුකම නොවේ, එහෙත් රාගයේ උමතුවයි." ඔහුගේ මිතුරෙකු වූ ජෝර්ජ් ස්ටිල්මෑන් හිලාර්ඩ් ලුහුබැඳීම පිලිබඳ ඔහු උනන්දු  කරවිය; "මම මහත් සොම්නසට පත්වෙනවා ඔබ නිර්භිත හදවතක් පවත්වා ගැනීම ගැන, ජයග්‍රහණය පිලිබඳ සමතයකට පැමිණීම ආදරයෙත් යුද්ධයේත් අරගලයේ අර්ධ ජයග්‍රහණයක් පමණයි." මෙසමයෙහි ලොන්ග්ෆෙලෝ කේම්බ්‍රිජ් සිට ඇප්ල්ටන් නිවාස පිහිටි බොස්ටන්හි බිකන් හිල් වෙත බොස්ටන් පාලම හරහා නිතර ගියේය. එම පාලම 1906 දී ප්‍රතිස්ථාපනය කල අතර පසුව එය ලොන්ග්ෆෙලෝ පාලම ලෙස නම් කෙරුණි.

1839 අවසාන භාගයේ ලොන්ග්ෆෙලෝ ඔහුගේ විදෙස් සංචාරයන් හා ෆ්‍රාන්සෙස් ඇප්ල්ටන් සමඟ වූ අසාර්ථක පෙම් ඇරයුම අළලා නිමවූ කෘතියක් හයිපරියොන්නමින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. මේ අතරතුරදී ලොන්ග්ෆෙලෝ "අවස්ථාමය සංත්‍රාසයන් සහිත ස්නායුමය අවපාත" තත්වයට පත්විය. එමනිසා හාර්වර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් මාස 6ක් නිවාඩුවක් ලබාගත් ඔහු ජර්මනියේ බෝපාර්ඩ් හි පිහිටි මෙරින්බ්ර්ග් බෙනඩික්ටයින් නමින් කලක් හැඳින් වූ ආශ්‍රමයේ සෞඛ්‍ය සායනයට සහභාගී විය.නැවත පැමිණීමෙන් අනතුරුව ලොන්ග්ෆෙලෝ 1842 දී "ද ස්පැනිෂ් ස්ටුඩේන්ට්" නමින් නාට්‍යක් ලියා පල කළේය. ඒ 1820 දී ඔහු ස්පාඤඤයේ ගතකල සමයේ මතකයන් ආශ්‍රිතවයි. එහි මුල් පිටපත සම්බඳව ව්‍යකුලතාවයක් ඇති විය. ග්‍රැහැම්ගේ සඟරාවේ මුද්‍රණය කිරීමෙන් අනතුරුව එහි කතුවරයා වූ රුෆස් විල්මොට් ග්‍රිස්වෝල්ඩ් එහි පිටපත අහකට නොදමා ප්‍රවේසම් කර ඇත. සාමාන්‍යයෙන් මුද්‍රණාල එසේ නොකරන බැවින් ලොන්ග්ෆෙලෝ එය සුරැකිව ඇති බව අසා පුදුමයට පත්ව ප්‍රතිශෝධනය කරන අරමුණින් එය ඉල්ලාගත් නමුත් නැවත පිටපත ග්‍රිස්වෝල්ඩ් හට දිමට අමතක විය. නිතර පලිගනිමට කැමති ග්‍රිස්වෝල්ඩ් එයට ප්‍රතිචාර දැක්වුයේ දොස්නගා ඔහුට ලිපියක් යැවීම මගිනි.

වහල්භාවය අවලංගු කිරීමට ප්‍රසිද්ධියේ සහාය දැක්වීමක් ලෙස 1842 දී ලොන්ග්ෆෙලෝ "පොයම්ස් ඔන් ස්ලේවරී " නමින් කුඩා කවි එකතුවක් පල කරන ලදී. ඩයල් මුද්‍රණාලය එයට පවසා තිබුනේ "ලොන්ග්ෆෙලෝ මහතාගේ කුඩා (දුර්වල) පොත් අතර කුඩාතම පොත;එහි පුරෝගාමියා මෙන්ම දිරිය සම්පන්න හා සභ්‍යත්වයක් සහිතයි; නමුත් එම මාතෘකාවට එයට වඩා ගැඹුරු හඬක් නැංවීමේ හැකියාවක් තිබෙනවා" යනුවෙනි. ඩයල් මුද්‍රණාලයේ විවේචනය අනුමත කරමින් හෙතෙම මෙසේ ලීවේය "එම කවි කොතෙක් සෞම්‍යද යත් වහලුන් අයිතිකරුවෙකුට එම කවි කියවා තම උදැසන ආහාරය අරුචි නොවන අයුරෙන් ගත හැක". කෙසේ නමුත් නව එංගලන්ත වහල්-විරෝධින්ගේ සංගමය එම කවි එකතුව නැවත මුද්‍රණය කර තවදුරටත් බෙදාහැරීමට තරම් පැහැදීමට පත්ව තිබුණි.

1843 මැයි 10 වන දින, වසර 7කට පසු ෆැනි ඇප්ල්ටන් විසින් ලොන්ග්ෆෙලෝගේ විවාහ යෝජනාව පිළිගන්නා බව දන්වා ලිපියක් එවූ අතර, කලබලයට පත් ඔහු කුලී රථයකට නොනැගී විනාඩි 90ක පා ගමනකින් පසු ඇගේ නිවසට ලඟා විය. ඔවුන් ඉක්මනින් විවාපත් වුහ. මංගල තෑග්ගක් ලෙස නේදන් ඇප්ල්ටන්, ක්‍රෙරේයිග් නිවාස නව යුවලට තෑගි කළේය. ලොන්ග්ෆෙලෝ සිය ඉතිරි දිවියම එහි ගත කළේය. ෆැනි කෙරෙහි ඔහු තුල තිබු ආලය 1845 ඔක්තෝම්බරයේදී ඔහු ලියු එකම ප්‍රේම කාව්‍ය "ද ඉවිනිංග් ස්ටාර් " ලුහුඬු පද්‍යයේ පද මගින් ප්‍රකට වේ:"මගේ ආදරිය, මගේ මිහිරි හෙස්පෙරුස්! මගේ ආදරයේ උදා සහ සැන්දෑ තරුව!". වරක් ඇය නොමැතිව ආලිංග නැටුමකට සහභාගී වූ ඔහු මෙසේ ලීවේය."විදුලි ආලෝකය අඳුරුයි, සංගීතය දුක්බරයි, පුෂ්පයන් අඩුයි සහ කාන්තාවන් ශෝභාවන් රහිතයි."

ඔහු හා ෆැනි හට දරුවන් සය දෙනෙකි:චාර්ල්ස් ඇප්ල්ටන් (1844-1893),අර්නස්ට් වර්ඩ්ස්වර්ත්(1845–1921), ෆැනි (1847–1848), ඇලිස් මේරි (1850–1928), ඊඩිත් (1853–1915) හා ඈන් ඇලේග්‍රා (1855–1934).ඔවුන්ගේ දියණිය ඊඩිත්,ටූ ඉයර්ස් බිෆෝ ද මාස්ට් කෘතියේ ප්‍රකට කතුවරයා වූ ජ්‍යෙෂ්ට රිචර්ඩ් හෙන්රි ඩානා ගේ පුත්, 3වන රිචර්ඩ් හෙන්රි ඩානා හා විවාහ විය. 1847 අප්‍රේල් 7 ඔවුන්ගේ කුඩා දියණිය ෆැනි ඉපදෙන මොහොතේ, වෛද්‍ය නේදන් කුලෙයි කීප් ගේ අනුදැනුම ඇතිව ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ පළමු වරට නිර්වින්දකයක් ලෙස ඊතර්, ෆැනි ලොන්ග්ෆෙලෝ හට යොදා ගැනුනි.එයින් මාස කිහිපයකට පසු 1847 නොවැම්බර් 1 දින ඉවැන්ජලීන් කව්‍ය ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශනය විය. ලොන්ග්ෆෙලෝගේ ගේ සාහිත්‍යමය ආදායම සැලකිය යුතු මට්ටමකින් ඉහල ගියේය: 1840 දී ඔහුගේ ඉපැයීම් ඩොලර් 219ක් වූ අතර 1850 දී එය ඩොලර් 1 900ක් විය.

ලොන්ග්ෆෙලෝ 1853 ජුනි 4 වන දින, විදේශගත වීමට නියමිත ඔහුගේ මිතුරු නැදනියෙල් හොව්තොර්න් වෙනුවෙන් සමුගැනීමේ සාදයක් සිය කේම්බ්‍රිජ් නිවසේදී පැවැත්වීය. 1854 දී ලොන්ග්ෆෙලෝ හාර්වර්ඩ් සරසවියෙන් විශ්‍රාම ගත්තේ සිය දිවිය සම්පුර්ණයෙන්ම ලේඛන කලාව උදෙසා කැප කිරීමටයි. 1859 දී නිතිය පිලිබඳ ගෞරව උපාධියක් හාවර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ඔහුට පිරිනමන ලදී.

ෆ්‍රාන්සෙස් ගේ මරණය

1861 ජුලි 9 මදක් උණුසුම් සහිත දිනයේ ලොන්ග්ෆෙලෝ කෙටි නින්දකට පිවිස සිටි අතර ෆැනි දරුවන්ගේ කොණ්ඩා කැරැළි ලියුම් කවරයක බහා ඉටි වලින් මුද්‍රා තබමින් සිටියාය. නිශ්චිතවම හේතුව පැහැදිලි නොවුවත්, හදිසියේ ඇගේ ඇඳුමට ගිණි ඇවිලුණි. රත් වූ ඉටි හෝ ඇඳුමට වැටුණු ඉටි පන්දමක් නිසා හෝ එය සිදුවන්නට ඇත. වහා ඇහැරුණු ලොන්ග්ෆෙලෝ ඇගේ සහයට දිව අවුත් කුඩා පලසක් ඈ වටා එතුවේය. ඔහුගේ සිරුරෙන් හැකිතරම් ගිනිදළු යටපත් කිරීමට උත්සහ දැරුවේය. නමුත් ඒ වන විටත් ඇය දරුණු ලෙස පිළිස්සී තිබුණි. වසර 50කට පමණ පසු ලොන්ග්ෆෙලෝගේ බාලම දියණිය ඇනී එම සිදුවීම වෙනස් අයුරින් විස්තර කළාය. ඇය පැවසු පරිදි එය ඉටිපන්දමක් හෝ රත්වූ ඉටි නිසා නොව හිතා මතා දැල්වූ ගිණිකුරක් බිම වැටීම නිසා ඇතිවූ ගින්නක් බවයි. කෙසේ නමුත් අවස්ථා දෙකේදීම ෆැනි ඇගේ කාමරයට ගෙනයන ලද අතර වෛද්‍යවරයෙකු කැඳවනු ලැබිය. රාත්‍රිය පුරා සිහියත් අසිහියත් අතර සිටි ඇයට වේදනා නාශකයක් ලෙස ඊතර් සපයන ලදී. පසුදින උදැසන 10ට පමණ කෝපි කෝප්පයක් ඉල්ලීමෙන් අනතුරුව ඇය මිය ගියාය. ඇය බේරා ගැනීමට දැරූ උත්සහයේදී ලොන්ග්ෆෙලෝ ද දැඩිව පිළිස්සීමට ලක්වී තිබුණු අතර ඒ හේතුවෙන් ඇගේ අවමංගල්‍ය උත්සවයට සහභාගී වීමට ඔහුට නොහැකි විය. මුහුණට සිදුවී තිබු පිළිස්සුම් හේතුවෙන් දිගටම රැවුල වැවීමට ඔහුට සිදුවූ අතර පසුකලෙක එය ඔහුගේ වෙළඳ සලකුණ බවට පත්විය.

ඇගේ මරණයෙන් කම්පනයට පත් ඔහු කෙදිනකවත් ඉන් ප්‍රකෘති තත්වයට පත්වුයේ නැත ඒ සඳහා විවිධ බෙහෙත් වර්ග වලින් සහනයක් පැතිය. හෙතෙම උන්මත්තකයෙකු වේ යයි බිය වූ ඔහු උන්මත්තකාගාරයට නොයවන ලෙස බැගපත් විය. තමා "ඇතුලාන්තයෙන් මියයමින් සිටිනවා" යැයි හේ ලියා තැබීය. ඔහුගේ ශෝකය ප්‍රකට කරවන ද ක්‍රොස් ස්නොව් ලුහුඬු පද්‍ය, ඇගේ මරණයෙන් වසර 18කට පසු 1879  අනුස්මරණයේ වෙනුවෙන් ඔහු රචනා කළේය.
මා ළයේ දරා සිටින කුරුසය මෙසේය
පසුගිය වසර දහඅට පුරා වෙනස් වූ සියලු සිදුවීම්
සහ සෘතු, ඇය මියගිය දිනයේ සිට කිසිදු වෙනසක් නැත.

ජීවිතයේ සැන්දෑ සමය හා මරණය

ලොන්ග්ෆෙලෝ වසර කිහිපයක් දාන්තේ ඇලිගියෙරිගේ ඩිවයින් කොමඩි පරිවර්තනයෙහි යෙදුණේය.එහි පරිපුර්ණත්වයට සහය ලබාගැනීම පිණිස සෝදුපත් සමාලෝචනය් සඳහා 1864 වසරේ සිට සෑම සතියකම බදාදා දිනයන්හි මිතුරුහවුලක් පැවැත්විය. "දාන්තේ සංගමය" ලෙස හැඳින්වූ එහි විලියම් ඩීන් හොවෙල්ස්, ජේම්ස් රසල් ලොවෙල්, චාර්ල්ස් එලියට් නොර්මන්සහ අනෙකුත් ආගන්තුකයන් විය. 1864 දී සම්පුර්ණ පරිවර්ථිත වෙළුම් තුනම ප්‍රකාශනය කෙරුණු අතර ලොන්ග්ෆෙලෝ නොකඩවා එය ප්‍රතිශෝධනය කරගෙන ගියේය. පළමු වසර තුලදී එය සිව් වතාවක් මුද්‍රණය කෙරුණි. 1868 වසර වන විට ලොන්ග්ෆෙලෝගේ වාර්ෂික ආදායම ඩොලර් 48 000 ඉක්මවීය. 1874දී සැමුඑල් කට්ලර් වෝර්ඩ ගේ උදව් මත "ද හැඟින් ඔෆ් ද කරේන්" කාව්‍ය ඩොලර් 3 000ක මුදලකට නිව්යෝර්ක් ලෙජර් හට අලෙවි කෙරුණි. එය එතෙක් මෙතෙක් ඉතිහාසයේ කවියකට ගෙවන ලද උපරිම මිල විය.

1860 දී ලොන්ග්ෆෙලෝ වහල්භාවයට-විරුද්ධව සහාය දැක්විය එසේම ඇමෙරිකානු සිවිල් යුද්ධයට පසු උතුරු සහ දකුණු ජනපද සමගි වීම විශේෂයෙන් පැතුවේය.1878 ඔහුගේ දිනපොතේ මෙසේ සටහන් වේ: "මා හට ඇත්තේ එක් අභිලාෂයක් පමණයි: ඒ එකමුතුකම පිළිබඳව උතුර සහ දකුණ අතර අවංක හා සෘජු අවබෝධයයි". ප්‍රසිද්ධියේ කතා පිළිකුල කල නමුත්, බොව්දොයින් කෝලීජියේ 50 වන ප්‍රතිසංගමය වෙනුවෙන් කථාව ජෝෂුවා චැම්බ්‍ර්ලෙයින් ගේ ආරාධනාවට අනුව පිළිගත්තේය. ඔහු මොරිටියුරි සැල්යුටාමස් කවිය කෙතරම් ශාන්ත ලෙස පැවසුවේද යත් අසල සිටි කිහිප දෙනෙකුට පමණක් එය ඇසුණි. ඊළඟ වසරේ (1876) හාර්වර්ඩ් හි විදේශීය කමිටුව සඳහා ඔහුගේ නාම යෝජනාව ඉතා පෞද්ගලික කාරණා මත හේ ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

1879 අගෝස්තු මස 22 දින කේම්බ්‍රිජ්-ලොන්ග්ෆෙලෝ නිවසට පැමිණි ලොන්ග්ෆෙලෝ අගයන සංචාරකයෙක්, ඇය කතාකරන්නේ කා සමග දැයි නොදැන ලොන්ග්ෆෙලෝ ගෙන් "ලොන්ග්ෆෙලෝ ඉපදුනේ මේ නිවසේ දිදැයි" අසා තිබෙන අතර එසේ නොවන බව ඔහු පවසා තිබෙනවා.පසුව ඇය, ඔහු මියගොස් ඇතිදැයි ඇසු පැනයට "තවම නැහැ" යනුවෙන් පිළිතුරු දී තිබෙනවා. 1882 දී තදබල උදරයේ වේදනාවක් හේතුවෙන් ඔහු ඇඳට ගියේය. දින කිහිපයක් එම වේදනාවෙන් පෙළුණු ඔහු වේදනා නාශකයක් ලෙස අබිං භාවිතාකර ඇත. 1882 මාර්තු 24 පවුලේ අය පිරිවරා සිටියදී ඔහු දිවියෙන් සමුගත්තේය. අන්තරාවරණය ඉදිමීම ඔහුගේ රොගයට හේතු විය. මියයන විට ඔහුගේ ඉඩකඩම් වල වටිනාකම ඩොලර් 356 320ක් පමණ විය. ඔහුගේ බිරින්දෑවරුන් දෙදෙනා භූමදාන කල අර්බන් මවුන්ට් සුසානභූමියේ ඔහුද භූමදාන කෙරුණි. ඔහු අවසාන වසර කිහිපය තුල මයිකල් ආන්ජලෝ ගේ කාව්‍ය පරිවර්තනයෙහි යෙදුණි. නමුත් ජිවිත කාලය තුලම ප්‍රකාශනය සඳහා සම්පුර්ණ සෑහිමට පත්ව නොතිබුණි. 1833 ඔහුගේ මරණින් පසුව එහි සංශෝධනයක් එක් කෙරුණි. ළඟදීම සිදුවන තම මරණය එනතුරු බල සිටින වයස්ගත කලාකරුවකු සේ පරිවර්තකයා දකිමින්, විශාරදයෝ සාමාන්‍යයෙන් එය ආත්ම රචනයක් සේ සළකති.

මූලාශ්‍ර

1807 උපත්
1882 මරණ

හෙන්රි වර්ඩ්ස්වර්ත් ලොන්ග්ෆෙලෝ


Gerilme, birim yüzeye düşen yük miktarı olarak tanımlanabilir. Gerilme vektörü, incelenen kesit yüzeye dikey etkiyorsa, bu gerilmeye normal gerilme, gerilmenin kesit düzleminde olması halinde oluşan gerilmeye ise kayma gerilmesi denmektedir.

Gerilme şekilleri şu şekilde sıralanabilir:

 Çekme gerilmesi
 Basma gerilmesi
 Eğilme gerilmesi
 Burulma gerilmesi
 Kesme gerilmesi
 Burkulma gerilmesi
 Yüzey gerilmesi
 Özel gerilmeler

Mukavemet

Gerilme (fizik)


Skyldig - ikke skyldig har flere betydninger:

 Skyldig? - ikke skyldig? en film fra 1914 instrueret af Karl Ludwig Schröder.
 Skyldig - ikke skyldig (film fra 1915) en film fra 1915 instrueret af Aage Brandt.
 Skyldig - ikke skyldig (film fra 1971) en film fra 1971 instrueret af Jørgen Vestergaard.

Skyldig - ikke skyldig


لورينزو سانز مانسيبو  (19 أبريل 1943 - 21 مارس 2020) ، كان رجل أعمال إسباني في قطاع العقارات، وكان رئيساً لنادي ريال مدريد خلال الفترة من 1995 حتى 2000 وكان مالكًا لنادي ملقا والذي يترأسه حالياً ابنه فرناندو سانز - لاعب في ريال مدريد سابقاً-.

وخلال فترة رئاسته استطاع الفريق العودة لبطولة دوري أبطال أوروبا بعد غياب 32 عاما وذلك عام 1998 عندما فاز الفريق بالنهائي على يوفنتوس الإيطالي بهدف -المدير الرياضي السابق بالفريق- بريدراج مياتوفيتش. وأعاد الفريق الفوز بالبطولة مرة أخرى عام 2000 عندما فاز في أول نهائي يجمع فريقين من نفس الدولة في بطولة دوري أبطال أوروبا وكانت أمام نادي فالنسيا وانتهت لمصلحة الريال بنتيجة 3-0.

ولكن البطولتين الكبيرتين لم تشفع له بالفوز في انتخابات عام 2000 وبأسباب أخرى مالية والتي خسرها أمام فلورنتينو بيريز.

وفاته
توفي يوم السبت 21 مارس 2020 عن عمر ناهز 76 عاما إثر إصابته بفيروس كورونا المستجد "كوفيد-19".

مراجع

أشخاص من مدريد
أصحاب أعمال إسبان في القرن 20
أصحاب أعمال إسبان في القرن 21
أصحاب أعمال من مدريد
سانز، لورينزو
مواليد 1943
مواليد في مدريد
وفيات 2020
وفيات بسبب جائحة فيروس كورونا في إسبانيا
وفيات في مدريد
وفيات من جائحة فيروس كورونا في مدريد

لورينزو سانز


Kotelva (, ) est une commune urbaine de l'oblast de Poltava, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Poltava

Kotelva


Bellahøj højhuse er en dokumentarfilm fra 1954 af ukendt instruktør.

Handling
Om Christiani & Nielsens opførelse af højhusene på Bellahøj i 1952-53. Mellemtekster præsenterer de forskellige faser i byggeriet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1954
Dokumentariske optagelser

Bellahøj højhuse


Te Karaka est une petite localité située à l'intérieur de la région de Gisborne, dans le nord-est de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle est localisée dans vallée du fleuve Waipaoa, tout près de sa jonction avec son affluent, la rivière Waihora.
Te Karaka est située sur le trajet de la route , et est la plus importante des villes que l'on trouve entre Gisborne et Opotiki dans le secteur de la baie de l'Abondance ou bay of Plenty.

Population
Lors du recensement de 2006 en Nouvelle-Zélande, la ville de Te Karaka avait une population de résidents habituels de .
78,5 % de la population était Maoris, et 29,1 % d'origine européenne, 26 %  des personnes de Te Karaka parlent la langue Maori .

Personnalités liées à Te Karaka
 Kiri Allan (1970-), femme politique, y est née.

Notes et références

Article connexe

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Liens externes

Ville en Nouvelle-Zélande
Région de Gisborne

Te Karaka


Agrilus umrongso é uma espécie de inseto coleóptero polífago pertencente à família dos buprestídeos. É um dos representantes do gênero Agrilus.

Foi descrita formalmente pela primeira vez em 2013, pelo entomólogo polonês especialista em buprestídeos Eduard Jendek.

umrongso

Agrilus umrongso


بلدية بوساداس ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 7.352 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام

 أنتونيو غارسيا نافاخاس

مراجع

بلديات قرطبة

بوساداس (قرطبة)


Veguitas, ou La Veguita, est la capitale de la paroisse civile de Juan Antonio Rodríguez Domínguez de la municipalité d'Alberto Arvelo Torrealba dans l'État de Barinas au Venezuela.

Références

Localité dans l'État de Barinas

Veguitas


زاريتشيي (Заріччя) هي مدينة في مقاطعة إفانو-فرانكيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3905   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

زاريتشيي (إفانو-فرانكيفسكا)


Konstantin Gherasimovici Nekrasov (în ) (n. 15 iulie 1864 – d. 1917) a fost unul dintre generalii Armatei Țariste Ruse din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Corpului 24 Armată rus în campania acesteia din România, având gradul de general-locotenent.

Note

Bibliografie
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Nașteri în 1864
Decese în 1917
Generali ruși
Comandanți ruși pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Konstantin Gherasimovici Nekrasov


الحكامة أو حَوْكَمة أو الحاكمية هي تدعيم مراقبة نشاط المؤسسة ومتابعة مستوى أداء القائمين عليها، وهي مصطلح جديد في العربية وُضِع في مقابل اللفظ الإنجليزي (governance) أو الفرنسي (gouvernance)، ويستعمل أيضا لفظ حاكمية. ولّد مصطلح «الحوكمة» على وزن فوعلة (في سياق كل من العولمة والحوسبة).

والحوكمة هي النشاط الذي تقوم به الإدارة. وهي تتعلق بالقرارات التي تحدد التوقعات، أو منح السلطة، أو التحقق من الأداء. وهي تتألف إما من عملية منفصلة أو من جزء محدد من عمليات الإدارة أو القيادة. وفي بعض الأحيان مجموعة من الناس تشكل حكومة لإدارة هذه العمليات والنظم.

عند الحديث عن منظمة ما سواء كانت هادفة أو غير هادفة للربح، فإن الحوكمة تعني إدارة متسقة، وسياسات متماسكة، والتوجيه، والعمليات، واتخاذ القرارات في جزء معين من المسؤولية. على سبيل المثال، الإدارة على مستوى الشركات قد تنطوي على تطور السياسات المتعلقة بالخصوصية وعلى الاستثمار الداخلي وعلى استخدام البيانات.

من حيث التمييز بين الحوكمة والحكومة – «الحوكمة» هي ما تقوم به «الحكومة» من أنشطة. وهي قد تكون حكومة جغرافية - سياسية (دولة قومية)، أو شركات حكومية (كيان تجاري)، أو حكومة اجتماعية - سياسية (قبيلة، أسرة، الخ)، أو أي عدد من أنواع مختلفة من الحكومات. لكن الحوكمة هي الممارسة الحركية لسلطة الإدارة والسياسة، بالرغم أن الحكومة هي الأداة (بشكل إجمالي) التي تقوم بهذه الممارسة. كما يستخدم تجريديا مصطلح الحكومة كمرادف لمصطلح الحوكمة، كما هو الحال في الشعار الكندي، «السلام والنظام والحكومة الجيدة».

أصل الكلمة
على غرار كلمة حكومة فكلمة الحوكمة مشتقة من الفعل اليوناني (κυβερνάω, kubernáo) والذي يعني توجيه، وقد استخدمه أفلاطون لأول مرة بالمعنى المجازي. وفيما بعد انتقلت إلى اللاتينية ومن ثم إلى لغات أخرى. وتم استخدامها في اللغة الإنجليزية للتعبير عن نوع محدد من حكم الدولة ويمكن إرجاعة إلى إنجلترا الحديثة عندما ظهر مصطلح (حكم العالم) "governance of the realm" في أعمال ويليام تيندال. بالإضافة إلى المراسلات الملكية ما بين الملك جيمس الخامس ملك اسكتلندا والملك هنري الثامن ملك إنجلترا. وكان استخدامها للمرة الأولى وربطها بمفهوم الهياكل الموسساتية (بمعزل عن مفهوم الحكم الفردي) في أعمال المؤرخ الإنجليزي تشارلز بلومير (1851–1927) في كتابه The Governance of England والذي يعتبر ترجمة تمت في عام 1885 لكتاب لاتيني من القرن الخامس عشر للقاضي جون فورتسكو (قاضي) تحت اسم The Difference between an Absolute and a Limited Monarchy (الفرق بين الملكية المطلقة والملكية المحدودة). كما تم استخدامه بواسطة كتاب ومؤرخين آخرين فيما بعد.

ومع ذلك، فإن استخدام مصطلح الحوكمة بمعناه الحالي الأوسع يشمل أنشطة أوسع لمجموعة من المؤسسات العامة والخاصة، وأصبح متداول بشكل واسع في مطلع التسعينات 1990 بعدما تمت إعادة صياغته بواسطة علماء الاقتصاد والعلوم السياسية، وتم نشره بصورة أوسع بواسطة مؤسسات كبرى مثل الأمم المتحدة وصندوق النقد الدولي والبنك الدولي ، ومنذ ذلك الحين بدأ المصطلح يأخذ صدى أوسع وانتشار أكبر في الدوريات والنشرات العلمية والتقارير.

العمليات والحوكمة

عمليا، قد تمارس عملية الحوكمة في أي منظمة بغض النظر عن حجمها (من قبل إنسان واحد وصولا إلى البشرية جمعاء، وقد توظف الحوكمة لأي غرض كان، خيرا أو شرا، ومن أجل الربح أو لا. والغرض المعقول للحوكمة ربما يهدف إلى التأكيد (أحيانا نيابة عن الآخرين) بأن المنظمة تنتج نمطا مجديا من النتائج الجيدة مع تجنب النمط غير المرغوب فيه في الظروف السيئة.

وفي نفس السياق، قد تتكون الحوكمة الجيدة من مجموعة من المواقف المترابطة تمارس السلطة القسرية التي تؤكد ونيابة عن أولئك المحكومين، بوجود نمط من النتائج الجيدة مع تجنب النمط غير المرغوب فيه في الظروف السيئة، من خلال اتخاذ القرارات التي تحدد التوقعات، ومنح السلطة، والتحقق من الأداء.

السياسة توفر الوسائل التي تمكن عملية الحوكمة من العمل. على سبيل المثال، قد يختار الناس توقعات عن طريق النشاط السياسي، وقد يمنحون السلطة من خلال العمل السياسي، وقد يقيمون الأداء من خلال السلوك السياسي.

وعندما ينظر للحوكمة من هذه الزاوية، يمكن للمرء أن يطبق هذا المفهوم على الدول، وعلى الشركات العامة، وعلى المنظمات غير الهادفة للربح، وعلى المنظمات غير الحكومية، وعلى الشركات الخاصة، وغيرها من الجمعيات، وعلى فرق العمل، وعلى أي عدد من البشر الذين يعملون في بعض الأنشطة الهادفة.

انظر أيضاً
 حوكمة إلكترونية
 حوكمة تعاونية
 حوكمة الشركات
 حوكمة الأوقاف
 حوكمة مفتوحة المصدر
 دليل إبراهيم للحوكمة في أفريقيا
 الممارسات البيئية والاجتماعية وحوكمة الشركات
 الحوكمة الذكية في القرن الحادي والعشرين
 تكلفة الوكالة
 لاسلطوية
 ديمقراطية تشاركية
 مشكلة الموكل والوكيل
 نظرية الخيار العام
 إدارة عامة وأنموذج الإدارة العامة الجديدة
 ساربينز أوكسلي
 سوسيوقراطية
 سيطرة الدولة

المراجع

جغرافيا سياسية
صناعات
فلسفة سياسية
مسؤولية
مصطلحات علوم سياسية

حوكمة


La Lettonie est l'un des quarante pays participants du Concours Eurovision de la chanson 2022, qui se déroule à Turin en Italie. Le pays est représenté par le groupe Citi Zēni et leur chanson Eat Your Salad, sélectionnés via l'émission Supernova 2022. Le pays se classe  avec  en demi-finale, ne parvenant pas à se qualifier pour la finale.

Sélection
Le diffuseur letton LTV confirme sa participation à l'Eurovision 2022 le , confirmant par la même occasion le retour du format de sélection Supernova après un an d'interruption en 2021.

Format
La sélection se déroule en une demi-finale et une finale. Dix-sept artistes participent à la demi-finale et dix s'en qualifient pour la finale. Le résultat est, à chaque fois, décidé grâce au vote du télévote letton associé au vote d'un jury de professionnels, chacun comptant pour la moitié du total.

Chansons
Lors de l'annonce de Supernova 2022, le , le diffuseur letton ouvre une période de candidature jusqu'au . Au terme de cette période,  ont été reçues par le diffuseur. De ces , 16 sont sélectionnées pour participer à la demi-finale télévisée. 10 autres sont soumis à un vote en ligne duquel un artiste supplémentaire se qualifiera comme wildcard.

Demi-finale

Cinq jours après la demi-finale, Miks Dukurs se voit offrir une place en finale en raison des problèmes techniques ayant eu lieu lors de sa performance en demi-finale.

Finale

La soirée se conclut par la victoire du groupe Citi Zēni avec la chanson Eat Your Salad, qui représenteront donc la Lettonie à l'Eurovision 2022.

À l'Eurovision
La Lettonie participe à la première demi-finale, le . Y recevant , le pays se classe  et ne parvient pas à se qualifier en finale.

Notes et références

Lettonie au Concours Eurovision de la chanson
Lettonie
Concours Eurovision de la chanson

Lettonie au Concours Eurovision de la chanson 2022


في الهندسة الرياضية، يعرف قطاع القطع الزائد  على أنه المنطقة من المستوي الديكارتي {(x,y)} محاط بشعاعين من مبدأ الإحداثيات إلى نقطتين (a, 1/a) و(b, 1/b) وبالقطع الزائد ذو المعادلة xy = 1.

تعطى مساحة قطاع القطع الزائد في وضعه العام بالعلاقة ln b

مراجع

حساب تكاملي
لوغاريتمات
مساحة
منحنيات
هندسة ابتدائية

قطاع قطع زائد


Þórir Grani Baldvinsson (20. nóvember 1901 á Granastöðum í Ljósavatnshreppi – 3. október 1986) var íslenskur arkitekt.

Þórir lauk gagnfræðaprófi á Akureyri 1922 og stundaði nám við MR. Hann dvaldi í Bandaríkjunum frá 1923 til 1930. Nam við San Francisco Polytechnic Highschool í Bandaríkjunum 1923-25 og í arkitektúr við University of California Extension School of Architecture 1924-26.

Þórir starfaði sem forstöðumaður hjá Teiknistofu landbúnaðarins 1938-1969. Hann teiknaði fjölmargar opinberar byggingar; héraðsskóla, kaupfélagshús, samkomuhús og verksmiðjuhús víða um landið. Hann var frumkvöðull í gerð húsa með stíl fúnksjónalisma. Dæmi um það eru samvinnuhúsin svokölluðu við Ásvallagötu í Reykjavík og við Helgamagrastræti á Akureyri. Aðrar þekktar byggingar sem Þórir teiknaði eru Alþýðuhúsið við Hverfisgötu og Mjólkurstöðin við Laugaveg sem nú hýsir Þjóðskjalasafnið. Þórir átti þátt í bættum húsakosti til sveita þegar þær nútímavæddust.

Árið 2021 kom út bókin Þórir Baldvinsson - arkítekt. Sjálfur skrifaði Þórir ýmislegt um byggingarlist hér á landi og samdi smásögur og ljóð. Hann skrifaði smásögurnar undir dulnefninu Kolbeinn frá Strönd.

Eiginkona Þóris var Borghildur Jónsdóttir húsfreyja og eignuðust þau þrjú börn.

Tenglar/Heimildir
Lítt þekktur óumdeildur en stórtækur - RÚV
Þórir G. Baldvinsson - Merkir Íslendingar - Mbl.is

Tilvísanir

Íslenskir arkitektar

Þórir Baldvinsson


Manot 1 este numele unui craniu fosil incomplet, descoperit în peștera Manot din Israel, care prezintă trăsăturile oamenilor moderni arhaici. A fost descoperit în 2008, iar descrierea științifică a fost publicată în 2015. Datarea radiometrică indică faptul că are aproximativ 54.700 de ani și se consideră că este strămoșul direct pentru populațiile paleolitice superioare din Levant și Europa.

Descoperire

Manot 1 a fost descoperit în Peștera Manot odată cu descoperirea peșterii în sine, în 2008. Situl este situat în vestul Galileei, la aproximativ 10 km nord de Peștera HaYonim și la 50 km nord-est de Muntele Carmel. A fost descoperit accidental când un buldozer a perforat tavanul peșterii în timpul lucrărilor de construcție. Arheologii de la unitatea de cercetare a peșterilor de la Universitatea Ebraică din Ierusalim au fost informați imediat și s-au început cercetările preliminare. Ei au găsit un craniu alături de unelte de piatră, bucăți de cărbune și alte resturi umane. Uneltele găsite includeau lame Levallois, bifaciale, uneltele de tipul burin-elor și unelte Aurignacian. În apropiere au găsit rămășițe de cerb lopătar, căprioară roșie, gazelă de munte, cal, bour, hienă și urs.

Descriere
Manot 1 este un individ adult reprezentat de un craniu aproape complet, foarte asemănător cu al oamenilor moderni. Volumul creierului său era relativ mic, de 1100 cm³, comparativ cu creierul uman modern, care este de aproximativ  1400 cm³. Caracteristicile sale unice sunt: occipitalul bombat, arcul moderat al osului parietal, zona sagitală plană, prezența fosei suprainiace și linia nucală superioară pronunțată. Acest ansamblu de caracteristici este intermediar între anatomia celor mai recenți oameni africani și anatomia europenilor din Paleoliticul superior.  Manot 1 este semnificativ diferit de alți oameni arhaici care au trăit în Levantul vecin. Este luată în calcul și posibilitatea de a fi un hibrid om-Neanderthal. Descoperitorii au concluzionat că:

Importanța în evoluția umană
Manot 1, datat la o vechime de aproximativ 55.000 de ani, este cel mai vechi exemplar de om modern care a trăit în afara Africii.  Se crede că Manot 1 este strămoș al liniilor moderne din Eurasia Occidentală care au început să se dezvolte în timpul Paleoliticului superior.

Vârsta fosilelor este în concordanță cu perioada de încrucișare dintre Neanderthali și oamenii moderni. În timp ce extracția și secvențializarea ADN-ului din resturi ar putea potențial confirma că încrucișarea a avut loc la acel moment, șansele de a face acest lucru cu succes sunt reduse de climatul cald al regiunii, ceea ce accelerează degradarea ADN-ului.

Note

Paleolitic
Evoluția omului
Fosile

Manot 1


Marcelo Lorenzo Richotti (Bahía Blanca, 29 de julio de 1963) es un exbaloncestista y entrenador argentino que se desempeñó en diversos clubes de Argentina. Su posición era base. Su hijo es el también baloncestista Nicolás Richotti.

Carrera
Su primer club fue el Club Atlético Pacífico, de la ciudad de Bahía Blanca, equipo del barrio del cual Richotti es oriundo. Debutó en la Liga Nacional de Básquet en su primera realización, en 1985, con 21 años ante Atenas de Córdoba. En este equipo Richotti alcanzó el cuarto puesto de la LNB en la temporada de 1987. El año siguiente fue el mejor asistenciador de la liga y así logró ser convocado para la selección argentina de basquetbol. El club bahiense, en el cual Richotti había disputado 118 partidos, decidió abandonar la máxima categoría del basquetbol argentino debido a problemas económicos por lo que Marcelo firmó con Independiente de Neuquén, equipo en el cual se mantuvo por dos temporadas jugando 70 partidos.

Tras su paso por el equipo patagónico, volvió a jugar en un equipo de su ciudad: Estudiantes de Bahía Blanca siendo compañero de Hernán Montenegro y Juan Espil y perdiendo en las semifinales de la temporada 1991-92 ante G.E.P.U. de San Luis, equipo ya desaparecido. En este club jugó 48 partidos. La temporada siguiente es contratado por Peñarol de Mar del Plata, finaliza nuevamente como máximo asistidor de la LNB en la temporada 1992-93 y en la 1993-94 se consagra campeón con el equipo marplatense.

Disputó en total 4 temporadas y 187 juegos en el club hasta mudarse a Comodoro Rivadavia, al club Gimansia y Esgrima donde también jugó por 4 años y 189 partidos. En el año 2000 Fernando Duró, el entrenador de Gimnasia por ese entonces, decidió contratar a Leonardo Diebold y promover al juvenil Eloy Martín, bases del equipo que relegarían a Marcelo Richotti de la plantilla del equipo. Ante esto la dirección del club decide que Marcelo forme parte del plantel que jugaría en la Liga Sudamericana de Clubes 2001.

Se retiró del básquetbol tras la derrota sufrida por su equipo, Gimnasia y Esgrima (Comodoro Rivadavia) en la final de la Liga Sudamericana de Clubes ante Estudiantes de Olavarría en el año 2001, fue un jugador histórico de la Liga Nacional, ya que participó en las 16 primeras ediciones, en las que pasó por cinco clubes y logró un título con Peñarol de Mar del Plata.

Selección nacional

En 1982 integró el seleccionado juvenil que jugó el Sudamericano y el Panamericano, y un año después el Mundial de la categoría.
Richotti se desempeñó junto a la Selección argentina de baloncesto debutó en los Juegos Panamericanos de 1987 y más tarde formó parte del equipo que participó en el Preolímpico de 1988 disputado en Uruguay, el Premundial de 1989 y el Mundial de 1990.

Trayectoria

Como jugador

Como entrenador

Palmarés

Como jugador

Campeonato Nacionales

Consideraciones personales
 5º puesto en la tabla histórica de asistencias de la LNB. (2019 asistencias en 651 partidos).
 23º puesto en la tabla histórica de partidos jugados de la LNB. (651 partidos en 16 temporadas).
 18º puesto en la tabla histórica de anotadores de la LNB. (8.992 puntos en 16 temporadas, 651 partidos).
 Máximo asistenciador LNB. - Pacífico: 1988. (237 asistencias en 34 partidos, promedio de 7 app).
 Máximo asistenciador LNB. - Peñarol (Mar del Plata): 1992-1993. (329 asistencias en 51 partidos, promedio de 6,5 app).
 Mayor cantidad de robos LNB. - Pacífico: 1988. (110 asistencias en 34 partidos, promedio de 3,2 rpp).
 Juego de las Estrellas de la LNB: 1997, 1998, 1999, 2000.

Como entrenador

Consideraciones personales
 Mejor entrenador TNA - Asociación Atlética Quimsa: 2005-06.

Participaciones en Campeonatos Mundiales
 '''Argentina 1990 - Posición final: 8º.

Referencias

Entrenadores de baloncesto de Argentina
Entrenadores del Gimnasia y Esgrima (Comodoro Rivadavia)
Entrenadores de Club Atlético Peñarol (Mar del Plata)
Entrenadores de la Asociación Atlética Quimsa
Entrenadores del Club Ciclista Olímpico
Baloncestistas de Argentina
Baloncestistas de la selección de Argentina
Baloncestistas de la Liga Nacional de Básquet Argentina
Baloncestistas del Club Atlético Pacífico
Baloncestistas del Independiente de Neuquén
Baloncestistas de los Estudiantes de Bahía Blanca
Baloncestistas del Peñarol de Mar del Plata
Baloncestistas del Gimnasia y Esgrima (Comodoro Rivadavia)
Baloncestistas de Bahía Blanca
Bahienses

Marcelo Richotti


A Ponte Ferroviária dos Mouratos é uma infraestrutura da Linha do Sul, situada no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
A ponte está situada junto do apeadeiro de Pereiras, na Linha do Sul, no lanço entre aquela gare e a estação de São Marcos da Serra, e transporta a via férrea sobre um vale. A ponte é formada por arcaria de volta perfeita, sustentando um tabuleiro de traçado recto, orientado de Nordeste para Sudoeste.

Esta ponte encontra-se no lanço da Linha do Sul entre Amoreiras-Odemira e Tunes, que foi inaugurado em 1 de Julho de 1889, em conjunto com a via férrea até Faro.

Na década de 1930, a ponte foi substituída por uma nova estrutura, no âmbito de um programa do governo e da Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses para melhorar a rede ferroviária nacional. Esta obra, em conjunto com a substituição da Ponte de Quinta Nova, na Linha do Alentejo, estiveram entre as intervenções de maior envergadura neste programa, e tiveram como principal finalidade permitir a circulação de locomotivas mais pesadas. Com efeito, considerava-se que o lanço da via férrea a Sul da Funcheira até Faro tinham um mau perfil, levando a grandes reduções na carga, o que, em conjunto com a reduzida capacidade das estações e a fraqueza das locomotivas, prejudicava consideravelmente os serviços. Além disso, pelo menos desde 1912 que a antiga Administração dos Caminhos de Ferro do Estado reconhecia que ambas as pontes já não se encontravam em boas condições de conservação, tendo aconselhado a sua substituição, conclusão a que chegou igualmente a Comissão de Verificação de Resistência de Pontes e Obras Metálicas. Os trabalhos iniciaram-se ainda em 1912, mas tiveram de ser interrompidos devido à Primeira Guerra Mundial, e em 1919 voltou-se a discutir a questão da segurança, pelo que o Serviço de Via e Obras fez a substituição de várias peças, e instalou dispositivos para impedir que a água salgada, oriunda dos vagões que transportavam peixe, caísse sobre as peças metálicas, acelerando o processo de corrosão. Ainda assim, a sua situação agravou-se, e em 1920 proibiu-se a circulação pelas duas pontes das locomotivas mais pesadas de então, correspondentes às séries 300 e 400. Porém, esta medida causou grandes problemas aos serviços, uma vez que o traçado duro da linha exigia locomotivas muito potentes.

Em 1929, a Companhia dos Caminhos de Ferro Portugueses fez o projecto para a substituição de várias pontes metálicas, incluindo a de Mouratos, que foi enviado à Direcção-Geral de Caminhos de Ferro, que tentou encontrar os recursos financeiros para as obras, em conjunto com a Comissão Administrativa do Fundo Especial. Em 31 de Outubro desse ano, o Conselho Superior de Obras Públicas emitiu um parecer sobre o projecto para a nova ponte, que levou a várias alterações, tendo sido aprovado de forma definitiva em Junho de 1930. A substituição das pontes de Mouratos e de Quinta Nova envolveu elevados recursos financeiros, tendo a primeira sido orçada em 1.754.622$00, motivo pelo qual a Direcção-Geral defendeu que as obras deveriam ser feitas por empreitada, em concurso público. Porém, esta proposta não foi inicialmente aceite pela Companhia dos Caminhos de Ferro, uma vez que que o contrato inicial estipulava que seria responsável por todas as obras complementares de acordo com os orçamentos aprovados, mas a empresa acabou por concordar após uma longa discussão. Iniciou-se assim o processo para a abertura do concurso em hasta pública, que foi feito em 2 de Julho de 1931, com um grande sucesso, tendo o preço total para ambas as pontes sido reduzido em cerca de dois mil contos em relação aos orçamentos iniciais.

As obras de substituição das duas pontes iniciaram-se em Março de 1932, tendo encontrado grandes dificuldades por as novas estruturas terem sido construídas imediatamente ao lado das antigas, e por terem sido necessários caboucos muito fundos, nalguns casos com cerca de quinze metros de profundidade, devido à natureza e composição dos terrenos. Em Junho de 1933, as obras na Ponte de Mouratos estavam muito adiantadas,  já se tinham instalado as fundações dos primeiros encontros e uma grande parte em elevação, enquanto que três pilares já tinham sido fundados e crescidos quase até ao nível do cordão, e os restantes pilares tinham os trabalhos dos caboucos em estado avançado.

Ver também
Lista de património edificado em Ourique
Ponte D. Maria (Odemira)
Ponte ferroviária do Guadiana
Ponte Ferroviária de Magra
Ponte Ferroviária de Quinta Nova
Ponte Ferroviária de Santa Maria
Ponte de Odemira

Ligações externas

Mouratos
Linha do Sul
Odemira
Fundações em Portugal em 1889
Pontes no distrito de Beja

Ponte Ferroviária dos Mouratos


الاتحاد الدولي للاسكواش  ويعرف بالوسف (WSF) اختصارًا هو اتحاد دولي في لعبة الاسكواش، وهو مدخل لرياضة الراح التي كانت تعرف سابقا باسم «راحات الاسكواش».

و يقع مقره قي سانت ليوناردز-أون-سي قي إنجلترا. اعتبارا من عام 2009 فقد ضم الاتحاد الدولي 147 عضوا من الاتحادات الوطنية. وقد قام الاتحاد الدولي للاسكواش بتقديم طلب لأضافة لعبة الاسكواش إلى الألعاب الأولمبية قي الألعاب الأولمبية الصيفية المقرر أقامتها قي ريو دي جانيرو عام 2016. ورئيس الاتحاد الدولي للإسكواش هو السعودي زياد التركي

انظر أيضًا
 نيكول دايفيد.
 اسكواش

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للاتحاد الدولي للاسكواش

هيئات تنظيم اسكواش
اتحادات دولية معترف بها
منظمات اسكواش
منظمات رياضية

الاتحاد الدولي للاسكواش


Old Master Q (; Wong's romanization: Lo Fu Gee) is a Hong Kong manhua created by Alfonso Wong. The cartoon first appeared in the newspapers and magazines in Hong Kong on 3 February 1962, and later serialised in 1964. The comic is still in publication today, and is the oldest Asian comic series in publication.

The comic is copyrighted by WangZ Inc, a company established by Joseph Wong Chak (Alfonso Wong's eldest son) in Taipei, Taiwan. Joseph Wong still continues to create new volumes.

Name
Alfonso Wong explained that  ("Lo") means "old",  is "a rather ordinary, but respectable title" over two-thousand-year old which denotes a "learned one" "who can become a teacher ('Fu Gee') or, or one who has studied a lot"; the English title "Old Master Q" "sort of" translates the Chinese title, with Q being abbreviated from earlier "Cute". Wong additionally noted the similarity between his main character's English title "Old Master Q" & the name Ah Q of Lu Xun's character, whom Wong considered to be "rather  and satirical".

Characters
The series' cast is led by Old Master Q (), an elderly, lanky man dressed in a distinctive traditional Chinese attire. The character is created to satire Asian cultures in particularly backward conservatism, hubris, showing-off attitude, ungratefulness, rash, irresponsibility, weak-will, and even delusion. Most of the time, he is depicted as a person who keep living in the past in the ever-changing and brutally unfair world where money is the absolute power. To highlight this, Q is depicted in many short stories to mostly gets his rewards for being a good person in the form of being backstabbed; wrongfully accuse of wrongdoings as well as being hated for no apparent reasons.

Kelvin Chan of the South China Morning Post described Q as "eccentric".

Supporting characters include:
Big Potato () Old Master Q's identically-dressed friend with a stumpy, big-headed build.
Mr. Chin (, 'ordinary Joe' character, good friend with Old Master Q and Potato.
Miss Chan (), Old Master Q's love interest. Vain and gold-digging, she always see herself as the most beautiful woman alive and has a tendency to ditch W every time she gets her hands on some rich individuals.
Mr. Chiu (), main antagonist to Old Master Q, often pranking each other). He often depicted as an arrogant rich individual who looks down on people as well as being incredibly petty.

Format and themes
The overall theme of the comics centres around humour, with characters usually portrayed in a variety of social statuses, professions and time periods, ranging from beggars and office workers to actors and ancient warriors, which allows for a wide variety of scenarios to explore. More outlandish situations incorporate surrealism, close encounters with aliens, ghost sightings, and the afterlife. While each comic is typically produced as short strips of four, six or twelve panels, longer comics have been produced revolving around lengthier adventures of the main cast pitted again gangsters in modern Hong Kong or warriors in a wuxia setting.

While Old Master Q comics primarily focuses on humour, it also reflects changing social trends, particularly from the 1960s to the 1980s. The comics would sometimes feature societal problems in urban life, such as poverty, petty thefts and secret societies. It also poked fun at fashion, contemporary art and rock music. The comic strips sometimes also bemoan the decline of ethical or moral values in modern-day living. Characters often display acts of selfishness or misery, although the comics occasionally display good values like filial piety. The language barrier between the Chinese language and the English language is also depicted in some comic strips, illustrated with Old Master Q's difficulty communicating with foreigners, especially Westerners.

The comics have, on some occasions, expressed complexity in the plots and serious views on major political changes taking place in Hong Kong during the 1960s-1980s. It had previously criticised overly Westernised Chinese, who were often shown in the comic strips kowtowing to Western interests over the local Chinese interests. The run-up to the handover of Hong Kong to China following the Sino-British Joint Declaration of 1984 also became a point of interest, as a few comic strips were published through the late 1980s and early 1990s expressing the characters' fears of handover, frequently represented in a numeral of the year it would take place: 1997. Some of these comic strips also depict direct assault of representations of the Chinese government and the Chinese Communist Party, occasionally in the form of caricatured depictions of Deng Xiaoping. The handover was later depicted in more a positive light in the years leading to the actual event, possibly representing a changing perspective from the author.

Films
The comic series was made into many Cantonese and Mandarin cartoon animations, one of which combined live actors and advanced CGI graphics.

The list of Old Master Q films is as follows, in chronological order:

 Other actors in OMQ movies include: Hong Wei (紅薇), Connie Chan, Nancy Sit, Chu Yau-ko (朱由高), Fen Ni (芬妮)
 Other lyricists/singers include: Wong Jim, Joseph Koo, Leslie Cheung

Spin-off
A spin-off series called Q Master Q (Q夫子) shows young versions of the characters with similar clothing as their adult counterparts. Each of their names also are related to their counterparts:

Plagiarism dispute

Some cartoonists and readers claim that the idea of Old Master Q was actually created by Peng Di (朋弟) in the late 1930s and not Alfonso Wong, as some of whom were mostly professional Mainland cartoonists alleged that Peng Di's ideas were stolen by Alfonso Wong. They claimed that the cartoons first appeared in the newspapers and magazines in Beijing (Peking) and Tianjin (Tientsin). The character created by Peng Di was claimed to slightly resemble Old Master Q which is currently being copyrighted by OMQ ZMedia Ltd. The character by Peng Di wore similar clothing and had a little similarity in personality to that of Old Master Q. However, the formats, themes, and contents of the stories were different as Old Master Q was not heavy with dialogue making it easy for foreigners around the world to immerse themselves in the story.

A writer from Tianjin published a book in 2001 containing samples of work by Peng Di, which displayed the similarities between Peng Di and Alfonso Wong's works. The result of this dispute remains unclear as WangZ Inc. has denied all plagiarism accusations.

References

External links
 Official English Old Master Q site
 Official Chinese Old Master Q site

Hong Kong comics titles
Manhua titles
Hong Kong comics
Chinese animation
1962 comics debuts
Comics characters introduced in 1962
Humor comics
Satirical comics
Gag-a-day comics
Pantomime comics
Text comics
Fictional Hong Kong people
Comics set in China
Manhua adapted into films
Comics adapted into animated series
Manhua adapted into television series

Old Master Q