A joik or yoik (anglicised, where the latter spelling in English conforms with the pronunciation; also named , , , or  in the Sámi languages) is a traditional form of song in Sámi music performed by the Sámi people of Sapmi in Northern Europe. A performer of joik is called a  (in Finnish), a  (in Norwegian, and anglicised) or  (in Swedish). Originally, joik referred to only one of several Sami singing styles, but in English the word is often used to refer to all types of traditional Sami singing. As an art form, each joik is meant to reflect or evoke a person, animal, or place..

The sound of joik is comparable to the traditional chanting of some Native American cultures. Joik shares some features with the shamanistic cultures of Siberia, which mimic the sounds of nature.

History
As the Sami culture had no written language in the past, the origins of joik are not documented. According to oral traditions, the fairies and elves of the arctic lands gave joiks to the Sámi People. Just Qvigstad, who recorded the Sami oral tradition, has documented this legend in several works. Music researchers believe joik is one of the oldest continuous musical traditions in Europe.

During the Christianization of the Sami, joiking was condemned as sinful. The assimilation policies (Norwegianization and similar) and the views of churches and ecclesiastical movements on joiking as sin have played important roles in its devaluation. One of the reasons that joiking was controversial may be its association with Noaidi (Sámi shamans) and pre-Christian mythology rituals, with joiking said to resemble magic spells. In the 1950s, it was forbidden to use joiking in Sami area schools. In 2014, a parish council discussed "if they should implement a total ban against music other than [church] hymns in the churches in Kautokeino and Maze. The proposal was shot down, but many still wonder why joiking in church is such a controversial issue".

Despite this suppression, joiking was strongly rooted in the culture and its tradition was maintained. Joiking is still practiced and is used as a source of inspiration. Recently, joiks are sung in two different styles: a traditional style, known as the "mumbling" style; and a modern style sung mostly by young people, and used as an element in contemporary Sami music.

Personal and evocative nature
The joik is a unique form of cultural expression for the Sami people in Sápmi. This type of song can be deeply personal or spiritual in nature, often dedicated to a human being, an animal, or a landscape as a personal signature. Improvisation is not unusual. Each joik is meant to reflect a person or place. The Sami verb for presenting a joik (e.g. Northern Sami juoigat) is a transitive verb, which is often interpreted as indicating that a joik is not a song about the person or place, but that the joiker is attempting to evoke or depict that person or place through song – one joiks one's friend, not about one's friend (similarly to how one doesn't paint or depict about a flower, but depicts the flower itself).

Musical and lyrical forms
Traditionally, joiks have short lyrics or no lyrics at all. However, there are other forms of joik (in the expanded sense of the word) that have a more epic type of lyrics. Joik is traditionally chanted a cappella, but in modern times may be accompanied by a drum (though not a Sami drum, which is used for ceremonial purposes only) or other musical instruments. The tonality of joik is mostly pentatonic, but joikers are at liberty to use any tones they please.

In northern Sami areas, most joiks are personal, that is, tied to a specific person. A joik is often made for a person at the time he or she is born. British actress Joanna Lumley experienced several joiks during her travel program Joanna Lumley in the Land of the Northern Lights, joining a northern Sami elder. Lumley learned that there appeared not to be a joik of the Aurora, and that the Sami do not talk much about them.

Joiking encompasses different styles:

 Vuelie is a South Sami joiking with an old-world feel, since its development was halted in the face of Christianity. To avoid being seen as savage or heathen, the South Sami mostly stopped joiking.
 Luohti is the North Sami variant and currently the most-developed joiking style.

Leuʹdd, known from the Skolt Sámi tradition is not a variant of joik, but a rather different kind of singing.

Imitative sounds and shamanism

Some of the Sami people's traditional Noaidi beliefs and practices shared important features with those of some Siberian cultures. Some of their joiks were sung during shamanistic rites, and this memory is conserved also in a folklore text (a shaman story). As in various cultures of Northern Asia, mimicking sounds from nature can also be present.

Joiking in popular culture
Even though joiking is a traditional form of singing, it has found its way into modern-day pop culture through adaptation and commercialization by various artists. One notable example is the 1980 Norwegian entry "Sámiid ædnan" for the Eurovision Song Contest, which features a song predominantly sung in Norwegian and interwoven with joiking in its chorus. Subsequently, this song has been occasionally used as a game chant by Norwegian football fans, as well as British fans from the Accrington Stanley F.C. Furthermore, an uncredited sample of this song was featured in the 2011 science-fiction horror film The Thing. The Norwegian entry in the Eurovision Song Contest 2019, "Spirit in the Sky", also has lines of joik in the chorus, and includes a joik solo.

Through its inclusion in other popular films, the Sami culture and joiking in particular has managed to achieve national acclaim. Of particular note is Disney's Frozen, which is heavily inspired by Scandinavian and Sami culture. This is evident in its use of typical elements of the Sami people, including reindeer herding and outfit styles. Furthermore, South Sami musician and joiker Frode Fjellheim composed the opening track of Frozen, titled "Vuelie", which is an adaptation of his original track "Eatnemen Vuelie (Song of the Earth)". This growing adaptation of Sami elements, in particular joiking, points towards a gradual revitalization of the culture.

Joiking is also an important element of the Sami Grand Prix, an annual music competition modeled after the Eurovision Song Contest. This competition draws contestants from Norway, Sweden and Finland, with strong representation from minorities belonging to the Sami community. The traditional art form is significant in both the joik and song competition of the Grand Prix. In the joik component, contestants, usually dressed in traditional Sami clothing, perform joiks that are specifically prepared for the competition, without any accompanying instruments. The succeeding song component features participants who often incorporate elements of joiking into their pop entries, which suggests a revival and growing appeal of infusing traditional Sami musical practices with modern-day music.

In addition, the 1970s proved to be a fruitful period for the Sami people and joik music in particular, with what academics have coined the "joik renaissance". Specifically, the emergence of Sami-owned record company, Jårgalæddji, in Norway, that resulted from a collaboration between Sami musicians. As a result, it became easier for Sami artistes and producers to gain funding for their projects, with over 40 albums and cassettes of Sami and joik music released in that period. Sources of funding included not only private investors, but also the Norwegian and Swedish culture boards. This led to an unprecedented commercialization of Sami music, as well as the performance of joiking, which was a crucial focus of the Jårgalæddji. While the bankruptcy of this record company in the mid-1980s led to a slowdown in production of Sami and joik albums, such growth led to a resurgence of interest in traditional Sami culture and music.

Other artists who are famous for their interpretations of joik include Mari Boine, Jon Henrik Fjällgren and the band Korpiklaani, who have combined joiks with various other styles such as jazz, metal and rock. In particular, Fjallgren won the Swedish Talang 2014 competition, a reality talent show, through his moving rendition of traditional joik songs. He subsequently released a debut studio album in 2014, Goeksegh, which features multiple joik tracks such as "Daniel's Joik", "The Reindeer Herder's Joik", and "Nejla's Joik", and took part several times in Melodifestivalen, Sweden's Eurovision selection, with joik songs.

Notable artists
 Adjágas, a Norwegian band, has forwarded joiking around the world.
 Áilloš, a Sámi actor, composer and folk musician from Norway.
 Nils Mattias Andersson (1882–1975) was a joiker from Sweden.
 Angelit is a Finnish Sami folk group which has similarly evolved their joik musical traditions.
 Mari Boine from Norway is one of the most popular artists of her Sami culture. She blends elements of joik with other idioms, including jazz, rock, and world music.
 Fred-René Buljo is a Norwegian joiker and rapper who, as one-third of the supergroup KEiiNO, represented Norway in the Eurovision Song Contest 2019 with the song, "Spirit in the Sky".
 Jon Henrik Fjällgren is a Colombian-born Swedish singer and jojkare, an interpreter of Joik Sami songs, winner of the Swedish Talang Sverige 2014 competition, and three-time participant in Melodifestivalen (2015, 2017 and 2019) with the songs "Jag är fri (Manne leam frijje)", "En värld full av strider (Eatneme gusnie jeenh dåaroeh)" (featuring Aninia) and "Norrsken (Goeksegh)", coming 2nd, 3rd, and 4th, respectively.
 Frode Fjellheim is a widely known joiker, front-man of Transjoik. Fjellheim contributed the joik "Eatnamen Vuelie" ("Song of the Earth") as the opening song to Frozen.
 Antye Greie's record Source Voice contains one track titled "Digital Yoik", inspired by her time spent with Sami people in Northern Finland.
 Mattis Hætta is a Norwegian joiker and singer who, together with Sverre Kjelsberg, represented Norway in the Eurovision Song Contest 1980 with the song, "Sámiid ædnan".
 Ella Marie Hætta Isaksen has won the Sámi Grand Prix (2016) and the Liet International (2017), as well as the Norwegian National Television-show Stjernekamp (2018). In 2017 Isaksen started the band ISÁK, that combines joik with modern electronic pop. Their music is energetic and made for dancing, as well as carrying messages of equal rights, Sami culture and language, climate action, environmental protection and feminism. They are lauded for their unparalleled live shows and fusion of music genres and languages, bringing Sami culture to a wider Norwegian and international audience.
 Inga Juuso was a Norwegian joiker, actress and artist born in Jokkmokk, Sweden in 1945 and grew up in Alta, Norway. She died in 2014. She was one of the major contributors to the Sámi music and culture.
 Sofia Jannok is a Swedish singer from Gällivare, Sweden. She mainly sings in Sami and does joiking.
 Jonne Järvelä of the Finnish band Korpiklaani (formerly known as Shaman) is proficient at joiking, though little-known outside the folk metal circuit. Both of Shaman's albums were labeled as "joik metal", drawing heavily from Sami music. After the name-change, the band switched to a more conventional folk-metal sound. He was also featured on the Jaktens Tid album of fellow Finnish folk metal band, Finntroll.
 Marja Mortensson, Sami joiner and singer was born March 5, 1995. She grew up in the Svahken Sijte reindeer herding region in Norway. Her music is grounded South Sami traditions. Maria has studied and mastered the joik tradition for several years and has collaborated with acclaimed Sami musician Frode Fjellhein.
 Ulla Pirttijärvi mixes traditional joik with more modern musical trends.
 Wimme Saari is one of the world's most renowned Sami artists and traditional musicians, whose use of joik is a central factor in his music. He has been collaborating with other artists in recent years, including Swedish trio Hedningarna. Saari mixes some elements of the old-style joiking with new sounds.
 Ánde Somby is a traditional joik artist and a research scholar at the Faculty of Law, university of Tromsø, who joiks persons, animals, and landscapes.
 Nils-Aslak Valkeapää was a well-known modern Sami writer, musician, and artist using joik in his work. He performed at the opening ceremony of the 1994 Winter Olympic Games in Lillehammer, Norway.
 Najana

See also
 Non-lexical vocables in music

References

External links
 Ande Somby's yoik-room
 The Sami Yoik - detailed article with audio files.

 Wimme by Harri Römpötti
 Finnish Music Information Center
 Sami Folk Bands & Musicians online
 Joik and the theory of knowledge by Ánde Somby
 DAT artists

Sámi music
Chants
Finnish styles of music
Norwegian styles of music
Russian styles of music
Swedish styles of music
Nordic music

Joik


Meri Arabidse (; beim Weltschachbund FIDE Meri Arabidze; * 25. Februar 1994 in Samtredia, Imeretien) ist eine georgische Schachspielerin. Sie trägt den Titel Großmeister der Frauen (WGM), seit 2014 außerdem den Titel Internationaler Meister (IM).

Leben

Meri Arabidse besuchte die öffentliche Schule Nr. 3 in Samtredia. Sie studiert an der Georgischen Technischen Universität in Tiflis. Trainiert wird sie seit 2007 von Leko Arsenidse in Kutaissi.

Erfolge

Meri Arabidse gewann mehrere Jugendweltmeisterschaften der Mädchen (U10 2004, U12 2005 und U18 2011) sowie mehrere Jugendeuropameisterschaften der Mädchen (U10 2004, U12 2006 und U14 2008).

Im März 2023 gewann sie in Petrovac na moru die Schacheuropameisterschaft der Frauen.

Seit Oktober 2009 trägt sie den Titel Internationaler Meister der Frauen (WIM). Die Normen hierfür erzielte sie im Juli 2008 mit Übererfüllung beim Sun-Pawn-A-Turnier im ukrainischen Illitschiwsk sowie bei der europäischen Einzelmeisterschaft im September 2009 in Sankt Petersburg. Bei der Europameisterschaft 2011 in Tiflis, bei der sie unter anderem Maia Lomineischwili und Laura Rogule besiegte, erzielte sie eine Doppelnorm zum Erhalt des Titels Großmeister der Frauen (WGM). Eine weitere WGM-Norm erzielte sie bei der georgischen Einzelmeisterschaft der Frauen im Mai 2012 in Anaklia (gleichzeitig eine IM-Norm), bei der sie den zweiten Platz belegte. Der WGM-Titel wurde ihr im September 2012 vergeben. Beim 1st quarter Presidential Board meeting der FIDE Ende März 2014 wurde Arabidse der Titel Internationaler Meister (IM) verliehen unter der Voraussetzung, dass sie eine Elo-Zahl von mindestens 2400 erreicht. Bereits in der nächsten Eloliste im April 2014 erfüllte Arabidse diese Bedingung. Die erforderlichen Normen hatte sie bei der georgischen Frauenmeisterschaft 2012, bei der Europameisterschaft der Frauen 2013 in Belgrad und bei der Europameisterschaft 2014 in Jerewan erzielt.

Mit Georgien nahm Arabidse an der Mannschaftsweltmeisterschaft der Frauen 2015 teil; sie gewann mit der Mannschaft und erreichte in der Einzelwertung das beste Ergebnis am dritten Brett sowie die drittbeste Elo-Leistung aller Teilnehmerinnen. Außerdem nahm sie an den Mannschaftseuropameisterschaften der Frauen 2013 und 2015 teil und erreichte dabei 2015 mit der Mannschaft den dritten Platz. In der spanischen Mannschaftsmeisterschaft spielte Arabidse 2019 für CA Solvay.

Mit ihrer höchsten Elo-Zahl von 2458 im November 2023 lag sie auf dem vierten Platz der georgischen Elo-Rangliste der Frauen.

Weblinks

Einzelnachweise

Schachspieler (Georgien)
Schachspieler
Georgier
Geboren 1994
Frau

Meri Arabidse


Pavilionul băilor din Ocna Sibiului este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Ocna Sibiului.

Galerie

Note

Monumente istorice din județul Sibiu

Pavilionul băilor din Ocna Sibiului


Sevenoaks is a local government district in west Kent, England. Its council is based in the town of Sevenoaks.

The district was formed on 1 April 1974 by the merger of Sevenoaks Urban District, Sevenoaks Rural District and part of Dartford Rural District.

Geography
The area is approximately evenly divided between buildings and infrastructure on the one hand and woodland or agricultural fields on the other.  It contains the upper valley of the River Darenth and some headwaters of the River Eden.

The vast majority of the district is covered by the Metropolitan Green Belt.

In terms of districts, it borders Dartford to the north, Gravesham to the northeast, Tonbridge and Malling to the east, briefly Tunbridge Wells to the southeast.  It also borders two which, equal to it, do not have borough status, the Wealden district of East Sussex to the south and the Tandridge district of Surrey to the southwest.  It borders the London Boroughs of Bromley and Bexley to the northwest.

In the 2011 Census, the district had a population of 114,893.

Governance

Sevenoaks District Council provides district-level services. County-level services are provided by Kent County Council. The whole district is also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

In 2009 the Audit Commission named Sevenoaks District Council as one of the four best-run and most efficient councils in the country.

Political control
The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities before coming into its powers on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The leaders of the council since 1999 have been:

Composition
Following the 2023 election the composition of the council was as follows:

Two of the independent councillors sit together as the "Sevenoaks Independents". The next election is due in 2027.

Elections

Since the last full review of boundaries in 2003 the council has comprised 54 councillors, representing 26 wards. Elections are held every four years.

Premises
The council is based at the Council Offices on Argyle Road. The offices were built for the council on the site of a large house which had served as the offices of one of the council's predecessors, the Sevenoaks Urban District Council. The new building was formally opened on 3 March 1986.

Housing and architecture

The layout of the district is dual-centred:
A well-buffered suburban town itself, which spreads into suburban villages (St Johns, Riverhead, Dunton Green, Sevenoaks Weald).
Swanley and smaller, equally buffered Hextable and Crockenhill within the M25 motorway.

In all areas low-rise dominates: the incidence of flats exceeding two storeys is rare.

The number of listed buildings in the district exceeds 150.  This includes 16 churches listed in the highest grading in the national listing system (Grade I).  Castles and English country houses of the wealthiest in society from the 16th to 18th centuries form part of this district.

Examples at Grade I include Knole House, Chartwell, Penshurst Place and Chevening House, most of which have their own produce-selling farms.  Older with original stone walls are Hever Castle with its -wooded island in a listed parkland.  A folly exists at Lullingstone Castle which is a reconstruction of its gatehouse and separate modern house.

Towns and parishes
The whole district is covered by civil parishes. The parish councils for Sevenoaks and Swanley are styled as town councils.

Ash-cum-Ridley
Badgers Mount
Brasted
Chevening
Chiddingstone
Cowden
Crockenhill
Dunton Green
Edenbridge
Eynsford
Farningham
Fawkham
Halstead
Hartley
Hextable
Hever

Horton Kirby and South Darenth
Kemsing
Knockholt
Leigh
Otford
Penshurst
Riverhead
Seal
Sevenoaks (Town)
Sevenoaks Weald
Shoreham
Sundridge with Ide Hill
Swanley (Town)
Westerham
West Kingsdown

See also
List of places of worship in Sevenoaks District

References

Non-metropolitan districts of Kent

Sevenoaks District


Gonioctena (Spartoxena) variabilis, früher Phytodecta variabilis, ist ein Käfer aus der Familie der Blattkäfer und der Unterfamilie Chrysomelinae. Gonioctena variabilis gehört zur Untergattung Spartoxena. Diese Untergattung der artenreichen Gattung Phytodecta ist in Europa mit fünf Arten vertreten.

Der Gattungsname Gonioctena ist von  und  abgeleitet und bezieht sich auf den Zahn auf den Mittel- und Hinterschienen. Der  Name der Untergattung Spartoxena ist von  und  abgeleitet und besagt, dass der Priemenginster Wirtspflanze der Art ist.  Der Artname variabilis von  bezieht sich auf die unterschiedliche Körperfarbe und -zeichnung der Individuen (Abb. 3).

Merkmale des Käfers
Der Käfer hat die runde bis längliche und gewölbte Form, die für die Mehrheit der Blattkäfer typisch ist. Die zahlreichen Farbvarianten überschneiden sich mit denen anderer Blattkäfer. Auch die Körpergröße von fünf bis sieben Millimetern ist wenig aussagekräftig. Eine gewisse Einschränkung ist durch die Futterpflanze und das Verbreitungsgebiet gegeben, das sich auf das westliche Mediterrangebiet beschränkt. Zur sicheren Bestimmung wird eine Genitaluntersuchung empfohlen.

Der Kopf ist schräg nach unten geneigt. Die mäßig gewölbten Augen stehen seitlich am Kopf. Die elfgliedrigen Fühler sind weit voneinander getrennt vor den Augen eingelenkt. Sie erreichen den Hinterrand des Halsschildes nicht. Die letzten letzten sechs Glieder sind wenig, aber zunehmend stark nach innen erweitert.

Der undeutlich punktierte Halsschild ist im Querschnitt stärker gewölbt als die Flügeldecken. An den Seiten ist er nur vor den Vorderecken deutlich gerundet. Die Hinterecken sind wenig über 90° und wenig bis gar nicht nach hinten gezogen. Der Halsschild kann weitgehend schwarz sein mit weißgelblichen Flecken, die sich mehr oder weniger weit von den Vorderecken seitlich nach hinten ausdehnen. Er kann jedoch auch komplett blassgelb sein bis auf je einen runden schwarzen Fleck rechts und links nahe der Basis des Halsschilds.

Die Flügeldecken sind deutlich gepunktet, die Punkte jedoch nur teilweise in Reihen angeordnet. Die Grundfarbe der Flügeldecken reicht von leuchtend rot über orange und gelb bis zu einem grünlichen Grau. Sie ist durch eine unterschiedliche Anzahl schwarzer rundlicher oder eckiger Flecken oder Streifen unterbrochen. Wenn es keine schwarze Flecken gibt, ist auch die Unterseite des Hinterleibs farblos. Die Farbe und Zeichnung wird durch mehrere Allele gesteuert.

Die Schienen der beiden hinteren Beinpaare tragen vor der Spitze einen scharfen, spornförmigen Zahn, der an den Vorderschienen fehlt (Abb. 2). Die Tarsen erscheinen, wie bei Blattkäfern üblich, viergliedrig (kryptopentamer), die sichtbaren Tarsenglieder sind breit.

Für die Bestimmung der Weibchen mit Hilfe des Geschlechtsapparates ergibt sich in Abgrenzung der sieben weiteren Arten der Untergattung: Die Rückenplatte des achten Hinterleibssegmentes verschmälert sich nach hinten gleichmäßig, sie ist hinten nicht abgeschnürt. Die beiden Hälften dieser Rückenplatte sind an der Basis weit getrennt. Die Bauchplatte des gleichen Hinterleibssegments ist am Hinterrand in der Mitte scharf und tief eingekerbt. Die Vaginaltaster sind weniger als viermal so lang wie breit.

Larve
Die gelbbraune, nur wenig gewölbte Larve ist raupenähnlich. Im letzten Stadium hat die Larve eine Länge zwischen 8,0 und 9,5 Millimetern. Der Kopf ist stark sklerotisiert und die Mundwerkzeuge zeigen nach unten. Die kurzen Fühler sind dreigliedrig. Das unterste Fühlerglied ist viel breiter als lang, das mittlere etwa gleich lang wie breit und das dritte schmal und konisch zulaufend. Auf jeder Seite des Kopfes liegen drei Punktaugen, eines unter der Fühlereinlenkung und zwei hinter der Einlenkung. Die Oberlippe ist vorn V-förmig ausgeschnitten. Rechts und links des Ausschnittes sitzen am Vorderrand sechs bis sieben nach innen geneigte, kräftige, kurze Borsten. Die Hinterecken sind nur sehr wenig nach hinten gezogen. Auf jeder Seite sitzen zwei Borstenhaare und ein Sinnespunkt. Die symmetrischen Oberkiefer sind fünfzähnig und weisen auf der Außenseite zwei Borsten auf.

Die drei Beinpaare sind gleich lang. Die Zahn auf der Unterseite der Klaue ist im Gegensatz zu den restlichen Arten der Untergattung verschwindend klein.

Brust und Hinterleib sind mit warzenförmigen Erhöhungen (Tuberkel) bedeckt. Auf diesen entspringen jeweils mehrere Haarborsten. Anzahl und Bau dieser Tuberkel grenzt die Art gegen ähnliche Arten ab. Auf dem Rücken des ersten Brustabschnitts sind die Tuberkel zu einer Rückenplatte verschmolzen, am achten und neunten Abdominalsegment ebenfalls. Auf dem Abdominalsegmenten eins bis sechs sind jeweils vier dorsale und zwei dorsolaterale Tuberkel vorhanden sowie weitere Tuberkel an der Seite. Am siebten Hinterleibssegment sind je zwei seitlich nebeneinander liegende Tuberkel zu insgesamt zwei hintereinander liegenden Platten verwachsen. Das unter dem seitlichen Tuberkel (Pleuraltuberkel) liegende parasternale Tuberkel des ersten Abdominalsegments ist stark reduziert und trägt nur noch zwei Borstenhaare.

Biologie
Die Art lebt oligophag an wenigen Ginsterarten und ist an deren Standorte in warmtrockenen Gebieten gebunden.

Rolle in der Geschichte der Vererbungslehre
1925 gelang es dem Spanier Antonio de Zuleta bei Kreuzungsversuchen mit verschiedener Farbvarianten von Gonioctena variabilis erstmals nachzuweisen, dass auch nicht rezessive Erbfaktoren auf dem y-Chromosom vererbt werden können.

Verbreitung
Das Vorkommen der Art ist auf Südfrankreich und Ostspanien beschränkt. Damit liegt es innerhalb des Verbreitungsgebiets der Wirtspflanze Genista scorpius.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Bild zweier Farbvarianten

Chrysomelinae (Käfer)
Chrysomelinae

Gonioctena variabilis


Altar Boys su bili kršćanski punk rock sastav iz Kalifornije. Osnovan je 1982. godine. Članovi Altar Boysa bili su Mike Stand (vokal, tekstopisac, gitara), Jeff Crandall (bubnjevi), Steve Pannier (gitara), Mark Robertson (bas) i Ric Alba.
Drugo ime pod kojim su poslije nastupali jest Altar Billies.

Povijest
Altar Boysi su bili u pionirskim vremenima kršćanske rock glazbe. Bili su poznati po svom načinu sviranju punka sličnom Ramonesima, što je bilo krajnje različito od kršćanske glazbe uobičajene u vrijeme kad su Altar Boysi nastali. U najstarijem razdoblju bili su poznati po eksplicitnosti s vjerom u stihovima svojih pjesama. Zvuk im je bio pod teškim utjecajem punk rock pozornice Južne Kalifornije i uskoro su postali jedan od najpoznatijih kršćanskih sastava na toj pozornici.

Prvi su album izdali pod više etiketa (npr. Ministry Resource Center/MRC, Maranatha! Music i Broken Records) i prodali preko 7.000 primjeraka i rekordna prodaja bila je 20.000 u prva dva mjeseca od izdanja.

Treći i četvrti album Gut Level Music i Against the Grain progurali su ih do nacionalne razine. Gut Level Music je eksplicitno bio ciljan ka sekularnom slušateljstvu i označio je promjene izvedene radi poboljšanja kredibilnosti Boysa s tim slušateljima. Lirski izričaj promijenio se ka više suptilnom iskazivanju njihove vjere. Također su rafinirali svoj zvuk pokušavajući se odmaknuti od svoje prije stečene slike punk sastava iz "iz garaže".

Sastav je uzeo stanku na neodređeno vrijeme 1992. godine. Održali su nekoliko koncerata ponovnog okupljanja, a najviše se pamti Cornerstone 2000. i 2002., i Broken Recordsova priredba ponovnog okupljanja srpnja 2005. godine. Zadnji nastup sastava bio je lipnja 2006. na sajmištu Corone del Mar.

Mike Stand je oživio mnoge pjesme projektom "punktry" sastava The Altar Billies.

Bivši bubnjar i Standov rođak Jeff Crandall danas je pastor u crkvi Saguaro Canyon u Tucsonu u Arizoni.

Diskografija
Objavili su pet studijskih albuma, jedan album uživo, jedan kompilacijski album, jedan EP i jedan mješoviti album neobjavljenih demosnimaka i uživo svirki:
1984.: Altar Boys (Ministry Resource Center)
1985.: When You're a Rebel (Alarma Records, Maranatha! Music)
1986.: Gut Level Music (Alarma Records, Frontline Records)
1987.: Against the Grain (Alarma Records, Frontline Records)
1989.: Forever Mercy (Alarma Records)
1991.: The Collection: Best of 1986-1991  (Alarma Records), kompilacijski album
1998.: Gut Level Music / Against The Grain  (KMG Records), EP
2000.: Live at Cornerstone (Millenium Eight Records), album uživo
2000.: Mercy Thoughts: Unreleased Demo/live Recordings from Mike Stand and the Altar Boys (Millenium Eight Records), kao Altar Boys/Mike Stand

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica
Altar Boys na MusicBrainz
Facebook Altar Boys
YouTube
Allmusic

Projekt Altar Billies:
Facebook Altar Billies
YouTube Altar Billies

Kršćanska glazba
Američki punk sastavi

Altar Boys


Un código, en criptografía, consiste en sustituir unidades textuales con importancia semántica, habitualmente palabras o frases, para ocultar el mensaje. Por ejemplo, «cielo azul» podría significar «atacar al amanecer».  Cuando se usan códigos, la documentación secreta que relaciona cada código con la información que representa se recopila en un diccionario o libro de códigos.

En la actualidad no se suelen usar salvo para denominar operaciones encubiertas. Por ejemplo: Operación Tormenta del desierto para denominar a la operación de inicio del ataque a Irak en 1991.

Ejemplos

En la Segunda Guerra Mundial se usaron códigos en idioma navajo para identificar mensajes militares. Por ejemplo «chai-da-gahy-nail-tsaidi» (literalmente "asesino de tortugas") quería decir «armas antitanque».

En el mundo del telégrafo era frecuente el uso de códigos. Por ejemplo había un código para mensajes domésticos. En este código el valor "73" significaba "Te quiero y besos". Otro de los códigos más famosos era el Acme Comodity and Phrase Code que asignaba códigos de cinco letras a 100 000 frases de uso común. Los códigos estaban definidos de tal forma que permitían cierto grado de detección y corrección de errores. Por este motivo se suele considerar a este código como el precursor de este tipo de prácticas.

En 1909, el gobierno británico publicó el denominado Código Q como un conjunto de abreviaturas a emplear entre sus barcos y sus instalaciones costeras. Esta lista de 45 mensajes tipificados fue adoptada en la Tercera Convención Internacional de Radiotelegrafía de Londres en 1912. Como curiosidad, la denominación del Código Q se debía a que todos los mensajes empezaban por la letra Q.

Podríamos considerar que traducir un documento a otro idioma es usar un código, el mensaje será comprensible sólo para los receptores que conozcan dicho código.

Otros ejemplos históricos

Los presentes ejemplos están sacados del libro de David Kahn: The Codebreakers – The Story of Secret Writing.

 El Tableau de concordance empleado por los servicios diplomáticos franceses a primeros del . Tenía la precaución de advertir a sus usuarios que era más seguro enviar un mensaje en claro que enviarlo con codificaciones parciales.

 El Código de ruta de la Unión empleado por los ejércitos nordistas durante la Guerra de Secesión para sus comunicaciones telegráficas. Tenía una segunda fase de transposición de los términos ya codificados. Se trataba de un código que sustituía palabras o frases por otras palabras, debido a que los operadores del telégrafo cometían menos errores cuando se trataba de palabras reales que cuando eran series de dígitos o de letras sin sentido.

 El código 0075 del Ministerio de Asuntos Exteriores de la Alemania Imperial con el que se codificó el telegrama Zimmermann.

 El código de los almirantes japonés o JN-25 cuyo descifrado permitió a los altos mandos americanos plantear la batalla de Midway o la acción que culminó con la muerte del almirante Yamamoto. Durante la Segunda Guerra Mundial, los japoneses emplearon otros muchos códigos, con preferencia a las cifras.

Confusión con cifrado
En el lenguaje cotidiano, y de forma incorrecta, es habitual el uso de la palabra cifra para incluir tanto a códigos como a procesos de cifrado. Tanto los códigos como los cifrados son métodos para alterar las representaciones de los mensajes para hacerlos ininteligibles a intrusos y así mantener la confidencialidad. Esencialmente un código es una sustitución de palabras o frases por otros. Sin embargo un cifrado consiste en una transformación carácter por carácter o bit por bit, según el caso, sin importar la estructura lingüística ni el significado del mensaje. Sin embargo, el concepto de código y sistemas de cifra se pueden aplicar de forma conjunta. Ese puede ser el origen del uso inadecuado de la palabra cifra. Por ejemplo:
 Un sistema de cifra puede ser usado para cifrar los símbolos de un código.
 Se pueden usar códigos para algunas partes del mensaje, y el resto, para las que no existen códigos asociados, se pueden cifrar. A esta forma de operar se le llama nomenclátor (véase en Sustitución homófona).

Si llevamos las consideraciones al límite, un código puede ser considerado como un sistema de cifra con un alfabeto muy grande.

Referencias

Criptografía
Cifrados clásicos

Código (criptografía)


Stuart Sinclair Garson  (December 1, 1898 – May 5, 1977) was a Canadian politician and lawyer. He served as the 12th premier of Manitoba from 1943 to 1948, and later became a Federal cabinet minister.

Life and career
Born in St. Catharines, Ontario, the son of William Garson and Margaret Annable, Garson came to Manitoba with his parents in 1901. He received a Bachelor of Law degree from the University of Manitoba in 1918 and was called to the bar a year later. He practised law in Ashern, Manitoba, from 1919 to 1928. Garson was first elected to the Legislative Assembly of Manitoba for the riding of Fairford in 1927 as a Progressive, defeating incumbent Liberal Albert Kirvan. He defeated again Kirvan in 1932, and faced only minor competition for the remainder of his time in the Manitoba legislature. In early 1932, Garson was one of the founding members of the province's Liberal-Progressive coalition.

Garson was sworn in as provincial Treasurer on September 21, 1936. He also became minister of the Manitoba Power Commission on November 4, 1940, and Minister of Public Utilities on May 15, 1941. He continued to hold all of these positions after succeeding John Bracken as Premier on January 14, 1943. He resigned the MPC and Utilities portfolios in 1944.

Garson's government was perhaps slightly more interventionist than those of Bracken and his eventual successor Douglas Campbell. Garson's ministry began a program of rapid rural electrification, and made some effort to service the needs of returning soldiers after World War II. All the same, he rejected demands from the Manitoba Co-operative Commonwealth Federation to introduce programs in public housing and old-age pensions.

Under Garson's leadership, the "Liberal-Progressive" alliance became a united party—albeit one that was dominated by former Progressive politicians. His ministry also retained close ties to the federal Liberal government of William Lyon Mackenzie King.

Garson moved to federal politics in 1948, at the behest of new Liberal Prime Minister Louis St. Laurent. On November 15, 1948, Garson was sworn in as Minister of Justice and Attorney General; he was elected to the federal parliament in a by-election for the rural seat of Marquette the next month. For the next nine years, Garson would be the dominant cabinet minister from Manitoba in St. Laurent's government. He also served as Solicitor General of Canada from August 7, 1950, to October 14, 1952.

Garson lost his seat in 1957, the year that Progressive Conservative leader John Diefenbaker formed a minority government.  Indeed, Diefenbaker's Tories won victory mainly by ousting many Liberal MPs from the Prairies, including Garson.  He retired from political life. In 1971, he was made a Companion of the Order of Canada.

External links

 Stuart Sinclair Garson at The Canadian Encyclopedia
 University of Manitoba profile

1898 births
1977 deaths
Companions of the Order of Canada
Liberal Party of Canada MPs
Lawyers in Manitoba
Canadian King's Counsel
Members of the House of Commons of Canada from Manitoba
Members of the United Church of Canada
Politicians from St. Catharines
Premiers of Manitoba
University of Manitoba alumni
Canadian people of Scottish descent
Solicitors General of Canada
Robson Hall alumni
Finance ministers of Manitoba
Members of the Executive Council of Manitoba

Stuart Garson


Jimmy Donal "Jimbo" Wales (d. 7 Ağustos 1966), Vikipedi'nin iki kurucusundan biri olan Amerikalı internet girişimcisi. Jimmy Wales bunun yanında Vikipedi ve çeşitli viki projelerini yöneten, kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Wikimedia Vakfı'nın kurucusu ve ayrıca Wikimedia ile bağlantısı olmayan ve kâr amaçlı bir barındırma hizmeti olan Fandom adlı şirketin de kurucusudur.

1966 yılında ABD'nin Alabama eyaletinin Huntsville kasabasında dünyaya gelen Jimmy, küçük bir özel okuldan mezun olduktan sonra üniversiteye hazırlık okulu olan Randolph School'a gitti. Auburn Üniversitesinde ekonomi eğitimi aldı. Daha sonra Alabama Üniversitesi ve Indiana University Bloomington'da aynı alanda doktora ve yüksek lisans yaptı. Araştırma direktörü olarak bir süre finans sektöründe çalıştı. 1996 yılında iki arkadaşı ile birlikte erkekleri hedef alan Bomis isimli bir web portali kurdu. Bu portal, Vikipedi'nin selefi olan Nupedia isimli kontrol edilmiş ansiklopedinin hem finansmanını hem de ev sahipliğini üstlenmiştir.

Hayatı ve eğitimi
Wales, 7 Ağustos 1966'da Huntsville, Alabama'da dünyaya geldi. Babası, bir kasiyer olarak çalıştı. Kardeşleriyle tek sınıflık klasik eğitim yapan küçük bir özel okula gitti ve burada ilk öğrenimini tamamladı. Wales henüz çocukken bile entelektüel konulara ilgili sıkı bir okuyucuydu. Gençlik dönemine geldiğinde ise Wales, hükûmetin okullardaki eğitim yöntemlerini "sabit fikirlilik, bürokrasi ve ehil olmayan müfettişlerin devlette görev yapması" yüzünden sert bir şekilde eleştirmeye başladı.

Sekizinci sınıftan sonra Wales, bir üniversite hazırlık okulu olan Huntsville'deki Randolph Okuluna gitti ve 16 yaşında mezun oldu. Wales daha sonraları "O okul ailem için çok pahalıydı, ancak orada okumak benim için bir tutkuydu. Bilirsiniz; bilgiye, öğrenmeye ve üretkenliğe temel başlangıç iyi bir hayata dayanır." demiştir. Lisans eğitimini Auburn Üniversitesinde tamamladı. Daha sonra Indiana  Bloomington Üniversitesinde Master eğitimini tamamlamadan, doktora eğitimini Alabama Üniversitesinde ekonomi üzerine yaptı.  Her iki üniversitede lisansüstü eğitimi aldı ancak doktora için gereken tezini yazmadı. Çünkü tez onun için muaf tutulmuştu.

Fotoğraf galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Jimbo Wales Wikipedia kullanıcı sayfası
 Jimmy Wales' Wikia userpage

 Twitter'da Jimmy Wales
 Facebook'ta Jimmy Wales

1966 doğumlular
Alabama doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Amerikalı liberteryenler
Amerikalı ateistler
Amerikalı blogcular
Birleşik Krallık'taki Amerikalı gurbetçiler
Indiana Üniversitesinde öğrenim görenler
Alabama Üniversitesinde öğrenim görenler
İnternet kişileri

Yaşayan insanlar
Jimmy Wales

Jimmy Wales


سافو الجنوبية  ، إقليم فنلندي تحده أقاليم سافو الشمالية وكاريليا الشمالية وكاريليا الجنوبية وكومنلاكسو وبايات هامي وفنلندا الوسطى.

تبلغ مساحة الإقليم 14.136 كيلومتراً مربعاً وعدد سكانه 163.276 نسمة.

تقع سافو الجنوبية في قلب أرض البحيرات الفنلندية، والتي تذكر من بينها أشهرها بحيرة سايما. المدينتين الرئيسية في الإقليم هما العاصمة ميكيلي وسافونلينا.

المراجع

سافو الجنوبية
أقاليم فنلندا
فنلندا الشرقية

سافو الجنوبية


Harry Furniss (26 March 185414 January 1925) was a British illustrator. He established his career on the Illustrated London News before moving to Punch. He also illustrated Lewis Carroll's novel Sylvie and Bruno.

Biography
Although Furniss was born in Wexford, Ireland, he identified himself as English, his father being English and his mother Scottish. He was educated at Dublin's Wesley College.

His first job as an illustrator was for the Illustrated Sporting and Dramatic News, and when it was purchased by the owner of The Illustrated London News he moved to that magazine. There he produced illustrations of social events such as the Boat Race, Goodwood and even the annual fancy dress ball at Brookwood Asylum, as well as acting as a special correspondent reporting on aspects of life in contemporary England, such as the scandalous divorce trial of Lady Colin Campbell. The following extract from his autobiography gives due warning that his illustrations should not always be thought of as being produced by a witness to the events depicted.

One boat race, for example, is very much like another. Some years ago I executed a panoramic series of sketches of the University Race from start to finish, and as they were urgently wanted, the drawings had to be sent in the same day. Early in the morning, before the break of fast, I found myself at Putney, rowing up to Mortlake, taking notes of the different points on the way — local colour through a fog. Getting home before the Londoners started for the scene, I was at work, and the drawings — minus the boats — were sent in shortly after the news of the race.

After some years Furniss moved to The Graphic, initially writing and illustrating a series of supplements titled "Life in Parliament", and he comments that "from this time forward it would be difficult to name any illustrated paper with which I have not at sometime or other been connected".

His most famous humorous drawings were published in Punch, for which he started working in 1880, and to which he contributed over 2,600 drawings. He left Punch in 1894 when its owners discovered that he had sold one of his 'Punch' drawings to Pears Soap for use in an advertising campaign.

He illustrated Lewis Carroll's novel Sylvie and Bruno in 1889 and Sylvie and Bruno Concluded in 1893.  Carroll and Furniss sometimes produced both pictures and text simultaneously.  Carroll exerted strong control over Furniss' illustration, to such an extent that Furniss would pretend to be out when Carroll called at his home. After completing Sylvie and Bruno Concluded Furniss vowed never to work for the author again.

In 1890, he illustrated the Badminton Library's volume on Golf.

On leaving Punch Furniss brought out his own humorous magazine Lika Joko, but when this failed he moved to America where he worked as a writer and actor in the fledgling film industry and where, in 1914, he pioneered the first animated cartoon film for Thomas Edison.

His two-volume autobiography, titled The Confessions of a Caricaturist was published in 1902, and a further volume of personal recollections and anecdotes, Harry Furniss At Home, was published in 1904.

Furniss wrote and illustrated twenty-nine books of his own, including Some Victorian Men and Some Victorian Women and illustrated thirty-four works by other authors, including the complete works of Charles Dickens and William Makepeace Thackeray.

On some projects, like his illustrations for G. E. Farrow's Wallypug books, Furniss collaborated with his daughter, fellow artist Dorothy Furniss (1879–1944).

Furniss married Marian Rogers in the Strand in 1877.

Bibliography

Written and illustrated by Harry Furniss
Royal Academy, an artistic joke — 1887
Royal Academy antics — 1890
M.P.'s in Session — 1889
Australian Sketches- Made on Tour — 1899
The Confessions of a Caricaturist — 1901
Harry Furniss At Home — 1904
Some Victorian Women - Good, Bad, and Indifferent — 1923
Some Victorian Men — 1924
The Two Pins Club — 1925

Works illustrated by Harry Furniss
Romps with verses by Horace Lennard, printed by Edmund Evans — 1885
Sylvie and Bruno by Lewis Carroll — 1889
Brayhard, The Adventures of One Ass and Seven Champions — 1890
Sylvie and Bruno Concluded by Lewis Carroll — 1893
The Wallypug of Why by G. E. Farrow; 1895
Gamble Gold by Judge Edward Abbott Parry — 1907
Charles Dickens Library by Charles Dickens — 1910
Lewis Carroll Alice's Adventures in Wonderland; 1885
A Diary of the Salisbury Parliament, 1886-1892 by Henry W. Lucy; 1892

References

Further reading

External links

Yesterday's Papers
Some Victorian Women. Good, Bad, and Indifferent, 1923

Furniss Biography - UK Parliament Living Heritage

1854 births
1925 deaths
British editorial cartoonists
British illustrators
Punch (magazine) cartoonists
People educated at Wesley College, Dublin

Harry Furniss


Billedvej er en gade i Århusgadekvarteret i Nordhavnen i København, der ligger mellem Trelleborggade og Århusgade i forlængelse af Rostockgade. Gadens navn som den fik omkring 1917 kommer af, at en del af Nordisk Film lå i nr. 2-4.

Historie og bebyggelse
Gaden ligger ligesom resten af Århusgadekvarteret i et område, der indtil 2014 var en del af Københavns Frihavn med begrænset adgang for offentligheden. Dengang var den nuværende Rostockgade en del af Billedvej, der derfor fortsatte frem til Lüdersvej, den nuværende Helsinkigade.

I forbindelse med områdets ophør som frihavn blev det imidlertid besluttet at omdanne det til en ny bydel med boliger og erhverv, hvilket blandt andet medførte anlæg af flere nye gader. Københavns Kommunes Vejnavnenævnet ønskede at følge traditionen med at give gadenavne efter et bestemt tema, i dette tilfælde internationale havnebyer, og det både for de nye gader og en række af de eksisterende, heriblandt den hidtidige Billedvej. Det medførte dog en del protester fra folk, der ønskede at bevare de hidtidige navne, hvilket nævnet delvist gik med det. For Billedvej endda helt bogstaveligt, idet man indstillede, at delen syd for Århusgade beholdt sit navn, mens den nordlige del skulle omdøbes til Rostockgade. Indstillingen blev godkendt på Teknik- og Miljøudvalgets møde 21 januar 2014 med virkning fra 1. marts 2014.

Opdelingen passede med at de to gader fremover ville blive præget af vidt forskelligt byggeri. På den østlige side af Rostockgade blev de hidtidige pakhuse således ombygget til noget nær nybyggeri med navnet Frikvarteret i 2014-2016. På den vestlige side af Rostockgade og langs begge sider af Billedvej ligger der derimod bevaringsværdige erhvervsejendomme i kvarteret Den røde by, der som navnet antyder overvejende er røde, og som har fået lov at blive stående. Under Besættelsen tilhørte de våbenfabrikken Riffelsyndikatet. Da fabrikken producerede våben for den tyske besættelsesmagt, blev den udsat for en spektakulær sabotageaktion 22. juni 1944, hvor den lange bygning langs med den nuværende Rostockgade blev sprængt. Efter besættelsen havde bygningen forskellige funktioner. I 2017-2018 blev den ombygget til brug for et Meny-supermarked. Her er der opslag med tekst og billeder, der fortæller om bygningens historie.

Blandt bygningerne langs den overlevende del af Billedvej er nr. 8 ved hjørnet af Århusgade værd at bemærke. Bygningen, der er udført i nybarok, blev opført for Russisk Handelskompagni i 1918 og senere benyttet af Riffelsyndikatet. I deres tid blev bygningen en del af et femfløjet kompleks. På siden mod Billedvej er der opsat en mindeplade for frihedskæmperen Julius Møller, der døde her 5. maj 1945. Han var tilknyttet Frihedsbevægelsens havnegrupper, der havde overtaget bevogtningen af Industrisyndikatet ved befrielsen om morgenen den dag. Om eftermiddagen udbrød der imidlertid en skudveksling mellem de tyske skibe i havnen og vagtstyrken og Julius Møller blev dræbt.

Eksterne henvisninger

 Navngivning af veje og pladser i Nordhavnens første etape , Teknik- og Miljøudvalgets møde 21. januar 2014, Københavns Kommune.
 Nordhavns historie , Nordhavn.
 Interaktivt kort over Århusgadekvarteret , Nordhavn.

Noter

Gader i Nordhavnen

Billedvej


Milacopul (Umbrina cirrosa) este un pește răpitor, marin sau salmastricol, bentonic, din ordinul perciforme, care trăiește pe fundurile nisipoase sau mâloase de pe coastele europene și africane ale Oceanului Atlantic, în Marea Mediterană, Marea Roșie, Marea Neagră și Marea Azov. În Marea Neagra este rar întâlnit. În România în tot lungul litoralului; exemplare izolate în complexul Razelm și în melelele de la gurile Dunării. Intră sporadic din Marea Neagră în limanul Nistrului.

Obișnuit are o lungime de  22-40 cm; maximal 1,5 m și 32 kg. Are corpul relativ înalt, comprimat lateral. Spinarea și abdomenul rotunjite. Capul este scurt, cu gura subterminală și prevăzută cu o scurtă mustăcioară pe bărbie în formă de neg. Pe ambele fălci sunt mai multe rânduri de dinți foarte mici; caninii lipsesc. Dorsala unică prezintă o scobitură puternică între partea spinoasă și cea moale. Anala scurtă cu 2 spini, ultimul spin al analei osificat, dar subțire. Caudala ușor excavată, aproape trunchiată, colțurile ei rotunjite. Ventralele cu un spin și 5 radii moi, cu poziție toracică, se inserează puțin în urma pectoralelor. Linia laterală completă, continuându-se și pe caudală; ea este aproape paralelă cu linia spatelui. Marginea posterioară a preoperculului zimțuită; operculul cu o pereche de spini lați, îndreptați înapoi. Solzii acoperă tot corpul și aproape în întregime capul.

Coloritul corpului cenușiu deschis sau brun-gălbui, cu 25-30 dungi brune îndreptate oblic dinapoi înainte pe spate și galben cu reflexe aurii și puncte negre pe laturi. Pe colțul posterior al operculului o pată întunecată. Dorsala, caudala și ventralele cenușii, pectoralele transparente, ușor roșcate și anala roșcată.

Depune icre foarte mici, dar numeroase, în martie-aprilie pe pietre sau plante acvatice, în apropierea litoralului. Iarna se retrage spre adânc. Se hrănește cu pești mici (hamsii, scrumbii albastre, barbuni, etc.), viermi, crustacee, mai rar cu alge. Carnea acestui pește este albă și gustoasă, dar cu oase (mai ales vertebre) mari; specia este însă prea rară în apele României pentru a avea o importanță economică.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Sergiu I. Cărăușu. Tratat de ichtiologie. Editura Academiei Republicii Populare Române, Bucuresti 1952, 804 p.
 George D. Vasiliu. Peștii apelor noastre. București : Edit. Științifică, 1959.
 Th. Bușniță, I. Alexandrescu. Atlasul peștilor din apele R.S. România. București, 1971.
 L. Lustun, I. Rădulescu, V. Voican. Dicționar piscicol. Editura Ceres. București 1978.
 Zaiss, Mario M., et al. "Ontogeny of the digestive tract in shi drum (Umbrina cirrosa L.) reared using the mesocosm larval rearing system." Aquaculture 260.1 (2006): 357-368.

Legături externe

 Peștii din Marea Neagră. EcoMareaNeagra
 Umbrina cirrosa  (Linnaeus, 1758). FishBase
 Umbrina cirrosa. The IUCN Red List of Threatened Species
 Ombrine côtière, Umbrina cirrosa (Linnaeus, 1758). DORIS
 Светлый горбыль, умбрина светлая Umbrina cirrosa (Linnaeus, 1758). Красная книга Украины
 Горбыль светлый - Umbrina cirrosa (Linnaeus, 1758). Красная книга Российской Федерации
 Giuseppe Mazza. Umbrina cirrosa
 Les Sciaénidés (Sciaenidae). Site Passion Pêches

Sciaenidae
Fauna Mării Mediterane
Pești din Marea Neagră
 Pești din România
Pești din Republica Moldova

Milacop


La justice climatique en France désigne à la fois les actions (politiques, manifestations, etc.) en France se réclamant de la justice climatique en tant qu'approche éthique et politique – ainsi que les affaires judiciaires liées à ces actions.

Contexte

Droit international sur le climat

Depuis , la Convention-cadre des Nations unies sur les changements climatiques entend stabiliser .

Depuis , l'Accord de Paris sur le climat prévoit de contenir le réchauffement climatique d'ici à 2100 . L'accord précise aussi qu'il . Selon le Conseil fédéral, l'Accord de Paris sur le climat .

En décembre 2020, le secrétaire général des Nations unies António Guterres déclare :

Affaires en lien avec la stratégie nationale bas carbone 2014-2018

L'« Affaire du siècle »
En mars 2019, quatre ONG (Notre affaire à tous, Greenpeace France, Oxfam France et la Fondation Nicolas Hulot), soutenues par près de 1,8 million de signataires d'une pétition en ligne, engagent une action en justice contre l'État pour dénoncer « l'inaction climatique » de l'État devant la justice. Le , le tribunal administratif de Paris condamne l'État pour « carences fautives à mettre en œuvre des politiques publiques lui permettant d'atteindre les objectifs de réduction des émissions de gaz à effet de serre qu'il s'est fixés ». Après supplément d'instruction, le , le tribunal donne raison aux défenseurs de l'environnement de « l'Affaire du siècle ». Il relève en effet que le plafond d'émissions de gaz à effet de serre fixé par le premier budget carbone pour la période 2015-2018 a été dépassé de  de tonnes « d'équivalent dioxyde de carbone » (Mt CO2eq). L'évaluation du préjudice se faisant à la date du jugement, le tribunal relève que la réduction substantielle des émissions de gaz à effet de serre en 2020, bien que liée de façon prépondérante aux effets de la crise sanitaire de la covid-19 et non à une action spécifique de l'Etat, doit être prise en compte. Il condamne ainsi l'État à la réparation du préjudice constaté de 15 MtCo2eq au plus tard au  au plus tard, sans toutefois assortir cette injonction d'une astreinte.

Le , trois des quatre organisations à l'initiative de l'Affaire du Siècle (Notre Affaire à tous, Greenpeace France et Oxfam France) déposent un nouveau mémoire au tribunal administratif de Paris. Affirmant que l'État n'a pas pris toutes les mesures nécessaires pour réparer le préjudice écologique, elles demandent au tribunal d'exiger de l'État qu'il prenne des mesures supplémentaires et de prononcer une astreinte financière de 1,1 milliard d'euros pour les neuf premiers semestres de retard déjà cumulés (122 millions d'euros pour chaque semestre de retard supplémentaire). Les ONG s'appuient sur la méthode Quinet, du nom d'un haut fonctionnaire ayant publié en 2019 un rapport évaluant « la valeur de l'action pour le climat » à 250 € par tonne de  en 2030. L'objectif de cette démarche est d'obliger le Gouvernement à prendre des mesures structurelles de réduction des émissions de GES .

Affaire de Grande-Synthe
Damien Carême, maire écologiste de Grande-Synthe (Nord), annonce le , qu'il engage un recours contre l'État pour « non-respect de ses engagements climatiques » devant le Conseil d'État. Implantée sur un sol argileux, la ville est en effet, selon ses élus, particulièrement vulnérable aux risques liés au réchauffement climatique, notamment de submersion marine et d'inondation. La ville de Paris, la ville de Grenoble, les associations Oxfam France, Greenpeace France, Notre Affaire à Tous, et la Fondation pour la Nature et l'Homme interviennent en soutien de la démarche du maire. En novembre 2020, le Conseil d'État donne trois mois au gouvernement pour prouver que la trajectoire de réduction des gaz à effets de serre pour 2030 (- 40 % par rapport à 1990) pourrait être respectée sans mesures supplémentaires. Le gouvernement fournit des éléments supplémentaires qui ne convainquent toutefois pas le juge du Conseil d'État qui, le 1er juillet 2021, reconnaît l'insuffisance de la politique climatique gouvernementale pour atteindre les objectifs fixés et ordonne à l'État de prendre, d'ici le 31 mars 2022, des mesures supplémentaires pour atteindre ces objectifs de réduction des émissions de gaz à effet de serre. L'État prend acte de cette décision et précise que cet engagement se traduira notamment par les actions suivantes :
 la publication rapide de l'ensemble des textes d'application de la loi "Climat et Résilience" dès lors que celle-ci aura été adoptée par le Parlement ;
 un engagement politique fort dans l'adoption des nouvelles mesures en cours de discussion au niveau européen et qui couvrent un large champ d'émissions (industrie, transport, aviation, transport maritime). Cet engagement se traduira par une large priorité accordée à la négociation de ce cadre européen lors de la présidence française de l'Union Européenne qui débutera le 1er janvier 2022.

Soutenant que les mesures prises par le Gouvernement ne permettent pas d'assurer l'exécution complète de la décision du , la commune de Grande-Synthe, la ville de Paris, ainsi que les associations Notre Affaire à Tous, Oxfam France, la Fondation pour la nature et l'Homme et Greenpeace France, saisissent de nouveau le Conseil d'Etat, en lui demandant :
 de constater que sa décision du  n'a pas été exécutée à la date du  ;
 de prononcer une astreinte à l'encontre de l'État français (pour non-respect de ses objectifs climat) s'il ne justifie pas avoir pris les mesures de nature à assurer l'exécution de la décision du .
Le Conseil d'Etat rend ainsi une nouvelle décision, le , dans laquelle il estime que, si des mesures supplémentaires ont bien été prises et traduisent la volonté du Gouvernement d'exécuter la décision, il n'est toujours pas garanti de façon suffisamment crédible que la trajectoire de réduction des émissions de GES puisse être effectivement respectée, notamment en prenant en compte le fait que l'Union Européenne a renforcé son objectif de réduction global pour 2030, en le faisant passer de -40 % à -55 % par rapport à 1990. De ce fait, le Conseil d'État enjoint à la Première Ministre de prendre toutes les mesures supplémentaires utiles pour rendre compatible le rythme de diminution réelle des émissions de GES avec la trajectoire de réduction de ces émissions fixée par les budgets carbone en vue d'atteindre les objectifs de réduction fixés pour 2030 et ce, avant le . Aucune astreinte n'est prononcée, l'Etat est toutefois condamné à verser à la commune de Grande-Synthe et à la ville de Paris la somme globale de 4 000 € (soit 2000 € chacune).

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 . Version 2020.
  B. P. Harper (2005) Climate Change Litigation: The Federal Common Law of Interstate Nuisance and Federalism Concerns. Ga. L. Rev., 40, 661 (résumé).
  J. Setzer et R. Byrnes (2019) Global trends in climate change litigation: 2019| London: Grantham Research Institute on Climate Change and the Environment and Centre for Climate Change Economics and Policy, London School of Economics and Political Science (résumé).

Articles connexes

Liens externes

Mouvement social pour le climat
Droit de l'environnement
Écologie politique en France
Politique climatique

Justice climatique en France


İstanbul Hatırası: Köprüyü Geçmek (Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul); yönetmenliğini Fatih Akın'ın, anlatımını Einstürzende Neubauten'ın bas gitaristi Alexander Hacke'nin yaptığı belgesel filmdir.

İşlenen konu İstanbul'daki değişik müzik türleri, müzik kültürleri ve bunların toplum, yaşam, siyaset ve diğer müzik türleriyle olan ilişkileridir.

Belgeselde yer verilen isimler
 Alexander Hacke
 Baba Zula
 Orient Expressions
 Duman
 Replikas
 Erkin Koray
 Ceza
 Mercan Dede
 Brenna MacCrimmon
 Selim Sesler
 Siya siyabend
 Aynur
 Orhan Gencebay
 Sezen Aksu
 Müzeyyen Senar
 İstanbul Style Breakers

Dış bağlantılar
 Filmin Resmi Sitesi  (İngilizce/Almanca)

2004 çıkışlı Türk filmleri
2000'lerde belgesel filmler
Türk belgesel filmleri
Almanya belgesel filmleri
İstanbul'da çekilmiş filmler
Fatih Akın'ın yönettiği filmler
Fatih Akın'ın senaryosunu yazdığı filmler
Hatıra Köprüyü geçmek
Replikas
Türk müziği
Müzik ve müzisyenler ile ilgili belgesel filmler
2000'lerde İngilizce filmler
2000'lerde Türkçe filmler
2000'lerde Almanca filmler

İstanbul Hatırası: Köprüyü Geçmek


Anett Kontaveit (født 24. december 1995 i Tallinn, Estland) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Estland.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Estland
Personer fra Tallinn

Anett Kontaveit


William Henry Harrison (d. 9 Şubat 1773, Charles City ilçesi, Virginia - ö. 4 Nisan 1841, Washington) bir Amerikan General ve  9. Amerika Birleşik Devletleri başkanı 1841 yılında. En kısa süreli Amerikan başkanıdır. Başkanlığı sadece 31 gün sürmüştür. Başkanlığa seçilişinin ardından soğuk bir havada yaptığı oldukça uzun süreli göreve başlama konuşması nedeniyle zatürre oldu ve 1841 yılında öldü.

Hayatı
Harrison, Virginia, Charles City County'de, Kurucu Peder Benjamin Harrison V'nin oğlu olarak doğdu. Amerika Birleşik Devletleri'nin 23. başkanı Benjamin Harrison'ın büyükbabasıydı.On Üç Koloni'de İngiliz asıllı olarak doğan son başkan oldu.  Erken askeri kariyeri boyunca, Kuzeybatı Kızılderili Savaşı'nı etkin bir şekilde sona erdiren bir Amerikan askeri zaferi olan 1794 Düşmüş Kereste Savaşı'na katıldı.  Daha sonra, 1811'de Tippecanoe Muharebesi'nde Tecumseh Konfederasyonuna karşı bir askeri gücü yönetti ve burada "Eski Tippecanoe" takma adını kazandı.  1812 Savaşı'nda Ordu'da tümgeneralliğe terfi etti ve 1813'te Yukarı Kanada'daki Thames Savaşı'nda Amerikan piyade ve süvarilerini yönetti.

Harrison, siyasi kariyerine 1798'de Kuzeybatı Bölgesi Sekreteri olarak atandığında başladı ve 1799'da Temsilciler Meclisi'nde bölge temsilcisi olarak seçildi.  İki yıl sonra, 1812'ye kadar elinde tuttuğu yeni kurulan Indiana Bölgesi'nin valisi oldu. 1812 Savaşı'ndan sonra, 1816'da Eyaletin Meclis'teki 1. bölgesini temsil etmek üzere seçildiği Ohio'ya taşındı. 1824'te,  ABD Senatosuna seçildi;  Mayıs 1828'de Gran Colombia'ya Tam Yetkili Bakan olarak atanmasıyla görev süresi kısaltıldı. Daha sonra, 1836 seçimlerinde Whig Partisi'nin başkan adayı olarak aday gösterilene kadar, North Bend, Ohio'da özel hayata döndü;  Demokrat başkan yardımcısı Martin Van Buren tarafından mağlup edildi.  Dört yıl sonra, parti onu tekrar John Tyler ile birlikte aday gösterdi ve Whig kampanyasının sloganı "Tippecanoe ve Tyler Too" idi.  1840 Birleşik Devletler başkanlık seçimlerinde Van Buren'i yendiler ve Harrison'ı başkanlığı kazanan ilk Whig yaptılar.

Harrison, göreve başladığı sırada 68 yaşındayken, ABD başkanlığını üstlenen en yaşlı kişiydi; bu, Ronald Reagan'ın 69 yaşında göreve başladığı 1981 yılına kadar sahip olduğu bir ayrıcalıktı. onu tarihi başkanlık sıralamasında listeliyor.  Ancak tarihçi William W. Freehling, onu "Kuzeybatı bölgelerinin bugünkü Yukarı Ortabatı'ya evriminde en baskın figür" olarak nitelendiriyor.

Kaynakça

|-

|-

1773 doğumlular
Charles City County doğumlular
Virginia Kolonisi doğumlular
1841 yılında ölenler
18. yüzyılda Amerikalılar
18. yüzyılda Hristiyanlar
19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı generaller
Amerikalı Anglikanlar
Indiana valileri
Amerika Birleşik Devletleri tarihi (1789-1849)
Sepsisten ölenler
Washington, DC'de ölenler
Amerikalı siyasetçiler
Ohio'nun ABD senatörleri
Ohio'nun ABD Temsilciler Meclisi üyeleri

William H. Harrison


An Lepidosperma filiforme in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière. An Lepidosperma filiforme in nahilalakip ha genus nga Lepidosperma, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepidosperma

Lepidosperma filiforme


Hargabrødrene var fire brødre, der levede i 1600-tallet i Færøernes sydligste bygd Sumba. Hargabrødrene kendes fra bogen "Færøske folkesagn og æventyr", 1898 – 1901 eftir Jakob Jakobsen.

Historien om Hargabrødrene
De 4 brødre fra Hørg i Sumba var sønner af stærke-Marjun fra "Laðangarði" i Sumba på Færøerne. De var alle store mænd, og de var kendte for deres styrke. Deres navne var Niclas, Jógvan, Ísak og Peter. De to yngste var tvillinger.

Et efterår var brødrene ude på "Bláaberg" (Ligger mellem Akrar og Víkarbyrgi) for at fange får til juledagene. Det siges at de hver især bar 6 voksne får hjem til bygden.
Giljabonden i Hvalba fik en gang hjælp fra to af brødrene til at fange får. Fårene var dengang halvvilde og svære at fange. Men de to brødre fik samlet en stor flok får i en kløft. Dette blev bonden så glad for at han lovede brødrene, at de skulle få så mange får som de kunne bære fra Hvalba til Sumba. Brødrene tog derefter 7 får hver og bar dem hele vejen hjem til Sumba.

Brødrene havde en ko til "opfedning" i Våg og en vinter var de gået til Våg for at hente den. På vejen hjem blev de ramt af snestorm og folkene i Hørg var bange for at brødrene var frosset ihjel. Men ud på aftenen kom de alle gående hjem. Niclas bar koen, den var faldet om af udmattelse i Lopransdalen.

Der blev ofte sendt bud efter brødrene når sørøvere hærgede på Suðuroy. Engang blev der sendt bud efter alle øens våbenføre mænd, da irske sørøvere hærgede i Hvalba. Bygdefolket i Hvalba var flygtet op i fjeldene for at skjule sig. Brødrene bevæbnede sig med kæppe isat jernpigge, som blev brugt til at dræbe sæler med, og begav sig til Hvalba. Da de kom til Hvalba slog Niclas en sørøver ned med sin kæp og dræbte ham derefter med sørøverens egen kårde, dette skete på et sted der hedder Káragjógv. I Nes-Hvalba dræbte Isak også en sørøver. Dette sted bærer i dag navnet "Íradammin" (Irske-dammen). Niclas og Jógvan forfulgte to af sørøverne, der nu alle havde taget flugten, ned til et sted der hed "Oman í bø". Der slog Jógvan den ene sørøver ihjel. Niclas huggede efter den anden sørøver, men forfejlede sit hug og ramte i stedet et stengærde. Det siges at mærke efter hugget stadig kan ses den dag i dag.
Efterfølgende lykkedes det sørøverne at flygte tilbage til deres skib og sejle bort.

Brødrene blev tilbudt "Store Dimon" som belønning for deres hjælp, men takkede nej til tilbuddet. De mente ikke at der var fugle nok på "Store Dimon" i forhold til Sumba, der dengang var det fugle-rigeste sted på Færøerne.
Sagnet siger at alle 4 brødre døde, da deres båd forliste under fiskeri ved Sumba.

Digt om Hargabrødrene
Forfatteren Poul F. Joensen fra Hørg i Sumba (1898-1972) har digtet et digt om Hargabrødrene. Digtet kaldes Kvæðið um Hargabrøður (Visen om Hargabrødrene).
I 2015 udgav Hamradun et album med færøske kvad/viser i en folk/rock udgave. Personerne bag Hamradun er forhenværende Týr-forsangeren Pól Arni Holm og Uni Debess, En af sangene er Pól F. Joensens  Kvæðið um Hargabrøður.

Noter

Litteratur
Jakob Jakobsen: Færøske folkesagn og æventyr udg. for Samfund til udgivelse af gammel nordisk literatur; 1898

Personer fra Suderø
Folkesagnfigurer fra Norden
Søskende

Hargabrødrene


Memoria cu ferite a fost forma predominată de memorie pentru sistemele de calcul în perioada 1955–1975. Era un tip de memorie cu acces direct. Era formată din ferite, mici inele din materiale magnetice (ferită). Fiecare inel se putea polariza magnetic în cele două sensuri, asociate stărilor "0" și "1", putând astfel stoca un bit de informație. Magnetizarea, numită operație de scriere, respectiv testarea polarizării magnetice, numită operație de citire, se făcea prin fire (linii) care treceau prin inele, fire prin care circulau impulsuri de curent electric. Prin impulsuri corespunzătoare inelele puteau fi magnetizate într-un sens sau altul. Impulsul de citire distrugea starea inelului respectiv, astfel că după citire polarizarea trebuia refăcută printr-o operație de scriere. Cât timp feritele nu erau citite sau scrise ele își mențineau polarizarea existentă, astfel că o asemenea memorie era, în principiu, nevolatilă.

Folosind inele mici și fire subțiri  a crescut în timp, asfel că la sfârșitul anilor 1960 densitatea era de circa 32 Kibiți pe metru cub. Însă obținerea acestei densități a reclamat o manoperă extrem de îngrijită, efectuată sub microscop, care a tot fost necesară, în pofida încercărilor repetate de automatizare a fabricației. Totuși, în timp costul a scăzut de la circa 1 USD pe bit la circa 1 cent pe bit. Apariția la sfîrșitul anilor 1960 a memoriilor cu semiconductori de tip SRAM, respectiv a memoriilor DRAM, ca INTEL 1103, apărute în 1972 la un cost de 1 cent pe bit au diminuat drastic după 1974 aplicațiile pentru memoriile cu ferite.

Descriere

Forma toroidală a feritelor este preferată deoarece circuitul magnetic este închis (fără întrefier), ceea ce face ca fluxul magnetic exterior să fie foarte mic. Asta permite plasarea inelelor unul lângă altul, fără ca fluxurile lor să interacționeze. De asemenea, o dispunere alternativă la 45° a inelelor este favorabilă pentru reducerea cuplajului dintre ele.

Inelele de ferită sunt dispuse într-un plan (o matrice rectangulară, nu neapărat pătrată), iar prin ele trec firele de selecție X și Y, cel de citire S, și, la începuturi, și firele de inhibare Z. Materialul din care sunt făcute trebuie să aibă o  înaltă, capacitatea de a-și păstra starea de magnetizare și o coercivitate mică, ca energia de schimbare a sensului magnetizării să fie mică.

Într-un ciclu de memorie se poate accesa un singur bit (inel de ferită) dintr-un plan. Pentru a accesa un cuvânt (format din 2 octeți, mod de acces al memoriei obișnuit în epocă), cei 16 biți corespunzători sunt plasați în 16 planuri diferite (așa-zisa structură 2½ D), planurile fiind accesate simultan, rezultând accesul "paralel" al biților din cuvânt.

Modul de funcționare
Schimbarea sau nu a polarizării unui inel se bazează pe fenomenul de histerezis al feritelor. Împulsurile de curent prin fire generează un câmp magnetic, însă doar un câmp magnetic de intensitate suficientă poate schimba sensul magnetizării. Prin fire se transmit impulsuri având intensitatea la jumătate față de cea necesară polarizării. Un câmp suficient pentru polarizare este generat prin acțiunea combinată a unui fir de selecție de tip X și a altuia de selecție de tip Y. La un impuls printr-un anumit fir "de selecție" X simultan cu unul în același sens printr-un anumit fir "de selecție" Y doar inelul prin care trec ambele fire va fi "scris", celelalte inele prin care trec firele X sau Y, fiind supuse doar unui câmp magnetic cu intensitatea la jumătate din cea necesară, nu-și vor schimba polarizarea. Inelele prin care nu trec nici firul X respectiv, nici cel Y nu vor fi supuse niciunui câmp magnetic, ca urmare nici ele nu-și vor schimba polarizarea. Sensul impulsurilor prin firele X și Y determină sensul fluxului magnetic prin inelul "selectat", respectiv polarizarea sa în stările "0" sau "1".

Citire și scriere

Pentru a citi informația dintr-un inel, circuitele vor seta starea inelului respectiv la "0" prin trimiterea impulsurilor corespunzătoare prin firele X și Y care trec prin el.
 Dacă înainte starea inelului a fost "0", polarizarea sa nu se schimbă, iar în firul S apare un impuls de tensiune.
 Dacă înainte starea lui a fost "1", atunci el își schimbă polarizarea, iar impulsul de tensiune din firul S apare după o mică întârziere.

Citirea impulsului din firul S se face în momentul când ar trebui să apară impulsul corespunzător stării "1". Detectarea impulsului în firul S înseamnă că anterior polarizarea inelului era "1", iar lipsa impulsului înseamnă că polarizarea sa era "0". Întârzierea răspunsului este timpul de acces al memoriei. După citirie polarizarea inelului este în ambele cazuri "0" — prin urmare operația de citire este distructivă. Pentru a nu se pierde informația, polarizarea anterioară a inelului trebuie refăcută imediat printr-o operație de scriere. Timpul de acces plus cel de rescriere formează ciclul memoriei.

Pentru a scrie informația într-un inel, acesta trebuie să fie polarizat inițial în starea "0", care se obține printr-o operație de citire.
 Pentru a scrie un "1" prin firele X și Y se trimit impulsuri în sens invers față de operația de citire. Inelul de la intersecția firelor X și Y își va schimba polarizarea, trecând în starea "1".
 Pentru a scrie un "0" se trimite și un impuls prin firul Z, ceea ce diminuează la jumătate câmpul magnetic generat de impulsurile prin firele X și Y, rezultând un cîmp magnetic insuficient pentru a comuta inelul din starea "0" în starea "1".

Firul de citire S este folosit doar în momentul citirii, iar firul Z doar în momentul scrierii. De aceea ulterior firul Z a fost eliminat, funcția sa fiind preluată de firul S, impulsurile prin el fiind coordonate de circuitele controlerului memoriei. Perfecționări ulterioare au scurtat la jumătate ciclul memoriei prin suprapunerea rescrierii unui inel cu citirea altuia, precum și memorarea stării unui inel într-un registru și refacerea stării lui în următorul ciclu de citire/scriere. De asemenea, au fost combinate firele, existând arhitecturi în care printr-un inel trec doar două fire.

Performanțe și utilizări
Primele memorii cu ferite au avut un ciclu al memoriei de 6 µs, care la începutul anilor 1970 a scăzut la 1,2 µs și la 0,6 µs la mijlocul anilor 1970. Performanțe de vârf în epocă au avut calculatoarele , care aveau un ciclu al memoriei de 1,0 µs în 1964.

Atuurile acestui tip de memorie sunt fiabilitatea înaltă, nevolatilitatea, faptul că nu este nevoie de curent electric pentru a conserva informația, insensibilitatea la impulsuri electromagnetice și radiații, ceea ce le recomandă pentru aplicații militare și aerospațiale. De exemplu cu astfel de memorii a fost echipată naveta spațială Challenger, a cărei memorie a rămas funcțională chiar și după accidentul din 1986.

Note

Legături externe

  Interactive Java Tutorial - Magnetic Core Memory National High Magnetic Field Laboratory
  Core Memory at Columbia University
  Navy Manual
  Core Memory on the PDP-11
  Core memory and other early memory types accesat 2016-06-20
  Coincident Current Ferrite Core Memories Byte magazine, July 1976
  Casio AL-1000 calculator – Shows close-ups of the magnetic core memory in this desktop electronic calculator from the mid-1960s.
  Still used core memory in multiple devices in a German computer museum
  Background on core memory for computers

Memorii nevolatile
Istoria informaticii

Memorie cu ferite


ŽNK Trnje, ženski je nogometni klub iz Trnovca Bartolovečkoga.

Povijest
Ženski nogometni klub Trnje oformljen je u travnju 2009. godine.

Izvori

Trnje

ŽNK Trnje Trnovec Bartolovečki


Castillo de Locubín, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı doksan yedi belediyesinden biridir. 2002 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 4.971 kişidir.

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Castillo de Locubín


A Temporada 2022-23 da ProA foi a 17ª edição da competição de secundária do basquetebol masculino da Alemanha segundo sua pirâmide estrutural. É organizada pela 2.Bundesliga GmbH sob as normas da FIBA.

Clubes participantes

Para a atual temporada permanecem quinze equipes que disputaram a temporada 2021-22 somados ao Gießen 46ers rebaixado da BBL 2021-22 e Dresden Titans e WWU Baskets Münster que conseguiram promoção da terceira divisão por critérios desportivos. A equipe do Rostock Seawolves foi admitido na Bundesliga 2022-23

Temporada regular

Tabela de classificação

Partidas

Playoffs

Quartas de finais

Semifinais

Final

Promoção e rebaixamento

Promovidos para a BBL

Tigers Tübingen
RASTA Vechta

Rebaixados para a ProB

 Bayer Giants Leverkusen
 wiha Panthers Schwenningen

Artigos relacionados

 Bundesliga
 2.Bundesliga ProB
 Regionalliga
 Seleção Alemã de Basquetebol

Temporadas da ProA
2023 no basquetebol

Temporada da ProA de 2022-23


Ploča Sangihe je nedavno (1990-ih) postulirana mikroploča unutar zone sudara Molučkog mora u istočnoj Indoneziji.

Regionalna tektonika
Tektonsko okruženje regije Molučkog mora je jedinstveno. To je jedini globalni primjer aktivnog sudara dvaju lukova gdje se oba luka subduciraju i tonu u dno oceanskog bazena. Na ploču Molučkih mora su nasjele mikroploče Halmahera i Sangihe. Cijela ova složena struktura je poznata kao Zona sudara Molučkog mora.

Geolozi se još ne slažu u potpunosti s postojanjem Sangihe kao tektonske ploče odvojene od ploče Molučkih mora. Neki vide Sangihe kao zapadni dio ploče Molučkog mora, baš kao što smatraju Halmaheru istočnim dijelom te ploče. Ono što je očito do danas je da je ploča Sangihe bila dio ploče Molučkog mora potopljene tijekom neogena između 45 Ma i 25 Ma.

Seizmički podaci pokazuje da Sangihe na zapadu doseže dubinu od oko 650 km. I Sangihe i Halmahera su izloženi površini, dok je ploča Molučkog mora u potpunosti potopljena ispod ove dvije mikroploče. Južna granica ploče Molučkog mora također je granica Filipinske morske ploče i Australske ploče, a pomiče se prema sjeveru. Budući da su ploča Sangihe i ploča Halmahera u kontinuitetu s pločom Molučkog mora, to implicira da se sve tri ploče kreću prema sjeveru u plaštu s Australskom pločom.

Izvori

Sangihe

Ploča Sangihe


El término Semiónovka (), Semionovca (), Siamiónauka (en bielorruso: Сямёнаўка) o Semiónivka () puede referirse a:

Localidades

Semiónovka (Armenia), localidad de Armenia.

Siamiónauka (Gomel), localidad de la provincia de Gomel, en Bielorrusia.
 Siamiónauka (Hrodna), localidad de la provincia de Hrodna, en Bielorrusia.

Semiónovca (Hînceşti), localidad del distrito de Hînceşti, en Moldavia.
 Semiónovca (Stefan Vodă), localidad del distrito de Ştefan Vodă, en Moldavia.

Semiónovka (Chishmý, Bashkortostán), localidad del raión de Chishmý de la república de Bashkortostán, en Rusia.
 Semiónovka (Meleúz, Bashkortostán), localidad del raión de Meleúz de la república de Bashkortostán, en Rusia.
 Semiónovka (Karáchev, Briansk), localidad del raión de Karáchev del óblast de Briansk, en Rusia.
 Semiónovka (Mglin, Briansk), localidad del raión de Mglin del óblast de Briansk, en Rusia.
 Semiónovka (Rognédino, Briansk), localidad del raión de Rognédino del óblast de Briansk, en Rusia.
 Semiónovka (Sevsk, Briansk), localidad del raión de Sevsk del óblast de Briansk, en Rusia.
 Semiónovka (Výgonichi, Briansk), localidad del raión de Výgonichi del óblast de Briansk, en Rusia.
 Semiónovka (Kushchóvskaya, Krasnodar), localidad del raión de Kushchóvskaya del krai de Krasnodar, en Rusia.
 Semiónovka (Sochi, Krasnodar), localidad de la unidad municipal de la ciudad-balneario de Sochi del krai de Krasnodar, en Rusia.
 Semiónovka (Ust-Labinsk, Krasnodar), localidad del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar, en Rusia.
 Semiónovka (Marí-Turekski, Mari-El), localidad del raión de Marí-Turetski de la república de Mari-El, en Rusia.
 Semiónovka (Yoshkar-Olá, Mari-El), localidad del ókrug urbano de Yoshkar-Olá de la república de Mari-El, en Rusia.
 Semiónovka (Zvenígovo, Mari-El), localidad del raión de Zvenígovo de la república de Mari-El, en Rusia.
 Semiónovka (Nizhni Nóvgorod), localidad del óblast de Nizhni Nóvgorod, en Rusia.
 Semiónovka (Kaláchinsk, Omsk), localidad del raión de Kaláchinsk del óblast de Omsk, en Rusia.
 Semiónovka (Známenskoye, Omsk), localidad del raión de Známenskoye del óblast de Omsk, en Rusia.
 Semiónovka (Kurmanáyevka, Oremburgo), localidad del raión de Kurmanáyevka del óblast de Oremburgo, en Rusia.
 Semiónovka (Ponomariovka, Oremburgo), localidad del raión de Ponomariovka del óblast de Oremburgo, en Rusia.
 Semiónovka (Kinel-Cherkasy, Samara), localidad del raión de Kinel-Cherkasy del óblast de Samara, en Rusia.
 Semiónovka (Neftegorsk, Samara), localidad del raión de Neftegorsk del óblast de Samara, en Rusia.
 Semiónovka (Novokúibyshev, Samara), localidad del raión de Novokúibiyshev del óblast de Samara, en Rusia.
 Semiónovka (Sarátov), localidad del óblast de Sarátov, en Rusia.
 Semiónovka (Demídov, Smolensk), localidad del raión de Demídov del óblast de Smolensk, en Rusia.
 Semiónovka (Róslavl, Smolensk), localidad del raión de Róslavl del óblast de Smolensk, en Rusia.
 Semiónovka (Yérshichi, Smolensk), localidad del raión de Yérshichi del óblast de Smolensk, en Rusia.
 Semiónovka (Tomsk), localidad del óblast de Tomsk, en Rusia.
 Semiónovka (Tula), localidad del óblast de Tula, en Rusia.
 Semiónovka (Tomsk), localidad del óblast de Tomsk, en Rusia.
 Semiónovka (Uliánovsk), localidad del óblast de Uliánovsk, en Rusia.
 Semiónovka (Dubovka, Volgogrado), localidad del raión de Dubovka del óblast de Volgogrado, en Rusia.
 Semiónovka (Kamishin, Volgogrado), localidad del raión de Kamishin del óblast de Volgogrado, en Rusia.
 Semiónovka (Kikvidze, Volgogrado), localidad del raión de Kikvidze del óblast de Volgogrado, en Rusia.
 Semiónovka (Kalach, Vorónezh), localidad del raión de Kalach del óblast de Vorónezh, en Rusia.
 Semiónovka (Vérjniaya Java, Vorónezh), localidad del raión de Vérjniaya Java del óblast de Vorónezh, en Rusia.
 Semiónovka (Bréitovo, Yaroslavl), localidad del raión de Bréitovo del óblast de Yaroslavl, en Rusia.
 Semiónovka (Pereslavle, Yaroslavl), localidad del raión de Pereslavle del óblast de Yaroslavl, en Rusia.

Semiónovka, población de Kramatorsk, en el óblast de Donetsk.

Otros

 Río Semiónovka, río de la cuenca del Don, en Rusia

Semiónovka (desambiguación)


Not at Home er en dokumentarfilm instrueret af Katja Adomeit, Shahrbanoo Sadat efter manuskript af Katja Adomeit.

Handling
En ung, afghansk pige venter på et trøstesløst asylcenter i Tyskland på enten at få asyl, eller at blive hentet om natten og tvunget til lufthavnen. En ung mand sultestrejker i stedets kantine med læberne syet sammen i protest, og en ordløs og platonisk tiltrækning opstår imellem de to. I Kabul besøger vi en familie med en far, hvis ansigt vi aldrig ser, men som fra et hjørne i stuen sidder og kommanderer rundt med sin kone og sine mange døtre, der imidlertid ikke har til sinds at tage imod hans råd og ordrer uden stædigt at give igen. "Not at Home" er et stykke realisme fra et bekymrende øjeblik i landets historie, hvor de internationale tropper er på vej hjem fra Afghanistan og efterlader et folk, om hvem vi egentlig ved ganske lidt, til en uvis skæbne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Dokumentarfilm fra Danmark

Not at Home


Lazer (İngilizce: Laser) ışığın uyarılmış radyasyon ile yükseltilmesini sağlayan bir optik düzenektir. İsmini "Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation" kelimelerinin baş harflerinden alır ve bu, "ışığın uyarılmış ışıma ile yükseltilmesi" anlamına gelir. İlk lazer, 1960 yılında Theodore Maiman tarafından Charles Townes ve Arthur L. Schawlow'un teorileri baz alınarak üretilmiştir. Lazerin ışıktan daha düşük mikrodalgafrekanslarında çalışan versiyonu olan "maser" (Microwave Amplification by Stimulated Emission of Radiation) ise Townes tarafından 1953 yılında bulunmuştur.

Lazerler, fotonları uyumlu bir hüzme şeklinde oluşturur. Lazeri diğer ışık kaynaklarından ayıran ana özellik lazer ışınının "uyumlu" (coherent) olmasıdır: bu ışık hüzmesinin çok ufak bir bölgeye odaklanabilmesini ve tek renk ışık üretilebilmesini sağlar. Lazerler aynı zamanda femtosaniye darbeler ("ultra kısa darbe") üretebilmektedir.

Lazerin ana çalışma prensibini oluşturan uyarılmış ışıma konsepti ilk olarak 1917 yılında Albert Einstein tarafından öne sürülmüştür. 1960 yılında Theodore Maiman yakut kristalinden lazer ışımasını elde etmiş ve lazerinin varlığını kanıtlamıştır. Günümüzde lazer ışını endüstriyel süreçlerde, mühendislik alanında, tıpta, bilimsel araştırmalarda, meteorolojide, fiber optik iletişim, holografide ve savunma donanımlarında kullanılmaktadır.

Terminoloji

Lazer kelimesi "ışığın uyarılmış ışıma ile yükseltilmesi" tamlamasının İngilizce bir akronimi olarak ortaya çıkmıştır. Bu kullanımdaki ışık kelimesi sadece görünür ışığı ima etmez; elektromanyetik spektrumun farklı bölgelerine tekabül eden frekanslar için lazerler üretilebilir. Bunlara kızılötesi lazerler, morötesi lazerleri, X ışını lazerleri ve varsayımsal gama ışını lazerleri örnek gösterilebilir. Lazerin mikrodalga ve radyo frekansı tayfında çalışan versiyonları daha önce üretildiğinden bu aygıtlar mikrodalga veya radyo lazerlerinden ziyade maser olarak bilinmektedir. Eski teknik literatürde lazerler "optik mazerler" olarak biliniyordu; bu terim günümüzde kullanılmamaktadır. Lazer teriminin kendisi fizikçi Gordon Gould tarafından bulunmuştur.

Kendi başına ışık üreten lazerler teknik olarak optik yükseltgeçlerden ziyade optik osilatörlerdir. Bu nedenle mizahen "loser" ("light oscillation by stimulated emission of radiation") kısaltmasının daha doğru olduğu öne sürülmektedir. İngilizce'deki "to lase" (ışımak) fiili ise bu terimden gelmiştir ve lazer fiziği literatüründe sıklıkla kullanılmaktadır.

Çalışma prensibi

Uyarılmış ışıma ve nüfus terslemesi

Lazerin temeli atom veya molekül enerji düzeyleri arasındaki elektron geçişleri ile oluşan ışık fotonlarına dayanır; bu temelde bir kuantum teorisidir. Bir atomun iki enerji düzeyi  ve  olsun ve  farzedelim. Minimum enerji ilkesine göre atom veya moleküller düşük enerji seviyesinde olmak istediklerinden  seviyesindeki elektron kendiliğinden  seviyesine inecektir. Ama bu sırada enerjisi  olan bir foton salar. Burada  fotonun frekansıdır. Eğer elektron bu salınımı kendiliğinden yaparsa salınan fotonun yönü tamamen rastgeledir; bu fotonun yayılımına "kendiliğinden ışıma" (spontaneous emission) adı verilir. Ancak eğer  düzeyindeki elektron  enerjisindeki başka bir fotonla etkileşerek  düzeyine inerse bu şekilde salınan fotonun yönü ve fazı geçişe etki eden fotonla aynı olacaktır. Bu ikinci geçiş biçimine "uyarılmış ışıma" (stimulated emmision) denir ve lazerin çalışmasının ana ilkesidir. Uyarılmış ışımada çıkan foton asıl foton ile uyumlu veya "koherenttir" (coherent): bu, iki fotonun aynı frekans, faz ve polarizasyona sahip olduğunu ifade eder.

Çok sayıda atomdan oluşan bir sistemde ise başlangıçta atomlar en alt enerji düzeyinde bulunduklarından bir şekilde atomların  düzeyine çıkarılması gerekir. Bu pompalama ("pumping") olarak adlandırılır. Ayrıca  ve  arasındaki geçişten lazer ışığı elde edebilmek için atomların  düzeyinde kalma süreleri  düzeyinde kalma sürelerinden uzun olmalıdır. Ancak bu şekilde  düzeyinde bulunan atomların sayısı daima artacaktır. Bu ilke nüfus terslenmesi (population inversion) olarak bilinmektedir. Nüfus terslenmesi olmadan lazer operasyonu gerçekleşemez. İki düzeyli atomik sistemlerde nüfus terslenmesi gerçekleşememektedir; bu nedenle yaygın olarak üç veya dört düzeyli lazer sistemleri kullanılır. Lazer düzeylerindeki uyarılmış ışıma Einstein katsayıları ile modellenebilir.

Lazer ışıması bir Gauss ışını olarak hesaplanabilmektedir. Uyumlu ışıklar Hermite-Gaussian modlarının toplamı olarak yazabilir; bu modlar Helmholtz dalga denkleminin paraksiyal yakınsama ile çözümü aracılığı ile elde edilir. Silindirik koordinatlarda simetrik olan ışınlar için ise Laguerre-Gaussian modları kullanılır ve bu modlar genel Laguerre polinomları cinsinden yazılır.

Kazanç ortamı ve optik kovuklar
Lazerde nüfus terslenmesinin gerçekleştiği ortam "kazanç ortamı" (gain medium) olarak bilinmektedir. Bu ortamın pompalanma yöntemi lazer tipine göre değişiklik gösterir: birçok lazer tipi başka dalga boyunda bir ışık ile pompalanabilirken (optik pompalama), lazer diyotlarında elektrik akımı kullanılır. Kazanç ortamında kuvvetlenen ışığın salınabilmesi için bir optik kovuğa yerleştirilmesi gerekir; lazer ışını bu kovukta yansıma yaparak rezone olur. Birçok lazerde Fabry-Pérot interferometresi ya da halka kovuğu tarzı konfigürasyonlar kullanılır. En basit kovuk konfigürasyonu olan Fabry-Pérot interferometresinde ışık birbirine paralel ve kısmen yansıtıcı iki ayna arasında yansıma yapar. Tercihen rezonans grafiğinin sivri olması beklenir: bu şekilde lazer renk spektrumu açısından daha seçici olur. Bu sivrilik kalite faktörü ile gösterilebilir. Nitrojen lazeri gibi bazı lazer tiplerinde ise kovuk kullanılması gerekmez. "Foton ömrü" (photon lifetime) kavramı ise optik kovuk teorisinden çıkmıştır ve lazerin salınım eşiği için önem arz eder. Kovuk formülleri kullanılarak lazer kazancı hesaplanabilir.

Lazer operasyonu
Lazerler, uygulamalarına göre ışığı sürekli bir ışık hüzmesi ya da bir ışık darbesi şeklisinde gönderebilir. "Sürekli dalga lazerlerinde" (continuous-wave laser ya da CW laser) sürekli bir pompalama ile emisyonun ve kayıpların dengelenmesi gerekir. Darbe lazerler ("pulsed operation") ise ışığı çok kısa süreli ama kuvvetli darbeler ve nabızlar halinde gönderir. Lazerlerde darbe operasyonu farklı şekillerde gerçekleştirilebilir: iki yaygın metod Q-anahtarlaması (Q-switching) ve mod-kilitlemesidir (mode-locking). Q-anahtarlamasında düşük kalite faktörlü bir kazanç ortamı pompalanır; bu durumda kazanç faktörü eşiğin altında olduğundan ışıma olmaz ama büyük oranda nüfus terslemesi gerçekleşir. Kovuğun kalite faktörü aniden arttırıldığında ani ve kısa süreli bir ışıma darbesi tetiklenebilir. Q-anahtarlaması sürekli dalga lazerleri ile aynı etkinlik seviyesine ve ortalama güce sahiptir; buna karşın Q-anahtarlamasında lazerin darbe genişliği çok daha küçüktür. Mod-kilitlenmesi ise lazerin rezonant kovuğundaki salınım modlarının fazlarının kilitlenmesi ile sağlanır: aynı fazlı bu modların üst üste gelmesi çok küçük bir darbenin oluşmasını sağlar.

Tarihi

İlk pratik lazer 1960 yılında pembe renkli yakut ile yapıldı. Atif bölgenin çeşitliliği çok arttı. Hatta pompalanmaya uygun her şeyden lazer olabileceği düşüncesi hakim oldu. Kullanılan aktif ortamın fiziksel doğasına bağlı olarak lazerleri, yalıtkan lazerler, yarı iletken lazerle, gaz ve boya lazerleri olmak üzere dört gruba ayırabiliriz.

 Katkılanmış yalıtkan lazer: Burada aktif ortam bir katı içine gömülmüş safsızlık iyonlarından ibarettir. Normal olarak mevcut yapıdaki iyonlar yerine girerler. Mevcut örgü de önemlidir, çünkü ısısal iletim, ısısal genişleme lazerin oluşturacağı güç düzeyleri belirlemek için önemlidir. Bunun dışında mevcut yapı safsızlık iyonlarının enerjisini etkiler, öyle ki aynı iyon farklı örgülere katkılandığı zaman biraz farklı dalga boylarında lazer elde edilir. Bizim açımızdan en önemli iyonlar geçiş metal iyonları ve nadir toprak elementi iyonlarıdır.
 Yakut lazer: Tarihte ilk başarılı lazerdir. Lazer geçişi 694 nm arasındadır. Buna göre yakut üç düzeyli bir lazer sistemidir. Toplam iyonların sayısının yarısından fazlası E kare düzeyine pompalanır ve nüfus terslenmesi oluşturulur. Pompalama, parıltı tüpüyle yapıldığı zaman hızlı bozunumlar geniş bandlardan geçer. Yüksek basınçlı cıva ark lambası pompalama için sıkça kullanılır.
 Alexandrite lazer: Yakut ile aynı spektroskopiye sahiptir ve 1973 yılında 680 nm dalga boyunda lazer ışığı veren üç düzeyli lazer olarak yapıldı. Bununla birlikte, son zamanlara daha uzun dalga boylu lazer elde edildi ve dört düzeyli lazer pompalama belirtgenleri gösterdi. Bundan başka, lazer dalga boyu 700-820 nm arasında değiştirilebildi. Bu özellik ayarlanabilen lazerin ilk örneği oldu.
 Nd:YAG lazer: Neodimyum iyonu örgüde itriyum iyonunun yerine geçer. Katılama, maksimum 0,015 eV düzeyindedir. Dört düzeyli bir lazerdir.
 Yarı iletken lazer: Katı maddelerden yapılmış olmasına rağmen yarı iletken lazer hem enerji hem de pompalama mekanizmaları bakımından yalıtkan katkılı lazerleri oldukça farklıdır. Yalıtkanlardaki atomların tek enerji düzeyleri gözlenirken yarı iletkenlerdeki elektronlar geniş bantlı enerji düzeylerini işgal eder. Her band yakın biçimde ilgili değil, fakat bütün olarak maddeye aittir. Katının, başlangıçta birbirinden iyice uzak atomları, birbirine yakın getirmek ve bir topluluk elde etmek olarak düşünülebilir.
 He-Ne lazer: Günümüzde de en yaygın atomik lazer He-Ne lazerdir. Bu lazer aktif ortamı 10 kısım helyum ve 1 kısım neondan oluşur. Bu karışım, birkaç milimetre çapında dar delikli ve 0,1–1 m uzunluğunda 10 torr basıncında bir borudur. Bir boşalma oluşturulur. Boşalma başladığında tüpün direnci azalır, akımı sınırlandırmak için güç kaynağına seri bir diren. ilave edilir. Lazer geçişleri neon enerji düzeyleri arasında olur. Dört temel lazer geçişi 3,39 μm, 1,15 μm, 632,8 nm, 543,5 nm dalga boylarına sahiptir. Her geçişin başlama veya sonlanma düzeyleri ortaktır. Buna göre geçişler birbirleriyle adeta yarışırlar, istenmeyen dalga boylarına karşı dikkatli önlemler alınmalıdır. Çoğu kez amaçlanan hedef, gereksinen lazer hücresini, sadece istenen dalga boyunda yansıtıcı yapmaktır.

Lazer ışınının yönü

Yönü sabit olan lazer ışını çok düşük alıcılıdır. Lazer ışınının yönlülüğü önemli avantaj sağlar. Bunlar;

 Düşük çaplı ışınlarda yüksek enerjiler oluşması
 Mesafeye göre ışın açısının az değişmesi
 Işının ortamda az miktarda dağılması
 Odaklanmanın istenilen bölgelerde kolay oluşması.

Lazerden gönderilen ışının yön açısı ɑ lazerin yapısındaki malzemenin cinsine bağlıdır. Bu açı lazer çeşitlerine göre değişim göstermektedir. Lazerin
yapısında özel optik elemanlar kullanılırsa ɑ açısı birkaç sekunde kadar  düşürülebilir. Cisim üzerine odaklanan lazer ışınının çapı birkaç mikrometre
kadardır.

Kullanım alanları

Günlük hayattaki ilk kullanımı 1974 yılında oldu. Süpermarketlerin barkod okuyucuları, daha sonra 1982 yılında tanınan lazer disk okuyucu ve kompakt disk çalarlar ilk lazer donanımlı cihazlardır. Çoklu ortam sunumlarında, reklamcılıkta, açık hava mekanlarının vitrin düzenlemesinde, oyunların özel efektlerinde, müzelerde, kulüplerde, konserlerde, tıpta, iletişim alanlarında lazer kullanılır. Lazer yazıcı, CD çalar yaygın kullanım alanlarındandır.

Endüstride kullanımı

Lazerin endüstride kullanılması için çeşitli özelliklerden yararlanılır.

Tek yönde gitmesi

Lazerin en önemli özelliği tek yönde gitmesidir. Küçük dağılma açısı lazer ışınının taşıdığı enerjinin kolaylıkla toplanıp bir alan üzerine odaklanabileceği anlamına gelir.

Şerit genişliği

Lazer ışını tek renkli olmasına rağmen lazer spektral içeriği lazer ortamının şerit genişliği kadar olabilir. Spektral olarak saf olan lazer ışınları bilimsel araştırmalarda kullanılır.

Işının uyumluluğu

Uyarılan dalga, uyarıcı dalga ile aynı fazdadır. Buna göre her iki dalganın uzay içerisinde elektrik alanlarının değişmesi aynıdır. Başka bir uyumluluk ise zamana bağlı uyumluluktur. Işık spektrumu spektrometre adı verilen bir aletle ölçülür.

Parlaklık

Lazer ışınının önemli bir özelliği, diğer tüm kaynakların ışınlarına göre daha parlak olmasıdır.

Odaklanma özelliği

Lazer ışınlarının odaklanması dalga boylarına göredir. Bu özellik, CW lazer ile kesme işlerinde, etiket okuyan cihazlarda kullanılır.

Tıpta kullanımı

Hastalıkların teşhis ve tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Göz hastalıklarının tedavisi, mikro cerrahi uygulamalarında yaygın kullanılır.

Cerrahide lazerin en başarılı olduğu kullanım alanlarından biri de göz hastalıklarının tedavisinde kullanılan ışıkla pıhtılaştırma yoludur. Ağ tabakadaki kan damarları bozulunca, küçük ve çok zayıf yeni damarlar oluşur. Bu damarlar kolay kopabileceği için kanamalara sebep olur. Işıkla pıhtılaştırma yöntemi ağ tabakanın ilgili yerlerini yakarak yeni damarların oluşmasını engeller.

Lazer türleri

Kaynakça

Ek kaynaklar

Dış bağlantılar

 Lazer fiziği ve ansiklopedisi (İngilizce)
 Deneysel ve amatör fizikçiler için lazer rehberi (İngilizce)
 Lazer dinamiği simülasyon kodu  (İngilizce)

Ayrıca bakınız
 Lazer konularının listesi
 Lazer fiziği
Lazer cerrahisi
Lazer soğutma
Lazer mesafe ölçer
Lazer ışını kaynağı
Lazer silahı
Lazer koagülasyon
Lazer ışık gösterisi
Kuantum kuyusu lazeri
Havadan lazer tarama
Lazer güdümlü bomba
Yumuşak lazer desorpsiyonu
Lazer sprey iyonizasyonu

1960 tanıtımları
Fizik mühendisliği
Optik aletler
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Sovyet icatları
Rus icatları
Kuantum optiği
Fotonik

Lazer


Hvíthlynur (fræðiheiti: Acer argutum) er hlyntegund sem er ættuð frá fjöllum Japans (í 800 til 1900 m. hæð). Hún verður allt að 10m há.

Safinn er nýttur beint til drykkjar eða unninn í sýróp.

Tilvísanir

Hlynir

Hvíthlynur


Black Flag 1976 yılında Hermosa Beach, Kaliforniya'da kurulmuş bir hardcore punk grubudur. Grubun kurucusu olan gitarist ve söz yazarı Greg Ginn, grubun aktif olduğu süre boyunca tek devamlı üyesi olmuştur. İlk hardcore punk gruplarından biri olarak kabul gören Black Flag, 1986'da dağıldıktan sonra kısa bir süreliğine 2003'te ve 2013'te yeniden aktif olmuştur.

Black Flag'in müziği Ramones'un sade punk rock tarzı ile atonal soloları ve sık tempo değişimlerini birleştirmiştir. Grubun çoğunlukla Ginn tarafından yazılan sözleri, dönemin diğer punk rock gruplarında da olduğu gibi, Anti-otoriteryen and anti-konformist mesajlar içermekteydi. Şarkı sözlerinde tasvir edilen konular arasında sosyal izolasyon, nevroz, yoksulluk ve paranoya da bulunmakla beraber, bu konular Henry Rollins'in 1981'de gruba vokalist olarak katılması ile daha ayrıntılı işlendi. Grubun albümlerinin çoğu Ginn'in bağımsız plak şirketi SST Records aracılığıyla yayımlandı.

1980'li yıllar boyunca Black Flag'in müziği birçok değişime uğramadı. Bu değişimler grubun ilk dönem hayran kitlesinin bir kısmı tarafından benimsenmiş olsa da  bir kısmını da gruba yabancılaştırdı. Grup, hardcore punk tarzının yaratılmasında önemli bir role sahip olmakla beraber Amerika'nın Batı Yakası'ndaki birinci dalga punk rock akımının öncüsü oldu ve dünya çapında punk kültürü etkiledi. Müziğine heavy metal melodileri ve ritimleri katan ilk punk rock gruplarından olan Black Flag, özellikle Ginn'in gitar melodileri başta olmak üzere müziğinde free caz, breakbeat and modern klasik müzik unsurlarını birleştirdi ve albümleri ile konserlerine enstrümentel parçalar ekledi. Çağdaşlarının "3 akor" formatında daha hızlı bir müzik yaptığı bir dönemde daha uzun, yavaş ve teknik parçalar çalan grup, sonuç olarak kendi dönemlerindeki birçok punk rock grubundan daha eklektik bir diskografi oluşturdu.

Black Flag, sahip oldukları DIY punk etiği ve estetiği ile punk kültüründe saygın bir yer kazanmıştır. Grup, aynı zamanda 1980'lerde birçok punk rock grubunun da katıldığı bağımsız DIY plak şirketi akımının da öncüsü olmuştur. Amerika'da, Kanada'da ve Avrupa'da verdikleri konserlerle grup  kült statüsüne ulaşmıştır.

Üyeler
Günümüzdeki üyeler
 Greg Ginn – gitar (1976–1986, 2003, 2013–günümüz)
 Mike Vallely - vokaller (2003, 2013-günümüz)
 Tyler Smith - bas gitar (2014-günümüz)
 Brandon Pertzborn – bateri (2014–günümüz)

Eski üyeler
 Keith Morris – vokaller (1976–1979)
 Raymond Pettibon – bas gitar (1976)
 Glen "Spot" Lockett – bas gitar (1976–1977)
 Chuck Dukowski – bas gitar (1977–1983)
 Brian Migdol – drums (1976–1979)
 Roberto "ROBO" Valverde – bateri (1979–1981, 2003)
 Ron Reyes – vokaller (1979–1980, 2013)
 Dez Cadena – gitar (1981–1983, 2003), vokaller (1980–1981, 2003)
 Henry Rollins – vokaller (1981–1986)
 Emil Johnson – bateri (1982)
 Chuck Biscuits – bateri (1982)
 Kira Roessler – bas gitar (1983–1985)
 Bill Stevenson – bateri (1983–1985)
 Anthony Martinez – bateri (1985–1986)
 C'el Revuelta – bas gitar (1986, 2003)
 Gregory Moore – bateri (2003, 2013)
 Dave Klein – bas gitar (2013)

Diskografi

 Damaged (1981)
 My War (1984)
 Family Man (1984)
 Slip It In (1984)
 Loose Nut (1985)
 In My Head (1985)
 What The... (2013)

Kaynakça

Amerikalı hardcore punk grupları
1976'da kurulan müzik grupları

Black Flag