Üzeyir Garih cinayeti, 25 Ağustos 2001'de iş insanı Üzeyir Garih'in Yener Yermez adında bir kişi tarafından öldürülmesi olayıdır.

1929 İstanbul doğumlu, Alarko Holding'in kurucularından Yahudi asıllı Türk iş insanı Üzeyir Garih, 1951'de İstanbul Teknik Üniversitesi Makine Fakültesinden mezun olduktan sonra Carrier'ın Türkiye şubesinde çalışmaya başlamış, 1954 yılında İshak Alaton'un teklifiyle Alarko Kolektif Şirketi'nin eş ortağı olmuştur. Garih, o tarihten ölümüne kadar Alarko Şirketler Topluluğu'nda İshak Alaton'la birlikte başkanlık görevini aralıksız sürdürmüştür.

Cinayet
Üzeyir Garih 25 Ağustos 2001 sabahı sahibi olduğu Alarko Holding'e gidip Bulgaristan Başbakan Yardımcısı Nikolay Vassilev ile görüştü. Koruması ve şoförü izinli olan Garih, saat 12.50'de holdingden çıktı, 14.00'te Eyüp Sultan'a gitti. Türkiye'nin Cumhuriyet dönemindeki ilk Genelkurmay Başkanı Mareşal Fevzi Çakmak'ın mezarının da bulunduğu Hüseyin Şeyh Türbesi yanına geldikleri sırada Garih 10 yerinden bıçaklanarak öldürüldü. Bir süre sonra Garih'in cesedi mezarlık görevlileri tarafından bulundu.  Fevzi Çakmak Mezarlığı'ndaki görevliler tarafından polise yapılan ihbar üzerine İstanbul Emniyet Müdürvekili Hasan Özdemir ve birimler mezarlığa gitti. Mareşal Fevzi Çakmak'ın mezarının yanında Garih'in bıçaklanarak öldürülmüş cesedini buldu. Kimlik ve kredi kartlarından ölen kişinin Üzeyir Garih olduğu anlaşıldığında ise cenaze olaydan iki saat sonra Adli Tıp Kurumu morguna götürüldü.

Fuat N.

Bazı görgü tanıkları cinayetin faili olarak çevresinde Deli Fuat olarak tanınan 14 yaşındaki Fuat N.yi gösterdi.  Garih'ten sadaka aldığını belirten 8 yaşındaki, Yeşim adında bir kız çocuğu, polise Fuat N.yi Garih'in yanında gördüğünü ve bir süre konuştuklarını anlatmıştı. Üstelik F.N.nin aynı gün bıçak bilettiği tespit edilmişti. Bunun üzerine Fuat N. polis tarafından gözaltına aldı. Faili yakaladığından emin olan polis bazı gazetecilere F.N.nin sorguda cinayeti nasıl ve neden işlediğini anlattığına dair sonradan yanlış olduğu anlaşılan bazı ifadeler sızdırdı. Medyaya bilgi veren polisler Fuat N.nin ifadesinde sık sık mezarlığa gelen Garih'ten para aldığını ve bu şekilde birbirlerini tanıdığını söylediğini belirterek "O gün de para istedim vermeyince de önce sırtından sonra da diğer yerlerinden bıçakladım. Cüzdanındaki paraları da alıp kaçtım" dediğini ve uçucu madde bağımlısı olduğunu söyledi.

Ancak, gözaltına alındığı ilk günün geç saatlerine kadar Fuat N., kendisini sorgulayan polisleri, Garih cinayetini işlemediğine ikna etti. Evinde yapılan incelemelerde herhangi bir bulguya rastlanmayan Fuat N. serbest bırakıldı. Fuat N. serbest kaldıktan sonra şu açıklamayı yaptı: "Otoparkın oradayken Tuğba adındaki bir kız, bana ve Yeşim adındaki arkadaşıma Üzeyir Garih'i göstererek 'Her cumartesi buraya geliyor ve para dağıtıyor' dedi. Bunun üzerine Yeşim'le yanına gittik, bize 200'er bin lira para verdi. Ondan sonrasını bilmiyorum. Ben mezarlığa girmedim. Çünkü mezarlıkta başka çocuklar vardı, onun için oraya giremezdim" Fuat N., Garih'in yanından ayrıldıktan sonra Eyüpsultan'daki bir kokoreççinin bileyletmek üzere kendisine bir bıçak ve para verdiğini söyledi. Bu işi hallettikten sonra evine döndüğünü, televizyon seyrederken birinin öldürüldüğü haberini duyduğunu anlatan Fuat N., daha sonra lastikçilik yapan Tuncay adlı bir kişinin yanına gittiğini belirtti ve: "Bir süre sonra babamla birlikte polisler oraya geldi. Polisler babama, benim cep telefonu çaldığımı söylemişler. Alıp götürdüler beni. Sordukları soruların yanıtlarını bilmediğimi söyleyince beni çıplak hâlde klimalı soğuk bir odaya attılar. Yarım saat beklettiler. Üzerimde şortum kalıncaya kadar soydular, hayalarımı sıktılar ve cinayeti anlatmamı istediler. Orada hem çok üşüdüm, hem de korktum. 'Bu işi sen yaptın, doğruyu söyle, kafanı kopartırız' dediler. Onlara 'Valla ben yapmadım' dedim."dedi.

Yener Yermez

Cinayetin failinin Fuat N. olmadığı anlaşılınca İstanbul polisi olayın ikinci günü soruşturmaya yeniden başladı. Garih'in kayıp cep telefonu ve cinayet aleti bıçağın bulunması için 200 polis mezarlığa sevk edildi. Üzeyir Garih'in çalınan cep telefonunun sinyallerini takip eden polis, konuşmanın Hasdal Kışlası'ndan yapıldığını tespit etti. Alınan özel izinle kışlada büyük bir arama yapan İstanbul polisi, Garih'e ait cep telefonunu bir askerin üzerinde buldu. Üzerinden Garih'in telefonu çıkan asker cep telefonunu aynı kışladaki arkadaşı Yener Yermez'den aldığını söyledi. Ancak Yener Yermez'in firarda olduğu anlaşıldı. Hırsızlıktan sabıkası olan ve geçmişte cinayetten hüküm giyen katil zanlısı Yermez, Şartlı Tahliye Yasası'ndan 23 Aralık 2000 tarihinde tutuklu bulunduğu Kayseri Cezaevi'nden tahliye edildikten sonra askere alınmıştı.

Emniyet tarafından bütün yurtta aranan 1975 doğumlu katil zanlısı cinayetten 10 gün sonra memleketi Kayseri'ye giderken yakalandı. Yermez'in yolcu olarak bulunduğu Ankara'dan 4 Eylül 2001 günü saat 06.00'da hareket eden şehirlerarası otobüs, saat 11.00 sıralarında Kayseri'ye 12 kilometre uzaklıktaki bir noktada durduruldu. Yermez'i daha önce hırsızlıktan yakaladığı için iyi tanıyan, bu nedenle arama yapan ekipte görev alan Hırsızlık Büro Amirliğinde çalışan komiser Hasan Kahraman, kimlik kontrolü için otobüse girdiğinde, orta sıralarda cam kenarında oturan ve yakalanmamak için top sakal bırakıp gözlük takan Yermez'i tanıdı. Otobüsten indirilen Yermez Kayseri emniyetine götürüldü.

Yermez emniyetteki ifadesinde, Garih cinayetini başından sonuna kadar anlattı. Yermez işlediği cinayeti şöyle itiraf etti:

"Adını o zaman bilmediğim ve sonradan Garih olduğunu öğrendiğim iyi giyimli kişiden, mezarlıkta para istedim. Zira cebimde 2 milyon lira vardı. O da para vermedi ve bana 'Koskoca adamsın, para istemeye utanmıyor musun? Aslan gibi delikanlısın, git çalış' dedi. Çok öfkelendim. Gidip bir yerden bıçak satın alıp geldim. Üzeyir Garih orada duruyordu. İlk bıçak darbesini vurdum. Yaralanan Garih, cüzdanını çıkarıp bana parayı verdi. Sonra saydım 200 milyon liraydı. Ancak bir defa bıçaklamıştım, kanı görünce, bıçaklamaya devam ettim. Sonra cep telefonunu aldım. İmdat isteyerek bağırdığını görünce çok sayıda bıçak darbesi daha vurup kaçtım. Sokaklarda gezip geceleri çöplüklerde yattım."

Yargılama
Yener Yermez hakkında Eyüp 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nde idam istemiyle dava açıldı. Daha sonra, dava sürecinde idam cezasının kaldırılması nedeniyle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası talep edildi ve bir yıl süren yargılama sonucu Yermez, müebbet hapis ile cezalandırıldı.

Ergenekon iddiası
Garih cinayeti 2008 yılındaki Ergenekon operasyonu ile birlikte tekrar gündeme geldi. Cinayetin Ergenekon ile ilgisi olduğu yönünde birçok iddia ortaya atılırken 2009 Ocak ayında Ergenekon soruşturmasını yürüten savcı Zekeriya Öz, Yener Yermez'in ifadesini almıştır.

Ergenekon davası sırasında Üzeyir Garih cinayetinin de gündeme gelmesi üzerine, Üzeyir Garih'in yakın bir çalışma arkadaşı, cinayet günü Üzeyir Garih'in torununun da asker kıyafeti giyen kişilerce kaçırıldığını ve eğer herhangi bir açıklama yaparlarsa çocuğun da öldürüleceğini söyleyerek kendilerini tehdit ettiklerini açıkladı.

Zanlı Yener Yermez de cinayeti, bazı 'güçler' tarafından tehdit edildiği için işlemek zorunda kaldığını iddia etti. Yermez'in avukatı Mustafa Yalçınkaya, müvekkilinin olayı kimlerin kendisinin üstüne yüklediğini açıklayamadığını, cinayetin birden fazla faille işlendiğini ve olayda ikinci bir kesici alet bulunduğunun Adli Tıp Kurumu tarafından açıklandığını iddia etti.

Ayrıca, Ergenekon davası sanığı Ümit Sayın'dan ele geçirilen belgeler arasında Üzeyir Garih'in olay günü üzerinde bulunan gömleğindeki bıçak darbelerini gösteren bir şema bulundu.

Yener Yermez'in Garih cinayetinden yaklaşık beş ay önce gazeteci Tuncay Güney ile beraber otomobil kaçakçılığı suçlamasıyla gözaltına alınan teğmen Murat Oğuz'un Hasdal Kışlası'nda çaycılığını yaptığı ortaya çıkmış, Yermez'in Ergenekon sanıklarından albay Fikri Karadağ'ın emrinde çalıştığı ve Ümraniye'de ele geçirilen bombaların sahibi Oktay Yıldırım ile aynı kışlada askerlik yaptığı anlaşılmıştır.

Kaynakça

Öldürülen iş insanları
Kişilere göre ölüm
2001'de İstanbul
2001'de cinayet
İstanbul'da cinayet

Üzeyir Garih cinayeti


Nana Mouskouri (Ioanna Mouskouri d. 13 Ekim 1934; Hanya, Girit, Yunanistan Krallığı) Yunan şarkıcı.

Dış bağlantılar
 Nana Mouskuri & Cem Karaca Düet Video
 Bir video klibi
 Official website Kendisi tarafından veda turnesi için hazırlanan resmî internet sayfası
 Return to Love with Nana Mouskouri - Australian tribute site. Flash movie clips with music, photos, concert reviews (incl. 2004 - 2007 world farewell tour), articles, interviews, etc.
 Fransızca, İngilizce, İspanyolca ve Almanca biyografisi ve diskografisi
 Avrupa Parlamentosu üyesiyken bulunduğu pozisyonlar
 Nana Mouskouri'nin UNICEF biyografisi.
 Nana Mouskouri'nin şarkı sözleri
 Site québécois de Nana Mouskouri – (in French, English, Spanish and German) Biography, Discography by language, Covers of magazines, TV Appearances in Quebec, List of the 1 700 Recordings, Caricatures, Topicalities, Reports, Forum & Links.

1934 doğumlular
Hanya doğumlular
Yunan kadın şarkıcılar
1963 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Lüksemburg'un Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Yaşayan insanlar

Nana Muskuri


හින්දු දෙවඟනෝ
කාමාඛ්‍යා (සංස්කෘත: कामाख्या)) යනු ඇසෑම්හි කාමරූපා හි පරිණාමය වූ වැදගත් හින්දු තාන්ත්‍රික දෙවඟනක් සේම විශ්වයේ සර්වබලධාරි දෙවඟන වන ආදි පරාශක්තියේ ස්වරූපයකි. ඇය සිද්ධ කුබ්ජිකා ලෙස නමස්කාර කරන අතර කාලි සහ මහා ත්‍රිපුර සුන්දරී ස්වරූප හා සම්බන්ධ වේ. ඇය 10/11 1565 CE ප්‍රතිසංස්කරණ කරන ලද කාමාඛ්‍යා දේවස්ථානයේ වාසය කරන අතර ස්වරූපයක් රහිත යෝනියක් හැඩති පර්වතයක් ඔස්සේ ඇය වන්දනාමාන කර ඇත. එය ශක්ති පීඨ 51න් එක් විශේෂ පීඨයකි.

මූලාරම්භය

ඓතිහාසික
කාමාඛ්‍යා දේවිය හා සම්බන්ධ කාමාඛ්‍යා දේවස්ථානයේ ඓතිහාසික සම්භවය නිශ්චිත නැත. පැරණිතම ස්ථරය හත්වන සියවසට අයත් බව පෙනෙන අතර, විහාර සංකීර්ණයේ සාක්ෂි 10/11 වැනි සියවස්වලට අයත් වේ. කාලිකා පුරාණය ඇසෑමය සහ දේවස්ථානය පිළිබඳව පුළුල් විස්තරයක් සපයයි.

පුරාණෝක්තිගත
මෙම ස්ථානයේ 'ශක්ති' නමස්කාරයේ මූලාරම්භය ශිව දෙවියන්ගේ භාර්යාව සහ පුරාණයේ දක්‍ෂ රජුගේ දියණිය වූ සතීගේ පුරාවෘත්තය හා සම්බන්ධ වේ. තම දියණියගේ ස්වාමිපුරුෂයා පිළිබඳව දක්ෂ නොසතුටට පත් වූ අතර, ඔහු සියලු දෙවිවරුන් සඳහා මහා යාඥාවක් පැවැත්වූවේ ය. නමුත් ශිව හෝ සතීට ඒ සඳහා ආරාධනා නොකළේය. කෙසේ නමුත් සතී දේවිය යාගයට පැමිණි අතර එහිදි දක්ෂ ශිව දෙවියන් හට නිග්‍රහා කළේය. සතී දේවියට තම ස්වාමිපුරුෂයාට අපහාස කිරීම දරාගත නොහැකි වූ අතර, ඇය ගාගයේ අග්නියට පැන තම ශරීරයෙන් ඉවත් විය. ඇය සර්වබලධාරී මතෘ දේවියගේ ස්වරූපයක් හෙයින් නැවත පාර්වතී ස්වරූපයෙන් ප්‍රකට වුවාය. මේ අතර, ශිව දෙවියන් තම බිරිඳ අහිමි වීම නිසා ශෝකයෙන් හා කෝපයෙන් විය. ඔහු තම බිරිඳගේ සිරුර රැගෙන තාණ්ඩව (විශ්වීය විනාශයේ නර්ථනය) නර්ථනයේ යෙදෙන විය. මෙයින් බියට පත් වූ දේවතාවුන් විෂ්ණු හට පැමිණිලි කළ අතර එතුමා තම චක්‍රයෙන් සතී ගේ සිරුර විනාශ කළේය. නම් එක හා සමාන වුවද සති යාගය හෙවත් ස්වාමිය මිය ගිය ඔහුගේ බිරිඳ චිතකයට පැනීම යන චාරිත්‍රයට හේතුව මෙය බව විද්වතුන් සාමාන්‍යන් නොපිළිගනී.

විවිධ පුරාණයන් සහ සම්ප්‍රදායන්ට අනුව, ඉන්දියානු උපමහාද්වීපය පුරා විසිරී ඇති සතීගේ සිරුරේ කොටස් 51 ක් ඇත. මෙම ස්ථාන ශක්ති පීඨ ලෙසින් හඳුන්වනු ලබයි. සතිගේ යෝනිය පතිත උනේ කාමරූප ප්‍රදේශයට යි. එම ස්ථානයේ කාමාඛ්‍යා දේවස්ථානය ඉදිකර ඇති බව පැවසේ.

සතී දේවීයගේ යෝනිය නීලචල පර්වතයට පතිත වී ඇති බව බැතිමතුන්ගේ විශ්වාසය යි. තවද එම යෝනිය (ගර්භාෂය) කාමාඛ්‍යා දේවිය නම් වූ ස්ත්‍රියකගේ ස්වරූපය ගත්තාය. යෝනි (ගර්භාෂය) යනු දරුවා මාස 9 ක් ඇති දැඩි කරන ස්ථානය වන අතර මෙයින් දරුවා මෙලොවට පැමිණේ. තවද එය ලෝකයේ උපතාට හේතුව බව විශ්වාස කෙරේ. කාමාඛ්‍යා දේවියගේ ස්වරූපයෙන් සිටින විශ්ව මාතා සතී දේවියගේ යෝනිය (ගර්භාෂය) වන්දනා කිරීමට බැතිමතුන් මෙහි පැමිණෙන අතර එම සතී දේවියගේ ගර්භාෂය ලෝකය මැවීමට හා ඇති කිරීමට හේතුව ලෙස වන්දනා කරති. මිනිස් මවකගේ යෝනියෙන් (ගර්භයෙන්) දරුවකු මතු වන්නා සේම, කාමාඛ්‍යා දේවියගේ ස්වරූපය ගත් මාතෘ දේවියගේ යෝනියෙන් (ගර්භයෙන්) ලෝකය හටගෙන ඇත.

අනන්‍යතාව
කාමාඛ්‍යා දේවිය කාලිකා පුරාණයේ තාන්ත්‍රික නමස්කාරයේ වැදගත්ම දේවතාවිය ලෙස සඳහන් කර ඇති අතර, ඇගේ මනෝභාවය අනුව විවිධ ස්වරූප ගන්නා "මායාවේ මහා දේවිය" ලෙස සඳහන් වේ. බැතිමතුන් ඇයට කාමේශ්වරී ලෙසින් ආමන්ත්‍රණය කරන අතර ඇයව මහා ත්‍රිපුර සුන්දරී දේවියගේ ස්වරූපයක් ලෙසින්ද සළකයි. කාලිකා පුරාණයේ ඇයව කාලි දේවිය ලෙසින්ඩ හඳුන්වනු ලබයි. යෝගිනී තන්ත්‍රය තුළ ඇයව බ්‍රහ්මන් ලෙසයි.

ප්‍රතිමාශිල්පය
කාමාඛ්‍යා, අවුරුදු 16ක් වයසැති, අත් දොළහක් සහ විවිධ වර්ණ හිස් හයක් ඇති, සර්වබලධාරී, සර්වඥ සහ සර්වව්‍යාපී දෙවඟනක් ලෙස නිරූපණය කෙරේ. ඇය සශ්‍රීක ආභරණ සහ වද වැනි රතු මල් පැළඳ සිටී.

ඇය පද්මයක්, ත්‍රිශූලයක්, අසිපතක්, සීනුවක්, චක්‍රයක්, දුන්නක්, ඊතල, සෙංකෝලයක් හෝ ගදාවක්, අංකුසයක්  සහ පලිහක් දරාගෙන සිටි. ඇය සිංහයා මත වැතිර සිටින ශිවගේ නාභියෙන් පැන නැගුණු පද්මයක් මත වැඩ සිටි. ඇයගේ දෙපස පද්මයන් මත බ්‍රහ්මා සහ විෂ්ණු ද වැඩ සිටි.

ආශ්‍රේයයන්

කාමාඛ්‍යා


Nikola Tesla (; ; ; 10 Temmuz 1856 - 7 Ocak 1943), Sırp–Amerikalı mucit, elektrik mühendisi, makine mühendisi ve fütüristti. Günümüzde en çok alternatif akım (AC) elektrik kaynağı sistemine ve mühendisliğe verdiği katkılarla tanınmaktadır.

Avusturya İmparatorluğu'nda doğup büyüyen Tesla, 1870'lerde mühendislik ve fizik alanında ileri bir eğitim aldı ve 1880'lerin başında telefonculukta ve Continental Edison'da yeni elektrik enerjisi endüstrisinde çalışırken uygulamalı deneyim kazandı. 1884 yılında vatandaşı olacağı Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. New York'ta kısa bir süre kendi yoluna koyulmadan önce Edison Machine Works'te çalıştı. Ortaklarının fikirlerini finanse etmeleri ve pazarlamaları için Tesla, New York'ta çeşitli elektrikli ve mekanik cihazlar geliştirmek için laboratuvarlar ve şirketler kurdu. Kendisinin alternatif akım (AC) indüksiyon motor ve 1888'de Westinghouse Electric tarafından lisanslanan ilgili çok fazlı AC patentleri kendisine önemli miktarda para kazandırdı ve şirketin pazarlayacağı çok fazlı sistemin temel taşı oldu.

Patentini alabileceği ve pazarlayabileceği icatlar geliştirmeye çalışan Tesla, mekanik osilatörler /jeneratörler, elektriksel deşarj tüpleri ve erken X-ışını görüntüleme ile ilgili çeşitli deneyler yaptı. Ayrıca ilk sergilenenlerden biri olan kablosuz kumandalı bir tekne inşa etti. Bir mucit olarak tanınan Tesla, laboratuvarındaki ünlülere ve zengin müşterilere başarılarını gösteriyordu ve halk konferanslarında şovmenliğiyle dikkat çekiyordu. Ayrıca sık sık Delmonicos'ta yemek yiyordu. 1890'lar boyunca New York ve Colorado Springs'teki yüksek voltajlı, yüksek frekanslı güç deneylerinde kablosuz aydınlatma ve dünya çapında kablosuz elektrik enerjisi dağıtımı konusundaki fikirlerini sürdürdü. 1893 yılında, cihazlarıyla kablosuz iletişim olasılığı hakkında açıklamalar yaptı. Tesla, bu fikirleri kıtalararası bir kablosuz iletişim ve güç ileticisi olan bitmemiş Wardenclyffe Kulesi projesinde pratik kullanıma sunmaya çalıştı, ancak bunu tamamlamadan önce parası tükendi.

Wardenclyffe'tan sonra Tesla, 1910'larda ve 1920'lerde çeşitli derecelerde başarıya sahip bir dizi icatla çalıştı. Parasının çoğunu harcayan Tesla, New York'ta birçok otelde yaşadı ve ödenmemiş faturaları geride bıraktı. Ocak 1943'te New York'ta öldü. Tesla'nın çalışması, onun ölümünden sonra 1960'larda Ağırlıklar ve Ölçüler Genel Konferansı'nda SI birimi olarak manyetik akı yoğunluğuna tesla adı verilene kadar göreceli belirsizliğin içine düştü. Bu durum 1990'lı yıllardan beri Tesla'ya duyulan ilginin yeniden ortaya çıkmasını sağladı.

İlk yılları

Nikola Tesla,  1856 tarihinde Avusturya İmparatorluğu'nda (günümüzde Hırvatistan) Lika ilçesinin Smiljan kasabasında Sırp kökenli olarak dünyaya geldi. Babası Milutin Tesla (1819-1879), Doğu Ortodoks rahibiydi. Tesla'nın annesi, kendi babası da Ortodoks rahibi olan Đuka Tesla (evlilik öncesi soyadı Mandić; 1822-1892), evde zanaat aletleri ve mekanik aletler yapabilme becerisine sahipti. Sırp epik şiirlerini ezberleme yeteneği vardı. Đuka hiç resmî bir eğitim almamıştı. Tesla, fotoğrafik hafızası ve yaratıcılık yeteneklerini annesinin genetiğinden aldığını ve ondan etkilendiğini düşünüyordu. Tesla'nın ataları Karadağ yakınlarındaki batı Sırbistan'dan geliyordu.

Tesla, beş çocuğun dördüncüsüydü. Milka, Angelina ve Marica adında üç kız kardeşi ve Dane adında bir ağabeyi vardı. Dane, bir ata binme kazasından dolayı öldüğünde Tesla beş yaşındaydı.  1861 yılında Tesla, ilkokulunu Smiljan'da okudu. Orada Almanca, aritmetik ve din dersi okudu. 1862 yılında Tesla'nın ailesi, Tesla'nın babasının kilise rahibi olarak çalıştığı Gospić, Lika yakınlarına taşındı. Nikola, ilkokulu bitirdikten sonra ortaokula başladı. 1870 yılında liseyi Higher Real Gymnasium'da okumak için Karlovac'ın kuzeyine taşındı. Okul Avusturya-Macaristan askerî sınırında olduğu için dersler Almancaydı.

Tesla daha sonra fizik profesörü sayesinde elektrik gösterilerine ilgi duyduğunu yazacaktı. Tesla, "gizemli olayların" bu gösterileriyle "bu harika kuvveti daha fazla bilmek" istediğini belirtiyordu. Tesla, kafasında integral hesabı yapabildiğinde öğretmenleri onun hile yaptığına inanıyordu. Dört yıllık eğitimini üç yılda tamamladı ve 1873'te mezun oldu.

1873 yılında Tesla, Smiljan'a döndü. Döndükten kısa bir süre sonra koleraya yakalandı. Dokuz ay yataklara düştü ve defalarca ölümden döndü. Bir umutsuzluk anında Tesla'nın başından beri rahip olmasını isteyen babası, hastalıktan kurtulduğunda oğlunu en iyi mühendislik okuluna göndereceğine söz vermişti.

1874 yılında Tesla, Lika'nın güneydoğusunda bulunan Gračac yakınlarındaki Smiljan'daki Tomingaj'a kaçarak Avusturya Macaristan ordusuna zorunlu askerlikten kaçındı. Orada avcı kıyafeti giyerek dağları keşfetti. Tesla, doğa ile olan bu temasının onu hem fiziksel hem de zihinsel olarak daha güçlü yaptığını söyledi. Tomingaj'dayken birçok kitap okudu ve daha sonra Mark Twain'in eserlerinin, önceki hastalıklarından mucizevi bir şekilde iyileşmesini sağladığını söyledi.

1875 yılında Graz, Avusturya'daki bir askerî sınır okulu olan Avusturyalı Politeknik okuluna girdi. Tesla, ilk yılında hiçbir dersini kaçırmadı. Mümkün olan en yüksek notları alarak dokuz sınavı (gerekenin neredeyse iki katı) geçti. Bir Sırp kültür kulübü başlattı, hatta teknik fakülte dekanından babasına, "oğlunuz ilk derecenin yıldızıdır" diyen bir övgü mektubu gönderildi. İkinci yılında Nikola Tesla, komütatörlerin gerekli olmadıklarını önerdiğinde gramme dinamosu üzerinden Profesör Poeschl ile bir tartışmaya girdi.

Nikola Tesla, Pazar günleri ve tatiller haricinde saat 03.00'dan 23.00'a çalıştığını söyledi. 1879 yılında babasının ölümünden sonra Tesla, profesöründen babasına gelmiş bir paket mektup buldu. Mektupta okuldan çıkarılmadığı sürece Tesla'nın çok çalışarak öleceği konusunda uyarılar vardı. İkinci yılının sonunda Tesla bursunu kaybetti ve kumar bağımlısı oldu. Üçüncü yılında ödeneği ve öğrenim parasıyla kumar oynadı. Daha sonra ilk zararlarını tekrar kumar oynayarak geri döndürdü ve paraları ailesine teslim etti. Tesla, "o zaman oradaki tutkusunu fethettiğini" söyledi ama daha sonra ABD'de tekrar bilardo oynadığı biliniyordu. Sınav zamanı geldiğinde, Tesla hazırlıksızdı ve çalışmak için uzatma istedi ancak onun bu istediği reddedildi. Üçüncü yılın son döneminde not alamadı ve hiçbir zaman üniversiteden mezun olmadı.

Aralık 1878'de Tesla, Graz'dan ayrıldı ve okulu bıraktığı gerçeğini gizlemek için ailesiyle olan tüm ilişkilerini kopardı. Arkadaşları onun Mora Nehri yakınlarında boğulduğunu sanıyordu. Tesla, Maribor'a taşındı ve orada ayda 60 florin için teknik ressam olarak çalıştı. Boş zamanlarını yerel halkla sokaklarda oyun oynayarak geçirdi.

Mart 1879'da Tesla'nın babası Maribor'a gelip oğlunun eve dönmesi için yalvardı, ama o kabul etmedi. Nikola, aynı zamanda sinir krizi geçirdi. 24 Mart 1879 tarihinde Tesla, ikâmet izni bulunmadığı için polis memurları eşliğinde Gospić'e iade edildi.

17 Nisan 1879 tarihinde Milutin Tesla, belli olmayan bir hastalığa yakalandıktan sonra 60 yaşındayken öldü. Bazı kaynaklara göre kalp krizinden öldü. O yıl Tesla, Gospić'teki eski okulunda büyük bir öğrenci sınıfında öğretmenlik yaptı.

Ocak 1880'de Tesla'nın amcalarından ikisi, onun Prag'da okuyabilmesi için yetecek kadar para topladı. Charles-Ferdinand Üniversitesi'ne çok geç kaydoldu ve zorunlu bir ders olan Yunancayı hiç okumamıştı. Diğer bir zorunlu ders olan Çekçeyi ise okuyup yazamıyordu. Tesla, üniversitede denetçi olarak felsefe derslerine katıldı ancak dersler için not alamadı.

Budapeşte Telefon Borsasında çalışması
Tesla, 1881 yılında Macaristan Krallığı'ndaki Budapeşte'ye taşındı. Budapeşte Telefon Borsası adında bir telgraf şirketinde Tivadar Puskás'ın emri altında çalıştı. Çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra Tesla, yapım aşamasında olan bu şirketin işlevsel olmadığını fark etti. Bu yüzden Merkez Telgraf Ofisinde teknik ressam olarak çalıştı. Birkaç ay içerisinde şirket işlevsel duruma geldi ve Tesla baş elektrikçi pozisyonuna atandı. İşi sırasında Tesla, Merkez İstasyon teçhizatında birçok geliştirme yaptı ve hiç patentlenmemiş veya halka açıklanmamış bir telefon tekrarlayıcı veya amplifikatör geliştirdiğini söyledi.

Edison ile çalışması
1882 yılında Tivadar Puskás, Tesla'ya Paris'teki Continental Edison Company'de başka bir iş daha verdi. Tesla o zamanlar yepyeni bir endüstride çalışmaya başladı ve şehir genelinde elektrik santrali şeklinde bir akkor aydınlatma tesisi kurdu. Şirketin birkaç bölümü vardı ve Tesla, Paris'in Ivry-sur-Seine banliyösünde bulunan aydınlatma sisteminin kurulmasından sorumlu Société Electrique Edison'da çalıştı. Orada elektrik mühendisliği alanında birçok pratik deneyim kazandı. Yönetim, mühendislik ve fizik alanındaki ileri düzeydeki bilgisinin farkına vardı ve kısa süre sonra dinamo motorları ve motorlarının gelişmiş versiyonlarını tasarlayıp inşa ettirdi. Ayrıca Fransa ve Almanya'da inşa edilen diğer Edison tesislerinde mühendislik sorunlarını gidermesi için yine onu gönderdiler.

Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınması

1884 yılında, Paris kurulumunu denetleyen Edison müdürü Charles Batchelor, New York'ta bir üretim bölümü olan Edison Machine Works'ü yönetmesi için Amerika Birleşik Devletleri'ne geri getirildi. Batchelor, Tesla'nın da ABD'ye getirilmesini istedi. Tesla, Haziran 1884'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Neredeyse hemen Manhattan'ın Lower East Side mahallesindeki Machine Works'te çalışmaya başladı. Machine Works; birkaç yüz makinist, işçi, yönetici ve oradaki büyük elektrik hizmetini kuran 20 "saha mühendisi" işgücüne sahip kalabalık bir dükkândı. Paris'te de olduğu gibi Tesla, tesislerdeki sorunları gidermek ve jeneratör geliştirmek konusunda çalışıyordu. Tarihçi W. Bernard Carlson, Tesla'nın birkaç kez şirketin kurucusu Thomas Edison ile görüşmüş olabileceğini belirtti. Bu zamanlardan birinde Tesla'nın otobiyografisine göre Tesla, bütün gece okyanus gemisi SS Oregondaki hasarlı dinamoları tamir ettikten sonra Batchelor ve "Parisli"lerin bütün gece dışarıda kaldıklarını söyleyen Edison'a rastladı. Tesla onlara tüm gece uğraşıp Oregonu tamir ettiğini söyledikten sonra Edison, Batchelor'a Tesla'nın "lanet olası iyi bir adam" olduğunu söyledi. Tesla'ya verilen projelerden biri ark lambalı bir sokak aydınlatma sistemi geliştirmekti. Ark aydınlatması en popüler sokak aydınlatması türü olmasına rağmen yüksek voltaj gerektiriyordu ve Edison'un düşük voltajlı akkor sistemi ile uyumsuzdu. Bu da şirketin sokak aydınlatması isteyen şehirlerdeki sözleşmelerini kaybetmesine neden oldu. Tesla'nın tasarımları hiçbir zaman, muhtemelen akkor sokak aydınlatmasındaki teknik gelişmelerden veya Edison'un bir ark aydınlatma şirketi ile kestiği bir montaj anlaşması nedeniyle üretime alınmadı.

Tesla, Machine Works'ten ayrıldığında orada toplam altı ay çalışmıştı. Hangi olayın onun şirketten ayrılmasını hızlandırdığı belirsizdi. Jeneratörü yeniden tasarlamak veya rafa yayılan ark aydınlatma sistemi için alamadığı bir ödemeden dolayı ayrılmış olabilirdi. Tesla, Edison şirketinden daha önce hak ettiğine inandığı ödemeleri alamamıştı. Daha sonra kendi biyografisinde Tesla, Edison Machine Works yöneticisinin kendisine "yirmi dört farklı tip standart makine" tasarlaması için 50.000 $ ödeyeceğini söylediğini ama daha sonra "bunun şaka olduğu" cevabı aldığını belirtti. Sonraki kaynaklara göre Thomas Edison, bu teklifi yapmıştı ama daha sonra Tesla'ya "Amerikan mizahlarını anlamadığını" söylemişti. Her iki kaynakta da yapılacağı söylenen ödemenin miktarı şirketin elinde o kadar nakit parası (bugün 12 milyon dolara eş değer) bulunmadığı için garip olduğu söylendi. Tesla'nın günlüğündeki 7 Aralık 1884 ve 4 Ocak 1885 tarihlerini kapsayan iki sayfada "Edison Machine Works'e göre iyi" diyerek yazdığı notlarda çalışmasının sonunda ne olduğuna dair sadece bir yorum içeriyordu.

 Nikola Tesla Elektrikli Aydınlatma Şirketi
Edison firmasından ayrıldıktan kısa bir süre sonra Tesla, muhtemelen Edison'da geliştirdiği ark aydınlatma sistemini patentlemek için çalışıyordu. Mart 1885'te Avukat Lemuel W. Serrell ile görüştü. Serrell, patentin sunulmasında yardım almak için Edison tarafından kullanılan aynı avukattı. Avukat, Tesla'yı ark aydınlatma üretim ve hizmet şirketi olan Tesla Electric Light and Manufacturing'i finanse etmeyi kabul eden iki iş adamı Robert Lane ve Benjamin Vail ile tanıştırdı. Tesla, yılın geri kalanında ABD'de kendisine verilen ilk patentleri ve Rahway, New Jersey'de sistemi inşa edip kurarak geliştirilmiş bir DC jeneratörlerini kapsayan patentleri almaya çalıştı. Tesla'nın yeni sistemi, gelişmiş özellikleri hakkında teknik basından yorumlar aldı.

Yatırımcılar Tesla'nın yeni tip alternatif akım motorlar ve elektrikli transmisyon ekipmanları hakkındaki fikirlerine fazla ilgi göstermedi. Kamu hizmetleri 1886'da çalışmaya başladıktan sonra, işletmenin üretim tarafının çok rekabetçi olduğuna karar verdi ve sadece bir elektrik tesisini işletmeye karar verdi. Tesla'nın şirketini terk edip mucidi parasız bıraktılar yeni bir hizmet şirketi kurdular. Tesla, ürettiği patentlerin kontrolünü bile kaybetti, çünkü bunları hisse karşılığında şirkete atamıştı. Çeşitli elektrikli tamir işlerinde ve günde 2 dolara hendek kazıcı olarak çalışmak zorunda kaldı. İlerleyen zamanlarda Tesla, 1886 yılının bir bölümünde sıkıntılar çektiğini belirterek bilim, mekanik ve edebiyatın çeşitli dallarında kendi yüksek öğreniminin alay konusu gibi göründüğünü yazdı.

 Alternatif akım ve indüksiyon motoru

1886'nın sonunlarında Tesla, bir Western Union müfettişi olan Alfred S. Brown ve New York avukatı Charles F. Peck ile tanıştı. İki adam, şirketler kurmada ve icatların, patentlerin finansal kazanç için teşvik edilmesinde deneyimliydi. Tesla'nın termo-manyetik motor fikri de dahil olmak üzere elektrikli ekipman konusundaki yeni fikirlerine dayanarak, mucidi finansal olarak desteklemeyi ve patentlerini almayı kabul ettiler. Birlikte Nisan 1887'de Tesla Electric Company'yi kurdular. Üretilen patentlerin elde edilen kârın 1/3'ünün Tesla'ya, 1/3'ünün Peck ve Brown'a, kalan 1/3'ünün ise fon geliştirme olarak bölüneceği konusunda anlaştılar. Manhattan'daki 89 Liberty Street'te Tesla için bir laboratuvar kurdular. Tesla, burada yeni tip elektrik motorları, jeneratörler ve diğer cihazlar yapmak ve geliştirmek için çalıştı.

1887 yılında Tesla, uzun mesafeli, yüksek voltajlı iletimdeki avantajları nedeniyle Avrupa'da ve Amerika'da hızla genişleyen bir güç sistemi formatı olan alternatif akım (AC) kullanan bir indüksiyon motoru geliştirdi. Motor, motoru döndürmek için dönen bir manyetik alan üreten çok fazlı akım kullandı (Tesla'nın 1882'de tasarladığını iddia ettiği bir prensip).Thomas Parke Hughes, Networks of Power: Electrification in Western Society, 1880–1930, ss. 115-118 Mayıs 1888'de patentlenen bu yenilikçi elektrik motoru, komütatör gerektirmeyen basit bir kendiliğinden çalışan tasarımdı. Böylelikle kıvılcım ve mekanik fırçaların sürekli bakım ve değiştirme işlemlerinin yüksek bakımdan kaçınılmasını önledi.

Motorun patent almasının yanı sıra Peck ve Brown, motorun duyurulmasını sağladı. İşlevsel bir gelişme olduğunu doğrulamak için bağımsız testlerden başlayarak, patentle eşzamanlı olarak çalışacak makalelerin teknik yayınlara gönderdiği basın açıklamalarını takip etti. Motoru test eden fizikçi William Arnold Anthony ve Electrical World dergi editörü Thomas Commerford Martin, Tesla'nın AC motorunu 16 Mayıs 1888 tarihinde Amerikan Elektrik Mühendisleri Enstitüsü'nde göstermesini istediler. Westinghouse Electric & Manufacturing Company için çalışan mühendisler, George Westinghouse'a Tesla'nın uygulanabilir bir AC motoruna ve ilgili bir güç sistemine sahip olduğunu bildirdi. Hâli hazırda pazarladığı alternatif mevcut sistem için Westinghouse'a ihtiyaç duyuyordu. Westinghouse, İtalyan fizikçi Galileo Ferraris tarafından 1885'te geliştirilen ve Mart 1888'de kağıt üzerinde sunulan benzer komütatörsüz, döner manyetik alan tabanlı indüksiyon motoru için bir patent almaya çalıştı, ancak Tesla'nın patentinin muhtemelen piyasayı kontrol edeceğine karar verdi.

Temmuz 1888'de Brown ve Peck, Tesla'nın çok fazlı indüksiyon motoru ve transformatör tasarımları için George Westinghouse ile nakit ve stokta 60.000$ ve her bir motorun ürettiği AC beygir gücü başına 2,5$'lık bir lisans anlaşması için anlaşma sağladı. Westinghouse ayrıca Tesla'yı, Westinghouse Electric & Manufacturing Company'nin Pittsburgh laboratuvarlarında danışman olması için ayda 2.000$'lık bir ücret karşılığında (günümüzde $) işe aldı.

Tesla, yıl boyunca Pittsburgh'da çalıştı ve şehrin tramvaylarına güç sağlamak için alternatif bir mevcut sistem oluşturmaya yardımcı oldu. Diğer Westinghouse mühendisleriyle AA gücünün en iyi nasıl uygulanabileceği konusundaki tartışmalardan dolayı çok sinirlendiği zamanlar oldu. Bunlar arasında, Tesla'nın önerdiği 60 devirli bir AC sistemine (Tesla'nın motorunun çalışma frekansına uymak için) yerleştiler, ancak kısa sürede Tesla'nın indüksiyon motorunun sabit bir hızda çalışabildiğinden tramvaylar için işe yaramayacağını gördüler. Bunun yerine bir doğru akım cer motoru kullandılar.

 Pazar karmaşası
Tesla'nın kendi indüksiyon motorunu göstermesi ve Westinghouse'un 1888'de patentini ruhsatlandırması elektrik şirketleri arasındaki aşırı rekabet döneminde gerçekleştiRobert L. Bradley, Jr. (2011). Edison to Enron: Energy Markets and Political Strategies, John Wiley & Sons, ss. 55-58 Üç büyük firma olan Westinghouse, Edison ve Thomson-Houston, yoğun bir iş dünyasında sermayelerini büyütmeye çalışırken birbirlerini finansal olarak engellemeye çalıştılar. Edison Electric'in doğru akım sistemlerini Westinghouse'un alternatif akım sisteminden daha iyi ve daha güvenli olduğunu iddia etmeye çalışan bir "Akım Savaşı" propaganda kampanyası bile vardı. Bu pazarda rekabet etmek, Westinghouse'un Tesla'nın motorunu ve ilgili çok fazlı sistemini geliştirmek için nakit ve mühendislik kaynaklarını sağlayamayacağı anlamına geliyordu.

Tesla sözleşmesini imzaladıktan iki yıl sonra Westinghouse Electric'in başı dertteydi. Londra'daki Barings Bank'in yakın zamanda çöküşü 1890 finansal paniği tetiklemesi sonrası yatırımcıların WE (Westinghouse Electric) şirketinden kredilerini çekmesine neden oldu. Ani nakit kıtlığı, şirketi borçlarını yeniden finanse etmeye zorladı. Yeni borç verenler Westinghouse'un Tesla sözleşmesindeki motor lisans başına telif hakkı da dahil olmak üzere diğer şirketlerin, araştırmaların ve patentlerin satın alınmasında aşırı harcama gibi görünen miktarları kesmesini istedi. Bu noktada, Tesla indüksiyon motoru başarısız olmuş ve geliştirilme aşamasında kalmıştı. Westinghouse, motorun az sayıda çalışan örneği olmasına ve bu motoru çalıştırmak için gerekli olan çok fazlı güç sistemlerinin daha az sayıda olmasına karşın yıllık 15.000 $ telif ücreti ödüyordu. 1981'in başında George Westinghouse, Tesla'ya malî zorluklarını kesin olarak açıkladı. Eğer borç verenlerinin taleplerini yerine getirmezse, Westinghouse Electric'i artık kontrol edemeyeceğini ve Tesla'nın da artık gelecekteki telif haklarını toplamak için "bankacılarla uğraşmak" zorunda kalacağını söyledi. Westinghouse'a sahip olmanın avantajları, motorun şampiyonluğunu sürdürmeye devam etmesi büyük olasılıkla Tesla'ya açık gözüküyordu ve şirketi sözleşmedeki telif ödeme koşulundan çıkarmayı kabul etti. Altı yıl sonra Westinghouse, Tesla'nın patentini General Electric (1892 yılında Edison ve Thomson-Houston birleşmesinden oluşan bir şirket) ile imzalanan patent paylaşım anlaşmasının bir parçası olarak 216.000$'lık toplu ödeme için satın alacaktı.Electricity, a Popular Electrical Journal, Volume 13, No. 4, 4 August 1897, Electricity Newspaper Company, ss. 50 Google Books

 New York laboratuvarları

Tesla'nın AA patentlerini lisanslamasından elde ettiği para, onu bağımsız olarak zenginleştirdi ve kendi hisselerini sürdürmesi için ona zaman ve fon sağladı. 1889 yılında Tesla, Liberty Sokağı'ndaki Peck ve Brown'un kiraladığı dükkândan taşındı ve gelecek 12 yıl boyunca Manhattan'daki bir dizi atölye ve laboratuvar alanında çalışacaktı. Çalıştığı alanlar arasında 175 Grand Street'teki (1889-1892), 33-35 Güney Beşinci Cadde'de dördüncü kattaki (1892–1895) ve 46 & 48 Doğu Houston Street'te altıncı ve yedinci katlardaki laboratuvarlar (1895-1902) bulunuyordu. Tesla ve onun işe aldığı çalışanları bu atölye çalışmalarında en önemli çalışmalarından bazılarını yürütecekti.

 Tesla bobini

1889 yazında Tesla, Paris'teki 1889 Exposition Universelle'a yolculuk yaptı ve Heinrich Hertz'in radyo dalgalarını da içerdiği elektromanyetik radyasyonun varlığını kanıtlayan 1886-88 yılları arasındaki deneylerini öğrendi. Tesla bu yeni keşfi "canlandırıcı" buldu ve onu tamamen keşfetmeye karar verdi. Deneyleri tekrarlayarak ve daha sonra onları genişleterek Tesla, geliştirilmiş bir ark aydınlatma sisteminin bir parçası olarak geliştirdiği, yüksek hızlı bir alternatöra sahip Ruhmkorff bobinine güç vermeye çalıştı. Ancak yüksek frekans akımının demir çekirdeği aşırı ısıttığını ve bobindeki birincil ve ikincil sargılar arasındaki yalıtımı erittiğini buldu. Tesla, bu sorunu birincil ve ikincil sargılar ile bobinin içinde veya dışında farklı pozisyonlara hareket ettirilebilen bir demir çekirdek arasındaki yalıtım malzemesi yerine hava boşluklu Tesla bobini ile çözdü.Ayrıca Tesla Bobini, Nicola Tesla tarafından 1891 yılında icat etmiştir.

 Vatandaşlığı
30 Temmuz 1891 tarihinde Tesla, 35 yaşındayken Amerika Birleşik Devletleri'nin vatandaşı oldu. Aynı yıl, kendi Tesla bobininin patentini aldı.

 Kablosuz aydınlatma

1890'dan sonra Tesla, Tesla bobini ile üretilen yüksek AC voltajlarını kullanarak indükleyici ve kapasitif kavramayla güç iletmeyi denedi. Yakın alanda indükleyici ve kapasitif bağlantıya dayanan bir kablosuz aydınlatma sistemi geliştirmeye çalıştı ve Geissler tüplerini ve bir aşamadan itibaren akkor ampullerini yakarak halka açık gösteri yaptı. Son on yılın çoğunu, bu yeni aydınlatma şeklindeki varyasyonlar üzerinde çeşitli yatırımcıların yardımıyla çalışmak için harcadı, ancak bu girişimlerin hiçbirinden bulgularından ticarî bir ürün çıkarmayı başaramamıştı.

1893 yılında St. Louis, Missouri'de; Philadelphia, Pensilvanya'daki Franklin Institute ve National Electric Light Association'da Tesla, izleyicilerine "kabloları kullanmadan anlaşılabilir sinyaller gönderebileceğini veya her mesafeye güç aktarabileceğinden emin olduğunu" söyledi.

1892-1894 yılları arasında Tesla, günümüzde IEEE'nin (Radyo Mühendisleri Enstitüsü ile beraber) öncülüğünü yapan Amerikalı Elektrik Mühendisleri Enstitüsünün başkan yardımcılığını yaptı.

 Buharla çalışan salınımlı jeneratör
Alternatif akım üretmek için daha iyi bir yol bulmaya çalışan Tesla, buharla çalışan pistonlu bir elektrik jeneratörü geliştirdi. 1893 yılında patentini aldı ve o yıl Chicago Kolomb Dünya Fuarı'nda tanıttı. Manyetik armatür yüksek hızda yukarı ve aşağı titreşti ve alternatif bir manyetik alan oluşturdu. Bu, tel bobinleri bitişik olarak yerleştirilen indüklenmiş alternatif elektrik akımıydı. Buhar motoru/jeneratörün karmaşık parçalarıyla uzaklaşsa da asla elektrik üretmek için uygun bir mühendislik çözümü olmadı.

 Çok Fazlı Sistem ve Kolomb Fuarı

1893 yılının başında Westinghouse mühendisi Benjamin Lamme, Tesla'nın endüksiyon motorunun verimli bir versiyonunu geliştirmede büyük ilerleme kaydetti ve Westinghouse Electric, tüm çok fazlı AA sistemlerini "Tesla Çok Fazlı Sistemi" olarak markalaştırmaya başladı. Diğer AC sistemlerine göre Tesla'nın patentlerine öncelik veriyorlardı.

Westinghouse Electric, Tesla'nın şirketin elektrik sergilerine adanmış bir binada geniş bir alana sahip olduğu Chicago'daki 1893 Kolomb Dünya Fuarına katılmasını istedi. Westinghouse Electric, fuarı alternatif akımla aydınlatmak için bir teklif kazandı ve bu, Amerikalı kamuoyuna tam entegre bir alternatif akım sisteminin güvenliğini, güvenilirliğini ve verimliliğini gösterdiği için AA gücünün tarihinde kilit bir olaydı.America at the Fair: Chicago's 1893 World's Columbian Exposition (Google eBook) Chaim M. Rosenberg Arcadia Publishing, 20 Şubat 2008 Tesla, daha önce Amerika ve Avrupa'da gerçekleştirdiği bir gösteriyi kullanarak alternatif akımla ve kablosuz aydınlatma sistemiyle ilgili bir dizi elektriksel etki gösterdi. Yüksek voltajlı ve yüksek frekanslı alternatif akım kullanarak kablosuz bir gaz deşarj lambası aydınlattı.

 İcatları
Nikola Tesla'ya göre bu doğru akım uygulanan doğru sistem değildir. Hem jeneratör (üreteç) hem de motordaki komütatörü ortadan kaldırmak ve alternatif akımı tüm sistemde kullanmak daha akla uygun gelmekteydi. Fakat hiç kimse alternatif akımda çalışabilen bir motoru oluşturmamıştı ve Nikola Tesla bu sorunu çok düşündü. 1882'nin Şubat ayında, Budapeşte'nin bir parkında Szigetti adında bir sınıf arkadaşı tüm elektrik endüstrisinde devrim yapacak olan "Dönen Manyetik Alan"ı bulmuştu. Dönen elemana bağlantı gereği olmayacaktı. Komütatör yoktu artık.

Daha sonradan tüm alternatif akım elektrik sistemlerini tasarladı. Alternatörler, elektrik enerjisinin ekonomik iletimi ve dağıtımı için gerilim yükseltici ve alçaltıcı transformatörler ve mekanik güç sağlamak için alternatif akım motorları. Dünyanın her tarafında harcanıp giden su gücünün bolluğundan esinlenip, gerekli olan yerlere enerji dağıtabilen hidroelektrik santralleriyle bu büyük gücün elde edilmesini tasarladı. Budapeşte'de "Bir gün Niagara Şelaleleri'ni elektrik elde etmek için kullanacağım" diyerek dinleyenleri şaşırttı. Üstelik, Tesla alternatif akımın (AC) güvenli olduğunu göstermek için bedenine tam 250.000 voltluk elektrik vermiştir.

Floresan, radar, MRI, Nikola Tesla'nın teorileri kaynaklık edinilerek yaratılmış projelerdir.

Kendi deyimiyle zihninde çakan şimşekler çoğu zaman rehberi olmuştur. Bunlardan ışık patlamaları olarak bahseder;

O günlerde genellikle doğru akım, ısıtmaya, aydınlatmaya, güç sağlamaya ve iletmeye en uygun yol olarak bilinirdi. Fakat doğru akımla direnç kayıpları o kadar büyüktü ki, her mil kare için bir güç santraline gerek vardı. İlk akkor ampuller (110 Volt'ta), güç santraline yakın olsalar bile parlak ve bir milden daha uzaklıktakiler ise kaybolan güce bağlı olarak sönük yanıyorlardı.

Elektrik mühendisliğini bırakıp, 1884'te cebinde sadece 4 sentle New York'ta gemiden ayrıldı. Tecrübesi onu doğru akım motorları ve dinamolardaki komütatör sorunlar yaratan, gereksiz bir karışıklık inandırmıştı. Doğru akım üretecinin bir komütatörle dış devrede tamamen aynı yöne akan dalga dizileri şeklinde alternatif akım oluşturduğunu gördü. Motorda dönme hareketini sağlayacak bir doğru akım elde etmek için, yöntem tersine çevrilmeliydi. Her elektrik motorunun endüvisi, motora alternatif akım beslemek için döndüğü anda manyetik yönlerini değiştiren, döner komütatöre sahipti.

 Alternatif akım
Bir yıl boyunca, Tesla, bu yabancı ülkede açlıktan korunmak için mücadele etti. Bir süre çukur kazarak geçimini sağladı. Fakat birlikte çalıştığı çukur kazıcı, Western Union'un ustası, yemek saatlerinde Nikola Tesla'nın ilgilendiği yeni elektrik sistemlerinin hayali tariflerini dinleyerek, bu konu üzerinde bir plan yaptı. Nikola Tesla'yı A.K.Brown adlı firmanın sahibiyle tanıştırdı. Nikola Tesla'nın parlak planlarıyla büyülenerek, Brown ve bir ortağı büyük bir atılım yapmaya karar verdiler. Ortaya belirli bir miktar para koydular ve Nikola Tesla, Batı Broadway'de bir deney laboratuvarı kurdu. Orada Nikola Tesla jeneratör, transformatörler, iletim (transmisyon) hattı, motorlar ve ışıklar gibi tasarladığı sistemlerin tümünün planlarını hazırladı. Hatta iki ve üç fazlı sistemleri de tasarladı.

Cornell Üniversitesi'nden Profesör W.A. Anthony yeni alternatif akım sistemini sınadı ve derhal Nikola Tesla'nın senkron motorunun en iyi doğru akım motoruna eşit yeterlikte olduğunu açıkladı.

O zaman Nikola Tesla bütün kısımlara sahip tek bir patent altında sistemini tescil ettirmek istedi. Patent Bürosu her önemli fikir için ayrı bir dilekçeyle başvurulmasında ısrar etti. Nikola Tesla, 1887'nin Kasım ve Aralık ayında dilekçelerini verdi ve daha sonraki altı ayda yedi tane ABD patenti aldı. 1888'in Nisan ayında çok fazlı sistemini de içeren dört ayrı patent için başvurdu. Bunlar da hızla, bekletilmeden verildi. Yılın sonuna kadar 18 patent daha aldı. Bunları, çeşitli Avrupa patentleri izledi. Bu kadar hızla dağıtılan bu patent çığırının, eşi görülmemişti. Fikirler ilginç ve bir o kadar farklıydı, bir çelişme ya da bir tahmin yoktu. Bu yüzden patentler tek bir tartışma bile yapılmadan verildi.

Bu sırada Nikola Tesla, New York'ta AIEE (Şimdiki IEEE)'nin bir toplantısında çok gösterişli bir konferans verip, tek ve çok fazlı alternatif akım sistemlerinin gösterisini yaptı. Dünya mühendisleri, muazzam gelişmenin kapısını açarak, telle yapılan elektrik enerjisi iletimindeki sınırlamaların giderilmiş olduğunu gördüler.

George Westinghouse, alternatif akım konusunda uzman olan çalışanı William Stanley, Jr. istifa edince, Nikola Tesla'nın çalışmalarını inceleyip ondaki potansiyeli fark etti. laboratuvarlarına gitti ve Nikola Tesla ile tanıştı. Westinghouse, alternatif akım patentleri için bir milyon dolar nakit ve her satış üzerinden 2,5 dolar teklif etti. Ve Tesla'yı 1 yıllık işe aldı.

Ülke çapındaki Westinghouse yatırımlarının başarısı, gelişen elektrik endüstrisinde rakip durumunu korumak için General electric, Westinghouse'dan bir lisans almak zorunda kaldı.

Bazı kaynaklarda Westinghouse'un iflasın eşiğine geldiği için Tesla'dan sözleşmesinden vazgeçmesi durumunda 1 Milyon dolar ödeme teklif etmiş, Tesla'nın teklifi kabul edip etmediğini bilinmese de kontrattan vazgeçildiği biliniyor.

1890'da, uluslararası Niagara komisyonu elektrik üretmek için, Niagara Şelalelerinin gücünü kullanmak amacıyla çalışmaya başladı. Bilgin Lord Kelvin, komisyonun başkanlığına atandı ve derhal doğru akım sisteminin en iyi olacağına dair açıklamasını yaptı. Fakat güç, 26 mil uzaklıktaki Buffalo'ya iletilecekti. Bu durumda alternatif akımın gerekliliğini kabul etti.

Westinghouse, on tane 5000 beygir gücündeki hidroelektrik jeneratörü için ve General Electric ise iletim hattı için kontrat yaptılar. Bu sistem iletim hattı, yükseltici ve alçaltıcı transformatörler Nikola Tesla'nın 2 faz projesine uygundu. Hareket eden parçaları azaltmak için, dıştan dönen alan ve içi sabit armatürlü, büyük alternatörler planlanmıştı.

O zamana kadar bu büyüklükte bir proje yapılmadığı için, bu tarihi proje heyecan yarattı. Dakikada 250 devir yapan, her biri 1775 amper veren, 2250 Volt'luk on büyük alternatör, iki fazlı 25 Hz (Hertz)'de 50.000 beygir gücü veya 37.000 kW'lık çıkış oluşturuyordu. Rotorların her biri, 3 metre çapında, 4,5 metre uzunluğunda (düşey jeneratörlerde 4,5 metre yükseklik) ve 34 ton ağırlığındaydı. Sabit parçaların her biri 50 ton ağırlığındaydı. Gerilim, iletim için 22.000 Volt'a çıkarıldı.

Nikola Tesla, alternatif akım ve yüksek frekansla ilgili olarak aşağıdaki sözleri söylemiştir;

 Uzaktan radyo kontrolü
Sonradan, Telsiz denilen, radyo alanında Nikola Tesla'nın öncülüğü, Mors koduyla yapılan haberleşmeden de ileri gitti. 1898'de New York şehrinin Madison Parkı'nda (Madison Square Garden) telsiz ile uzaktan kontrollü, parlak bir gösteri düzenledi. Geleneksel Elektrik Fuarı'nın geliştiği yer ve genellikle Barnum-Bailey sirkinin çalıştığı büyük alanın ortasına büyük bir tank koydu ve suyla doldurdu. Bu küçük gölün üzerine, yüzmesi için, 1 metre uzunluğunda anten direği olan bir tekne koydu. Teknenin içinde bir radyo alıcısı vardı. Nikola Tesla, seyircilerin isteği doğrultusunda ileri gitme, sağa veya sola dönme, durma, geri gitme, ışıkları yakıp söndürme gibi çeşitli şeyleri uzaktan radyo kontrol sayesinde yaptı. Unutulmaz gösteri tüm seyircileri hayran bıraktığı gibi günlük gazetelerin ön sayfalarında yer aldı..

 Yüksek frekans öncülüğü
Nikola Tesla, araştırmalarında yüksek gerilim ve yüksek frekansın bilinmeyen alanlarına daha çok yer verdi. Yüksek frekans cihazlarını kullanırken, bir elini daima cebinde tutardı. Bütün laboratuvar asistanlarına bu ön tedbiri almalarında ısrar ederdi ve bu kural, bugüne kadar daima gerilim bakımından tehlikeli cihaz etrafındaki uyanık araştırıcılar tarafından da uygulanmaktadır. O zaman yararlanılmamış olmasına rağmen, Nikola Tesla'nın yüksek frekans ve yüksek gerilim alanındaki keşifleri, modern elektroniğin yolunu açtı. Bir yüksek frekans transformatörü ile (Nikola Tesla Bobinleri - Nikola Tesla Coils) çıplak elinde tuttuğu gazlı tüpü yakacak şekilde vücudundan, zarar vermeden, yüksek gerilimli akım geçiriyordu. O günlerde Nikola Tesla, aslında neon tüpünün ve floresan lambanın aydınlatmasını gösteriyordu.

Bazen, frekans aralığının alt ve üst kısımlarında yaptığı denemeler, Nikola Tesla'yı keşfedilmemiş bölgelere yöneltti. Mekanik ve fiziksel titreşimlerle çalışırken, Houston Caddesi'ndeki yeni laboratuvarının etrafında hakiki bir depreme neden oldu. Binanın doğal rezonans frekansına yaklaşan, Nikola Tesla'nın mekanik osilatörü, eski binayı sarsarak tehdit etti. Bir blok ileride, polis karakolundaki eşya esrarengiz bir şekilde dans etmeye başladı. Böylece, Nikola Tesla, rezonans, vibrasyon ve "doğal 7 periyot"a ait matematiksel teorileri ispatladı.

 Dünya çapında telsiz

Long Island'ın tepelik bölümünde, Wardenclyffe yakınında yavaş yavaş yükselen garip yapı bütün seyredenlerin ilgisini çekerdi. Tek parça olması dışında, büyük bir mantara benzeyen yapı, yerdeki kısmı geniş ve 62 metre yukarısındaki tepe noktasına doğru daralan, kafes şeklinde bir iskelete sahipti. Tepede 30 metre çapında bir yarım küreyle örtülüydü. İskelet, bronzdan kalın cıvata ve bakır lambalarla birbirine bağlanmış, sağlam ağaç kolonlarından yapılmıştı. Yarım küre şeklindeki tepe, üstten yüzeysel olarak bakır bir elekle kaplıydı. Tüm yapıda demir metali yoktu.

Mimar Standford White, konuyla o kadar ilgilendi ki, en iyi yardımcısı W. D. Crowu görevlendirerek proje işini ücretsiz yaptı.

34'üncü caddedeki eski Waldorf-Astoria otelinde oturan Nikola Tesla, her gün taksiyle, çarklı araba vapuruna binerek Long Island şehrine giderek, oradan da Long Island demir yoluyla Shoreham'e aktarma yaparak inşaata gidiyordu. Proje kontrolünün aksamaması için, trenin yemek servisi onun için özel yemek hazırlıyordu.

Büyük kulenin yakınında, 30 metre karelik tuğla bina tamamlandığı zaman, Nikola Tesla Houston Caddesi'ndeki laboratuvarını binaya taşımaya başladı. Bu sırada radyo frekans jeneratörleri ve onları çalıştıran motorların yapımında bazı gecikmelerle karşılaşıldı. Birkaç camcı, planları hazır olan özel tüpleri şekillendirmeye çalışıyorlardı.

 Dünya'nın en güçlü vericisi
Yüksek gerilim ve yüksek frekanslı elektrik iletimi konusundaki araştırmalar, Nikola Tesla'yı Colorado Springs yakınlarındaki bir dağın üzerine Dünya'nın en güçlü radyo vericisini kurup çalıştırmaya yöneltti. 60 metrelik direğin etrafında, 22,5 metre çapında, hava çekirdekli transformatörü yaptı. İç kısımdaki sekonder 100 sarımlı ve 3 metre çapındaydı. Üreticisi, istasyondan birkaç mil uzaklıkta bulunan enerjiyi kullanırken, Nikola Tesla ilk insan yapımı şimşeği oluşturdu'''. Bir direğin tepesindeki 1 metre çaplı bakır küreden, 30 metre uzunluğunda, kulakları sağır eden şimşekler çaktı. 40 km uzaklıktaki kasabalarda bile bu gök gürültüsünün işitildiği kaydedilmiştir. 100 milyon Volt değerinde gerilim kullanılıyordu.

İlk denemesinde, vericideki güç jeneratörünü yaktı. Fakat tamir ederek 26 mil uzağa, gücü telsiz ile iletebilince dek deneylerine devam etti. O uzaklıkta, toplam 10 kWlık 200 tane akkor ampulü yakmayı başardı. Daha sonra, kendi patentleriyle meşhur olan Fritz Lowenstein, Nikola Tesla'nın yardımcısı iken bu gösterişli başarıya şahit oldu.

1899'da alternatif akım patentleri için Westinghouse'dan aldığı paranın sonunu harcadı. Albay John Jacob Astor, onu mali yönden kurtarmaya geldi ve Colorado Springs'deki denemeleri için 30.000 dolar destek verdi. Sonra bu para da bitti ve Nikola Tesla, New York'a geri döndü.

J.P. Morgan, gösterişli başarıları ve şahsiyeti dolayısıyla, Nikola Tesla'nını hayranı olmuştu. Nikola Tesla, kısa zamanda J.P. Morgan'ın sürekli misafiri oldu. Kusursuz giyinişli, birkaç dilde yaptığı kültürlü konuşması ve medeni davranışıyla gösterişli centilmen Nikola Tesla, New York sosyetesinin gözdesi oldu.

 İyonosfer çalışmaları, radar ve türbinler
Nikola Tesla Dünya'nın katmanlarından biri olan iyonosferin insanlığın yararına kullanabileceğini söyleyen ve bunu ispatlayan bilim adamıdır. İyonosfer, 19. yüzyılda keşfedilmiştir, Dünya'nın üzerinde bulunan üçüncü sıra katmandır ve Nikola Tesla'yı ilgilendiren en önemli özelliği elektrik enerjisinin ve radyo, ses ve elektro manyetik dalgaların kablosuz olarak çok uzak bir noktadan diğer noktaya taşımasını sağlamaktadır.

Nikola Tesla, iyonosfer ile ilgili çok fazla araştırma yaparak ilk radyo yayın merkezi ve kablosuz elektrik taşıma merkezi olan Shoreham, Long Island'da 1901 ile 1905 yılları arasında Wardenclyffe Kulesi'ni inşa etti.

 Radyo frekans alternatörü
1890'da Nikola Tesla yüksek frekans alternatif akım üreteçlerini yapmıştı. 184 kutuplu olan bir tanesi 10 kHz'lik çıkış veriyordu. Daha sonra, 20 kHz'e kadar yüksek frekansları elde etti. Ancak on yıl kadar sonra 50 kW çıkışlı radyo frekans üretecini Reginald Fessenden geliştirdi. Bu makine, General Electric tarafından 200 kilo Watt'a çıkarıldı ve Fessenden'in ilk alternatörlerini kuran, çalışmasını kontrol eden adamın adı verilerek, Alexanderson alternatörü satışa çıkarıldı.

Hemen hemen dünya kablolarının çoğunu elinde tutan İngiliz iş adamlarının, bu makineye ait patentleri elde etmek üzere olduklarını görünce, Amerika Birleşik Devletleri Donanması'nın acele çağrısıyla "Radio Corporation of America (RCA)" şirketi kuruldu. Yeni firmanın 1919'da kurulmasıyla, Marconi Wireless Telegraph Co. of America firmasının güçlü fakat yetersiz, Marconi kıvılcımlı vericileri, çok başarılı olan radyo frekans alternatörleri ile yer değiştirdiler.

Birincisi N.J. New Brunswick'te kuruldu. 200 kilo Watt'da ve 21,8 kilo Hertz frekanslı titreşim oluşturdu ve ticari işte kullanıldı. Bu ilk, sürekli, güvenilir Atlantik aşırı radyo servisiydi. Bu alternatörler, Nikola Tesla'nın kulesinin yerine, radyo merkezinin tüm güçlerini sağladı. Böylece Nikola Tesla'nın Dünya çapında telsiz hayali, 30 yıl sonra, icat ettiği vericinin kullanılmasıyla yeniden gerçekleştirildi.

Tesla'nın ölümünden 5 ay sonra Amerikan Yüksek Mahkemesi daha önce Amerikan Patent Ofisi tarafından Marconi adına onaylanan kablosuz iletişim tekniğinin geçersiz olduğuna ve patent hakkının Nikola Tesla'ya ait olduğuna karar vermiştir.

 Uzaktan kumanda, kozmik ses dalgaları ve uzay
1898 yılında ilk defa uzaktan kumanda ile yönetim sistemini bir araca uygulamıştır. Mayıs, 1898'de Madison Square Garden'da dünyaya bu buluşunu tanıtmıştır. Bahsi geçen araç su üstünde hareket eden ve uzaktan kumanda ile yönetilebilen bir bottur. Projelerinin tanıtımında afili yöntemler uygulayan Nikola Tesla'yı izleyen herkes Nikola Tesla'nın bunu beyin gücüyle yaptığına inanmıştır. Daha sonra Nikola Tesla uzaktan kumandayı açıklamıştır.

Bir sene sonra Nikola Tesla uzaydaki hayatın varlığı ile de yakından ilgilenmiş. Dünya'da ilk defa 1899 yılının Mart ayında kendi laboratuvarından uzaya ses dalgaları göndermiştir. Uzaydan kozmik ses dalgalarının kaydını yapmıştır. Bunun duyurusunu yaptığında bilim çevresinden ilgi ve destek görememesinin sebebi o yıllarda kozmik radyo dalgalarının bilim camiasında yeri olmamasıdır.

1917'nin Ağustos'unda uzaktaki cisimlerin üzerine kısa dalga darbeleri gönderip, yansıyan kısa dalga darbelerinin bir flüoresan ekran üzerinde toplanmasıyla izlenebileceklerini açıklamıştır.

 Kişiliği
Nikola Tesla hiç evlenmemiştir. Bekar ve aseksüel olmasının bilimsel yeteneklerine yardımcı olduğunu düşünüyordu. Kolay öfkelenen Nikola Tesla ile Thomas Edison, Waterside Enerji Tesisi ve Allis Charmes Fabrikası'ndaki araştırmalarında onunla çalışan bazı mühendis ve yardımcıları arasında ortaya çıkan sürtüşme, aleyhine oldu. Bugün, düz rotorlu Nikola Tesla türbinlerinin sonucu hakkında hiçbir bilgimiz yoktur.

Yıllar geçtikçe, ondan, gittikçe daha az haber alınmaya başlandı. Bazen gazeteci ve biyografi yazarları onu arayıp röportaj yapmak istiyorlardı. Gittikçe garipleşti, gerçeklerden uzaklaştı, aldatıcı hayalciliğe yöneldi. Not alma alışkanlığı edinmemişti. Her zaman tüm araştırma ve deneylerine ait tüm bilgiyi aklında tutabildiğini iddia ve ispat etti. 150 yıl yaşamaya kararlı olduğunu ve 100 yaşının üstüne eriştiği zaman, araştırma ve deneyleri sırasında topladığı bütün bilgiyi etraflıca anlatarak, anılarını yazacağını söyledi. II. Dünya Savaşı sırasında öldüğü zaman, kasasına askeri yöneticiler el koydular ve kayıtların cinsine ait herhangi bir şey duyulmadı.

Nikola Tesla'nın kendine özgü bir tutarsızlığı da, kendisine iki şeref unvanı verildiği zaman ortaya çıktı. Birini reddetti. 1912'de Nikola Tesla ve Thomas Edison'un 40.000 dolarlık Nobel Ödülü'nü paylaşmaya seçildikleri açıklandı. Nikola Tesla, bu ödülü de reddetti. Her nasılsa, Thomas Edison'u sevenler tarafından kurulan AIEE Edison madalyasını 1917'de Nikola Tesla'ya layık görüldüğünde, bunu kabul etmeye yanaşabildi.

 Nikola Tesla ve Thomas Edison
Nikola Tesla'nın aradığı fırsat ve şans kolayca eline geçmedi. O zamanlar New York'ta Pearl Caddesi'ndeki ilk laboratuvarında akkor lambası için pazar aramakla meşgul olan Thomas Edison'a rastladığı zaman Nikola Tesla, gençlik heyecanıyla, kendisinin bulduğu alternatif akım sisteminin açıklamasını yaptı. Edison, "Sen teori üzerinde vaktini harcıyorsun" dedi.

Tesla, Edison'a çalışmalarından ve alternatif akım planından bahseder. Edison alternatif akımla fazla ilgilenmez ve Tesla'ya bir görev verir.

Tesla, Edison tarafından kendisine verilen görevi her ne kadar sevmemiş olsa da Edison'un kendisine 50.000 dolar vereceğini öğrenince görevi birkaç ay içinde tamamlar. Doğru akım santralindeki sorunları çözmüştür. Edison'un kendisine söz verdiği ücreti talep ettiğinde, Edison şaşırmış bir şekilde "tam bir Amerikalı gibi düşünmeye başladığında Amerikan şakalarından da anlayabileceğini" söyler ve bir ücret ödemez. Tesla derhal istifa eder. Kısa süren birlikte çalışma dönemini, uzun süreli bir rekabet izleyecektir.

 Nikola Tesla ve J.P. Morgan
1904'ün Mart ayında, Elektrik Dünyası ve Mühendisliği Dergisinde, Nikola Tesla, Kanada Niagara enerji firmasının telsiz enerji iletimi sistemini uygulamasını istediğini ve bunun için 10 milyon Volt'luk gerilimde 10.000 beygir gücü dağıtabilecek bir sistem kullanmayı istediğini açıkladı.

Niagara Projesi kâğıt üzerinde belirtildiği gibi asla gerçekleşmedi fakat küçük bir elektrik santrali kuruldu. Fakat, gösterişli Long Island'ın kaderine etki yaptı.

Tesla'nın en önemli projesi Kablosuz Enerji İletişimi idi. 20 adet ampulü kablo olmadan 25 mil uzaktan yakabildiği kayıtlara geçmiştir.

Nikola Tesla, ilk defa elektriğin bir kaynaktan çevreye yayılarak kablosuz ve çok yüksek miktarlarda iletimini söylemiştir. Kağıt üstünde bunu ispatlayan Nikola Tesla daha sonra yaptığı deneylerle de bunu göstermiştir. Kendisinin elinde kablosuz yanan bir ampul tutan fotoğrafı bulunmaktadır. Bu projenin patentini aldıktan sonra Nikola Tesla'nın en büyük destekçisi J.P. Morgan bu kablosuz enerji iletimi ile şirketin ekonomisinin batacağını anlamış ve finansman desteğini kesmiştir. Eğer destek o gün kesilmeseydi, günümüzde insanlar elektriği ücretsiz bir şekilde kablosuz olarak kullanabilecekti.

 Öngörü Yeteneği
Bu sırada Elektro-adam Nikola Tesla (1904), Mors koduyla sınırlı olan büyük endüstrinin geleceğine ait, uzak görüşünü açıklayan kuramsal broşürünü yayınladı. Bu broşür, Nikola Tesla'nın kahin olduğuna herkesi inandırdı. "Dünya çapında telsiz sistemi"nde, çeşitli olanakları sağlayacak olan özellikler açıklanıyordu. Broşürde, telgraf, telefon, haber yayını, borsa görüşmeleri, deniz ve hava trafiğine yardım, eğlence ve müzik yayını, saat ayarı, resimli telgraf, telefoto ve teleks hizmetleri ile, Nikola Tesla'nın sonradan oluşumunu gördüğü radyo sitesi anlatılıyordu.

 Ölümü ve sonrası
Sıra dışı bir karaktere sahip olan Tesla, para yönetiminde hiçbir zaman başarılı olamadı. Hayatının son yıllarını borçlarından kaçmak için sürekli otel değiştirerek geçirdi. 7 Ocak 1943 tarihinde 86 yaşındayken New Yorker Oteli'nin bir odasında kalp yetmezliği sebebiyle hayata veda etti. Cesedi daha sonra, Tesla'nın odasına girdikten sonra, Tesla'nın iki gün önce kapısına astığı "rahatsız etmeyin" işaretini görmezden gelen hizmetçi Alice Monaghan tarafından bulundu. Tıbbi muayene asistanı H.W. Wembley cesedi inceledi ve ölüm nedeninin koroner tromboz olduğuna karar verdi.

Ölmeden önce Teleforce silahı adını verdiği bir çalışma yürütmekte olan Tesla'nın ölümünden iki gün sonra Federal Araştırma Bürosu, Yabancı Mülkiyet Sorumlusu'na Tesla'nın eşyalarına el koymasını emretti. Bütün dokümanlarına ABD hükûmeti tarafından el konuldu.
 John G. Trump, M.I.T. ve Ulusal Savunma Araştırma Komitesi'nin teknik yardımcısı olarak görev yapan tanınmış bir elektrik mühendisi, gözaltında tutulan Tesla'nın eşyalarını incelemek için çağrıldı. Üç günlük bir soruşturmanın ardından, Trump'ın raporu, dostça olmayan ellerde tehlike oluşturacak hiçbir şeyin olmadığı sonucuna vardı ve şunları belirtti:

12 Ocak'ta Manhattan'daki St. John the Divine Katedrali'nde Tesla için düzenlenen bir devlet cenazesine iki bin kişi katıldı. Cenazeden sonra Tesla'nın cesedi, daha sonra yakıldığı New York, Ardsley'deki Ferncliff Mezarlığı'na götürüldü. Ertesi gün, New York City'deki Trinity Şapeli'nde (bugünkü Aziz Sava Sırp Ortodoks Katedrali) önde gelen rahipler tarafından ikinci bir ayin düzenlendi.

Mirası
1952'de Tesla'nın yeğeni Sava Kosanović'in baskısı üzerine Tesla'nın tüm mülkü, N.T. olarak işaretlenmiş 80 sandıkla Belgrad'a gönderildi.

1957'de Kosanović'in sekreteri Charlotte Muzar, Tesla'nın küllerini ABD'den Belgrad'a taşıdı. Külleri, Nikola Tesla Müzesi'nde mermer bir kaide üzerinde altın kaplama bir kürede sergileniyor.

Tesla'nın geride bıraktıkları ile en çok ilişkilendirilen kurum Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü oldu. Tesla'dan geride kalanlar üzerinde çalışmalara devam edildiği ve geliştirilen teknolojiler olduğu söylentileri bulunmaktadır.

 Yayınlar
 A New System of Alternating Current Motors and Transformers, American Institute of Electrical Engineers, May 1888.
 Selected Tesla Writings, Written by Tesla and others,.
 Light Without Heat , The Manufacturer and Builder, January 1892, Vol. 24
 Biography - Nikola Tesla , The Century Magazine, Kasım 1893, Vol. 47
 Tesla's Oscillator and Other Inventions , The Century Magazine, Kasım 1894, Vol. 49
 The New Telegraphy. Recent Experiments in Telegraphy wih Sparks , The Century Magazine, Kasım 1897, Vol. 55

 Kitaplar
 Adam Fawer'in yazdığı Empati adlı romanın bir bölümünde Nikola Tesla ile ilgili bilgi verilmektedir.
 Anderson, Leland I., "Dr. Nikola Tesla (1856–1943)", 2d enl. ed., Minneapolis, Tesla Society. 1956.
 Auster, Paul, "Moon Palace", 1989. Tesla'nın hikâyesini anlatır.
 Cheney, Margaret, "Tesla: Man Out of Time", 1981. ISBN 0-13-906859-7.
 Childress, David H., "The Fantastic Inventions of Nikola Tesla", 1993. ISBN
 Glenn, Jim, "The Complete Patents of Nikola Tesla," 1994. ISBN
 Jonnes, Jill "Empires of Light: Edison, Tesla, Westinghouse, and the Race to Electrify the World". New York: Random House, 2003. ISBN
 Martin, Thomas C., "The Inventions, Researches, and Writings of Nikola Tesla," 1894 . ISBN X
 O'Neill, John Jacob,"Prodigal Genius", 1944. Paperback reprint 1994, ISBN 978-0-914732-33-4. (ed. Prodigal Genius burada online olarak hazır durumda)
 Lomas, Robert,"The man who invented the twentieth century: Nikola Tesla, forgotten genius of electricity," 1999. ISBN
 Ratzlaff, John and Leland Anderson, "Dr. Nikola Tesla Bibliography", Ragusan Press, Palo Alto, California, 1979, 237 sayfa.
 Seifer, Marc J., "Wizard, the Life and Times of Nikola Tesla", 1998. ISBN (HC), ISBN (SC)
 Tesla, Nikola, "Colorado Springs Notes, 1899–1900", ISBN X
 Trinkaus, George "TESLA: The Lost Inventions", High Voltage Press, 2002. ISBN 0-9709618-2-0
 Valone, Thomas, "Harnessing the Wheelwork of Nature: Tesla's Science of Energy", 2002. ISBN
 Hunt, Samantha, "The Invention Of Everything Else", 2009. ISBN 978-605-5162-02-3

 Gündem
 Carlson, W. Bernard, "Inventor of dreams". Scientific American, Mart 2005 Vol. 292 Issue 3 p. 78(7).
 Jatras, Stella L., "The genius of Nikola Tesla". The New American, 28 Temmuz 2003 Vol. 19 Issue 15 p. 9(1)
 Rybak, James P., "Nikola Tesla: Scientific Savant". Popular Electronics, 1042170X, Kasım 1999, Vol. 16, Issue 11.
 Lawren, B., "Rediscovering Tesla". Omni, Mart 1988, Vol. 10 Issue 6.

 Filmografi

 David Bowie tarafından 2006 yılında "The Prestige" (Prestij) filminde canlandırıldı.
 Tesla'nın hayatını anlatan en azından iki tane film var. Birincisi, 1977 yılında TV için yapılmıştır. Tesla'yı Rade Šerbedžija canlandırmıştır. 1980 yılında Orson Welles tarafından Tajna Nikole Tesle  (Nikola Tesla'nın Gizli Yaşamı) tekrarda filme alınmıştır. Krsto Papić tarafından yönetilmiş, Petar Božović tarafından oynanmıştır.
 Tesla: Master of Lightning , (Tesla : Yıldırım Ustası) Robert Uth tarafından 2003 yılında yapılıp, Stacy Keach Tesla'yı seslendirmiştir.
 "Tesla: Master of Lightning ''" (Tesla : Yıldırım Ustası) 1999. ISBN (Kitap) ISBN (PBS Video)
 Lost Lightning: The Missing Secrets of Nikola Tesla (Kayıp Yıldırım : Nikola Tesla'nın Aranan Sırları) (Google Video'da)
 2020 yılında Doctor Who adlı Britanya bilimkurgu dizisinin bir bölümünde Goran Višnjić tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nikola Tesla Museum
 FOIA FBI files on Nikola Tesla
 Kablosuz elektrik enerjisi aktarımı hakkında güncel haberler 1
 Kablosuz elektrik enerjisi aktarımı hakkında güncel haberler 2
 Kablosuz elektrik enerjisi aktarımı hakkında güncel haberler 3
 NikolaTesla.fr  - Tesla 1.000 'den fazla belge

1856 doğumlular
Smiljan doğumlular
1943 yılında ölenler
19. yüzyılda Sırplar
20. yüzyılda Amerikalılar
19. yüzyıl fizikçileri
20. yüzyıl fizikçileri
Sırp fizikçiler
Sırp mucitler
Hırvatistan Sırpları
Amerikalı fizikçiler
Amerikalı mucitler
Amerikalı elektrik mühendisleri
Amerikalı makine mühendisleri
Amerikalı vejetaryenler
Amerikalı agnostikler
Sırp asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Prag Üniversitesinde öğrenim görenler
National Inventors Hall of Fame
Elektrikçi bilim insanları
Kalp yetmezliğinden ölenler
New York'ta ölenler
IEEE Edison Madalyası sahipleri

Nikola Tesla


An Carex hashimotoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Carex hashimotoi in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex hashimotoi


Ruslana Stepanivna Lıjıçko (, d. 24 Mayıs 1973 - Lviv, Ukrayna), Ukraynalı şarkıcı, dansçı, yapımcı, besteci, senfonik orkestra şefi, piyanist, Ukrayna devlet başkanı danışmanı ve milletvekilidir.
Wild Dances adlı şarkı ile 2004 Eurovision Şarkı Yarışması'nı kazanarak ünlü olmuştur.

Biyografi
Ruslana, 24 Mayıs 1973 tarihinde, Ukrayna'nın Lviv kentinde doğdu. Çocukluk anıları hep sahne maceralarıyla doludur. Konservatuvardan mezun olduktan sonra, piyano ve orkestra şefliği öğrenimi aldı. Babası, batı Ukrayna'da bulunan Hutsuls (Ukrayna Karpatları) bölgesindendir. Ruslana'nın "Wild Dances" şarkısına da bunlar esin kaynağı olmuştur.

Ruslana, 4 yıllık müzik eğitiminden sonra "Horizon" adlı müzik grubuna katıldı. Burada yaşadığı sahne tecrübesi ona ileriki müzik yaşamında çok yardımcı olacaktı. Ruslana yaşamını müzikle yönlendirmeye karar vermişti. Bir Lviv festivalinde ilk kez sahneye çıkmasıyla 4 yıllık eğitimin karşılığını almaya başladı. Profesyonel müzik yaşamı ise konserler, yarışmalar ve festivallerle doludur. Okulunda (matematik) 10. sınıfından ve konservatuvardaki 2. yılından sonra Lviv kentindeki V. Lsence adlı müzik fakültesinde eğitimine devam etti. Bu sırada senfonik orkestra ilgisini çekmeye başlamıştı.

1993 yılında ilk müzik yarışmasına katıldı. Aynı yıl Vseoucrainsciy festivalindeki "Red Routa" adlı modern şarkı ve pop müzik yarışmasına katıldı. Bu tarihten sonra Ruslana'nın müzik yaşamı hareketlenmeye başladı ve 1995 yılında Oleksandr Ksenefontof ile evlendi. Daha sonra albümleriyle ve konserleriyle Ukrayna'da milyonlarca insanın beğenisi kazanan Ruslana'nın müzik yaşamındaki en büyük ivme ise 15 Mayıs 2004 tarihinde oldu.

Ruslana 2004 yılındaki 49. Eurovision Şarkı Yarışması'nda, İstanbul'da 280 puanla Eurovision birincisi oldu. "Wild Dances" isimli şarkısı, hareketli danslarla birlikte sahnede yer aldı.

Diskografi

Stüdyo Albümleri
 Myt' Vesny – Dzvinkyj Viter - 1998
 Najkrashche - 2001
 Dobrij Vechir, Tobi... – 2002
 Diki Tantsi – 2003
 Wild Dances – 2004
 Amazonka – 2008
 Wild Energy – 2008
 Shalala - 2011

Diğer Albümleri
 Ostanne Rizdvo 90-x - 1999
 Club'in – 2005*  -

DVDleri
 Wild Energy. Amazon. Wild Dances – 2008

Teklileri
 Wild Dances – 2004
 Dance With The Wolves – 2004
 The Same Star – 2005
 Ring Dance With The Wolves – 2005
 Moon of Dreams – 2008

Ukraynaca Teklileri
 Znaju Ja – 2003
 Kolomyika – 2003
 Oj, Zagraimy, Muzychenku – 2003
 Skazhy Meni – 2005
 U Rytmi Serdtsja – 2005
 Dyka Enerhija – 2006
 Vidlunnya Mrij – 2008
 Vogon' Chy Lid – 2008
 Dykj Anhel – 2010
 Ya Jdu Za Toboju – 2010
 Kish kish kish

Yayınlanmamış Şarkıları
 Drum 'n' Dance
 Wind Song

Filmlerde Kullanılan Şarkıları
 Heartbreak Hotel film müziği Dance With The Wolves – 2007
 Heartbreak Hotel film müziği Wild Dances Part II – 2007
 Grand Theft Auto IV oyunda kullanılan müzik Wild Dances – 2008

Müzik Videoları
 "Ty" –  1998
 "Myt' Vesny" –  1998
 "Svitanok" –  1998
 "Balada Pro Princessu" –  1998
 "Kolyskova" –  1998
 "Znaju Ja" –  2000
 "Proschannya Z Disko" –  2001
 "Dobrij Vechir, Tobi..." –  2002
 "Kolomyjka" –  2003
 "Oj, Zagraimy, Muzychenku" –  2003
 "Wild Dances" –  2004
 "Dance with the Wolves" –  2004
 "Ring Dance with the Wolves" –  2005
 "The Same Star" –  2005
 "U rytmi serdtsja" –  2005
 "Dyka Enerhija" –  2006
 "Vidlunnja Mriy / Moon Of Dreams" –  2008
 "Moon of Dreams" (feat. T-Pain) –  2008
 "Vogon chy' lid" –  2008

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1973 doğumlular
Ukraynalı kadın şarkıcılar
Ukraynalı pop şarkıcıları
Ukraynalı besteciler
2004 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması birincileri
Ukrayna'nın Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Lviv doğumlular
Pop folk şarkıcıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları

Ruslana


Frode Rasmussen Kirkebjerg  (født 10. maj 1888 i Malt, død 12. januar 1975 i Ordrup) var en dansk kaptajn og rytter i Feltartilleriet, som deltog i military ved OL 1912 i Stockholm med hesten Dippe-Libbe og med Meteor i 1924 i Paris.

Kirkebjerg gennemførte udholdenhedsprøven ved OL 1912, men stillede ikke op i springningen. Han vandt en olympisk sølvmedalje i under OL 1924 i Paris.

Han var medlem af bestyrelsen for Dansk Ride Forbund 1921-40 og Danmarks Olympiske Komité 1922-36.

Militær karriere

Efter sin studentereksamen fra Herlufsholm i 1906 fik Kirkebjerg en militær karriere. Han blev udnævnt til premierløjtnant 1909, var på Rideskolen 1911-13, fortsatte på Officerskolen  1918-20, hvor han blev udnævnt til kaptajn. Herefter fortsatte han sin uddannelse i det franske feltartilleri 1921-22. I 1932 blev han udnævnt til oberstløjtnant og chef for 9. artilleriafdeling i Aarhus, i 1940 for 6. artilleriafdeling, indtil sin pension i 1948.

I 1940 blev Kirkebjerg udnævnt til landssekretær i Dansk Luftværnsforening og fortsatte over Civilforsvars-Forbundet (1949) frem til 1956.

Hæder
  Sankt Olavs Orden, Ridder af 1. klasse
  Rigsluftværnets Fortjensttegn i Guld
  Civilforsvarets-Forbundets Hæderstegn
 Svenska Ridsportens Centralforbunds udmærkelsesplakette (1928)
 Danmarks Idrætsforbunds ærestegn (1935)
 Dansk Ride Forbunds hæderstegn (1958)

Familie
Faderen var sløjdskoleforstander Jørgen R Kirkebjerg (død 1929), moderen Karoline (f. Klock, død 1949). Han blev gift første gang den 18. februar 1920 med Eleanor Bruun (datter af grosserer Lars Emil Bruun). Ægteskabet blev opløst i 1926. Andet ægteskab var med Else de Linde den 26. marts 1929. Dette ægteskab blev opløst i 1959.

Frode Kirkebjerg er far til Lars Kirkebjerg, som deltog i military ved OL 1956 i Stockholm, og var her fanebærer.

Eksterne henvisninger
profil

Ryttere fra Danmark
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1912
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1924
Personer fra Vejen
Militaryryttere

Frode Kirkebjerg


Gianfranco Clerici, né le  à Bergame (Lombardie), est un scénariste, assistant réalisateur, acteur, et producteur italien.

Biographie
Depuis la fin des années 1960, Gianfranco Clerici a commencé à écrire des scénarios pour des films de genre, en particulier des films d'espionnage et des westerns spaghettis. Lorsque ces derniers ont commencé à perdre leur popularité, il s'est tourné vers le cinéma d'angoisse, écrivant de nombreux scénarios de giallo, dont La Longue Nuit de l'exorcisme ou L'Éventreur de New York de Lucio Fulci. Il a aussi scénarisé plusieurs poliziottescos comme Opération jaguar de Marino Girolami ou Assaut sur la ville de Mario Caiano. Dans les années 70, il apparaît dans plusieurs films peu connus en tant qu'acteur sous le pseudonyme de Mark Davies. En outre, pour la seule fois de sa carrière, il a joué le rôle de producteur associé dans le giallo Le Tueur de la pleine lune.

En 1973, il fait une incursion dans le cinéma français en étant assistant réalisateur sur Défense de savoir de Nadine Trintignant. La même année, il adapte et traduit les dialogues pour la version italienne de Deux Hommes dans la ville de José Giovanni.

Vers la fin des années 1970, Clerici commence à écrire des scénarios pour des films d'exploitation, comme Emanuelle autour du monde et Fräulein SS. C'est également à cette époque que Clerici entame sa collaboration avec le réalisateur Ruggero Deodato. Il a notamment écrit pour lui les scénarios de Le Dernier Monde cannibale et La Maison au fond du parc, mais leur collaboration la plus célèbre est Cannibal Holocaust, en grande partie en raison du battage médiatique que le film a suscité dans le monde entier. L'incroyable réalisme et la brutalité du film ont valu au scénariste et à une partie de l'équipe une peine de quatre mois et demi de prison.

À partir du milieu des années 1990, il a commencé à travailler plus fréquemment à la télévision, jusqu'à la fin de sa carrière cinématographique en 2006.

Filmographie

Cinema

1966 : Zorro le rebelle (Zorro il ribelle) de Piero Pierotti
1966 : Un million de dollars pour sept assassinats (Un milione di dollari per 7 assassini) d'Umberto Lenzi
1967 : Quatre malfrats pour un casse (Assalto al tesoro di stato) de Piero Pierotti
1968 : Un corps chaud pour l'enfer (Un corpo caldo per l'inferno) de Franco Montemurro
1968 : Opération fric (7 volte 7) de Michele Lupo
 1968 : Le Fils de l'Aigle noir (Il figlio di Aquila Nera) de Guido Malatesta
1968 : Samoa, fille sauvage (Samoa, regina della giungla) de Guido Malatesta
1969 :  (Le calde notti di Poppea) de Guido Malatesta
1969 : Tarzana, sexe sauvage (Tarzana, sesso selvaggio) de Guido Malatesta
1970 : Dans l'enfer de Monza (Formula 1 - Nell'inferno del Grand Prix) de Guido Malatesta
1971 : Cran d'arrêt (Una farfalla con le ali insanguinate) de Duccio Tessari
1971 : À cœur froid (A cuore freddo) de Riccardo Ghione
1972 : La calandria de Pasquale Festa Campanile
1972 : La Longue Nuit de l'exorcisme (Non si sevizia un paperino) de Lucio Fulci
1973 : Le Témoin à abattre (La polizia incrimina, la legge assolve) d'Enzo G. Castellari
1973 : Défense de savoir de Nadine Trintignant (assistant-réalisateur)
1973 : Deux Hommes dans la ville de José Giovanni (adaptation des dialogues en italien)
1974 : L'Antéchrist (L'anticristo) d'Alberto De Martino
1974 : Pour aimer Ophélie (Per amare Ofelia) de Flavio Mogherini
1974 : Cinq Femmes pour l'assassin (5 donne per l'assassino) de Stelvio Massi
1974 : La Belle et le Puceau (Innocenza e turbamento) de Massimo Dallamano
 1975 : Corruption, l'Affaire du juge Vanini (Corruzione al palazzo di giustizia) de Marcello Aliprandi
1975 : Les Deux Missionnaires (Porgi l'altra guancia) de Franco Rossi
1976 : Culastrisce nobile veneziano de Flavio Mogherini (1976)
1976 : Les Sorciers de l'île aux singes (Safari Express) de Duccio Tessari
1976 : Opération jaguar (Italia a mano armata) de Marino Girolami
1976 : Spécial Magnum (Una Magnum Special per Tony Saitta) d'Alberto De Martino
1977 : Assaut sur la ville (Napoli spara!) de Mario Caiano
1977 : Fräulein SS (La svastica nel ventre) de Mario Caiano
1977 : Le Dernier Monde cannibale (Ultimo mondo cannibale) de Ruggero Deodato
1977 : L'Autre Côté de la violence (Roma, l'altra faccia della violenza) de Marino Girolami
1977 : Emanuelle autour du monde (Emanuelle - Perché violenza alle donne?) de Joe D'Amato
1979 : La vie est belle (La vita è bella) de Grigori Tchoukhraï
1979 : De l'enfer à la victoire (Contro 4 bandiere) d'Umberto Lenzi
1979 : Cannibal Holocaust de Marino Girolami
1980 : La Maison au fond du parc (La casa sperduta nel parco) de Ruggero Deodato
1981 : Le Cancre du bahut (Pierino contro tutti) de Marino Girolami
1982 : Les Poids lourds (I camionisti) de Flavio Mogherini
1982 :  de Marino Girolami
1982 : L'Éventreur de New York (Lo squartatore di New York) de Lucio Fulci
1984 : Murder Rock (Murderock - Uccide a passo di danza) de Lucio Fulci
1984 : Le Monstre de l'océan rouge (Shark - Rosso nell'oceano) de Lamberto Bava
1985 :  d'Andrea Barzini
1985 : Miami Golem de Alberto De Martino (1985)
1985 : Tex et le Seigneur des abysses (Tex e il signore degli abissi) de Duccio Tessari
1986 : Cobra Mission de Fabrizio De Angelis
1986 : Sensi de Gabriele Lavia
1987 : Delirium (Le foto di Gioia) de Lamberto Bava
1987 : Le Tueur de la pleine lune (Un delitto poco comune) de Ruggero Deodato
1989 :  de Camillo Teti
1990 : Scandale secret (Scandalo segreto) de Monica Vitti
1990 :  de Fabrizio De Angelis
1999 :  d'Antonio Bonifacio

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1941
Naissance à Bergame
Scénariste italien
Assistant réalisateur
Producteur italien de cinéma

Gianfranco Clerici


Inspección en la Ingeniería de software, se relaciona con la Revisión por pares de cualquier producto de trabajo por personas capacitadas que buscan defectos mediante un proceso bien definido. La inspección de software es conocida también como Fagan inspection en homenaje a Michael Fagan, el creador de este popular método de inspección de software.

Introducción

Una inspección es una de las prácticas más comunes de revisión que se encuentran en los proyectos de software. El objetivo de la inspección es, para todos los inspectores, llegar a un consenso sobre un producto de trabajo y aprobarlo para su uso en el proyecto. Comúnmente los productos inspeccionados de trabajo incluyen el análisis de requisitos de software especificaciones y plan de pruebas. En una inspección, un producto de trabajo se selecciona para su revisión y un equipo se reúne para organizar una inspección del producto de trabajo. Un moderador es elegido para moderar la reunión. Cada inspector se prepara para la reunión inspeccionando el producto del trabajo y tomando nota de cada defecto.  'El objetivo de la inspección es identificar defectos. En una inspección, un defecto de cualquier parte del producto de trabajo se mantendrá hasta que el inspector de la aprobación de la misma. Por ejemplo, si el equipo está inspeccionando una especificación de requisitos de software, cada defecto será el texto del documento en el que un inspector no está de acuerdo con él.

 El proceso

El proceso de inspección fue desarrollado por Michael Fagan en mediados de 1970 y posteriormente ha sido ampliado y modificado.

El proceso debe tener criterios de ingreso que determinan si el proceso de inspección está listo para comenzar. Esto evita que los productos no terminados de trabajo entren en el proceso de inspección. Los criterios de entrada podría ser una lista de comprobación incluyendo elementos tales como "Al documento se le ha revisado la ortografía".

Las etapas en el proceso de las inspecciones son: Reunión de Planificación, Información general, preparación, reunión de inspección, repetición del trabajo y seguimiento. Etapas de la preparación, la inspección de reuniones y el trabajo repetitivo puede ser reiterado.

 Planificación: La inspección se planea por el moderador.
 Reunión general: El autor describe los antecedentes del producto.
 Preparación: Cada inspector examina el producto para identificar posibles defectos.
 Reunión de Inspección: Durante esta reunión, el lector lee parte por parte del producto y los inspectores marcan de los defectos de cada parte.
 Repetición del trabajo: El autor realiza cambios en el producto de acuerdo a los planes de acción de la reunión de la inspección.
 Seguimiento:''' Los cambios del autor son revisados para asegurarse de que todo está correcto.

El proceso es finalizado por el moderador cuando satisface algunos criterios de salida predefinidos.

 Roles del proceso

Durante una inspección de los siguientes roles son utilizados.

  'Autor: La persona que creó el producto que se inspecciona.
 Moderador: Este es el líder de la inspección. El moderador tiene previsto la inspección y coordina la misma.
 Lector: La persona que lee a través de los documentos, un elemento a la vez. Los inspectores luego señalar los defectos.
 Documentador: La persona que documenta los defectos que se encuentren durante la inspección.
 Inspector:''' La persona que examina el producto para identificar posibles defectos.

Tipos relacionados de inspección

Revisión de código

Un code review se puede hacer como un tipo especial de inspección en la que el equipo examina una muestra de código y corrige cualquier defecto en él. En una revisión de código, un defecto es un bloque de código que no aplica adecuadamente sus requisitos, que no funciona como debería, o que no es incorrecta pero se podría mejorar (por ejemplo, podría hacerse más legible o se podría mejorar su rendimiento). Además de ayudar a los equipos de encontrar y corregir errores, revisiones de código son útiles para el entrenamiento cruzado y para ayudar a los desarrolladores junior aprender nuevas técnicas de programación.

Revisión de pares

revisiones de pares se considera en la industria una de las mejores prácticas para la detección de defectos de software temprana y el aprendizaje de los artefactos de software. Peer Reviews se componen de tutorial de software, y las inspecciones de software y son parte integral de las actividades de ingeniería de software del producto. Una colección de conocimiento coordinado, las habilidades y conductas facilita la práctica de la mejor manera posible las revisiones por pares. Los elementos de las revisiones por pares incluyen el proceso de revisión estructurada, el nivel de listas de control de productos de excelencia, las funciones definidas de los participantes, y los formularios e informes.

Las inspecciones de software son la forma más rigurosa de las revisiones por pares y se debe aprovechar al máximo estos elementos para detectar defectos. Resultados de las mediciones revelan que las revisiones por pares producen un atractivo retorno de la inversión obtenida a través del aprendizaje acelerado y la detección de defectos tempranos.

Véase también

 Ingeniería de software
 Lista de temas de ingeniería de software

Enlaces externos
 Review and inspection practices
 Artículo Software Inspections by Ron Radice
 Comparison of different inspection and review techniques

Análisis de software

Inspección de software


Cocenel ucenic este un film românesc din 1971 regizat de Bob Călinescu, Iulian Hermeneanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971
Filme de animație
Filme regizate de Bob Călinescu

Cocenel ucenic


Vranići su naseljeno mjesto u općini Travnik, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se sjeveroistočno od Travnika.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 61

 Muslimani - 61

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 60

 Bošnjaci - 60

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Travnik

Vranići (Travnik, BiH)


Haraba este un sector reprezentativ cu vegetație silvică în raionul Rîbnița din regiunea Transnistria, Republica Moldova. Este amplasat la est de satul Haraba, ocolul silvic Plopi, Haraba, parcela 6, subparcela 1. Are o suprafață de 6 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Rîbnița.

Referințe

Haraba
Raionul Rîbnița

Pădurea Haraba (arie protejată)


ريالتو  هي إحدى مدن مقاطعة سان بيرناردينو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 17 نوفمبر، 1911.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لريالتو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان ريالتو 91,873 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 24,659 أسرة وعدد العائلات 20,523 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 26,045 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 39.37% من البيض و22.27% من الأمريكيين الأفارقة و1.05% من الأمريكيين الأصليين و2.47% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.43% من سكان جزر المحيط الهادئ و29.20% من الأعراق الأخرى و5.21% من عرقين مختلطين أو أكثر و51.21% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 24,659 أسرة كانت نسبة 60.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 57.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 18.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 13.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.69، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.01.

بلغ العمر الوسطي للسكان 26.4 عاماً. وكانت نسبة 37.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 28.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 16.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 95.7 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 90.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 41,254 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 42,638 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 34,110 دولارًا مقابل 26,640 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 13,375 دولارًا. وكانت نسبة 13.8% من العائلات ونسبة 17.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 22.3% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 9.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان ريالتو 99,171 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 25,202 أسرة وعدد العائلات 21,177 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 27,203 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 43.96% من البيض و16.37% من الأمريكيين الأفارقة و1.07% من الأمريكيين الأصليين و2.28% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.36% من سكان جزر المحيط الهادئ و31.25% من الأعراق الأخرى و4.71% من عرقين مختلطين أو أكثر و67.60% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 25,202 أسرة كانت نسبة 57.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 54.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 20.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 8.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.92، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.20.

بلغ العمر الوسطي للسكان 28.3 عاماً. وكانت نسبة 32.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 12.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 20.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.6% ذكور و51.4% إناث.

أعلام
 شون مارشال
 جورج كونور
 خالد وتن
 جمال وليامز

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1911
أماكن مأهولة في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1911 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

ريالتو (كاليفورنيا)


كوبيلي  وهي إلهة الجبال، الطبيعة، والخصوبة، لشعوب آسيا الصغرى وهي معبودة من أغلب شعوب المنطقة وسماها الرومان ماغنا ماتر ديوم إيدايا  أو أم الآلهة العظيمة الإيدايانية، وهي معروفة بأسماء أخرى أيضا لكن كوبيلي هو الاسم الذي عرفت به في الأدب أكثر من أي اسم آخر.

وكانت عبادتها قد تمركزت في فريجيا ووجدت طريقها إلى اليونان لكنها لم تنتشر وكان هذا في بدايات القرن السادس قبل الميلاد ودخلت إلى [روما] عام 204 ق م حيث حظيت بأهمية كبيرة وكانت إحدى آخر الأصنام التي اضمحلت عبادتها. وكانت كوبيلي تعبد في الغالب في ارتباط مع أتيس مثل أفروديت وأدونيس، والفلاسفة القدماء فسروا الثنائي بأنه رمز للعلاقة بين الأم الأرض ونباتاتها.

مصادر

إلهات جبلية
إلهات
إلهات الأمومة
إلهات إغريقيات
إلهات رومانيات

كوبيلي


යොංවොල් ඉයොම් වංශයේ අධිරාජකීය වංශවත් සුන්හොන් බිසව (1854 පෙබරවාරි 2 – 1911 ජූලි 20) (순헌황귀비 엄씨) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියානු රජ සහ අධිරාජ කොරියාවේ ගෝජොංගේ බිසවකි. ඇයට මරණින් පසුව සුන්හොන් හ්වං-ග්වයි-බි "සුන්හොන්, ඉහළම ශ්‍රේණියේ අධිරාජකීය උපබිසව" යන නාමය ලබාදෙන ලදී. ඇගේ සම්පූර්ණ නාමය වූයේ ඉයොම් සොන්-යොං (엄선영) ය. ඇය, ඉයොම් ජින්-සම් (엄진삼) සහ ජ්‍යූං චන්-ජොං (증찬정) දෙපළගේ දියණියයි.

දරුවන්
යි යුන්, කිරුළ හිමි උයිමින් කුමරු (1897 ඔක්තෝබර් 20 – 1970 මැයි 1) (이은 의민태자)

ආශ්‍රේයයන්

1854 උපත්
1911 මරණ
කොරියානු උපබිසෝවරු
ජොසොන් රාජවංශයේ රාජකීය බිසෝවරු

අධිරාජකීය වංශවත් සුන්හොන් බිසව


(titre français : Treize heures sonnent) est un film autrichien réalisé par E. W. Emo sorti en 1950.

Synopsis
Hedy n'est mariée à l'écrivain Mario Jacobis que depuis trois semaines, quand elle en a assez. Lorsque le majordome de longue date Max lui glisse secrètement de supposées lettres d'amour de ses adeptes féminines, elle renvoie Max sur-le-champ. Max doit non seulement dire au revoir à son employeur de longue date, mais aussi au cuisiner Wetti et à la femme de ménage Mizzi, avec qui il entretenait une relation. Comme pour chaque histoire d'amour précédente, il marque également la fin avec Mizzi et Wetti sur l'une de ses fiches avec une croix. Sur toutes les cartes, il a non seulement mis une photo de la bien-aimée, mais aussi un souvenir d'elle et a noté l'heure de la rencontre et la fin de la relation. Max emballe également une paire de couteaux dans ses bagages pour son prochain travail. Hedy demande immédiatement un nouveau majordome au rectuteur Vybiral. L'agent envoie le vieux Ferdinand. Ferdinand Haushofer n'a aucune référence professionnelle, car tous ses employeurs sont décédés pendant son service.

Max et Ferdinand se croisent à l'arrêt de bus local et échangent accidentellement leurs valises. Ferdinand est ensuite emmené sous une pluie battante par le nouvel éditeur de Mario, Michael Ravestyn, dans une voiture jusqu'à la villa. Le système de sonnerie étant tombé en panne à cause de l'orage, les deux hommes montent dans la villa par le balcon. Ils sont d'abord pris pour des cambrioleurs, mais l'erreur est rapidement éclaircie et Ferdinand commence avec diligence son service. Outre le couple et Michael, la meilleure amie d'Hedy, Lizzi, qui vient d'arriver, fait également partie des personnes présentes.

Max lit dans un journal l'histoire d'un meurtrier qui se fait passer pour un domestique et apparaît souvent avec un complice. La photo de l'homme prise de dos fait immédiatement penser à Ferdinand et il prévient Mario par téléphone. Dans la valise de Ferdinand, Max trouve également une bouteille de poison et de nombreux romans policiers aux titres effrayants, il n'a donc plus aucun doute. Ferdinand, en revanche, ne peut pas s'identifier, car son passeport se trouve dans la valise échangée. Dans la valise de Max, il trouve non seulement les cartes avec les dates supposées de décès des femmes, mais aussi le couteau et croit maintenant que Max est un meurtrier. Avec l'aide de Mario, Max se faufile dans la villa et il y a de nombreuses confusions, soupçons et moments de choc. Finalement, Max et Mario parviennent à enfermer les supposés meurtriers Ferdinand et Michael dans leurs chambres. Lorsque Ferdinand, qui veut fuir la villa désormais verrouillée, se fraie un chemin hors de la pièce et s'enfuit vers Michael, Max et Mario renversent les deux hommes, les mettent dans des sacs de farine et les ligotent au sous-sol. Ferdinand et Michael peuvent à nouveau se libérer et finalement renverser Max et Mario, les attacher et appeler la police. Ils fuient alors la maison et emmènent Hedy et Lizzi avec eux, ils veulent les sauver des griffes des criminels, d'autant plus que Michael est depuis longtemps tombé amoureux de Lizzi. Après s'être réveillés d'un évanouissement, Max et Mario, ainsi que le policier Haberzettel, suivent Michael et Ferdinand. Mario retrouve Hedy dans une voiture garée devant une auberge et ils se réconcilient tous les deux. Max et le gendarme affrontent Ferdinand, qui prétend être innocent. En fait, le journal de Max s'avère avoir cinq ans et le meurtrier a depuis longtemps été exécuté. Le couple criminel présumé Michael et Lizzi, qui étaient enfermés dans une pièce voisine, a passé du temps ensemble à s'embrasser et s'est fiancé spontanément. Alors que Max est à nouveau autorisé à travailler comme majordome pour Mario et Hedy, Ferdinand finit par être le nouveau majordome de Michael et Lizzi.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : E. W. Emo assisté de Hermann Leitner
 Scénario : Fritz Koselka, Lilian Belmont
 Musique : Bruno Uher
 Direction artistique : Fritz Jüptner-Jonstorff
 Photographie : Helmuth Ashley
 Son : Max Vernooij
 Montage : Hermann Leitner
 Production : Carl Szokoll
 Société de production : Helios-Filmproduktion
 Société de distribution : Sascha Filmverleih
 Pays d'origine :
 Langue : allemand
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Mono -
 Genre : Comédie
 Durée :
 Dates de sortie :
  : .
  : .
  : .
  : .
  : .

Distribution
 Theo Lingen : Max, majordome
 Hans Moser : Ferdinand Haushofer, majordome
 Susi Nicoletti : Hedy Jaconis
 Josef Meinrad : Mario Jaconis, écrivain
 Eva Leiter : Lizzi, l'amie de Hedy
 Walter Müller : Michael Ravestyn, directeur d'édition
  : Wetti, cuisinière
  : Mizzi, femme de chambre
 Fritz Imhoff : Vybiral, agent de recrutement
 Hugo Gottschlich : l'inspecteur Haberzettel, gendarme
  : Mistinger, aubergiste

Production
Le film est produit dans les studios de Vienne-Schönbrunn et de Vienne Sievering. Les prises de vue en extérieur sont faites à Grinzing.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film autrichien sorti en 1950
Comédie autrichienne
Film en allemand
Film autrichien en noir et blanc
Film réalisé par E. W. Emo

Jetzt schlägt's 13


Ivan Klarić (odvjetnik), hrvatski odvjetnik i književnik
Ivan Klarić (pedagog), hrvatski učitelj i pedagog
Ivan Klarić (učitelj), hrvatski učitelj i književnik

Izvori

Ivan Klarić


Cathie Jung (nacida en 1937) es una aficionada a la moda victoriana y al corsé que reside en Old Mystic, Connecticut, Estados Unidos, que actualmente está en el Libro Guinness de los récords por tener la cintura más pequeña en una persona viva. Jung, que mide 1,65 m. de altura, tiene una cintura que mide  38 cm.

Jung aparece sin acreditar, por propia elección debido a los contenidos indeseables, en la película Cremaster 2 de Matthew Barney en el papel de Baby Fay La Foe.

Notas

Enlaces externos
 Cathie Jung: The Corset Queen

Récords Guinness

Cathie Jung


Hrvatska nogometna reprezentacija nastupila je na šest svjetskih prvenstava (1998., 2002., 2006., 2014., 2018., 2022.) od osamostaljenja 1991. godine. Prije toga Hrvatska je igrala u sklopu bivše države Jugoslavije. Najbolji su rezultati reprezentacije srebrna medalja sa Svjetskog prvenstva 2018. u Rusiji i brončana medalja sa Svjetskog prvenstva 1998. u Francuskoj, te brončana medalja sa Svjetskog prvenstva u Katru 2022.godine

Dosadašnji nastupi

1998. – Francuska

Osmina finala

Četvrtfinale

Polufinale

Utakmica za treće mjesto

2002. – Južna Koreja / Japan

2006. – Njemačka

2014. – Brazil

2018. – Rusija

Hrvatska je na tom prvenstvu uspjela doći do finala svjetskoga nogometnog prvenstva i tako je postala 13. reprezentacija kojoj je to uspjelo. Hrvatska je najmanja europska i druga najmanja svjetska reprezentacija koja je imala priliku boriti se za trofej svjetskoga prvaka.

Grupa D

U grupnoj fazi natjecanja igrala je protiv Nigerije, gdje je prvi gol za Hrvatsku zabio Nigerijac Etebo, a kapetan reprezentacije Modrić je iz jedanaesterca rezultat povisio na konačnih 2:0.

Na sljedećoj je utakmici Hrvatska pobijedila Argentinu s 3:0. Prvi je pogodak volejem postigao Rebić nakon pogreške argentinskog vratara. Modrić je postigao drugi gol koji je proglašen trećim najljepši pogotkom prvenstva. Rakitić je utakmicu zaključio trećim pogotkom za Hrvatsku.

Na posljednjoj je utakmici Hrvatska pobijedila Island s 2:1. Strijelci za Hrvatsku bili su Badelj i Perišić. Hrvatska je tako prvi put imala sve 3 pobjede u grupnoj fazi SP-a.

Osmina finala
Prvu pobjedu Hrvatske u drugoj fazi velikih natjecanja još od 1998. Hrvatska je ostvarila pobijedivši Dansku boljim izvođenjem jedanaesteraca. Danci su zabili gol prvoj minuti, a Mario Mandžukić četiri je minute poslije izjednačio rezultat i ostvario rekord; to su najbrža dva pogotka na SP-u ikad. Modrić nije uspio realizirati jedanaesterac na kraju drugog produžetka. Tijekom izvođenja jedanaesteraca Hrvatska je uz vratara Danijela Subašića primila dva pogotka, a postigla ih je tri. Subašić je tako postao drugi vratar u povijesti velikih natjecanja koji je obranio tri jedanaesterca u jednoj utakmici.

Četvrtfinale

U četvrtfinalu se Hrvatska borila protiv domaćina prvenstva – Rusije – i izborila prvu pobjedu nad domaćinom svjetskog prvenstva, a s kojim je dotad igrala dva puta i oba je puta izgubila (1998., 2014.). Rusi su poveli u 31. minuti Čeriševljevim pogotkom, a Kramarić je izjednačio osam minuta kasnije. Vida je Hrvatsku doveo u vodstvo u 100. minuti, no Rusija je izjednačila na samom kraju drugog produžetka. Hrvatska je ponovno bila bolja u izvođenju jedanaesteraca i ukupan je rezultat za Hrvatsku bio 6:5.

Polufinale
U polufinalnoj utakmici Hrvatska je pobijedila Englesku; nakon produžetka postigla je rezultat 2:1. Hrvatska je do kraja prvog poluvremena gubila 0:1, no u 68. minuti Perišić je zabio gol. Mandžukić je potom dao gol u produžetku i Hrvatska je prvi put ušla u finale svjetskoga prvenstva; tako je postala druga reprezentacija nakon Argentine koja je u prvom poluvremenu polufinala gubila pa preokrenula rezultat. Hrvatska je također druga reprezentacija u svijetu nakon Engleske koja je igrala tri produžetka na svjetskim prvenstvima.

Finale

Finale Svjetskog prvenstva u Rusiji Hrvatska je odigrala protiv Francuske.

Hrvatska je ostvarila još dva rekorda. Brozović je pretrčao oko 16,3 km, što je rekord tog 21. SP-a, a prema Fifinoj ljestvici hrvatska je reprezentacija postala najniže rangirana reprezentacija (20.) koja se izborila u finale svjetskoga prvenstva.

Zlatko Dalić prvi je natjecateljski poraz na klupi reprezentacije doživio tek u finalu SP-a.

Tijekom završnice hrvatska je predsjednica Kolinda Grabar-Kitarović dodijelila zlatnu loptu toga prvenstva koju je osvojio hrvatski kapetan Luka Modrić. Hrvatsku je tijekom prvenstva predstavljao slogan "Mala zemlja. Veliki snovi", čiji je autor Majda Sijarić.

Doček u Hrvatskoj i reakcije

Nakon osvajanja srebrne medalje uslijedila su mnoga slavlja diljem zemlje. Najveće se održalo tijekom povratka reprezentacije i smatra se najmasovnijim javnim slavljem u hrvatskoj povijesti.
Dana 16. srpnja hrvatske je nogometaše u Zagrebu dočekalo više od 550 tisuća ljudi. Vatreni su oko 15:30 sletjeli u Zagreb, gdje su ih već tamo dočekali mnogobrojni navijači. Reprezentacija je u otprilike 21 sat stigla na Trg bana Jelačića i popela se na pozornicu da bi pozdravila otprilike 120 tisuća gledatelja na trgu.

Neki nogometaši također su posjetili i svoje rodne gradove, dok su zajedno posjetili najveće gradove županija svojih rodnih gradova. Primjerice, u Split su došli Lovre Kalinić, Ivan Strinić, Filip Bradarić, Ivan Perišić i Ante Rebić, koji su u otprilike 18 sati stigli na prepunu splitsku Rivu. Veliki sporedni doček također je bio u Zadru, u koji su stigli Luka Modrić, Danijel Subašić, Šime Vrsaljkoa i Dominik Livaković.

Neki manji gradovi ili gradovi iz kojih je manji broj igrača također su dočekali pojedinog igrača ili igrače. U Šibenik je došao Duje Ćaleta-Car, a u Donji Miholjac i Metković Domagoj Vida. U Varaždinu je dočekan izbornik Zlatko Dalić.

Odlikovanja Predsjednice Republike Hrvatske

U studenom iste godine Predsjednica Republike Hrvatske Kolinda Grabar Kitarović primila je i odlikovala reprezentativce te članove stožera i logistike reprezentacije.

Povelja Republike Hrvatske: Hrvatski nogometni savez
  Red kneza Trpimira s ogrlicom i Danicom: Davor Šuker i Zlatko Dalić
  Red kneza Branimira s ogrlicom: Luka Modrić, Milan Badelj, Filip Bradarić, Marcelo Brozović, Duje Ćaleta-Car, Vedran Ćorluka, Tin Jedvaj, Lovre Kalinić, Mateo Kovačić, Andrej Kramarić, Dominik Livaković, Dejan Lovren, Mario Mandžukić, Ivan Perišić, Josip Pivarić, Marko Pjaca, Ivan Rakitić, Ante Rebić, Ivan Strinić, Danijel Subašić, Domagoj Vida i Šime Vrsaljko.
  Red Danice hrvatske s likom Franje Bučara: Marijan Kustić, Ivica Olić, Dražen Ladić, Marjan Mrmić i Zoran Cvrk.
  Red hrvatskog trolista: Marc Rochon, Luka Milanović, Ognjen Vukojević, Nikola Jerkan, Zoran Bahtijarević, Boris Nemec, Saša Janković, Nenad Krošnjar, Nderim Redžaj, Mario Petrović, Bojan Radanović, Mladen Pilčić, Goran Vincek, Dennis Luka Lukančić, Iva Olivari-Uliša, Tomislav Pacak i Ivančica Sudac.
  Red hrvatskog pletera: Zorislav Srebrić, Miroslav Marković, Nikša Martinac, Koraljka Petrinović, Helena Puškar, Nika Bahtijarević, Drago Sopta, Tomica Đukić, Tihomir Maloča i Mislav Krznarić.

2022. – Katar
Kvalificirala se.

Osmina finala

Četvrtfinale

Polufinale

Utakmica za treće mjesto

Popis utakmica

Najviše utakmica na svjetskim prvenstvima

Strijelci na svjetskim prvenstvima

Priznanja

(1998.) Zlatna kopačka (6 pogodaka): Davor Šuker
(1998.) Srebrna lopta: Davor Šuker
(1998.) Najbolja momčad turnira: Davor Šuker
(2018.) Zlatna lopta: Luka Modrić
(2018.) Najbolja momčad turnira: Luka Modrić

Međusobni ogledi na svjetskim prvenstvima

Također pogledajte
  Popis hrvatskih nogometnih reprezentativaca
 Hrvatska na Europskom nogometnom prvenstvu
 Hrvatska u UEFA Ligi nacija

Bilješke
Robert Jarni odigrao je jednu utakmicu na svjetskom prvenstvu 1990. godine u sklopu nogometne reprezentacije Jugoslavije.
Robert Prosinečki postigao je jedan pogodak na svjetskom prvenstvu 1990. godine u sklopu nogometne reprezentacije Jugoslavije.

Izvori

Hrvatska nogometna reprezentacija
Svjetska prvenstva u nogometu
Hrvatska na međunarodnim natjecanjima

Hrvatska na Svjetskom nogometnom prvenstvu