Jana Hensel, née le  à Borna en Saxe, est une autrice et journaliste allemande.

Biographie
Jana Hensel passe son enfance à Leipzig. Elle étudie les langues romanes et la littérature allemande moderne à l'Université de Leipzig, à Marseille, Berlin et Paris.

En 1999, elle a été directrice de publication de la revue littéraire de Leipzig Edit.

En 2000, elle a édité avec Thomas Hettche l'anthologie Internet Null.

Carrière d'autrice
En 2002, elle publie le livre autobiographique Zonenkinder, dans lequel elle décrit comment, jeune Allemande née à l'Est, elle a vécu l'adaptation culturelle à la société ouest-allemande après la réunification. Ce témoignage littéraire fait suite à la publication de Generation Golf de Florian Illies, auteur ouest-allemand, un ouvrage dans lequel elle n'a pas trouvé les expériences de la jeunesse est-allemande.

Angela Merkel, à l'époque présidente de la CDU, le parti conservateur chrétien-démocrate, fait l'éloge de Zonenkinder dans une critique. Le livre a figuré pendant plus d'un an sur la liste des best-sellers d'ouvrages de non-fiction du magazine Spiegel et s'est vendu à plus de . Il a été traduit en plusieurs langues.

En 2008 le deuxième livre autobiographique de Jana Hensel, co-écrit avec Elisabeth Raether, est publié sous le titre Neue deutsche Mädchen.

Début octobre 2009 paraît son essai Achtung Zone – Warum wir Ostdeutschen anders bleiben sollten.

En 2017 Jana Hensel publie son premier livre de fiction Keinland. Ein Liebesroman.

En 2019 paraît chez l'éditeur Aufbau Verlag l'ouvrage Wie alles anders bleibt – Geschichten aus Ostdeutschland. Dans cet ouvrage l'autrice réunit des reportages, des essais, des interviews et des portraits sur l'Allemagne de l'Est qui ont déjà été publiés.

Carrière journalistique
Elle a écrit pour l'hebdomadaire Die Zeit, le magazine Der Spiegel et le quotidien conservateur Die Welt.

En 2010, Jana Hensel reçoit le prix Theodor-Wolff des journaux allemands pour son article Vater Morgana paru dans l'hebdomadaire Die Zeit.

De 2011 à 2014 Jana Hensel travaille comme rédactrice indépendante pour l'hebdomadaire der Freitag, où elle écrit principalement sur les questions politiques concernant l'Allemagne de l'Est et les femmes. En avril 2012, elle succède à Jörn Kabisch en tant que rédactrice en chef adjointe de Freitag. Elle quitte le journal fin 2014 "à sa propre demande".

Depuis 2018 Jana Hensel fait partie en tant qu'autrice de la rédaction de la publication en ligne Zeit Online. Elle y a fait entre autres le portrait du président des Verts Robert Habeck. La scène d'ouverture de l'article, dans laquelle elle décrit la façon dont Habeck, en enlevant ses chaussures dans un train ICE fait apparaître des trous dans ses chaussettes a marqué les esprits. Un portrait de Holger Friedrich, propriétaire du Berliner Verlag depuis 2019, a également attiré l'attention.

En 2019, Jana Hensel est élue "Journaliste de l'année" par Medium Magazin dans la catégorie Culture.

Publications
 Zonenkinder. Rowohlt, Reinbek près de Hambourg 2002 .
 avec Elisabeth Raether : Neue deutsche Mädchen. Rowohlt, Reinbek près de Hambourg 2008 .
 Achtung Zone – Warum wir Ostdeutschen anders bleiben sollten. Piper Verlag, Munich 2009 .
 Keinland. Ein Liebesroman. Wallstein, Göttingen 2017 .
 avec Wolfgang Engler : Wer wir sind. Die Erfahrung, ostdeutsch zu sein. Aufbau-Verlag, Berlin 2018 .
 Wie alles anders bleibt. Geschichten aus Ostdeutschland. Aufbau Verlag, Berlin 2019 .
 Der Weihnachtsmann und ich. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2019,  .
 avec Naika Foroutan : Die Gesellschaft der Anderen. Aufbau Verlag, Berlin 2020 .

Bibliographie
 Lothar Bluhm: Identität, Erinnerung und Generationendiskurs. Anmerkungen zu Jana Hensels "Zonenkindern". In: Paula Rossi (Hrsg.): Fran översättning till etik. In: Acta universitatis ouluensis. Band 64, (Oulu) 2005, S. 21–31.
 Enza Gini: Zonenkinder. Figli della Zona. In: Eva Banchelli: Taste the East: Linguaggi e forme dell'Ostalgie. Sestante Edizioni, Bergamo 2006 , S. 143–164.
  (Hrsg.): Die Zonenkinder und Wir: Die Geschichte eines Phänomens. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 2004 .
 Martina Ölke: Im Rückblick Heimat. Die DDR in Jana Hensels "Zonenkinder" und anderen Text- und Bildbeispielen. In: Wirkendes Wort. Band 56, 2006, Heft 2, S. 261–278.
 Fabian Thomas: Neue Leben, neues Schreiben? Die "Wende" 1989/90 bei Jana Hensel, Ingo Schulze und Christoph Hein. Martin Meidenbauer Verlag, München 2009 .

Notes et références

Liens externes

Personnalité liée à Leipzig
Femme de lettres allemande
Journaliste allemande
Naissance en juillet 1976
Naissance à Borna (Saxe)

Jana Hensel


El herrador es la persona encargada de herrar los caballos, mulas y burros. Este oficio tuvo gran importancia en toda Europa desde la Edad Media y en Norteamérica desde el siglo  hasta la revolución industrial dado el elevado número de ganado equino que había. Con la industrialización del campo y la aparición del automóvil la ganadería equina disminuyó enormemente su número quedando relegada principalmente a un uso ocasional de tipo deportivo o recreativo.

En muchos pueblos el herrero era también el herrador, sin embargo existían también herradores itinerantes que iban de pueblo en pueblo herrando aquellos animales que lo necesitaban. Era común la existencia de potro de herrar en los pueblos, una estructura realizada generalmente en piedra y madera donde se sujetaban los animales para facilitar la labor del herrador.

Algunos instrumentos utilizados por los herradores son:
 El pujavante, instrumento para cortar la pezuña de las caballerías
 La legra, herramienta para alisar la pezuña

Artesanos (ocupaciones)
Oficios desaparecidos

Herrador


Halifeler listesi, İslam peygamberi Muhammed'in ölümünden sonra Müslümanların siyasi liderliğini yapmış kişilerin listesidir. Dört Halife, Emevî halifeleri, Abbâsî halifeleri, Fâtımî halifeleri (Sünniler tarafından kabul edilmezler), Memlûk halifeleri, Osmanlı halifeleri ve son olarak 1924'te halifeliğin kaldırılmasından önce Türkiye Cumhuriyeti'nden bir halife (ki kendisi Osmanlı Hanedanı'ndandır) aşağıdaki tablolarda bulunmaktadır.

Dört Halife veya Hulefa-i Raşidin dönemi

Muhammed'in ölümünden hemen sonra seçimle göreve gelmiş "Dört Halife":

661 yılında Ali'nin öldürülmesinin ardından kısa bir süre oğlu Hasan bin Ali halifelik mücadelesine dahil olmuş fakat İslam dünyasındaki fitneyi önlemek için Emevi ailesi ile olan hilafet mücadelesinden çekilmiştir.

Emevîler dönemi
Emevîler dönemindeki halifelerdir. Bu dönemde halifelik ilk defa bir hanedanlığın kontrolüne girmiştir.

Abbâsîler dönemi

Abbâsîler dönemindeki halifelerdir:

Fâtımî halifeleri

Kahire'de hüküm sürmüş olan Şiî-Fâtımî halifeler. Sünniler tarafından halife olarak kabul edilmezler.

Memlûk himayesi dönemi

Abbâsî Hanedanı'nın Mısır'daki Memlûk Sultanlığı himayesi altında olduğu dönemdeki halifeleridir:

Osmanlı dönemi

Osmanlı Devleti'nin Ridaniye Muharebesi'ni kazanarak Memlûk Devleti'ne son vermesinden sonra halife unvanını üstlenen padişahlardır:

Türkiye Cumhuriyeti dönemi
Padişah olmadığı halde halife olarak TBMM tarafından göreve atanmış bir Osmanlı Hanedanı üyesidir:

Hilâfetin  kaldırılması

3 Mart 1924'te çıkarılan bir kanun ile halifelik resmî olarak kaldırılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Ahmediye Halifeliği

Kaynakça

İslam listeleri
Tarih listeleri
Kişi listeleri

Halifeler listesi


Santa Maria del Soccorso a Capodimonte je rimokatolička crkva u neoklasičnom stilu u četvrti Capodimonte u Napulju, Italija.

Unutrašnjost je centralizirana i ima freske kupole sa zvjezdanim nebom. Na bočnoj apsidi nalaze se freske koje prikazuju Smrt sv. Josipa i Kristovu muku u Gestemanskom vrtu . Na stropu apside nalazi se freska Trojstva Vincenza Galloppija. Glavni oltar s prikazom Gospe od Succora (1879.) naslikao je Giuseppe Mancinelli. Postoji i druga crkva posvećena Santa Maria del Soccorso, koja se zove Maria del Soccorso all'Arenalle.

Izvori

Vanjske poveznice

Neoklasicističke crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju

Santa Maria del Soccorso a Capodimonte


දර්ශීය ආහාර මාර්ග පත්ක සැලැස්මෙහි ප්‍රධාන පටක ස්ථර 4කි. ඒවා නම්,
මස්තු පටලය
පේශි ස්ථරය
අධඃ ශ්ලේෂ්මලකය
ශ්ලේෂ්මලකය

මස්තු පටලය
පිටතින්ම පිහිටන පටක ස්ථරයයි. තන්තුමය සම්බන්ධක පටකයකින් සෑදී ඇත. මෙය උදරච්චදය මගින් මායිම් වී ඇත. උදරච්චදය නැමීමෙන් අතුණුබහන් සාදයි. අතුණුබහන් හරහා ආහාර මාර්ගයට රුධිර වාහිනී, ස්නායු, වසා වාහිනී සම්බන්ධ වේ.
උදරච්චදය තෙත සහ සිනිඳු වීම නිසා ආහාර මාර්ගය, උදර බිත්තිය සමඟ හා ආහාර මාර්ගයේ කොටස් අතර ඝර්ෂණයට ලක් වීම වලකී.
අතුණුබහන් මගින් ආහාර මාර්ගය පෘෂ්ටීය ශරීර බිත්තිය ට එල්වා තබා ගනිමින් එය උදර කුහරය තුල අවලම්බනය කර තිබේ.

පේශි ස්ථරය
මස්තු පටලයට ඇතුලතින් පිහිටන පටක ස්ථරයයි. මෙය සිනිඳු පේශි පටක වලින් සෑදී තිබේ. මෙහි පේශි තන්තු පිටතින් පිහිටන අන්වායාම පේශි ස්ථරයකට සහ ඇතුලතින් පිහිටන වෘත්තාකාර පේශි ස්ථරයකට සකස් වී තිබේ. මෙම පේශි ස්ථර දෙවර්ගය අතර ස්වයං සාධක ස්නායු ප්‍රතානයක් වන අවුර්බක් ස්නායු ප්‍රතානය ඇත. ආහාර මාර්ගයේ වෘත්තාකාර පේශි ස්ථරය ඝනකම් වූ ස්ථාන වල චක්‍ර පිධාන පිහිටා තිබේ. වෘත්තාකාර සහ අන්වායාම පේශි ස්ථර වල ප්‍රතිවිරුද්ධ ක්‍රියාකාරීත්වයෙන් ආහාර මාර්ගයේ ක්‍රමාකුංචන චලන ඇති කරයි. මෙය ආහාර, ආහාර මාර්ගය දිගේ ගමන් කරවීමට වැදගත් වේ. තවද ආහාර පොඩි කිරීම සහ මිශ්‍ර කිරීමට වැදගත් වන චලන ඇති කරයි. චක්‍ර පිධාන මගින් ආහාර මාර්ගය දිගේ පාලනයකින් යුක්තව ආහාර ගමන් කිරීමට ඉඩ ලබා දේ. ස්නායු ප්‍රඨාන මගින් පේශි ක්‍රියාකාරීත්වය සමායෝජනය කරයි.

අධඃ ශ්ලේෂ්මලකය
පේශි ස්ථරයට ඇතුලතින් පිහිටන පටක ස්ථරයයි. මෙය ලිහිල් සම්බන්ධක පටකයකින් සෑදී තිබේ. මෙහි රුධිර වාහිනී, ස්නායු, වසා වාහිනී ඇත. ඇතැම් ස්ථාන වල ග්‍රන්ථි දක්නට ලැබේ. මෙහි ස්වයං සාධක ස්නායු ප්‍රතානයක් වන මිස්නර් ස්නායු ප්‍රතානය ඇත. මෙය පේශි ස්තරයට ආසන්නයේ අධඃ ශ්ලේෂ්මලකය තුල ඇත.
අධඃ ශ්ලේෂ්මලකය මගින් ශ්ලේෂ්මලකය සහ පේශි ස්ථරය එකට බැඳ තබා ගනී. ධමනි, ශිරා, ස්නායු ගමන් කිරීමට ඉඩ ලබා දෙයි. සමහර ස්ථාන වලදී ග්‍රන්ථි පිහිටීමට ඉඩ ලබා දෙයි.

ශ්ලේෂ්මලකය
අධඃ ශ්ලේෂ්මලකයට ඇතුලතින් පිහිටන පටක ස්ථරයයි. මෙය උප ස්ථර තුනකින් සෑදී තිබේ. මේවා පිටත සිට ඇතුලට පිලිවෙලින් පහත පරිදි වේ.
පේශි ශ්ලේෂ්මලකය
නෛජය තලාව
අපිච්චදය

පේශි ශ්ලේෂ්මලකය
ශ්ලේෂ්මලකයේ පිටතින්ම පිහිටන පටක ස්ථරයයි. සිනිඳු පේශි පටක වලින් සෑදුනු තුනී ස්ථරයකි.
ආහාර මාර්ගයේ අනෙකුත් පටක ස්ථර වලින් ස්වාධීනව ශ්ලේෂ්මලකය චලනය කර ආහාර හොඳින් අපිච්චදය සමඟ ගැටීමට සලස්වයි. එමගින් ආහාර ජීර්ණය සහ අවශෝෂණය කාර්යක්ෂම වේ. මෙයට සම්බන්ධව මයන්ටෙරික ස්නායු ප්‍රතානයක් ඇත.

නෛජය තලාව
ලිහිල් සම්බන්ධක පටකයකින් සෑදී ඇත. පේශි ශ්ලේෂ්මලකයට ඇතුලතින් පිහිටයි. ලිහිල් සම්බන්ධක පටකය තුල ගිලී ධමනි, ශිරා, ස්නායු, වසා වාහිනී ඇත. ඇතැම් විට ග්‍රන්ථි ද පිහිටයි.
අපිච්චදය පේශි ශ්ලේෂ්මලකයට බැඳ තබා ගැනීම සඳහා වැදගත් වෙයි.

අපිච්චදය
නෛජය තලාවට ඇතුලතින් පිහිටන පටක ස්ථරයයි. මෙමගින් ආහාර මාර්ග කුහරය ආස්තරණය කරයි. මෙය සරල ස්ථම්භික අපිච්ඡදයකින් සෑදී ඇත.
ආරක්ෂාව, ශ්‍රාවය, අවශෝෂණය සහ සංවේදනය වැනි කෘත්‍යයන් ඉටු කරයි.

දර්ශීය ආහාර මාර්ග පටක සැලැස්ම


Unione Calcio Sampdoria, oftast kallað Sampdoria , er ítalskt knattspyrnufélag frá Genúa.

Félagið var stofnað árið 1946 við sameiningu tveggja gamalla félaga Sampierdarenese og Andrea Doria.

Bæði treyja félagsins og merki bera merki þessa samruna, það fyrsta er samruni nafna félagana, og seinna er samruni í búningum félagana (blátt og hvítt og hinsvegar hvítt rautt og svart). Félagið spilar í bláum og hvítum treyjum. Sampdoria spilar heimaleiki sína á Stadio Luigi Ferraris, sem tekur 36.536 manns í sæti, sem þeir deila með hinu félaginu í GenúaGenoa C.F.C.. Borgarslagur þessara tveggja liða er oft kallaður Derby della Lanterna.

Sampdoria hefur einu sinni unnið Scudetto það var leiktíðina 1990–91. Félagið hefur einnig unnið ítalska bikarinn Coppa Italia fjórum sinnum: 1985, 1988, 1989 og 1994 og deildarbikarinn árið 1991. Stærsta afrek þeirra á alþjóðavettvangi var þegar þeim tókst að sigra evrópukeppni bikarhafa árið 1990. Íslendingurinn Birkir Bjarnason lék með félaginu um tíma.

Saga

Fyrstu árin (1891–1927)
Félagið Andrea Doria  var stofnað árið 1895 sem einbeitti sér í auknum mæli að fótboltaæfingum og keppni.

Andrea Doria tók ekki þátt í fyrsta ítalska meistaramótinu í knattspyrnu sem var skipulagt af ítalska knattspyrnusambandinu (FIF)

Það var ekki fyrr en 1910–11 sem félaginu fór að ganga betur. Á því tímabili enduði það fyrir ofan Juventus, Internazionale og Genoa í Piedmont-Lombardy-Liguria hluta deildarinnar sem þá var svæðiskipt.

1946 sameiningin
Eftir Síðari heimsstyrjöldina tóku félögin þátt í Seríu A, en öfugt við aðstæður fyrir stríð var Andrea Doria nú það félag sem stóð sig betur. Þann 12. ágúst 1946 voru bæði félög sameinuð í Unione Calcio Sampdoria. Fyrsti formaður þessa nýja félags var Piero Sanguineti en hinn metnaðarfulli athafnamaður Amedeo Rissotto leysti hann fljótlega af hólmi en aðalliðsþjálfari á þessum tíma var maður frá Flórens að nafni Giuseppe Galluzzi. Til að sýna fram á að klúbbarnir yrðu jafn fulltrúar í nýja sameinaða klúbbnum var hannaður nýr búnaður með bláum bolum Andrea Doria og hvíta, rauða og svarta miðju Sampierdarenese. Í sama mánuði og félögin voru sameinuð. Krafðist hið ný stofnaða félag að það ætti að deila Stadio Luigi Ferraris vellinum með Genúa. Samkomulag náðist og völlurinn hóf að hýsa heimaleiki bæði Genúa og Sampdoria.

Árangur bæði innan ítalíu og í Evrópu

Árið 1979 var félagið, sem þá lék í Serie B, keypt af olíuauðmanninum Paolo Mantovani, sem fjárfesti í félaginu til að koma Sampdoria í toppbaráttuna. Árið 1982 komst Sampdoria aftur í Serie A og vann sinn fyrstu Bikarmeistaratitil Coppa Italia árið 1985. Árið 1986 var Júgóslavi Vujadin Boškov ráðinn sem nýr yfirþjálfari. Félagið vann sinn annan bikarmeistaratitil árið 1988, árið 1989 tók það þátt í Evrópukeppni bikarhafa þar sem það tapaði fyrir Barcelona í úrslitaleik 2–0.

Þessu fylgdu þeir síðan eftir þegar þeir unnu sinn fyrsta og eina fyrsta og eina Scudetto, þegar þeir voru krýndir sem Serie A meistarar með fimm stiga forskot á Internazionale sem var í öðru sæti. Í liðinu voru margir leikmenn sem síðar áttu eftir af verða þekktir í alþjóðafótbolta, svo sem Gianluca Pagliuca, Gianluca Vialli, Roberto Mancini, Pietro Vierchowod og Attilio Lombardo, með Boškov sem aðalþjálfara áfram komust þeir aftur í úrslit í Evrópukeppni félagsliða  og töpuðu aftur fyrir Barcelona á Wembley-leikvanginum.

Hnignun og endurvakning (1993–)
Þann 14. október 1993 dó Paolo Mantovani skyndilega og í hans stað kom sonur hans Enrico. Á fyrsta tímabili sínu árið 1993–94 vann Sampdoria enn einn bikarmeistaratitilinn og varð í þriðja sæti í Serie A það árið. Á næstu árum yfirgáfu margir leikmenn  félagið en mörg mikilvæg kaup voru gerð sem héldu Sampdoria í úrvalsdeild. Má þar m.a nefna Juan Sebastian Verón og Ariel Ortega og Clarence Seedorf og Frakkann Christian Karembeu.

Í maí 1999 féll Sampdoria úr Serie A og komst ekki aftur í Serie A fyrr en árið 2003. Um þetta leyti var Sampdoria keypt af Riccardo Garrone, ítölskum olíuauðmanni. Sampdoria sneri aftur til Serie A árið 2003 undir forystu Talisman Francesco Flachi og lauk fyrsta tímabili sínu í úrvalsdeild  áttunda sæti.
Sampdoria hefur verið í eigua kvikmyndaframleiðandans Massimo Ferrero síðan í júní árið 2014.

Þekktir Leikmenn

 Enrico Chiesa
  Trevor Francis
  Ruud Gullit
 Jürgen Klinsmann
 Marcello Lippi
 Birkir Bjarnason
 Shkodran Mustafi
 Attilio Lombardo
 Roberto Mancini
  Siniša Mihajlović
 Vincenzo Montella
 Ariel Ortega
 Gianluca Pagliuca
 David Platt
 Clarence Seedorf
 Giuseppe Signori
 Graeme Souness
 Juan Sebastián Verón
 Gianluca Vialli
 Christian Vieri
 Walter Zenga

Titlar

Inannlands
Serie A
Sigrar (1): 1990-91

Coppa Italia
Sigrar (4): 1984-85, 1987-88, 1988-89, 1993-94

Serie B
Sigarar (2): 1933–34, 1966–67

Evrópa

Meistaradeild Evrópu
Úrslit (1): 1991-92

Evrópukeppni bikarhafa
Sigrar(1): 1990
úrslit(1): 1989

Tengill
 Heimasíða félagsins

Heimildir

Ítölsk knattspyrnufélög

UC Sampdoria


Nicco (bürgerlich Nick Constantine Maniatty) ist ein US-amerikanischer Sänger und Songwriter, der durch Zusammenarbeit mit Darius & Finlay bekannt wurde.

Werdegang

Leben und Musikalische Anfänge
Nicco wurde schon im Alter von zehn Jahren, als er mit seiner Familie in St. John, US Virgin Islands lebte, stark von Reggae-Musik beeinflusst. Durch Myspace wurden Nicco zum ersten Mal an die europäische Dance-Electro-Szene gebracht. Er trat zusammen mit verschiedenen Hobby-DJs in vielen Nightclubs auf und bekam er zahlreiche Fans und arbeitete kurz darauf auch schon an eigenen Songs.

Musikalischer Durchbruch
Im Jahre 2008 wurde der polnische DJ und Produzent Robert M auf ihn aufmerksam und nahm mit ihm die beiden Songs Can't Slow Down, der zu Nicco erster offiziellen Single wurde, und etwas später Dancehall Track auf. Jedoch wurden beide Singles eher zu kleineren Erfolgen. Am 2. Januar 2009 erschien die Single When We Dance von ihm, dem aus Miami Beach stammenden DJ Pedro und Stephan M*, auch diese konnte keine Chartplatzierungen erreichen.

Seit Frühjahr 2009 folgten zahllose Kooperation mit dem DJ-Duo Darius & Finlay, mit denen er seine ersten großen Erfolge hatte. Populäre Songs wie Do It All Night, Rock to the Beat, Till Morning oder Hold On, die es auch in den Österreichischen und deutschen Singlecharts in die obere Charthälfte schafften, erschienen. Am Ende des Jahres 2010 stand der Song Rock to the Beat auf Platz 2 der Dance-Jahrescharts.

2011 veröffentlichte er seine erste eigene Single Downpour, die es allerdings nicht in die Charts schaffte. Auch mit Darius & Finlay erhielt Nicco für die Single Destination den Award meistgespielten Song des Jahres 2009 und waren nominiert für die Österreichischen Awards Best Artist 2010 und Best New Comer 2010. Nicco alleine erhielt eine Auszeichnung für Best Vocalist 2010 in Polen.

2012-heute: Plattenvertrag mit Sony Music
Er arbeitet mittlerweile bei dem Label Sony Music in der Kategorie Kommerzieller Pop/Dance-Widget für Mainstream.

Am 11. Mai 2012 erschien eine 2k12 (Neuaufnahme im Jahr 2012) Version des Songs Do It All Night. Bei dieser Version wurden neue Sounds und ein Rappart von Carlprit eingebaut. Do It All Night 2k12 stieg in Deutschland auf Platz 34, in Österreich auf Platz 21 und in der Schweiz auf Platz 14 in die Charts ein. Nur eine Woche später, am 18. Mai 2012 erschien der Song Party Shaker, den er mit dem deutschen Dance-Projekt R.I.O. aufnahm. Bereits nach wenigen Stunden erreichte die Single Platz 3 in den iTunes-Charts. Zudem stieg der Song in Deutschland, Österreich und der Schweiz in die Top-10 der Single-Charts ein. 2013 wurde das offizielle Musikvideo als meistangeklicktes deutsches Musikvideo aller Zeiten anerkannt.

Später im Jahre 2012 erschien eine weitere Single mit Darius & Finlay, sie trägt den Titel Get Up und stieg bis auf Platz 84 in Deutschland und in Österreich sogar bis in die Top-10 der Hitparade. In der Schweiz wurde keine Platzierung erreicht. Ebenfalls im Oktober erschien in Zusammenarbeit mit Tom Mountain die Single Run It Back, die in allen Dance Charts Top 10 war und innerhalb kurzer Zeit über eine Million Views bei Youtube hatte.

Im Sommer 2013 erschien Darius & Finlays Album Summer Is Here auf dem er, meistens in Zusammenarbeit mit Jai Matt, mehrere Songs sang. Daraus wurde unter anderem der von ihm gesungene Song Get Away ausgekoppelt, der ein Hit in Deutschland und Österreich wurde. Ebenfalls zusammen mit Jai Matt und dem DJ L.A.R.5 veröffentlichte er am 2. August 2013 den Titel Jump This Party und zusammen mit Ribellu den Song Ibiza. Ende August 2013 erschien der Titel Into the Light, in Zusammenarbeit mit dem Rapper Dank über die Plattenlabel Planet Punk Music und RLS Productions. Das offizielle Musikvideo erschien bereits im Mai 2013. Bekannt ist von diesem Song, insbesondere eine Hands-Up-Version, die beispielsweise auf Kompilationen wie Future-Trance vorhanden ist.

Anfang September 2013 veröffentlichte Nicco das Musikvideo seines neuen Songs Baila, der vom DJ und Produzenten Kriss Raize produziert wurde. 2014 erschien der Track Rockstars. Der Track wurde mit den Hands-Up-DJs DJ Gollum und Empire One aufgenommen, jedoch lässt sich das Lied vielmehr in das Genre Melbourne Bounce einordnen, was viele Fans vorerst kritisierten. Parallel zur Singleveröffentlichung erschien aber auch eine von DJ Gollum und Empire One produzierte Hands-Up-Version. Des Weiteren wurde auf vielen Samplers wie zum Beispiel Club Sounds oder Urban Dance eine Version des House-DJs Max K. verwendet. Im November 2014 folgte die Single Remember mit dem deutschen DJ und Produzenten Chris Deelay.

Nachdem seit Sommer 2014 keine gemeinsame Single mit Darius & Finlay erschien, veröffentlichten sie im April 2015 zusammen das Lied Firestarter. Der Progressive-House-Song stieg bereits kurz nach Veröffentlichung hoch in die österreichischen iTunes-Charts ein. Neben der Originals-Version war auch ein Remix des DJs Selecta, der bereits einen erfolgreichen Mix des Tracks Destination produzierte, zu finden.

Diskografie

Singles

Weitere Veröffentlichungen

Weblinks
 Homepage

Quellen

Sänger
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Nicco


Un pensionnaire sur les bras () est un film musical cinéma américain réalisé par David Butler, sorti en 1939.

Synopsis
Un homme se retrouve père, par procuration, d'un bébé de dix mois et s'implique dans la vie mouvementée de la famille de l'enfant.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : David Butler
 Scénario : William M. Conselman, d'après une histoire d'Herbert Polesie
 Image : George Robinson
 Montage : Irène Morra
 Direction artistique : Jack Otterson
 Son : Bernard Brown
 Musique : Frank Skinner
 Producteur : David Butler
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : noir et blanc
 Durée : 88 minutes
 Genre : film musical
 Dates de sortie :

Distribution

 Bing Crosby : Denny Martin
 Joan Blondell Mary Wilson
 Mischa Auer : Nicky
 Irene Hervey : Mona Barrett
 C. Aubrey Smith : Cyrus Barrett Snr.
 Robert Kent : Cyrus Barrett Jr.
 Jerome Cowan : Claudius De Wolfe
 Baby Sandy : Sandy
 Jane Jones : Mrs. Kelly, cuisinière
 Rose Valyda : une cuisinière
 Helen Warner : une cuisinière
 Jack Powell : Happy Jack, le chef
 The Music Maids : les serveuses
 Matty Malneck : le chef d'orchestre

Liens externes

 Encyclo Ciné

Film américain sorti en 1939
Film réalisé par David Butler
Film en anglais
Film américain en noir et blanc
Film musical américain des années 1930

Un pensionnaire sur les bras


كمال الشيخ (5 فبراير 1919 - 2 يناير 2004)، مخرج سينمائي مصري عُرف في الخمسينات وأوائل الستينات بأنه «هيتشكوك مصر» بسبب تأثره بسينما المخرج البريطاني المعروف ألفريد هيتشكوك واهتمامه بالأفلام البوليسية التي تعتمد على الحبكة الدرامية. ولم يحصل سوى على الثانوية العامة .

حياته الفنية
بدأ حياته الفنية في غرفة المونتاج، عام 1943. وأخرج أول فيلم له بعنوان «المنزل رقم 13»، عام 1952. كوّن شركة إنتاج سينمائي بالاشتراك مع الفنان رأفت الميهي وباكورة إنتاجها فيلم «على من نطلق الرصاص».

الإنتاج الفني
أخرج أكثر من 33 فيلماً طويلاً، مثل بمعظمها مصر في المهرجانات العالمية وأسابيع الأفلام، كما حصل معظمها على أعلى الجوائز. وأخرج أفلام مشتركة في دول أوروبية.

أخرج فيلما عن الفدائيين الفلسطينيين وفيلما عن سوريا عندما زارها ضمن وفد المجلس الأعلى لرعاية الفنون والآداب والعلوم الاجتماعية، عام 1961.

المهرجانات التي شارك فيها
 مهرجان كان بفرنسا، عام 1964 (فيلم الليلة الأخيرة).
 مهرجان كارلونيفاي بتشيكوسلوفاكيا، عام 1965 (فيلم الشيطان الصغير).
 مهرجان بيروت عام 1965 (فيلم الخائنة).
 مهرجان رومانيا، عام 1967 (فيلم أبو الهول الزجاجي).

أعماله

إخراج
 1952: المنزل رقم 13
 1953: مؤامرة
 1954: حياة أو موت
 1955: حب ودموع
 1956: حب وإعدام
 1956: الغريب
 1956: أرض الأحلام
 1957: تجار الموت
 1957: الملاك الصغير
 1957: أرض السلام
 1958: سيدة القصر
 1959: من أجل حبي
 1959: من أجل امرأة
 1959: قلب يحترق
 1960: ملاك وشيطان
 1960: حبي الوحيد
 1961: لن أعترف
 1962: اللص والكلاب
 1963: الليلة الأخيرة
 1963: الشيطان الصغير
 1965: الخائنة
 1966: 3 لصوص
 1967: المخربون
 1968: الرجل الذي فقد ظله
 1968: أبو الهول الزجاجي
 1969: ميرامار
 1969: بئر الحرمان
 1970: غروب وشروق
 1971: شيء في صدري
 1974: الهارب
 1975: على من نطلق الرصاص
 1978: وثالثهم الشيطان
 1978: الصعود إلى الهاوية
 1982: الطاووس
 1987: قاهر الزمن

تأليف
 1952: المنزل رقم 13 (مؤلف)
 1954: حياة أو موت (قصة وسيناريو)
 1956: أرض الأحلام (سيناريو)
 1959: قلب يحترق (سيناريو)
 1960: ملاك وشيطان (سيناريو)
 1962: اللص والكلاب (مشارك في السيناريو والحوار)
 1963: الشيطان الصغير (سيناريو وحوار)
 1968: أبو الهول الزجاجي (سيناريو وحوار)
 1987: قاهر الزمن (الإعداد السينمائي)

مونتاج
 1941: إلى الأبد
 1942: أحلام الشباب
 1944: البؤساء
 1944: من الجاني
 1944: طاقية الإخفاء
 1944: شهداء الغرام
 1944: حنان
 1944: الأبرياء
 1945: مدينة الغجر
 1945: ليلى بنت الفقراء
 1945: ليلة الجمعة
 1945: كازينو اللطافة
 1945: المظاهر
 1945: البني آدم
 1946: ملاك الرحمة
 1946: عودة طاقية الإخفاء
 1946: شمعة تحترق
 1946: سر أبي
 1946: رجل المستقبل
 1946: الماضي المجهول
 1946: الطائشة
 1946: الخمسة جنيه
 1947: قلبي دليلي
 1947: فاطمة
 1947: عودة الغائب
 1947: المتشردة
 1947: العقل في أجازة
 1947: الأب
 1947: ابن عنتر
 1948: عنبر
 1948: طلاق سعاد هانم
 1948: سجى الليل
 1948: حياة حائرة
 1948: أميرة الجزيرة
 1949: ليلة العيد
 1949: غزل البنات
 1950: ياسمين
 1950: كيد النساء
 1950: شاطئ الغرام
 1950: دموع الفرح
 1950: جوز الأربعة
 1950: المليونير
 1950: الأفوكاتو مديحة
 1950: آخر كدبة
 1951: ليلة غرام
 1951: ليلة الحنة
 1951: قطر الندى
 1951: ظهور الإسلام
 1951: حبيب الروح
 1951: الشرف غالي
 1952: ما تقولش لحد
 1952: عايزة أتجوز
 1952: المهرج الكبير
 1952: الإيمان
 1953: دهب
 1953: بنت الأكابر

الجوائز والأوسمة
 الجائزة الأولى في المونتاج «مسابقة وزارة الشئون الاجتماعية»، عام 1951.
 الجائزة الأولى في الإخراج عن فيلمه «الليلة الأخيرة» من وزارة الثقافة، عام 1965.
 الجائزة الأولى في الإخراج عن فيلم «الرجل الذي فقد ظله»، عام 1968.
 جائزة الامتياز في الإخراج لمجموعة من أعماله التي تمثل قيمة فنية خاصة في السينما المصرية.
 جائزة الدولة التقديرية في الفنون من المجلس الأعلى للثقافة، عام 1991.

وفاته
توفي كمال الشيخ في يوم الجمعة 2 يناير 2004 عن عمر ناهز الـ 85 إثر التهاب حاد جداً في الأعصاب.

مراجع

وصلات خارجية

مخرجون سينمائيون مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1337 هـ
مواليد 1919
مواليد في مصر
وفيات 1424 هـ
وفيات 2004
وفيات في القاهرة
أشخاص من محافظة المنوفية
مواليد في الشهداء

كمال الشيخ


Cabeceiras es un municipio brasileño del estado de Goiás.
Fue elevado a la categoría de municipio por la Ley Estatal nº 2102 del 14 de noviembre de 1958, separándose de Formosa el 1 de enero de 1959.

Fue fundado por Antônio Ribeiro de Andrade con la construcción de una casa en 1942, y posteriormente de una capilla dedicada a Santa Rosa de Lima; gracias a la fertilidad de su suelo, y al clima agradable, se asentaron nuevos pobladores en la región, creando casas comerciales y pequeñas industrias. Finalmente, al poblado se le dio el nombre de Cabeceiras debido a su ubicación en la cabecera del arroyo Taboquinha, cuyas aguas van a dar al São Francisco, de cuya cuenca forma parte junto con Cristalina y Formosa.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Goiás

Cabeceiras


عبد الصمد الديالمي أستاذ بجامعة سيدي محمد بن عبد الله بالمغرب، مهتم بعلم الاجتماع. عرفت له دراسات عديدة حول الجنس والأصولية وتداعيات ذلك على المجتمع المغربي.

مسيرته

شغل منصب أستاذ علم اجتماع بجامعة سيدي محمد بن عبد الله بفاس منذ عام 1977، ومدير «مختبر الدراسات الاجتماعية حول الصحة» بنفس الجامعة. وهو عضو في هيئة تحرير مجلة Social Compass المتخصصة في علم اجتماع الأديان والصادرة في لندن عن جامعة «لوفان لا نوف» في بلجيكا - Louvain-La-Neuve. له الكثير من الكتب والمقالات (المنشورة في مجلات دولية متخصصة) باللغات العربية والفرنسية والإنجليزية.

أشرف على دراسات منشورة حول الهجرة والطفل والصحة. وفي مناسبات عدة، عمل كمستشار-خبير لدى هيئات دولية مثل «المنظمة العالمية للصحة» و«المنظمة العالمية للسكان» «والمنظمة العالمية للطفولة».

أعماله

من بين كتبه الأساسية:

 «المرأة والجنس في المغرب» (1985)
 «السكن، الجنس والإسلام» (1996)
 «نسائية، أصولية، صوفية» (1997)
 «الشباب، السيدا والإسلام» (2000)
 «سوسيولوجيا الجنسانية العربية» (2011)

مراجع

 عبد الصمد الديالمي على موقع مؤسسة مؤمنون بلا حدود
 Biographie

أشخاص من فاس
علماء اجتماع مغاربة

عبد الصمد الديالمي


بورونيافو (Боронява) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

بورونيافو (زاكارباتسكا)


The 1832 United Kingdom general election, the first after the Reform Act, saw the Whigs win a large majority, with the Tories winning less than 30% of the vote.

Political situation
The Earl Grey had been Prime Minister since November 1830. He headed the first predominantly Whig administration since the Ministry of All the Talents in 1806–07.

In addition to the Whigs themselves, Grey was supported by Radical and other allied politicians. The Whigs and their allies were gradually coming to be referred to as liberals, but no formal Liberal Party had been established at the time of this election, so all the politicians supporting the ministry are referred to as Whig in the above results.

The Leader of the House of Commons since 1830 was Viscount Althorp (heir of the Earl Spencer), who also served as Chancellor of the Exchequer.

The last Tory prime minister, at the time of this election, was the Duke of Wellington. After leaving government office, Wellington continued to lead the Tory peers and was the overall Leader of the Opposition.

The Tory Leader of the Opposition in the House of Commons was Sir Robert Peel, Bt.

John Wilson Croker had used the term "conservative" in 1830, but the Tories at the time of this  election had not yet become generally known as the Conservative Party. This distinction would finally take hold after the Liberal Party was officially created.

In Irish politics, Daniel O'Connell was continuing his campaign for repeal of the Act of Union. He had founded the Irish Repeal Association and it presented candidates independent of the two principal parties.

Dates of election
Following the passage of the Reform Act 1832 and related legislation to reform the electoral system and redistribute constituencies, the tenth United Kingdom Parliament was dissolved on 3 December 1832. The new Parliament was summoned to meet on 29 January 1833, for a maximum seven-year term from that date. The maximum term could be and normally was curtailed, by the monarch dissolving the Parliament, before its term expired.

At this period there was not one election day. After receiving a writ (a royal command) for the election to be held, the local returning officer fixed the election timetable for the particular constituency or constituencies he was concerned with. Polling in seats with contested elections could continue for many days.

The general election took place between December 1832 and January 1833. The first nomination was on 8 December, with the first contest on 10 December and the last contest on 8 January 1833. It was usual for polling in the university constituencies and in Orkney and Shetland to take place about a week after other seats. Disregarding contests in the Universities and Orkney and Shetland, the last poll was on 1 January 1833.

Summary of the constituencies
For the distribution of constituencies in the unreformed House of Commons, before this  election, see the 1831 United Kingdom general election. Apart from the disenfranchisement of Grampound for corruption in 1821 and the transfer of its two seats as additional members for Yorkshire from 1826, there had been no change in the constituencies of England since the 1670s. In some cases the county and borough seats had remained unaltered since the 13th century. Welsh constituencies had been unchanged since the 16th century. Those in Scotland had remained the same since 1708 and in Ireland since 1801.

In 1832 politicians were facing an unfamiliar electoral map, as well as an electorate including those qualified under a new uniform householder franchise in the boroughs. However the reform legislation had not removed all the anomalies in the electoral system.

Table of largest and smallest electorates 1832–33, by country, type and number of seats

Monmouthshire (1 County constituency with 2 MPs and one single member Borough constituency) is included in Wales in these tables. Sources for this period may include the county in England.

Table 1: Constituencies and MPs, by type and country

Table 2: Number of seats per constituency, by type and country

Results

|}

Voting summary

Seats summary

Regional results

Great Britain

England

Scotland

Wales

Ireland

Universities

See also
 List of United Kingdom general elections
 List of MPs elected in the 1832 United Kingdom general election

References

External links
Spartacus: Political Parties and Election Results

1832 elections in the United Kingdom
General election
1832
December 1832 events
January 1833 events
Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington
Charles Grey, 2nd Earl Grey

1832 United Kingdom general election


جوجول  هو عدد كبير رقم واحد يليه مئة صفر.

1 جوجول = 100^10 = 10.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000

وقد صاغ هذا المصطلحَ (مصادفةً) طفل عمره تسع سنوات ، اسمه ميلتون سيروتا ، وهو ابن أخت عالِم الرياضيات الأمريكي إدوارد كازنر في عام 1938، وذاع استخدام هذا المصطلح في كتاب رياضيات وخيال (Mathematics and the Imagination) الذي وضعه كازنر كاستر وجيمس نيومان عام 1940

انظر أيضا
 أسماء الأرقام

المصادر

أعداد صحيحة
أعداد صحيحة كبيرة
وحدات الكمية

جوجول