Bad Neuenahr-Ahrweiler () is a spa town in the German Bundesland of Rhineland-Palatinate that serves as the capital of the Ahrweiler district. The A61 motorway connects the town with cities like Cologne and Mainz. Formed by the merging of the towns (now districts) of Bad Neuenahr and Ahrweiler in 1969, Bad Neuenahr-Ahrweiler consists of 11 such districts.

Geography
Bad Neuenahr-Ahrweiler rests in the Ahr valley () on the left bank of the Rhine river in the north of Rhineland-Palatinate. Bad Neuenahr-Ahrweiler nestles in the Ahr Hills ().

The highest hill in the area is the Häuschen at  metres above sea level. Nearby are the hills of Steckenberg, Neuenahrer, and Talerweiterung. There used to be castles on the last two of these hills.

Neighbouring communities
Bad Neuenahr-Ahrweiler is surrounded by the following villages and towns (clockwise from the north): Grafschaft, Remagen, Sinzig, Königsfeld, Schalkenbach, Heckenbach, Kesseling, Rech and Dernau. The nearest cities are Bonn and Koblenz.

Districts
Bad Neuenahr is divided into Ortsbezirke which consist of one or more districts. The Ortsbezirke are represented by local councils. The largest district, Bad Neuenahr, was originally made up of three communities, which are still seen as districts.

Population statistics as of 31 March 2013 (main and secondary residence):

Climate

History

Antiquity
Discoveries dating to the Hallstatt period (1000–500 BC) show farming activity by Celts that dwelled in the area. The Gallic Wars (58–50 BC) resulted in the forced relocation of the indigenous Eburones to the Middle Rhine. Several Roman discoveries date from the 1st to 3rd centuries. Most notable is the .

Middle Ages
In 893 AD, Ahrweiler was mentioned as Arwilre, Arewilre, Arewilere, and later Areweiller in the Prüm Urbar (register of estates owned by Prüm Abbey). The abbey of Ahrweiler owned a manor with 24 farmsteads; 50 acres of farmland and 76 acres of vineyards. The first mention of a parish church occurred in Neuenahr Castle and surrounding county (Newenare) from 1204 to 1225.
In 1246 was founded one of the oldest German inns Gasthaus Sanct Peter.

Modern Times
Close to Bad Neuenahr-Ahrweiler, the national Government bunker was built between 1960 and 1972 inside two abandoned railway tunnels that were built as part of the Strategic Railway. The bunker was maintained and kept in a working condition for about 30 years and decommissioned in 1997. The location is a museum since February 2008.

During the 2021 European floods much of the town was submerged and many died.

Economy
The German Army's () Logistics Centre (main depot) is located in an underground facility.
Bad Neuenahr-Ahrweiler has been home to the traditional mineral water "Heppinger" since 1584.
The "Apollinaris" mineral water company was founded in Bad Neuenahr in 1852.

Transport
The town has five stations on the Ahr Valley Railway and provides hourly connections to Bonn.

Sport
Bad Neuenahr-Ahrweiler is the home of the successful women's football team, SC 07 Bad Neuenahr.

Twin towns – sister cities

Bad Neuenahr-Ahrweiler is twinned with:
 Brasschaat, Belgium

Notable people

Cyrillus Jarre (1878–1952), Franciscan Archbishop in Jinan
Markus Stenz (born 1965), conductor
Björn Glasner (born 1973), cyclist
Jan van Eijden (born 1976), cyclist
Pierre Kaffer (born 1976), racing driver
Bianca Rech (born 1981), footballer
Ricarda Funk (born 1992), canoeist

Associated with the town
Karl Marx (1818–1883), philosopher and economist, stayed in a spa resort in Bad Neuenahr in 1877
Peter Friedhofen (1819–1860), founder of the Charitable Brethren of Maria Hilf, who practiced his trade first in Ahrweiler
Wolfgang Müller von Königswinter (1816–1873), novelist and poet, died in Bad Neuenahr
Maria Magdalena Merten (1883–1918), nun, member of the Ursulines near Ahrweiler
Ebba Tesdorpf (1851–1920), illustrator and watercolorist, died in Ahrweiler
Paul Metternich (1853–1934), diplomat, died in the district of Heppingen
Max von Schillings (1868–1933), composer and conductor
Christian Hülsmeyer (1891–1957), inventor, physicist and entrepreneur, died in Ahrweiler

References

External links

Spa towns in Germany
Populated places in Ahrweiler (district)

Bad Neuenahr-Ahrweiler


132719 Lambey este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
132719 Lambey este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatoire des Pises din Parcul național din Cévennes. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 3,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 132001-133000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

132719 Lambey


Hesher er en amerikansk dramakomedie fra 2010 instrueret af Spencer Susser.

Titelrollen som Hesher bliver spillet af Joseph Gordon-Levitt. Derudover medvirker Natalie Portman, Rainn Wilson og Devin Brochu.

Eksterne Henvisninger

Komediefilm fra USA
Amerikanske film fra 2010

Hesher


An Paphiopedilum wentworthianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schoser ngan Jack Archie Fowlie. An Paphiopedilum wentworthianum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum wentworthianum


بلدية كابرالس (بالإسبانية: Cabrales) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية كابرالس 2.227 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كابرالس

بلديات أشتورية

كابرالس (أستورياس)


This is a list of aircraft of the Royal Canadian Navy covering the period until 1968 when all aircraft operations were transferred to the newly unified Canadian Armed Forces, originally with Maritime Command and since 1975 with Air Command, which has subsequently been renamed as the Royal Canadian Air Force (RCAF).

Prior to World War II (WWII) the Royal Canadian Navy (RCN) did not operate aircraft. During World War I, the Royal Navy Canadian Air Service, a component of the Royal Naval Air Service, used seaplanes to carry out anti-submarine patrols off the Canadian East Coast. After the United States entered the war, the United States Navy established two seaplane bases in Nova Scotia for similar patrols, and the Royal Canadian Naval Air Service (RCNAS) was formed to assume responsibility for these flights; however, the war ended before the RCNAS was ready to operate independently, so it was disbanded and the two bases were deactivated and handed over to the Air Board.

During WWII, Canadian personnel manned the carriers  (from 1943 until torpedoed in 1944) and  (from 1944 until returned to the US in 1946), with their complement of Royal Navy Fleet Air Arm (FAA) carrier based aircraft. Canadian naval aviators including pilots of the RCN Volunteer Reserve also served in the FAA aboard carriers of the Royal Navy Pacific Fleet.

With the loan of  in 1946, the RCN received its first aircraft, operating Fairey Firefly fighter-bombers and Supermarine Seafire fighters loaned from the Royal Navy. When both aircraft and the ship failed to meet Canadian requirements,   was purchased in 1948, along with Hawker Sea Fury fighters and in 1950, Grumman Avenger torpedo bombers.

From then until 1968, the RCN operated a variety of fixed wing and rotary wing aircraft. After the Canadian Forces sold off  in 1970, Canadian naval vessels operated only Sea King helicopters. The Trackers were transferred to land bases to perform coastal patrols, while the Sikorsky HO4S plane-guard helicopters were retired, and other types still in service were allocated as per their RCAF equivalents.

Aircraft that remained in service after unification are highlighted in blue.

Aircraft

See also
 List of aircraft of Canada's air forces

References

Notes

Citations

Bibliography
Posting War Ship Listings: Postwar Canadian Ship Listing 1945–Present
 Griffin, John A. Canadian Military Aircraft Serials & Photographs 1920 - 1968. Ottawa: Queen's Printer, Publication No. 69-2, 1969.
 Molson, Ken M. and Harold A. Taylor. Canadian Aircraft Since 1909. Stittsville, Ontario: Canada's Wings, Inc., 1982. .
 Walker, R.W.R. [url: http://www.rwrwalker.ca/ Canadian Military Aircraft Serial Numbers], 2004. accessdate: 21 January 2014.
 Howard, John. Royal Canadian Navy Aircraft Serial Numbers accessdate: 21 January 2014.
 Pettipas, Leo. Canadian Naval Aviation 1945-1968. L. Pettipas/Canadian Naval Air Group, Winnipeg: 1986,
 Pettipas, Leo. Aircraft of the RCN. L. Pettipas/Canadian Naval Air Group, Winnipeg: 1988,

External links
RCAF.com (Includes aircraft used by RCN)
Shearwater Aviation Museum - Aircraft History
Canadian military historical aircraft

Canada - Royal Canadian Navy
Royal Canadian Navy
History of Canadian military aviation
Canadian military-related lists

List of aircraft of the Royal Canadian Navy


Le Lockheed CP-140 Aurora est un avion de patrouille maritime, entré en service en 1980, et construit à  pour les besoins de l'Aviation royale canadienne. Il a été conçu pour remplacer les Canadair CL-28. Sa mission principale est la lutte anti-sous-marine dans l'océan arctique. Comme le P-3 Orion, il a été conçu à partir de la cellule de l'avion de ligne Lockheed Electra, mais son électronique est différente, largement emprunté au S-3 Viking.

Références

Avion quadrimoteur
Avion construit aux États-Unis
Aéronef à turbopropulsion
Avion de patrouille maritime
Avion militaire de la guerre froide
Premier vol en 1979

Lockheed CP-140 Aurora


Klaus Eulenberger ist der Name folgender Personen:

* Klaus Eulenberger (Mediziner) (* 1943), deutscher Tierarzt, ehemaliger Cheftierarzt des Zoos Leipzig
 Klaus Eulenberger (Theologe) (1946–2018), deutscher evangelischer Pastor

Klaus Eulenberger


أرخبيل جالطة هو مجموعة من الجزر الصغيرة التي تقع قبالة الساحل الشمالي للبلاد التونسية، على بعد 81 كلم من مدينة بنزرت و 64 كلم شرقي مدينة طبرقة. وتبلغ مساحة هذا الأرخبيل 808 هكتار ويتكون من ست جزر هي:
 جالطة، وهي أكبرها مساحة؛
 جاليطون ؛
 الفوشال؛
 جزر الكلاب، وهي ثلاث جزر صغيرة.

مراجع

 Ameur Oueslati, Les îles de la Tunisie, Tunis 1995.
 Art. "La Galite luttera contre l'oubli", in, Le Renouveau (quotidien tunisien), 6 mai 1993, p. 7

انظر أيضا
  أرخبيل جالطة على موقع مواسم تونسية.

جزر تونس
مستعمرات طيور مائية
مناطق هامة لحفظ الطيور في تونس

أرخبيل جالطة


Türkiye Ermenileri ( Trkahayer), nüfusu 40.000 ile 76.000 arasında değişen (Hemşinliler dahil edilmemiştir) ve ezici çoğunluğu İstanbul'da yaşayan topluluk. 1915 Ermeni Kırımı'ndan sonra Anadolu'da oldukça azalan Türkiye Ermenileri, diğer gayrimüslim cemaatlerde de olduğu gibi yurt dışına göçler, düşük doğum oranları ve daha yüksek ölüm oranlarından dolayı azalmaktadır.

Büyük çoğunluğu bağımsız bir Hristiyan mezhebi olan Ermeni Apostolik Kilisesi mensubu, çok küçük bir bölümü ise Ermeni Katolik Kilisesi mensubudur. Tüm Türkiye Ermenileri 60 binin biraz üzerinden gösteren Uluslararası Azınlık Hakları Organizasyonu, bu nüfusun 60 binini Apostolik, 2 binini ise Katolik olarak belirtir ve az sayıda Protestan Ermeninin varlığını da bildirir. Ermeni Apostolik Kilisesi mensubu olanlar İstanbul Ermeni Patrikhanesi'ne bağlıdırlar. Lozan Antlaşması'na göre azınlık statüsünde sayılıp ana dillerinde eğitim veren okul açabilirler, ana dillerinde gazete ve dergi çıkarabilirler.

Nüfus

Türkiye Ermenileri kabaca 3'e ayrılır. Bunlar;
Resmi Ermeniler: Kiliseler bağlı olan Ermenilerdir. Alt kimliğini açıkça belli eden kişilerdir.
İslamlaşmış Ermeniler 17. ve 18. yüzyıllarda Müslümanlaşan bu Ermenilere Hemşinliler örnek verilebilir.
Gizli Ermeniler: Ermeni İsyanları ve Ermeni Kırımı sonrası Müslümanlaşan Ermenilerdir, Ermenilik bilincini koruyan ya da korumayan, genelde Anadolu'da yaşayan bireylerdir.

Türk vatandaşı olmayan ve nüfus olarak genel Ermeni nüfusu içinde yer almayan; ama Türkiye'de yaşayan Ermeni kökenli kaçak işçiler de ayrı bir grup olarak ele alınabilir. Nüfusları siyasi liderlerce farklı ve 100.000 gibi büyük sayılarla belirtilse de yapılan araştırmalar bu nüfusun 10-13 bin civarında olduğudur. Göçmenler Ermenistan'ı çok etkileyen 7,2 şiddetindeki Spitak Depreminden sonra ve Sovyet dönemi sonrası hâlâ süren ekonomik istikrarsızlık yüzünden Türkiye'ye gelmiştir. Gelenlerin çoğu kadındır ve ev işlerinde çalışmaktadırlar.

Dağılım
Türkiye'nin 60 bin üzerindeki Ermeni nüfusunun yaklaşık 50 bini İstanbul'da yaşamaktadır. Bu topluluğun 30 bini ise sadece tek bir ilçede, Bakırköy'de yaşamaktadır. Bakırköy dışında Ermenilerin çoğunlukta olduğu diğer semtler ise; Kurtuluş ve Samatya (Koca Mustafa Paşa). Bir diğer önemli yerleşim yeri ise Hatay'a bağlı Vakıflı köyüdür. Nüfusunun tamamı Ermeni olan Vakıflı köyü, bu anlamda Türkiye'deki tek yerleşim yeridir.

Diaspora
Cumhuriyet sonrasında çeşitli nedenlerle Türkiye'yi terk eden Ermeniler, farklı ülkelere göç etmişlerdir. Örneğin, Ermenistan milli takımında da forma giymiş olan, Türkiye doğumlu Hollandalı futbolcu Aras Özbiliz bu gruba örnektir.

Türkiye'de Ermenice
Türkiye'de Ermenice (Batı Ermenice lehçesi) bugünkü Ermeni toplumunda sadece küçük bir azınlık tarafından konuşulmaktadır. Ermeni toplumunun yüzde 82'si anadili olarak Türkçe konuşurken, Ermeni toplumunun sadece yüzde 18'i anadili olarak Ermenice konuşuyor. Bu oran gençler arasında daha da düşüktür ve yüzde 92'si anadili olarak Türkçe konuşurken, sadece yüzde 8'i anadili olarak Ermenice konuşmaktadır. anadili olarak Türkçe Ermenice'nin yerini alıyor ve bu yüzden Türkiye'de Ermenice yok olma sürecine girmiştir. UNESCO, Türkiye'de Ermeni dilini Dünya yıllık "Atlas of the World's Languages in Danger" (Tehlikede olan Dünya Dilleri Atlası)na eklemiştir ve burada Türkiye'de Batı Ermeni lehçesini "definitely endangered language" (kesinlikle tehlikede bir dil) olarak tanımlanıyor.

Ayrıca bakınız
 Ermenistan-Türkiye ilişkileri
 Türkiye'deki Ermeni kültürel mirası
 Osmanlı Ermenileri
 Ermeni Sorunu
 Bursa'daki gayrimüslimler

Kaynakça

Ülkelerine göre Ermeniler

Türkiye Ermenileri


La  est une gare ferroviaire de la ligne Vallorbe – Le Brassus. Elle est située sur le territoire de la commune suisse de L'Abbaye, dans le canton de Vaud.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare du Pont est située au point kilométrique  de la ligne Vallorbe – Le Brassus.

La gare est dotée de trois voies dont deux voies traversantes formant un point de croisement et une ligne en impasse en provenance de Vallorbe, ainsi que de deux quais dont un central et un latéral.

Histoire
La gare du Pont a été inaugurée le  en même temps que la section du Day au Pont de la ligne de Vallorbe au Brassus. La section du Pont au Brassus a été quant à elle mise en service le .

Le prolongement de la ligne S2 du RER Vaud dans la vallée de Joux a été mis en service le .

Service des voyageurs

Accueil
Gare des CFF, elle est dotée d'un bâtiment voyageurs et d'un distributeur automatique de titres de transport.

La gare n'est pas accessible aux personnes à mobilité réduite.

Desserte

La gare fait partie du réseau RER Vaud, assurant des liaisons rapides à fréquence élevée dans l'ensemble du canton de Vaud. Le Pont est desservie toutes les heures par les trains de la ligne S4 reliant Le Brassus à Aigle ou Saint-Maurice.

La gare est également desservie par les trains S circulant aux heures de pointe entre Vallorbe et le Brassus afin de desservir les gares de la vallée de Joux.

Intermodalité
La gare de Le Pont est en correspondance avec la ligne , exploitée par Autotransports de la Vallée de Joux à destination du Sentier et du Brassus et le week-end avec la ligne interurbaine , exploitée par CarPostal, reliant Orbe au Mont d'Orzeires à Vallorbe ainsi que la ligne , exploitée par MBC, à destination de la gare de Cossonay-Penthalaz.

De juin à septembre, la gare est en correspondance à distance au débarcadère du Pont avec le bateau Caprice II qui effectue une à deux rotations par jour de juin à septembre sur le lac de Joux.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Réseau express régional vaudois
 Gare de Vallorbe
 L'Abbaye (Vaud)

Liens externes

 .

Gare dans le canton de Vaud
Gare mise en service en 1886

Gare de Le Pont


Sandavágs kommuna var en kommune på Færøerne, der bestod af bygden Sandavágur på Vágar. Den blev oprettet i 1915, og omfattede et areal på 56 km². Den blev slået sammen med Miðvágs kommuna til Vága kommuna den 1. januar 2009. Sandavágs kommuna havde ved sammenlægningen 832 indbyggere.

Referencer

Tidligere kommuner i Færøerne
Vágar

Sandavágs kommuna


Pectinele reprezintă un grup de heteropolizaharide răspândite în regnul vegetal. Sunt întâlnite în peretele celular al plantelor terestre, fiind componentul principal al lamelei mijlocii. Pectinele mai sunt folosite ca și aditiv alimentar, cu rol de emulgator, stabilizator și agent de îngroșare, având numărul E E440.

Referințe

Polizaharide
Aditivi alimentari

Pectină


Boru hattı (pipeline), yazılım mühendisliğinde, her bir elemanın çıktısı bir sonraki elemanın girdisi olacak şekilde sıralanmış işlemler zinciridir. Genellikle, ardışık birimlerin aralarına bir miktar arabellek (buffer) konulmaktadır. Bu boruhatları arasındaki bilgi akışı çoğunlukla bayt katarları (stream) ve bit katarları şeklindedir.

Çoklu İşlem Yürütümlü (Multiprocessed) Boruhatları

Boruhatları, en verimli şekilde; tüm komut dizileri aynı anda başlatılarak ve her bir komut dizisi tarafından gönderilen veri okuma isteğine otomatik olarak cevap verilerek, çoklu görev yürütümlü (multitasking) bir işletim sistemine yerleştirilebilirler. Bu şekilde, merkezi işlem birimi (CPU), bekleme süresini en aza indirmek için, doğal bir şekilde, çizelgeleyici (scheduler) tarafından komut dizileri arasında anahtarlanacaktır.

Genellikle, okuma ve yazma istekleri, işlemleri engellemektedir. Bu, yazma üzerinde yürütülen kaynak komut dizisinin, tüm veriler hedef komut dizisine yazılana kadar ertelenmesi ve aynı şekilde okuma üzerinde yürütülen hedef komut dizisinin, en azından istenen verilerin bazıları kaynak komut dizisinden alınana kadar ertelenmesi anlamına gelmektedir. Belli ki bu, her iki komut dizisinin de cevap vermek için birbirlerini belirsiz bir süre bekleyeceği bir kilitlenmeye (deadlock) neden olamaz; çünkü, en azından iki komut dizisinden birinin isteğine en kısa zamanda işletim sistemi tarafından hizmet verilecektir ve komut dizisi yürütülmeye devam edecektir.

Performans için birçok işletim sistemi, kaynak komut dizisinin, hedef komut dizisinin alabileceği veya almak isteyeceği veriden daha fazlasını sağlamasına olanak tanıyan iletişim tüneli arabellekleri (pipe buffer) içermektedir. Çoğu Unice ve Unix benzeri işletim sistemlerinde, genel olarak "arabellek" diye adlandırılan, potansiyel olarak daha büyük ve ayarlanabilir boyutta bir iletişim tüneli arabelleği sağlayan çok özel bir komut da ayrıca mevcuttur.

Bu komut, eğer hedef komut dizisi kaynak komut dizisinden belirgin derecede daha yavaş ise kullanışlı olabilir; ancak yine de kaynak komut dizisinin, mümkün olan en kısa sürede görevini tamamlaması arzulanmaktadır. Örneğin, kaynak komut dizisi, CD'den ses kaydı okuyan bir komuttan oluşuyor olsun ve hedef komut dizisi, dalga biçimindeki ses verisini OGG Vorbis formatında sıkıştıran bir komuttan oluşuyor olsun. Bu durumda, ses kaydının tamamını iletişim tüneli arabelleği içinde saklamak, CD sürücüsünün daha hızlı durmasına ve kullanıcının şifreleme (encode) işlemi tamamlanmadan CD'yi sürücüden çıkarabilmesine olanak tanıyacaktır.

Bu tür bir arabellek komutu, mevcut işletim sistemindeki veri okuma ve yazma temel öğeleri ile gerçekleştirilebilir. Zaman kaybettiren aktif bekleme (active waiting), poll, select veya multithreading gibi avantajlar kullanılarak önlenebilir.

VM/CMS ve MVS

CMS boruhattı, bizi VM/CMS ve MVS sistemlere götüren boruhattı fikrinin giriş aşamasıdır. Bu, çoklu girdi katarlarını alıp bunlardan çoklu çıktı katarları üreterek, Unix kabuklarından (shell) çok daha karmaşık boruhattı yapılarını destekler. [Böyle bir işlevsellik Unix çekirdeği (kernel) tarafından desteklenmektedir, ancak çok az program bunu kullanır ve hiçbir kabuk bunun için bir sözdizim (syntax) sağlamaz.] IBM mainframe işletim sistemleri, farklı doğaları yüzünden, CMS boruhatları içine, Unix'te farklı harici programlar şeklinde olan birçok adım eklemişlerdir; fakat aynı zamanda, işlevsel olmaları için, farklı harici programları çağırabilirler. Aynı zamanda, IBM mainframe dosyalarının kayıt bazlı (record-oriented) doğaları nedeniyle, boruhatları, akış bazlı (stream-oriented) değil de kayıt bazlı düzende çalışırlar.

Sözde Boruhatları (Pseudo-Pipeline)

Tekli görev yürütümlü (single-tasking) işletim sistemlerinde boruhattının komut dizileri teker teker, sıralı düzende yürütülmek zorundadır; öyle ki, her bir komut dizisinin çıktısı, bir sonraki komut dizisi tarafından okunmak üzere, geçici bir dosyaya kaydedilmelidir. Paralellik ve CPU anahtarlama olmadığından bu türe "sözde boruhattı" denir.

Örnek olarak, MS-DOS komut güdüsü (command prompt) yorumlayıcısı (COMMAND.COM), Unix boruhatlarının sözdizimine benzer, yüzeysel bir sözdizim sağlamaktadır. "dir | sort | more" komutu şu şekilde yürütülecektir (tabii ki daha karmaşık geçici dosya adları kullanılarak):

 1.tmp adlı geçici dosyayı yarat
 "dir" komutunu, çıktısını 1.tmp dosyasına yönlendirerek, çalıştır
 2.tmp adlı geçici dosyayı yarat
 "sort" komutunu, girdisini 1.tmp dosyasına ve çıktısını da 2.tmp dosyasına yönlendirerek, çalıştır
 "more" komutunu, girdisini 2.tmp dosyasına yönlendirerek ve çıktısını kullanıcıya sunarak, çalıştır
 Daha fazla ihtiyaç kalmadığından, 1.tmp ve 2.tmp dosyalarını sil
 Komut güdüsüne geri dön

Tüm geçici dosyalar %TEMP% ile işaret edilen bir klasörde (eğer %TEMP% ayarlanmamışsa, içinde bulunulan klasörde) saklanır.

Böylece, gönderme komut dizisi (sending process) tamamlanmadan alma komut dizisinin iletişim tüneli arabelleğinden veri okuması kesinlikle engellenmiş olmakla birlikte, sözde boruhatları sınırsız boyutta iletişim tüneli arabelleğine sahip (disk alanı sınırlamaları dikkate alınmadan) gerçek boruhatları gibi davranırlar. Disk trafiğine neden olmanın ötesinde; eğer SMARTDRV gibi bir sabitdisk önbelleği (önbellek) kurulmazsa, ki bu çoklu görev yürütümlü işletim sistemleri için gerekli değildir; bu gerçekleştirim (sözde boruhattı) aynı zamanda boruhatlarını gerçek zamanlı tepkiler gerektiren uygulamalar için; örneğin, etkileşimli amaçlar gibi (kullanıcı, boruhattındaki ilk işlemin stdin aracılığıyla aldığı bir komut dizisi girer ve boruhattındaki son komut dizisi, çıktısını stdout aracılığıyla kullanıcıya sunar), uyumsuz hale getirdi.

Aynı zamanda, yes komutu gibi potansiyel olarak sonsuz miktarda çıktı üreten komutlar, sözde botuhattı içinde kullanılamazlar. Öyle ki, bu komutlar geçici disk alanı tükenen kadar çalışacaklardır, böylece botuhattı içindeki takip eden işlemler çalıştırılamayacaktır.

GUI'ler İçinde Boruhatları

RISC OS ve ROX Desktop gibi grafiksel ortamlar da botuhatları kullanırlar. Kullanıcının, bir programın nereye veri yazacağını belirtmesini sağlayan, dosya yöneticisi içeren bir kayıt diyalog kutusu sunmak yerine; RISC OS ve ROX, bir simge (ve ismi belirtmek için bir alan) içeren kayıt diyalog kutusu sunmaktadırlar. Hedef, simgenin sürüklenip bırakılmasıyla belirlenir. Kullanıcı, diğer programların simgeleri de dahil, kaydedilmiş bir dosyanın bırakılabileceği her yere simgeyi bırakabilir. Eğer simge bir program simgesinin üzerine bırakılırsa, program çalıştırılır ve normalde kaydedilmesi gereken dosya içeriği, yeni programın standart girdisine verilir.

Örnek olarak, internette gezinen bir kullanıcı, düzenleyip yeniden karşıya yüklemek (upload)
İsteyeceği, .gz uzantılı, sıkıştırılmış resim dosyası ile karşılacaktır. GUI boruhatlarını kullanarak kullanıcı, bağı (link) arşiv açma programına sürükleyebilir, açılmış içeriği temsil eden simgeyi resim düzenleyicisine sürükleyebilir, farklı kaydet diyalogunu açabilir ve dosya simgesini karşıya yükleme programına sürükleyebilir.

Bu yöntem, geleneksel kayıt diyalog kutusu ile de kullanılabilir; ancak bunun için, kullanıcının programlarının dosya sisteminde açık ve kolay erişilebilir konumlara sahip olmaları gerekmektedir. Uygulamada bunun yerine sıklıkla GUI boruhatları kullanılır.

Diğer konular
 Bir boruhattı, bilginin, borularda akan su gibi sadece tek yönde akmasına izin verir. Bunun haricinde, genel olarak, su bir boruda iki yönde de akabilir.
 Boruhatları, işlevsel programlamanın, byte katarlarını veri nesnesi olarak kullanan bir biçimi olarak görülebilir.
 Boruhattı kavramı, kaynak veri katarının görüntülenmeden önce değiştirilebileceği, Cocoon web geliştirme çatısının (framework) merkezindedir.
 Boruhattı kavramı, TextPipe gibi veri madenciliği araçlarında da kullanılır.

Programlama

Boru hattı (programlama)


Die Pfarrkirche Kraig im gleichnamigen Ort in der Gemeinde Frauenstein ist Johannes dem Täufer geweiht.

Die Kirche wurde zwischen 1216 und 1218 erstmals erwähnt und war eine Patronatskirche der Herrschaft Kraig. Spätestens Mitte des 14. Jahrhunderts wurde in Kraig ein Kollegiatstift mit vier Chorherren und einem Propst gegründet. In der Reformationszeit war Kraig ein Zentrum des Protestantismus.

Die Kirchenanlage, bestehend aus der Kirche, einem freistehenden Turm und einer Kapelle wird von einer ehemals wehrhaften Friedhofsmauer mit hohen Futtermauern im Süden und Westen umgeben. Alle drei Gebäude sind mit Steinplattln gedeckt.

Kirche
Die spätgotische Hallenkirche wird von einem Dachreiter mit Zwiebelhelm bekrönt. Dreistufige Strebepfeiler stützen den Chor aus dem 14. Jahrhundert, dessen Maßwerksfenster vermauert sind. An der Nordseite des Chores ist eine zweigeschoßige Sakristei angebaut. An der nordöstlichen Ecke der Sakristei ist eine römerzeitliche Grabinschrift für das einheimische Ehepaar Memetomarus und Epatia eingemauert. Im Giebel der Westfassade befinden sich Schießscharten. Die um 1590 errichtete Säulenvorhalle ist durch zwei Quertonnen mit Stichkappen gewölbt und steht auf fünf äußeren und drei inneren toskanische Säulen. In der Vorhalle stehen Steintische auf profilierten Renaissancekonsolen.
Man betritt die Kirche durch ein Renaissance-Portal von 1589 mit Marmorgewände und gerader Verdachung. Die Eisenplattentür weist spätgotische Beschläge aus dem 15. Jahrhundert auf.

Das Langhaus wurde im 16. Jahrhundert durch den Zubau des nördlichen Seitenschiffes zu einer dreischiffigen, dreijochigen Halle ausgestaltet. Das spätgotische Netzrippengewölbe ruht auf schlanken achteckigen Pfeilern. Die spätgotische Westempore wurde in der Barockzeit ins Mittelschiff vorgezogen und mit einem hölzernen Dockengeländer versehen. Der kreuzrippengewölbte einjochige Chor mit Fünfachtelschluss hat die Breite des Mittelschiffes. Die Sakramentsnische aus dem 15. Jahrhundert im Chor wird von einem Rosettengitter verschlossen. Über der kreuzgratgewölbten Sakristei befindet sich ein Oratorium.

Einrichtung
Der um 1760 entstandene und Johann Pacher zugeschriebene Hochaltar trägt im Hauptgeschoß eine Schnitzgruppe der Taufe Christi, flankiert von den Heiligen Zacharias und Joachim, sowie im Aufsatz die Figur Gottvaters, umgeben von den Heiligen Elisabet und Anna.

Am linken Seitenaltar steht eine Madonna aus der Mitte des 18. Jahrhunderts.

Die nach 1788 gefertigte Kanzel wird Johann Georg Hittinger zugeschrieben. Zwischen zwei sitzenden Heiligenfiguren ist am Kanzelkorb ein Relief mit dem Sämann und an der Kanzelrückwand ein Relief mit dem Guten Hirten zu sehen. Die zwei Figuren am Schalldeckel versinnbildlichen die christlichen Tugenden Glaube und Hoffnung, dahinter steht Moses mit den Gesetzestafeln. Man nimmt an, dass die Kanzel ursprünglich anders gestaltet war um am Schalldeckel eine Figurengruppe mit der Verklärung Christi stand, zu der Mose und die beiden Figuren am Kanzelkorb gehörten, dagegen waren die Figuren der Tugenden am Kanzelkorb angebracht.

Die Konsolstatuen der Heiligen Johann Nepomuk und Antonius von Padua aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts werden ebenfalls der Werkstatt Johann Pachers zugeschrieben.

In den Kirchenwänden sind zahlreiche Grabsteine von Adligen und Geistlichen eingemauert. Die älteste Grabplatte von Wilhelm I. von Kraig stammt vom Ende des 13. Jahrhunderts.

Turm
Der Turm am ansteigenden Berghang nördlich der Kirche ist ein Wehrturm des 15. Jahrhunderts mit Schlüsselscharten, maßwerkgeschmückten Schallfenstern und Spitzhelm. Den ursprünglichen Zugang bildete ein rundbogiges Tor im Obergeschoß. Im niedrigen Anbau an der Südseite befindet sich ein Steinrelief einer Kreuzigung vom Anfang des 16. Jahrhunderts, das wahrscheinlich von einem Bildstock stammt.

Kapelle
Die Kapelle unterhalb der Pfarrkirche ist dem heiligen Ulrich geweiht und dient heute als Aufbahrungshalle. Der spätgotische Bau aus dem 15. Jahrhundert mit eingezogenem quadratischen Chor, hohem spitzen Dachreiter und spitzbogigen, profiliertem Westportal besitzt im Langhaus ein Tonnengewölbe mit Netzrippen und im Chor ein Kreuzrippengewölbe.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 422 f.
 Barbara Kienzl, Wilhelm Deuer: Renaissance in Kärnten – Mit einem Beitrag von Eckart Vancsa. Verlag Carinthia, Klagenfurt 1996, ISBN 3-85378-438-0, S. 163.
 Barbara Kienzl: Die barocken Kanzeln in Kärnten. Verlag des Kärntner Landesarchivs, Klagenfurt 1986, ISBN 3-900531-16-1, S. 311.

Weblinks

Kirchengebäude in Frauenstein (Kärnten)
Kraig
Kraig
Kraig
Baudenkmal (Kärnten)

Pfarrkirche Kraig


Darjeelingflagspætte () er en fugleart, der lever i Nepal, det nordøstlige Indien, nordlige Burma, sydlige og centrale Kina samt i Tonkin-regionen af Vietnam.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Flagspætter
Fugle fra Himalaya
Fugle fra Indien
Fugle fra Kina

Darjeelingflagspætte


Reacția Heck (denumită și reacție Mizoroki-Heck) este o reacție organică prin intermediul căreia se obține alchene substituite plecând de o anumită alchenă și de la o halogenură nesaturată. Se realizează în mediu bazic și în prezența unui catalizator de paladiu:

Istoric
Reacția a fost denumită după Tsutomu Mizoroki și Richard F. Heck. Heck a primit în anul 2010 Premiul Nobel pentru Chimie, împreună cu savanții Ei-ichi Negishi și Akira Suzuki, pentru descoperirea și dezvoltarea acestei reacții, care a fost primul exemplu de reacție de formare de legături carbon-carbon cu ajutorul unui ciclu catalitic Pd(0)/Pd(II). Importanța reacției constă în faptul că este o reacție de substituție a atomilor de carbon planari hibridizați sp2. Au fost publicate câteva revizuiri ale reacției.

Vezi și
 Reacție Suzuki

Referințe

Reacții de substituție
Reacții după nume
Heck
Paladiu

Reacție Heck


Fernanda Trías, née le  à Montevideo dans le département du même nom en Uruguay, est une romancière, traductrice et professeure uruguayenne.

Biographie
Fernanda Trías naît en 1976 à Montevideo dans le département du même nom. À l'âge de 20 ans, elle rencontre l'écrivain uruguayen Mario Levrero, avec qui elle se lie d'amitié et auprès duquel elle étudie la littérature et l'écriture créative. Elle participe à la création de la collection littéraire uruguayenne De los flexes terpines dirigé par Levrero et y publie la novella Cuaderno para solo un ojo en 2001. La même année, elle publie son premier roman, La azotea, qui raconte l'histoire de Clara, une jeune femme et mère qui s'occupe de son vieux père malade, enfermé dans sa chambre avec un canari et le souvenir de sa défunte épouse.

Lauréate de la bourse Unesco-Aschberg en 2004, elle quitte son pays natal pour la France en 2005, avant de vivre à Berlin en Allemagne. En 2010, elle s'installe en Argentine, à Buenos Aires, où elle travaille comme traductrice, lectrice et correctrice pour plusieurs maisons d'édition. En 2012, elle part aux États-Unis, où elle obtient une maîtrise en écriture créative de l'université de New York. Elle s'installe ensuite en Colombie.

En 2014, elle publie La Ville invincible (La ciudad invencible), un roman s'inspirant en partie de son histoire personnelle qui raconte le quotidien d'une jeune femme nouvellement arrivée à Buenos Aires qui se cherche en découvrant la ville et en fuyant un ancien amour. Ce titre est publié en France par l'éditeur marseillais Héliotropismes en 2020.

En 2016, elle publie le recueil de nouvelles No soñarás flores, qui, au travers de huit histoires, évoque des relations humaines malmenés par la peur, l'abandon, la maladie, la mort ou l'amour. La dernière nouvelle de ce recueil, qui donne son titre au livre, est traduite en français dans le recueil bilingue Histoires d'Uruguay / Historias del Uruguay de l'éditeur L'Atinoir en 2018.

En 2018, elle est invitée en résidence à la Casa de Velázquez de Madrid, pour travailler sur son prochain roman, Mugre rosa, qui est finalement publié en 2020. Ce roman de science-fiction montre un monde post-apocalyptique ravagé par une maladie mortelle et mystérieuse, qu'une femme enfermée avec un enfant tente de comprendre pour y vivre. Ce titre, qui évoque avant l'heure la pandémie mondiale due au Covid-19, remporte le  et le  en 2021.

En 2022, elle travaille comme professeure d'écriture créative à l'université des Andes de Bogota.

Œuvre

Romans et recueils de nouvelles

Prix et distinctions notables
 Semi-finaliste du  en 2017 avec le recueil de nouvelles No soñarás flores.
  en 2021 avec le roman Mugre rosa.
  en 2021 avec le roman Mugre rosa.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1976
Naissance à Montevideo
Écrivain uruguayen de science-fiction
Romancière uruguayenne
Traductrice uruguayenne
Traducteur depuis l'espagnol vers l'anglais
Universitaire uruguayen
Écrivain de langue espagnole

Fernanda Trías


Palm, Palm OS tabanlı PDA'lar üreten bir şirketti. 2010 yılında HP tarafından satın alınmıştır.

Tarihçe
Ürettikleri Palm Pilot isimli PDA o kadar ünlü olmuştur ki, hâlen PDA'lara "Palm Pilot" şeklinde hitap eden kişiler bulunmaktadır. Şirket tanınan Treo serisi akıllı telefonları da üretmektedir. Palm şirketi geliştirdikleri PalmOS işletim sistemi ile çalışan Palm Pilot serisi ile büyük başarı yakalamıştır. Şirket hâlen Palm Z (eski Zire), Palm T (eski Tungsten), LifeDrive ve Treo serisi cihazları üretmektedir. Palm şirketi Jeff Hawkins, Donna Dubinsky ve Ed Colligan tarafından 1992 yılında kurulmuştur. İlk başlarda bir yazılım şirketi olan Palm, Casio tarafından üretilen Zoomer isimli PDA için PIM yazılımları üretmiştir. Zoomer başarılı olamasa da Palm ayakta kalmayı başarmıştır. Şirket 1995 yılında USRobotics tarafından satın alınmış, 1997 yılında da 3Com yönetimi altına girmiştir. Şirketin gidişatından memnun olmayan kurucular şirketten ayrılarak Handspring isimli bir şirket kurmuşlardır. Palm daha sonra 3Com'dan ayrılmıştır. Ağustos 2003'te Palm şirketi PalmSource ve PalmOne olarak ikiye ayrılmış, PalmOne sadece donanım, PalmSource da sadece işletim sistemi üzerine odaklanmıştır. Bu sırada PalmOne ile Handspring birleşmiştir. PalmSource ise, Access Co. tarafından 2005 yılında satın alındı. PalmOne şirketi Mayıs 2005'te Palm isim haklarını satın alarak tekrar Palm adını almıştır. Eylül 2005'te Palm ve Microsoft, Windows Mobile işletim sistemi kullanan bir Treo üzerinde çalıştıklarını duyurmuşlardır. 2010 yılında 1.2 milyara Hewlett-Packard tarafından satın alınmıştır. 2014 yılının sonunda ise Palm'ın fikri mülkiyeti TCL Corporation şirketine satıldı.

Dış bağlantılar
 Palm.com - Palm web sitesi
 PalmSource.com - Palm OS işletim sistemini üreten şirket.

Palm


Le HMS Uttern est le sixième sous-marin de  de la marine royale suédoise.

Carrière
Le navire a été commandé en 1952 à Kockums Mekaniska Verkstads AB à Malmö et sa quille a été posée en 1955. Le navire a été lancé le  et a été mis en service le .

Il a été désarmé le  et vendu à la ferraille à Odense en 1981.

Galerie

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .
 .
  : ruban porté sur leur bachi par l'équipage du HMS Uttern.

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de la Suède

Sous-marin de la Marine royale suédoise
Sous-marin d'attaque conventionnel
Bateau lancé en 1958
Nom de bateau
Navire construit en Suède
Navire démoli en 1981

HMS Uttern (1958)


Pablo Várdai (en húngaro: Várdai Pál) fue el quincuagésimo segundo arzobispo de Esztergom (1483, Kisvárda - 12 de octubre de 1549, Pozsony).

Biografía
Pablo Várdai nació en 1483 y comenzó su carrera eclesiástica como partidario de la familia húngara aristocrática de los Zápolya cuya cabeza para la época era el conde Esteban de Zápolya. Bajo el reinado de Luis II de Hungría (1516-1526), Várdai fue párroco de óbuda, desde 1519 tesorero real, desde 1521 obispo de Veszprém y desde 1523 obispo de Eger. Durante la asamblea nacional de Hatvan en 1525 la baja nobleza quería que Pablo fuese electo canciller, pero el rey no cumplió con esta petición. El 29 de agosto de 1525 Pablo Várdai acompañó a los ejércitos del rey Luis II, y de los arzobispos húngaros Pablo Tomori y Ladislao Szalkai al enfrentamiento contra los turcos otomanos que sucedió en la batalla de Mohács. El resultado fue catastrófico, pues tanto el rey como los arzobispos y muchos otros nobles, clérigos y soldados perecieron en la batalla, sin embargo Pablo Várdai consiguió escapar. Pronto buscó al conde Juan de Zápolya, voivoda de Transilvania, e hijo del que había sido su Señor, y comenzó la gestión para que éste fuese electo como rey de Hungría. Zápolya se hallaba a mitad de camino para unirse al ejército del rey, pero por falta de tiempo no llegó a Mohács. Igualmente, luego de que el arzobispo de Esztergom Ladislao Szalkai cayó en la batalla, Pablo Várdai fue nombrado por Zápolya y pronto el papa lo confirmó.

En 1527 el rey Juan I de Hungría se vio forzado a escapar a Polonia, pues Fernando I de Habsburgo, hermano menor del emperador Carlos V reclamaba el trono húngaro para sí mismo a través de los derechos matrimoniales con Ana Jagellón de Hungría y Bohemia, hermana del fallecido Luis II. Sus ejércitos habían invadido los suelos húngaros, y Juan I escapó a la corte del rey polaco Segismundo I Jagellón el Viejo, quien había estado casado con su hermana Bárbara de Zápolya una década antes. En este momento Pablo Várdai cambió de bando declarándose seguidor de Fernando de Habsburgo, quien lo confirmó por su parte en la silla arzobispal. De esta manera, desde 1542 se convirtió en regente real, y conservó su puesto arzobispal durante las siguientes décadas caracterizadas por tensión política entre Juan I y Fernando, pues pronto de Zápolya regresó a Hungría y gobernó hasta su muerte. En 1539 Várdai coronó (con el concentimiento de Fernando) a Isabela Jagellón de Hungría, esposa de Juan I. En 1540 Juan I murió y dejó a su esposa con su hijo recién nacido, Juan Segismundo de Zápolya y meses después el sultán turco ocupó la ciudad de Buda, y pronto sus ejércitos fueron avanzando por todo el reino. Cuando los turcos ocuparon la ciudad de Esztergom en 1543, Pablo Várdai movilizó la sede arzobispal a la ciudad de nagyszombat cerca de la frontera con Austria.

El arzobispo Pablo Várdai murió en 1549 en la ciudad húngara de Pozsony.

Bibliografía
Zelliger Alajos: Egyh.írók Csarn.Nagyszombat 1893.
Szinnyei József: Magyar írók élete és munkái XIII. (Steiner–Télfy). Budapest: Hornyánszky. 1909.

Arzobispos de Esztergom
Arzobispos del siglo XVI
Obispos de Hungría del siglo XVI
Obispos católicos del siglo XVI
Nacidos en 1483
Fallecidos en 1549

Pablo Várdai


Şapsığlar (Rusça: шапсуги; Şapsığca: адыгэ, шапсыгъ), Kuzey Kafkasya'nın yerli halklarından olan Batı Çerkeslerine mensup topluluklardan biridir. Tarihi Şapsığya bölgesinde yaşıyorlardı. Bugün çoğunluğu, Krasnodar Krayı Tuapse rayonu ve Soçi'nin Lazarevsk rayonunda ve Rusya'ya bağlı Adıgey Cumhuriyeti'nde yaşar. Dilleri olan Şapsığca 1945 yılına kadar yazı ve edebiyat dili olmuştur. Eskiden onlardan ayrı olan Hakuçlar günümüzde resmî olarak Şapsığlardan kabul edilmektedir.

Şapsığ Çerkeslerinden olan Ahlat Çerkeslerinin eskiden sekiz dokuz olan köy sayısı günümüzde bire (Adilcevaz'da) düşmüş olup çoğu Ahlat merkezde yaşamaktadır.

Tarihsel topraklar
Yerli Kafkas halklarından biri olan Şapsığlar, Kuzey Kafkasya'da Karadeniz kıyısındaki en büyük topluluklardan biridir ve Çerkeslerin en büyük topluluklarından biri idi. 1864 yılı öncesinde kuzeyde Kuban nehrinden güneyde Şahe nehrine kadar uzanan geniş bir alanda yaşarlardı. Kuzeyde Kuban Irmağı boylarında, şimdiki Krasnodar kentine değin uzanan yöreye Büyük Şapsığ, Karadeniz kıyısındaki kesime de Küçük Şapsığ denirdi. Günümüzde Şapsığ etnik kimliği taşıyan insanlar, Karadeniz kıyısında kuzeyde Cubga, güneyde de Şahe nehirleri arasında bulunan bölgede yaşarlar. 1922'de Şapsığ halk temsilcilerinin kararıyla Rusya Sovyet Cumhuriyeti'ne bağlı Şapsığ Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu.Cumhuriyetin nüfusu 50 bin idi ve 1864'te Türkiye'ye sürülmüş olan Çerkes-Şapsığların geri getirilmesini programına koymuştu.Cumhuriyet'in sınırları güneyde,Soçi'de dahil Abhazya'ya değin uzanan geniş bir alanı kapsıyordu.Ancak 1924'te Şapsığ Cumhuriyeti Moskova'dan onay alamadı,onun yerine toprakları daraltılmış bir Şapsığ Ulusal Rayonu oluşturuldu,rayon 1945'te kaldırıldı.Birçok Şapsığ ileri geleni cezalandırıldığı gibi,birçok Şapsığ da Sibirya'ya sürülerek telef edildi. Kafkas dağlarının kuzey eteklerinde Anthir, Abin, Afips, Bakan, Şips ve diğer akarsuların bulunduğu bölgeye ise Büyük Şapsığ denir. Büyük Şapsığ'dan arta kalmış olan dört köy (Afıpsıpe, Penehes, Haştuk ve Pseytuk) ile bir de Natuhay köyü Adıge Cumhuriyeti'nin Tahtamukay Rayonu'nda bulunuyor.Adıgey'deki Adıge olarak tanınıyor.Şapsığlar 1945-1999 yılları arasında etnik haklar tanınmamıştı.

Nüfus
Bazı verilere göre 1926'da Rusya'da 4 binin üzerinde Şapsığ yaşıyordu. 2010 yılı nüfus sayımına göre dağınık biçimde, Soçi ve Tuapse yörelerinde  yaşayan Şapsığların toplam nüfusu 3882'dir.Ancak Şapsığların büyük bölümü,örneğin Tuapse Şapsığları, 2002 yılı nüfus sayımı sırasında, Şapsığ etnik kimliği ile kayda geçirilmemiştir. Karadeniz kıyılarında 2002'de 8376 (Soçi- 4854, Tuapse- 3522) Şapsığ-Çerkes nüfusu (aslında hepsi Şapsığ)  kayda geçirilmişti. Şapsığların kendi ifadelerine göre Karadeniz kıyısındaki (Soçi ve Tuapse rayonundaki) Şapsığ nüfusu 2 bin kadardır.

Yerleşimler

Dil
Şapsığların dili, Çerkesce'nin Batı kolu kıyı grubu ağızlarından biridir. Çerkesce ise, Kafkas dillerinin Kuzeybatı Kafkas dilleri öbeğine bağlı bir dildir.

Din
Şapsığlar Sünni Müslüman'dır

Tarih
Şapsığlar, Kırım Hanlığı'na karşı savaşan diğer Çerkesleri desteklediler. Kafkas Savaşı'nda Çarlık Rusya'sının en radikal düşmanları arasında yer aldılar ve bu savaşta 1859 yılında Şeyh Şamil'e katıldılar. 1860 yılının hemen başında Meclis Şapsığların, Ubıhların ve Natuhayların birleşmesi kararını aldı. Savaştan yenilgiyle çıkılması ve Rus güçlerinin topraklarına girmesi üzerine, 1864'te Şapsığların ve Ubıhların çoğunluğu Osmanlı topraklarına göç etmek zorunda kaldı.Bu göçten sonra  Kafkasya'da 2000 kadar Şapsığ kaldı.

1924 yılında Sovyet yönetimi Şapsığ Ulusal Bölgesi'ni kurdu. Tuapse Bölge'nin ilk yönetim merkeziydi.24 Mayıs 1945'te Şapsığ Ulusal Bölgesi Lazarevsk rayonuna dönüştürüldü. 1990 yılında Şapsığlar, Şapsığ Ulusal Bölgesi'nin kuruluşunu yeniden ilan ettiler, ancak bu bölge iki yıl sonra Rusya yönetimi tarafından lağvedildi.

Kültür
Geleneksel Şapsığ kültürü, Çerkes kültürünün parçasıdır. Şapsığlar, tarım, sığır ve at yetiştiriciliğiyle uğraşırlar. İslam öncesinde Şapsığlar, Çerkeslerin tanrıları olan Şıble (şimşek ve yıldırım tanrısı), Sozereş (bereket tanrısı), Yemiş, Ahin ve Hakustaş gibi tanrılara tapıyorlardı.

Şapsığ sülaleler
19. yüzyılın ortasında Şapsığlar 8 esas soya ayrılıyorlardı: Natho, Nataho, Goago, Yemu, Koble, Shopete, Sootoh ve Goaye. Bu soylar da büyük küçük birçok alt kola ayrılıyordu. Örneğin, Natho soyu 28 alt soya ayrılıyordu; Koble 50'den fazla koldan oluşuyordu, Psezuapse'deki Goayelerin 17 alt soyu vardı.

Eski kabile isimleri ve boyları aşağıda görüldüğü gibidir:

Dış bağlantılar
 Şapsuğ sitesi (Rusça/Adıgece)
 Şapsığlar Hakkında Genel Bilgiler

Kaynakça
 Leonti Lyulye, Çeviren: asil bir çerkes. Çerkesya, Tarihi Etnografik Makaleler 1857 - 1862 - 1866 Çiviyazıları S.52.53.54.

Kuban tarihi
Kafkasya tarihi
Rusya'daki etnik gruplar
İsrail'deki etnik gruplar
Ürdün'deki etnik gruplar
Türkiye'deki etnik gruplar

Krasnodar Krayı

Adigeler

Şapsığlar


Sekundærrute 259 er en rutenummereret landevej på Sjælland.

Ruten strækker sig fra Slagelse til Skælskør.

Rute 259 har en længde på ca. 17 km.

Kilder

259

Sekundærrute 259


A privatização da água no Brasil foi iniciada em 1996. Em 2008, empresas privadas forneceram água potável a 7 milhões de brasileiros - 4% da população urbana - em 10 dos 26 estados do país. O setor privado detém 65 contratos de concessão nos estados de São Paulo, Rio de Janeiro, Espírito Santo, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Santa Catarina, Minas Gerais, Paraná, Pará e Amazonas. As empresas privadas comprometeram-se a investir 4,5 mil milhões de reais (US$2,8 mil milhões) no setor. A maior parte da população do Brasil recebe serviços de água e saneamento das empresas públicas municipais ou estatais (ver Abastecimento de água e saneamento no Brasil).

Tem sido relativamente limitada em comparação com outros setores de infra-estruturas (energia, transportes, telecomunicações). Em comparação com outros países da América Latina, tem sido mais estável do que Argentina e Bolívia, mas também menos difundida do que, por exemplo, Chile. Como em todos os contratos de concessão, as infra-estruturas em si continuam a ser públicas, mas estão a ser exploradas pelo setor privado. Da mesma forma, os próprios recursos hídricos continuam a ser propriedade pública. A maioria dos contratos de concessão foram adjudicados pelos municípios. A falta de clareza jurídica quanto ao direito dos governos estaduais a adjudicarem também contratos de concessão tem frustrado alguns esforços de privatização da água, nomeadamente no Estado do Rio de Janeiro.

A privatização no Brasil tem tido lugar sem ter previamente desenvolvido um regime regulador abrangente, como foi o caso em Chile. O impacto da privatização da água no acesso, investimento, qualidade do serviço, utilização da água, tarifas e eficiência foi avaliado num estudo de 2008 com o apoio de vários intervenientes brasileiros como parte de um diálogo global multi-stakeholder sobre a água e o setor privado.

História

Século XIX

As primeiras privatizações de água no Brasil tiveram lugar com investimento inglês em Rio de Janeiro (1857) e São Paulo (1877) na época do Brasil Império sob Pedro II do Brasil. Duas décadas mais tarde os serviços de Campanhia Cantareira em São Paulo foram considerados insatisfatórios e o seu contrato não foi renovado. Os serviços do Rio de Janeiro foram igualmente re-municipalizados alguns anos mais tarde, na sequência da "revolta popular"

Anos 1990
A privatização no Brasil foi iniciada sob a presidência Collor, através do Programa Nacional de Desestatização criado em Abril de 1990. Em infra-estruturas, um grande programa de privatização foi iniciado apenas em 1994, abrangendo energia, transportes, abastecimento de água e saneamento e telecomunicações.

Entre 1994 e 2000, foi assinado um total de 38 contratos do setor privado (concessões, Build-Operate-Transfer e contratos de serviços), com compromissos de investimento de mais de 2,5 mil milhões de dólares. Os nove primeiros acordos de concessão privados foram em 1994-96, todos no estado de Sào Paulo (Limeira, Mairinque, Marília, Mineiros do Tietê, Ourinhos, Pereiras, São Carlos, Salto e Tuiuti).

Para apoiar o esforço de privatização, o FGTS aprovou em 1997 a utilização de 10% dos fundos atribuídos para o programa Pró-Saneamento, a ser direccionado para a privatização. No mesmo ano, a Caixa Económica Federal, que era a principal fonte de financiamento para água e saneamento, criou um "Gabinete Especial de Concessão de Obras de Água (Eesan)" para apoiar as concessões privadas. Instituições financeiras internacionais como o Banco Mundial apoiaram a participação do setor privado. Por exemplo, segundo a Miranda, após uma tentativa infrutífera de 1999 de privatizar a Compesa, a companhia estatal de água de Pernambuco, tornou-se extremamente difícil elaborar uma proposta de empréstimo aceitável sem privatização.

Em 1999, o Brasil foi visto como "uma das maiores concentrações mundiais de oportunidades de privatização da água e das águas residuais"; "Thames Water" abriu um escritório no Rio de Janeiro e "Azurix" comprou a "AMX Acqua Management Inc." a fim de obter um "pé na porta"

Anos 2000
Desde 2000, apenas 1% dos municípios tinham emitido acordos de concessão a empresas privadas. 71% dos municípios do Brasil delegaram serviços de água e esgotos a empresas estatais e 28% retiveram o fornecimento municipal. Os conflitos jurisdicionais que caracterizam o ambiente regulador no setor da água e saneamento complicaram os esforços de privatização. Por exemplo, as tentativas de encorajar a participação do setor privado a nível estatal (em Bahia e Rio de Janeiro) foram contestadas no  Supremo Tribunal Federal pelos governos municipais. Para McNallen o sistema de direito civil Brasileiro, com a sua adesão limitada a precedentes, é outro obstáculo a futuras privatizações. Também afectou concessões, planeadas para Espirito Santo e Petrolina.

De acordo com um relatório da Business News America, entre 2002 e Janeiro de 2007, não foram assinados contratos de saneamento privados. Em parte devido a esta incerteza jurídica, uma iniciativa da Câmara Municipal para cancelar um aumento tarifário de 40% em Limeira solicitado pela concessionária Suez foi confirmada por um tribunal federal. O contexto brasileiro específico da governação da água produziu "um conflito sem precedentes" entre funcionários nacionais, estaduais e municipais.

Um projeto de lei (PL 4147/2001) que teria concedido aos Estados a autoridade concedente para as áreas metropolitanas não foi aprovado devido à oposição de grupos comerciais. A principal controvérsia sobre o projecto de lei foi sobre a interpretação da Constituição Federal. Mas o discurso foi também infundido com retórica do setor privado como "inerentemente abusivo na fixação de taxas e incapaz ou relutante em investir para servir adequadamente as áreas mais pobres"

Finalmente foi aprovado outro projeto de lei (PL 5296/2005) que clarificou o papel do governo federal no setor, mas não conseguiu clarificar os respectivos papéis dos estados e municípios. A lei tornou-se efectiva em Janeiro de 2007 como a Lei do Saneamento (Lei 11.445/2007). Subsequentemente, só em 2007 foram assinados sete novos contratos para parcerias público-privadas (PPPs), com a Abcon esperando mais 15-20 em 2008. A lei do saneamento permite contratos de serviços sem lançar um processo de licitação. Foi contestada pelo Procurador-Geral da República Antonio Fernando Souza, que solicitou uma injunção do Supremo Tribunal Federal.

Anos 2010
Após o período de crise econômica e instabilidade política que culminou no processo de impeachment de Dilma Rousseff e levando a Michel Temer assumir o cargo, como parte das reformas políticas e de abertura econômica, iniciou-se em 2018 e prosseguindo durante o governo de Jair Bolsonaro o processo de criação do Marco Legal do Saneamento Básico, com a finalidade de modernizar, regionalizar e atrair investimentos privados ao setor. Foram apresentados pelo menos quatro projetos legislativos, incluindo duas Medidas Provisórias, que caducaram devido à falta de convergência política.

Em meados de 2019, foi proposto o Projeto de Lei 3.261/2019, de iniciativa do senador Tasso Jereissati, mas o Poder Executivo também apresentou outro projeto de lei (PL 4.162/2019) com conteúdo similar ao do Senado para agilizar a tramitação. Durante a tramitação do projeto de lei na Câmara, os deputados das bancadas dos estados do Nordeste também resistiram à extinção dos "contratos de programa", a reviravolta ocorreu quando o Congresso ampliou o prazo de prorrogação desses contratos até março de 2022, dando adesão dos deputados da bancada nordestina ao projeto de lei.

Anos 2020
O Marco Legal do Saneamento Básico (Lei nº 14.026/2020) foi aprovado em julho de 2020 e sancionado com vetos pelo presidente Bolsonaro.

Com a padronização regulatória do setor por meio de normas de referência nacionais, as agências reguladoras locais, regionais ou estaduais devem seguir um padrão estabelecido pela Agência Nacional de Águas e Saneamento Básico (ANA) para aumentar a segurança jurídica na prestação dos serviços e incentivar investimentos públicos e privados. No entanto, isso demanda capacidades institucionais, recursos humanos e financeiros da ANA, que ainda não conseguiu expandir significativamente seu quadro de pessoal nem seu orçamento. As metas de universalização foram estabelecidas para atingir um atendimento de 99% da população com água potável e 90% da população com coleta e tratamento de esgotos até 31 de dezembro de 2033.

Leiloada por R$ 22,7 bilhões em Abril de 2021, a Cedae deixou de ser responsável pela distribuição de água no Rio de Janeiro, sendo assumida pelas empresas Aegea Saneamento e Iguá Saneamento a prestação dos serviços de água e esgoto em regiões do estado pelos próximos 35 anos. Entretanto, houve desinteresse das concessionárias em um dos blocos do leilão, após deliberações, a Águas do Brasil arrematou por R$ 2,2 bilhões a região da Zona Oeste do Rio de Janeiro. A Cedae continuará existindo e será responsável pela captação e venda de água para as concessionárias.

Em abril de 2023, o presidente Lula assinou dois decretos que revogaram o limite de 25% para subdelegações em Parcerias-Público-Privadas e prorrogaram o prazo para os municípios estruturarem suas operações regionalizadas até o final de 2025. A ABCON, entidade de empresas privadas, criticou os decretos, enquanto a AESBE, entidade de empresas estaduais, os celebrou. Algumas empresas, como a Sabesp, Copasa e CORSAN, pediram desfiliação da entidade em resposta aos decretos.

Resultados
Abastecimento de água e saneamento no Brasil Até agora, nenhum estudo abrangente avaliou os resultados da participação do setor privado no abastecimento de água e saneamento no Brasil. Tal estudo está, entretanto, atualmente em andamento com o apoio de várias partes interessadas brasileiras como parte de um diálogo global multistakeholder sobre água e o setor privado. O estudo tenta avaliar a participação do setor privado utilizando os seguintes critérios:

 aperfeiçoamentos no desempenho operacional
 aperfeiçoamentos no desempenho financeiro
 aumento dos investimentos no setor

Na ausência de um estudo completo e abrangente, este artigo se baseia em dados parciais e estudos de caso citados na literatura. Os critérios utilizados são aumento do investimento, aumento do acesso, mudanças na eficiência, impacto na demanda de água e impactos na saúde.

Investimentos

O investimento em água e saneamento por empresas públicas e privadas caiu em média 30% desde 1998. As projeções das necessidades futuras de capital variam. Uma fonte estima uma necessidade mínima de US$60 bilhões durante os próximos 20 anos.

Uma justificativa para a privatização tem sido que ela aumentaria os investimentos. Por exemplo, a Associação Brasileira de Operações Privadas de Água e Esgoto (ABCON) promove a privatização principalmente argumentando que é a única maneira de adquirir os investimentos necessários em infra-estrutura. Entre 1990 e 2006, o setor brasileiro de água e esgoto produziu 52 projetos privados, recebeu US$3,069 bilhões em capital privado.

Em algumas concessões, os investimentos reais ficaram abaixo dos compromissos de investimento, como nas concessões em Limeira, Manaus, Campo Grande. Por exemplo, em julho de 2000, Campo Grande, a capital do estado Mato Grosso do Sul concedeu uma concessão de água e esgoto no valor de US$ 217 milhões por 30 anos à Aguas de Barcelona, uma subsidiária da Suez-Lyonnaise des Eaux; em novembro de 2001, o investimento planejado foi reduzido em 27,1% do montante prometido.

Acesso
Uma justificativa para a privatização tem sido que ela aceleraria o aumento do acesso à água e ao saneamento, em particular aos pobres. Entretanto, de acordo com McNallen e Olivier, a coleta privada de cereja tem tido efeitos deletérios na subvenção cruzada, o que tornou possível até mesmo o fornecimento moderado de serviços de água e saneamento a tais usuários. De acordo com o think tank PSIRU—que é financiado pela Public Services International, uma federação global de sindicatos do setor público—em Manaus, Suez-Lyonnaise des Eaux recuou nas promessas de expandir o acesso para 95% da população imediatamente após receber uma concessão de 30 anos em junho de 2000.

Impacto
Os aumentos das tarifas de água ocorreram em todo o Brasil, tanto nas concessionárias públicas quanto nas privadas, contribuindo para uma diminuição do uso da água.

Segundo Olivier, um aumento tarifário de 2004 na rede municipal de água Manaus pela Aguas do Amazonas - operador privado e subsidiária da Suez Environment, que adquiriu uma concessão de 30 anos em junho de 2000 - resultou em uma redução substancial no consumo, ainda mais acentuada entre os usuários de baixa renda. De acordo com o PSIRU em outro caso os usuários pobres de água em Paraná voltaram a beber água da chuva e outras fontes contaminadas como resultado dos aumentos tarifários da subsidiária da Vivendi, Sanepar.

Saúde
Não há dados específicos sobre o impacto na saúde da privatização da água no Brasil. De acordo com Peres et al., a privatização provavelmente afetará negativamente a saúde das populações mais pobres se as lacunas de serviço entre ricos e pobres aumentarem. Isto contrastaria a experiência de pelo menos outro país que foi estudado em detalhes. De acordo com um estudo detalhado de 2002 na Argentina, a privatização da água teve um impacto positivo na mortalidade infantil. Ele constatou que no período 1991-1997 a mortalidade infantil caiu 5 a 7% mais em áreas privatizadas do que naquelas que permaneceram sob gestão pública ou cooperativa. Também constatou que o efeito foi maior nas áreas mais pobres (24%). Os autores estimam que a principal razão é a expansão maciça do acesso à água, que se concentrou em áreas mais pobres que não recebiam serviços antes que a participação do setor privado fosse introduzida.

Oposição
A oposição à privatização tem sido demasiadas vezes caracterizada por "debates controversos e emocionais," atrelada a "dúvidas, medos e preconceitos" oriundos de objeções generalizadas à globalização e neoliberalismo. Similarmente, de acordo com Lemos e Oliveira, muitos potencialmente benéficos  parcerias público-privadas (PPPs) sofreram com a desconfiança generalizada, criada por "décadas de promessas quebradas" - e inúmeros "relatos de fracasso de políticas"

Muitos grupos politicamente influentes no Brasil abrigam uma "aversão direta à participação do capital privado" na água e outros serviços essenciais. Politicamente, a privatização da água tem sido muitas vezes confundida com conflitos sobre a descentralização em relação ao retorno do controle de empresas estatais de água estabelecidas sob o regime militar para empresas re-municipalizadas. Assim, a reforma da água brasileira permaneceu "paralisada pela controvérsia" porque a disputa municipal-estatal foi muitas vezes reduzida a uma questão de qual nível de governo deveria ter autoridade para conceder concessões a atores privados, ao invés de autoridade para desenvolver uma política coerente incluindo tanto elementos públicos quanto privados.

Os partidos políticos que se opõem à privatização incluem o Partido dos Trabalhadores (PT) e o Partido Socialismo e Liberdade (PSOL).

Alternativas
As alternativas brasileiras emergentes têm transcendido cada vez mais o debate público-privado, concentrando-se na participação das partes interessadas e na cooperação institucional.

Modelos participativos

Empresas públicas de água em Porto Alegre e Recife desenvolveram "modelos participativos, centrados nas pessoas" para melhorar o acesso à água. Isto lhes permitiu posicionar-se como mais do que apenas anti-privatização, mas desenvolver uma alternativa construtiva. O DMAE de Porto Alegre em particular tornou-se conhecido por seu orçamento participativo. Segundo o PSIRU, isto tem permitido a Porto Alegre "lutar continuamente contra as tentativas de privatização" que foram alegadamente apoiadas pelo Congresso brasileiro, bem como por doadores internacionais como o Banco Interamericano de Desenvolvimento (BID) ao Banco Mundial. O processo de orçamento participativo - que permite que qualquer demanda pública seja incluída no orçamento do ano seguinte sujeita apenas a uma votação popular e avaliação de viabilidade técnica - tornou-se um modelo de democracia direta em outras partes do Brasil e do mundo.

Venda de ações na bolsa de valores
A empresa estatal paulista de água e esgoto Sabesp, a maior empresa de água da América Latina, escolheu um caminho diferente. Em vez de conceder uma concessão privada, vendeu ações no mercado acionário brasileiro e até mesmo na Bolsa de Valores de Nova York. Além disso, obteve empréstimos do Banco Interamericano de Desenvolvimento e do Japan Bank for International Cooperation. O governo estadual do Rio de Janeiro também planeja vender ações de sua empresa de água e esgoto, Nova Cedae, mantendo o controle majoritário da empresa, citando o exemplo da Sabesp (quatro tentativas de privatização da empresa em 1998 fracassaram devido à falta de acordo entre os governos municipais e estaduais). Ações das empresas estaduais de água e esgoto de Minas Gerais, Copasa, e do Paraná, Sanepar, também são negociadas na bolsa de valores. Em São Paulo, a agência reguladora estadual ARSESP, estabelece uma taxa de retorno para a concessionária - o custo médio ponderado do capital - que foi fixado em 8,06% em 2011.

De acordo com o PSIRU, tais "utilidades civicamente ativas" são alternativas às "tentativas de privatização induzidas pelo desespero" em Paraná e Rio de Janeiro.

Redução da influência do setor privado nos acordos existentes
Em Paraná um acordo de concessão de 1998 havia dado à Dominó Holdings (formada por Vivendi, banco brasileiro Opportunity, e o grupo Andrade Gutierrez) o controle da empresa estatal de água e esgoto SANEPAR. Recentemente, o  Supremo Tribunal Federal autorizou o governo estadual a aumentar sua participação na SANEPAR, revogando uma liminar concedida por um tribunal inferior que havia impedido o estado de convocar uma assembléia geral de acionistas.

Lista de contratos de concessão

Ver também

 Agência Nacional de Águas
 Desregulamentação
 Globalização
 Neoliberalismo
 Privatização da água
 Liberalização
 Livre Mercado
 Lista de unidades federativas do Brasil por acesso à rede de esgoto
 Saneamento no Brasil

Notas

Referências

 Anuatti-Neto, Francisco, Barossi-Filho, Milton, de Carvalho, Antonio Gledson, and Macedo, Roberto. 2003. "Costs and benefits of privatization: evidence from Brazil." Inter-American Development Bank, Research Network Working Paper # R-455.
 Arrretche, Marta T.S. 2001. "Water Supply and Sanitation." Ministério das Relações Exteriores.
 Ayres, Ron. 1996. "The Economics of Privatization and Regulation: the Brazilian experience 1990-94." Review of Political Economy, 8(3): 303-323.
 Barraqué, B., Formiga Johnsson, R.M., and Britto, A.L. 2007. "Sustainable water services and interaction with water resources in Europe and in Brazil." Hydrology and Earth System Sciences Discussions, 4: 3441-3467.
 Balanyá, Belén, Brennan, Brid, Hoedeman, Olivier, Kishimoto, Satako, and Terhorst, Philipp (Eds.). 2005. Reclaiming Public Water: Achievements, Struggles and Visions from Around the World. Transnational Institute and Corporate Europe Observatory.
 Casey, James F., Kahn, James R., and Rivas, Alexandre. 2006. "Willingness to pay for improved water service in Manaus, Amazonas, Brazil." Ecological Economics, 58: 365-372.
 Clarke, George R.G., Kosec, Katrina, and Wallsten, Scott. 2004. "Has Private Participation in Water and Sewage Improved Coverage? Empirical Evidence form Latin America." World Bank Policy Research Working Paper 3445.
 da Motta, Ronaldo Seroa, and Moreira, Ajax. 2006. "Efficiency and regulation in the sanitation sector in Brazil." Utilities Policy, 14: 185: 195.
 do Amaral, Helena Kerr. 1996. "Brazilian Water Resource Policy in the Nineties." Instituto Cultural Minerva, Institute of Brazilian Business and Public Management Issues, George Washington University.
 Faria, Ricardo Coelho, Souza, Geraldo da Silva, and Moreira, Tito Belchior. 2005. "Public Versus Private Water Utilities: Empirical Evidence for Brazilian Companies." Economics Bulletin, 8(2): 1-7.
 Goldstein, Andrea. 1999. "Brazilian Privatization in International Perspective: The Rocky Path from State Capitalism to Regulatory Capitalism." In Industrial and Corporate Change. Oxford: Oxford University Press.
 Hall, David, and Lobina, Emanuele. 2002. "Water privatization in Latin America, 2002." Public Services International Research Unit.
 Hall, David, Lobina, Emanuele, and de la Motte, Robin. 2003. "Public solutions for private problems?" Public Services International Research Unit.
 Lemos, Maria Carmen, and de Oliveira, João Lúcio Farias. 2005. "Water Reform across the State/Society Divide: The Case of Ceará, Brazil." Water Resources Development, 21(1): 133-147.
 Lobina, Emanuele, and Hall, David. 2003. "Problems with private water concessions: A review of experiences in Latin America and other regions." Public Services International Research Unit.
 Maltz, Hélio. 2005. "Porto Alegre's Water: Public and for All." In Reclaiming Public Water: Achievements, Struggles and Visions from Around the World. Balanyá, Belén, Brennan, Brid, Hoedeman, Olivier, Kishimoto, Satako, and Terhorst, Philipp (Eds.). Transnational Institute and Corporate Europe Observatory.
 McNallen, Brendan. 2006. "Fixing the leaks in Brazil's water law: Encouraging sound private sector participation through legal and regulatory reform." Gonzaga Journal of International Law, 9: 147-199.
 Ministry of Cities, National Department of Environmental Sanitation, Modernization Program for the Sanitation Sector – PMSS, Program Management Unit – UGP / INECON / Fundaçao Getulio Vargas Consortium: Verification of the private sector's participation in providing water supply and sanitary sewage services in Brazil - Executive Summary, São Paulo, October 30, 2008.
 Miranda, Antonio. 2005. "Recife, Brazil: Building Up Water and Sanitation Services through Citizenship." In Reclaiming Public Water: Achievements, Struggles and Visions from Around the World. Balanyá, Belén, Brennan, Brid, Hoedeman, Olivier, Kishimoto, Satako, and Terhorst, Philipp (Eds.). Transnational Institute and Corporate Europe Observatory.
 Olivier, Anne. 2006. "Water Tariff Increase in Manaus (Brazil): An Evaluation of The Impact on Households." Document de Travail, DT/2006-10.
 Parlatore, Antonio Carlos. 1999. "Privatization of the Water Utility Sector in Brazil." Brazilian Development Bank. Essay #8.
 Peres, Marco Aurélio, Fernandes, Liliane Simara, and Peres, Karen Glazer. 2004. "Inequality of water fluoridation in Southern Brazil—the inverse equity hypothesis revisited." Social Science & Medicine, 58: 1181-1189.
 Prasad, Narren. 2007. "Privatization of Water: A Historical Perspective." Law, Environment and Development Journal, 3(2): 217.
 Sabbioni, Guillermo. 2008. "Efficiency in the Brazilian sanitation sector." Utilities Policy, 16: 11-20.
 Tupper, Henrique Cesar, and Resende, Marcelo. 2004. "Efficiency and regulatory issues in the Brazilian water and sewage sector: an empirical study." Utilities Policy, 12: 29-40.
 Young, Robert A. 1998. "Water management options for Ceará and Piauí, Brazil in the prospect of global changes." Consultancy Paper for "Regional Water Use Scenarios in Northeast Brazil" for Center for Environmental Systems Research, University of Kassel.
 World Bank. 2007. "Brazil Country Data." Private Participation in Infrastructure Database.

Privatização da água no Brasil


La liste des églises de la Haute-Corse recense de manière exhaustive les églises situées dans le département français de la Haute-Corse. Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

En ce qui concerne le culte catholique, toutes les églises sont situées dans le diocèse d'Ajaccio.

Statistiques

Nombres
Le département de la Haute-Corse comprend 236 communes au .

Depuis 2020, le diocèse d'Ajaccio comprenant la Corse-du-Sud et la Haute-Corse compte 434 paroisses.

Dédicaces

Classement
Le classement ci-après se fait par commune selon l'ordre alphabétique.

Il est fait état des diverses protections dont elles peuvent bénéficier, et notamment les inscriptions et classements au titre des monuments historiques.

Liste

Église catholique

|}

Voir aussi

Articles connexes

 Lieu de culte
 Liste des monuments historiques de la Haute-Corse
 Liste des chapelles de la Haute-Corse
 Édifices religieux de Bastia

Liens externes

  Site du Diocèse d'Ajaccio
  Site de l'Église catholique en France

Notes et références

Églises
Haute-Corse

Liste des églises de la Haute-Corse


Kup Nogometnog saveza Krapinsko-zagorske županije je nogometno kup-natjecanje za klubove s područja Krapinsko-zagorske županije kojeg organizira Nogometni savez Krapinsko-zagorske županije.
Pobjednik natjecanja stječe pravo nastupa u Hrvatskom nogometnom kupu. U natjecanju ne sudjeluju klubovi koji imaju izravan plasman u Hrvatski nogometni kup po ostvarenom koeficijentu.

Dosadašnje završnice

Poveznice
 Nogometni savez Krapinsko-zagorske županije
 Hrvatski nogometni kup
 1. ŽNL Krapinsko-zagorska
 2. ŽNL Krapinsko-zagorska

Izvori

Krapinsko-zagorska
Nogomet u Krapinsko-zagorskoj županiji
]


Riječ kapetan (tal. capitano < kasnolat. capitaneus, prema lat. caput: glava) ima više značenja:

 u kopnenoj vojsci: stotnik, satnik, zapovjednik vojne postrojbe od 100 vojnika (kapetanije); vojni zapovjednik postrojbe ili područja (kapetan (vojska))
 u ratnoj mornarici: kapetan fregate, kapetan korvete, kapetan bojnog broda
 u trgovačkoj mornarici: pomorski časnik koji zapovijeda brodom
 u pomorskom prometu: upravitelj luke
 u zrakoplovstvu (ratnom i prijevozničkom): zapovjednik zrakoplova
 u športu: predvodnik, vođa momčadi (kapetan (šport))
 povijesno:
 u Trojednici ban je nosio naslov "vrhovnog kapetana" te postavljao potkapetane, kasnije se izjednačio s naslovom vojvode; zapovjednik ili namjesnik grada (npr. pazinski, senjski)
 u Mletačkoj Republici: visoki dostojanstvenik
 uskočki kapetan - zapovjednik i predvodnik uskoka
 u brojnim državama naziv za vrhovnog zapovjednika (vojskovođu)

Izvori
 kapètān Hrvatski jezični portal: hjp.znanje.hr (pristupljeno 2. lipnja 2018.)
 kapetan LZMK Proleksis enciklopedija: proleksis.lzmk.hr, 22. lipnja 2012. (pristupljeno 2. lipnja 2018.)
 kapetan LZMK Hrvatska enciklopedija: enciklopedija.hr (pristupljeno 2. lipnja 2018.)

Titule
Zanimanja
Vojni činovi i titule

Kapetan


Dana Katherine Scully (født 23. februar 1964 i Annapolis, Maryland) er en fiktiv karakter i den amerikanske science-fiction TV-serie X-Files. Hun spilles af Gillian Anderson. FBI Special Agent Dana Scully har en bachelorgrad i fysik fra University of Maryland og er uddannet læge fra Stanford University. I 1992 blev Scully bedt om at arbejde sammen med FBI Special Agent Fox Mulder, primært for at miskreditere hans arbejde med X Files. Dana Scully er forsker og derfor af natur skeptisk for det paranormale som hun sammen med Mulder efterforsker.

Hun er vokset op i en tætknyttet katolsk familie. Både hendes far William Scully og hendes storebror William Scully Jr. er flådeofficerer. Scully blev i 1994 bortført af Duane Barry, en mand som mente at han havde været bortført af rumvæsener. Hendes komatøse krop blev uger senere afleveret på et hospital i Washington DC. Bortførelsen får alvorlige følger for Scully. Eksempelvis så udvikler hun kræft.

Eksterne henvisninger

Tv-seriefigurer

Dana Scully