Ernest Joseph "Dutch" Harrison (March 29, 1910 – June 19, 1982) was an American professional golfer whose career spanned over four decades—one of the longest in the history of the PGA Tour.

Born in Conway, Arkansas and nicknamed "The Arkansas Traveler", Harrison turned pro in 1930 at the start of the Great Depression. Although he played in what tournaments existed in those days, the mainstay of his income was the many exhibitions and private "money" matches in which he, as well as many of his fellow professionals, played.

Harrison had a total of 18 career victories spanning from the 1939 Bing Crosby Pro-Am to the 1958 Tijuana Open Invitational. However, as late as 1969, Harrison had a top-25 finish in the Canadian Open at the age of 59. He played on three Ryder Cup teams: 1947, 1949, and 1951.

Harrison finished nine times in the top-10 at major championships, including third place finishes at the PGA Championship in 1939 and the U.S. Open in 1960. He won the Vardon Trophy for lowest scoring average in 1954, and ranks fifth on the list of players with the most PGA Tour victories without a major championship on his resume.

In 1954 Harrison became the Old Warson Country Club's first golf professional. He died of heart failure at age 72 in 1982 in St. Louis, Missouri.

Professional wins (26)

PGA Tour wins (18)
1939 (2) Bing Crosby Pro-Am, Texas Open
1944 (2) Charlotte Open, Miami Open
1945 (1) St. Paul Open
1947 (3) Reno Open, Reading Open, Hawaiian Open
1948 (1) Richmond Open
1949 (1) Canadian Open
1950 (1) Wilmington Open
1951 (1) Texas Open
1953 (3) St. Petersburg Open, Western Open, Columbia Open
1954 (1) Bing Crosby Pro-Am Invitational
1956 (1) All American Open
1958 (1) Tijuana Open Invitational

Other wins (8)
1940 Illinois PGA Championship
1942 Illinois PGA Championship
1950 California State Open
1952 Northern California Open, Ampol Tournament (Oct), Havana Invitational
1955 White Sulphur Springs Open
1957 Greenbrier Invitational

Results in major championships

Note: Harrison never played in The Open Championship.

NT = no tournament
WD = withdrew
DQ = disqualified
CUT = missed the half-way cut
R64, R32, R16, QF, SF = Round in which player lost in PGA Championship match play
"T" indicates a tie for a place

Summary

Most consecutive cuts made – 10 (1940 PGA – 1949 Masters)
Longest streak of top-10s – 2 (twice)

U.S. national team appearances
Ryder Cup: 1947 (winners), 1949 (winners), 1951 (winners)
Lakes International Cup: 1954 (winners)

See also
List of golfers with most PGA Tour wins

References

External links
St. Louis Golf History – Dutch Harrison

American male golfers
PGA Tour golfers
Ryder Cup competitors for the United States
Golfers from Arkansas
People from Conway, Arkansas
1910 births
1982 deaths

Dutch Harrison


Proiectul Manhattan a fost numele de cod atribuit efortului american de a dezvolta primele arme nucleare în timpul celui de-al doilea război mondial, cu asistență din partea Regatului Unit și a Canadei.

Proiectul Manhattan (în engleză, Manhattan Project)' se poate referi și la:

Film și televiziune

 Proiectul Manhattan, o drama din 1986: un elev de liceu își construiește propria bombă nucleară
 Proiectul Manhattan, un episod din Ugly Betty

Muzică

 The Manhattan Project, un album din 1978 al trompetistului de jazz Dizzy Reece
 Manhattan Project, un cântec din 1985 a lui Rush
 Manhattan Project, un album din 1990 al unui supergrup de jazz/fusion cu același nume
 Manhattan Project, un EP din 2015 a artistului hip-hop Carter Ace

Teatru

 Manhattan Project, o companie de teatru creată în 1968 de Andre Gregory

Jocuri video

 Duke Nukem: Manhattan Project (2002)
 Teenage Mutant Ninja Turtles III: The Manhattan Project (1991)

Vezi și
 Manhattan (dezambiguizare)
 Manhattan, serie TV originală WGN 2014 bazată pe proiectul Manhattan
 The Manhattan Projects, o serie de cărți de benzi desenate despre un Proiect Manhattan alternativ care dezvoltă o gamă mai largă de experimente științifice
 Manhattan Project National Historical Park, parcuri ce comemorează Proiectul Manhattan, situate în statul Washington, New Mexico și Tennessee.
 Manhattan Bail Project'', un program de servicii de preprocesare din anii 1960.

Proiectul Manhattan (dezambiguizare)


Ofra Haza (, d. 19 Kasım 1957, Tel Aviv - 23 Şubat 2000, Ramat Gan), İsrailli şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu. Ofra Haza ayrıca tanınmış bir mezzo-sopranodur, sesinin tonal kalitesi "kusursuza" çok yakındır.

Yaşam öyküsü
19 Kasım 1957 tarihinde Tel Aviv'in fakir mahallelerinden Hatikva'da Yemen Yahudisi bir ailenin dokuzuncu çocuğu olarak dünyaya geldi. 19 yaşında, Doğunun Madonna'sı olarak anılmaya başlandı. 1983 Eurovision Şarkı Yarışması'nda, İsrail'i temsil etti ve Lüksemburg'un ardından ikinci oldu. Özellikle 17'nci yüzyıl hahamının bir şiirinden yaptığı "Im Nin alu / Cennet'in Kapıları Kilitliyse", dillerde dolaşmaya başladı. Albümün kapağında Ofra Haza'nın geleneksel Yemen gelini kılığında bir fotoğrafı vardı. İsrail'de hemen bir numara oldu. Hızla yükseldiği müzik kariyerinde asıl uluslararası şöhrete 1988'de, Amerikan rapçiler Eric B. ve Rakim, 'Im Nin alu'yu dans hitleri 'Paid in Full'da kullanınca kavuştu. 'Im Nin Alu'yu bu kez kendisi İngilizce sözlerle yeniden çıkardı, albüm dünya çapında bir hit oldu. Artık 'dünya müziği' deyince akla o geliyordu. 90'larda bu şöhreti muhafaza edemedi ama önemli konserler verdi, 'Mısır Prensi'nin kimi şarkılarını söyledi. Özel hayatını herkesten saklamasıyla bilinen Haza; iş insanı Doron Ashkenazi'yle evliliğini bile uzun süre gizli tuttu.

Ölümü

İki kere mucizevi şekilde ölümden dönmüş, 1987 ve 1994'teki uçak kazalarından kurtulmuştu. Kendisi 2000 yılında aids'e bağlı organ bozukluklarından ölmüştür. Ailesi ve yakın çevresi aids'i nasıl kaptığı ve ölümü hakkında açıklamada bulunmamıştır. Tüm İsrail halkı yasa boğulmuş, fakat daha sonra yapılan araştırmalarda Aids'in kocası Doron Ashkenazi'den bulaştığı öğrenilmiş olup ,, 1 sene sonra da kocası aşırı dozda uyuşturucudan ölmüştür. 2010 yılında ortaya atılan bir iddia da Ofra Haza'nın hamile olduğu bir dönemde Türkiye'deki bir hastanede düşük yapmasının üzerine bu hastanede kendisine Aids virüsü içeren kan nakli yapıldığıdır.
1989 yılında "Shaday" albümü Worldmusic dalında Amerika Birleşik Devletleri'nde yılın en iyi albümü seçildi. 1992 yılında "Kirya" albümüyle aynı kategoride Grammy ödüllerine aday gösterildi. Birçok projede dünyaca ünlü sanatçılarla düet çalışmaları olmuştur. Eric B&Rakim, Thomas Dolby, Stefan Waggershausen, Paula Abdul, Paul Anka, The Sisters of Mercy, And One, Hotei, Sarah Brightman, Iggy Pop, Duncan Dhu, Eden Riegel, The Black Dog, C&N Project, Peace Choir ve Nusrat Fateh Ali Khan bu isimlere örnektir.

Çalışmaları

Albümleri
1974 Ahava Rishona (First Love),
1977 Atik Noshan,
1980 Al Ahavot Shelanu (About Our Loves),
1981 Bo Nedaber (Let's Talk),
1982 Pituyim (Temptations),
1982 Lyledim (Songs For Children),
1983 Chai (Alive),
1983 Shirei Moledet A (Songs Of My Land A),
1984 Bait Ham (Warm Home),
1985 Adama (Earth),
1985 Shirei Moledet B (Songs Of My Land B),
1985 Shirei Teiman (Yemenite Songs),
1986 Yamim Nishbarim (Broken Days),
1987 Albom Hazahav (The Golden Album),
1987 Shirey Moledet 3 (Songs Of My Land 3),
1988 Fifty Gates Of Wisdom/Yemenite Songs,
1988 Yemenite Love,
1988 Shaday,
1989 Desert Wind,
1992 Kirya,
1994 Kol Haneshama (My Soul),
1995 Queen In Exile ~unreleased album~,
1997 Ofra Haza,
1998 Ofra Haza @ Montreux Jazz Festival' 90,
2000 Greatest Hits/Bemanginat Halev (Melody Of The Heart),
2001 Music History,
2004 Greatest Hits vol.2/Bemanginat Halev (Melody Of The Heart)
2008 Forever Ofra Haza - Her Greatest Songs Remixed

Single çalışmaları
1983 Frei,
1983 Vas Vas Vas,
1985 Galbi,
1986 Aime Moi,
1987 Im Nin' Alu,
1988 Galbi,
1988 Da'ale Da'ale/You Are My Angel,
1988 Shaday,
1989 Wish Me Luck,
1989 Ya Ba Ye,
1989 I Want To Fly,
1989 5 Tracks,
1990 Fata Morgana,
1990 12" Ers,
1991 Daw Da Hiya,
1991 Today I'll Pray,
1991 Give Peace A Chance (w/Peace Choir),
1992 Innocent - A Requiem For Refugees,
1992 Temple Of Love (w/The Sisters Of Mercy),
1993 Jenseits Von Liebe (w/Stefan Waggershausen),
1995 Mata Hari,
1996 Love Song,
1997 Show Me,
1998 Give Me A Sign,
1998 Babylon 1 (w/The Black Dog),
1999 Babylon 2 (w/The Black Dog),
1998 Babylon 3 (w/The Black Dog),
1998 Queen Of Tel Aviv (The C&N Project),
2000 Sodot (w/Roy Aloni),
2004 Open Your Heart/Kashmir/Shir Hashirim Besha'Ashuim

Soundtrack çalışmaları
1988 Colors,
1990 Dick Tracy,
1990 Wild Orchid,
1994 Queen Margot (La Reine Margot),
1998 The Governess,
1998 The Prince Of Egypt.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ofra Haza Official Website
   Ofra Haza Official Myspace
   Ofra Haza - Keeping the Flame Burning
 The Voice Of Heaven
 Tom Schnabel article
 Don't Stop Me From Being Free
 The One And Only Ofra Haza
 The Dead Musicians Directory
 Ofra Haza And Me
 Ofra Haza Video Catalog
 Profile for Ofra Haza

1957 doğumlular
Tel Aviv doğumlular
Yemen Yahudisi asıllı İsrailliler
İsrailli kadın şarkıcılar
İsrailli pop şarkıcıları
İsrailli söz yazarları
İsrailli sinema oyuncuları
1983 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
İsrail'in Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
AIDS'e bağlı hastalıklardan ölenler
Tel Aviv'de ölenler
2000 yılında ölenler
20. yüzyıl kadın şarkıcıları

Ofra Haza


Al-Hakam II, also known as Abū al-ʿĀṣ al-Mustanṣir bi-Llāh al-Hakam b. ʿAbd al-Raḥmān (; 13 January 915 – 16 October 976), was the Caliph of Córdoba. He was the second Umayyad Caliph of Córdoba in Al-Andalus, and son of Abd-al-Rahman III and Murjan. He ruled from 961 to 976.

Early rule

Al-Hakam II succeeded to the Caliphate after the death of his father Abd-ar-Rahman III in 961. He secured peace with the Catholic kingdoms of northern Iberia, and made use of the stability to develop agriculture through the construction of irrigation works. Economic development was also encouraged through the widening of streets and the building of markets.

Patron of Knowledge

Hakam himself was very well versed in numerous sciences. He would have books purchased from Damascus, Baghdad, Constantinople, Cairo, Mecca, Medina, Kufa, and Basra. His status as a patron of knowledge brought him fame across the Muslim world to the point that even books written in Persia, which was under Arab Abbasid control, were dedicated to him. During his reign, a massive translation effort was undertaken, and many books were translated from Latin and Greek into Arabic. He formed a joint committee of Muwallad Muslims and Mozarab Catholics for this task.

His personal library was of enormous proportions. Some accounts speak of him having more than 600,000 books. The catalogue of library books itself was claimed to be 44 volumes long. Of special importance to Al-Hakam was history, and he himself wrote a history of al-Andalus. Following his death, Hajib Almanzor had all "ancient science" books destroyed.

The mathematician Lubna of Córdoba was employed as Al-Hakam's private secretary. She was said to be "thoroughly versed in the exact sciences; her talents were equal to the solution of the most complex geometrical and algebraic problems".

The famous physician, scientist, and surgeon Abu al-Qasim al-Zahrawi (Abulcasis) was also active in Al-Hakam's court during his reign, while the leading figures of the Translation movement during the reign of Hakam were Mutazilites and Ibn Masarra.

Construction projects

His building works included an expansion of the main mosque of Córdoba (962–966), the Mezquita, and the completion of the royal residence Medina Azahara (976), which his father had begun in 936.

Military conflict in North Africa
Whilst the internal administration was left increasingly to vizir Al-Mushafi, general Ghālib ibn ʿAbd al-Raḥmān was gradually gaining influence as leader of the army in North Africa. He was chiefly preoccupied with repulsing the last Norman attacks (c. 970), and with the struggle against the Zirids and the Fatimids in northern Morocco. The Fatimids were defeated in Morocco in 974, while Al-Hakam II was able to maintain the supremacy of the caliphate over the Catholic states of Navarre, Castile and León.

Personal life
Al-Hakam married Subh of Cordoba, a Basque concubine. She held sway and strong influence over the court. It is said that al-Hakam nicknamed her with the masculine name Ja'far. They had two sons, the first is Abd al-Rahman (962–970), who died young, and the second is Hisham II (966–1013).

Possible homosexuality
According to É. Lévi-Provençal, the phrase Ḥubb al-walad, as found in al-Maqqari's Nafḥ al-ṭayyib, is a reference to al-Hakam's homosexuality or "preference for boys". However, several historians render it as "paternal love", referring instead to him choosing his young son as a successor. The fact that he did not produce a suitable heir before the age of 46 has been ascribed either to him being more attracted to men,—although this is only reported euphemistically in the sources,—or because he was too absorbed with his books to care for sensual pleasures. Subh may have dressed as a ghulam or a young man to make herself more attractive to al-Hakam (adopting a short haircut and wearing trousers), although it is also possible she did this in order to gain better access to the male-dominated royal court.

Death and succession
Al-Hakam II suffered a stroke near the end of his life that curtailed his activities and may explain why he was unable to properly prepare his son for leadership. Modern scholars have speculated that, based on the historical descriptions of his death, it was another cerebrovascular stroke, possibly brought on by the cold weather, that claimed his life in October 976.  He was succeeded by his son, Hisham II al-Mu'ayad, who was 11 years old at the time and during his minority under regency by General Ghalib al-Nasiri, al-Mushafi, chief administrator of the late caliph, and Subh, his mother, assisted by her secretary Almanzor.

See also

Moors
Islam in Spain

References

External links

Arabic biography
Stirnet: Iberia04

10th-century caliphs of Córdoba
915 births
976 deaths
Umayyad caliphs of Córdoba
10th-century Arab people
Medieval LGBT history
Medieval LGBT people
LGBT Muslims
LGBT royalty
LGBT heads of state

Al-Hakam II


During Joseph Stalin's rule (1922–1953), many places, mostly cities, in the Soviet Union and other communist countries were named or renamed in honour of him as part of the cult of personality surrounding him. Most of these places had their names changed back to the original ones shortly after the 20th Congress of the Communist Party of the Soviet Union in 1956, or after the beginning of de-Stalinization in 1961.

In some countries, including those in the West, there are streets, squares, etc. named after Stalingrad (and hence indirectly after Stalin), in honour of the courage shown by the defenders at the battle of Stalingrad against Nazi Germany. These names have not been changed back, since they refer to the battle of Stalingrad rather than the city itself.

Cities

Eastern Europe

Albania
 Qyteti Stalin, 1950–1990 – Kuçovë

Bulgaria
 Stalin, 1949–1956 – Varna

East Germany
 Stalinstadt, 1953–1961 – Eisenhüttenstadt

Hungary
 Sztálinváros, 1951–1961 – Dunaújváros

Poland
 Stalinogród, 1953–1956 – Katowice

Romania
 Orașul Stalin, 1950–1960 – Brașov
 Stalin Region, 1950–1960 – Brașov County

Former Soviet Union

Armenia
 Imeni Stalina, – Aygevan

Azerbaijan
 Stalino, – Çaylı, Tartar
 Stalino, – Stalino, Goygol

Georgia
 Staliniri, 1934–1961 – Tskhinvali, South Ossetia
 Stalinisi, 1931–1934 – Khashuri, Shida Kartli

Russia
 Stalingrad, 1925–1961 – Volgograd
 Stalinogorsk, 1934–1961 – Novomoskovsk
 Stalinsk, 1932–1961 – Novokuznetsk

Tajikistan
 Stalinabad, 1929–1961 – Dushanbe

Turkmenistan
 Stalin District, 1935–1961 - Murgap District

Ukraine
 Stalino, 1924–1961 – Donetsk

Parks and natural places

Former Soviet Union

Azerbaijan
Stalin raion, – Sabail raion

Russia
Zavod imeni Stalina (ZIS, Factory named after Stalin) in Moscow, USSR, 1931–1959. Luxury car and truck factory. Now Zavod Imeni Likhacheva (ZIL).

Tajikistan
Pik Stalina (Stalin Peak), 1932–1962 – Ismail Samani Peak

Eastern Europe

Bulgaria
Vrah Stalin (Stalin Peak), 1950–1962 – Musala

Czech Republic
Stalingrad – Housing estate Karviná-Nové Město
Stalingrad – Housing estate built in 1950s Žďár nad Sázavou, The name Stalingrad is still in use in this town as of 2009 despite some attempts to rename the borough after the Velvet revolution.

Czechoslovakia
Stalinovy závody (Stalin factories) in Záluží (today within Litvínov), 1946–1962. Chemical factory founded under the name Sudetenländische Treibstoffwerk AG in Maltheuern (now Záluží) in World War II as part of the Hermann-Göring Conglomerate (named after Nazi leader Hermann Göring) to produce synthetic oil.

Romania
Raionul Stalin (Stalin city district), Bucharest,
Regiunea Stalin (Stalin region), in central Romania (1950–1960)
Poiana Stalin, Poiana Braşov (1950–1960)

Slovakia
Stalinov štít (in Slovak, Stalinův štít or štít J. V. Stalina in Czech, Stalin Peak or J. V. Stalin Peak), 1949–1961 – Gerlachov Peak,

Asia

China
Stalin Park – Park Harbin

North America

Canada
Geographic Township of Stalin, before 1986 – Geographic Township of Hansen, Ontario
Mount Stalin, before 1987 – Mount Peck, British Columbia

Streets and squares

Former Warsaw Pact

Czech Republic

Stalinova ulice (Stalin Street) – now Vinohradská tř. (from 1962; formerly: Říčanská, Černokostelecká, Jungmannova (1884–1920), Fochova (1920–1940), Schwerinova (1940–1945)), Prague
Stalinova ulice – now Starochodovská ul., Prague
Stalinova ulice – now Pěkná ul. (1962–1972 Jiráskova ul.), Brno-Chrlice
Stalinova ulice – now Americká ul. (Stodolní, Jungmannova, Moskevská, Vítězná), Plzeň
Stalinova třída / třída Generalissima Stalina (Stalin Road / Generalissimus Stalin Road) – now Revoluční ul. (formerly Hauptstraße), Krnov,
Stalinova třída – now třída Míru, Pardubice
Stalinovo náměstí (Stalin Square) – now Palackého nám., Bruntál
Stalinovo náměstí – now Masarykovo nám., Ostrava
Stalinovo náměstí – now Mariánské nám., Uherský Brod
Stalinovy sady (Stalin Park) – now Koliště, Brno-město

East Germany

Stalinallee (Stalin Avenue) in Berlin, East Germany, 1952–1961 – now Karl-Marx-Allee (see also: Stalin-Allee, about a film featuring this street)
Stalinstraße (Stalin Street) – now Lübsche Straße, Wismar
Stalinstraße  – now St.Annen-Straße, Brandenburg an der Havel
Stalinstraße – now Wismarsche Straße, Schwerin
Stalinstraße – now Gartenstraße, Bützow
Stalinstraße – now Am Planetarium, Jena
Stalinstraße – now Chemnitzer Straße, Mölkau
Stalinstraße – now Eisenberger Straße, Hermsdorf
Stalinstraße – now Straße des Friedens, Wurzen
Stalinstraße – now Thomasstraße, Greiz
Stalinstraße – now Schweriner Straße, Ludwigslust
Stalinstraße – now Bernhardstraße, Sonneberg
 Stalinstraße – now Fritz-Hesse-Straße, Dessau

Hungary
Sztálin út (Stalin Street) – now Andrássy út, Budapest

Poland

Ulica Józefa Stalina (Joseph Stalin Street) – now ulica Dworcowa, Gliwice
Ulica Józefa Stalina – now ulica Główna, Łódź
Ulica Józefa Stalina – now ulica Lwowska, Tarnów
Aleja Stalina (Stalin Avenue) – now Aleje Ujazdowskie, Warsaw
Ulica Marszałka Stalina (Marshal Stalin Street) – now ulica Jedności Narodowej, Wrocław
Ulica Józefa Stalina – now ulica Lipowa, Białystok
Aleja Stalina (Stalin Avenue) – now Aleja 23 stycznia, Grudziadz

Romania

Bulevardul I.V. Stalin (J.V. Stalin Boulevard) – now Bulevardul Aviatorilor, Bucharest
Piața I.V. Stalin (J.V. Stalin Square) – now Charles de Gaulle Square, Bucharest
Parcul I.V. Stalin (J.V. Stalin Park) – now Herăstrău Park, Bucharest

Slovakia

Námestie J.V. Stalina / Nám. maršála J.V. Stalina / Stalinovo námestie (J.V. Stalin Square / Marshal J.V. Stalin Square / Stalin Square) – now Námestie Maratónu mieru, Košice
Stalinova ulica (Stalin Street) – now Hlavná ulica, Prešov
Stalinovo námestie (Stalin Square) – now Námestie SNP, Bratislava

Former Soviet Union

Belarus
Prospekt imeni Stalina (Проспект имени Сталина, Stalin Avenue), 1952–1961 – now Prospekt Nezavisimosti (Проспект Независимости, Independence Avenue), Minsk

Estonia
Stalingradi väljak (Stalingrad Square) – now Tornide väljak (Towers' Square), Tallinn
Stalini tänav (Stalin Street) – now Lossi tänav (Castle Street), Kuressaare
Stalini tänav – now Vestervalli tänav (Vestervalli Street), Narva
Stalini väljak (Stalin Square) (1940–1960) – now Viru väljak (Viru Square), Tallinn
Stalini väljak – now Kesklinna park (City Park), Võru

Georgia
 სტალინის ქუჩა, (Улица Сталина, Stalin Street), Gori (Stalin's birthplace)
 სტალინის ქუჩა, (Улица Сталина, Stalin Street), Tsnori

Latvia
Staļina iela (Stalin Street), 1940–1941 – now Lielā iela (Main Street), Jelgava

Russia
 Ulitsa Stalina, (Улица Сталина, Stalin Street) – formerly Friendship Street, Beslan
 Prospekt Stalina, (Проспект Сталина, Stalin Avenue) – now Ulitsa 50 Let Pobedy

Western Europe

Austria
Stalinplatz (Stalin Square), 1946–1956 – Schwarzenbergplatz, Vienna

France
Rue Staline (Stalin Street), Essômes-sur-Marne
Boulevard de Stalingrad, Issoudun
Rue de Stalingrad, Paris

Italy
Via Stalin (Stalin Street), Campobello di Licata
Via Stalin, Raffadali

Netherlands
Stalinlaan – now Vrijheidslaan, Amsterdam. Following the liberation of the Netherlands from Nazi occupation in 1945, the city of Amsterdam named three major streets for the World War II Big Three – Churchill, Roosevelt and Stalin – the three streets converging on Victory Square. The first two names remain, but the name of Stalin Street was changed to "Freedom" (Vrijheid) after the Soviet invasion of Hungary in 1956.

United Kingdom
Stalin Road, Colchester
Stalin Avenue, Chatham
Stalingrad Square, Coventry (now Volgograd Square)

North America

Trinidad and Tobago
Stalin Street, Dow Village

Asia

China

Stalin Street (斯大林大街), Changchun, (1946–1996) The longest street in Northeast China. It was given this name in the aftermath of Operation August Storm, the victorious large-scale Soviet campaign in Manchuria.
Stalin Square (斯大林广场), Dalian, (1946–1993) This square was given its name for its Stalin statue, which has since been removed.
Stalin Road, (斯大林路), Dalian
Stalin Park, (斯大林街), Harbin

Iran
Stalin Street, former name of a street in Tehran.  The city named three streets after the three leaders – Churchill, Roosevelt and Stalin – that met at the Tehran Conference of 1943.  The names all disappeared after the 1979 Islamic Revolution.

North Korea
Ssŭttallin kŏri (쓰딸린 거리; Stalin Street) – now Victory Street, Pyongyang

See also
 List of places named after Lenin
 List of renamed cities and towns in Russia
 List of things named after Fidel Castro
 List of things named after Kim Il-sung
 List of places named after Tito

References

Lists of places named after people
Lists of things named after politicians
Soviet Union-related lists
City name changes

List of places named after Joseph Stalin


Patrick Revelli (født 22. juni 1951 i Mimet, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (angriber).

Revellis karriere er primært associeret med hans 10 år hos Saint-Étienne, hvor han var en del af et hold, der på daværende tidspunkt var en absolut magtfaktor i fransk fodbold. Her var han med til at vinde fire franske mesterskaber, tre Coupe de France-titler, ligesom holdet nåede Mesterholdenes Europa Cup finale 1976, der dog blev tabt 1-0 til tyske Bayern München.

Senere i karrieren repræsenterede han Sochaux og Cannes.

Revelli spillede desuden fem kampe for det franske landshold. Den første var en venskabskamp mod Danmark 21. november 1973, den sidste en venskabskamp mod Vesttyskland 23. februar 1977.

Titler
Ligue 1
 1970, 1974, 1975 og 1976 med Saint-Étienne

Coupe de France
 1974, 1975 og 1977 med Saint-Étienne

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra AS Saint-Étienne
Fodboldspillere fra FC Sochaux-Montbéliard
Fodboldspillere fra AS Cannes

Patrick Revelli


سكايلاب 2 بالإنجليزية Skylab 2 أو SL-2هي الرحلة المأهولة الأولى إلى المعمل الفضائي سكايلاب وهي أول محطة فضاء أمريكية توجد في مدار حول الأرض . وقد أقلع رواد الفضاء إليها على قمة صاروخ من نوع ساتورن 1ب حيث صعد إلى المحطة حاملا 3 من الرواد . كما ينوه اسم سكايلاب 2 في نفس الوقت عن نوع مركبة الفضاء التي استخدمت .

وقد ضربت رحلة سكايلاب 2 رقما قياسيا لمدة بقاء الإنسان في مركبة في الفضاء . وكان الطاقم المؤلف من 3 رواد فضاء أول من شغل محطة الفضاءالأمريكية وعادوا بالسلامة بعد حادث سالوت 2 السوفييتي والذي مات الطاقم فيه خلال العودة إلى الأرض.

اقرأ أيضا
 أبولو 8
 أبولو 10
 أبولو 11
 نيل أرمسترونج
 قائمة بعثات أبولو

مراجع

وصلات خارجية

تشارلز كونراد
رحلات الفضاء في 1973
مركبات فضائية أطلقت في 1973
مهام برنامج أبولو
نشاط خارج المركبة

سكايلاب 2


Tony P. Moore is a  Republican politician who served one term in the North Carolina General Assembly representing the state's fifth Senate district, including constituents in Pitt and Wilson counties, during the 2003-2004 session.

Tony Moore has worked as a public works administrator for the town of Winterville. He was also a teacher at Pitt county school. Moore later headed North Carolina Driving School  He graduated from Lenoir Community college in 1971 with an associate graduate degree in 1971. He also graduated from Appalachian State University in 1983 with a bachelor's degree and he earned a master's degree in education in 1987 from East Carolina University in 1987.

Background
Tony Moore started out as a public works administrator for the town of Winterville. He was also a teacher at Pitt county school. Moore later headed the North Carolina Driving School.  The North Carolina Driving School has over161 experienced and dedicated instructors and serves over 23,000 Public School students each year.

He graduated from Lenoir Community college in 1971 with an associate graduate degree in 1971. He also graduated from Appalachian State University in 1983 with a bachelor's degree and he earned a master's degree in education in 1987 from East Carolina University in 1987. State Senate elections were redrawn for 2004, such that the district contained less of Pitt County joined with Greene and part of Wayne County putting Moore in the same district as incumbent democratic State Senator John H. Kerr, III of Wayne County. Moore switched parties to Republican and opposed Kerr in the General Election, but lost the seat.

State Senate
During his tenure Moore supported numerous bills for the community. They included to increase funds for osteoporosis awareness and education activities. Other bills sponsored by him included: provide a tax credit for certain major computer manufacturing facilities, reduce the corporate and personal income tax rates to six percent, limit the length of legislative sessions, prohibit the possession or operation of video gaming machines except by a federally recognized Indian tribe, require that a DNA sample be taken from any person convicted of any felony or certain other criminal offenses, amend the constitution of North Carolina to provide four years terms for the members of the general assembly,  provide reciprocal concealed handgun rights to concealed handgun permit holders of other states, an act to increase the monthly pension for members of the firemen's and rescue squad workers' pension fund.

Other bills  authorize the division of motor vehicles to issue a choose life special license plate; and a bill to be entitled an act to waive the concealed handgun permit fees for qualified former sworn law enforcement officers; etc.

Awards
Moore received numerous awards during his tenure in the North Carolina General Assembly.  He received a certificate of dedication from the North Carolina PTA Association.

As a ruritan,  Moore won the Tom Dellow award from the Ruritian National Foundation.

Political career
In 2006, Moore (Rep.) challenged State Representative Marian N. McLawhorn (Dem) for her seat in the NC House 9th District, representing part of Pitt County and lost, receiving only 43% of the vote.

In 2007, Moore switched back to Democrat and was elected as an Alderman in the town of Winterville, North Carolina.

In 2008, Moore was one of several Democrats to run for the seat being vacated by retiring Senator John H. Kerr, III. He was unsuccessful in reaching the runoff election between Kathy A. Taft and Donald G. Davis. Davis won the runoff and then defeated Louis Pate for the seat.

In 2009, Moore challenged Douglas A. Jackson, Mayor of Winterville for his seat but was unsuccessful.

Winterville Town Council
As a Winterville Town Council member,  Moore was an advocate for the local military of the area leading the annual Veterans Day celebration.  He said, "this is the most important day of the year to me, my father was a veteran and without them, we wouldn't be a country, they're very important."

2020 Election season
Moore (Republican Party) is running for election to the North Carolina House of Representatives to represent District 8. Moore is on the ballot in the Republican primary on March 3, 2020.

References

External links

North Carolina state senators
People from Winterville, North Carolina
Living people
21st-century American politicians
Year of birth missing (living people)

Tony P. Moore


عيال بحر مسلسل كوميدي سعودي من تأليف واشراف عام (خالد الحربي)
إخراج (اشرف سالم).

القصة
بعد تعرض رب الأسرة لضائقة مالية شديدة تظهر حقيقة أفراد الأسرة، فلقد بدأ الأغلبية في اللهث للنجاة بانفسهم من الكارثة دون أن يفكروا في إنقاذ الأسرة. ففي كل حلقة يتعرض عيال بحر لموقف أو حدث يؤكد دائما أن المادة أصبحت كل شيء وأصبحت الغاية ولم تعد الوسيلة!!
ومن خلال هذا الإطار العام يناقش المسلسل بعض القضايا الاجتماعية الهامة في حياة عيال بحر، كالطلاق، والعنوسة، وعدم رعاية كبار السن، والنظرة الدونية لبعض المهن، وقيمة العمل، واللجوء للمشعوذين، ومشاكل التعليم، ومعاملة الخدم، والنفاق الاجتماعي، والرشوة، وغيرها من القضايا.

طاقم العمل

 خالد الحربي (سامي)
 عبد المحسن النمر (بشار)
 علي السبع (عبد الرزاق الأب)
 سعاد علي (سعاد الام)
 منى شداد (كريمه)
 اميره محمد (عهود)
 عبد الله المزيني (الجد)
 الجيران لطيفه المجرن (امينه العمه)
 سمير النصر (سعد الخال)
 الفت امام (الدكتورة)
 حسن عبد الفتاح (الدكتور)
 فؤاد بخش (بوبدر).

مراجع

مسلسلات تلفزيونية سعودية بدأ عرضها في 2009

عيال بحر (مسلسل)


Os resultados do Carnaval de Florianópolis de 2023 foram divulgados no dia 20 de fevereiro, segunda-feira de Carnaval, em evento na Passarela Nego Quirido, mesmo local onde foram realizados os desfiles entre o sábado, 18, e o domingo, 19.

Após a revelação das notas dos jurados do grupo único e a contabilização, a escola de samba União da Ilha da Magia foi declarada vencedora do carnaval, com 269,2 pontos. A agremiação da Lagoa da Conceição trouxe o enredo "Ô mané, que festa é essa? É o Dazaranha mostrando ao mundo que um lindo dia a gente faz!" e conquistou o terceiro título de sua história.

Também com 269,2 pontos, empatada com a União da Ilha da Magia, o Consulado ficou com o vice-campeonato, com o enredo "Magamalabares". O desempate foi realizado no quesito Alegorias, o qual a escola do Saco dos Limões tinha um décimo a menos. A decisão do quarto ao sexto lugar também foi decidida no empate, mas no quesito Fantasia.

Em sua estreia na elite do carnaval, a Acadêmicos do Sul da Ilha chegou ao terceiro lugar homenageando o Avaí Futebol Clube com o enredo "Na voz de um torcedor: Avaí, a lenda de um campeão". Três escolas tiveram punições: a Império Vermelho e Branco não atingiu o número mínimo de componentes, tendo perdido 4,5 pontos. Já Protegidos e Coloninha tinham alegorias sem o guarda-corpo em 360 graus, perdendo um ponto cada.

Grupo único

Notas

Resultado final

Florianópolis
2020
2020 em Santa Catarina

Resultados do Carnaval de Florianópolis em 2023


Thomas Morell (1957) é um político sueco e membro do Riksdag pelo partido dos Democratas Suecos.

Morell trabalhou para a Autoridade Policial Sueca na regulação de trânsito antes de ingressar na Associação Sueca de Empresas de Transporte Rodoviário como gerente regional. Ele era membro do Partido Moderado antes de mudar para os Democratas Suecos em 2017. Durante as eleições legislativas suecas de 2018, Morell foi eleito para o parlamento pelo círculo eleitoral do condado de Gävleborg e ocupa o lugar n.º 346. Ele faz parte dos comités de Transporte e da Indústria no Riksdag. No parlamento, Morell também concentra-se em questões relacionadas ao tráfico comercial ilegal, como o contrabando de armas e drogas.

Pessoas vivas
Nascidos em 1957
Políticos da Suécia

Thomas Morell (político)


Carmona, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu, 25,932'dir.

Sevilla'nın belediyeleri
İspanya'da turizm
İspanya'daki Romalı arkeolojik sitler

Carmona, Sevilla


Peter Hugh Jefferd Lloyd-Jones, né le  à Saint-Pierre-Port et mort le , est un spécialiste britannique des lettres classiques et professeur de grec à l'université d'Oxford.

Biographie
Peter Hugh Jefferd Lloyd-Jones, né le  à Saint-Pierre-Port, est le premier enfant et fils unique du brevet William Lloyd-Jones (mort en 1963), officier de l'armée, et de son épouse, Norah Leila, née Jefferd.

Il étudie au lycée français à Londres et à Westminster. Dans cet établissement, le zèle du directeur, John Traill Christie, le pousse à faire des études supérieures. Professeur de grec à l'université d'Oxford, Hugh Lloyd-Jones est l'un des plus grands spécialistes de la littérature classique de sa génération.

En 1982 il épouse Mary Lefkowitz, professeure au Wellesley College.

Hugh Lloyd-Jones meurt le  à l'âge de 87 ans.

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en septembre 1922
Décès en octobre 2009
Traducteur britannique du XXe siècle
Traducteur depuis le grec ancien
Étudiant de Christ Church (Oxford)
Membre de la Société américaine de philosophie
Knight Bachelor
Élève de la Westminster School (Londres)
Membre de la British Academy
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Décès à 87 ans

Hugh Lloyd-Jones


Soykırım, jenosit veya genosit; ırk, canlı türü, siyasal görüş, din, sosyal durum veya başka herhangi bir ayırıcı özellikleri ile diğerlerinden ayırt edilebilen bir topluluk veya toplulukların bireylerinin, çıkar amacıyla, bir plan çerçevesinde ve yok edilmeleri niyetiyle girişilen eylem ve sonuçlar bütünü anlamına gelmektedir.

Tam tanımı soykırım üzerinde çalışan akademisyenler arasında değişiklik gösterse de 1948'de Birleşmiş Milletler Soykırım Suçunun Engellenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi'nde (SSECS) hukuksal bir tanımı bulunmaktadır. Sözleşmenin 2. maddesi soykırımı "Ulusal, etnik, ırksal ve dinsel bir grubun bütününün ya da bir bölümünün yok edilmesi niyetiyle girişilen şu hareketlerden herhangi biridir: Topluluğun üyelerinin öldürülmesi, topluluğun üyelerine ciddi bedensel ya da zihinsel hasar verilmesi, topluluğun yaşam koşullarının topluluğun bütününe ya da bir kısmına getireceği fiziksel yıkım hesaplanarak kasıtlı olarak bozulması, topluluk içinde yeni doğumları engelleyecek yöntemlerin uygulanması, topluluktaki çocukların zorla bir gruptan alınıp bir diğerine verilmesi." şeklinde tanımlamaktadır.

SSECS'nin giriş bölümünde soykırım olaylarının tarih boyunca yaşandığı fakat Birleşmiş Milletler'in Raphael Lemkin bu terimi oluşturana ve Nürnberg mahkemelerinde Holokost'un failleri yargılanana kadar soykırım suçunu uluslararası hukuk altında tanımlayan SSECS'ye karar vermemiş olduğu söylenmektedir.

SSECS'nin yürürlüğe girmesi ile sözleşmenin uygulanmasıyla yapılan ilk yargılama arasında 40 yıllık bir boşluk vardır. Şimdiye dek olan tüm uluslararası soykırım yargılamaları, Ruanda Soykırımı için olan, Bosna Soykırımı için olan yargılamalar bu olaylara özel mahkemelerde yapılmıştır. Uluslararası Ceza Mahkemesi 2002'de kurulmuştur. Sözleşmeye taraf olan devletlerin vatandaşlarını yargılama hakkı vardır ancak henüz bu hak kullanılmamıştır.

SSECS'nin 1951 Ocak ayında yürürlüğe girmesinden itibaren yaklaşık 80 Birleşmiş Milletler üyesi devlet SSECS'nin hükümleriyle uyum sağlayan yasalar çıkardılar ve bazı soykırım failleri bu tür yerel yasalarla yargılanıp suçlu bulundu. Alman mahkemeleri tarafından suçlu bulunan Nikola Jorgic buna örnek gösterilebilir.

Gregory Stanton gibi soykırım üzerine çalışan akademisyenler soykırımdan önce, sırasında ve ardından ortaya çıkan kurban grubun hümanizm karşıtlığını (karşı tarafı insan olarak görmemek, karşı grubun üyelerini hayvanlar ya da hastalıklarla özdeşleştirmek) soykırımcı grupların güçlü bir şekilde örgütlenmesi ve faillerin soykırımı inkâr etmesi gibi durum ve hareketlerin fark edilebileceğini ve soykırım yapılmadan durdurmak için harekete geçilebileceğini belirtiler. Dirk Moses gibi bu görüşün eleştirmenleri bunun gerçekçi olmadığını söylemekte ve örneğin "Darfur bölgede çıkarları olan büyük güçler için uygun olduğunda bitecektir." demektedir.

Avustralya'nın Tasmanya adasında ve 1828-1832 yılları arasında yapılan Tasmanya Soykırımı kaydedilen ilk modern soykırım örneğidir.

Kökeni
Soykırım ya da jenosit (İngilizce: Genocide) kavramı 1944'te Polonya Yahudisi bir hukukçu olan Raphael Lemkin tarafından Yunanca "ırk", "soy" anlamına gelen génos ile Fransızcada ve Latincede "katletmek" anlamına gelen cidium kökünden geçmiş cide sözcüklerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuştur. Lemkin "Jenosit konusuna nasıl geldiniz?" sorusuna cevaben "Jenosit ile ilgilenmeye başladım, çünkü birçok kez gerçekleşti. Önce Ermenilerin başına geldi, ardından da Hitler harekete geçti." diye cevap vermiştir.

1944'te Carnegie Uluslararası Barış Vakfı, Lemkin'in en önemli çalışması olan "İşgal Altındaki Avrupa'da Mihver Devletleri'nin Yönetimi"ni ABD'de yayınladı. Bu kitap II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası tarafından işgal edilmiş ülkelerdeki Alman yönetiminin soykırım terimi eşliğinde geniş bir hukuki analizini içeriyordu. Lemkin'in uluslararası yasaların ihlali olarak soykırım fikri uluslararası kamuoyu tarafından yaygınlıkla kabul edildi ve Nürnberg Mahkemeleri'nin hukuki temelini oluşturdu. 1943'te Lemkin soykırımı şu şekilde tanımlıyordu:

Genel anlamda konuşursak soykırım, milletin tüm üyelerinin kitlesel kırımlarla yok edildiği durumlar hariç, bir milletin anında yok edilmesi anlamına gelmek zorunda değil; ulusal bir grubun yok olması niyetiyle grubun elzem yaşam kaynaklarının yok edilmesi amacını taşıyan çeşitli hareketlerden oluşan örgütlü bir planı ifade eder. Bu tür bir planın hedefi ulusal topluluklara ait siyasi ve toplumsal kurumların, kültürün, dilin, millî hislerin, dinin ve iktisadi varlığın tahrip edilmesi ve bu gruplara dahil kişilerin bireysel güvenlik, özgürlük, sağlık, onur ve hatta yaşamlarının yok edilmesidir.

Tanımları

 Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin Roma Statüsü'ne göre soykırımın tanımı 6. maddede yapılmaktadır. Bu maddeye göre soykırım, bir milletin, etnik veya dini bir topluluğun veya bir ırkın tamamını ya da bir bölümünü yok etmek amaçlı yapılan aşağıdaki davranışlardır:

(1) Topluluk üyelerini öldürmek,

(2) Topluluk üyelerine ciddi fiziki veya zihinsel zarar vermek,

(3) Topluluk üyelerini bilerek tamamen ya da kısmen fiziksel yok oluşa götürecek yaşam şartlarına tabi tutmak,

(4) Topluluktaki yeni doğumları kasıtlı olarak engellemek,

(5) Topluluğun çocuklarını zorla başka bir gruba transfer etmek.

 Birleşmiş Milletler'in 1948 tarihli Soykırımın Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi'ne göre bir eylemin soykırım olarak nitelendirilebilmesi için, belirli bir insan topluluğunun; milliyeti, ırkı, etnik kökeni veya dini dolayısıyla tümünün ya da bir bölümünün yok edilmesi niyetinin bulunması gerekir.

Tarihte soykırımlar

Soykırım kavramı, geçmişte yaşanmış birçok olay için kullanılabilir. SSECS'nin önsözüne göre, "Soykırım tarihin her döneminde insanlığa büyük kayıplar verdirdi."

Soykırım terimini bulan Polonyalı Yahudi avukat Raphael Lemkin'in 1943'te dediğine göre, "Soykırım tarihte birçok kez gerçekleşti. Önce Ermenilerin başına geldi, ardından da Hitler harekete geçti."

Soykırım iddialarını itiraz etme veya bunları onaylama gibi revizyonist girişimler, bazı ülkelerde yasa dışıdır. Örneğin, 14 Avrupa ülkesinde Holokost inkârını ve önemsizleştirmesini yasaklayan yasalar bulunur. İsviçre, Kıbrıs Cumhuriyeti, Slovakya ve Yunanistan Ermeni Soykırımı'nın inkâr edilmesini yasaklar. Türkiye'de ise Ermeni, Rum ve Süryanilere yönelik eylemlerin birer soykırım olduğunu söylemek veya ima etmek Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesi altında yasal işlem ile sonuçlanabilir.

Tarihçi William Rubinstein, 20. yüzyıl soykırımlarının kökeninin, I. Dünya Savaşı'nın ardından Orta Doğu ve Güney Avrupa'da elit yapının ve alışıldık hükûmet tarzlarının çöküşü kadar geride bulunabileceğini savunur:

1951'de soykırım, Birleşmiş Milletler tarafından uluslararası hukuk altında bir suç haline getirildi; buna rağmen bu tarihten beri dünya çapında gerçekleşen soykırım olaylarında 12 milyondan fazla sivil öldürüldü.

Aşamaları ve engelleme çabaları
Soykırımın gerçekleşmesi için bazı ön koşulların olması gerekir. Öncelikle insan hayatına çok büyük bir değer vermeyen bir millî kültür olmalı. Üstün olduğu varsayılan bir ideolojiye sahip totaliter bir toplum da soykırıma yönelik hareketlerin ön koşullarındandır. Ayrıca baskın olan toplum potansiyel kurbanlarını daha az insani görmelidir: "paganlar", "ilkeller", "yontulmamış barbarlar", "kafirler", "yozlaşmışlar", "dinsel sapkınlar", "aşağı ırk" "sınıf karşıtları", "karşı devrimciler" ve benzeri. Tek başına bu koşullar faillerin soykırım yapması için yeterli değildir. Bunu yapmak için –yani soykırıma kalkışmak için- faillerin güçlü, merkezi bir otoriteye ve bürokratik örgütlenmeye olduğu gibi hastalıklı bireylere ve suçlulara da ihtiyacı vardır. Ayrıca faillerin kurbanlara yönelik bir karalama ve hümanizm karşıtı kampanya yapması gerekir. Bunlar genellikle yeni bir ideolojiye ve toplum modeline güven aşılamaya çalışan yeni devletler ya da yeni rejimlerdir.
-M. Hassan Kakar

1996'da Genocide Watch'ın (Soykırım Gözlem Örgütü) başkanı Gregory Stanton "Soykırımın 8 Aşaması" isimli bir rapor sundu. Burada soykırımların "öngörülebilen fakat engellenemez olmayan" 8 aşamada gerçekleştiğini söylüyordu.

Dünya Soykırım Kurbanları Günü
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 1 Kasım 2005'te aldığı 60/7 numaralı kararla 27 Ocak'ı Dünya Soykırım Kurbanları Günü ilan etmiştir.

Ayrıca bakınız
 Kültürel soykırım
 Ölüm mangası
 Nüfusun politik temizliği

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkçe Soykırım Sitesi
 Daniel J. Goldhagen ile söyleşi: Uluslararası yargının yavaş çalışan çarkları
 Birleşmiş Milletler Soykırım Sözleşmesi (1948)
 Türkçesi (2. madde)

Toplu cezalandırmalar
İhtira
Irkçılık

Soykırım


La Ruta Estatal de Arizona 88, y abreviada SR 88 (en inglés: Arizona State Route 88) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 73,5 km (45.67 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 88 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 88


Stephen Samuel Wise (numele la naștere Weisz,17 martie 1874 Budapesta- 19 aprilie 1949 New York) a fost un rabin reformat, jurist și conducător sionist american, originar din Ungaria, unul din liderii evreimii americane din prima jumătate a secolului al XX-lea.
A fost în anii 1922-1946 președintele Congresului Evreiesc American, în anii 1936-1938 a fost și președintele Organizației Sioniștilor din America, iar în 1943-1945 președintele Comisiei pentru Situații de urgență, care a devenit Consiliul Evreiesc American pentru Situațiile de Urgență.

În copilărie, familia sa a emigrat din Ungaria în Statele Unite. Wise a studiat la Colegiul Columbia si ulterior,în anul 1901 și-a dat doctoratul la Universitatea Columbia. În paralel a urmat studii rabinice și a obținut autorizația de rabin.
În anul 1893 a fost numit adjunct al rabinului Henry S.Jacobs la Congregatia B'nai Jeshurun din New York, iar mai târziu în acelaș an, a devenit rabin al acestei congregații. În anul 1900 a devenit rabin al Congregației Beth Israel din Portland, Oregon. În predicile sale obișnuia să critice relele sociale și politice ale Americii contemporane.
În 1907 Wise a părăsit păstorirea congregației reformate, fiind indignat de limitele ce i s-au pus în libertatea de exprimare, și a înființat propria sa comunitate, Stephen Wise Free Synagogue.

Wise a devenit în tinerețe unul din primii partizani ai sionismului politic, poziția aceasta fiind în contradicție cu linia antisionistă a majorității rabinilor reformați din vremea sa, care izvora, între altele, din spiritul platformei iudaismului reformat adoptate la Pittsburgh în 1885.
În 1897 Wise s-a numărat printre fondatorii Federației sioniste din New York, iar în 1898 a asistat la cel de-al II-lea Congres Sionist de la Basel. La congres a fost delegat și secretar însărcinat cu secțiunea de limba engleză. În urma congresului a luat ființă Federația Sioniștilor Americani, devenită apoi Organizația Sioniștilor din America (ZOA), iar Wise a fost curând secretar de onoare al acesteia, într-o strânsă colaborare cu Theodor Herzl.

Alături de Louis Brandeis, Felix Frankfurter, judecători la Curtea Supremă a Statelor Unite, și de alții, Wise s-a străduit pentru înființarea unei organizații la nivel național a evreilor din Statele Unite.În 1918 la Independence Hall din Philadelphia s-a desfășurat, în consecință, primul congres evreiesc american.

Rabinul Wise a fost un membru notabil al Partidului Democrat din Statele Unite, fiind apropriat de Franklin Delano Roosevelt. A depus eforturi pentru a obține suportul guvernului american pentru Declarația Balfour.
În anul 1922 el a întemeiat Jewish Institute of Religion, un seminar pentru rabinii liberali care, dupa 1950, a fuzionat cu Hebrew Union College.
Wise a activat și în cadrul  Congresului Mondial Evreiesc.
Stephen Wise a îndeplinit funcția de președinte al Congresului evreiesc american între anii 1922-1946.
În această calitate el a fost în anii Holocaustului din Europa, la 28 august 1942 destinatarul telegramei Riegner, prin care Gerhart Riegner i-a comunicat dezvăluirile ajunse în posesia sa în legătură cu exterminarea sistematică și în masă la care supun naziștii pe evreii din țările pe care le-au ocupat. Eforturile lui Wise pentru a convinge guvernul american și pe președintele F.D.Roosevelt să ia masuri pentru salvarea evreilor din Europa ocupată de Germania nazistă, nu au dat roade.
Stephen Wise a murit in anul 1949 la Washington D.C.
El a fost înhumat in cimitirul Westchester Hills, nu departe de sinagoga care îi poarta numele.

In memoriam
Străzi în Tel Aviv și alte orașe din Israel îi poartă numele
Satul Kfar Shmuel de lângă Ramla, în Israel, a fost numit în cinstea sa

Legături externe

Biblioteca virtuală evreiască
Stephen Wise in Jewish Encyclopeadia, din 1906
People and Events, American experience despre Stephen Wise într-un program al canalului american de stat PBS

Rabini americani
Sioniști americani
Evrei americani
Absolvenți ai Universității Columbia

Stephen Samuel Wise


Burel may refer to:

 Burel Hill, ice-free hill at Desolation Island, South Shetland Islands, Antarctica
 Burel Valley, Sub-Balkan valley in western Bulgaria
 Clara Burel (born 2001), French tennis player
 Léonce-Henri Burel (1892–1977), French cinematographer
 Burel, a traditional textile originating from Portugal

See also
 Burrel, Albania, city in northern Albania
 Burrell (disambiguation)

Burel


Limfomul sau cancerul limfatic este un grup de tumori ale celulelor sangvine ce se dezvoltă din limfocite. Acest termen este utilizat uneori ca și referent pentru celulele canceroase și nu pentru toate tipurile de tumori.

Simptome
Simptomele pot include, printre altele: nod/noduli limfatic/i mărit/ți nedureroși în general, febră, transpirații, mâncărimi, pierderea în greutate și oboseală. Transpirațiile nocturne sunt mai comune.

Clasificare
Cele două tipuri principale sunt reprezentate de limfomul Hodgkin (LH) și limfomul non-Hodgkin (LNH), alături de încă alte două, mielomul multiplu și boli imunoproliferative, incluse de asemenea în categorie de către Organizația Mondială a Sănătății (OMS). Limfomul Non-Hodgkin apare la circa 90% dintre cazuri și include un număr mare de sub-tipuri. Limfoamele fac parte dintr-un număr mai larg de neoplasme numite tumori ale țesuturilor hematopoietice și limfoide.

Cauze și diagnostic
Factorii de risc pentru LH includ: infecții cu virusul Epstein–Barr și îmbolnăvirea altor membri ai familiei. Factorii de risc pentru LNH includ: bolile autoimune, HIV/SIDA, infecții cu virusul uman limfotrop pentru celulele T (HTLV-I), consumul unei cantități mari de carne și grăsime, medicația imunosupresoare și unele pesticide. Acestea sunt diagnosticate, de obicei, prin sânge, urină și testarea măduvei spinării. O biopsie a unui nod limfatic poate fi, de asemenea, utilă. Imagistica medicală poate fi efectuată apoi pentru a stabili dacă și unde s-a extins cancerul. Acesta se poate extinde la mai multe organe, incluzând: plămânii, ficatul și creierul.

Tratament și prognoză
Tratamentul poate implica o combinație de chimioterapie, terapie prin radiații, terapie țintită și chirurgie. În LNH, sângele poate deveni atât de gros de la proteine, încât este necesară o procedură numită plasmafereză. Monitorizarea atentă poate fi mai adecvată pentru anumite tipuri. Unele dintre ele sunt vindecabile. Per ansamblu, în Statele Unite ale Americii, rata de supraviețuire de cinci ani pentru LH este de 85%, în timp ce pentru LNH este de 69%.

Epidemiologia
La nivel global, limfoamele au apărut la 566.000 de oameni în 2012 și au cauzat 305.000 de decese. Acestea însumează un total de 3–4% din toate tipurile de cancer, devenind ca și grup  a șaptea cea mai comună formă de cancer. La copii, acestea sunt pe locul trei pentru cea mai uzuală formă de cancer. Apar mai des în țările dezvoltate decât în țările în curs de dezvoltare.

Referințe

Boli ale sistemului hematopoietic
Anatomie patologică

Limfom


Uma turbo-rotatória, turbo-giradouro ou turbo-rotunda é um tipo de rotunda modificada para que as faixas de entrada delimitem previamente as possíveis saídas, melhorando o fluxo de trânsito e diminuindo a possibilidade de acidentes.

Segurança
O desenho das turbo-rotatórias faz diminuir a probabilidade de acidentes porque se eliminam possíveis interseções, aumentando o fluxo de tráfego até num 35%. O facto de que os condutores devam eleger antecipadamente qual será a saída desejada faz que a fluidez do tráfico melhore.

No entanto, a segurança para ciclistas diminui, especialmente nos giros à esquerda, no qual perdem a prioridade ao ter que se incorporar à faixa esquerda de circulação. Portanto, para manter a segurança ciclista numa turbo-rotatória, são necessários ciclovias segregadas.

Ver também
 Rotatória holandesa

Infraestrutura rodoviária

Turbo-rotatória


Events
 April 30 – Possible premiere of Johann Sebastian Bach's last St Mark Passion pastiche (BC D 5) at St. Nicholas Church, Leipzig.  In addition to two movements by Bach, he incorporates seven arias from George Frideric Handel's Brockes Passion HWV 48 into the work.
 October 4 – Schlosstheater Schönbrunn opens.
 Johann Sebastian Bach is presented to King Frederick II of Prussia in Potsdam; the king plays a theme for Bach and challenges the musician to improvise a six-part fugue based on it.
Luigi Boccherini goes to Rome to study the cello.

Classical music
Maria Teresa Agnesi – Il restauro d'Arcadia (cantata)
Carl Philipp Emanuel Bach – Trio Sonata in F major, H.576
Johann Sebastian Bach
Vom Himmel hoch, da komm ich her, BWV 769
Musikalisches Opfer, BWV 1079 (the Musical Offering)
William Boyce – 12 Trio Sonatas
Antoine Forqueray – Pièces de viole mises en pièces de clavecin (posthumously published)
George Frideric Handel – Judas Maccabeus (oratorio)
Jean-Marie Leclair – 6 Duos for 2 Violins, Op. 12
Jean-Philippe Rameau – La Dauphine (harpsichord piece).
Giuseppe Sammartini – 6 Concerti Grossi, Op. 5
Giuseppe Tartini – L'arte del arco (first set of 17 variations on a theme from Corelli's Op. 5) (attribution to Tartini in question)

Opera
Nicola Calandra – Lo Barone Landolfo
Geronimo Cordella – La Faustina
Johann Adolf Hasse
Leucippo
La spartana generosa
Giuseppe de Majo – Arianna e Teseo
Jean-Philippe Rameau – Les Fêtes de l'Hymen et de l'Amour, RCT 38

Births
February – Narciso Casanovas, Spanish composer (died 1799)
March 29 – Johann Wilhelm Hässler, German organist and composer (died 1822)
March 31 – Johann Abraham Peter Schulz, musician and composer (died 1800)
June 24 – John O'Keeffe, Irish librettist (died 1833)
June 26 – Leopold Kozeluch, prolific composer and teacher (died 1818)
July 23 – Faustino Arévalo, hymnographer (died 1824)
September 22 – Józef Wybicki, composer and poet (died 1822)
October 26 – Giovanni Mane Giornovichi, violinist and composer (died 1804)
November 24 – Felice Alessandri, Italian composer (died 1798)
 date unknown
Narciso Casanovas, Spanish monk and composer
Michael Ehregott Grose, Danish organist and composer (died 1795)
François Tourte, maker of violin bows (died 1835)

Deaths
 January 2 – Jean-Féry Rebel, violinist and composer (born 1666)
February 2 – Francisco Valls, church composer (born 1665)
 February 26 – Johann Nicolaus Mempel, musician (born 1713)
May 26 – Robert Valentine – Baroque composer (born 1674)
 June 6 – Jean-Baptiste Barrière, cellist and composer (born 1707)
 June 19 – Alessandro Marcello, composer (born 1669)
 July 9 – Giovanni Bononcini, composer (born 1670)

18th century in music
Music by year

1747 in music


Leila Mejdalani Pereira (Cambuci, 11 de novembro de 1964) é uma empresária, advogada, jornalista e dirigente esportiva brasileira. Ficou conhecida por presidir a financeira Crefisa e pelas atividades na Sociedade Esportiva Palmeiras, a qual é presidente desde 2021.

No Palmeiras, Leila se tornou a patrocinadora do clube por meio da Crefisa e da Faculdade das Américas. A parceria deu início em 2015, e Leila tornou-se conselheira do clube, chegando à presidência.

Desde o início da parceria com a Crefisa, o Palmeiras conquistou feitos importantes, incluindo dois títulos da Copa Libertadores da América. O clube conseguiu ainda mais três títulos do Campeonato Brasileiro.

Em 2022, a Forbes listou Leila Pereira como a quinta mulher mais rica do Brasil.

Biografia
Leila nasceu em Cambuci e foi criada em Cabo Frio, no Rio de Janeiro, sendo filha de uma família de classe média. Seus irmãos seguiram a carreira na medicina, enquanto que Leila era criada para ser dona de casa e ter filhos. Entretanto, à contragosto do pai e com o apoio da mãe, mudou-se para o Rio de Janeiro para cursar a faculdade.

Entrou na faculdade de jornalismo da Universidade Estácio de Sá e conseguiu um estágio na Rede Manchete. Ficou pouco tempo na função jornalística, mas teve sua primeira aproximação com o esporte ao participar da cobertura da Copa do Mundo de 1990.

Na época em que estudava jornalismo, Leila conheceu o empresário José Roberto Lamacchia , fundador da Crefisa, durante uma festa de carnaval em Ipanema. Os dois não mais se separaram e ele passou a visitá-la a cada quinze dias, já que morava no Jardins, em São Paulo.

Aconselhada por Beto, passou a cursar Direito, formando-se pela Universidade Cândido Mendes. Mudou-se para São Paulo em 1996 e tentou ser juíza, mas não conseguiu sucesso em um concurso público e acabou abrindo um escritório. Leila e José Roberto Lamacchia casaram-se em 1999.

Começou a trabalhar com o marido em 2000, ajudando nos processos judiciais da empresa. Em 2008, passou a comandar a Crefisa e o Centro Universitário das Américas (FAM).

Parceria com o Palmeiras

Leila passou a patrocinar o Palmeiras em 2015. Uma das primeiras grandes jogadas do patrocínio da Crefisa no clube foi a contratação do atacante Dudu, comprado por aproximadamente 35 milhões de reais graças a um aporte da financeira.

Na época, o Palmeiras vinha de uma temporada conturbada. O clube passou o ano de 2014 brigando contra o rebaixamento, se livrando na última rodada. Em 2015, logo no primeiro ano de parceria com a Crefisa, o alviverde havia conquistado a Copa do Brasil.

Em 2017, conseguiu ser conselheira do clube. Graças a uma carta do ex-presidente Mustafá Contursi, pôde provar que possuía um título de sócia desde 1996, habilitando-se a concorrer a uma das vagas. Com 250 votos, acabou sendo a mais votada na eleição para o conselho do Palmeiras.

Para seguir com um bom relacionamento, a Crefisa repassava 70 ingressos para Contursi. Entretanto, em 2017, promotores suspeitaram que esses tíquetes estavam sendo vendidos, o que seria ilegal. O caso acabou arquivado por falta de provas, mas o relacionamento entre Contursi e a Crefisa foi rompido.

Desde então, o Palmeiras enfileirou mais conquistas. Foram dois Campeonatos Brasileiros (2016 e 2018), o Campeonato Paulista de 2020 e a Copa Libertadores da América de 2020.

Presidência do clube
No dia 20 de novembro de 2021, em votação com chapa única, Leila foi eleita a 40ª presidente da história do clube, sendo a primeira mulher – recebeu 1.897 votos dos associados de um total de 2.141.

Apesar de atualmente ter uma forte ligação com o clube de futebol paulista, sendo patrocinadora e presidente, curiosamente Leila torcia para outro clube de futebol antes da parceria: o Vasco da Gama.Pouco tempo após ter vencido a presidência, Leila comemorou mais um título para o Palmeiras: a Copa Libertadores da América de 2021. O mandato de Leila Pereira à frente do clube começou em 15 de dezembro de 2021.
Seu primeiro ano como presidente do Palmeiras foi marcado pelas conquistas do Campeonato Brasileiro de Futebol de 2022, da Recopa Sul-Americana e do Campeonato Paulista. No feminino, o alviverde venceu a Libertadores e o Campeonato Paulista. O clube também foi bem-sucedido nas categorias de base, com os títulos da Copa São Paulo de Futebol Júnior, do Campeonato Brasileiro Sub-20 e do Campeonato Brasileiro Sub-17.

Em outubro de 2022, Leila e seu marido, José Roberto Lamacchia, fundaram uma companhia aérea com o nome Placar Linhas Aéreas S/A. Em janeiro de 2023, ela anunciou a compra de um E190 para uso do clube em jogos fora de São Paulo, com a aeronave juntando-se a outra que a presidente já tinha também em nome da empresa aérea.

Protestos da torcida
Leila passou a ser alvo de protestos da torcida do Palmeiras, principalmente pela Mancha Alviverde. A relação ruim da dirigente com a torcida organizada começou logo nos primeiros meses da gestão de Leila no Palmeiras, após a presidente não atender ao desejo da torcida em mudar o lugar reservado no Allianz Parque. Em 2023, Leila passou a ser criticada por causa na demora na contratação de reforços para a temporada. Em junho, torcedores ironizavam a compra do avião feita pela dirigente durante um protesto em frente à sede da Crefisa.

Em setembro, Leila conseguiu uma medida protetiva contra três membros da Mancha Alviverde por causa de ameaças feitas durante uma live que transmitia o protesto dos torcedores na Crefisa. A Justiça determinou que os torcedores deverão manter uma distância de 300 metros do ambiente de trabalho ou da residência da presidente do Palmeiras.

No dia 10 de outubro, torcedores do Palmeiras picharam 40 agências da Crefisa. Os principais alvos foram Leila Pereira e o diretor de futebol Anderson Barros. A Crefisa decidiu processar a Mancha Alviverde pelos danos causados aos estabelecimentos e por acreditar que há elementos que ligam a torcida aos atos por causa dos atritos entre a organizada e a presidente Leila Pereira.

Concessão da  Arena Barueri
No dia 24 de outubro de 2023, a Crefipar, empresa de Leila Pereira, venceu a concessão para administrar a Arena Barueri. Leila afirmou que a empresa investirá até R$ 500 milhões nos próximos 35 anos, passando a ser lugar dos jogos do Palmeiras quando o Allianz Parque não estiver disponível.

Ligações externas
Biografia de Leila Pereira

Nascidos em 1964
Mulheres do estado do Rio de Janeiro
Empresários do estado do Rio de Janeiro
Jornalistas do estado do Rio de Janeiro
Banqueiros do estado do Rio de Janeiro
Dirigentes esportivos do estado do Rio de Janeiro
Presidentes da Sociedade Esportiva Palmeiras
!Wikiconcurso Mulheres Brasileiras no Esporte (artigos)
Naturais de Cambuci
Advogados do Rio de Janeiro (estado)

Leila Pereira


USS Albacore has been the name of more than one United States Navy ship, and may refer to:

, a patrol vessel in commission from 1917 to 1919
, a fleet submarine commissioned in 1942 and sunk in 1944
, an experimental test platform submarine in commission from 1953 to 1972

United States Navy ship names

USS Albacore


Maksim Krstulović (Split, 26. kolovoza 1933. – London, 21. svibnja 1974.) hrvatski je slikar, sin komunističkog revolucionara i političara Vicka Krstulovića.

Životopis

Od 1952. do 1957. godine studirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu te je od 1957. do 1959. pohađao specijalni tečaj slikarstva kod Marina Tartaglije. Rani radovi u duhu postimpresionizma, poslije je eksperimentirao s apstrakcijom, zadržavši asocijaciju na zavičajni krajolik (ciklus mosorskoga kamenjara, 1962. – 1966.); slijede ciklus crteža i grafike u duhu poentilističke apstrakcije (Okupljanje, 1968. – 1974.). Ubijen je 1974. godine u Londonu.

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski slikari

Maksim Krstulović


Ali Paşa adı tarihte birden fazla kişi için kullanılmıştır. Bunlar;

 Çandarlı Ali Paşa
 Hadim Ali Paşa
 Semiz Ali Paşa
 Toğancı Ali Paşa
 Malkoç Yavuz Ali Paşa
 Genç Ali Paşa
 İstanköylü Çelebi (Güzelce) Ali Paşa
 Kemankeş Kara Ali Paşa
 Ispartalı Seyyid Ali Paşa
 Kütahyalı Hacı Ali Paşa
 Çerkes Mehmed Ali Paşa
 Bahadırzade Arabacı Ali Paşa
 Merzifonlu Çalık Hacı Ali Paşa
 Kör Ali Paşa
 Sürmeli Ali Paşa
 Maktulzade Ali Paşa
 Damat Çorlulu Ali Paşa
 Hekimoğlu Ali Paşa
 Silahdar Damat Ali Paşa
 Silahdar Bıyıklı Ali Paşa
 Moldovancı Ali Paşa
 Hazinedar Şahin Ali Paşa
 Çarhacı Ali Paşa
 Serezli Ali Paşa
 Tepedelenli Ali Paşa
 Seyyid Ali Paşa
 Benderli Ali Paşa
 Vasat Atik Ali Paşa
 Turnacızade Silahdar Ali Paşa
 Konakçı Ali Paşa
 Kavalalı Mehmed Ali Paşa
 Damat Mehmed Ali Paşa
 Ali Rıza Paşa
 Ali Paşa (Aydın Valisi)
 Ali Paşa (Van Valisi)
 Yeğen Ali Paşa
 Kılıç Ali Paşa
 İzzet Ali Paşa
 Kürt Ali Paşa
 Nasuhzade Ali Paşa
 İznikli Ali Paşa
 Varvar Ali Paşa

Ali Paşa


José Fernández de Miranda Ponce de León  (Oviedo, 13 de septiembre de 1706-San Lorenzo de El Escorial,  20 de octubre de 1783), I   duque de Losada Sumiller de corps, teniente general y aristócrata español que sirvió en la Real Casa.

Vida y familia

Proveniente de la nobleza asturiana, era hijo segundo de Sancho de Miranda Ponce de León y Trelles, III  marqués de Valdecarzana  y de María Atocha Ponce de León Saavedra, condesa de Tahalú. Su familia se afincó en Madrid, a finales del S.XVII, cuando el II Marqués de Valdecarzana fue nombrado Mayordomo de Semana, de la reina Mariana de Austria. Como era un segundón, su padre lo encaminó a la milicia.

Accede joven a la regia servidumbre al ser nombrado, en 1731, Gentilhombre de la Real Cámara de Felipe V. Tras fallecer su padre en 1733, ingresa como cadete de la Reales Guardias Españolas. Sin embargo, no destacó como militar, y si logró ascender socialmente fue por su buena relación con el primogénito de Isabel de Farnesio, el infante Don Carlos, futuro Carlos III. En 1731 el infante Don Carlos heredó los ducados de Parma, Piacenza y Toscana. Así, Isabel Farnesio y José Patiño comisionaron al conde de Santiesteban del Puerto, Manuel de Benavides y Aragón, en septiembre, la constitución de la real casa del infante, y Miranda fue nombrado gentilhombre de cámara en ejercicio, respaldado también por Santiesteban.
Adscrito a la servidumbre militar del infante Carlos en su expedición a Italia, se grangeó su intimidad y confianza siendo nombrado en 1749, al asentarse éste en el trono napolitano, su primer caballerizo y después su sumiller de corps.

Al regresar a España como rey en 1759 le confirió el empleo igualmente de sumiller de corps] y le otorgó, el 2 de diciembre de ese año, la Grandeza de España de primera clase unida al título de  duque de Losada con carácter – algo verdaderamente raro – vitalicio, en lugar de hereditario.

Era ya teniente general del ejército y el 16 de febrero de 1764 obtuvo el collar de la Orden del Toisón de Oro y en 1768 la Gobernaduría de la Real Casa de Campo. Íntimo amigo, confidente y leal servidor de Carlos III será su verdadero "factotum" acompañando al Rey en su viudedaz y, con su carácter afable y sincero, siendo el protector de ministros y secretarios de despacho como Ricardo Wall o su sobrino Melchor Gaspar de Jovellanos.

En su calidad de gobernador de la Real Cámara impulsará la reforma de la Real Botica y la creación de los Colegios de Medicina y Cirugía de Madrid y Barcelona.

Bibliografía

  Archivo General de Palacio (AGP) . Patrimonio Nacional. Sección Personal

Referencias

 []

Grandeza de España
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Nobles de España del siglo XVIII
Sumilleres de Corps del rey

José Fernández-Miranda Ponce de León


Acinonychini este un trib care cuprinde trei genuri, fiecare cu câte o specie: Puma (puma), Herpailurus (jaguarundi) și Acinonyx (ghepardul). Aceste animale  pot fi întâlnite în Africa și India. În India ele sunt pe cale de dispariție.

Note

Feline

Acinonychini


Two Evil Eyes ("Due occhi diabolici") este un film de groază americano-italian de antologie din 1990 regizat de Dario Argento și George A. Romero. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Harvey Keitel și Adrienne Barbeau. Este format din segmentele "The Facts in the Case of Mr. Valdemar" (George A. Romero) și "Pisica neagră" (Dario Argento).

Distribuție

"The Facts in the Case of Mr. Valdemar"
 Adrienne Barbeau - Jessica Valdemar
 Ramy Zada - Dr. Robert Hoffman
 Bingo O'Malley - Ernest Valdemar
 Jeff Howell - Policeman
 E.G. Marshall - Steven Pike
 Chuck Aber - Mr. Pratt
 Tom Atkins - Detective Grogan
 Mitchell Baseman - Boy at Zoo
 Barbara Byrne - Martha
 Larry John Meyers - Old Man
 Christina Romero - Mother at Zoo
 Anthony Dileo Jr. - Taxi Driver
 Christine Forrest - Nurse

"The Black Cat"
 Cinzentinha - The Cat
 Harvey Keitel - Rod Usher
 Madeleine Potter - Annabel
 John Amos - Detective LeGrand
 Sally Kirkland - Eleonora
 Kim Hunter - Mrs. Pym
 Holter Graham - Christian
 Martin Balsam - Mr. Pym
 Jonathan Adams - Hammer
 Julie Benz - Betty
 Lanene Charters - Bonnie
 Bill Dalzell III - Detective
 J. R. Hall - 2nd Policeman
 Scott House - 3rd Policeman
 James G. MacDonald - Luke
 Peggy Sanders - Young Policewoman
 Lou Valenzi - Editor
 Jeffrey Wild - Delivery Man
 Ted Worsley - Desk Editor
 Tom Savini - the Monomaniac ()

Note

Legături externe

Filme din 1990
Filme în limba engleză
Filme italiene
Filme americane
Filme regizate de Dario Argento
Filme regizate de George A. Romero
Filme de groază din anii 1990
Filme cu zombi
Filme cu criminali în serie
Filme antologie de groază

Due occhi diabolici


{{Taksokuş
| ad = Bayağı kar serçesi
| resim = Snowfinch.jpg
| statü = LC
| alem = Animalia
| şube = Chordata
| sınıf = Aves
| takım = Passeriformes (Ötücü kuşlar)
| familya = Passeridae (Serçegiller)
| cins = Montifringilla (Kar serçesi)
| tür = M. nivalis
| ikili_ad = Montifringilla nivalis
| ikili_ad_yazar = Linnaeus, 1758
| diğer_adları = Beyaz kanatlı kar serçesi
| dış_bağlantılar =
}}Bayağı kar serçesi''' (Montifringilla nivalis''), serçegiller (Passeridae) familyasından Avrupa ve Asya'nın güneyindeki yüksek dağların ağaç sınırını aşan kesimlerinde yaşayan serçe türü.

Kışın genellikle daha alçak kesimlere doğru göç eder. Türkiye'de yaşayan öbür serçelerden daha iri olan bu türün uzunluğu 18 cm'dir.

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Montifringilla
Türkiye'deki kuşlar
Asya kuşları
Avrupa kuşları
Göçmen kuşlar
1766'da tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Bayağı kar serçesi


Ungarn Rundt 2018 var den 39. udgave af det ungarske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 14. til 19. august 2018. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2018 og var i kategorien 2.1. Den samlede vinder af løbet blev italienske Manuel Belletti fra .

Hold og ryttere

Etaperne

Prolog

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Ungarn Rundt 2018


La partie tympanique de l'os temporal est une plaque osseuse incurvée située sous l'écaille de l'os temporal, devant l'apophyse mastoïdienne et entourant le conduit auditif externe.

Description
La partie tympanique de l'os temporal est en forme d'une gouttière transversale soudée à l'écaille et à la partie pétreuse de l'os temporal.

À l'intérieur, la partie tympanique est fusionnée avec la partie pétreuse.

En arrière, elle se confond avec l'écaille et avec la portion mastoïdienne. Elle forme la limite antérieure de la fissure tympano-mastoïdienne.

Dans sa partie inférieure, elle émet un prolongement qui engaine la partie latérale de la base du processus styloïde : le processus vaginal styloïdien.

Surfaces
Sa surface postéro-supérieure est concave et forme la paroi antérieure, le plancher et une partie de la paroi postérieure du conduit auditif osseux. La surface est marquée par le sillon tympanique dans lequel s'insère le tympan.

Sa surface antéro-inférieure est quadrilatère et légèrement concave. Elle constitue la limite postérieure de la fosse mandibulaire, et est en contact avec la partie rétro-mandibulaire de la glande parotide.

Bords
Son bord latéral est libre et rugueux, et donne attache à la partie cartilagineuse du conduit auditif externe formant ensemble le méat acoustique externe.

Son bord supérieur forme la limite médiale de la fissure pétro-tympanique.

Embryologie
La partie tympanique de l'os temporal vient de l'évolution de l'anneau tympanique du nouveau-né.

Anatomie comparée
Chez tous les primates existants et éteints, y compris les humains, la bulle auditive est formée par l'os pétreux (la partie pétreuse de l'os temporal). Il s'agit d'un trait diagnostique qui peut être utilisé pour distinguer les primates, y compris les anthropoïdes, les tarsiers, les lémuriens et les loris, de tous les autres mammifères.

Il provient de l'os tympanal qui chez certains mammifères reste séparé tout au long de la vie.

Au cours de l'évolution, une partie de celui-ci est dérivée de l'os angulaire de la mâchoire inférieure reptilienne.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Crâne

Partie tympanique de l'os temporal


بيدرو باولو دي أوليفيرا  من مواليد 29 يونيو 1977 في ريو دي جانيرو، البرازيل. لاعب كرة قدم برازيلي، لعب كظهير أيسر لنادي العين ونادي اتحاد جدة، إضافة إلى عدد من الأندية البرازيلية.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون برازيليون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو بالميراس
لاعبو سانتوس
لاعبو فلومينينسي
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم من مدينة ريو دي جانيرو
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو نادي الاتحاد (السعودية)
لاعبو نادي العين
لاعبو نادي أولاريا أتلتيكو
لاعبو نادي فاسكو دا غاما
لاعبو نادي فيغورينسي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977
مواليد في ريو دي جانيرو

بيدرو باولو دي أوليفيرا


Bezliúdivka () es un pueblo del óblast de Járkov de la región oriental de Ucrania.

Está situado a 3 km al sur de la ciudad de Járkov y a orillas del río Udá, afluente del Donets.

La población era de 9.693 personas en el año 2011. Hay iglesias ortodoxas, 2 escuelas, 3 bibliotecas, hospital, guardería y 3 estadios.

Tiene como zona de recreo la del lago Bezliúdovski.

Referencias

  en el sitio del parlamento de Ucrania; en ucraniano.

Bezliudivka

Bezliúdivka


محمد داوود عودة (أبو داوود) (19 مايو 1937 - 3 يوليو 2010)، عضو المجلس الوطني الفلسطيني وعضو المجلس الثوري لحركة فتح. ولد في بلدة سلوان القريبة من القدس. كان أحد قادة منظمة أيلول الأسود بالإضافة إلى أبو إيّاد مؤسس هذه المنظمة وأبو محمد العمري المسؤول عن عملية اغتيال رئيس الوزراء الأردني السابق وصفي التل في القاهرة وعلي حسن سلامة (أبو حسن سلامة) وآخرين غيرهم، حيث تم إيفاده للمشاركة في أول دورة أمنية أوفدتها حركة فتح منتصف العام 68 ضمّت عشرة من الرعيل الأول المؤسس للمؤسسة العسكرية والأمنية الفلسطينية التي ستبهر العالم فيما بعد وستضع القضية الفلسطينية، وتحولها من قضية اللاجئين إلى قضية شعب وهوية، وقد شارك في هذه الدورة فخري العمري، علي حسن سلامة، مجيد الآغا، غازي الحسيني، مهدي بسيسو، نزار عمار، وشوقي المباشر ومريد الدجاني، حيث تم توزيع عمل هؤلاء القادة الأمنيين فيما بعد تحت مسؤولية كل من الشهيد أبو عمار والشهيد أبو جهاد، والشهيد أبو إياد، ومن المعروف أن هذه الدورة تمت في معهد البحوث الإستراتيجية التابع للمخابرات العامة المصرية والمتخصص في تخريج قادة العمل الأمني والعسكري.
عمل مُدرّسا للفيزياء والرياضيات في إحدى مدارس أريحا قبل أن ينتقل للعمل في الكويت
تولّى أبو داوود قيادة المليشيات الفلسطينية في الأردن التي كانت تضم أربعة عشر ألف مسلح، وشارك في أحداث أيلول التي عُرفت باسم أحداث أيلول الأسود عام 1970، والتي وقعت في الأردن بين النظام الملكي الأردني والفدائيين الفلسطينيين.

شارك في التخطيط وأشرف على التنفيذ في الهجوم الذي استهدف الفريق الإسرائيلي في دورة ميونيخ الأولمبية عام 1972، التي سُمّيت بعملية ميونخ فيما بعد.

عملياته
قاد في عام 1973 فريقاً من الفدائيين الفلسطينيين للقيام بعمليات في عمّان تهدف إلى السيطرة على مجلس الوزراء الأردني والسفارة الأميركية في عمان بهدف الإفراج عن المعتقلين الفلسطينيين في سجون الأردن، إلا أن العملية كُشِفَت، وحُكم على أبو داوود ومرافقيه بالإعدام إلا أن الحكم خُفِّف بعد ذلك وأُفرج عن أبو داوود بعد عدة أشهر بعد زيارة قام بها الملك حسين إليه في سجنه. انتقل أبو داوود بعد ذلك إلى بيروت، وعُيِّن قائداً عسكرياً لمنطقة بيروت الغربية وخاض حرب العامين 1975 و 76 التي وقعت في لبنان.

اختلف أبو داوود مع رئيس منظمة التحرير الفلسطينية ياسر عرفات عام 78، وذلك بسبب قبول عرفات وقف إطلاق النار أو باتفاق وقف إطلاق النار مع الإسرائيليين آنذاك.
تعرّض أبو داوود لمحاولة اغتيال في وارسو عام 1981، وأُصيب بسبع رصاصات في مناطق غير قاتلة في جسده، إلا أن هذه الرصاصات لم تمنعه من الركض وراء الشخص الذي حاول اغتياله في ردهات الفندق. حتى إن كثيراً من الحضور كانوا ينظرون إلى المشهد وكأنه فيلم سينمائي، وظل أبو داوود ينزف طيلة ساعتين حتى وصلته سيارة الإسعاف.

عايش أبو داوود الخروج الفلسطيني من بيروت عام 82، كما كان وسيطاً رئيسياً في الخلاف الذي دبَّ داخل حركة فتح عام 83 بين أبو موسى وياسر عرفات، وانتهى بخروج عرفات من طرابلس عام 84.

كان صديقاً لأبو نضال ثم خصماً له، حتى أن محاولة الاغتيال التي وقعت لأبو داوود في وارسو كان وراءها أبو نضال، صديق حميم لأبو إياد منذ بداية انتمائه لحركة فتح وحتى استشهاد أبو إياد بعد ذلك في تونس.

نشر كتابه
في صيف 1999م، فجّر القائد العسكري الفلسطيني السابق محمد داوود عودة (أبو داوود) قنبلة غير عسكرية هذه المرة، وهو المسؤول عن تفجيرات عسكرية كثيرة، حين نشر كتابه (فلسطين من القدس إلى ميونخ) الذي يتحدّث فيه للصحافي الفرنسي جيل دو جونشية، عن رحلته من مسقط رأسه في سلوان بالقرب من القدس إلى تخطيطه لعملية ميونخ، واعترافه بمسؤوليته المباشرة عن تلك العملية، التي أودت بحياة 11 رياضياً صهيونياً ورجل شرطة وطيارين ألمانيين، ونافياً أي علاقة لآخرين ارتبطت أسماؤهم بمنظمة أيلول الأسود أو ميونخ بتلك المنظمة أو العملية أمثال أبو حسن سلامة الذي اغتيل في بيروت عام 1978م رغم أنه أصدر بياناً بمسؤولية المنظمة عن إحدى العمليات التي قام بها، وكذلك أبو يوسف النجار الذي اغتيل في عملية فردان في بيروت 1972م والذي أصدر بياناً أعلن مسؤولية منظمة أيلول الأسود عن اغتيال وصفي التل رئيس وزراء الأردن، وحتى خليل الوزير الرجل الثاني في فتح الذي اغتالته المخابرات الصهيونية عام 1988 في تونس لم يكن له علاقة بمنظمة أيلول الأسود أو عملية ميونخ، رغم أنه أصدر في إحدى المرات بياناً أعلن فيه مسؤولية أيلول الأسود عن عملية نفّذها رجال أبو جهاد في بانكوك، وهذا كلّه على مسؤولية أبو داوود، بعد سنوات طويلة من الصمت، ويشار هنا إلى أنَّ جهات عديدة في منظمة التحرير ساءها نشر هذا الكتاب، واتّهمته بأنه يزيّف التاريخ بنسب مسؤولية عملية ميونخ لنفسه مثله مثل الآخرين الذين ذكرهم!! حيث أن المسؤول المباشر عن العملية كان أبو محمد العمري (طلال) الذي درّب الشباب وأوصلهم ثم ذهب الي تونس ليدير العملية من هناك حسب ما ذكر أبو إياد بنفسه في كتابه فلسطينيي بلا هوية عام 1978. ولدى الإعلان عن نشر الكتاب بالفرنسية، وإعطاء أبو داوود أحاديث عديدة للصحافة عن حقيقة ما حدث في ميونخ بالأسماء والمعلومات، أعلنت (إسرائيل) عن عدم سماحها لأبي داوود بالعودة إلى فلسطين، والتي كان دخلها في ظروف سمحت فيها (إسرائيل) لأعضاء المجلس الوطني الفلسطيني بالدخول إلى غزة لعقد اجتماع حضر جلسته الافتتاحية الرئيس الأمريكي بيل كلينتون وقرّر المجلس إلغاء بنود في الميثاق الوطني الفلسطيني كانت (إسرائيل) تشترط إلغاؤها.
و لم تكن (إسرائيل) وحدها التي أثارها ما قاله أبو داوود من معلومات جديدة عن عملية ميونخ، فالأرجح أنها كانت تعرف الكثير من الحقائق عن تلك العملية وعن مسؤولية صلاح خلف (أبو أياد) وأبو داوود عنها، بل أعلنت فرنسا مثلاً بأن أبو داوود شخص غير مرغوب فيه ومنعته من دخول البلاد عندما دعته دار النشر (أن كاري ير) التي أصدرت كتابه (فلسطين: من القدس إلى ميونخ) للحضور إلى فرنسا احتفالاً بصدور الكتاب.

وأصدرت ألمانيا مذكرة توقيف بحق أبو داوود لاعترافه بمسؤوليته عن العملية التي جرت فصولها الرئيسية على أرضها. والمذكرة أصدرها المدعي العام في جمهورية بافاريا ألفريد فيك، ولم تكن تلك المرة الأولى التي يحدث فيها هذا، ففي عام 1977م أُوقف أبو داوود في باريس، بموجب طلب تسليم من محكمة بافاريا، ولكن السلطات الألمانية الفيدرالية أبطلت ذلك الطلب في حينه وأبلغت فرنسا بذلك، وحظي أبو داوود بتكريم بعض الجهات، فمنح جائزة محمود الهمشري، والهمشري كما أشرنا ممثل منظمة التحرير الفلسطينية الذي اغتيل في فرنسا علم 1973م، لسنة 1999م، تكريماً له بعد نشر كتابه، وأنشأت الجائزة جمعية التضامن العربية - الفرنسية ومجلة فرنسا - البلاد العربية، بعد اغتيال الهمشري.

انظر أيضا

 شاهد على العصر| محمد داود عودة

مراجع

الإسلام ومعاداة السامية
أشخاص تعرضوا لمحاولة اغتيال
أشخاص من القدس
أشخاص من سلوان (فلسطين)
أعضاء المجلس الثوري لحركة فتح
أعضاء المجلس الوطني الفلسطيني
أعضاء منظمة أيلول الأسود
إرهاب منسوب للمسلمين في ألمانيا
إسلاميون فلسطينيون
حادثة ميونخ
سياسيون من القدس
عنف سياسي فلسطيني
قادة عسكريون في حركة فتح
قتل خارج نطاق القضاء
قتلة جماعيون فلسطينيون
مدفونون في مقبرة الشهداء (مخيم اليرموك)
مسلمون فلسطينيون
مسلمون في القرن 20
مسلمون في القرن 21
معاداة الصهيونية في العالم العربي
مغتربون فلسطينيون في السعودية
مغتربون فلسطينيون في الكويت
مواليد 1356 هـ
مواليد 1937
مواليد في سلوان (فلسطين)
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات بسبب الفشل الكلوي
وفيات في دمشق

محمد داود عودة


Blacksville bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Blacksville (Georgia)
 Blacksville (West Virginia)

Siehe auch:
 Blackville

Blacksville


Plivanje je kao sport u programu Olimpijskih igara od prvih modernih igara 1896. godine u Ateni, što govori da je plivanje kao sport već tada bilo itekako razvijeno. Nastupalo se u disciplinama na 100 m i 1500 m slobodnim stilom za muškarce. Natjecateljsko plivanje jedan je od najpopularnijih olimpijskih sportova danas.

Plivačke organizacije
Međunarodna federacija športova na vodi zvala se FINA, kratica koja dolazi od punog naziva Fédération Internationale de Natation, a od 2023. zove se "World Aquatics". U Hrvatskoj se krovna plivačka organizacija zove Hrvatski plivački savez.

Tehnike plivanja

Danas u natjecateljskom plivanju razlikujemo četiri osnovne tehnike plivanja:

Slobodna tehnika
 Po svojoj biomehaničkoj i tehničkoj izvedbi tehnika prsnog plivanja je najljepša, najbrža i najdinamičnija tehnika sportskog plivanja, koja svojom pojavom i učincima u osnovi izaziva najveći interes kod mladeži i djece uopće. To znači da je cilj mnogih mladih ljudi savladati i naučiti ovu tehniku.
 Usklađen rad nogu i ruku osigurava kontinuiranu propulziju u kretanju tijela prema naprijed, zbog čega su mogući vrhunski rezultati koji se postižu ovom tehnikom.
 Što se tiče povijesnog razvoja tehnike kraula, teško je reći kada su se prvi put pojavile osnove ove tehnike. Tragovi koji nas dovode do ovoga ukazuju na kretanje asirskih i egipatskih vojnika gdje plivaju na mjehurima, pod oružjem i izvode pokrete nogama i rukama koji su slični pokretima životinja (tzv. elementarno puzanje).
 Ti oblici kretanja pronađeni su u iskopinama koje datiraju iz 2000. godine pr. Nešto slično imamo u iskopini iz Egipta gdje djevojka s lotosovim cvijetom u ruci izvodi slične pokrete.
 Tehnika kraula u novije vrijeme sa svojom pretečom tzv tehnika "trajon" javlja se negdje u drugoj polovici 19. stoljeća - po Trajonu koji je prvi zaplivao tom tehnikom.
 Ova tehnika se koristila za plivanje po otocima Polinezije. Preciznijih podataka o toj tehnici nemamo, što i nije toliko važno. Ova "trajon" tehnika koordinacije izvodi se tako da nakon jednog ciklusa rukama slijede 2 udarca nogama, odnosno jedan zaveslaj nogama odgovara zaveslaju rukama.
 Pokret ruku sličan je našem trenutnom radu ruku, a rad nogu sličan je zaveslaju škarama u bočnom plivanju, tj. mornarski stil.

 Tehnika kraula u novije vrijeme sa svojom pretečom tzv tehnika "tradžon" javlja se negdje u drugoj polovici 19. stoljeća - po Tradžonu koji je prvi zaplivao tom tehnikom.
 Od "trajon" tehnike do danas, kraul tehnika je u svojoj evoluciji doživjela nekoliko modifikacija i varijanti.
 Iz "trajona" nastao je takozvani "australski kraul" koji je zapravo prava osnova modernog, današnjeg plivačkog kraula.
 Koordinacijski odnos je također isti kao u prethodnom, tj. pokreti ruku odgovaraju zaveslaju nogu, ruke izlaze iz vode, pokreti nogu su sa savijenim potkoljenicama i rade u okomitom položaju i kao takav je bio vrlo naporan.
 U tom australskom kraulu pojavljuje se čitav niz imena, poput princa Kohanamokua (Smeđi princ - kako su ga zvali) koji se smatra ocem modernog kraula. Ova tehnika se koristila samo na kratkim stazama, dok je trajon još bio koristi se na dugim tečajevima.
 Iz "australskog kraula" razvija se "američki kraul" u kojem imamo usklađenost da šest zaveslaja nogama odgovara jednom ciklusu rada rukama.
 U daljnjoj evoluciji imamo "japanski kraul". U ovoj tehnici Japanci izvrsno koriste pokretljivost zglobova i anatomsku dispoziciju svojih plivača. Tehnika uključuje energičan rad nogu. Kasnije se pojavio "mađarski kraul" i konačno "moderni (američki) krauf" kao najbolje tehničko rješenje koje danas postoji u modernom plivanju.

 Tehnika kraul koristi se u sportskom plivanju na svim distancama 50, 100, 200, 400, 800, 1500 m te u maratonskom i štafetnom plivanju: slobodno štafeta 4x100, 4x200; mješovito  štafeta 4x100 i na kraju mješovito plivanje).
 Osnova ove tehnike, tj. početni kraul najpristupačniji je djeci uzrasta l u svladavanju početnog plivanja.
 Primjenjuje se i u sportskom ronjenju (rad nogu s perajama), u umjetničkom (figurativnom) plivanju, a posebno se tehnika iskorištava u vaterpolskoj igri.
 Prosječna brzina plivanja u današnjoj tehnici kreće se od 1,8 • 2,0 m/s, što ujedno predstavlja i najbrže moguće kretanje ljudskog tijela (bez pomagala) kroz vodu.
 Što se tiče stvarne brzine kretanja u vodi, ona ovisi o broju zaveslaja u jedinici vremena. Omjer koordinacije rada nogu i ruku može biti 1:2, 1:4 i 1:6 (ciklus rada rukama: broj udaraca nogama, koji se najčešće primjenjuje.
 Ako ciklus rukama traje 1,8 sekundi u ležernom plivanju, tada u kraulu sa šest zaveslaja jedan zaveslaj nogom traje 0,3 sekunde.
 Pri najvećim brzinama, ciklus ruke traje 1,2 sekunde, tako da jedan zaveslaj nogu traje 0,2 sekunde.
 U današnjem plivanju uobičajeno je da se staze od 400, 800 i 1500 m plivaju dvostrukim kraulom, dok se načelno sprinterske discipline plivaju šestostrukim, što ne znači da to rade neki dugoprugaši. ne također plivati kraulom u šest zaveslaja.
 Mora se moći razumjeti tumačenje rada nogu jer je to osnovni rad nogu koji susrećemo u tri tehnike: kraul, leđni kraul i delfin.

Prsni kraul
Plivački stil kraul (crawl) popularizirao je, iako ga, naravno nije "izumio", američki plivač, Havajac Duke Paoa Kahanamoku, trostruki Olimpijski pobjednik Igara 1912. i 1920. godine. On je, također, "otac" još jednog popularnog sporta: surfanja. Ronjenje tehnike kraul najčešće se izvodi se udarcima nogama leptira.

Leđni kraul
Ovaj stil je u osnovi obrnuti kraul; plivač i dalje koristi naizmjenične zamahe lijeve i desne ruke te nogu, ali je ovaj put okrenut licem prema gore, dakle u položaju kao da leđima leži na vodi. Ovo je jedini stil kad plivači startaju iz vode. U ovom stilu je vrlo bitno ronjenje (dozovoljeno 15m u svim disciplinama), ali za to je potrebne su vrlo snažne noge koje mogu to izdržat. Isto tako, potrebno je raditi rotaciju zaveslaja radi lakšeg provalaka ruke kroz vodu. Sanja Jovanović i Gordan Kožulj u ovoj stilu osvojali su medalje na svjetskim i europskim prvenstvima i rušili svjetske rekorde za vrijeme svojeg vrhunca karijere.

Prsna tehnika
Kod ovog stila izvode se pokreti objema rukama, a poželjno je da laktovi imaju česte izlaske iz vode. Pokreti nogu su sinkronizirani s pokretima ruku, no za razliku od ostalih stilova noge također rade zajedno, u pokretu koji podsjeća na žablje plivanje. Ovo je najstariji i najsporiji stil plivanja koji zahtijeva veliku snagu nogu i ramena. Ovaj stil se smatra najnapornijim za plivanje. Okret prsno radi se tako da se s dvije ruke istovremeno uđe u okretni zidić te pružanje jedne ruke u vodu prije druge koje se kasnije spajaju sve do početka podvodnog zaveslaja.
Faze rada ruku
1.Propulzivna faza – ruke iz plutajućeg položaja izvode srcoliko, polukružno kretanje, potpuno simetrično i istovremeno prema dolje, u stranu i pozadi – ne prelazeći ravan ramena. Slijedi pokret šakama u smislu zgrtanja vode pod stomak.
2.Pripremna faza – šake iz zgrtanja prolaze ispod brade sastavljene i opružene prema naprijed.
3.Faza plutanja – ruke su opružene i sastavljene i zauzimaju hidrodinamičan oblik i izvjesno vrijeme miruju.
Brzina: 1,4 – 1,67 m/s

Leptir ili delfin
Vrlo atraktivan stil plivanja kod kojeg je osnovni zahtjev da ruke rade sinkronizirano, a laktovi ovaj put ne moraju biti ispod vode tijekom zaveslaja. Općenito se ovaj stil smatra tehnički najzahtjevnijim i najtežim za izvođenje, te zahtijeva osim snage ramena i veliku snagu leđa i nogu. Nastao je modifikacijom leptir tehnike, a počeo se plivati 1935. godine u Americi. Leptir je 1952. odvojen od prsnog plivanja i nominiran je kao samostalna tehnika, te uveden u program Olimpijskih igara. Iste godine mađarski plivač Đ. Tumpek demonstrira novu varijantu, takozvani "delfin". Vrhunske svjetske domete postigao je Miloš Milošević, hrvatski plivač. Okret se radi identično kao i okret stila prsno.

Plivačka natjecanja, olimpijski bazen
Plivanje je standardni olimpijski sport od početka modernih Olimpijskih igara. Osnovna podjela plivačkih natjecanja je pojedinačno plivanje te štafete. Dalje je podjela prema stilu plivanja, gdje imamo slobodni stil, leđno, prsno, leptir te mješovito, kod kojeg plivač pojedine dionice pliva unaprijed zadanim stilom na način da koristi sva četiri stila redom u pojedinoj etapi utrke. Dionice na kojima se održavaju olimpijska natjecanja uvijek se mjere u metrima, iako se u SAD, koja je jedna od plivačkih velesila, dosta natjecanja odvija i na dionicama mjerenim u jardima. Ipak, standardnim olimpijskim bazenom se smatra onaj od 8 staza, duljine 50 metara. Često se natjecanja izvode i u manjim bazenima, kojih ima više i dostupniji su širem broju plivača. Tako bazen od 25 metara u žargonu često zovemo malim bazenom.

Pregled standardnih dionica za natjecanja, po stilovima:
 slobodni stil: 50 m, 100 m, 200 m, 400 m, 800 m, 1500 m
 prsni stil: 50 m, 100 m, 200 m
 leđni stil: 50 m, 100 m, 200 m
 leptir: 50 m, 100 m, 200 m
 mješovito: 100m, 200 m, 400 m

Pregled standardnih dionica za štafete i mješovite discipline:
 štafete: 4x50 m slobodno, 4x100 m slobodno, 4x200 m slobodno
 pojedinačno mješovito: plivač pliva redom leptir, leđno, prsno, kraul na dionicama od 100 m (samo u malim bazenima!), 200 i 400 m
 štafeta mješovito: četiri plivača pliva redom leđno, prsno, leptir i kraul, na dionicama 4x50 i 4x100 m (leđno start iz vode)

Plivačka natjecanja u daljinskom plivanju
Osim standardnih dionica u bazenima, plivanje je i vrlo popularan sport na otvorenom, gdje se pored bazena pliva i na moru, rijekama, jezerima, itd. Postoje i službena natjecanja u daljinskom plivanju, a uobičajene dionice su 5, 10 i 25 kilometara. Također se vode i različiti rekordi u disciplinama daljinskog plivanja, tzv. ultra-maratoni.

Plivačka oprema
Profesionalni plivači startaju u opremljeni plivačkim kostimima, tzv. ˝skinovima˝ koji su se ovisno o modnim kretanjima kroz povijest bitno mijenjali oblikom, materijalima i općenito izgledom. Danas su najuobičajeniji jednodijelni kostimi usko pripijeni iz tijelo od laganih rastezljivih materijala te isti takvi dvodijelni, koji se često nazivaju i bikini. Samopouzdane djevojke i žene će na manje konzervativnim plažama često izostaviti gornji dio bikinija, te tada govorimo o toples varijanti (od engleskog top less ili gore bez) odnosno monokiniju. Natjecatelji na športskim natjecanjima u želji da postignu što manje trenje tijela kroz vodu (i time naravno čim bolju brzinu i kranji rezultat) koriste specifične plivačke kostime od posebnih materijala, koji ponekad tijesno prekrivaju cijelo tijelo pa i glavu na principu kapuljače. Nazivamo ih također i plivačko odijelo ili skin.

Uz plivački kostim, plivači koriste i plivačke naočale, koje omogućavaju lagodnije gledanje o vodi.

Ostali sportovi koji sadrže plivanje
Plivanje je jedan od bazičnih sportova koje se u različitom obliku pojavljuje kao osnova ili jedna disciplina u drugim sportovima. Tako je poznato sinkronizirano plivanje, sport na vodi s loptom kao što je vaterpolo, a plivanje je i jedna od disciplina u modernom petoboju i triatlonu. Također, postoje i športovi koji u sklopu natjecanja ne uključuju plivanje ali je za bavljenje tim športovima znanje plivanja nužno, kao što su jedrenje, veslanje, ronjenje, skokovi u vodu, plivanje s perajama, i tako dalje.

Plivanje u Hrvatskoj
Plivanje je kao sport prisutno u Hrvatskoj od samih početaka modernoga sporta. Prema natjecateljskim rezultatima, Hrvatska nije velesila u svjetskim okvirima ali je određen broj natjecatelja ipak ostvario najviše domete. Osvajači olimpijskih medalja iz Hrvatske do sada su: Đurđica Bjedov i Duje Draganja. Ostali poznati hrvatski plivači su Gordan Kožulj, Sanja Jovanović, Mario Todorović, Mario Delač i Miloš Milošević.

Izvori

Plivanje (sport)


José Manuel Durán (* 9. Oktober 1945 in Madrid) ist ein ehemaliger spanischer Boxer, Europameister und Weltmeister der WBA im Halbmittelgewicht.

Amateurkarriere

Er war Teilnehmer der Europameisterschaften 1967 in Rom, wo er jedoch im ersten Kampf dem Dänen Jørgen Hansen nach Punkten unterlag. Bei den 5. Mittelmeerspielen im September desselben Jahres in Tunis konnte er die Bronzemedaille im Weltergewicht gewinnen.

1968 gewann er die Spanischen Meisterschaften und nahm bei den Olympischen Sommerspielen in Mexiko-Stadt teil, wo er jedoch im zweiten Kampf nach Punkten gegen den späteren Bronzemedaillengewinner Wladimir Musalimow verlor.

Profikarriere

Seinen ersten Profikampf hatte er bereits im November 1967 bestritten. Nach den Olympischen Spielen wurde er endgültig Profi und gewann seine ersten 22 Kämpfe in Folge, davon 11 vorzeitig. Im Juni 1970 erlitt er seine erste Niederlage, als er dem zweifachen Europameister Jean Josselin (61 Siege – 8 Niederlagen) nach Punkten unterlag. Er gewann jedoch den Rückkampf im Mai 1971 nach Punkten.

Zudem bezwang er in weiteren Kämpfen u. a. den Kubaner Ángel "Roberto" García (110-47), den späteren Britischen Meister Bobby Arthur (16-5), den Spanischen Meister Antonio Torres (55-4), den ehemaligen WM-Herausforderer Domenico Tiberia (63-15) und Giancarlo Garbelli (72-13).

Am 30. Juni 1973 wurde er in Burgos Spanischer Meister im Halbmittelgewicht und bezwang bis Anfang 1974 u. a. auch noch Ex-Europameister Bo Högberg (36-4) und den Franzosen Francis Vermandere (24-1).

Durán hatte sich somit an die Spitze der Europarangliste geboxt und erhielt am 7. Juni 1974 die Chance auf den EBU-Titel im Halbmittelgewicht gegen den französischen Titelträger Jacques Kechichian. Durán gewann den Kampf über 15 Runden einstimmig nach Punkten, Kechichian beendete anschließend seine Karriere.

In folgenden Titelverteidigungen besiegte er in Berlin den ungeschlagenen Deutschen Eckhard Dagge (13-0) durch t.K.o. in der elften Runde und den zweifachen Ex-Europameister Hans Orsolics (42-7) durch t.K.o. in Runde 14. Im Januar 1975 gewann er zudem in Wien gegen den ungeschlagenen Franz Csandl (18-0) nach Punkten, wobei er ihn in der 14. Runde auch am Boden hatte. Im Februar 1975 gewann er noch gegen den Deutschen Meister Peter Scheibner nach Punkten und hatte sich somit an die Spitze der Weltrangliste etabliert.

Am 7. Mai 1975 boxte er in Monte Carlo gegen den Brasilianer Miguel de Oliveira (41-1) um den Weltmeistertitel der WBC im Halbmittelgewicht, unterlag diesem jedoch über 15 Runden nach Punkten. Nur eineinhalb Monate später versuchte er sich wieder den EBU-Titel zu sichern, wurde jedoch diesmal vom aktuellen Titelträger Eckhard Dagge vorzeitig besiegt.

Nach fünf Aufbaukämpfen, in denen er ungeschlagen blieb, erhielt er nochmals eine Chance auf den Weltmeistertitel der WBA im Halbmittelgewicht. Dabei besiegte er in Tokio den japanischen Titelträger Kōichi Wajima (31-4) durch K. o. in der 14. Runde, verlor den Titel jedoch bereits in der ersten Verteidigung am 8. Oktober 1976 knapp nach Punkten an Miguel Ángel Castellini (61-5).

Nach einer weiteren Niederlage gegen WBC-Weltmeister Rocky Mattioli (51-4) beendete er im Mai 1978 seine Karriere.

Weblinks

 Ergebnisse der Europameisterschaft 1967 in Rom, Boxing-Strefa
 Ergebnisse der Mittelmeerspiele 1967 in Tunis, Boxing-Strefa
 Ergebnisse der Olympischen Spiele 1968 in Mexiko-Stadt, Boxing-Strefa

Boxer (Spanien)
Olympiateilnehmer (Spanien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1968
Weltmeister (Boxen)
Europameister (Boxen)
Spanier
Mann
Geboren 1945

José Manuel Durán


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 1991/1992 fand Anfang 1992 in Chennai statt. Es war die 56. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
https://badmintonindia.org/application/index.php?url=beta/players/national-winners/

1992
Badminton 1992
Sportveranstaltung in Chennai

Indische Badmintonmeisterschaft 1991/92


أمير دسمال (12 يونيو 1980 -)، هو ممثل بحريني، مثّل في العديد من المسلسلات سوالف طفاش 1-2-3 وحكايات ابن الحداد 1-2 وجنون الليل.

المراجع

ممثلون وممثلات بحرينيون
مواليد 1400 هـ

أمير دسمال


بقسميّا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البترون في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
قضاء البترون
مدن لبنان

بقسميا


Tiberiu Cristian Curt () este un fost fotbalist român care a jucat pe postul de fundaș. În cariera sa Curt a jucat în 319 meciuri de Divizia A pentru echipele Farul Constanța, Rapid București, FC U Craiova, Steaua și Dinamo București, dar cele mai multe dintre meciuri le-a jucat pentru FC Național, 135. În ciuda faptului că și-a început cariera de fotbalist foarte târziu, la 12 ani, Tiberiu Curt face parte dintr-un grup mic de jucători care au jucat pentru toate cele trei echipe importante din București: Steaua, Dinamo și Rapid.

Carieră internațională
Tiberiu Curt a jucat pentru România doar în 2 meciuri, în 1996, împotriva lui Israel și a Emiratelor Arabe Unite.

Note

Legături externe
 Tiberiu Curt la RomanianSoccer

Nașteri în 1975
Fotbaliști ai FC Progresul București
Fundași
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Fotbaliști ai FC Rapid București
Fotbaliști ai FC Steaua București
Fotbaliști ai Universității Craiova
Sportivi români în viață
Cioturi Fotbaliști români
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Farul Constanța
Oameni din Medgidia

Tiberiu Curt


Dar al-islam (ar. دار الإسلام, "Kuća islama"), prema islamskoj podjeli svijeta, naziv za muslimanske zemlje odnosno za države u kojima vlada šerijat. Ostale zemlje su Dar al-Harb i Dar al-Kufr. Prema islamističkim konceptima koje je protumačio jezikoslovac Kamel Abderrahmani, iznimno angažiran u raspravama vezanim uz suvremeni islam i Europu, islamizam postoji od prve noći kada je Poslanik preminuo. Tad su nastali koncepti kojih nema u Kuranu, prema kojima islam dijeli svijet, Dar al-Islam i Dar al-Harb.

Izvori

Islam

Dar al-Islam (islamska podjela svijeta)


Cora é um filme do diretor brasileiro Gustavo Rosa de Moura e do diretor Matias Mariani, produzido pela Mira Filmes e lançado no Brasil em 2021. O filme foi exibido no Festival do Rio 2021.

Elenco
 Vera Valdez....Isabel

Carreira

Ligações externas

Filmes em língua portuguesa
Filmes do Brasil de 2021

Cora (filme)


Acomis, maleni biljn i rod iz porodice glavočika. Pripada mu svega četiri endemske vrste iz Australije.

Vrste
 Acomis acoma  (F.Müll.) Druce
 Acomis bella A. E. Holland
 Acomis kakadu P.G. Wilson
 Acomis macra F.Müll.

Izvori

Gnaphalieae

Acomis


لار مدينة كبيرة تقع في جنوب غرب إيران، تتبع محافظة فارس. وتتبع المدينة لـمقاطعة لارستان ، وتقع على ارتفاع 915 متراً فوق مستوى سطح البحر، وسط سلسلة جبال زاجروس. من أسماءها القديمة: ایراهستان، وكذلك كانت تسمى قبل الإسلام  لاد  وهي مدينة يرجع تاريخها إلى عهد الملك كيخسرو بن سياوش بن الملك كيكاووس، أحد ملوك الفرس القدماء. يقول الشاعر الملحمي فردوسي في ملحمته الشهيرة الشاهنامه هذه الأبيات:

 الترجمة :
 1 ـ لقد منحت «گودرز کشواد» سپاهان
 2 ـ اما «گرگين ميـلاد» وقد وهبته لاد
  سپاهان: تعني: مدينة أصفهان
  لاد : وتعني: مدينة لار
 باللغة البهلوية.

السكان
يبلغ عدد سكان « مدينة لار » 299٫248 نسمة حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، يتكلمون الفارسية باللهجة « اللارية » المشتقة من اللغة البهلوية. وهم خليط من السنة و الشيعة.

خطوط الطول والعرض
تقع مدينة لار في اسفل هضبة « اژدهاپیکر »، وتحد سلسلة جبال زاجروس. هذه الهضبة من الخلف، وتقع امامها الوديان والسهوب، وترتفع عن سطح البحر 3000 فوت، ولها المختصات الجغرافية التالية 24 درجة و 54 دقيقة في الطول الشرقي، و 43 درجة و 27 دقيقة في العرض الشمالي.
وتبعد عن مدينة شيراز بمسافت 366 كيلومتراً. وعن مدينة بستك 110 كيلومتراً، وعن مدينة لنجة 280 كيلومتراً، تقع في شمال قرية كرمستج وتبعد عنها بمسافت 30 كيلومتراً.وتقع في محافظة فارس في إيران.

ایالت لارستان
كما أطلق على مدينة لار فترة من الزمن اسم « ایالت لارستان » وكانت تشمل المناطق التالية: بندر گمبرون (بندر عباس)، بندر لنگه، بستك، لامرد، مهر، عسلوية، مدينة کنكان وكزدان، كل هذه المناطق وبما فيها من القرى وبلدات كانت تابعة لــ«ایالت لارستان» وكانت تبلغ مساحتها حوالي 126000 کیلومتر مربعاً.

الأماكن الأثرية
  معبد كاريان
  قلعه اژدها پیکر
  معبد محلچه  (آتش كده ى محلچه) معبد ساساني.
  قلعهُ سفید خنج
  قلعة فرشته جان
  کاروانسراهای خنج
  قلعة جبرئیل
  قلعة کیقباد

المصادر

 اقتداری، لارستانی، أحمد. (لارستان کهن)  ج1. چاپ أول، شرکت انتشارات جهان معاصر، تهران چاپ أول، سال 1371 خورشیدی. ص 79. (به نقل از <Iraneski Yaziki, Moskow>1945)
 -Iraneski Yaziki, Moskow. 1945. A.A.Romaskevitich.
 -كوجي كاميوكا, زبانشناس ژاپني.

انظر أيضًا
 فيشور
 صحراء باغ

مدن إيران
مدن محافظة فارس
مقاطعة لارستان

لار