Latent homosexuality is an erotic attraction toward members of the same sex that is not consciously experienced or expressed in overt action. This may mean a hidden inclination or potential for interest in homosexual relationships, which is either suppressed or not recognized, and which has not yet been explored, or may never be explored.

The term was originally proposed by Sigmund Freud. Some argue that latent homosexuality is a potentially iatrogenic effect (that is, it is not present until suggested by a therapist).  Others argue that the term latent is not truly applicable in the case of homosexual urges, since they are often not in the unconscious or unexpressed category, but rather exist in the conscious mind and are (often violently) repressed on a conscious level.

Links to homophobia

A theory that homophobia is a result of latent homosexuality was put forth in the late 20th century. A 1996 study from the University of Georgia by Henry Adams, Lester Wright Jr., and Bethany Lohr was conducted concerning this theory. The research was done on 64 heterosexual men, 35 of whom exhibited homophobic traits and 29 who did not. They were assigned to groups on the basis of their scores on the Index of Homophobia (W.W. Hudson & W.A. Ricketts, 1980). The groups did not differ in aggression.

Three tests were conducted using penile plethysmography. While there was no difference in response when the men were exposed to heterosexual and lesbian pornography, there was a major difference in response when the men were exposed to male homosexual pornography.

The researchers reported that 24% of the non-homophobic men showed some degree of tumescence in response to the male homosexual video, compared to 54% of the subjects who scored high on the homophobia scale. In addition, 66% of the non-homophobic group showed no significant increases in tumescence after this video, but only 20% of the homophobic men failed to display any arousal. Additionally, when the participants rated their degree of sexual arousal later, the homophobic men significantly underestimated their degree of arousal by the male homosexual video.

The results of this study indicate that individuals who score in the homophobic range and admit negative affect toward homosexuality demonstrate significant sexual arousal to male homosexual erotic stimuli.

A possible explanation is found in various psychoanalytic theories, which have generally explained homophobia as a threat to an individual's own homosexual impulses causing repression, denial, or reaction formation (or all three; West, 1977). Generally, these varied explanations conceive of homophobia as one type of latent homosexuality where persons either are unaware of or deny their homosexual urges.

Another explanation of these data is found in Barlow, Sakheim, and Beck's (1983) theory of the role of anxiety and attention in sexual responding. It is possible that viewing homosexual stimuli causes negative emotions such as anxiety in homophobic men but not in nonhomophobic men. Because anxiety has been shown to enhance arousal and erection, this theory would predict increases in erection in homophobic men.

A 2013 study did not find any connection between homophobia and attraction to the same sex. Same-sex attraction was related to positive evaluations of gay men and lesbians among female participants.

Links to environment
Situational homosexuality may be due to exposure to a single-gender environment, such as a single-sex school, prison, or military service.

In fiction
In Kingsley Amis' 1966 book The Anti-Death League, the main character is introduced while resisting treatment for repressed homosexuality – which a doctor believes that he has – despite the man being openly homosexual.

Latent homosexual themes were a common theme of science fiction films of the 1950s.

In the 1999 film American Beauty, the character Colonel Fitts (Chris Cooper) is depicted as being a latent homosexual. Throughout the film, Fitts makes several statements that are narrow-minded and homophobic, and it disturbs the colonel that his son Ricky might be homosexual. However, toward the end of the film, it is revealed that Fitts has sexual feelings toward men when he approaches his neighbor Lester Burnham (Kevin Spacey) and kisses him, but Lester rejects Col. Fitts, and this greatly humiliates him.

See also

Bi-curious
Closeted
Coming out
Heteroflexible
Outing
Same-sex attraction
Denial
G0y
Psychological repression
Gay-for-pay
Prehomosexual

References

Sources

External links

  – The website describes this excerpt as an example of homophobia from the 1960s.

Homosexuality
Sexual orientation and science

Latent homosexuality


Prisioneros del Kanun est un film documentaire  réalisé par Roser Corella, sorti en 2014.

Synopsis
La loi séculaire du Kanun continue de marquer dramatiquement la vie de certaines familles  du nord de l'Albanie. Apres la chute du communisme, cette sanglante tradition est revenue en force : une vendetta sans limite, la vengeance d'un crime antérieur, le droit ou l'obligation de tuer qui se perpétue de générations en générations, et dont la seule façon de se protéger ou de protéger sa famille est de vivre cloitré : le crime ne peut se produire dans l'enceinte de la maison.

Fiche technique
 Titre original :  Prisioneros del Kanun
 Titre anglais : Prisoners of Kanun
 Réalisation : Roser Corella
 Musique :  Llesh Prenga
 Son : Manuela Schinina
 Montage : Roser Corella & Pascale Fakhr
 Lieu de tournage :  Albanie
 version originale : Albanais
 sous-titre : Espagnol, anglais
 Production : Grofo Documental
 Pays de production :
 Annee de production : 2013
 Langue originale : [albanais]
 Genre : film documentaire
 Durée : 30 minutes
 Format : HD, Couleur
 Dates de sortie : 5 mai 2014
 Espagne

Distinctions

 Mention spéciale, Documentaire Ibero-americano, Short Shorts Film Festival México, 2014.
 Mediterranean Film Festival (Bosnia and Herzegovina) 2014, Meilleur court documentaire

Notes et références

Liens externes

 http://www.promofest.org/films/prisioneros-del-kanun
 https://www.imdb.com/title/tt3775432/?ref_=nm_knf_t3
 https://cmca-med.org/film/prisoners-of-kanun/
 https://www.rosercorella.com/untitled

Film espagnol sorti en 2014
Film documentaire espagnol
Film documentaire sur l'Albanie

Prisioneros del Kanun


شعب الأورومو هو أكبر قوميات جمهورية إثيوبيا الفدرالية بنسبة تتجاوز 39,5% من جميع سكان الجمهورية، بتعداد يتجاوز 35 مليون نسمة، هم بذلك أكبر الشعوب الكوشية تعداداً يليهم الشعب الصومالي بتعداد تقريبي يجاوز 18 مليون نسمة.

التاريخ
يعد شعب الأورومو من أقدم الشعوب القاطنة لمنطقة القرن الأفريقي، إذ لا يوجد حتى الآن تقدير صحيح لتاريخ استيطانهم للمنطقة، إلا أن إشارات كثيرة توحي بأنهم يقطونون مواطنهم الحالية منذ ما يقارب 7000 سنة، وترد الدلائل إلى أنهم الرحم الذي انبثقت منه معظم الشعوب الكوشية الجنوبية الشرقية، كالصوماليين والعفريين، والساهو في إريتريا، والنوبين في مصر والسودان. وجزأ كبير من شعب غوراغي، وكانوا يستعملون ميناءهم التاريخي (زيلع) "Zeyla" في استيراد وتصدير البضائع كالمواشي والحبوب كأمثال الذرة والشعير والقهوة والجلود الحيوانية، ولا زالت القهوة الاورومية معروفة في العالم العربي إلى يومنا هذا باسم قهوة لقمتي وبن هرري حيث تمثل القهوة الاورومية 40% من الإنتاج العالمي حسب الدراسات المتوفرة هم من اكتشفوا القهوة لأول مرة في العالم ومن منطقة غرب جما الاورومية. ومنذ أربعين عامًا لديهم جبهة تحرير اورومو والتي يرأسها حاليًا السيد داؤود ابسا تناضل لنيل حق تقرير المصير لشعب اورومو الكبير حيث نسبتهم تمثل 40 مليون نسمة من سكان إثيوبيا البالغ 80 مليونًا.

الجغرافيا
بعد الثورة التي أطاحت بحكم الديكتاتور منجستو هيلا مريام (أمهري الأصل والهوى)، حصل الشعب الأورومي على حكم ذاتي صوري، ضمن إقليم (كلل) يشكلون فيه الأغلبية، بمساحة وقدرها 353,690 كيلو متر مربع، عاصمته مدينة (نازريت = الناصرية / أداما قديما)، يحده أقاليم العفر والأمهرة وبني شنقول من الشمال، والحدود الكينية من الجنوب، والإقليم الصومالي - الغربي - من الشرق، ولهم امتداد عميق وواسع داخل الأراضي الكينية مجاورين للمناطق الصومالية شمال وشمال شرق كينيا، إلا أن حركة تحرير شعب الأورومو تدعو إلى استعادة إقليم مساحته 600000 كلم مربع تكون عاصمته (أديس أبابا/ فين فينِّه – قديما -).

أهم المدن
 مدينة أديس أبابا وكان اسمها الأورومي (فنفيني- Finfeni) أو شغر ديرداوا وهي عاصمة إقليم هرر السياسية والادارية وتسمى أيضًا بشغر Shgare.
 مدينة نازريت - الناصرة - وكان اسمها الأورومي (أداما).أهم الأقاليم

الأقاليم في إثيوبيا
 اقليم أرسي
 اقليم بالي
 اقليم بورنا
اقليم هررغي
اقليم وللغا
اقليم وللوا
اقليم جيما
اقليم شوا
اقليم غوجى
الو ابابورا
غوجام

الأقاليم في كينيا
أما في كينيا فنطاق الأورمو فيمتد من الشمال حيث الحدود الإثيوبية، حتى حدود قبائل البجون الصومالية في بوني، ويوازيه شرقا الإقليم الصومالي، أما غربا فيحده شعوب رندللي وكيكويو ومنطقة تياتا.

المحافظات
أوروميا'' تتكون من المحافظات التالية: أرسي - بالى - هررغي - شوا - إيلو ابابور - ولو - بورنا - وللغا - جما

والقبيلة التي تقطن في هذه تسمى أورومو وهو شعب كبير وعريق ويبلغ تعدادهم حوالي 40 مليون نسمة 70% في المائة مسلمون والبقية مسيحيون وديانات أخرى وهذه المناطق والمحافظات هي التي تسمى اوروميا تم إسقاطها وضمها لدولة إثيوبيا الحالية.

 السكان
يتراوح عدد سكان (أوروميا) ما بين 35-40 مليون نسمة، يشكلون ما نسبته 35- 45% من تعداد السكان الكلي لأثيوبيا. تبلغ نسبة المسلمين من السكان، تبلغ نسبة المسلمين 55٪ - 60٪ من شعب الأورومو، ونسبة المسيحيون 40٪ - 45٪ .

 أكبر القبائل
الـ (برينتو / برينتوما):
 وللو
 يجّو
 إيتُّو
 كاريو
 انيا
 اتو
 ألا
 أوبورّا
 بابيلّي
 نوولي
 جارسو

الـ (بورانا):
 ماجا
 تولاما
 قوجي
 بورانا
 قبرا
 قرّي
 عروسي

 ما قاله المؤرخون
وقد وصف الأوروميين بعض المؤرخين بالبسالة والشجاعة. فيقول الدكتور محمد صبري (مؤرخ مصري) في كتابه (إفريقيا الشرقية) ص 129:
«إن الأوروميين يمتازون عن غيرهم بالبسالة والشجاعة والإقدام، ولذلك تتألف منهم خيرة الجنود، وهم من أنشط العناصر الموجودة في شرق إفريقيا في الحرب»، كما وصفهم في الكتاب نفسه «بأن الأوروميين من أكثر الأجناس الأفريقية بهاء وروعة».
وقد رآهم المبشر (كرايف) فأعجب بطلعتهم الحربية الفذة وطول قامتهم، وهم أذكياء يقيمون في المناطق الخصبة، ولهم منها مراع نضرة وأنعام كالهياكل (أي في الضخامة) وهم قوم ذو شجاعة وإقدام، يقيمون في الأماكن الوعرة في أعالي الجبال للبطش بأعدائهم. ومما أجمع عليه المؤرخون الأجانب أن الأوروميين اسـتطاعوا أن يحافظوا على عاداتهم وتراثهم القومي واستقلالهم عدة قرون حتى جاءت الموجات المتتالية من الاستعمار وخاصة الأحباش متعاونين مع أسيادهم الأوربيين فأخضعوهم لسلطانهم. ويقول بعض المؤرخين: «كان ذلك في منتصف القرن التاسع عشر الميلادي، وعند ذلك بدءوا المقاومة مع الغزاة الأجانب».

 أهم الشخصيات التاريخية
 الملك إياووس (ملك ملوك الحبشة) حكم أربع عشرة سنة 1755- 1769 نصف أورومي، استعان بالقادة الأقوياء من أخواله الأورومو في تثبيت حكمه، والقضاء على مناوئيه، وفرض لغة الأورومو على البلاط الحبشي في العاصمة (قوندار).
 علي الأول أمير ييجّو توفي سنة 1788، الوصي الحامي لملك ملوك الحبشة، وهو أمير (قوندار) بعد أن تحولت لعاصمة الحبشة، مؤسس مدينة (دبري تابور) التي أصبحت عاصمة لسلالة الحاكمة التي أسسها.
 على الثاني أمير ييجّو (1819-1866) الوصي الحامي لملك ملوك الحبشة، وهو أمير (قوندار) وهو في الثانية عشر من العمر، وهو ابن أمير ييجّو والأميرة مينين ليبين أميدي، التي أصبحت لاحقاً امبراطورة الحبشة، وهو حفيد قوقسا من زوجته الرابعة أماتا سيلاسي ابنة تكلا جيورجيس ملك ملوك الحبشة، بلغ من القوة والنفوذ درجة أنه كان يقوم بتنصيب ملك ملوك الحبشة، وخلعه وإعادة تنصيبه، كيفما دعت ضرورات مصالحه، فقد نصب الإمبراطور ساهلي دنقل وخلعه ونصب بعده قبر دنقل الذي توفي سريعاً، ليعيد ساهلي دنقل إلى الحكم بعد أن أمعن في إذلاله وتأديبه لطموحه، ورغم أنه كان يعتنق الديانة المسيحية بشكل رسمي إلا انه اتهم دائما بأنه يخفي إسلامه، خاصة أنه كان يزور قبر الأمير أحمد ابن إبراهيم الغازي (أحمد غري/ غران) ويتعبد قريبا منه، طلبا للنصر على أعدائه ومنافسيه.
 السيدة مينين التي غدت إمبراطورة في القرن الثامن عشر.
 الأمير محمد علي 1850-1915 الذي أطلق على نفسه اسم الملك ميكاييل ملك سيون، ولد في مقاطعة الوللو، وكان رجلا ذا نشاط وهمة دفعت الملك منيليك الثاني لتزويجه بابنته الكبرى بعد أن عينه قائدا للجيش وحاكما لمقاطعة شوا، فتحول إلى المسيحية وأطلق على نفسه اسم الأمير ميكاييل من مقاطعة وللو.
 (ملك ملوك الحبشة) إياسو الرابع ابن الملك ميكاييل ملك سيون حكم لثلاث سنوات حتى أطيح به جراء صلاته لثلاث ساعات في مسجد حين زيارته لمدينة هرر مع صديقه ومرافقه الدائم عبد الله الصادق، وقضائه عيد الفصح كله مع رعاياه من المسلمين في جو من الألفة، مما أثار حفيظة القساوسة وأطلقوا حوله الإشاعات والفضائح، خلال الحرب العالمية الأولى أطلقت دول التحالف دعايات أنه يساند دول المحور (الدولة العثمانية، الإمبراطورية الألمانية والإمبراطورية النمساوي الهنغارية)، وأنه أشهر إسلامه، كما اتهمه الإنجليز بدعمه للقائد الصومالي السيد محمد عبد الله حسن، وأعلن أنه ألقى خطابا امام حشد من القادة الصوماليين مستشهدا بالقرآن الكريم ومؤكدا إسلامه، خاصة أنه أشيع تأييده لفتوى للجهاد ضد المستعمرين أعلنت في (هرر)، وقد كانت واضحة نواياه في رفع شأن الصوماليين ليكونوا عماد ملكه، فتعرض للتمرد تلو الآخر وهزمت جيوش والده الذي هب لنجدته، وقاوم حتى لم يبق معه من الرجال سوى بضع مئات، ليقضي هو رجاله الأوفياء خمس سنوات في صحراء بلاد العفر، ويحاصر للمرة الأخيرة ويحكم عليه بالإقامة الجبرية في قصر ريفي مريح مدى حياته بعد فترة حكم قصيرة ويموت مسلما.
 الملك أبا جيفار الثاني 1878-1932 عاهل مملكة قيبي في جيمّار، قاوم سيطرة الملك هيلاسيلاسي، الذي هزمه واعتقله حتى توفي.

وغيرهم الكثير مما يعز على الحصر من علماء الدين الإسلامي وقادة العشائر والمقاومة والمثقفين والسياسيين والرياضيين وأصحاب المواهب الفذَّة في شتى العلوم والفنون. إن حقيقة أن الشعب الأورومي يعاني الاضطهاد والقمع منذ أكثر من مئة سنة، وما نراه من صور البؤس والمعاناة في حياة ووجوه من لجأ إلى بلادنا وراية وطننا منهم، لا يعني بشكل من الأشكال أن نسمح - نحن الصوماليين - لجهلنا بجزء مهم من تاريخهم، أن يؤدي إلى اعتبارهم جزءا من الشعب الصومالي، بل يكاد الشعب الصومالي والدماء التي تجري في عروقه وثقافته إن يكون منبثقا من شعب الأورومو مباشرة، أو نابعا من ذات البوتقة التي أنجبت شعب الأورمو وبقية شعوب كوش، لذا فلا بد من أن نبقى دائما السند الحقيقي لهم، ويبدأ ذلك بإعادة التقدير لهذا الشعب الشقيق العظيم، الذي على الرغم من محاولات (الحبشة) السياسية بالاحتلال، والثقافية بمصادرة اللغة، والدينية بالتنصير، لا زال مقاوما وقائما يدافع عن ثقافته ولغته ومعتقداته، رغم أننا نحن الصوماليين خذلناهم بانكفائنا وتناحرنا، ولا ننسينَّ أبدا أن الشعبين الصومالي والأورمي إنما هما قبيلتان شقيقتان لشعب أكبر واحد يمتد من شرق النوبة حتى شمال وشرق كينيا.

من المعروف تاريخيا أن سكان (قرن) أفريقيا يتكون من عنصرين اثنين:
 العنصر السامي: كالأمهري والتجراي. وهذان العنصران يقال أنهما نزحا من الجزيرة العربية.
 العنصر الحامي: الأصيل في المنطقة، وهذا العنصر يشكل مجموعة أوروميا والصومال وعفر وغيرهم.

وشعب أورومو يعتبر من أكبر هذه المجموعة من حيث عددهم، ورقعة مساحة أراضيهم، إذ يحد أراضي (أوروميا) شرقا صحراء أو جادين التي يطلق عليها الصومال الغربي حاليا، ويحدها من الغرب السودان، ومن الشمال تجراي وأريتريا وعفار، ومن الجنوب كينيا، وتتكون أراضي أوروميا من هضبات وسهول يتخلل تلك الهضبات العالية وديان سحيقة أو نهار سريعة الجريان التي تحمل كميات ضخمة من الطمي. وأراضي أوروميا تعد من أخصب أراضي قارة أفريقيا، تعيش على محصولها الزراعي بعض الدول المجاورة لها.

 اللغة
اللغة الأورومية يسميها أبناؤها (أفان أورومو = أف أورومو بالصومالية)، وهي من اللغات الكوشية شأن اللغة الصومالية، وتتشابه هاتان اللغتان إلى حد كبير حتى يكاد اعتبار اللغتين لهجة متفرعتين من اللغة الكوشين الشرقية الأم.

 الدين
يدين أكثر من ثلثي الأوروميين بالدين الإسلامي، ويشكلون مركز ثقل بشريا كبيرا للمسلمين في الجمهورية الإثيوبية، إذ يشكل المسلمون 56% من السكان، ويشكل الأورومو منهم قرابة النصف.كما تدين نسبة لا بأس بها بالديانة المسيحية، منقسمة الطائفة المسيحية إلى فئتين، فئة اعتنقت الديانة المسيحية من أمراء القبائل الأورومية ليحصلوا على المزيد من النفوذ في البلاط الحبشي في (أكسوم وقوندار)، وفئة أكبر ممن تم تنصيرهم بالقوة، أو عبر الاستغلال كأقنان في أراضي أمراء الحبشة وكرادلة الكنسية الأرثوذكسية القبطية التي كانت ذات نفوذ واضح في إمارات الحبشة وممالكها. كما لا زال يعتنق بعض أبناء الأورومو الديانة الكوشية القديمة التي كان مركزها الإله الواحد (واق)، إضافة إلى ديانات آخرى.

 دخول الإسلام
دخل الإسلام إلى شعب الأورومو عبر (أكسوم)، بعد الهجرة الأولى والثانية إلى الحبشة، وساهم في نشره تدفق التجار المسلمين على إمارات الطراز الإسلامي، والاحتكاك المستمر بين المسلمين الصوماليين وإخوتهم من الأورومو، إضافة إلى الدور الكبير الذي لعبته إمارة هرر بقيادة الأمير (أحمد بن إبراهيم الغازي) – أحمد غري / غران بالصومالية والأورومية على التوالي.

 علاقة الأوروميين بالجزيرة العربية
وللأوروميين علاقة تجارية وسياسية قديمة مع الجزيرة العربية وقد انتشر الإسلام في قرن أفريقيا على أيدي تجار العرب ولا سيما الجنوبيين منهم، إذ حملوا إلى سكانه الإسلام مع تجارتهم وقد هاجر عدد كبير من تجار العرب إلى المنطقة، وخالطوا سكان المنطقة أثروا فيهم بكثير من عاداتهم وتقاليدهم. والجدير بالذكر أن المذهب الفقهي الذي يتمذهب به أولئك التجار هو المنتشر في المنطقة إلى يوم الناس هذا، وهو مذهب الإمام الشافعي (محمد بن إدريس القرشي).

ومما يذكر بهذه المناسبة أنه يقال إن الملك النجاشي تربى في صباه في الجزيرة العربية حتى أجاد اللغة العربية لذا لم يحتج إلى مترجم يترجم له كلام رئيس الوفد الذي أرسله رسول الله صلى اللّه عليه وسلم إلى الحبشة (جعفر بن أبى طالب) رضي اللّه عنه في أثناء المحادثة التي جرت بينهما، كما لم يحتج إلى الترجمة فيما تلاه عليه جعفر من القرآن الكريم من سورة مريم في أثناء الحوار الذي دار بينهما في شأن النبي الكريم عليه الصلاة والسلام، وفي شأن مريم واللّه أعلم.

أصحمة كان ملكا على الحبشة عند مبعث رسول اللّه عليه الصلاة والسلام. وكان مفهوم أرض الحبشة قديما أوسع مما عليه الآن، بل قد تتناول بعضا أراضي بعض الدول المجاورة في الوقت الحاضر. ومع ذلك كان مقر النجاشي في (تجراي) بالتحديد وقد ذكرت في بعض محاضراتي أن مقره كان في (أريتريا)، والصحيح ما ذكرناه هنا، وهو آخر المعلومات. وقد أخبرني شاهد عيان أن قبره معروف في (تجراي)، وإن كان القطران تجراي وأريتريا متجاورين كأنهما بلد واحد. وأما ما يقوله بعض الناس من أن مقره كان في شرق أراضي أورومو أو في بلد الصومال فخطأ فاحش، ويعد ذلك محاولة لتغيير حقائق تاريخية معروفة لدى العامة والخاصة.

أعود فأقول بعد هذا الاستطراد أن شعب أورومو على اتصال دائم بالجزيرة العربية، ولعل هذا مما ساعدهم على التمسك بدينهم واستماتتهم في سبيل المحافظة عليه. ولكن على الرغم من ضخامة عدده والحزم في تمسكه بدينه وأنه لا يبغي به بديلا، على الرغم من ذلك كله فقد عاش هذا الشعب نحو قرن منعزلا عن العالم ولا سيما العالم العربي والإسلامي، ويرجع سبب ذلك إلى الآتي: قد كان يتنافس في المنطقة عنصران اثنان:
 العنصر الأمهري الذين يدين في الغالب بالدين المسيحي الذي دخل المنطقة بعد الإسلام بفترة طويلة.
 العنصر الأورومي الذين يدين في أغلبيته بالإسلام.

فكل عنصر يحاول السيطرة على الموقف وإظهار دينه، واستعان المسيحيون بأهل ملتهم الأوروميين ليفوزوا في هذا السباق الديني. فبادرت أوروبا فلبت الطلب فدخلت الكنائس التبشيرية المنطقة التبشيرية بكل ثقلها، فأخذت تبشر بالمسيحية وربطت الكنائس الحبشية بالكنيسة الأم بروما حتى تتمكن من محاربة الإسلام بكل ما أوتيت من صلاحيات ونفوذ محلي وعالمي. هكذا سيطر المسيحيون على الموقف بعد أن وثقوا علاقتهم بـ أوربا وأمريكا سياسيا واقتصاديا وفكريا، فأنشأوا في قلب أراضي أوروميا إمبراطورية حبشية متوارثة في (أديس أبابا)، فأخذت الإمبراطورية تسوم المسلمين سوء العذاب، ولم تترك أي نوع من أنواع التعذيب والاضطهاد إلا عرض على المسلمين، انتقاما منهم على تمسكهم بدينهم واعتزازهم بإسلامهم محاولين ردهم عن دينهم، إلا أن محاولاتهم باءت بالفشل الذي لا يتوقعونه ولا يتوقعه أسيادهم الأوربيون، وللّه الحمد والمنة.

ويجدر بالذكر أن كثيراً من المسيحيين والوثنيين يعتنقون الإسلام طوعاً على الرغم مما يعانيه المسلمون من الأوربيين وغيرهم من المضايقة الشديدة. بل قد استطاع المسيحيون دون خجل أو حياء أن يقولوا اعتمادا على سلطانهم ونفوذهم أنه لا يوجد في الحبشة غير الدين المسيحي، وإن وجد أحد يدين بالدين الإسلامي فإنما هو من بعض الغرباء الذين نزحوا من الجزيرة العربية وهم أقلية في المنطقة. هكذا يذيع صوت الإنجيل بأديس أبابا، كدعاية مضللة يعرف عدم صحتها قائلها قبل سامعها، ولكنه يقول ويذيع لتضليل الرأي العام العالمي.

ولقد انخدع كثير من المؤرخين والجغرافيين من المسلمين فضلاً عن الأجانب وسجلوا فيما كتبوا عن الحبشة أن المسلمين في المنطقة أقلية جداً، وأن نسبتهم لا تزيد على 40 أو 50 % بينما أن النسبة الصحيحة أن المسلمين يشكلون 70 أو 75 %. وقد سجلت هذه النسبة في بعض الجهات العالمية الرسمية كـ رابطة العالم الإسلامي بمكة المكرمة في بعض اجتماعات المجلس التأسيسي للرابطة.

 التعليم
اضطر المسلمون في الحبشة ولا سيما الريفيون منهم إلى مقاطعة المدارس الحكومية التبشيرية لما يلاحظون من أن مدارسهم تحرص على التضليل وتشويه الإسلام والنيل من الرسول صلى الله عليه وسلم أكثر من حرصها على التعليم والتثقيف، إذ قد يدرسون في مناهجهم بعض الكفريات التي لا يفطن لها صغار الطلبة حتى ينشأ الطلبة على تصور الإسلام تصورا خاطئا، فيظنون أنه هو السبب في تأخير المسلمين وسيطرة المسيحيين عليهم، مع قلة عدد المسيحيين وكثرة عدد المسلمين. وهي شبهة جد خطيرة كما ترى. ولست بحاجة لأجيب على هذه الشبهة على خطورتها لأن المسلمين في إثيوبيا وغيرها جعلوا يدركون أن السبب تأخرهم وتسلط أعدائهم عليهم هو بعدهم عن دينهم الحق وتصورهم الخاطئ لمفهوم الإسلام حتى ظنوا أنه صلاة وصوم وحج وزكاة فحسب ولا شأن له في السياسة والإدارة وسائر مجالات الحياة، وكأن هذه السحابة أخذت تنفشع شيئا فشيئا ليتصور المسلم أن الإسلام دين ودولة، وعقيدة وسياسة وإدارة.

لما تأكد المسلمون من أن المدارس الإثيوبية عبارة عن دور تبشير فقرروا مقاطعتها كما أسلفنا، لم يجدوا بديلا إلا مساجدهم الأهلية التي ينشئونها على حسابهم فاتخذوها مدارس لأولادهم على نظام الحلق المعروفة لدى المسلمين الأولين قبل نظام التعليم الحديث. وإذا أراد طالب التوسع: للإطلاع على بعض المواد التي لا تدرس في تلك المساجد، هاجر إلى حيث الأزهر بالقاهرة، أو إلى السودان، أو إلى الجزيرة العربية مقر الحرمين الشريفين. هذه نبذة عن نظام التعليم في أوروميا. ولقد حافظوا بهذا النظام على دينهم وعقيدتهم ولغة دينهم اللغة العربية، فطلاب العلم الأوروميون الموجودون في الجامعة الإسلامية حاليا والذين تخرجوا فيها وغيرهم كالدارسين في جامعة الأزهر وغيرها كلهم تخرجوا على هذا النظام المذكور، وبالله التوفيق.

 نظام حياتهم
قاطع الأوروميون المدارس الإثيوبية للأسباب التي سبق ذكرها، استطاع الأوروميون الريفيون مقاطعة المحاكم الإثيوبية، فلا يتقدمون لها بأي دعوى في قضاياهم، فاصطلحوا أن يعالجوا مشكلاتهم بالتفاوض فيما بينهم حتى تنتهي المفاوضة إلى الصلح، (والصلح خير). وبالنسبة لجريمة القتل اصطلحوا على أن أولياء الدم لا يطالبون بالقصاص، بل يتنازلون إلى الدية والدية تتحملها قبيلة القاتل، لأن إقامة حد القصاص فيه لفت الدولة كما لا يخفى، إلا أن المصلحة تقتضي حل مشكلتهم بالصلح على الدية كما قلنا. ولهم نظم كثيرة خاصة استغنوا بها عن القانون المتبع عند الأحباش، وبعض تلك القوانين خاضع للدراسة حتى يرى هل يوافق الشريعة الإسلامية أو فيها نوع من المخالفة للشريعة!!

 مراجع

 المصادر ماذا تعرف عن أورومو! ؟''' لفضيلة الشيخ/ محمد أمان بن علي الجامي - عميد كلية الحديث الشريف والدراسات الإسلامية بالجامعة الإسلامية.

نقلا عن (فوزو Fuzu)

أوروميا
أقاليم إثيوبيا
جغرافيا أوروميا
مرتفعات إثيوبيا

أوروميا


"Infection" is the fourth episode of the first season of the science fiction television series, Babylon 5. "Infection" was the first script written for a regular Babylon 5 episode.

Plot
Dr Vance Hendricks, a former college lecturer of Dr Franklin, visits him while he is checking on the cause of recent death of a Babylon 5 customs worker. Hendricks tells Franklin that while excavating the long-dead planet Ikarra VII for the corporation Interplanetary Expeditions, they had come across some artifacts that they determined were organic in nature, and something that humanity has been trying to develop themselves. Hendricks has Nelson, his assistant, bring the artifacts in, but Franklin expresses concern that they have not been properly put through quarantine; Hendricks assures him that they were processed prior to arriving on the station. As Nelson prepares the artifacts for examination, he is hit him with an energy surge emanating from one of the artifacts. Over the next several hours, his body starts transforming, and unseen by the others, takes one of the devices and attaches it to himself.

The station staff, still investigating the sudden death of the customs worker, start to detect energy spikes on the station. Franklin and Hendricks realize that the Ikarra artifacts have infected Nelson and are transforming him into a weapon. Franklin studies the remaining artifacts to learn that the Ikarran people had developed these bio-weapons to fend off invaders to their planets, telling them protect the planet from anyone that was not a "pure" Ikarran. While the weapons held off the invaders, this instruction caused the weapons to turn on the Ikarrans since there was no such thing as a "pure" Ikarran. Nelson has now been transformed into one of these weapons, and will rampage through Babylon 5, gaining power over time.

Franklin explains the situation to Commander Sinclair while the station is being put into lockdown. Sinclair decides to face the weapon alone, explaining how they had wiped out their creators because they could not determine what a pure Ikarran was. The weapon pulls off the device from its armor and crushes it before collapsing, returning Nelson back to normal. Back in medbay, Franklin assures Nelson is fine, but confronts Hendricks knowing that he had instructed Nelson to smuggle the Ikarra artifacts aboard; it was Nelson's intent to kill the customs worker which allowed the Ikarran artifacts to take over his body. Hendricks is arrested, while EarthForce arrives to acquire the weapons for their own bioweapons division.

Production, Visual and Sound Effects
The Babylon 5 makeup department involved in this episode – consisting of Everett Burrell, Greg Funk, Mary Kay Morse, Ron Pipes and John Vulich – won the 1994 Emmy Award for Outstanding Individual Achievement in Makeup for a Series for episode 5 of the season, The Parliament of Dreams.

Vance Hendricks was played by Scottish actor David McCallum, who is known for his portrayal of Soviet agent Kuryakin in The Man from U.N.C.L.E. McCallum also starred in The Great Escape and The Greatest Story Ever Told.

Vance's assistant, Nelson Drake, was played by Marshall Teague, who would later in the series play the recurring character Ta'Lon. At the end of the series, Ta'Lon would take over from G'Kar as Narn ambassador to Babylon 5.

Makeup designer Everett Burrell recalled the department dressing Teague up in the suit from the episode: "No one had seen it yet and it was pretty scary looking. So we found out that [Producer John Copeland] and J.M.S were having some intense production meeting. [...]Teague who was in the suit kicked the door open right in the middle of the big meeting. Everybody there jumped up and tried to escape, including J.M.S. I peeked around the corner and Copeland's eyes were as big as saucers. I waited for him to either get mad or fire us, but he just started laughing..."

For its visual effects scenes, Babylon 5 pioneered the use of computer-generated imagery (CGI) scenes – instead of using more expensive physical models – in a television series.<ref name="Britt">{{cite web |url=https://www.syfy.com/syfywire/5-things-babylon-5-did-that-changed-science-fiction-forever |title=5 Things that Babylon 5 did that changed science fiction forever. |last=Britt |first=Ryan |date=11 July 2019 |website=www.syfy.com |publisher=SYFY Media LLC. |access-date= |url-status=dead |archive-url=https://web.archive.org/web/20211009164702/https://www.syfy.com/syfywire/5-things-babylon-5-did-that-changed-science-fiction-forever |archive-date= 2021-10-09 |quote=And though this may seem shocking now, in the early and mid-'90s, CGI was not the default for sci-fi special effects. Most big sci-fi shows and movies (like Star Trek) all still used physical models, which are notoriously more expensive. But all of Babylon 5'''s spaceships and space stations were made in a computer.}}</ref> This also enabled motion effects which are difficult to create using models, such as the rotation of fighter craft along multiple axes, or the rotation and banking of a virtual camera. The visual effects were created by Foundation Imaging using 24 Commodore Amiga 2000 computers with Lightwave 3D software and Video Toaster cards, 16 of which were dedicated to rending each individual frame of CGI, with each frame taking on average 45 minutes to render. In-house resource management software managed the workload of the Amiga computers to ensure that no machine was left idle during the image rendering process.

Music for the title sequence and the episode was provided by the series' composer, Christopher Franke. Franke developed themes for each of the main characters, the station, for space in general, and for the alien races, endeavoring to carry a sense of the character of each race.

Writing
As Babylon 5 was conceived with an overall five-year story arc, the episode was written as both an individual story and with another level, where the hints of the larger story arc were given. The series' creator, J. Michael Straczynski indicates that the episodes can be watched for the individual stories, the character stories, or the story arc.

Straczynski, who wrote this episode first out of all the Babylon 5 scripts, felt that the episode was possibly the weakest episode in the season. As nearly a year had passed since the pilot episode had been filmed, he felt it was difficult to find the "fingerprints" of the characters again. Straczynski writes, "As on  show, it takes a while to get up to speed once you hit series. That was the real problem, and there wasn't any real way to get past it except to write it, re-acquaint myself with the characters, and move on. I probably would have opted out of doing it had we had more scripts on hand, but we didn't. And oddly, many on the production team  the script quite a lot, and kept saying it had to be done."

Reviews

Rowan Kaiser, writing in The A.V. Club, writes that, despite the poor plot, 'Infection' manages to salvage itself by the end of the episode, with a few defining character moments. He points out the scene where Garibaldi confronts Sinclair about his over-willingness to risk his life: "'I think they're looking for something worth dying for because it's easier than finding something worth living for.' It's not just an examination of the protagonist's motivations, it's also a reminder of just how bad [t]he Battle Of The Line was, and how little we know about it."

Kaiser also highlights out the scene where Dr Franklin and Ivanova discuss the rising xenophobic sentiment on Earth, followed by a confirmation of their fears: EarthForce security arrives to confiscate the organic weaponry for its own bioweapons division. Kaiser writes, "Even though 'Infection' is a Star Trek-like episode, with a patriarchal captain solving a violent situation through diplomacy and application of logic, there's still a moment where Babylon 5 builds its darker, more serialized universe a tiny bit."

Elias Rosner, writing in Multiversity Comics'', sums up: "The politics of Earth start to catch up to Sinclair, a weapon based in eugenics is unleashed, and the corporations rear their ugly head. Welcome my friends. This is the story of the last of the Babylon stations."

Rosner also points out the scene where Garibaldi calls out Sinclair on his death wish, as a "great, small moment of characterization." He writes, "[W]hile initially it didn't seem all that out of the ordinary, having [Garibaldi] vocalize it reframes these earlier actions. [...It] wasn't telegraphed as a, this is a problem, but instead stewed in the background and only someone who knows Sinclair for a long time, would have picked up on it."

References

External links

 Actor Marshall Teague wearing the unfinished Ikarran war machine body suit in a fitting and movement test.

Babylon 5 episodes
1994 American television episodes

Infection (Babylon 5)


Perlufljót eða Perluá (kínverska:珠江; rómönskun: Zhū Jiāng; áður þekkt sem Zhujiang; með rómönskun Yue Jiang; áður þekkt sem Kanton áin) er 2.400 kílómetra langt fljót í suðurhluta Alþýðulýðveldisins Kína. Fljótið rennur í Suður-Kínahaf á milli Hong Kong og Makaó. Neðsti hluti fljótsins myndar mjög stórt óshólmasvæði sem kennt er við Perlufljót.

Perlufljót dregur nafn sitt af perlulituðum skeljum sem liggja neðst í ánni á þeim kafla sem rennur í gegnum borgina Guangzhou.

Nafnið Perlufljót er einnig oft notað fyrir umfangsmikið árkerfi fyrir vatnaskil Xi ("Vestur"), Bei ("Norður") og Dong ("Austur") ánna í Guangdong héraði. Þessar ár eru allar álitnar þverár Perlufljóts vegna þess að þær deila sameiginlegum óshólmum á "Óshólmasvæði Perlufljóts".  Þetta óshólmasvæði er margbrotið safn lækja og skurða á milli lítilla hrísgrjónaakra sem vegna 12 mánaða vaxtartímabilsins, standa venjulega undir þremur hrísgrjónauppskerum árlega. Þetta er eitt fjölmennasta svæði Kína, þar sem nútímaiðnaður og landbúnaður hefur þróaðast hratt síðan á níunda áratug 20 aldar.

Perlufljót er þriðja lengsta fljót Kína, 2.400 kílómetra ef talið er frá lengstu upptökum fljótsins, við ána Xi.  Einungis  Jangtse-fljót (eða Bláá) og Gulafljót eru lengri. Perlufljót er næststærst miðað við vatnsrennsli (rúmmál) á eftir Jangtse-fljóti.

Vatnasvið Perlufljóts nær yfir 453.700 ferkílómetra svæði í Guangdong og Guangxi héruðum, og einnig að hluta af héruðunum Yunnan, Guizhou, Hunan og Jiangxi. Að auki nær vatnasviðið til norðurhluta héraðanna Cao Bằng og Lạng Sơn í Víetnam.

Heimildir

Tilvísanir

Fljót í Kína

Perlufljót


Sir James Ian Raley Trethowan (20 October 1922 – 12 December 1990) was a British journalist, radio and television broadcaster and administrator who eventually became Director-General of the BBC from 1 October 1977 to 31 July 1982, having previously been managing director of BBC network radio from 1970 to 1976.

Career
Trethowan was educated at the independent Christ's Hospital school near Horsham in West Sussex, and started work as a journalist and parliamentary lobby correspondent. He became a presenter for Independent Television News in the late 1950s and early 1960s, co-presenting ITN's coverage of the 1959 general election.

He moved to the BBC in about 1963, and was part of Grace Wyndham Goldie's group of heavy hitting journalists which included Richard Dimbleby and Robin Day. Trethowan was a regular presenter of political programmes such as Gallery, Panorama and general election and budget specials. He presented the BBC's tribute programme to President John F. Kennedy on the day of his assassination.

A Conservative, and a close friend of the former prime minister Sir Edward Heath, Trethowan has been criticised for his support of the Security Service "vetting" of BBC employees which has often been seen as a means of weeding out leftists in the corporation. Trethowan allowed MI5 to remove half the content from a Panorama documentary made by BBC journalist Tom Mangold, this emerged in December 2011, when 30-year-old British government papers were released. Trethowan told the press at the time that nobody from the government had seen the film or put pressure on the BBC but in fact he had met the heads of Security Service (MI5) and the Secret Intelligence Service (MI6), shown them a tape of the programme and invited them to suggest cuts to it. The programme-makers defended their programme and, although changes were made, the transmitted version still annoyed the intelligence agencies. However, his genuflection to those in power ensured that his five years in charge of the BBC were generally very stable and secure for the organisation.

Cautious and conservative-minded, he was responsible for the sacking of Kenny Everett from Radio 1 in 1970 for making a joke suggesting that the wife of John Peyton, the transport minister in the Conservative government, had only passed her driving test because she had "slipped the examiner a fiver".

In 1979, when Trethowan was Director-General, the BBC governors scuppered a plan to broadcast Michael Parkinson's chat show three nights a week, probably because the idea seemed too populist.

Trethowan's final months at the BBC saw the Thatcher government dissatisfied with what it saw as the corporation's insufficiently patriotic coverage of the Falklands War. From 1987 until his death from motor neurone disease, he was chairman of Thames Television. He was knighted in 1980.

In 1994, when announcing her plans to reduce the dominance of received pronunciation and include more regional accents on Radio 3 and Radio 4, Liz Forgan (who then held Trethowan's old post as managing director of BBC network radio) said that she wanted to move away from the attitude she said he had expressed when he heard a Birmingham accent on BBC radio and said "What is that sound doing on the BBC? Get it off."

References

External links
Oxford Dictionary of National Biography article by Brian Wenham, 'Trethowan, Sir (James) Ian Raley (1922–1990)',  accessed 29 May 2007.

1922 births
1990 deaths
BBC executives
People educated at Christ's Hospital
Neurological disease deaths in England
Deaths from motor neuron disease
Knights Bachelor
Directors-General of the BBC

Ian Trethowan


An Rhynchospora pterochaeta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Rhynchospora pterochaeta in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora pterochaeta


Terry Brown may refer to:

Sports
Terry Brown (football chairman), former chairman of West Ham United football club
Terry Brown (football manager) (born 1952), former manager of AFC Wimbledon
Terry Brown (American football) (born 1947), former NFL player for the Minnesota Vikings
Terence Brown (American football) (born 1986), NFL player for the Miami Dolphins
Terry Brown (soccer) (born 1964), retired American soccer player

Others
Terry Brown (bishop), former Anglican Bishop of Malaita
Terry Brown (record producer), English-Canadian record producer
Terry Brown (museum conservator) (born 1953), American museum conservator-restorer
Terry Brown (Michigan politician) (born 1959), member of the Michigan House of Representatives
Terry Brown (Louisiana politician) (born 1946), member of the Louisiana House of Representatives
Terry M. Brown, Jr. (born 1987), member of the North Carolina House of Representatives
Terry W. Brown (1950–2014), member of the Mississippi Senate

See also
Terence Browne, 9th Marquess of Sligo (1873–1952), Irish peer

Terry Brown


An Symplocarpus in uska genus han Liliopsida. An Symplocarpus in nahilalakip ha familia nga Araceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Symplocarpus

sv:Björnkalla

Symplocarpus


En måneport () er en cirkulær åbning i en havemur, der fungerer som en port for fodgængere, og det er et traditionelt element i kinesisk havearkitektur. Måneporte har mange forskellige spirituelle betydninger for hvert stykke tegl i porten og for selve formen. Det skrånende tag på porten repræsenterer halvmånen i de kinesiske somre og spidserne på teglstenene har talismaner i enden. Kinesiske haver bruges ofte til at vise social klasse og skønhed i forskellige vestlige kulturer.

Kultur i Kina
Gennemgange
Haver

Måneport


"God's Gonna Cut You Down" (também conhecido como "God Almighty's Gonna Cut You Down", "God's Gonna Cut 'Em Down", "Run On" e "Sermon") é uma canção folclórica tradicional americana. Foi gravado pela primeira vez pelo grupo americano Golden Gate Quartet em 1946 e lançado pela primeira vez em 1947 pelos Jubalaires. Desde então, foi gravada em diversos gêneros, incluindo country, folk, rock alternativo, eletrônico e black metal. A letra adverte às pessoas más que eles não podem evitar o juízo final.

Como "God's Gonna Cut You Down", foi interpretada por Odetta no álbum Odetta Sings Ballads and Blues (1956); por Johnny Cash no álbum póstumo American V: A Hundred Highways (2006); Marilyn Manson também usou o título durante um lançamento de um single em 2019. "Run On" foi gravada por Elvis Presley, Tom Jones e The Blind Boys of Alabama. Foi regravada por muitos outros artistas. Uma versão de 1949 por Bill Landford & the Landfordaires foi posteriormente gravada com a canção "Run On" (1999) de Moby.

Versão de Johnny Cash

Em 2003, Johnny Cash gravou uma versão da canção, lançada posteriormente em American V: A Hundred Highways (2006) com um arranjo bem diferente das versões gospel mais conhecidas da música. Em janeiro de 2016, esta versão da música vendeu 672 mil cópias nos Estados Unidos.

O vídeo musical foi feito para esta versão no final de 2006 — três anos após a morte de Cash —, sendo dirigido por Tony Kaye. O vídeo foi filmado inteiramente em preto e branco e apresenta vários artistas, como David Allan Coe, Patricia Arquette, Travis Barker, Peter Blake, Bono, Sheryl Crow, Johnny Depp, Dixie Chicks, Flea, Billy Gibbons, Whoopi Goldberg, Woody Harrelson, Dennis Hopper, Terrence Howard, Jay-Z, Mick Jones, Kid Rock, Anthony Kiedis, Kris Kristofferson, Amy Lee, Tommy Lee, Adam Levine, Shelby Lynne, Chris Martin, Kate Moss, Graham Nash, Iggy Pop, Lisa Marie Presley, Q-Tip, Corinne Bailey Rae, Keith Richards, Chris Rock, Rick Rubin, Patti Smith, Sharon Stone, Justin Timberlake, Kanye West, Brian Wilson e Owen Wilson.

Esta versão apareceu na série da Fox, Gotham, durante o episódio "What the Little Bird Told Him". Como canção de entrada, é usada pelo arremessador do St. Louis Cardinals, Andrew Miller; por Cody Allen, do Los Angeles Angels; e também por Brad Boxberger, do Kansas City Royals. É apresentada na campanha do jogo eletrônico, Battlefield 3 (2011), e uma versão da performance de Cash que foi remixada por Ninja Tracks, usada no trailer de Battlefield 1 (2016).

Parada musical

Ligações externas

Canções gravadas de Johnny Cash
Singles de 2006
Canções gravadas por Marilyn Manson
Singles de 2019
Canções gravadas por Elvis Presley
Canções de música gospel
Canções de 1946

God's Gonna Cut You Down


Pankreatin jest smjesa probavnih enzima iz pankreasa, a dobiva se ekstrakcijom iz svinjskog pankreasa.

Sadržava lipazu, amilazu i proteazu u omjeru 5 : 4 : 3. Lipaza jest enzim koji razgrađuje trigliceride u monogliceride i masne kiseline, amilaza razgrađuje škrob na jednostavnije šećere, dok proteaza razgrađuje proteine. Takav suhi ekstrakt, naravno, ne može se uzimati jednostavno "per os" jer bi pankreatin, koji je i sam protein, bio razgrađen u želucu pod utjecajem pepsina i HCl. Zbog toga je osmišljen poseban oblik: kapsule s minimikropeletama (mikrotablete) obloženima acidorezistentnom ovojnicom. Time se omogućuje jednolično miješanje sa želučanim sadržajem, mikrotablete se ne otapaju u želucu, nego tek kad prijeđu u duodenum koji je alkalan. Takve kapsule koje sadržavaju 150 mg pankreatina primjenjuju se zajedno s obrokom i to sa svakim obrokom tako da se osigurava učinkovita količina enzima dostatnih u probavi hrane. Dakako, osoba se ipak mora pridržavati dijetetskih mjera, jer takvi pripravci nikada ne mogu nadomjestiti prirodno lučenje enzima iz pankreas.

Enzimi

Pankreatin


Wikirank.net (sau WikiRank) este un serviciu Web online pentru evaluarea automată a calității și compararea articolelor din Wikipedia.

Prima mențiune a serviciului în lucrări științifice a fost în 2015. Unul dintre cercetările care descriu rezultatele evaluării calității folosind serviciul WikiRank a fost recunoscut ca fiind una dintre cele mai importante descoperiri ale Wikipedia și ale altor Wikimedia proiecte în 2017-2018

Caracteristica distinctivă a serviciului este că permite evaluarea calității și popularității articolelor Wikipedia cu o scară de la 0 la 100 ca urmare a calculului sintezei măsurii. Acest lucru simplifică compararea versiunilor lingvistice ale articolelor, care pot avea diferite scheme de clasificare și standarde de evaluare. Pentru a obține grade de calitate și popularitate, WikiRank folosește diferite măsuri normalizate importante ca lungime de text, număr de referințe, secțiuni, imagini, număr de vizite și altele

La început, serviciul a permis compararea calității articolelor în 7 versiuni lingvistice. Acum, serviciul poate evalua articole în mai mult de 50 de ediții lingvistice ale Wikipedia. În viitor, se intenționează să se includă noi măsuri pentru evaluarea calității, inclusiv semnalele sociale din surse sociale (cum ar fi Facebook, Twitter, Reddit, VKontakte, LinkedIn), referințe folosind motoarele de căutare (de exemplu Google, Bing, Baidu, Yandex și altele).

WikiRank este folosit și în scopuri didactice în diferite instituții de învățământ superior (cum ar fi Universitatea din Varșovia).

Rezultate obținute de WikiRank folosite în evaluarea calității infoboxes.

Note

Legături externe
 WikiRank RO - Evaluarea de calitate și popularitate a Wikipedia românească

Site-uri web

WikiRank


Rhodophiala, rod jednosupnica iz porodice zvanikovki. Pripadaju mu dvadesetak južnoameričkih vrsta lukovičastih geofita, iz Bolivije, Čilea, Argentine i južnog Brazila

Vrste

 Rhodophiala advena Ker Gawl.) Traub
 Rhodophiala ananuca Phil.) Traub
 Rhodophiala andicola Poepp.) Traub
 Rhodophiala andina Phil.
 Rhodophiala araucana Phil.) Traub
 Rhodophiala bagnoldii Herb.) Traub
 Rhodophiala bakeri Phil.) Traub
 Rhodophiala berteroana Phil.) Traub
 Rhodophiala bifida Herb.) Traub
 Rhodophiala biflora Phil.
 Rhodophiala chilensis L'Hér.) Traub
 Rhodophiala colonum Phil.) Traub
 Rhodophiala consobrina Phil.) Traub
 Rhodophiala flava Phil.) Traub
 Rhodophiala fulgens Hook.f.) Traub
 Rhodophiala gilliesiana Herb.) ined.
 Rhodophiala lineata Phil.) Traub
 Rhodophiala maculata L'Hér.) Ravenna
 Rhodophiala moelleri Phil.) Traub
 Rhodophiala montana Phil.) Traub
 Rhodophiala phycelloides Herb.) Hunz.
 Rhodophiala popetana Phil.) Traub
 Rhodophiala pratensis Poepp.) Traub
 Rhodophiala rhodolirion Baker) Traub
 Rhodophiala rosea Sweet) Traub
 Rhodophiala splendens Renjifo) Traub
 Rhodophiala tiltilensis Traub & Moldenke) Traub

Sinonimi
 Bathya Ravenna
 Myostemma Salisb.
 Rhodolirium Phil.

Izvori

Amaryllidoideae

Rhodophiala


Ved ydre enheder, også kaldet perifere enheder, forstås en lang række enheder, der kan kobles til en computer, således at der kan overføres data mellem computeren og disse enheder.

Nogle ydre enheder har, især førhen, slet ikke været koblet op til selve computeren. Det har været udstyr til indtastning af data eller programkode, der har kunnet ske fra et tastatur direkte på hulkort eller hulstrimmel. Ligeledes har man haft maskiner, der kunne sortere hulkort eller foretage en udskrift ud fra oplysninger på f.eks. et magnetbånd. Derved har man aflastet den på det tidspunkt meget kostbare computer.

Eksempler på ydre enheder
 Dataterminal
 Harddisk
 Båndstation
 Printer
 Plotter
 Hulkortlæser
 Hulkorthuller
 Hulstrimmellæser
 Hulstrimmelhuller (punch)

Datalogi

Ydre enhed


Hidrazinele reprezintă o clasă de compuși organici cu grupă funcțională comună, alcătuită dintr-un atom de azot legat covalent de un alt atom de azot, iar unul dintre atomi conține o grupă acil. Structura generală a unei hidrazide este E(=O)-NR-NR2, unde R reprezintă de obicei atomi de hidrogen. Sunt derivate de la hidrazine, prin reacții de acilare.

Clasificarea hidrazidelor se face după atomul atașat de oxigen: carbohidrazide (R-C(=O)-NH-NH2), sulfonohidrazide (R-S(=O)2-NH-NH2) și dihidrazide fosfonice (R-P(=O)(-NH-NH2)2.

Obținere
Hidrazidele se obțin prin reacții de acilare ale hidrazinelor:

R-NH-NH2 + R-C(=O)-X → R-C(=O)-NH-NH2 + HX

Vezi și
 Hidrazină

Referințe

Grupe funcționale

Hidrazidă


este un club japonez de fotbal profesionist, care joacă în prezent în J1 League. Echipa este situată în Kobe, Prefectura Hyōgo. Stadionul local este Kobe Wing Stadium, în Hyōgo-ku, deși unele meciuri de acasă sunt jucate pe Kobe Universiada Memorial Stadium din Suma-ku.

Istorie
Clubul a fost înființat ca o echipă semi-profesională a firmei de oțeluri Kawasaki în 1966, aflată în Kurashiki, în Prefectura Okayama. A obținut promovarea în prima divizie a JSL în 1986 și a rămas acolo până la restructurarea campionatul devenind JFL.

În 1994, orașul Kobe a ajuns la un acord cu Kawasaki Steel pentru a muta echipamentul în orașul său și, astfel, a început o cursă pentru a lupta pentru o echipă profesionistă. A fost redenumită Vissel Kobe, care este o combinație a cuvintelor de victorie și vas cu referire la istoria orașului Kobe ca oraș portuar, și a fost susținută de compania Daiei ca sponsor principal. În 1996, obțin promovarea pentru a debuta în J League 1997.

Timpul său în campionat nu a fost prea bun și, după coborârea sa în Divizia 2 a Ligii J., a început să piardă sponsorii. În 2003, echipa a fost la un pas de faliment, dar a fost vândută unui grup de investiții care deține și portalul de vânzări Rakuten. După ce a făcut mai multe investiții și chiar a schimbat culorile echipamentului (care anterior era albinegro) a promovat în 2006.

Stadion
Joacă meciurile de acasă pe stadionul Home's Stadium Kobe, cu o capacitate de 30,132 spectatori și iarbă naturală.

Lotul actual

Antrenori

Referințe

Legături externe

 Vissel Kobe Official Web Site

Cluburi japoneze de fotbal
Fondări în 1966

Vissel Kobe


Mads Johan Buch Linnemann () a fost un ofițer și inventator danez.

Biografie
Era fiu lui Johan Henrik Linnemann (1790-1857) și Madsine Johanne f. Buch (1794-1876). A fugit în mai 1848 ca voluntar în Armata Daneză și a absolvit pe 26 Octombrie 1849. El a fost primul locotenent al anului 1861 ce a participat în calitate de adjutant în cadrul Regimentului 4 Danez în războiul din 1864, deși în timpul bătăliei de la Als a fost maior într-o companie militară.

Inventator
Linnemann a inventat o cazma cu care putea să sape în nisip astfel încât aceasta putea servi tot odată și ca ferăstrău și tigaie pentru gătit. Numit în 1867 căpitan la Batalionul 7 Danez, a primit în anul 1869 un brevet asupra invenției sale și lopata a fost introdusă ca echipament obligatoriu pentru infanterie în septembrie 1870. În 1871 a dorit să-și mărească piața de desfacere, astfel încât s-a dus la Viena unde a înființat o fabrică de lopeți de infanterie și pe urmă a luat un brevet de invenție pentru mai multe state. Germania și Franța nu recunoașteau brevetul, deși achiziționau instrumentul de la el. În timpul Războiului Balcanic din 1877-1978, când cazmaua a fost utilizată și de către români, inventatorul a fost decorat, în timp ce rușii l-au plătit cu 30.000 de ruble și, în același timp, au dispus să producă 60.000 de exemplare.

În 1876 a intrat din nou în producție de lopeți de infanterie. În anul 1882 s-a mutat la Copenhaga și a murit la 24 iunie 1889. El a rămas necăsătorit. În 1864, a devenit un Cavaler de Dannebrog și în 1879 a fost decorat cu Fortjenstmedaljen.

Este înmormântat la Trellenäs, Suedia.

Note

 Peter Nieuwenhuis, "Johan Anderson", în: C. F. Bricka (ed.), Dansk Biografisk Lexikon,  Copenhaga: Gyldendal 1887-1905.

Danezi din secolul al XIX-lea
Decese în 1889
Nașteri în 1830
Inventatori danezi

Johan Linnemann (ofițer)


رأس كنايس أو راس كنائس أو رأس الكنائس أو رأس الحكمة، هي منطقة ساحلية تقع شرق مرسي مطروح في شمال غرب مصر علي ساحل البحر الأبيض المتوسط.

المنطقة تعتبر شاطئا سياحيا بالأساس كما تكثر بها أعمال التنقيب عن النفط.

مراجع

محافظة مطروح

رأس كنايس


Taraxacum alaskanum, vrsta maslačka raširenog po sjveroistočnoj Rusiji i sjeverozapadnoj Sjevernoj Americi (Yukon, Aljaska, Kamčatka, Kurilski otoci, Magadanska oblast). Vrsta je opisana 1901, a pripada sekciji Arctica.

Sinonimi
 Taraxacum kamtchaticum Dahlst.
 Taraxacum pseudokamtschaticum Jurtzev

Izvori

Maslačak
Flora Altaja (regija)
Flora Krasnojarskog kraja
Flora Republike Tuva
Flora Magadanske oblasti
Flora Aljaske
Flora Yukona

Taraxacum alaskanum


Yenimurat, Adana ilinin Karataş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı, 1917 yılı kayıtlarında Ganime Bucağı olarak geçmektedir. Daha önceleri Nalkulak köyüne bağlı bir mahalle iken, 6 Haziran 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Adana il merkezine 65 km, Karataş ilçe merkezine 68 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Karataş'ın mahalleleri

Yenimurat, Karataş


Allison & Lillia japanska je anime televizijska serija, adaptacija romana Alison i Lillia i Treize. Anime je napravila i animirala animatorska kuća Madhouse, a redatelj je Masayoshi Nishida. Anime je pušten u eter u Japanu između 3. travnja i 2. listopada 2008. godine, i traje 26 epizoda. Prva polovica anime-a pokriva Allison roman, a druga polovica pokriva Lillia i Treize roman.

Priča
Prvih 13 epizoda prati priču romana Allison, a drugi dio (također 13 epizoda) prati roman Lillia i Treize. Allison & Lillia je u svijetu koji ima jedan kontinent kojeg rijeka Lutoni i Središnje planine dijele na dva dijela. Zbog geografije, dvije kulture su se razvile na obje strane rijeke. Istočna je regija službeno poznata kao Roxcheanuk Konfederacija, ali je najčešće zvana Roxche (ロクシェ Rokushe, hrv. - Rokuše). Ta je regija sastavljena od 16 država koje govore isti jezik. Zapadna regija je službeno zvana Ujedinjeno Kraljevstvo Bezel Iltoa, ali je među narodom zvana Sou Beil (スー・ベー・イル Sū Bē Iru). Regija je nastala od 2 kraljevstva Bezel i Iltoa koje zajedno vladaju nad nekoliko manjih kraljevstva. Svi u zapadnoj regiji pričaju istim jezikom, ali ne istim kao i "Istočnjaci".

Priča započinje u ljeto 3287. godine, prema kalendaru fikcijskoj svijeta. Do sada, dvije strane su ratovale veći dio svoje povijesti, s najnovijim ratom koji je započeo prije 35 godina. Primirje je potpisano nakon 5 godina ratovanja i u to vrijeme se dogodio samo jedan veći vojni konflikt radi čega je stvorena tampon-zona od 30 kilometara niz svake strane Lutoni rijeke.
Svjetska industrija i tehnologija jednaka je otprilike onoj iz 1930-ih.

Prva polovica priče prati Allison Whittington, mladu plavokosu pilotkinju Roxche zračnih snaga. Ona je iskusna pilotkinja u letenju s dvokrilcima. Na početku priče posjećuje svog prijatelja Wil Schultza (puno ime mu je Wilhelm) tijekom njegovih ljetnih praznika u Rowe Sneyum školskom domu. Wil, koji živi u Roxcheu, uživa čitati knjige, ima fotografsko pamćenje i dobar je strijelac. Njih dvoje se uključe u tri različite avanture tijekom razdoblja od jedne godine, gdje upoznaju nove ljude i osnuju važne veze.

Druga polovica priče počinje oko petnaest godina nakon završetka prve polovice. Priča prati Lillianne Aicasia Corazón Whittington Schultz, ili kratko Lilliu. Ona je kćer Allison i Wila. Wil je u ovom trenutku preuzeo novi identitet, Travas, i radi kao veleposlanik Sou Beila, iako još uvijek u tajnosti izlazi s Allison. Lillianin pratilac je njezin prijatelj iz djetinjstva Treize, sin Carr Benedicta i Fione. Treize ima sestru blizanku Merielle. Lillijina i Treizova avantura počinje tijekom njezinih ljetnih praznika.

Glazba
Dvije pjesme se koriste za anime; jedna za početak i jedna za kraj epizode. Tema s početka se zove "Tameiki no Hashi", a završna tema "Sayonara no Omajinai". Oba su singla objavljena 25. lipnja 2008.

Popis literature

Manga i anime

Allison & Lillia


Pyramimonadaceae, porodica zelenih algi u redu Pyramimonadales. Pripada joj šezdesetak vrsta (67) u 12 rodova.

Rodovi
 Angulomonas Skvortzov, 2
 Coccopterum P.C.Silva, 1
 Cymbomonas J.Schiller, 3
 Halosphaera F.Schmitz, 4
 Kuzminia B.V.Skvortzov, 1
 Paracrassosphaera Rudavskaja, 2
 Pocillomonas Steinecke, 1
 Prasinochloris Belcher, 1
 Protoaceromonas Skvortzov, 2
 Protochroomonas Skvortzov, 1
 Pyramimonas Schmarda, 48
 Trichloridella P.C.Silva, 1

Izvori

Pyramimonadales

Pyramimonadaceae


Helen Fay Crocker Carson (Montevideo, 2 de agosto de 1914 – Montevideo, 16 de setiembre de 1983) fue una golfista uruguaya que se destacó por haber sido la primera no estadounidense en ganar uno de los torneos mayores de golf profesional, el Abierto de Estados Unidos de 1955. Más tarde ganó el Titleholders Championship de 1960; sus dos títulos la colocan junto con la mexicana Lorena Ochoa como la latinoamericana más exitosa en torneos mayores. Asimismo, finalizó segunda en solitario en el Campeonato de la LPGA de 1958, y compartió el segundo lugar en el Abierto del Oeste de 1955.

Hija de padre y madre golfistas, se inició en el golf a la edad de 6 años en la cancha del Club de Golf del Cerro. En su juventud, actuó con éxito en torneos femeninos en Uruguay, el primero de los cuales obtuvo a la edad de 16 años, pero también en Argentina, donde ganaría el Campeonato Argentino de Aficionadas 18 veces.

Consiguió acceder a disputar el Abierto Ciudad de Montevideo de 1938 en la categoría de caballeros, y ganó el certamen. Tras ello, compitió en el Abierto de Estados Unidos de 1939. Durante la década de 1940 y principios de 1950, compitió esporádicamente en Estados Unidos, y llegó a la final del Campeonato Amateur en dos oportunidades.

En 1954, decidió convertirse en golfista profesional de la LPGA, la gira femenina más importante del mundo. Logró 11 victorias en la gira, que la dejan empatada en 44º en la lista histórica y segunda latinoamericana detrás de Ochoa, y 21 segundos puestos. En 1955 resultó tercera en la lista de ganancias con tres triunfos, y la Asociación de Cronistas de Golf de Estados Unidos la nombró Jugadora Profesional del Año. En 1956 y 1957 ganó dos torneos y quedó cuarta y segunda en el clasificador final.

Tras su retiro, se desempeñó como profesora en el Club de Golf de Montevideo. Asimismo, fue entrenadora de la selección femenina que triunfó en la Copa Los Andes de 1960.

Se distinguía de otras golfistas por entrenar constantemente. Su condición física hacía que algunas golfistas la llamaran despectivamente "El Toro".

Palmarés
1955: Abierto de Estados Unidos, Abierto Serbin, Abierto Wolverine.
1956: Abierto de Miami Beach, Abierto de St. Louis.
1957: Abierto Serbin, Triangle Round Robin, Hot Springs 4-Ball (con Marilynn Smith; no válido para el LPGA Tour).
1958: Abierto de Havana, Abierto de Waterloo.
1960: Titleholders Championship, Abierto de Lake Worth.

Referencias

Enlaces externos
 Fay Crocker  - Brent Kelley, About.com (en inglés)
 "Se cumplen 55 años del gran triunfo logrado por la uruguaya inolvidable Fay Crocker en el Abierto de los Estados Unidos", Semanario Búsqueda, 8 de julio de 2010.
 "Fay Crocker homenajeada por la Junta Departamental de Montevideo", Semanario Búsqueda, 23 de diciembre de 2010.

Golfistas femeninas
Golfistas de Uruguay
Sepultados en el Cementerio Británico de Montevideo
Premio Charrúa
Nacidos en Montevideo
Fallecidos en Montevideo

Fay Crocker


Tuzla Gölü şu anlamlara gelebilir:

 Palas Tuzla Gölü, Kayseri'nin Sarıoğlan ilçesinde bulunan bir göl.
 Kâmil Abduş Gölü, İstanbul'un Tuzla ilçesi kıyısında bulunan bir lagün gölü.
 Tuzla Gölü, Adana'da bir göl

Tuzla Gölü


2016 බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් තුන්කොන් තරගාවලිය යනු 2016 ජූනි මාසය තුල බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් හි පැවැත්වෙන එක් දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරගාවලියක් වේ. තුන්කොන් තරගාවලියක් වන එය, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ දකුණු අප්‍රිකාව යන රටවල ජාතික නියෝජන ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් අතර පැවැත්වෙයි. තරග සියලු විදුලි පහන් යටතේ තරග කරනු ඇති අතර එය කැරිබියානු මාලාවක් දිවා රාත්රී තරග ලෙස පැවැත්වීමට සියලු තරග සිදුව තිබේ ප්රථම අවස්ථාව ද මෙය වේ.

සංචිත

ප්රසාද ලකුණු සටහනේ

තරග

1 වන එක්දින

2 වන එක්දින

3 වන එක්දින

4 වන එක්දින

5 එක්දින

6 වැනි එක්දින

7 වැනි එක්දින

8 වැනි ජාත්යන්තර එක්දින

9 වැනි ජාත්යන්තර එක්දින

අවසාන

ආශ්‍රිත

2016 බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් තුන්කොන් ක්‍රිකට් තරගාවලිය


Kampen om Koranen er en oplysningsfilm fra 2005 instrueret af Jesper Zølck og Christina Relsted.

Handling
Kvinderne i Pudukkotai-distriktet i delstaten Tamil Nadu på Indiens sydøst-spids er sure på mændenes fortolkning af koranen, fordi den udelukker dem fra moskeen. Hvad gør kvinderne så? De bygger da deres egen moske, men kan de bare gøre det? Filmens følger en gruppe muslimske kvinders kamp for selvstændighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Indien
Oplysningsfilm fra Danmark

Kampen om Koranen


Olivier Chevallaz, né le  à Lausanne, est une personnalité politique suisse, membre du Parti radical-démocratique (PRD). Il siège au Conseil national de 1991 à 1995.

Biographie
Olivier Chevallaz est le fils du conseiller fédéral Georges-André Chevallaz.

Après avoir passé une maturité commerciale à l'École de commerce de Lausanne, il obtient une licence ès sciences économiques et commerciales de l'Université de Lausanne. Au terme de ses études, il est nommé directeur de l'office du tourisme de Château-d'Œx, puis travaille pour Carlo de Mercurio et pour Swissair-Nestlé Hôtels SA. Dans les années 1980, il enseigne en parallèle à l'École suisse du tourisme de Sierre et à l'École hôtelière de Lausanne.

Parcours politique
Membre du Parti radical-démocratique, il est élu en novembre 1989 à la Municipalité (exécutif) de la ville de Lausanne. La même année, il est candidat à la syndicature de Lausanne, mais n'obtient que  voix, contre  à la socialiste Yvette Jaggi. En novembre 1994, il n'est pas réélu à la Municipalité de la ville de Lausanne. Il est devancé par ses collègues de parti Francis Thévoz et Doris Cohen-Dumani, tous deux nouveaux, alors même qu'il était pressenti par son parti pour revendiquer à nouveau la syndicature. Sa défaite pourrait s'expliquer par le cumul de fonctions, depuis 1991, avec son mandat de conseiller national, par l'engagement antieuropéen de son frère Martin Chevallaz, qui a dirigé la campagne romande contre l'adhésion de la Suisse à l'Espace économique européen, et par un « effet femme » faisant suite à la non-élection de Christiane Brunner au Conseil fédéral et dont aurait bénéficié Doris Cohen-Dumani.

En 1991, il est élu au Conseil national, la chambre basse du parlement suisse. Il est membre de la Commission de la science, de l'éducation et de la culture (CSEC) et de la Commission de l'environnement, de l'aménagement du territoire et de l'énergie (CEATE). En juin 1995, il démissionne du Conseil national et prend la direction de l'Office national suisse du tourisme pour la France, à Paris. Sa collègue de parti Christiane Langenberger lui succède au Conseil national. Il devient ensuite directeur de l'École suisse du tourisme à Sierre.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1946
Personnalité politique vaudoise
Personnalité du Parti radical-démocratique
Conseiller national suisse de la 44e législature
Économiste suisse
Naissance à Lausanne

Olivier Chevallaz


Hibernaculul (din latina hibernaculum = locuință de iarnă) numit și mugure de iarnă, este un mugure metamorfozat și caduc, de formă sferică sau ovală, caracteristic plantelor acvatice, care se formează toamna lateral sau în vârful tulpinii, după care se detașează de plantă, iernează pe fundul bălților, iar primăvara produce noi plante. Hibernaculul este deci un mugure caulinar (adică care se dezvoltă pe tulpină), adaptat structural și funcțional pentru a rezista în timpul iernii. Din el se formează în anul următor o nouă plantă. Se întâlnește la mai multe plantele acvatice: cosor (Ceratophyllum), vioreaua de baltă (Hottonia), iarba broaștelor (Hydrocharis), peniță (Myriophyllum), broscariță (Potamogeton), săgeata apei (Sagittaria), otrățel (Utricularia), cornaci (Trapa natans) etc. Astfel otrățelul de baltă (Utricularia vulgaris) spre toamnă dezvoltă muguri de iarnă (hibernacule) cu ajutorul cărora rezistă pe fundul apelor împotriva intemperiilor iernii. Aceste hibernacule iernează, în primăvara următoare se ridică la suprafața apei și se dezvoltă treptat, formând o nouă plantă. Alt exemplu, la săgeata apei (Sagittaria sagittifolia), în toamnă, spre sfârșitul perioadei de vegetație la extremitatea stolonilor se formează tuberculi de iarnă (hibernaculi) care iernează în nămol, în timp ce planta mamă putrezește. Primăvara tuberculii dau naștere la plante noi. Spre deosebire de hibernacul, turionul (din latina turio = lăstar) este un fragment de ramură cu muguri, rădăcini și frunze modificate, adaptate pentru a rezista pe timpul iernii, în special la plantele acvatice, aspect întâlnit la broscariță (Potamogeton crispus), otrățel (Utricularia vulgaris) etc. Mai mulți autori consideră turionul și hibernacul ca sinonime.

Note

Morfologia plantelor

Hibernacul


Drumul către Ninja: Naruto Filmul al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe seria manga Naruto de Masashi Kishimoto. Drumul către Ninja: Naruto Filmul din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a avut premiera pe data de 28 iulie 2012 la cinema în Japonia.

Povestea

Zece ani în urmă, o fiară demon gigantică cunoscută sub numele de Vulpea cu Nouă Cozi a fost eliberată din Jinchuriki-ul său printr-un Shinobi necunoscut ce poartă o mască. Satul Frunzei a fost aproape de distrugere de atacul lui Nouă Cozi, dar satul a fost salvat de către liderul său. Minato Namikaze și soția lui Kushina Uzumaki, ea care a fost Jinchuriki-ul demonului. În momentul în care Minato Namikaze a sigilat demonul în trupul său și noul lor fiu născut, Naruto Uzumaki. Cu toate acestea, acest act de salvare a satului le-a costat viața lor și au lăsat viitorul lumii ninja în mâinile lui Naruto. Cu demonul vulpe sigilat, lucrurile au continuat în mod normal. Cu toate acestea, pacea satului nu a durat mult timp, pentru Pain, Konan, Itachi Uchiha, Kisame Hoshigaki, Sasori, Deidara, Hidan și Kakuzu, membri ai unui grup de Shinobi temuți numit Akatsuki, atacă Satul Frunzei. Naruto reușește să lanseze restrictiv un contra-atac, dar de ce au apărut acești Shinobi când toți aceștia au fost morți. Misterul rămâne, iar Shinobi sunt lăudați de către familiile lor pentru finalizarea unei astfel de misiuni periculoase. Cu toate acestea, unul dintre ei, care nu a cunoscut niciodată fețele părinților săi, simțindu-se singur, acesta fiind Naruto Uzumaki. În acel moment, dintr-o dată, bărbatul mascat își face apariția în Satul Frunzei. Naruto Uzumaki și Sakura Haruno sunt amândoi atacați de omul misterios.

Referințe

Naruto
Filme din 2012

Drumul către Ninja: Naruto Filmul


Cornelis Drebbel, Cornelius Jacobszoon Drebbel (født 1572 i Alkmaar, Nederlandene, død 7. november 1633 i London) var en nederlandsk opfinder og naturforsker. Drebbel var den første, som konstruerede en ubåd, som kunne sejle neddykket under vandets overflade. Ubåden tog sig frem med hjælp af tolv årer langs Themsen på ca 5 meters dybde. Dette skete i 1624, men allerede i 1400-tallet havde Leonardo Da Vinci lavet tegninger til en undervandsbåd, som dog efter hvad man ved ikke blev udført.

I 1621 udviklede Drebbel et af de første mikroskoper (om ikke det første), hans havde to konvekse linser. Hans mikroskop blev et fremskridt: i 1624 sendte Galileo et Drebbel-mikroskop til Federico Cesi (1585–1630), en rig mand i Rom, som skrev en bog, "Apiarum", om bier. Uden mikroskopet havde bogen ikke kunnet indeholde så megen ny kundskab.

Drebbel var tillige forfatter og skrev "Een kort Tractaet van de Natuere der Elementen" - En kort traktat om elementernes natur. Hans eksperimenter inden for kemi var til tider fremgangsrige. Et eksempel er den kemiske termostat, som anvendtes til at regulere temperaturen i en primitiv ægklækningsmaskine.

Inden for populærkulturen er han blevet gengivet en række gange som en vanvittig middelalderlig opfinder med opfindelser langt forud for sin tid.

Opfindere fra Nederlandene

Cornelis Drebbel


Maksym Kryvonis (en ), né vers 1600 à Vilchana et mort en  à Zamość) est un chef cosaque ukrainien du régiment de Lyssianka et commandant des cosaques zaporogues au début du soulèvement de Khmelnytsky.

Présentation

Il existe peu d'informations biographiques fiables sur Maksym Kryvonis.

Il est initialement un proche confident du Hetman Bohdan Khmelnytsky mais les deux chefs cosaques se brouillent par la suite.

Kryvonis dirige le mouvement des paysans ukrainiens, des cosaques et des pauvres des villes dans la région de Bratslav, en Podolie et en Volhynie. Il joue un rôle important lors de la bataille de Korsoun en 1648, de la bataille de Starokostiantyniv et de la bataille de Pyliavtsi et ses troupes s'emparent également de la forteresse du Haut Château lors du siège de Lvov. La défaite polonaise du reproche beaucoup(?). Chef militaire talentueux, il est nommé en 1648 hetman de quatre régiments : Lisyansky, Korsunsky, Belotserkovsky et Umansky.

Sous son commandement, la population juive est torturée et massacrée par les cosaques notamment à Polonne en juillet 1648 et après la prise du Château de Kremenets en octobre 1648.

Il meurt, probablement de la peste, au début du siège de Zamość en novembre 1648.

Mémoire
Considéré comme un héros national d'Ukraine, en 1998, une statue équestre des héros de la guerre de libération du peuple ukrainien est érigée dans la ville de Jovti Vody (oblast de Dnipropetrovsk) en sa mémoire et celle des chefs cosaques Bohdan Khmelnytsky et Ivan Bohun. Des rues de grandes villes ukrainiennes portent son nom, notamment à Kiev, Lviv, Ternopil, Krivoy Rog, ou dans la ville de Lubny (oblast de Poltava).

Néanmoins, comme Kryvonis, avec Khmelnytsky et leurs troupes, est souvent accusé du génocide systématique des Juifs en 1648-49 et d'avoir commis de nombreuses violences et atrocités sur les populations juives lors du soulèvement de Khmelnysky, l'archevêque Jonathan de Tulchinsky et Bratslav de l'Église orthodoxe ukrainienne du Patriarcat de Moscou accuse en 2010 l'armée cosaque de Bohdan Khmelnytsky de nettoyage ethnique et du meurtre délibéré de milliers de Juifs dans la rive droite de l'Ukraine, et les mêmes accusations sont répétées en 2018 par le Premier ministre polonais Mateusz Morawiecki, qui place Khmelnytsky parmi ceux qui ont commis les plus grands crimes contre le peuple juif, en le comparant à Hitler.

Dans l'histoire juive, Kryvonis est considéré comme un grand oppresseur, cruel et sans pitié, c'est pourquoi il est mentionné dans toutes les chroniques décrivant les atrocités du soulèvement cosaque de Khmelnisky, et il est demandé dans Yeven Mesulah du  « que son nom soit effacé ».

Notes et références

Liens externes

Cosaques d'Ukraine
Histoire de l'Ukraine
Décès en novembre 1648
Personnalité du soulèvement de Khmelnytsky

Maksym Kryvonis


Akodia es una localidad de la India en el distrito de Shajapur, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 461  a 102 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 12 391 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Akodia


Sáttmáli Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins er alþjóðlegur sáttmáli sem tryggir börnum innan lögsögu aðildarríkjanna tiltekin mannréttindi sem kveðið er á um í texta samningsins. Samningurinn var samþykktur af allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna þann 20. nóvember árið 1989.

Ísland undirritaði sáttmálann þann 26. janúar árið 1990 og fullgilti hann þann 28. október 1992. Sáttmálinn var síðan lögfestur af Alþingi árið 2013 með lögum 19/2013 um samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins.

Barnaréttarnefnd Sameinuðu þjóðanna, sem hefur höfuðstöðvar í Genf, hefur eftirlit með framkvæmd samningsins. Aðildarríkjum ber að veita nefndinni reglulegar skýrslur um framkvæmd sáttmálans sem nefndin fer síðan yfir og aflar frekari upplýsinga um frammistöðu viðkomandi ríkis. Upplýsinga er meðal annars aflað frá óháðum félaga- og mannréttindasamtökum. Umboðsmaður barna sendir Barnaréttarnefndinni skýrslu fyrir hönd Íslands.

Tilvísanir

Tenglar
 Barnasáttmálinn í fullri lengd á íslensku
 Heimasíða Barnasáttmálans á íslensku
 Lög um samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins á heimasíðu Alþingis.

Sáttmálar Sameinuðu þjóðanna

Barnasáttmáli Sameinuðu þjóðanna


Baudenkmäler

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

!Bahnhofsviertel
Wikipedia:Liste
Regensburg-Bahnhofsviertel

Liste der Baudenkmäler in Regensburg-Bahnhofsviertel


මෙම ලැයිස්තුවෙහි සඳහන් වන්නේ ලෝකයේ විවිධ රටවල්වල අන්තර් පළාත් විස්සයි20 ක්‍රිකට් තරගාවලි පිළිබඳවයි.

අප‍්‍රිකානු රටවල්

කෙන්යාව
ජාතික එලයිට් ලීග් විස්සයි20 තරගාවලිය (2008)
නැගෙනහිර අප්‍රිකානු ප්‍රීමියර් ලීග් තරගාවලිය (2011–මේ දක්වා) - උගන්ඩාවෙන් කණ්ඩායම් දෙකක්ද සහභාගිවේ  Zimbabwe
Metropolitan Bank Twenty20 (2007–2008)
Stanbic Bank 20 Series (2009–2012)
Domestic Twenty20 Competition (2016-present)

  South Africa
Standard Bank Pro 20 Series (2003–2011)
MiWay T20 Challenge (2011/12)
Ram Slam T20 Challenge (2012–present)
CSA T20 Challenge (2016/17)
CSA Provincial Twenty20 (2011–2016)
CSA Provincial Women's Twenty20 Cup (2015/16)
Africa T20 Cup (2015–2016) - included thirteen provincial teams from South Africa, a development team from Zimbabwe, and two national teams Kenya and Namibia
T20 Global League (2018-present) - Franchise League

 Americas
  Brazil
Brazil T20 Championship (2015-present)

  Canada
CIBC National Cricket League (2005-present)
Global T20 Canada (2018-present)

  United States
American Twenty20 Championship (2011-present)

  West Indies (Caribbean)
Stanford 20/20 (2006-2008)
Stanford Super Series (2008) - included teams from England and West Indies
Caribbean Twenty20 (2010-2013)
Caribbean Premier League (2013-present) - franchise league

Asia

Afghanistan
Etisalat Sixes T20 Tournament (2013)
AWCC T20 Cup (2015)
Shpagiza Cricket League (2013-present) - franchise league

Bangladesh
National Cricket League Twenty20 (2010)
Victory Day T20 Cup (2013-2015)
Bangladesh Premier League (2012-present) - franchise league

Hong Kong
Hong Kong T20 Blitz (2016-present)

India
Indian Premier League (2008-present) - franchise league
Syed Mushtaq Ali Trophy : Inter-State T20 Championship (2009-present)
Karnataka Premier League (2009-present)
Tamil Nadu Premier League (2016-present)
Rajwada Cricket League (2016)
Haryana Premier League (2017)
Saurashtra Premier League (2017-present)
Inter-State Women's T20 Championship (2009-present)

Nepal
 Everest Premier League (2017-present) - Franchise League
 Prime Minister Cup

Malaysia
MCA T20 Championship (2014-present)

Pakistan
National T20 Cup (2004-present)
Ramadan T20 Cup (2013)
Haier Super 8 T20 Cup (2015-present)
Pakistan Super League (2016-present) - franchise league

Sri Lanka
Twenty20 Tournament (2004-2016)
Sri Lanka Premier League (2012)
Inter-Provincial Twenty20 (2014-2016)
Lankan Premier League (2018-present)

United Arab Emirates
Masters Champions League (2016) - franchise league for retired players

Europe

England and  Wales
Twenty20 Cup (2003–2009)
Friends Life t20 (2010–2013)
Natwest T20 Blast (2014-2017)
Women's Cricket Super League (2016-present) - franchise league
Vitality T20 Blast (2018-present)

Netherlands
Dutch Twenty20 Cup (2007-present)

Scotland
Murgitroyd Twenty20 (2008-2016)
Regional Pro Series (2016)

Scotland &  Netherlands
North Sea Pro Series (2014-2015)

Ireland
Inter-Provincial Trophy (2013-present)

East Asia Pacific

Australia
KFC Twenty20 Big Bash (2005-2011)
Big Bash League (2011-present) - franchise league
Australian Women's Twenty20 Cup (2007-2015)
Women's Big Bash League (2015-present) - franchise league

New Zealand
New Zealand Cricket Men's Twenty20 Competition (2015-16)
State Twenty20 (2006-2009)
HRV Cup (2009-2014)
Georgie Pie Super Smash (2014-2016) - franchise league
McDonald's Super Smash (2016-17) - franchise league
Burger King Super Smash (2017-present) - franchise league
New Zealand Cricket Women's Twenty20 Championship

International
International 20:20 Club Championship - only in 2005, hosted by Leicestershire County Cricket Club in England
Champions League Twenty20
Cricket All-Stars

ආශ්‍රිත

දේශීය විස්සයි20 ක්‍රිකට් තරගාවලි ලැයිස්තුව


Carole Hughes est un nom pouvant désigner :

 Carol Hughes (1910-1995), actrice américaine ;
 Carol Hughes (née en 1958), femme politique canadienne en Ontario ;
  (née en 1961), auteure britannique pour enfants ;
 Carol Hughes, veuve du poète anglais Ted Hughes.

Voir aussi

Hughes, Carol

Carol Hughes


Des élections municipales partielles ont lieu en 1980 en France.

Bilan

Résultats en nombre de maires

Élections

Cherbourg (Manche)
 Maire sortant : Louis Darinot (PS)
 Maire élu ou réélu : Jean-Pierre Godefroy (PS)

 Contexte : démission du conseiller municipal Patrick Lanéelle (MRG) et remplacement du siège devenu vacant

Manosque (Alpes-de-Haute-Provence)

Savigny-sur-Orge (Essonne)

 Maire sortant : Raymond Brosseau (PCF)
 Maire élu ou réélu : Michel Bockelandt (PCF)

 Contexte : décès du maire et conseiller général Raymond Brosseau et remplacement du siège devenu vacant

Notes et références

Voir aussi

1980
France, municipales
1980 en France

Élections municipales partielles françaises de 1980


Seyhan Kurt, (d. 16 Aralık 1971, Grenoble), Türk - Fransız yazar, sosyolog ve antropolog.

Biyografi
Fransa'nın Grenoble kentinin Bourgoin-Jallieu komününde doğdu. Lyon'da École de Jean Jaurès'te okudu. Fransa'da resim eğitimi, İzmir'de dramaturji ve sanat tarihi dersleri aldı.

1992 ve 1993'te soyut tarzda ve yağlı boya tekniğiyle yaptığı resimleri Mersin Devlet Güzel Sanatlar Galerisi'nde iki kişisel sergide topladı. Fransız Dili ve Edebiyatı, Sosyoloji ve Antropoloji öğrenimi gördü. İtalya ve Yunanistan'da mimarî ve kent kültürü üzerine araştırmalarda bulundu. Ankara Üniversitesi, Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Antropoloji Anabilim dalında yüksek lisans derecesi aldı. 2020 yılında, uzun yıllardır basılmayan Falih Rıfkı Atay'ın İngiltere ve Avrupa gezilerindeki gözlemlerinin siyasal, sosyolojik ve antropolojik analizlerini içeren Taymis Kıyıları (1934) adlı eserinin editörlüğünü üstlendi.

2021 yılında İletişim Yayınları'ndan çıkan Haneden Ev Haline kitabında, "Türk evi" kavramını ele alırken yalnızca mimarinin değil, gündelik pratikler, düzenlemeler ve tüketim olgusunu inceleyen antropoloji ve sosyoloji gibi disiplinlerin de önemli olduğuna dikkat çekmiştir. Çalışmasında Türk sinemasından sözlü kültüre kadar farklı alanlardan yararlanarak disiplinler arası bir yöntem benimsemiştir.

1990 - 2017 yılları arasında yazdığı şiirlerinin bazıları Fransızca, İngilizce, Almanca, Yunanca ve Estoncaya çevrildi. İlhan Berk'in hazırladığı Başlangıçtan Bugüne Beyit-Mısra Antolojisi (Varlık Yayınları, 2003) seçkisinde yer aldı.

Başlıca yapıtları

Araştırma-İnceleme

 Haneden Ev Haline: "Türk Evi"nde Mimari, Düzenleme, Pratik, İstanbul, İletişim Yayınları, 2021.

Şiir
 Kapa Gözlerini (1993)
 Destinos (1995)
 Hüznün Sözyitimleri (1998)
 El İlanı (2002)
 Bizden Geçen Sular (2004)
 Seyyah (2012)
 Herkese ve Hiç Kimseye (2017)

Editörlük yaptığı eser

 Taymis Kıyıları, Falih Rıfkı Atay, Pozitif Yayıncılık, 2020

Hakkında

Tezler
 Alienation of The Individual Due To His Conflict With Modernity : Seyhan Kurt's "Speechlessness", Faculty of Sciences and Humanities, English Language and Literature - Konya,2002, by İ.E.Dagli, Ass. Prof.Dr.Gulbun Onur

Yazılar

 The House: Beyond Residing, On the Book by Seyhan Kurt From Household to Home State: Architecture, Arrangement and Practice in "Turkish House", Ahmet Testici, The Review of Life Studies, Tokyo, 2022
 Seyhan Kurt, Haneden Ev Haline: "Türk Evi"nde Mimari, Düzenleme, Pratik. Kitap değerlendirmesi, Hanife Sümeyye Taşdelen, İnsan & Toplum, 2022.
"Komşunun Tavuğu 6: Haneden Ev Haline", Cem Erciyes, Okumak İyi Gelir, 5 Temmuz 2021
Haneden yuvaya, "yuva"dan dört duvar arasına dönüşen evler, Kerem Gürel, Gazete Pencere Pazar, 25 Nisan 2021
 Sedirden L koltuğa, tandırdan mikrodalga fırına, avludan balkona: değişen ev hayatımız, Yağız Gönüler, Ruhuna Kitap, Mart 2021
 "Haneden Ev Haline: "Türk Evi"nde Mimari, Düzenleme, Pratik" hakkında, Büşra Uyar, Kitaplar, K24, 2021
 Sanatsal Sayıklama ve İmkânın Poetikası, Polat Alpman, Sosyologos S.6, Konya, 2004
Rüzgârın Göğe Savurduğu, Feyza Hepçilingirler, Everest Yayınları, İstanbul, 2008
Cumhuriyet Ankara, 3 Mayıs 2012, s.2, Ankara
Cumhuriyet Kitap Eki, 6 Mayıs 2010,s.35, İstanbul
Seyhan Kurt: Poete Maudit- Bizden Geçen Sular Üstüne bir Deneme, Dr. Hüseyin Pala, Ayraç Dergisi S.15, İstanbul, 2011
 El İlanı, Yasemin Şen, Sabah Gazetesi- Sabah ile Akdeniz,10 Kasım 2005, İstanbul
 Türkçe Günlükleri: 24 Eylül 2007, Feyza Hepçilingirler, Cumhuriyet Gazetesi,  İstanbul,11 Ekim 2007
 Hector Berlioz Sokağı 93 Numara, Ayşe Çetin, Mavi Yeşil S.94, Rize, 2015
 Seyhan Kurt'un Seyyah Kitabı Üzerine, Sincan İstasyonu, S.55, Ankara, 2012
 Ev: İkametten Ötesi, Seyhan Kurt'un Haneden Ev Haline, "Türk Evi"nde Mimari, Düzenleme, Pratik kitabı üzerine, Ahmet Testici, Hece Dergisi, S.314, Şubat, 2023.

Söyleşiler

 Seyhan Kurt: "Bizde evin bitmek bilmeyen 'inşası' ve dönüşümü gündelik hayatın adeta bir parçasıdır.", Havva Yılmaz, Bisavblog, 11 Ocak 2022
 "Ev, Zihinsel ve Duygusal İnşası Hiç Bitmeyen Bir Yerdir", Aynur Kulak, Artful Living, 07 Mayıs 2021
 Ev artık yuva değil, bir otel, hapishane – Seyhan Kurt ile söyleşi, İpek İzci, Hürriyet Pazar, 28 Mart 2021
 Haneden Ev Haline: Türk Evi'nde Mimari, Düzenleme, Pratik – Seyhan Kurt ile söyleşi, Işın Eliçin, Medyascope, 21 Mart 2021
 Seyhan Kurt ile Söyleşi, Prof.Dr. Mehmet Tekin, Ayraç Dergisi S.19, İstanbul, 2011
 Seyhan Kurt'la Hüznün Sözyitimleri ve Modern Dünyanın Ahlakı Üstüne, Dr.Ahmet Gögercin, Kurgu Düşün Sanat Edebiyat S.10, Mart-Nisan, 2012, Ankara
 Seyhan Kurt'la Söyleşi, Ertuğrul Rast, Üçüncü Mevki, S.4, Ankara, Eylül 2012

Kaynakça

Dış bağlantılar
https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/tezSorguSonucYeni.jsp
https://www.galerisoyut.com.tr/mahmut-ozdemir-2019/#basin-bulteni-tab
https://web.archive.org/web/20080720162937/http://www.bonjourlafrance.net/france-city/grenoble-france/grenoble.htm
 https://web.archive.org/web/20160303223849/http://www.pen.org.tr/en/uyeler/seyhan.kurt
 http://jeunespop38grenoble.over-blog.net/article-10648023-6.html
 http://mersin-targovishte.blogspot.com/2007_10_01_archive.html
https://www.erzincannostalji.com/2017/01/16/erzincan-icin-prelud-seyhan-kurt/
https://iletisim.com.tr/kitap/haneden-ev-haline/10001
https://medyascope.tv/2021/03/21/haneden-ev-haline-turk-evinde-mimari-duzenleme-pratik-seyhan-kurt-ile-soylesi/
https://www.hurriyet.com.tr/kelebek/hurriyet-pazar/ev-artik-yuva-degil-bir-otel-hapishane-41773472
https://t24.com.tr/k24/kitap/haneden-ev-haline-turk-evi-nde-mimari-duzenleme-pratik,585
https://www.gazetepencere.com/gzt-pencere-pazar-10

Türk sosyologlar
Türk yazarlar
Selçuk Üniversitesinde öğrenim görenler
Türk asıllı Fransızlar
Yaşayan insanlar
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde öğrenim görenler
Türk antropologlar
Fransız antropologlar

Seyhan Kurt


Pound Hill is one of 14 neighbourhoods within the town of Crawley in West Sussex, England. Pound Hill is located on the east of Crawley. It is bordered by Three Bridges and Manor Royal to the west and Maidenbower to the south.

It is the largest of the 13 neighbourhoods of Crawley. Until 2004, it was the first one to be split into two wards - Pound Hill North and Pound Hill South. Its boundaries extend north beyond the main built-up area thus making it also the most northerly neighbourhood in the town.

History
Pound Hill was originally a hamlet within the parish of Worth. In 1809 an Act of Parliament created a turnpike between Horley and Balcombe, this road (now called the Balcombe Road) entered the parish from the North and at the top of Pound Hill it turned east and followed the Crawley to Turners Hill road, after a few hundred yards the road then turned south along Church Lane in Worth. The houses and farms around the Pound Hill junction became known as Pound Hill. Due to the close proximity of Worth Church, Pound Hill did not develop into a village. The turnpike was busy and the hill leading down Church Lane became difficult for wheeled vehicles. Church Lane was bypassed when a new road was made directly south from Pound Hill junction to join the old road at the bottom of the hill near Frogshole Farm. A public house the Kings Head became a popular stopping place for coaches between London and Brighton. But by the 1830s the Kings Head had become a private house and most of the coaches used the new turnpike through Crawley.

By 1916 a telephone exchange had been built in Pound Hill.

In the 1920s and 1930s a number of large estates in the area were sold and land became available for development. In Pound Hill 102 houses were built along St Mary's Drive. Although further land was cleared the development in the area was stopped by the Second World War. Post-war further houses were built around St Mary's Drive.

With the creation of Crawley New Town in 1947 the Pound Hill area was proposed as a neighbourhood. It not only included the original area of Pound Hill but all the land between the London-Brighton railway and the Balcombe Road, and south from Crawley Avenue to the Three Bridges-East Grinstead Railway. And later it included the area around Worth church. Work began and building new houses around 1953 and the southern part of Pound Hill was completed in 1956. Development of the northern part continued into the 1970s. Also in the 1970s the area to the east between the Balcombe Road and the M23 motorway was developed and other areas were infilled. In 1981 Pound Hill had 11,617 inhabitants. A school in the area collapsed under the weight of a severe storm that hit Britain on 25 January 1990, but all pupils had been evacuated just minutes before the building collapsed.

Today
Pound Hill has a wide variety of housing from small flats to very large modern houses.

The area of Worth is within the boundaries of Pound Hill; this was official recognition with the renaming of 'Pound Hill South' in 2004 to 'Pound Hill South and Worth'. It is common for signposts to be altered to use the Worth name by local residents.

Leisure

Worth Park Gardens  is a large recreational parkland located within Pound Hill and dates back to 1882. It hosts several listed buildings and is the home of The Crawley Croquet Club.
Public houses in the area include The White Knight, a focus for live entertainment, the Tavern on the Green which is a more family orientated pub and The Hillside which specialises in Pub Food.

Music
Pound Hill was formerly the home of Robert Smith of rock band The Cure.

References
 Elrington, C.R (editor) (1987) The Victoria History of the County of Sussex Oxford University Press.
 Gwynne, Peter. (1990) A History of Crawley (2nd Edition) Philmore.

Neighbourhoods in Crawley

Pound Hill


Comparsa je skupina pjevača, glazbenika i plesača karakterističnih za karnevale na području Španjolske i Južne Amerike. Važan su dio latinoameričke tradicije i kulture, koji se u različitim dijelovima Latinske Amerike pojavljuju u različitim ulogama: negdje samo plešu, negdje i pjevaju i plešu, a negdje plešu uz glazbu i pjevanje. Budući da su skupina umjetnika, vrlo važna je usklađenost i prilagođenost pokreta glazbi ili pjesmi, utoliko kao i nastup svakog pojedinca u skupini. Gotovo uvijek Comparse su žene u dugim, blještavim i šarenim haljinama, dok se u nekim krajevima uz njih pojavljuju i muškarci u narodnoj nošnji.

Najpoznatija pojavljivanja comparasa ona su na karnevalima u Rio de Janeiru, Cádizu, Tenerifeu, Kubi, kao i na Urugvajskom karnevalu, čiji je sastavni dio.

Glavno obilježje comparsa je pjevanje i sviranje na obližnje ritmove i glazbene žanrove država u kojima nastupaju ili djeluju; tako u Urugvaju pležu na zvuke candombea, u Brazilu na ritmove sambe, a u Kubi, otkuda dolaze najpoznatije plesačice, uz zvuke conge i rumbe.

Izvori

Urugvajska kultura
Španjolska glazba
Kubanska kultura
Španjolske turističke atrakcije

Comparsa


Hubert i Ignacije Diviš - braća, češki katolički svećenici, iz redovničke zajednice pijarista, koji su na poziv vojne uprave došli u Bjelovar 1761. godine. Utemeljili su školstvo u Bjelovaru i unaprijedili kulturni i vjernički život grada.

Na poziv vojne uprave, došli su iz Marče kod Kloštar Ivanića u Bjelovar 16. listopada 1761. godine. Već 5. studenog 1761. godine, pijaristi Ignacije i Hubert Diviš otvorili su prvu školu u Bjelovaru. U početku je bilo samo 5 učenika, a nastava se održavala na njemačkom jeziku. Pijaristi su red redovnika Katoličke Crkve koji je 1617. osnovao španjolski svećenik sv. Josip Kalasancije. Riječ je o najstarijoj redovničkoj zajednici posvećenoj obrazovanju, a glavno zanimanje otaca pijarista je poučavanje djece i mladeži, a primarni cilj je besplatno školovanje siromašne djece.

Hubert Diviš, školski nadzornik u Varaždinskom generalatu, utemeljio je 1762. i prvu vojnu glazbu u Bjelovaru. Kao redovnici koji se bave školstvom, otvorili su školu za djecu vojnih časnika, a od 1763. njihovu školu pohađala su i građanska djeca. Uz školstvo i službu kapelnika vojne glazbe, započeli su od 1761. i vjersku djelatnost u kapelici u Bjelovaru, koja je pripadala župi sv. Marije Magdalene u Kapeli. Imali su privremeni smještaj za svoju školu i stanovanje.

Gradnja crkve sv. Terezije Avilske u Bjelovaru započela je 1765. godine, a nakon izgradnje crkve osnovana je nova župa u Bjelovaru, koju je vodio Hubert Diviš od 1772. godine. Od 1772. do 1774. godine, s obje strane crkve sagrađene su prostorije škole i kolegija, koje su vodili pijaristi do 1789. godine, kada ih je ukinuo car Josip II. Nakon njihova odlaska, u Bjelovaru nije bilo redovnika od 1789. godine do 1935. godine, kada su došli prvi franjevci u Bjelovar.

Po njima je nazvana Ulica braće Diviš u Bjelovaru. Hubert Diviš pokopan je unutar kapele sv. Križa u Bjelovaru na groblju sv. Andrije.

Izvori

Češki katolički kler
Česi u Hrvatskoj
Životopisi, Bjelovar

Hubert i Ignacije Diviš


Trevor Misipeka (Nacido el 17 de junio de 1979) es un jugador profesional de Fútbol Americano bajo techo, oriundo de Temecula, California, Estados Unidos. Actualmente juega para el equipo Quad City Steamwheelers en la Liga Arena Football League.

Es ampliamente conocido por su desempeño en los 100 metros planos en el Campeonato Mundial de Atletismo de 2001 en Edmonton, Canadá, representando a Samoa Americana.  Originalmente pensaba competir en lanzamiento de peso, pero la federación Samoana descubrió que habían cambiado las políticas de la IAAF que permitían competir a atletas de pequeños países sin la marca mínima para clasificar, y ahora solo aplicaban para las pruebas de pista y no para las de campo. Al llegar a los campeonatos, la federación Samoana le comunicó con solo dos días de anticipación que debía correr los 100 metros. Debido a su sobrepeso (133kg), no fue sorpresa su último lugar de su serie, registrando un tiempo de 14"28, más de cuatro segundos detrás del ganador Kim Collins. Fue uno de los peores tiempos jamás vistos en un campeonato mundial.

Fue apodado "Trevor la Tortuga" de manera similar a otros atletas que tuvieron popularidad debido a su pobre desempeño, como Eric "La Anguila" Moussambani.

Después de los campeonatos, terminó sus estudios de negocios en la Universidad Bautista de California y regresó al Fútbol Americano bajo techo, jugando para el equipo San Diego Riptide de 2002 a 2005.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil del equipo Steelwheelers

Deportistas de Samoa Americana
Deportistas famosos por su bajo desempeño

Trevor Misipeka


අම්බලන්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, දකුණු පළාතේ,   ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්
ග්‍රාම නිලධාරි කොට්ඨාශ 36 කින් අම්බලන්ගොඩ සමන්විත වෙයි. ඒවා පිළිබඳ දළ සමාලෝචනයක් පහත දැක්වේ.

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කය

අම්බලන්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


Kiel, Almanya'nın kuzeyinde bulunan, Schleswig-Holstein eyaletinin merkezi (1945) şehridir. Kiel Kanalı'nın doğu ucunda, Baltık Denizi'ndeki Kiel Fiyordu'nun (Kieler Förde) her iki yakasında toprakları olan bir liman şehirdir.

Tarihi
10. yüzyıla ait kaynaklarda adı Kyle biçiminde geçer. "Fiyort" ya da "kaynak" anlamına gelen bu kelimenin Anglosakson dilindeki kille'den (gemiler için güvenli yer) türediği sanılmaktadır. 1242'de kurulan belde, ortak bir ticarî savunma anlaşması olan Lübeck Kanunları'nı kabul etti. 1284'te Hansa Birliği'ne katıldı ve 14. yüzyılda yeni ticaret ayrıcalıkları kazandı. 1773'te Danimarka'ya bağlandı. 1814'te burada imzalanan Kiel Antlaşması'yla Danimarka, Norveç'i İsveç'e bıraktı.

1866'da Schleswig-Holstein'ın geri kalan bölümüyle birlikte Prusya'ya geçen şehir, 1871'den sonra deniz üssü olarak önem kazandı. 1917'de eyalet merkezi oldu. 1918'deki devrim, Kielli denizcilerin ayaklanmasıyla başladı. Bu olay, tarihe Kiel İsyanı  olarak geçti.

II. Dünya Savaşı'nda şehir, Müttefik Kuvvetler'ince yoğun biçimde bombalandı. Savaştan sonra yeniden inşa edilirken geniş yeşil alanlara yer verildi. Bu dönemde tamir edilen tarihî binalar arasında yaklaşık 1240'ta yapılmış Nikolaikirche (St. Nikolaus Kilisesi) ile Holstein-Gottorp düklerinin sarayı (y. 1280) sayılabilir; Çar III. Petro, bu sarayda doğmuştur.

II. Dünya Savaşı sırasında Kiel, büyük deniz üsleri ve Alman Reich gemi inşa merkezlerinden biri olarak kaldı. Mahallî sanayii de köle işçiler de çalıştırıldı. Bir deniz limanı olarak ve denizaltılar için üretim merkezi olarak II. Dünya Savaşı sırasında Müttefikler tarafından yoğun şekilde bombalandı. Bombalama yüzünden eski şehrin % 80'den fazlası, Merkezi yerleşim alanlarının % 72'si ve endüstriyel alanlarında % 83'ü yok oldu. Kiel, 23/24 Temmuz 1944 tarihinde RAF tarafından bombalandı ve şehre üç gün su verilmedi; tren ve otobüsler sekiz gün çalıştırılmadı ve bu üç hafta boyunca yemek pişirebilmek için gaz verilmedi. Diğer ağır şekilde bombalanan Alman şehirleri gibi bu şehir de savaştan sonra yeniden inşa edildi.

Eğitim ve kültür

1665'te kurulmuş olan Kiel Christian Albrecht Üniversitesi'nde Dünya ekonomisi üzerine çalışmalarıyla ünlü bir enstitü vardır. Üniversitenin eski binalarının yakınında bir sanat galerisi ile Almanya'nın en eski botanik bahçeleri bulunur. Yeni yapılar arasında da Belediye Tiyatrosu (1907), Belediye Binası (1911), sergi ve kongre salonu Ostseehalle (1950) ve yeni üniversite binaları sayılabilir.

Ekonomi
Kiel Kanalı'nın 1895'te açılmış olan havuzları dışında şehirde çok gelişmiş bir ticarî liman ve yat tesisleri bulunur. Şehrin doğu ve batı kıyıları arasında ulaşım sağlayan feribotlar, çevredeki balıkçı köyleri ile sayfiyelere de sefer yapar. Gemi ve makine yapımı başlıca sanayi kollarıdır. Ayrıca basımevleri, metal işleme tesisleri, bira ve tekstil fabrikaları vardır. Her haziranda düzenlenen Kieler Woche (Kiel Haftası) uluslararası bir yelken yarışı ve kültür şenliğidir. Kiel'in nüfusu, 31 Mart 2007 tarihi itibarıyla 232.398'dir.

Taşımacılık
Kiel, Hamburg, Lübeck, Flensburg ve Danimarka'daki yerlere giden tren istasyonuna sahiptir.

Kiel, Baltık eyaletlerine yolcu ve yük taşıyan denizcilik şirketleri için önemli bir limandır.

Yolcular Kiel'den karşıya aşağıdaki şekilde geçer:
  Göteborg, İsveç (Stena Line, 13½ saat, günlük)
  Oslo, Norveç (Color Line, 19½ saat, günlük)
  Klaipėda, Litvanya (DFDS LISCO, 21 saat, 6 defa her hafta için)
Yükler Kiel'den aşağıdaki şekilde taşınır:
  Sankt-Peterburg, Rusya (DFDS LISCO, haftada iki defa)
  Kaliningrad, Rusya (NSA, her hafta bir sefer)

Ünlü Kielliler

Fahrî hemşerilik beratı verilenler
Kiel kent yönetimi, kronolojik sırada listelenen şu kişilere fahri hemşerilik beratı vermiştir:

 1841: Georg Hanssen
 1843: Christoph Heinrich Pfaff
 1863: Carl von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
 1864: Georg Friedrich Witte
 1893: Christian Kruse
 1894: Werner Kraus
 1899: Klaus Groth
 1902: Friedrich von Esmarch
 1911: Heinrich von Preußen
 1911: Albert Hänel
 1914: Hans von Koester
 1933: Paul von Hindenburg
 1946: Otto Tschadek
 1947: Dr. Max Planck
 1950: Dr. Willy Anschütz
 1954: Prof. Theodor Heuss
 1974: Ida Hinz
 1982: Dr.-Ing. Rudolf Hell
 1996: Otto Schlenzka
 2004: Prof. Dr. h.c. mult. Berthold Beitz

Adolf Hitler ve Erich Raedere verilen fahri hemşerilik beratı 1945'te geri alındı.

Kiel doğumlular

 1728, Peter III., Rus Çarı
 1809, August Ferdinand Howaldt
 1810, Harald Friedrich Nikolaus Ackermann
 1814, Henri Lehmann
 1841, Georg Howaldt
 1844, Hermann Graedener
 1844, Detlev von Liliencron
 1850, Bernhard Howaldt
 1851, Hunold von Ahlefeld
 1852, Hermann Howaldt
 1858, Max Karl Ernst Ludwig Planck
 1859, Ludwig Ahlmann
 1877, Dr. Kurt Gustav Hans Otto Freiherr von Reibnitz
 1890, Karl Peter Röhl
 1893, Andreas Gayk
 1895, Wilhelm Ahlmann
 1897, Bruno Diekmann
 1900, Ernst Busch
 1901, Hermann Andersen
 1903, Hans Söhnker
 1904, Prof. Dr. Theodor Eschenburg
 1905, Bernhard Minetti
 1907, Helmut Lemke
 1909, Harro Schulze-Boysen
 1910, Dr. Lauritz Lauritzen
 1910, August Dietrich Allers
 1912, Carl Friedrich von Weizsäcker
 1912, Lotti Huber
 1913, Sigrid Hunke
 1915, Rudolf Thaut
 1915, Heinz Zahrnt
 1919, Willi Marxsen
 1920, Hans Kock
 1921, Harald Wust
 1922, Jürgen Brandt
 1925, Heinz Reincke
 1925, Tana Schanzara
 1926, Judith Malina
 1928, Dr. Gerhard Stoltenberg
 1928, Oswalt Kolle
 1936, Prof. Dr. Heiner Zieschang
 1948, Birgit Bergen
 1954, Michael Küttner
 1956, Axel Milberg
 1962, Andreas Köpke
 1964, Heike Henkel
 1971, Helge Thun
 1974, Kim Schmitz
 1941, Eric Braeden
Kiel'de Dünya'ya gelmeyen, ancak uzun süre şehirde yaşayıp üretimde bulunmuş ünlüler:

 Adolf Remane
 Alexander Behm
 Berte Bratt
 Carl Loewe
 Claus Harms
 Ferdinand Tönnies
 Gustav Adolf Neuber
 Hans Geiger
 Klaus Groth
 Rötger Feldmann
 Rudolf Hell

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kiel resmî Web sitesi
 Web kameradan Kiel görüntüleri

Almanya'daki liman kentleri
Baltık Denizi'ndeki liman kentleri
Hansa Birliği üyeleri

Kiel


A Ponte Florentino Avidos está localizada no município brasileiro de Colatina, no estado do Espírito Santo. Foi fundada no ano de 1928, ligando o centro da cidade ao bairro São Silvano. O nome da ponte foi uma homenagem ao então governador da época, Florentino Avidos. A obra da ponte foi realizada pelo engenheiro Oscar Machado da Costaque.

A ponte passou por uma recente reforma com início em março 2012 e finalização em 2014, que contou com melhorias como o alargamento das pistas de trânsito e passarela.

Florentino Avidos
Florentino Avidos
Colatina

Fundações no Espírito Santo em 1928

Ponte Florentino Avidos (Colatina)


Dakar bezeichnet:
 Dakar, Hauptstadt des Senegal
 Region Dakar, Region in Westsenegal
 Dakar (Schauspieler) (1921–2004), peruanischer Schauspieler
 Dakar 4x4 Design & Conversions, britischer Automobilhersteller
 Dakar 4x4, Geländewagen
 Dakar, ein israelisches U-Boot, siehe HMS Totem

Siehe auch:
 The real race to Dakar, alternativer Name des Africa Eco Race
 Rallye Dakar
 Prinz Dakkar, ursprünglicher Name von Kapitän Nemo
 Dhaka, Hauptstadt von Bangladesch

Dakar (Begriffsklärung)


An Agrostopoa woodii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soreng, P.M.Peterson ngan Gerrit Davidse. An Agrostopoa woodii in nahilalakip ha genus nga Agrostopoa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostopoa

Agrostopoa woodii


Anjouan (Komorca:Ndzuwani), Afrika ada ülkesi Komorlar'ı oluşturan üç özerk adadan bir tanesi. Adanın başkenti Mutsamudu'dur.

Komor Takımadaları içerisinde yer alan ada Hint Okyanusu'unda bulunmaktadır. Adada 2016 tahmini nüfus sayım sonuçlarına göre 341.539 kişi yaşamaktadır. 424 km² kadar bir yüzölçümü vardır.

Komorlar içerisinde en büyük ikinci ada olan Anjouan diğer ada olan Mohéli ile birlikte 1997 yılında Komorlar'dan ayrılarak bağımsızlıklarını ilan etmiş, Komorlar silahlı kuvvetlerinin ada üzerinde hakimiyet kurması başarı ile sonuçlanmasa da, adaların Fransa ile birleşme istediği de gerçekleşememiştir. 2001 yılında gerçekleştirilen anayasa değişikliği ile Anjouan yeniden Komorlar'ın bir parçası olmayı kabul etmiştir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Anjouan.net  (İngilizce ve Fransızca)

Komorlar'ın adaları
1997'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Anjouan