O cerco de Almeria foi uma tentativa malsucedida de Aragão de capturar a cidade de Almeria do Reino Nacérida de Granada, na atual Espanha, em 1309. Almeria, um porto mediterrâneo no sudeste do reino, foi o alvo inicial dos aragoneses em uma campanha conjunta aragonesa-castelhana destinada à conquista de Granada. As tropas aragonesas lideradas pelo rei  chegaram em 11 de agosto, bloqueando-a e empregando máquinas de cerco. A cidade, liderada pelo governador Abu Maidã Xuaibe e pelo comandante naval Alboácem Arrandai, se preparou para o cerco fortalecendo suas defesas e estocando alimentos. Durante o cerco, ambos os lados trocaram tiros de máquinas de cerco e se envolveram em batalhas de campo e escaramuças com resultados variados. Jaime ordenou vários ataques sem sucesso. Uma coluna de alívio granadina sob o comando de Otomão ibne Abi Alulá chegou nas proximidades em setembro e perseguiu os sitiantes.

A aproximação do inverno e a escassez de suprimentos no acampamento dos sitiantes levaram Jaime II a concordar com uma trégua no final de dezembro. O cerco foi levantado e os aragoneses começaram a se retirar dos territórios granadinos. Como Jaime II não tinha navios suficientes para transportar suas tropas de uma vez, alguns homens foram deixados para trás. Alguns pilharam territórios granadinos e outros foram emboscados ao tentarem viajar para casa sem autorização, resultando em sua captura temporária. O cerco foi visto como uma vitória decisiva para Granada e encerrou o envolvimento militar aragonês no reino pelo resto do reinado de Jaime II. O sultão Nácer fez as pazes com Aragão e Castela em 1310.

Antecedentes

Desde meados do , o Reino Nacérida foi o último Estado muçulmano remanescente na Península Ibérica. Por meio de uma combinação de manobras diplomáticas e militares, conseguiu manter sua independência apesar de estar cercado por dois vizinhos maiores, a Coroa de Castela ao norte e o Império Merínida com sede no Magrebe Ocidental (atual Marrocos). Desde sua fundação na década de 1230, Granada intermitentemente entrou em aliança ou em guerra com qualquer uma dessas potências, ou encorajou-as a lutarem entre si para evitar ser dominada. Na morte de   e na ascensão de  , Granada se aliou a um reino cristão próximo, Aragão, e esteve guerra com Castela. Maomé III finalmente fez as pazes com Castela no tratado de Córdova de 1303 e tornou-se vassalo de Fernando IV de Castela . Aragão fez as pazes com Castela no  de 1304, que também incluiu a paz com Granada como vassalo de Castela. Tendo garantido a paz com as duas maiores potências da Península Ibérica, Granada voltou suas atenções para o Norte da África. Aproveitando a guerra entre os merínidas e o Reino de Tremecém, Maomé III instigou uma rebelião em Ceuta - uma cidade portuária do outro lado do estreito de Gibraltar - contra os merínidas em 1304, e em 1306 enviou uma frota para capturar a cidade dos rebeldes.

Com Ceuta em sua posse, Granada controlava os dois lados do estreito - detinha os portos de Gibraltar e Algeciras no lado europeu do estreito, bem como Málaga e Almeria mais a leste. Este desenvolvimento alienou Aragão, Castela e os merínidas, que começaram todos a fazer planos contra Granada. Castela e Aragão assinaram o Tratado de Alcalá de Henares em 19 de dezembro de 1308, prometendo ajudar-se mutuamente para conseguir a conquista total de Granada e dividir seus territórios entre eles. A Aragão foi prometido um sexto dos territórios granadinos, incluindo a cidade portuária de Almeria, e o resto iria para Castela. Além disso, ambas as potências cristãs também fizeram uma aliança com Abu Arrabi Solimão, que se tornou o sultão merínida em julho de 1308 e queria recuperar Ceuta. O resultado final foi uma aliança tripartite de Castela, Aragão e os merínidas contra Granada, que agora estava isolada e cercada por três inimigos maiores. Enquanto os preparativos para a guerra estavam em andamento, o povo e notáveis de Granada, irritados com o isolamento diplomático, invadiram os palácios de Maomé III e seu vizir Abu Abedalá ibne Aláqueme e destronaram o sultão em favor de seu meio-irmão mais jovem, Nácer em 14 de março de 1309.

Preparação

A preparação naval de Aragão foi notada por Granada e no final de fevereiro de 1309 Maomé III questionou Jaime II de Aragão  sobre o alvo da operação. Jaime II respondeu em 17 de março, garantindo a Granada que era para conquistar a Sardenha. À medida que as tensões aumentaram e os vassalos de Castela começaram a atacar as fronteiras de Granada, o governador de Almeria, , prendeu mercadores castelhanos sediados em sua cidade e confiscou seus bens, enquanto a frota granadina se preparava à guerra. Jaime II e seu aliado  pediram ao papa Clemente V - sem mencionar sua colaboração com os merínidas - que concedesse uma bula da Cruzada e apoio financeiro da Igreja. O papa concedeu a Jaime II dois terços da décima - um décimo das receitas da Igreja, que podem ser coletadas pelo monarca se autorizado pelo papa - para a próxima cruzada contra Granada, e declarou indulgências para aqueles que participaram da guerra.

Para travar a guerra contra Granada, Jaime II levantou um exército de  combatentes, incluindo  cavaleiros e  arqueiros. Também levantou fundos e fortaleceu as defesas do Reino de Valência, seu reino mais próximo de Granada. Seu alvo era Almeria, na costa sudeste e a cerca de 90 milhas (140 quilômetros) da capital. Jaime trouxe uma relíquia de Indalécio, um santo da antiga Urcos, em cujas ruínas acreditava-se que Almeria estivesse. Aragão não tinha fronteira imediata com o reino, por isso uma parte da força foi transportada por mar e outros tiveram que marchar por terra através dos territórios castelhanos e depois das fronteiras Castela-Granada para Almeria através de territórios hostis.

Almeria preparou-se contra um cerco, estocando alimentos, implementando uma ração e fortalecendo suas defesas. Um relato muçulmano enfatizou a importância dos suprimentos de comida, dizendo que "um dos sinais da proteção de Alá aos habitantes da cidade era que grandes quantidades de cevada estavam nos armazéns no início do cerco". O governador, Abu Maidã Xuaibe, e o comandante naval  organizaram a melhoria da defesa. Fortaleceram os muros, fecharam várias brechas e demoliram edifícios externos que poderiam ser usados pelos atacantes.

Cerco

Jaime II e suas forças partiram de Valência em 18 de julho de 1309 e desembarcaram na costa de Almeria em 11 de agosto. Um relato muçulmano enfatizou as roupas ricas e coloridas das forças, e os instrumentos militares tocados por seus músicos. Suas forças incluíam máquinas de cerco, como manganelas e trabucos. Tal exibição inicialmente desmoralizou os defensores, mas com o passar do tempo e vários incidentes ocorrendo, eles se tornaram mais otimistas. Os sitiantes espalharam suas tropas para bloquear a cidade por terra e mar, e estabeleceram paliçadas e valas. Os defensores guarneciam os muros com arqueiros e soldados de infantaria, e bloqueavam todos os portões com cantaria, exceto alguns que deveriam ser usados para surtidas. A chegada do final do verão foi uma grande desvantagem para os invasores. Isso significava que demoraria um pouco para que o tempo esfriasse e, se o cerco durasse até o inverno, seria uma vantagem para os defensores, que não precisavam estar em campo.

Além de Almeria, no leste, Granada teve que se defender em várias frentes. No norte da África, os merínidas atacaram Ceuta em 12 de maio de 1308 e tomaram-na em 21 de julho, enquanto no flanco ocidental, Castela sitiou Algeciras (31 de julho de 1309 - janeiro de 1310), bem como Gibraltar (agosto - setembro de 1309). No entanto, Nácer enviou forças de socorro a Almeria, que foram derrotadas pelos aragoneses em uma batalha aberta em 23 de agosto. Um relato cristão mencionou que os muçulmanos perderam  homens, mas o historiador moderno Joseph F. O'Callaghan considerou este número um exagero. Ao ouvir a notícia, o Clemente V parabenizou Jaime pela vitória. As forças de socorro derrotadas permaneceram nas proximidades e continuaram a assediar os sitiantes.

No final de agosto ou início de setembro, os defensores da cidade repeliram um ataque das forças aragonesas. Os agressores usaram escadas e torres de cerco carregadas com tropas e movidas por rodas. Os defensores resistiram derramando óleo fervente e outras substâncias inflamáveis sobre os agressores. Como resultado, uma das torres de cerco foi queimada e o assalto foi abortado. Durante a retirada, muitos agressores foram deixados para trás e capturados pelos muçulmanos. Após essa falha, os aragoneses continuaram a arremessar pedras pesando até trinta libras para dentro da cidade. Os atacantes também empregaram sapadores para cavar túneis com o objetivo de minar a fundação dos muros, mas os defensores empregaram sapadores que encontraram os túneis. Seguiu-se um combate subterrâneo que resultou na destruição dos túneis dos atacantes.

Em meados ou no final de setembro, Granada fez as pazes com os merínidas, em troca da rendição das cidades ocidentais de Algeciras (sitiadas por Castela) e Ronda. Isso não apenas significava que havia um inimigo a menos para Granada, mas os merínidas também assumiram as responsabilidades de defesa de Algeciras, liberando Nácer para fortalecer seu flanco oriental. Em 17 de setembro, um contingente de Voluntários da Fé enviado de Granada sob o comando de Otomão ibne Abi Alulá chegou a Marchena perto de Almeria e derrotou uma pequena força aragonesa. Este contingente de socorro acampou nas proximidades e continuamente frustrou os sitiantes, assediando seus grupos de forrageamento. Em 15 de outubro, os aragoneses relataram uma vitória contra um exército muçulmano de , matando  e fazendo outros prisioneiros, mas estes números são considerados "certamente [...] um exagero" por O'Callaghan. Jaime enviou avisos de contra-ataques muçulmanos às suas cidades de Múrcia e Lorca.

À medida que o cerco continuava, os invasores tentaram usar um estratagema para enganar os defensores. Um grupo de soldados cristãos escapou na escuridão e se aproximou da cidade vestidos com albornozes para fazer os defensores pensarem que eram muçulmanos. Outro grupo de cavaleiros cristãos então fingiu persegui-los e deixaram suas tendas desprotegidas. As tendas foram feitas para parecer um alvo tentador para pilhagem, embora na verdade fossem armadas para uma emboscada. Um grupo de cavaleiros saiu da cidade para pilhar as tendas, mas os cristãos saíram de suas posições ocultas muito cedo, permitindo que os cavaleiros escapassem. A maioria deles conseguiu reentrar na cidade pela entrada lateral que por acaso foi preparada para abrir no dia anterior, mas alguns foram deixados para trás. Eles então tiveram que ficar ao pé das muralhas, protegidos por uma cobertura de fogo da cidade. Quando a luta cessou, reentraram na cidade. O progresso do cerco foi dominado pela troca de tiros de máquinas de cerco. De acordo com ,  pedras foram atiradas durante o cerco. Os atacantes tinham onze catapultas ou outras máquinas semelhantes. Os muçulmanos inicialmente tinham apenas uma, mas quando esta foi destruído pelo fogo inimigo, construíram mais três. No final de dezembro, uma seção dos muros foi violada e os cristãos correram para atacá-la, mas uma força muçulmana defendeu a seção e os impediu de entrar na cidade.

Trégua e retirada aragonesa

No final do ano, a perspectiva de uma vitória aragonesa esmaeceu. O inverno estava chegando e colocaria em perigo suas forças no campo. O cerco simultâneo de Algeciras por Castela estava enfraquecendo, o que permitiu a Granada desdobrar mais forças contra Aragão. Além disso, os ventos sopraram do oeste e impediram os sitiantes de receber suprimentos que vinham de Aragão por mar. O comandante granadino Otomão ibne Abi Alulá não só perseguiu com sucesso os agressores, mas serviu como diplomata nas negociações com Jaime II. No final de dezembro, uma negociação ocorreu no acampamento aragonês e ambos os lados concordaram com uma trégua. Sob os termos da trégua, os aragoneses deveriam levantar o cerco e retirar-se dos territórios granadinos. Devido às dificuldades logísticas, como a falta de navios para trazer as tropas de volta para casa, a evacuação ocorreu gradualmente e alguns homens foram deixados para trás sob proteção muçulmana. Alguns dos desmoralizados aragoneses tentaram voltar para casa sem autorização e sofreram emboscadas e ataques ao longo do caminho, com muitos capturados pelos muçulmanos. Em um ponto durante a evacuação, Nácer escreveu a Jaime que os defensores da cidade tiveram que colocar as tropas aragonesas restantes sob detenção porque estavam pilhando os territórios granadinos. Nácer observou ainda que os muçulmanos lhes deram moradia e comida às suas próprias custas "porque alguns deles estavam morrendo de fome" enquanto esperavam que os navios aragoneses os pegassem. Um boato de um novo ataque de Jaime II circulou na cidade, mas nunca se materializou. Os cidadãos de Almeria removeram as sobras de obras de cerco fora dos muros da cidade como precaução. Os prisioneiros aragoneses foram posteriormente libertados no acordo de paz.

Rescaldo

A derrota dos aragoneses em Almeria, bem como a defesa simultânea de Algeciras de Castela, foram grandes sucessos para Granada. Castela e Aragão fizeram as pazes com Granada no início de 1310. De acordo com o historiador L. P. Harvey, a derrota e evacuação particularmente humilhantes dos aragoneses "ensinaram [aos aragoneses] uma lição" e atrasaram o progresso da reconquista por décadas. José Ramón Hinojosa Montalvo escreveu que "o fracasso material e moral da empresa de Granada" levou Jaime II a redirecionar posteriormente sua atenção para o Mediterrâneo central, longe dali.  Para Granada, os sucessos em Almeria e Algeciras foram atenuados pela perda de Gibraltar para Castela, bem como pela cessão de Algeciras e Ronda aos merínidas. O próprio Nácer se tornou impopular e enfrentou a rebelião de seu cunhado Abuçaíde Faraje e do sobrinho Ismail em 1311, que resultou em seu destronamento e ascensão de Ismail em 1314.

Notas

Bibliografia

1309
Batalhas do século XIV
Batalhas da Reconquista
Cercos da Idade Média
Cercos envolvendo o Reino Nacérida

Cerco de Almeria (1309)


La  est l'une des cinq circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Okayama au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La troisième circonscription de la préfecture d'Okayama regroupe une petite partie d'Okayama, la majeure partie de Maniwa, les villes de Tsuyama, Bizen, Akaiwa et Mimasaka ainsi que les districts de Wake, Maniwa, Tomata, Katsuta, Aida et Kume.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Troisième circonscription de la préfecture d'Okayama


دانيلو بوبيفودا  ، من مواليد 1 مايو 1947 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع نادي إنتراخت براونتشفيغ الألماني من 1975 إلى 1981.
كما لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب دانيلو بوبيفودا خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 88 هدفًا ضمن 356 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض دانيلو بوبيفودا مسيرته مع نادي أولمبيا ليوبليانا في موسم 1965–66 في المرة الأولى ليلعب معه عشرة مواسم ثم في موسم 1981–82 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 227 مباراة سجل خلالها 58 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي آينتراخت براونشفايغ في موسم 1975–76 ليلعب معه ستة مواسم، حيث شارك في 129 مباراة سجل خلالها 30 هدف.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم من مقاطعة شمال باكشتا
رياضيون من مقاطعة شمال باكشتا
أجنحة كرة قدم
أشخاص من مقاطعة شمال باكشتا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا الغربية
سلوفينيون من أصل صربي
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو أولمبيا ليوبليانا
لاعبو إنتراخت براونتشفيغ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو كأس العالم 1974
لاعبو كرة قدم سلوفينيون
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو كرة قدم يوغوسلاف مغتربون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
مدربو كرة قدم سلوفينيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1947
وفيات 2021
يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من فويفودينا

دانيلو بوبيفودا


Birkegårdens Haver er et 33.000 m2 stort haveanlæg beliggende i Tågerup, få kilometer øst for Ruds Vedby. Anlægget blev indviet i juli 1996, og er ejet og drevet af ægteparret Merry og Finn Sørensen, samt datteren Annett. Det er Kalundborg Kommunes mest besøgte turistattraktion, med 41.000 betalende gæster i 2015.

Anlægget har blandt andet fem forskellige havetyper, hvor den japanske have på 10.000 m2 er landets største. Udover haver og planter, findes blandt andet dyr som mohairgeder, camerounfår og hængebugsvin.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Birkegårdens Havers officielle websted

Haver i Danmark
Forlystelsesparker i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg Kommune
Etableret i 1996

Birkegårdens Haver


Bifenilii policlorurați (PCB) reprezintă o clasă de compuși organici derivați de la bifenil cu formula chimică C12H10−xClx. Bifenilii policlorurați erau la un moment dat utilizați pe larg ca dielectric și fluide de răcire în aparatele electrice, și la fabricarea izolatorilor electrici. Din cauza duratei lungi de viață, PCB încă mai sunt utilizați, însă sinteza lor a scăzut drastic începând cu anii 1960, când au fost identificate anumite probleme legate de aceștia. Datorită toxicității pe care o au asupra mediului și fiind clasificați ca și poluanți organici persistenți, PCB au fost interziși de către Convenția de la Stockholm din 2001.

Obținere

Proprietăți

Referințe

Bifenili
Poluare
Carcinogeni
Materiale sintetice

Bifenil policlorurat


Björt Ólafsdóttir (født 2. marts 1983 i Biskupstungur i Árnessýsla) er en islandsk politiker, der er formand for partiet Lys Fremtid, som hun repræsenterede i Altinget 2013-17. Hun var miljøminister fra januar til november 2017.

Opvækst, uddannelse og arbejdsliv
Björt er opvokset i en lille by i Árnessýsla på det sydlige Island. Efter studentereksamen tog hun en bachelorgrad i psykologi ved Islands Universitet og en kandidatgrad i human resource management ved Lunds Universitet. Fra 2011 til 2013 var hun leder af organisationen Geðhjálp, der hjælper mennesker med en psykisk sygdom.

Politisk karriere
Lys Fremtid blev dannet af folk fra Det Bedste Parti og uafhængige socialliberale op til altingsvalget 2013, hvor Björt blev valgt i Reykjavik Nord-kredsen. Hun blev formand for partiet 25. november 2017, efter at den tidligere formand Óttarr Proppé trådte tilbage som følge af partiets elendige resultat ved altingsvalget en måned tidligere, hvor Lys Fremtid ikke klarede spærregrænsen på 5% og dermed mistede alle sine mandater.

Ministerkarriere
Björt blev Minister for Miljø og Naturresurser i den koalitionsregering Selvstændighdspartiets leder Bjarni Benediktsson dannede i januar 2017 sammen med de to liberale midterpartier Lys fremtid og Reform. Regeringen sad frem til altingsvalget i 2017, men fortsatte en måned længere som forretningsministerium.

Eksterne henvisninger
 Profil på Altingets hjemmeside (islandsk)
 Forkortet profil på Altingets hjemmeside (engelsk)

Noter

Altingsmedlemmer
Ministre fra Island
Psykologer fra Island

Björt Ólafsdóttir


(82559) Emilbřezina, denumire internațională (82559) Emilbrezina, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
82559 Emilbřezina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov par l'Observatorul din Ondřejov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 82001-83000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

82559 Emilbřezina


La Royal Society of Western Australia (RSWA) promueve la ciencia en Australia Occidental.

La Royal Society of Western Australia fue fundada en 1914. Publica el Journal of the Royal Society of Western Australia, y tiene adjudicada la Medalla de la Royal Society de Australia Occidental (también conocido incorrectamente como la Medalla Kelvin) de forma ocasional desde 1924.

Referencias

Enlaces externos
 Royal Society of Western Australia Home page
 History of the Medal and its name

Sociedades científicas de Australia

Royal Society of Western Australia


Prince Samolah, né le  en République centrafricaine, est un footballeur international centrafricain. Il joue au poste de gardien de but au SCAF Tocages.

Biographie

En club

En équipe nationale
Prince Samolah honore sa première sélection en équipe de République centrafricaine le  face à l'Algérie dans le cadre des qualifications à la CAN 2012 (défaite 2-0).

Notes et références

Liens externes

Footballeur international centrafricain
Gardien de but au football
Joueur du SCAF Tocages
Joueur de l'Union Douala
Joueur de l'EFC 5ème Arrondissement
Naissance en République centrafricaine
Naissance en septembre 1985

Prince Samolah


Iva Nazalević Čučević (Banja Luka, 1979.) hrvatska je jezikoslovka. Zaposlena je na Katedri za hrvatski standardni jezik Odsjeka za kroatistiku na Filozofskome fakultetu Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Rođena je 1979. u Banjoj Luci (Bosna i Hercegovina). Nakon progona iz Banje Luke 1992. u Zagrebu završava osnovnu školu i gimnaziju. Godine 2005. na Filozofskome fakultetu Sveučilišta u Zagrebu završila je studij Kroatistike i Slavistike – Makedonistiku i Slovenistiku. Od 2005. do 2007. radila je kao lektorica hrvatskoga jezika i književnosti na Filološkome fakultetu Blaže Koneski Sveučilišta Sv. Kiril i Metodij u Skoplju. Od 1. veljače 2009. zaposlena je kao znanstvena novakinja na Odsjeku za kroatistiku pri Katedri za hrvatski standardni jezik. Doktorsku disertaciju Kontrastivna analiza sintaktičke negacije u hrvatskome i makedonskome jeziku obranila je 2015. Od 2. prosinca 2020. u znanstveno-nastavnom je zvanju docenta pri Katedri za hrvatski standardni jezik Odsjeka za kroatistiku. Izvodi nastavu iz kolegija Hrvatski standardni jezik – Sintaksa, Sintaksa padeža i Jezične vježbe II. Od 2009. do 2013. bila je suradnica na znanstveno-istraživačkom projektu Metodologija i izrada udžbenika i testiranja za hrvatski kao drugi i strani jezik (130-0000000-3623). Od 1. veljače 2020. suradnica je na četverogodišnjem istraživačkom projektu Sintaktička i semantička analiza dodataka i dopuna u hrvatskom jeziku (SARGADA, 2019-04-7896), koji financira Hrvatska zaklada za znanost. Bavi se hrvatskom sintaksom te usporednim proučavanjima sintakse hrvatskoga i južnoslavenskih jezika, u prvome redu makedonskoga. Znanstveni joj je fokus na temama iz područja gramatičkoga ustroja rečenice, sintakse padeža i sintaktičke negacije. Sintaktička negacija tema je njezine znanstvene monografije Sintaktička negacija – Usporedna analiza sintaktičke negacije u hrvatskome i makedonskome jeziku (Zagreb: Hrvatska sveučilišna naklada, 2016). Posvećena je i temama inojezičnoga hrvatskoga. Izlagala je na dvadesetak znanstvenih i stručnih skupova u Hrvatskoj i inozemstvu. Autorica je i suautorica dvadesetak znanstvenih i stručnih radova i poglavlja u knjigama. Članica je Hrvatskoga filološkoga društva.

Izvori

hrvatski kroatisti
Hrvatski jezikoslovci
Životopisi, Banja Luka

Iva Nazalević Čučević


Hiroyuki Dobashi (født 27. november 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Dobashi


An Alocasia lauterbachiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alistair Hay. An Alocasia lauterbachiana in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alocasia

Alocasia lauterbachiana


Poveste cu iepurași este un film românesc din 1963 regizat de Florin Anghelescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1963 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1963
Filme de animație

Poveste cu iepurași


Zygmunt Bauman (19 Ekim 1925, Poznan – 9 Ocak 2017, Leeds), Yahudi kökenli Polonyalı sosyolog ve filozoftur. Postmodern felsefenin hem sosyoloji alanında uyarlanmasını hem de genel kuramsal düzeyde sağlıklı bir şekilde değerlendirmesini ortaya koyan yapıtlarıyla tanınmaktadır.

Nazi Almanyası, Polonya'ya girene kadar Pózan'da yaşadı. Yahudi olduğu için Naziler tarafından öldürüleceği korkusundan Sovyetler Birliği'ne taşındı ve savaşın ardından Varşova Üniversitesi'nde doktorasını yaparak Doçentlik sınavını verdi.

1954'ten itibaren aynı üniversitede Sosyoloji dersleri verdi. 1968 yılında Polonya Komünist Partisi'nden ayrıldı. Aynı yıl, politik nedenlerden dolayı sosyoloji profesörlük unvanını kaybetti. İsrail'e göç etmek zorunda kaldı. 1971 yılında Bauman, Büyük Britanya'nın çağrısı üzerine, Leeds Üniversitesi'nde yeniden sosyoloji kürsüsüne sahip oldu. 1990'lara kadar orada çalışmalarını sürdürdü.

Zygmunt Bauman, 1980'li yıllardan itibaren, Modernizm ile Totaliterizm arasındaki bağlantılar üzerine hem kuramsal hem de sosyolojik incelemeleriyle öne çıktı. Özellikle Almanya'daki nasyonal sosyalizm üzerinden Holokost hakkındaki çözümlemeleri bu bağlamda önemli bir etki yaptı. Böylelikle, Modernizme içkin kavram ve kategorilerin Totaliterlikle doğrudan ya da dolaylı ilişkileri derinlikli olarak ve disiplinlerarası bir yöntemle ortaya konulmuş olundu.

Bauman, aynı zamanda postmodernizm hakkındaki çalışmalarıyla da önemli bir yer tutmaktadır. Siyasal, etik ya da genel olarak kuramsal düzlemde postmodernizmin değerlendirilmesini yapmış ve açık anlaşılır fakat derinlikli de olan metinleriyle postmodernizmin ne olup olmadığını, ne tür olanaklar sağladığını göstermeye ve netleştirmeye çalışmıştır. Bunlarla birlikte, tüketim toplumunda tüketici olmanın ne demek olduğu ve bunun özel bir anlamı olup olmadığı sorusuna cevap vermeye çalışmaktadır.

1989 yılında Amalfi Ödülünü ve 1998 yılında Theodor Adorno Ödülünü almıştır.

Bauman'ın Türkçedeki kitapları
 Azınlığın Zenginliği Hepimizin Çıkarına mıdır?, İngilizceden çeviren: Hakan Keser, Ayrıntı Yayınları, 2014
 Sosyolojik Düşünmek, çeviren:Abdullah Yılmaz, Ayrıntı yayınları, 1999
 Modernite ve Holocaust, Sarmal yayınları, çeviren:Süha Sertabiboğlu
 Yasa Koyucular ve Yorumcular, Metis yayınları, çeviren: Kemal Atakay
 Siyaset Arayışı, Metis yayınları, çeviren:Tuncay Birkan
 Postmodern Etik, Ayrıntı yayınları
 Parcalanmış Hayat, Postmodern Ahlak denemeleri, Ayrıntı yayınları
 Postmoderlik ve Hoşnutsuzlukları, Ayrıntı yayınları, çeviren:İsmail Türkmen
 Modernlik ve Müphemlik, Ayrıntı yayınları
 Ölümlülük Ölümsüzlük ve Diğer Hayat Stratejileri, Ayrıntı yayınları, çeviren:Nurgül Demirdöven
 Bireyselleşmiş Toplum, Ayrıntı yayınları, çeviren:Yavuz Alagon
 Çalışma, Tüketicilik ve Yeni Yoksullar, Sarmal yayınları, çeviren:Ümit Öktem
 Özgürlük, Sarmal yayınları, çeviren:Vasıf Erenus.
 Küreselleşme, Ayrıntı yayınları, çeviren:Abdullah Yılmaz.
 Akışkan Aşk, Versus Yayınları, çeviren:Işık Ergüden
 Akışkan Modern Dünyadan 44 Mektup, Habitus yayınları, çeviren: Pelin Siral
 Akışkan Gözetim, Bauman&Lyon, Ayrıntı Yayınları, çev: Elçin Yılmaz
 Cemaatler Güvenli Olmayan Bir Dünyada Güvenlik Anlayışı, Say Yayınları, çev. Nurdan Soysal (2016)
 Kültür Teorisinde Eskizler, Ayrıntı Yayınları, çevirmen:Akın Emre Pilgir, 2021

Kaynakça

1925 doğumlular
Poznań doğumlular

Polonyalı sosyologlar
Londra Ekonomi Okulunda öğrenim görenler
Varşova Üniversitesinde öğrenim görenler
Postmodern felsefe
Kıta filozofları
Yahudi asıllı Polonyalılar
Yahudi sosyologlar
Yahudi asıllı Britanyalılar
Tüketicilik karşıtı aktivistler
2017 yılında ölenler

Zygmunt Bauman


Zuiderduintjes (; ) is an uninhabited island in the Wadden Sea in the Netherlands. It is situated south of Rottumeroog, east of Rottumerplaat, and west of Borkum. The island is one of the three West Frisian Islands in the municipality of Het Hogeland and in the province of Groningen.

Zuiderduintjes is part of the nature reserve Rottum and access to the island is prohibited.

Geography

Zuiderduintjes is one of the West Frisian Islands in the Wadden Sea. It is located at  in the municipality of Eemsmond in the province of Groningen in the Netherlands. It is situated off the coast of Groningen's mainland, south of the island of Rottumeroog, east of the island of Rottumerplaat, and southwest of the East Frisian island of Borkum.

It had a surface area of  in 1995 and  in 2007.

History
Zuiderduintjes was part of the island of Rottumeroog, but has separated from it around 1930 and has since moved further southeast.

Natural reserve
Zuiderduintjes is part of the nature reserve Rottum. Access to the island is prohibited since it is a resting and foraging area for birds and seals.

The island has a dune and salt marsh vegetation, and its plants include Elytrigia juncea subsp. boreoatlantica, Sonchus arvensis var. maritimus, Chenopodium album, Chenopodium rubrum, Matricaria maritima, Atriplex littoralis, Descurainia sophia, Artemisia maritima, Festuca rubra, Elytrigia maritima, Salicornia procumbens, and Suaeda maritima.

References

External links

Het Hogeland
Islands of Groningen (province)
Uninhabited islands of the Netherlands
West Frisian Islands

Zuiderduintjes


Sant Joan de Labritja, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. İbiza Adası'nda olup nüfusu; 4.620'dir. (2002)

İbiza

Sant Joan de Labritja


Džudaško natjecanje za muškarce u kategoriji do 100 kg na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Janeiru održano je 11. kolovoza u Carioca Areni 2.

U ovoj kategoriji natjecao se 31 džudaš iz 31 države. U prednatjecanju bili su podijeljeni u 4 skupine, iz kojih su se pobjednici četvrzavršnica borili dalje u poluzavršnici i završnici. Džudaši koje su došli do završnice, plasirali su svoje protivnike iz prednatjecanja u repasaže i kasnije borbu za brončano odličje s poraženima u poluzavršnici.

Zlatno odličje osvojio je francuski džudaš Teddy Riner, koji je u završnici pobijedio Japanca Hisayoshija Harasawu. Brončano odličje podijelili su Brazilac Rafael Silva i Izraelac Or Sasson.

Rezultati

Repasaži

Borba za brončano odličje

Izvori
 www.rio2016.com - Džudo, muškarci iznad 100 kg

Džudo na OI 2016.

Džudo na OI 2016. – muškarci iznad 100 kg


Radura este un simbol internațional care indică faptul că un aliment a fost tratat prin iradiere.

Conservarea alimentelor
Radiații

Radura


Eine Bitplane in der Computertechnik ist ein zweidimensionales Feld aus 1-Bit Informationen. Liegt eine Bitplane im Arbeitsspeicher des Computers, so enthält ein einzelnes Speicherwort (z. B. ein Byte) entsprechend viele fortlaufende Bitpositionen. Bitplanes wurden früher in Computern mit vergleichsweise wenig Arbeitsspeicher genutzt, um nur genau so viel Speicher zu verbrauchen, wie wirklich nötig war. Dabei entstand allerdings oft ein Nachteil im Zugriff, wenn in der Rechnerarchitektur einzelne Bits in einem Speicherwort nicht direkt adressierbar waren, sondern nur durch eine Maskierung mit mehreren Assembler-Befehlen manipuliert werden konnten, was den Zugriff durch die CPU verlangsamte. Mit sog. Blittern standen aber auf Bitplanes optimierte Hardwarebausteine zur Verfügung, die schnelle zweidimensionale Blockoperationen (z. B. Löschen, Kopieren, Verschieben) auf Bitplanes durchführen konnten.

Verwendung im Grafikbereich
Bitplanes wurden bis ca. Mitte der 1990er Jahre in Heimcomputer hauptsächlich zur Grafikdarstellung verwendet, daneben auch zur Verwaltung von Disketten.

Im Bereich der Grafik wird die Farbinformationen der Pixel in einer oder mehreren Bitplanes gespeichert. Dabei ergibt sich die Farbinformation eines einzelnen Pixels aus einem Bitwort, in das jeweils ein Bit aus jeder vorhandenen Bitplane eingetragen wird. Um z. B. eine Grafik von 640 × 480 Pixel in zwei Farben darzustellen, wird eine Bitplane mit 38.400 Bytes (640 × 480/8) benötigt. Ein Bit entspricht einem Pixel. Mit zwei Bitplanes stehen zwei Bit pro Pixel zur Verfügung, es können also vier Farben dargestellt werden, mit drei Bitplanes acht Farben usw. Die Bitplanes werden dabei "übereinander gestapelt" und ergeben somit sein zweidimensionales Feld aus Bitworten. Diese Darstellung wird "planar" genannt, im Gegensatz zu "chunky", bei der jeder Pixel ein ganzes physikalisches Speicherwort (z. B. ein Byte für 256 Farben) belegt.

Bitplanebasierte Grafik hat folgende Vorteile:
Die Bandbreite des Grafik-DACs ist gut skalierbar, d. h., wie viele Daten der Grafikbaustein pro Darstellungsperiode aus dem RAM holen muss.

Nachteile sind:
Der Zugriff auf einzelne Bits ist in der Regel deutlich langsamer als auf ganze Speicherworte
Daher schlecht für dreidimensionale Grafik geeignet, bei der die Farbinformation jedes Pixel einzeln für sich berechnet wird. 3D-Grafik auf einem planaren Grafiksystem benötigt eine "chunky to planar"-Umsetzung, da die Farbinformation jedes einzelnen Pixel auf die verwendeten Bitplanes aufgeteilt werden muss.

Bei früheren Computern waren in der Regel sowohl der verfügbare Arbeitsspeicher als auch dessen Bandbreite begrenzt. So wurde z. B. die CPU des Amiga mit zunehmender Farbtiefe deutlich vom Grafik-DAC ausgebremst, sodass Operationen im ChipRAM langsamer wurden und der Rechner zäh reagierte.

Als Mitte der 1990er Jahre zunehmend mehr schnelles RAM auf Grafikkarten integriert wurde und 3D- gegenüber 2D-Grafik dominanter wurde, wurde die planare Darstellung im PC-Bereich vollständig durch "chunky" ersetzt und spielt heute keine Rolle mehr.

Typische Beispiele für planare Grafik sind Computerspiele für Heimcomputer wie den C64 oder den Amiga. Hierbei fand sich oft vertikales oder horizontales Scrolling durch Verschieben der Bitplanes, sowie der Einsatz von Bobs. Ein sehr gutes Beispiel für die Anwendung von Bitplanes ist der Dual Playfield Modus des Amiga, bei dem die Bitplanes in zwei Gruppen aufgeteilt wurden, die unabhängig voneinander dargestellt wurden.

Siehe auch
 Binärbild

Datenstruktur
Computergrafik

Bitplane


يتحدث هذا المقال عن تغيرات الجلد التي تحدث في حالة انخفاض هرمون الثايرويد (قصور الغدة الدرقية), كلمة وذمة مخاطية كانت تستخدم على مرور التاريخ لتشير إلى قصور الغدة الدرقية بشكل عام.

للحالات الطبية الطارئة ذات العلاقة انظر إلى الغيبوبة الناتجة عن الوذمة المخاطية.

الوذمة المخاطية هو مصطلح يستخدم في حالات قصور الدرقية بشكل حاد، وأيضا يستخدم لوصف التغيرات الجلدية التي تحدث في حالة تدني قصور الغدة الدرقية، وأحيانا في حالة فرط عمل الدرقية، هذا المقال هو لمناقشة التغيرات الجلدية.
في سياق الكلام، الوذمة المخاطية تشير إلى ترسيب عديد السكرايد المخاطي في الأدمة مما يؤدي إلى تورم المنطقة المتأثرة، واحدة من علامات الوذمة الخاطية تحدث في الأطراف السفلية هي الوذمة المخاطية أمام الظنبوب وهي تعد صفة رسمية لمرض الدراق الجحوظي وهو نوع من أنواع قصور الدرقية المتعلق بالمناعة الذاتية.
الوذمة المخاطية تحدث في حالات التهاب الدرقية المنسوب لهاشيموتو (التهاب الغدة الدرقية المزمن) والعديد من أمراض قصور الدرقية طويلة الأمد الأخرى بالإضافة إلى مرض الدراق الجحوظي.

كلمة وذمة مخاطية (myxedema) أصلها كلمة يونانية حيث myx تعني mucus (مخاط)، أو تعني (مادة لزجة).و edema تعني تورم (swelling).

العلامات والأعراض

الوذمة المخاطية قد تحدث في أسفل القدم وتدعى (الوذمة المخاطية أمام الظنبوب) وقد تحدث خلف العينين وتدعى (الجُحوظ).

الاسباب
من المعروف أن الوذمة المخاطية تحدث في أشكال مختلفة عند قصور الدرقية، وأيضا في حالة مرض الدراق الجحوظي. واحدة من العلامات المميزة للدراق الجحوظي هي الوذمة المخاطية التي تحدث أمام الظنبوب، الوذمة المخاطية التي تصيب الأطراف السفلية.
الوذمة المخاطية أكثر شيوعا في النساء منها الرجال.

الوذمة المخاطية تحدث في:
 فرط الدرقية، مثل الوذمة التي تحدث أمام الظنوب وأيضا التي تحدث في الجحوظ. الوذمة أمام الظنوب تحدث في 1-4% من المصابين بمرض الدراق الجحوظي الذي يعد مسبباً لفرط الدرقية.
 قصور الدرقية، يشمل مرض التهاب الدرقية لهاشيموتو

الفسيولوجيا المرضية
الوذمة المخاطية يوصف نوع محدد من الوذمة الجلدية والأدمية الناتج عن زيادة ترسيب مكونات النسيج الضام، الألياف الضامة تكون مفصولة من خلال زيادة كمية البروتين وعديد السكرايد المخاطي. هذه قد تشمل غليكوز امينو غليكان، حمض الهيالورونيك، بالإضافة إلى عديدات السكاريد المخاطية الأخرى. هذا المركب المكون من البروتين – عديد السكرايد المخاطي يرتبط بالماء، وأيضا ينتج وذمة انتفاخية لا منطبعة خصوصا حول العينين واليدين والقدمين وأيضا في الحفرة فوق الترقوة، الوذمة المخاطية مسؤلة عن زيادة سمك اللسان والغشاء المخاطي الموجود في الحنجرة والبلعوم مما ينتج عنه كلام ثقيل متداخل وبحة في الصوت، كلا العرضين موجودات أيضا في حالة قصور الغدة الدرقية.

الزيادة في ترسيب الغلايكوزامينوغلايكان غير مفهومة تماما، ولكن هناك آليتين في التصور:
 تحفيز الأرومة الليفية، يعتقد بان تحفيز الأرومة الليفية من خلال تحفيز مستقبل الهرمون المحفز للثايرويد يزيد ترسيب الغلايكوزامينوغلايكان مما يؤدي إلى تشكل وذمة تناضحية ويؤدي إلى احتباس السوائل. من المعتقد أن العديد من الخلايا المسئولة عن تكوين النسيج الضام تتفاعل لزيادة مستوى الهرمون المحفز للثايرويد.
 تحفيز الخلايا الليمفاوية في مرض الدراق الجحوظي (داء جرافيز) الثايرويدي، الخلايا الليمفاوية تتفاعل ضد مستقبلات الهرمون المحفز للثايرويد. الخلايا الليمفاوية لا تتفاعل فقط ضد مستقبلات الثايرويد ولكن أيضا مع أي نسيج لديه خلايا تظهر عليها المستقبلات، هذا قد يؤدي إلى تلف النسيج وتكون ندبة في النسيج، مما يفسر ترسيب الغلايكوزامينوغلايكان.

المراجع

أعراض
أمراض جلدية ناتجة عن خلل في الأيض
حالات جلدية متعلقة بالغدد الصماء
علم الغدد الصم

وذمة مخاطية


Camorra ist ein Kriminalfilm von Pasquale Squitieri aus dem Jahr 1972 mit Fabio Testi und Jean Seberg in den Hauptrollen. Die italienisch-französische Koproduktion kam stark gekürzt am 14. Juni 1973 erstmals in die deutschsprachigen Kinos. Auf Video erhielt der Film den Titel Reden heißt sterben.

Handlung
Nachdem Tonino Russo, der Sohn ehrlicher Arbeiter, wegen Körperverletzung zwei Jahre im Gefängnis abgesessen hat, wird er bei seiner Entlassung von seiner ehemaligen Motorradbande empfangen und von dessen Chef zum Messerduell gefordert. Tonino kann es für sich entscheiden und erregt so die Aufmerksamkeit von Camorra-Boss Don Mario Capece, der ihm anbietet, für seine Organisation zu arbeiten. Der ehrgeizige Tonino klettert in der Hierarchie bald nach oben. Als er bereits über zwei Casinos gebietet, schmiedet er mit Capeces Frau zusammen Pläne zu dessen Absetzung. Capece kommt hinter die Machenschaften und tötet seine Frau. Er versucht auch Tonino loszuwerden und entführt schließlich seinen kleinen Bruder. Tonino kann ihn aufspüren, lässt sich dann aber auf Bitten seines Vaters von der Polizei festnehmen, um kein schlechtes Vorbild für seinen Bruder zu werden.

Kritik
Trotz einiger nach Schablone gefertigter psychologischen Figurenzeichnungen sei der Film dank geschickter Schnitttechnik und weil er den Spannungsbogen halten könne, uneingeschränkt wirkungsvoll, so Segnalazioni Cinematografiche. Auch das Lexikon des internationalen Films lobte: "Streckenweise sehr dichter Gangsterfilm mit sozialkritischen Bezügen, der das soziale Elend einer Großstadt als Nährboden für das organisierte Verbrechen in seine Handlung miteinbezieht." Während Roberto Chiti vor allem die Verdienste des Regisseurs herausstellt, fasst Michael Cholewa zusammen: "Es vereinen sich wirklich alle guten Eigenschaften des italienischen Kriminalfilms."

Bemerkungen
Die Filmlieder Reginella und Chiove werden von Roberto Murolo interpretiert.

Weblinks

 Der Film bei comingsoon
 Camorra bei Pollanet Squad

Einzelnachweise

Filmtitel 1972
Italienischer Film
Französischer Film
Poliziottesco

Camorra (1972)


Berdos est un patronyme porté notamment par :

 Christophe Berdos (1970-), arbitre international de rugby à XV français ;
 Oleg Berdos (1987-), coureur cycliste moldave.

Berdos


Mendoza, teils auch als Mendoza Grande bezeichnet, ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Mendoza befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Florida in dessen Sektor 5. Der Ort liegt eingebettet zwischen Cuchilla de Santa Lucía im Westen und Cuchilla Mendoza im Osten, im südwestlichen Teil des Departamentos wenige Kilometer von der südöstlich verlaufenden, vom Río Santa Lucía gebildeten Grenze zum Nachbardepartamento Canelones entfernt. Nächstgelegene Ansiedlung ist im Norden Mendoza Chico, während in nordwestlicher Richtung 25 de Mayo, im Westen Cardal und im Südwesten Independencia gelegen sind. Arroyo de Mendoza und dessen Nebenfluss Arroyo Pelado fassen das den Ort umgebende Gebiet östlich bzw. westlich ein.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 5.

Einwohner
Die Einwohnerzahl Mendozas beträgt 730 (Stand: 2011), davon 386 männliche und 344 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Mendoza (PDF; 88 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Florida

Mendoza (Uruguay)


Onthophagus timorensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1914.

Referências

Ligações externas

timorensis
Coleópteros descritos em 1914

Onthophagus timorensis


Ivana Bago hrvatska je kustosica, povjesničarka umjetnosti i istraživačica koja djeluje u polju suvremene umjetnosti.

Su-osnivačica je Delve - Instituta za trajanje, mjesto i varijable zajedno s Antoniom Majačom, s kojom je radila i u Galeriji Miroslav Kraljević. Kurirala je u Kontejneru - birou suvremene umjetničke prakse. Periodički doprinosi uglednim međunarodnim i regionalnim medijima. Doktorirala je na Sveučilištu Duke. Živi u Zagrebu i djeluje internacionalno.

Njen rad se često bavi problemima tijela, roda, jezika, konteksta Istočne Europe i uvjeta djelovanja umjetnika i kulturnih radnika.

Članica je hrvatske sekcije AICA - Međunarodnog udruženja kritičara u umjetnosti. 2020. godine dobila je nagradu Igor Zabel.

Izvori

Vanjske poveznice
 Delve - Institut za trajanje, mjesto i varijable

Hrvatske feministice
Hrvatski povjesničari umjetnosti

Ivana Bago


An Sporobolus mendocinus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduardo Méndez. An Sporobolus mendocinus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus mendocinus


Posvajanje ili posvojenje (lat. adoptio) je poseban oblik obiteljsko-pravnog zbrinjavanja i zaštite djeteta bez odgovarajuće roditeljske skrbi kojim se stvara trajni odnos roditelja i djeteta.

Posvojanje se razlikuje od skrbništva ili udomiteljstva, s obzirom na to da ima trajni karakter. Posvojena osoba je formalno-pravno posvojiteljevo dijete te stječe nasljedna i druga prava, odnosno odgovarajuće obaveze, a posvojitelji sva prava i obveze koje proizilaze iz roditeljstva.
Motivi za posvojanje su se tijekom povijesti mijenjali. U prošlosti je posvojenje, osim socijalne, imalo i ekonomsku komponentu: nasljedstvo ili osiguranje brige u starosti. Moglo je biti i politički uzrokovano; njime su se nastojale međusobno vezivati utjecajne obitelji i klanovi. U modernim društvima posvajanje je jedan od oblika socijalne zaštite.

Posvojenje se po svojim metodama i pravnim efektima razlikuje od društva do društva. U modernim društvima posvojenje se zakonski regulira u području obiteljskog prava. U Republici Hrvatskoj regulirano je Obiteljskim zakonom (2015.) i pripadajućim podzakonskim aktima, a postupak posvojenja vode centri za socijalnu skrb.

Tko može posvojiti dijete u Republici Hrvatskoj

Dijete mogu posvojiti bračni i izvanbračni drugovi zajednički, jedan bračni ili izvanbračni drug ako je drugi bračni ili izvanbračni drug roditelj ili posvojitelj djeteta, jedan bračni, odnosno izvanbračni drug uz pristanak drugog bračnog, odnosno izvanbračnog druga te osoba koja nije u braku ili izvanbračnoj zajednici. Posvojitelj mora biti osoba u dobi od najmanje 21.godine te 18 godina starija od djeteta koje posvaja. Iznimno, to može biti i mlađa osoba, ako je od posvojenika starija 18 godina. Osobe u životnom partnerstvu, prema važećem zakonu, ne mogu zajedno posvojiti dijete.

Posvojitelj može biti hrvatski državljanin te, ako je to u interesu djeteta, i strani državljanin. U slučaju posvojenja djeteta od strane stranog državljana, posvojenje se zasniva uz odobrenje resornog ministarstva.

Postupak posvojenja

Iskaz interesa za posvajanje

Osoba koja želi posvojiti dijete predaje centru za socijalnu skrb nadležnom za njegovo/njeno prebivalište Prijavu namjere posvojenja i Zahtjev za izdavanje mišljenja o podobnosti i prikladonosti. Prijava namjere je dopis kojim se iskazuje interes za posvajanje, dostavljaju osobni podaci za kontkat ali i pojašnjava osobna motivacija za posvajanje.

Zahtjevu za procjenu podobnosti i prikladnosti treba priložiti:
 rodni list;
 vjenčani list (za bračne drugove);
 dokaz o postojanju izvanbračne zajednice (za izvanbračne drugove) – pravomoćnu sudsku odluku;
 dokaz o državljanstvu;
 potvrdu liječnika o psihofizičkom zdravstvenom stanju;
 potvrdu poslodavca o zaposlenju i
 dokaz da se protiv podnositelja zahtjeva ni protiv članova njegova kućanstva ne vodi kazneni postupak.

Procjena podobnosti i prikladnosti za posvajanje

Procjenu podobnosti i prikladnosti za posvojenje provodi stručni tim nadležnog centra za socijalni rad. Sastoji se od prikupljanja socijalne anamneze, psihološkog testiranja i preporuke stručnog time. U postupku procjene sudjeluju socijalni radnik/ica, psiholog/inja i pravnik/ca.

Sastavni dio Procjene je pohađanje stručne pripreme za posvojenje, obveznog programa edukacije potencijalnih posvojitelja u trajanju od 40 sati. Provode ju centri za socijalnu skrb, Obiteljski centri i organizacije civilnog društva koje imaju ovlaštenje od ministarstva nadležnog za obitelj.

Nakon zaprimanja potvrde o završenoj stručnoj pripremi za posvojenje i nakon provedene stručne procjene, centar za socijalnu skrb izdaje mišljenje o podobnosti i prikladnosti za posvojenje te ga, pisanim putem, dostavlja podnositeljima zahtjeva. U slučaju pozitivnog stručnog mišljenja o podobnosti i prikladnosti za posvojenje, potencijalne posvojitelje matični centar upisuje u Središnji se očevidnik o potencijalnim posvojiteljima i posvojenjima,  koje vodi resorno ministarstvo.
Potencijalni posvojitelji mogu i nakon upisa u Središnji očevidnik odustati od namjere posvojenja, što izjavljuju u pisanom obliku matičnom centru za socijalnu skrb.

Izbor najprikladnijeg potencijalnog posvojitelja

Dok postupak procjene podobnosti i prikladnosti potencijalnih posvojitelja vode centri za socijalnu skrb nadležni za njih, postupak izbora potencijalnih posvojitelja vodi centar za socijalnu skrb nadležan za dijete. Nedležnost se određuje prema prebivalištu.

Uobičajeno je da se inicijalni izbor vrši putem pregleda Središnjeg očevidnika potencijalnih posvojitelja, dakle osoba koje imaju pozitivno mišljenje o podobnosti i prikladnosti za posvajanje. Konačan izbor između više potencijalnih posvojitelja zasnovan je na osnovu procjene stručnih radnika nadležnog centra, uzimajući u obzir osobine i potrebe djeteta opisane u izvješću o djetetu te stručno mišljenje centra za socijalnu skrb o podobnosti i prikladnosti potencijalnih posvojitelja.

Nakon izbora najprikladnijeg posvojitelja, nadležni centar za socijalnu skrb, u suradnji s ustanovom u koju je dijete smješteno ili s udomiteljem, vodi postupak upoznavanja djeteta s potencijalnim posvojiteljima i prati razvoj njihovog odnosa. Trajanje perioda upoznavanja, koji se službeno zove "ostvarivanje osobnih odnosa prije posvajanja", varira,  ovisno o dobi djeteta i procjeni stručnih radnika.

Zasnivanje posvojenja

Posvojenje je zasnovano kada matični centar za socijalnu skrb djeteta donose Rješenje o posvojenju.

U Rješenju su navedeni osobni podaci posvojenika, bioloških roditelja djeteta i posvojitelja te određenje da se posvojitelji upisuju, odnosno ne upisuju kao roditelji. U Rješenju može biti navedeno da se, ako je to potrebno radi zaštite prava i interesa djeteta, djetetu odredi novi osobni identifikacijski i matični broj koji će se upisati u maticu rođenih.

Rješenje o posvojenju postaje pravomoćno u roku od osam dana, ako na njega nisu podneseni prigovori. Pravomoćnim Rješenjem posvojitelji postaju roditelji djeteta/djece, sa svim pripadajućim pravima i obvezama.

Centar za socijalnu skrb dužan je pravomoćno Rješenje o posvojenju dostaviti nadležnomu matičaru radi upisa u maticu rođenih djeteta, kao i centru za socijalnu skrb prebivališta odnosno boravišta posvojitelja.  U Rješenju je navedeno i novo ime i prezime djeteta, na osnovu čega se može izvaditi novi rodni list djeteta, s podacima posvojitelja kao roditelja.

Pravni učinci posvojenja
Obiteljski zakon (NN 103/15) predviđa različite pravne učinke posvojenja:

 srodstvo - posvojenjem među posvojiteljem i njegovim srodnicima s jedne strane te posvojenikom i njegovim potomcima s druge strane, nastaje neraskidiv odnos srodstva i sva prava i dužnosti koje iz toga proizlaze. Također, posvojenjem prestaju međusobna prava i dužnosti posvojenika i njegovih krvnih srodnika.
 osobno ime i nacionalnost posvojenika - posvojeniku osobno ime i nacionalnost određuju posvojitelji, a posvojenjem stječe njihovo prezime. Ako je posvojena osoba navršila dvanaest godina života, za promjenu nacionalnosti i osobnoga imena, potreban je njen/njegov pristanak.
 pravo nasljeđivanja - posvojenjem posvojena osoba i njeni/njegovi potomci stječu pravo nasljeđivanja posvojitelja, njihovih krvnih srodnika i srodnika po posvojenju. Osim toga, posvojitelji i njihovi krvni srodnici te srodnici po posvojenju stječu pravo nasljeđivanja posvojenika i njegovih potomaka. Ujedno, posvojenjem prestaje pravo nasljeđivanja posvojene osobe od bioloških roditeljia.

Izazovi posvajanja
Posvojenje je i događaj i proces. Svako posvojenje je, naime, zasebna priča, zasnovana na osobnim iskustvima posvojitelja, osobnim iskustvima posvojene djece i njihovoj životnoj priči, roditeljskim stilovima, društvenim stavovima, podršci okoline i dostupne stručne podrške.  Deborah N. Silverstein and Sharon Kaplan u Lifelong Issues in Adoption te Sharon Kaplan Roszia i Allison Davis Maxon, autorice Seven Core Issues in Adoption and Permanency: A Comprehensive Guide to Promoting Understanding and Healing in Adoption, Foster Care, Kinship Families and Third Party Reproduction, navode sljedeće izazove koji mogu biti pristuni u različitim kombinacijama i intenzitetu:

 Gubitak
Odbacivanje, napuštanje
Sram i krivnja
Žalovanje
 Identitet
Pitanje povjerenja i intime
Kontrola.
"Posvajanje nastaje kroz gubitak i bez gubitka nema posvojenja. Biološki roditelji, posvojitelji i posvojenici dijele iskustvo barem jednog velikog gubitka koji mijenja njihov život. Kod posvajanja, da bi se nešto dobilo, prvo se mora izgubiti - obitelj, dijete, san. Ovi gubici i način kako se prihvaćaju i rješavaju postavljaju osnove za cjeloživotni proces posvajanja." "Sam proces posvojenja, prije i nakon samog čina, nužno je praćen procesom prilagodbe – kako djece i roditelja tako i njihove uže i šire okoline, a dinamika te prilagodbe ovisi o nizu čimbenika vezanih uz posvojenike (genetika, obilježa temperamenta, okolnosti tijekom trudnoće i poroda, iskustva prije posvojenja), posvojitelje (emocionalna stabilnost i zdravlje, roditeljski stil i način komunikacije, obiteljska struktura) te okolinu u kojoj se nalaze (društvene vrijednosti, sustav potpore):

Sve više autora se bavi temom zapuštanja, zapostavljanja i rane traume te toksičnog stresa na razvoj djetetovog mozga. Razumijevanja tema koje su pristune kod svih dionika posvajanja je ključno za uspješnost posvojenja, kao i podrška okoline, te stručna podrška sustava socijalne skrbi, zdravstva i obrazovanja.

Izvori
 Problemi i potrebe posvojiteljskih obitelji tijekom procesa prilagodbe i integracije posvojene djece u obitelj, odgojno-obrazovne institucije i okolinu (Siniša Kralj, Koraljka Modić-Stanke, Diana Topčić-Rosenberg,  Zagreb 2014)
 Lifelong Issues in Adoption (Deborah N. Silverstein and Sharon Kaplan)

Vanjske poveznice

 Postupak posvojenja

 Obiteljski zakon Repunlike Hrvatske

Obitelj

Posvajanje


157. længdegrad kan henvise til:

 157. vestlige længdekreds
 157. østlige længdekreds

157. længdegrad


An Poa helmsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Poa helmsii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa helmsii


Sky Tower București este cea mai înaltă clădire din România, și noul sediu social al Raiffeisen Bank. A fost dată în folosință în anul 2012. Clădirea are o înălțime de 137 metri, 36 de etaje, 5 etaje de parcare subterană, dispune de 10 lifturi de mare viteză, iar fiecare etaj are o suprafață de 1.150 m2. Este situată pe Calea Floreasca nr. 246 C, în Promenada Mall.

La etajul 34, unde au acces vizitatorii, se poate admira Bucureștiul în toate direcțiile sau un loc anume din oraș cu telescoape panoramice.

SkyTower este deschis vizitatorilor în fiecare zi de vineri până la sfârșitul lunii septembrie între orele 11:00 – 18:00.

Vezi și
 Lista celor mai înalte clădiri din România

Note

Legături externe
 skytower.ro  Pagina web
Bucureștiul văzut din Sky Tower, cea mai înaltă clădire din România

Clădiri și structuri din București
Zgârie-nori între 100 și 149 metri
Clădiri și structuri din 2012

Sky Tower


Andrew Welsh (* 19. April 1944 in Glasgow; † 18. Juni 2021) war ein schottischer Politiker und Mitglied der Scottish National Party (SNP).

Leben
Welsh besuchte die Govan High School in Glasgow und erwarb dann an der Universität Stirling Masterabschlüsse in Geschichte und Neuer Geschichte sowie ein pädagogisches Diplom. Anschließend war er bis zu seiner Wahl ins Britische Unterhaus als Geschichtslehrer in Stirling tätig. Zwischen 1979 und 1984 arbeitete Welsh als Dozent für Wirtschaftslehre und Administration am Dundee College und dann bis 1987 am Angus College in Arbroath. Zwischen 1984 und 1987 war er außerdem Provost von Angus.

Britisches Unterhaus
Nachdem Welsh 1974 bereits in den Rat der Region Stirling gewählt worden war, kandidierte er bei den Unterhauswahlen im Oktober 1974 erstmals auf nationaler Ebene. Er gewann vor dem Konservativen Jock Bruce-Gardyne das Direktmandat des Wahlkreises Angus South und zog erstmals in das Unterhaus ein. Bei den folgenden Unterhauswahlen 1979 verlor er sein Mandat an den Konservativen Peter Fraser. Im Zuge der Wahlkreisreform wurde der Wahlkreis Angus South zum Ende der Legislaturperiode abgeschafft und Welsh bewarb sich bei den Unterhauswahlen 1983 um das Direktmandat des Wahlkreises East Angus, welches er jedoch erst bei den Unterhauswahlen 1987 erringen konnte. 1992 verteidigte er sein Mandat und trat nach Auflösung des Wahlkreises zum Ende der Legislaturperiode bei den Unterhauswahlen 1997 für den neugeschaffenen Wahlkreis Angus an und gewann das Direktmandat. Zum Ende der Legislaturperiode schied Welsh aus dem Unterhaus aus.

Schottisches Parlament
Bei den ersten schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 kandidierte Welsh im Wahlkreis Angus und gewann mit deutlichem Vorsprung das Direktmandat. Bei den Parlamentswahlen 2003 und 2007 verteidigte er sein Mandat und schied zum Ende der Legislaturperiode aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments (englisch)

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Abgeordneter des House of Commons (Vereinigtes Königreich)
Mitglied der Scottish National Party
Schotte
Brite
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Angus, Schottland)
Politiker (Dundee)
Politiker (Perth and Kinross)
Geboren 1944
Gestorben 2021
Mann

Andrew Welsh (Politiker)


Gara Teiuș este un monument istoric și de arhitectură din orașul Teiuș, reprezentativ pentru stilul romantic din Belle Époque. Actuala clădire a gării a fost finalizată în anul 1908 și este în prezent cea mai mare gară din județul Alba.

Istoric
Prima gară din Teiuș a fost construită de Societatea Căilor Ferate Ungare de Est și inaugurată la 20 noiembrie 1871, ziua în care a fost dată în funcțiune linia Teiuș-Alba Iulia. Ulterior, în data de 6 mai 1872, a fost dată în funcțiune linia Teiuș-Mediaș.

Arhiducele Carol al Austriei, viitorul împărat Carol I al Austriei, a inspectat gara Teiuș în data de 20 octombrie 1916, la scurt timp după izbucnirea primului război mondial.

În anul 1968 a avut loc accidentul feroviar de la Bucerdea, soldat cu 22 de morți și peste 70 de răniți. Procesul penal, finalizat cu condamnarea celor vinovați, s-a desfășurat în sala de așteptare a gării Teiuș.

Note

Gări din România
Fondări în 1908
Teiuș
Transportul în județul Alba

Gara Teiuș