Huángbò Xīyùn (, ) (died 850) was an influential master of Zen Buddhism during the Tang dynasty.

Huángbò was a disciple of  Baizhang Huaihai (720–840), and the teacher of Linji Yixuan (died 866) (Wade–Giles: Lin-chi I-hsüan; Japanese: Rinzai Gigen).

Biography

Sources
Very little about Huángbò's life is known for certain as, unlike other Transmission of the Lamp literature, there is no biographical information included with Huángbò's collection of sayings and sermons, the Ch'uan-hsin Fa-yao (Essentials of Mind Transmission) and the Wan-ling Lu (Record of Wan-ling: Japanese: Enryōroku).

He was born in Fuzhou, China. The records indicated that Huángbò was extraordinarily tall.

Monastic life
Huángbò began his monastic life on Mt. Huangbo in Fujian province, receiving the Buddhist name Xiyun (Hsi-yun). As was the custom of the times, he traveled around seeking instructions from various Chan masters. He visited Mt. Tiantai and sought teachings from the National Teacher Nanyang Huizhong (Wade–Giles: Nan-yang Hui-chung; Japanese: Nan'yō Echū). At some point he may also have studied under Nanquan Puyuan (748–835) (Wade–Giles: Nan-ch'üan P'u-yüan; Japanese: Nansen Fugan), a student of Mazu Daoyi (Wade–Giles: Ma-tsu Tao-i; Japanese: Baso Dōitsu) (709–788)

However, Huángbò's main teacher was Baizhang Huaihai (Wade–Giles: Pai-chang Huai-hai; Japanese: Hyakujo Ekai), another Mazu student, and it was from Baizhang that Huángbò received Dharma transmission. According to Yuanwu Keqin's commentary in The Blue Cliff Record, when Huángbò first met Baizhang, Baizhang exclaimed, "Magnificent! Imposing! Where have you come from?" Huángbò replied, "Magnificent and imposing, I've come from the mountains."

Lung-hsing Monastery
In 842, a prominent government official in Kiangsi province, Pei Xiu (Wade–Giles: P'ei Hsiu) (787 or 797–860), invited Huángbò to take up residence at Lung-hsing Monastery. Pei was an ardent student of Chan and received teachings from Huángbò,  eventually building a monastery for Huángbò around 846, which the master named Huang-po after the mountain where he had been a novice monk.

Death
Before Huángbò died, he named thirteen successors, the most prominent of which was Linji Yixuan. He was given the posthumous title (probably under the urging of Pei Xiu who became chief minister of the central government in 853) of "Chan Master Without Limits" (Tuan Chi Ch'an Shih).

John Blofeld says he died on Mount Huangbo during the T'ai Chung reign of the Tang dynasty, or between 847 and 859. Blofeld says his memorial pagoda is "The Tower of Spacious Karma" and that it was Emperor Hsüan Tsung who gave him the title "The Zen Master Who Destroys All Limitations".

Teachings

Sources
What is known of Huángbò's teachings comes from two texts, the Ch'uan-hsin Fa-yao (Essential of Mind Transmission) and the Wan-ling Lu (Record of Wan-ling: Japanese: Enryōroku) written by Huángbò's student, Pei Xiu. Pei compiled the teachings from his own notes and sent the manuscript to the senior monks on Mount Huangbo for further editing and emendation.

The "official" version of the Huángbò literature was published as part of the Transmission of the Lamp, Compiled during the Ching-te Period, in 1004. The record of Huángbò is more or less equally split between sermons by the master and question and answer dialogues between the master and his disciples and lay people.

One Mind
Huángbò's teaching centered on the concept of "mind" (Chinese: hsin), a central issue for Buddhism in China for the previous two centuries or more. He taught that mind cannot be sought by the mind. One of his most important sayings was "mind is the Buddha". He said:

He also said:

He also firmly rejected all dualism, especially between the "ordinary" and "enlightened" states:

Tathāgatagarbha
Since all is Buddha-mind, all actions reflect the Buddha, are actions of a Buddha. Huángbò's teaching on this reflected the Indian concept of the tathāgatagarbha, the idea that within all beings is the nature of the Buddha. Therefore, Huángbò taught that seeking the Buddha was futile as the Buddha resided within:

Huángbò was adamant that any form of "seeking" was not only useless, but obstructed clarity:

Furthermore, he claimed that

Non-attachment to written texts
According to the accounts, Huángbò avoided clinging to written texts. This is exemplified by the following story:
Pei Xiu presented Huángbò with a text he had written on his understanding of Chan.
Huángbò placed the text down without looking at and after a long pause asked, "Do you understand?"
Pei Xiu replied, "I don't understand."
Huángbò said, "If it can be understood in this manner, then it isn't the true teaching. If it can be seen in paper and ink, then it's not the essence of our order."

What Huángbò knew was that students of Chan often became attached to "seeking" enlightenment and he constantly warned against this (and all attachment) as an obstruction to enlightenment:

Although Huángbò often cautioned students against dependence on textual practices, pointing to the necessity of direct experience over sutra study, his record shows that he was familiar with a wide selection of Buddhist doctrines and texts, including the Diamond Sutra, the Vimalakīrti Sutra and the Lotus Sutra.

Hitting and shouting
Huángbò was also noted for the manner of his teaching, incorporating the hitting and shouting pioneered by Mazu. There are a number of instances in the record of Huángbò slapping students.

The Blue Cliff Record tells the story of the future emperor of China, hiding in the Chan community as a novice monk, receiving slaps from Huángbò for questioning why Huángbò was bowing to an image of the Buddha.

The most famous instance was when Linji Yixuan was directed by the head monk, Muzhou Daoming, to question Huángbò on the meaning of Buddhism after Linji had been practicing in Huángbò's monastery for three years without an interview. Three times Linji went to Huángbò and three times the only answer he got was a slap.

His apparent disrespect was extended to his own position:

Overcoming fear
While Huángbò was an uncompromising and somewhat fearsome Chan teacher, he understood the nature of fear in students when they heard the doctrine of emptiness and the Void:

He taught that "no activity" was the gateway of his Dharma but that

Notes

References

Sources

External links

 Huang Po - Biography and Poems
 Dale S. Wright, The Huang-po Literature

Chan Buddhist monks
Tang dynasty Buddhist monks
850 deaths
Chinese Zen Buddhists
Year of birth unknown

Huangbo Xiyun


Sasha Polakow-Suransky (* 3. April 1979 in Südafrika) ist ein Philosoph, Journalist und Buchautor. Er war unter anderem Redakteur bei der Zeitschrift Foreign Affairs.

Seine Eltern hatten in Südafrika gelebt, bis sie emigrieren mussten, weil sie aktive Gegner der Apartheid waren. Sie flohen 1973 und ließen sich in Michigan nieder. Sasha Polakow-Suransky erhielt 2002 ein Stipendium an der Brown University. Er erwarb einen Bachelor's degree in "History and Urban Studies" (dtsch. Geschichte und Urbanistik). Polakow-Suransky promovierte 2007 mit der Arbeit The Unspoken Alliance: Israel and Apartheid South Africa, 1960-1994. Doktorvater war William Beinart an der Universität Oxford über die politischen Beziehungen zwischen Israel und Südafrika. Am 25. Mai 2010 stellte der Verlag Pantheon das Buch The Unspoken Alliance: Israel's Secret Relationship with Apartheid South Africa. der Öffentlichkeit vor. Er beschrieb, wie sich Israel in der Zeit nach dem Sechstagekrieg mit dem Apartheidregime in Südafrika verbündete und einen regen Austausch von Waren und Waffen stattfand. Unter den Belegen befand sich ein Dokument aus dem Jahre 1975, in dem Schimon Peres, damals Außenminister, Südafrika Nuklearsprengköpfe in drei Größen anbot. Der Deal kam nicht zustande, weil Südafrika auf konventionelle Waffen zurückgriff. Die Arbeit von Sasha Polakow-Suransky fand ein internationales Echo in den Medien. Peres dementierte.

Sein älterer Bruder Shael Polakow-Suransky ist der oberste Leiter der Bildungsabteilung von New York City.

Werke
 The Unspoken Alliance: Israel and Apartheid South Africa, 1960-1994., D. Phil. thesis, University of Oxford. 2007.
 The Unspoken Alliance: Israel's Secret Relationship with Apartheid South Africa. Pantheon, Erste Auflage, 25. Mai 2010, ISBN 978-0375425462.
 Go Back to Where You Came From: The Backlash Against Immigration & the Fate of Western Democracy. C. Hurst, London 2017, ISBN 978-1-84904-909-2.

Einzelnachweise

Philosoph (21. Jahrhundert)
Journalist (Vereinigte Staaten)
Südafrikaner
US-Amerikaner
Geboren 1979
Mann

Sasha Polakow-Suransky


Codex Aniciae Julianae - Περὶ ὕλης ἰατρικῆς în limba originală greacă, de asemenea, cunoscut și sub numele de Codex Vindobonensis, Codex Byzantinus sau Viena Dioscorides - este copia ilustrată cea mai veche și cea mai valoroasă a farmacopeii De Materia Medica scrisă de doctorul grec Dioscoride Pedanios, care a trăit în secolul I. Este cel mai vechi ierbar conservat și este o capodoperă artistică a secolului al VI-lea.

În prezent se afla în păstrare la Biblioteca Națională a Austriei din Viena, sub simbolul importanței Vindobonensis Medicus Graecus 1. Importanța sa se datorează naturalismului extrem cu care sunt vopsite plantele, animalele și multe altele.

Istoric
Codex-ul a fost donat de către poporul din Constantinopol lui Anicia Juliana (Annika), fiica împăratului occidentului Olybrius și a Placidiei, fiica împăratului Valentinian al III-lea și nepoată a lui Galla Placidia, în jurul anului 512-513, în semn de mulțumire pentru construirea unei biserici închinate Fecioarei Maria.

Deși a fost creat ca o copie de lux, de-a lungul secolelor a fost folosit zilnic ca un manual în spitalul imperial al Constantinopolului, și de asemenea s-au găsit unele înregistrări din 1406 în limba greacă ale unei asistente semnată Natanael.

De-a lungul perioadei bizantine manuscrisul a fost folosit ca original pentru a face mai multe copii ale lucrării, care au fost dăruite unor lideri străini, inclusiv ediția arabă pentru emirul Abd ar-Rahman al III-lea al Spaniei pentru care împăratul bizantin Constantin al VII-lea a trimis o copie greacă și un traducător.

În 1406 manuscrisul a fost restaurat și extins prin adăugarea unui tabel de cuprins de către Patriarhul Ecumenic al Constantinopolului Ioan Chortasmenos.

Ultimul proprietar al codex-ului din Constantinopol, devenit Istanbul între timp, a fost evreul Moise Hamon, doctorul lui Soliman Magnificul.

Aici, în secolul al XVI-lea a fost descoperit de către ambasadorul împăratului Ferdinand I al Sfântului Imperiu Roman, . Fiul lui Hamon l-a vândut împăratului Maximilian al II-lea. Manuscrisul a fost dus la Viena și păstrat în bibliotecă, unde se află și în zilele noastre.

Galerie

Referințe

Bibliografie
 Walther, Ingo F. and Norbert Wolf. Codices Illustres: The world's most famous illuminated manuscripts, 400 to 1600. Köln, TASCHEN, 2005.
 Weitzmann, Kurt. Late Antique and Early Christian Book Illumination. New York: George Braziller, 1977.
 Leslie Brubaker, "The Vienna Dioskorides and Anicia Juliana " in Antony Littlewood, Henry Maguire, Joachim Wolschke-Bulmahn, edd., Byzantine Garden Culture (Vasingtoniae: Dumbarton Oaks, 2002) pp. 189-214
 Minta Collins, Medieval Herbals: The Illustrative Traditions (Londinii: British Library, 2000) pp. 39-50
 Otto Wächter, "The Restoration of the 'Vienna Dioscorides'" in Studies in Conservation vol. 7 (1962) pp. 22-26 JSTOR
 Max Wellmann, ed., Pedanii Dioscuridis Anazarbei De materia medica libri quinque (Berolini: Weidmann, 1906-1914) vol. 2 pp. xvi-xviii

Manuscrise în latină clasică
Istoria medicinei
Scrieri științifice
Registrul Memoria Lumii

Codex Aniciae Julianae


An Encyclia picta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederico Carlos Hoehne. An Encyclia picta in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guyana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia picta


Baldy Mountain er et 3672 meter højt  bjerg i Sangre de Cristo Mountains, og i Taos County, New Mexico. Baldy Mountain er i Latir Peak Wilderness.

Eksterne kilder/henvisninger

Bjerge i USA

Baldy Mountain (Taos County)


Nogometni kup Herceg-Bosne 1994./95. je bilo prvo izdanje Nogometnog kupa Herceg-Bosne.

Organizator natjecanja bio je Nogometni savez Herceg-Bosne sa svojim regionalnim nogometnim savezima. U prvoj fazi natjecanja do početka završnice kupa odnosno četvrtfinala igralo se po regionalnim nogometnim savezima. U četvrtfinale su se plasirala četiri kluba iz Neretvansko-hercegovačkog i Livanjsko-ramskog regionalnog saveza savez te po dva kluba iz Regionalnih saveza Središnje Bosne i Bosanske Posavine.

Kako je početkom svibnja počela srpska ofenziva klubovi iz Bosanske Posavine, 19. srpnja i Dinamo, nisu mogli igrati utakmice pa su tako u četvrtfinalu odigrane samo dvije, a Sloga i Mladost Dubint su prošli u polufinale bez borbe. Prvotna odluka Izvršnog odbora NS Herceg-Bosne bila je da pobjednici druga dva para u polufinalu budu domaćini što na kraju nije realizirano te je održan ždrijeb prema kojemu su oba pobjednika tih utakmica, Vitez i Ljubuški, bili gosti.

Finalna utakmica koja se trebala odigrati 7. lipnja na Stadionu Zrinjskog zbog opće opasnosti i srpskog granatiranja Mostara je morala biti odgođena za četiri dana te je odigrana 11. lipnja na Pecari u Širokom Brijegu.

Rezultati

1. kolo

Neretvansko-hercegovački i Livanjsko-ramski regionalni savez

Slobodni: HNK Šujica, NK Neretva Čeljevo i HNK Graničar Ljubunčić

2. kolo

Neretvansko-hercegovački i Livanjsko-ramski regionalni savez

3. kolo

Neretvansko-hercegovački i Livanjsko-ramski regionalni savez

Regionalni savez Središnja Bosna

Četvrtfinale

Polufinale

Finale

Izvori

 Miljenko Karačić: Zlatne godine - Šest desetljeća nogometa u Širokom Brijegu, Široki Brijeg, 2008., str. 142-148

K-1994-95
HB-1994-95
 HB kup

Nogometni kup Herceg-Bosne 1994./95.


{{Infobox Station de métro
| nom                  = Leidschendam-Voorburg
| image                = Leidschendam-Voorburg Tramhalte & Metrostation 2.jpg
| légende              = Vue de la station sur le viaduc.
| alt                  =
| pays                 = Pays-Bas
| ville                = Voorburg
| titre subdivision    = Commune
| subdivision          = Leidschendam-Voorburg
| titre quartier       =
| quartier             =
| adresse              = Oosteinde 1, 2260AA Voorburg
| latitude             =
| longitude            =
| géolocalisation      = La Haye
| position             = aérienne
| voies                = 2
| quais                =
| bouches              =
| accessibilité        = oui
| zone                 =
| transit              =
| construction         =
| mise en service      =
| nom inaugural        =
| fermeture            =
| architecte           =
| artiste              =
| propriétaire         = RET
| exploitant           = RET
| code                 = Fpa
| ligne                =
| titre corresp 1      = Tram
| corresp 1            =
| titre corresp 2      = Bus
| corresp 2            =
| ligne 1              =
| station précédente 1 = Voorburg-'t Loovers La Haye-Centrale
| station suivante 1   = Forepark<small>'vers Slinge</small>
}}
Leidschendam-Voorburg est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située sur Oosteinde, dans la ville Voorburg, en limite de Leidschendam, sur le territoire de la commune Leidschendam-Voorburg, une banlieue de La Haye au Pays-Bas.

Mise en service en 2006, dans le cadre du projet RandstadRail, elle est, depuis 2010, desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

 Situation sur le réseau

Établie sur un viaduc, la station Leidschendam-Voorburg, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Voorburg-'t Loo, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Forepark, en direction du terminus sud Slinge''.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RandstadRail
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2006

Leidschendam-Voorburg (métro de Rotterdam)


(76628) Kozí Hrádek, denumire internațională (76628) Kozi Hradek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
76628 Kozí Hrádek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 11,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 76001-77000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

76628 Kozí Hrádek


පිහිටීම
බස්නාහිර පළාතේ කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පානදුර නගරය තුළ පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය
1923 වසරේදී ඉදිකරන ලද කේතුමති මන්දිරය පොන්නහැන්දිගේ චාල්ස් හෙන්රි දියෙස් හා වරුෂ හැන්දිගේ ඇන්ජලා ඇලන් ප්‍රනාන්දු දෙපළට අයත් වුවකි.දෙල්දූ‍වේ ඥනරතන හිමියන් විසින් සාදන ලද නැකත් අනුව මෙහි ඉදිකිරීමේ කටයුතු සිදුවිය.කොටස් 99යුත් සුවිසල් මන්දිරයක් වු මෙහි කාමර 32ක් අන්තර්ගත විය.මෙහි සේවය සඳහා සේවකයින් 12ක් එකළ සේවයේ නිරත විය.1931 වසරේදී දියෙස් මැතිතුමා අභාවප්‍රාප්ත වීමෙන් අනතුරුව සුවිසල් කේතුමති මන්දිරය නඩත්තු කිරීම අසීරු වු නිසා තම මරණයෙන් පසුව කේතුමතිය රෝහලක් ඉදි කිරීම සඳහා රජයට බාර දීම ඇලන් ප්‍රනාන්දු මහත්මියගේ කැමැත්ත විය.1967 වසරේදී ඇලන් ප්‍රනාන්දු මහත්මිය අභාවප්‍රාප්ත වීමෙන්  වසර 5කට පසුව මෙම මන්දිරය රජයට පවරා දෙන ලදී.වසර කිහිපයක් යනතුරුම එය කිසිදු කටයුත්තක් සඳහා භාවිතා නොවීය.එහෙත් 1977 ශ්‍රී ලංකාවේ 8වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් පානදුර නියෝජනය කරමින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරීපත් වු දොස්තර නෙවිල් ආතර් ප්‍රනාන්දු  මහතා තම ඡන්ද පොරොන්දුව සඵල කරමින් 1979 ඔක්තෝබර් 17 ජනාධිපති ජේ.ආර්.ජයවර්ධනයන්ගේ හා අගමැති රණසිංහ ප්‍රේමදාසයන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කේතුමති කාන්තා රෝහල විවෘත කෙරිණි.

වර්තමානය
ප්‍රදේශයේ විසු දානපතියන්ගේ නොමඳ අනුග්‍රහය ලත් කේතුමතිය දිනෙන් දින දියුණුවෙන් දියුණුවටම පත් විය.රෝහලට තව තවත් අංගෝපාංග රැසක් එක්විය.එතැන් පටන් කේතුමතිය මාතෘ රෝහලක් ලෙසින් කටයුතු කරන්නට විය.අද වන විට ඇඳන් 52කින් යුත් කේතුමතිය වසරකට ළදරු උපත් 400-450 අතර දැයට දායාද කිරීමට සමත්ය.1980 සිට 2012 දක්වා වු කාල පරාසය තුළ ළදරු උපත් 172,800ක් පමණ පිරිසක් දැයට දායාද කළ කේතුමති කාන්තා රෝහල කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ  එකම කාන්තා රෝහල ලෙසින් දැයට ඉටුකරන මෙහෙය අතිමහත්ය.

කේතුමති කාන්තා රෝහල පානදුර


Eriklitekke, Tokat ilinin Turhal ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1941 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Tokat il merkezine 80 km, Turhal ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Turhal belde ve köyleri

Eriklitekke


To som elsker hinanden er en dansk kortfilm fra 2008 instrueret af Sidsel Dall efter eget manuskript.

Handling
I "To som elsker hinanden" bliver vi placeret i et pars soveværelse. Intet bliver sagt, men noget er sket. Over et døgn er vi med, hvor parrets intense forhold kan gå begge veje. Kærligheden er sat på prøve med mistro og ulykkelig anger. Det synes uvist, hvem der har gjort den anden uret, men da døgnet lakker mod enden, bliver det klart, at det har konsekvenser at elske og blive elsket.

Medvirkende

 Esben Smed

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2008

To som elsker hinanden (kortfilm)


239611 Likwohting este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
239611 Likwohting este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Hsiao Xiang-Yao și Ye Quan-Zhi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 5,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 239001-240000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

239611 Likwohting


A marta-de-nilgiri (Martes gwatkinsii) é um mamífero da família dos mustelídeos endémica dos Gates Ocidentais na Índia. É uma espécie vulnerável, com uma população de cerca de 1000 indivíduos.

Descrição
A marta-de-nilgiri é semelhante em tamanho e coloração à marta-de-garganta-amarela (Martes flavigula), embora tenha o dorso escuro. Tem um comprimento de 55-65 cm, uma cauda de 40-45 cm e pesa cerca de 2,1 kg.

Martes

Marta-de-nilgiri


Dynamit (originaltitel: Dynamite) er en amerikansk dramafilm fra 1929, instrueret og produceret af Cecil B. DeMille og med Conrad Nagel, Kay Johnson, Charles Bickford og Julia Faye på rollelisten.
Manuskriptet blev skrevet af Jeanie MacPherson, John Howard Lawson og Gladys Unger. Mitchell Leisen blev nomineret til en Oscar for bedste scenografi for sit arbejde på filmen.<ref name="nytimes">{{cite web|url=https://movies.nytimes.com/movie/300135/Dynamite/details|title=Dynamite review (1929)|accessdate=7. december 2008|work=The New York Times|archive-date=17. oktober 2012|archive-url=https://web.archive.org/web/20121017062605/http://movies.nytimes.com/movie/300135/Dynamite/details|url-status=ok}}</ref>

 Produktion Dynamit var DeMilles første tonefilm i spillefilmslængde (der blev udgivet en stumfilmsversion samtidigt), og castingen af de rigtige skuespiller (med passende stemmer) viste sig at være en svær proces.
Udviklingen begyndte i hælene på udgivelsen af hans tidligere film Jernhælen som indeholdt et forhastet lydmateriale, og som havde været en økonomisk skuffelse.

Talrige skuespillere blev screen-testet af Mitchell Leisen og udover Ricardo Cortez og Monte Blue, var de fleste B-filmskuespillere.
Hans endelige valg var Charles Bickford og Kay Johnson der primært var kendt for deres teaterarbejde.
Leisen forsøgte angiveligt at få DeMille interesseret i den kommende stjerne Carol Lombard til Johnsons rolle. Angiveligt skulle man kunne se et glimt af hende i de overlevende versioner af filmen.

Optagelserne til Dynamit'' startede 29. januar 1929 og varede indtil 30. april. Scenerne til stumfilmsversionen blev filmet fra 28. maj til 5. juni.
Charles Bickford beskrev senere manuskriptet for "noget rod med forfærdelig dialog.

Modtagelse
Anmelderen Mordaunt Hall fra The New York Times havde blandede følelser for DeMilles første tonefilm og kaldte den "en forbløffende blanding hvor kunstighed kappes med realisme og komedie hængende i hælene på et grumt melodrama".
Selv i skuespillernes arbejde er der øjeblikke hvor de er mennesker og så er der tider hvor de bliver Mr. DeMilles "marionetter opfører sig mærkeligt og snakker i filmepigrammer".
ikke desto mindre godkendte Hall indsatsen fra Johnson ("en dygtig skuespiller") og Bickford ("en fantastisk præstation"). Selvom han ikke kunne sige det samme om Nagel ("lever ikke op til sin sædvanlige standard")

Referencer

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 1929
Sort-hvide film fra USA
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA
Film instrueret af Cecil B. DeMille

Dynamit (film fra 1929)


Aşağıda, dünya çapında, 2006 yılı itibarıyla, Amerikan doları milyarderlerinin bir listesi bulunmaktadır. Bu liste Forbes tarafından hazırlanmış olup, zenginlikleri bulundukları pozisyona milyarderleri, bunların yarıdan fazlasını oluşturmaktadır. 2006 yılında Rusya, Hindistan ve Brezilya kaynaklı milyarderlerin sayısında gözle görülür bir artış olmuştur.

En zengin 50 milyarder (Forbes tarafından raporlanan)

 Warren Buffett ($42 milyar)
 Carlos Slim Helú ($30 milyar)
 Ingvar Kamprad ($28 milyar)
 Lakshmi Mittal ($23.5 milyar)
 Paul Allen ($22 milyar)
 Bernard Arnault ($21.5 milyar)
 Prince Alwaleed ($20 milyar)
 The Lord Thomson of Fleet ($19.6 milyar)
 Not: Kenneth Thomson 12 Haziran 2006'da öldü. Oğlu, David Thomson'ın babasının tüm mirasının sahibi olması bekleniyor. Kanada Doları'nın değerindeki değişiklikler nedeniyle, öldüğünde daha yüksek varlığa sahip olduğu sanılmaktadır.
 Li Ka-shing ($18.8 milyar)
 Roman Abramovich ($18.2 milyar)
 Michael Dell ($17.1 milyar)
 Karl Albrecht ($17 milyar)
 Sheldon Adelson ($16.1 milyar)
 Liliane Bettencourt ($16 milyar)
 Lawrence Ellison ($16 milyar)
 Christy Walton ($15.9 milyar)
 Jim Walton ($15.9 milyar)
 S. Robson Walton ($15.8 milyar)
 Alice Walton ($15.7 milyar)
 Helen Walton ($15.6 milyar)
 Theo Albrecht ($15.2 milyar)
 Amancio Ortega ($14.8 milyar)
 Sergey Brin ($12.9 milyar)
 Larry Page ($12.8 milyar)
 Abigail Johnson ($12.5 milyar)
 Nasser Al-Kharafi ve ailesi ($12.4 milyar)
 Barbara Cox Anthony ($12.4 milyar)
 Anne Cox Chambers ($12.4 milyar)
 Stefan Persson ($12.3 milyar)
 Charles Koch ($12 milyar)
 David H. Koch ($12 milyar)
 Raymond, Thomas & Walter Kwok ($11.6 milyar)
 Adolf Merckle ($11.5 milyar)
 Sulaiman Bin Abdul Al Rajhi ($11 milyar)
 Vagit Alekperov ($11 milyar)
 Silvio Berlusconi ($11 milyar)
 Lee Shau Kee ($11 milyar)
 Vladimir Lisin ($10.7 milyar)
 Michael Otto ve ailesi ($10.4 milyar)
 Pierre Omidyar ($10.1 milyar)
 Leonardo Del Vecchio ($10 milyar)
 Michele Ferrero ve ailesi ($10 milyar)
 Forrest Mars Jr. ($10 milyar)
 Jacqueline Mars ($10 milyar)
 John Mars ($10 milyar)
 Viktor Vekselberg ($10 milyar)
 Mikhail Fridman ($9.7 milyar)
Not: tüm değerler Amerikan doları dır.

Ayrıca bakınız
 Milyarderler listesi (2005)

Kaynakça
 Forbes.com (2006) Forbes.com'un 25 en zengin insan listesi. Mart 13, 2006.

Dış bağlantılar
 Dünyanın Milyarderleri, Forbes, 2006, Mart 9, 2006.
 Dünyanın 40 yaş altı milyarderleri, Forbes, 2006

Dünyanın en zengin kişileri
Ekonomi listeleri

Milyarderler listesi (2006)


مملكة ألمانيا أو المملكة الألمانية (باللاتينية: Regnum teutonicorum «مملكة الألمان/التيوتونيين»، Regnum teutonicum «المملكة التيوتونية») نشأت من المملكة الفرنجية الشرقية، الجزء الشرقي من الإمبراطورية الكارولنجية السابقة، على امتداد القرن التاسع حتى القرن الحادي عشر. تشكّلت المملكة الفرنجية الشرقية من معاهدة فيردان 843، وحُكِمت من قبل السلالة الكارولنجية حتى عام 911، والتي باتت بعدها الملكية انتخابيةً. كان الناخبون الأوليون حكام الدوقيّات القبليّة، الذين عادةً ما اختاروا واحدًا منهم. بعد عام 962، عند تنصيب أوتو الأول إمبراطورًا، شكلت مملكة الفرنجية الشرقية الجزء الأكبر من الإمبراطورية الرومانية المقدسة إلى جانب إيطاليا، وشملت في ما بعد بوهيميا (بعد عام 1004) وبورغوندي (بعد عام 1032).

شأنها شأن إنجلترا العصور الوسطى وفرنسا العصور الوسطى، تأسست ألمانيا العصور الوسطى من تكتل قبائل أو أمم أو حكوماتٍ أصغر في العصور الوسطى العليا. دخل مصطلح rex teutonicorum («ملك الألمان») حيز الاستخدام للمرة الأولى في إيطاليا نحو عام 1000. وبات شائعًا عبر المحكمة العليا للبابا غريغوري السابع خلال نزاع التنصيب (أواخر القرن الحادي عشر)، ربما كأداةٍ للمجادلة ضد الإمبراطور هنري الرابع. في القرن الثاني عشر، وللتأكيد على الطابع الإمبراطوري والعابر للحدود لمنصبهم، بدأ الأباطرة تطبيق اللقب Rex Romanorum (ملك الرومان) على انتخابهم (من قبل ناخبي الأمير، سبعة نبلاء ورؤساء أساقفة ألمان). أُسقِطت التسميات المميزة لألمانيا وإيطاليا وبورغوندي، التي عادةً ما امتلكت محاكمها وقوانينها وقضاءها، تدريجيًا من الاستخدام. بعد الإصلاح الإمبراطوري واجتماع أوغسبورغ، قُسِّم القسم الألماني من الإمبراطورية الرومانية المقدسة إلى رايخسكرايسي Reichskreise (الدوائر الإمبراطورية)، التي عيّنت فعليًا حدود ألمانيا في مواجهة الأراضي الإمبراطورية خارج الدوائر الإمبراطورية: إيطاليا الإمبراطورية والمملكة البوهيمية والاتحاد السويسري القديم. ومع ذلك، ثمة ذِكرٌ قليل نسبيًا للمملكة الألمانية بمعزل عن الإمبراطورية الرومانية المقدسة.

الاصطلاح
سُمّي الجزء الشرقي من معاهدة فيردان ريغنوم فرانكوريوم أوريينتاليوم Regnum Francorum Orientalium أو فرانسيا أوريينتالز Francia Orientalis: المملكة الفرنجية الشرقية أو باختصار فرنجة الشرقية. وكانت النصف الشرقي من أستراسيا الميروفينجية القديمة. كان «الفرنجة الشرقيون» (أو الأستراسيون) أنفسهم شعب فرنكونيا، التي استوطنها الفرنجة. كانت يُشار إلى الشعوب الأخرى للفرنجة الشرقيين، الساكسونيون والفريزيون والثورينغيون وغيرهم، تيوتونيكي Teutonici (أو الألمان) وفي بعض الأحيان بالفرنجة مع تغيّر الهويات الإثنية على مدار القرن التاسع.

يبيّن استعراض حوْليات يوفافينسس (أو حوليات سالزبورغ) لعام 919، وهي حديثة تقريبًا لكنها حُفِظت فقط في نسخة تعود للقرن الثاني عشر، أن Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum، أي أن «آرنولف، دوق البافاريين، انتُخب ليحكم في مملكة الألمان». يختلف المؤرخون إذا ما كان هذا النص هو ما كان قد كتب في النسخة الأصلية المفقودة، وكذلك يختلفون على مسألة أشمل حول إذا ما كانت فكرة المملكة بصفتها ألمانيةً، لا فرنجية، تعود إلى القرن العاشر أو القرن الحادي عشر، غير أن فكرة المملكة بصفتها «ألمانية» كانت قد ترسّخت بحلول نهاية القرن الحادي عشر.

بدأ الأمر في أواخر القرن الحادي عشر، خلال نزاع التنصيب، مع استخدام الكوريا الرومانية لمصطلح ريغنوم تيوتونكوريوم Regnum Teutoncorum ليشير إلى مملكة هنري الرابع بهدف إضعافه إلى مستوى ملوك أوروبا الآخرين، في حين بدأ هو نفسه باستخدام لقب ريكس رومانوريوم Rex Romanorum أو ملك الرومان ليشدد على حقه الإلهي بالإمبراطورية الرومانية. تكرر استخدام هذا اللقب من قبل الملوك الألمان أنفسهم، رغم أنهم تنازلوا فعلًا واستخدموا الألقاب «التيوتونية» حين كانت دبلوماسية، مثل رسالة فريدريك باربوسا إلى البابا مشيرًا إلى تلقيه كورونام تيوتونيكي ريغني coronam Theutonici regni (تاج المملكة الألمانية). واصل الملوك والكهنة الأجانب الإشارة إلى المملكة الألمانية والمملكة ومملكة ألمانية. طُبّقت مصطلحات إمبيريوم/إمبراتور  Imperium\Imperatorأو إمبراطورية/إمبراطور على المملكة الألمانية وحكامها، ما يشير إلى اعترافٍ بمكانتهم الإمبراطورية غير أنها مُزجت مع إشارات «تيوتونية» و«ألمانية» كإنكار لرومانيتهم وحكمهم الشامل. بدأ مصطلح مملكة ألمانيا Regnum Germaniae بالظهور حتى في المصادر الألمانية مع بداية القرن الرابع عشر.

ولذلك، كان ثمة إجماع طوال العصور الوسطى على أن ملك ألمانيا (المنتخب) كان أيضًا إمبراطور الرومان. كان لقبه ملكيًا (ملك الألمان، أو منذ عام 1237 ملك الرومان) منذ انتخابه حتى تتويجه في روما من قبل البابا، ومنذ ذلك الحين فصاعدًا كان إمبراطورًا. بعد وفاة فريدريك الثاني عام 1250، لم يجد الميل تجاه «مملكة ألمانية مُتخيّلة بوضوح أكبر» أية دعامةٍ حقيقية. بات اللقب «ملك الرومان» محجوزًا بصورة أقل فأقل للإمبراطور المنتخب ولكن غير المتوّج في روما، كان الإمبراطور المنتخب إما يُعرف بالملك الألماني أو ببساطة لقّب نفسه بـ«إمبراطور» (أنظر مثال لويس الرابع في الأسفل). حُدِّدت بداية تاريخ الحكم إما في يوم الانتخاب (فيليب السوابي ورودولف الأول) أو في يوم التتويج (أوتو الرابع وهنري السابع ولويس الرابع وتشارلز الرابع). أصبح يوم الانتخاب تاريخ البدء بشكل دائم مع سيغيسموند.

في النهاية، غير ماكسيمليان الأول لقب الإمبراطور في عام 1508، بموافقة البابا: بعد تتويجه الألماني، كان لقبه دي غراتيا رومانوريوم إمبراتور إيليكتوس سيمبر أوغوستوس Dei gratia Romanorum imperator electus semper augustus. أي أنه كان «الإمبرطور المنتخب»: مصطلح لم يكن يشير إلى أنه كان الإمبراطور المنتظر أو أنه ليس إمبراطورًا رسميًا بعد، بل فقط أنه كان إمبراطورًا بفضل الانتخاب لا بفضل تتويج البابا (بواسطة التقاليد، كان قد احتُفظ باللقب ريكس رومانوريوم إيليكتوس rex Romanorum electus بين الانتخاب والتتويج الألماني). في الوقت نفسه، استمر تقليد انتخاب الوريث الواضح كملك الرومان خلال حياة الإمبراطور. لهذا السبب، بات اللقب «ملك الرومان» (ريكس رومانوريوم rex Romanorum ، أحيانًا «ملك الألمان» أو ريكس تيوتونيكوريوم rex Teutonicorum) يعني الوريث الواضح، وانتُخب الخلف فيما كان الإمبراطور ما يزال على قيد الحياة.

كان رئيس أساقفة ماينز يشغل منصب المستشار الأعلى لألمانيا، كما كان زملاؤه رئيس أساقفة كولن ورئيس أساقفة تريير، على التوالي، المستشارين الأعلى لإيطاليا وبورغوندي. استمر استخدام هذه الألقاب حتى زوال الإمبراطورية، غير أن المحكمة العليا هي فقط ما كان موجودًا في الواقع.

التطور

العصر الكارولينجي 843-911
واجه التقسيم الثلاثي للإمبراطورية الكارولنجية الذي أقامته معاهدة فيردان تحديًا منذ وقت باكر مع وفاة الإمبراطور لوثر الأول عام 855. كان الإمبراطور قد قسّم مملكته فرنجة الوسطى بين أبنائه الثلاثة ومباشرة أصبح القسم الشمالي الأقصى من التقسيمات الثلاثة، لوثارينجيا، موضع خلافٍ بين ملوك الشرق وفرنجة الغربية. استمرت الحرب من أجل لوثارينجيا حتى عام 925. توفي لوثر لوثارينيجا الثاني عام 869 وقسّمت معاهدة ميرسين (870) المملكة بين فرنجة الشرقية والغربية، لكن ملوك فرنجة الغربية تخلّوا عن حقهم الشرعي إلى فرنجة الشرقية من خلال معاهدة ريبيمونت عام 880. رسمت معاهدة ريبيمونت الحدود بين فرنسا وألمانيا حتى القرن الرابع عشر. حاول النبلاء اللوثريون الحفاظ على استقلال حكمهم لفرنجة الشرقية والغربية بتغيير ولائهم حسبما يرغبون مع وفاة الملك لودفيش الطفل عام 911، إلا أن رودولف ملك فرنجة الغربية تنازل في النهاية في عام 925 عن فرنجة الشرقية وتشكّلت منذ ذلك الحين دوقية لورين ضمن مملكة فرنجة الشرقية.

قَسِّمت مملكة الفرنجة الشرقية إلى ثلاثة أقسام مع وفاة لودفيش الجرماني (875). عادةً ما أُشير إليها ب «ساكسونيا» و«بافاريا» و«سوابيا» (أو «ألمانيا»)، حُكِمت هذه الممالك من قبل أبناء لويس الثلاثة بالتعاون ووحدت من قبل تشارلز البدين في عام 822. وُجِدت فروقات إقليمية بين شعوب الأقاليم المختلفة للمملكة ويمكن بسهولة وصف كل أقليم من قبل المعاصرين بالمملكة Regnum، برغم أن كل إقليمٍ لم يكن قطعًا مملكةً بحد ذاته. حافظت اللغة الجرمانية المشتركة وعادات الحكم المشترك العائدة إلى عام 843 على روابط سياسية بين الممالك المختلفة ومنعت المملكة من التمزق بعد وفاة تشارلز البدين. اجتاز عمل لويس الألماني للحفاظ على مملكته ومنحها حكومة ملكية قوية طريقًا طويلًا لإقامة دولة فرنجية شرقية (أي ألمانية).

انظر أيضا
 الإمبراطورية الرومانية المقدسة.
 مملكة الفرنجة الشرقية.
 قائمة ملوك ألمانيا.
 قائمة ملكات ألمانيا.
 إمبراطور روماني مقدس.
 إمبراطورة رومانية مقدسة.

مصادر
ويكيبيديا الإنجليزية

ألمانيا الوسيطة
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
العصور الوسطى
ألمانيا في القرن 15
تاريخ ألمانيا
ملوك الإمبراطورية الرومانية المقدسة
ممالك جرمانية قديمة
ممالك سابقة
مملكة الفرنجة الشرقيين

مملكة ألمانيا


Shoot from the Hip is the second studio album by English singer Sophie Ellis-Bextor, released on 27 October 2003 by Polydor Records. It was produced by Gregg Alexander, Matt Rowe, Jeremy Wheatley and Damian LeGassick.

Background
The album was released in Europe in October 2003, but little interest was generated outside the United Kingdom, where the album peaked at number 19 on the UK Albums Chart, with the exception of Switzerland, where it peaked at number 35 on the Swiss Albums Chart. As with the single "Music Gets The Best Of Me" the previous year, the album suffered from being caught in a glut of new releases in the approach to Christmas. Consequently, the album was cited as the singer's least commercially successful album until the release of her fourth studio album, Make a Scene, which reached number 33. The album only produced two singles—"Mixed Up World" and "I Won't Change You"—which reached number 7 and number 9 on the UK Singles Chart, respectively.

Apart from "Murder on the Dancefloor", none of Ellis-Bextor's solo material was released in the US until June 2007, when Shoot from the Hip was added to the American iTunes Store. The songs "I Won't Dance with You" and "The Walls Keep Saying Your Name" feature backing vocals (and one verse of lead vocal on the latter song) from Ellis-Bextor's ex-boyfriend and ex-manager, Andy Boyd, although his name does not appear anywhere in the album credits.

Similarly to "Sparkle" and "Final Move" missing from the worldwide version of Read My Lips, the international edition of Shoot from the Hip does not include the opening track "Making Music", "I Won't Dance with You" nor the hidden track following the end of "Hello, Hello", a cover of Olivia Newton-John's "Physical". The international edition also changes all text on the cover, disc and in the booklet to the shade of turquoise instead of the white used on the UK release.

In 2014, Ellis-Bextor reflected on the album to Attitude magazine, saying: "The second album still had the same feel as the first, but it was maybe a little bit darker. During that record I was going through a bit of a break-up so there are a few break-up songs on there. I wasn't feeling quite as funny and breezy as I was on the first album, but I got it back on album three."

Critical reception

Writing for musicOMH, Sarah McDonnell highlighted the input from Bernard Butler, feeling that different co-writers make the album "patchy in places" and as a result, Ellis-Bextor's songs "sometimes sound a little self-conscious and clunky, almost a little too earnestly conveying her message". Nevertheless, McDonnell also stated "whatever you might think of Sophie Ellis-Bextor, you can't fault her determination" and felt that the album is a "good effort and displays an ambition – and potential – to produce consistent, high quality, intelligent pop music".

K. Ross Hoffman of AllMusic said that while the album "lacks anything nearly as distinctive as her early singles, [...] it's still a solid, perfectly respectable collection of contemporary dance-pop", pointing to "the smooth disco single 'Mixed-Up World' and the chipper 'I Won't Change You'", the latter of which he compared to "Love at First Sight" by Kylie Minogue. Hoffman further judged "there's enough variety to keep the album from sagging, particularly as things turn slightly darker and moodier towards the latter half with the spiky 'You Get Yours' and the odd, haunted 'The Walls Keep Saying Your Name'." However, he felt differently about Butler's contribution, pointing out "the understated ballad 'I Am Not Good at Not Getting What I Want' [...] rounds things out nicely."

While McDonnell compared lead single "Mixed Up World" to material by the Pet Shop Boys, Lucy Davies of BBC Music felt that track is similar to "the best 80s PWL creations". Although singling out the final two tracks (positively comparing the strings in "Hello, Hello" to Andrew Lloyd Webber and questioning why "Physical" is a hidden track when it "encapsulates Sophie; knowingly dead-pan with a little wink tipped at the listener"), Davies used a line from opening song "Making Music" to say the album is largely "making music by numbers"—calling the two songs Boyd contributes vocals on "naff" and the rhyming on "Party in My Head" "cringe worthy". Davies commented that despite the songs on Shoot from the Hip featuring "chewing gum melodies", "Sophie needs to think long and hard about where she's going next."

entertainment.ie held a similar opinion, summarising that even though Shoot from the Hip is a "perfectly efficient pop album", "it still leaves you wondering what Ellis-Bextor could achieve if she really tried."

Track listing

Personnel

Sophie Ellis-Bextor – vocals, keyboards, programming
Paul Brown – additional vocals
Damian LeGassick – producer, keyboards, bass, programming, string arrangement
Gregg Alexander – producer
Matt Rowe – producer, programming, keyboards
Jeremy Wheatley – producer, mixing, drums
Lewis Taylor – guitar, bass
Rob Davis – guitar
Ali Staton – mixing, recording
Paul Gendler – guitar
Dave Way – mixing
Rik Simpson – guitar, recording, keyboards, programming
Winston Rollins – trombone
Enrico Tomasso – trumpet
Mike Lovatt – trumpet
Guy Pratt – bass

Brio Taliaferro – keyboards, guitar, additional programming
Giulio Pierucci – piano
Paul Stewart – drums
Ross Newell – guitar
Luís Jardim – percussion
James Eller – bass
Steve Sidelnyk – drums, percussion
Monte Pittman – guitar
John Smith – recording
Alex James – bass
Martin Waugh – guitar
Bernard Butler – guitar, keyboards, string arrangement
Andy Maclure – drums
Carl Membrino – keyboards
Pablo Cook – percussion
James Woodrow – guitar

Charts

Certifications

Release history

References

2003 albums
Albums produced by Gregg Alexander
Polydor Records albums
Sophie Ellis-Bextor albums

Shoot from the Hip


Erziehung oder lateinisch abgeleitet Edukation steht für:
 Erziehung als Personalisation, Sozialisation und Enkulturation junger Menschen
 Verkehrserziehung als Erziehung durch, beim, zur (angemessenen) Verkehrsteilnahme
 Patientenedukation, gezielte psychologische sowie pädagogische Maßnahmen, um Patienten und deren Angehörige bei der Krankheitsbewältigung zu unterstützen
 Reberziehung im Weinbau
 Kronenerziehung im Obstbau

Siehe auch:
 Die Erziehung, Zeitschrift
 Erzieher
 Zucht (Begriffsklärung)

Erziehung (Begriffsklärung)


Endinding est un village de la commune d'Obala dans le département de la Lékie, dans la région du centre cameroun.

Ce nom désigne aussi l'ensemble du groupement des villages, dont le village Endinding est le chef-lieu.

Histoire
En 1942, la chefferie d'Endinding est devenue une chefferie de premier degré, et Ndjomo Christophe, le chef supérieur des Etons.

Population
En 1965, le village Endinding compte 949 habitants, selon le recensement de 2005, il compte  habitants.

Économie
L'agriculture est la principale activité du village.

Les jeunes de la localité s'investissent aussi dans la pisciculture avec prés de  d'étangs piscicole.

Enseignement
Endinding compte :

 une école publique maternelle et primaire ;
 un collège d'enseignement technique et commercial.

personnalités liées à la commune
 André Marie Mbida, premier chef d'État du Cameroun autonome d'expression française.

Notes et références

Village dans la région du Centre (Cameroun)

Endinding


ශ්‍රී ලංකාව තුල භික්‍ෂූන්ට සහ සාංගීක දේපොලවලට අදාල නීතිය ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ නීතියවේ. මෙම නීති පහත කරුණු මත ගොඩනැගී ඇත.

 විනය පිටකය
 මහින්දාගමනයෙන් පසු සිංහලේ භික්‍ෂූන් ගොඩනගාගත් සම්ප්‍රදායන්
 ගොඩනගාගත් සම්ප්‍රදායන් මත සිංහලේ රජවරු දුන් අධීකරණමය තීරණ
 ගොඩනගාගත් සම්ප්‍රදායන් මත 1815න් පසු දුන්  අධීකරණමය තීරණ
 අදාල ආඥා පනත්
 අදාල පනත්

ආවරණයවන ක්‍ෂේත්‍ර
 සඟසතුකල (සාංගික) දේපොල වල භාරකාරීත්‍වය
 විහාරාධිපතිභාවය
 භික්‍ෂූන්ට අයත් පුද්ගලික  දේපොල

ආශ්‍රිත ලිපි
 විහාර දේවලගම් නීතිය

නීතිය - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධාගම

ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ නීතිය


is a town located in Kasuya District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of 2016, the town has an estimated population of 37,663 and a density of 1,200 persons per km2. The total area is 30.22 km2.

The town has a river, the Umigawa, flowing through it, a large Hachiman shrine and a small Protestant church. It also has some ancient burial mounds (kofun). It is reputedly the birthplace of Emperor Ōjin, an early Japanese emperor.

A railway was built in 1919 to facilitate the removal of coal, but this local industry ended in 1963. The railway line was closed in 1985 and has been made into a pleasant semi-rural walkway. Umi still has another JR line, the Kashii Line. Ban-dai sake is also made in Umi.

References

External links

Umi official website

Towns in Fukuoka Prefecture

Umi, Fukuoka


C'est la vie may refer to:

 C'est la vie (phrase), a French phrase, translated as "That's life"

Books
 C'est la Vie (comic strip), an English-language comic strip by Jennifer Babcock
 C'est la Vie, a 2004 memoir by Suzy Gershman

Film, radio and TV
 C'est la vie (radio), a Canadian radio program
 C'est la Vie, a 1967 musical review airing as an episode of ABC Stage 67
 C'est la Vie, a 1981 French film directed by Paul Vecchiali
 La Baule-les-Pins, English title: C'est la vie (1990 film)
 C'est la Vie, a 2001 French film starring Sandrine Bonnaire
 C'est la vie, TV series Mauritius 2003 Karan Sharma (actor)
 Le Sens de la fête, English title: C'est la vie! (2017 film), a 2017 French film

Music

Albums
 C'est la Vie (Despina Vandi album), or the title song, 2010
 C'est la Vie (Henri Dikongué album), 1997
 C'est la vie (J. C. Schütz album), or the title song, 2009
 C'est la vie (Khaled album), or the title song (see below), 2012
 C'est la Vie (Martin Solveig album), or the title song (see below), 2008
 C'est La Vie (Phosphorescent album), 2018
 C'est la Vie (Polara album), 1997
 C'est La Vie (Rouge album), 2003
 C'est la Vie, by Alex Fox, 1997
 C'est la Vie, by B*Witched, or the title song (see below), 2006
 C'est la Vie, by Chyi Yu, 1999
 C'est la V, by Vanness Wu, 2011

Songs
 "C'est la Vie" (Alisa Mizuki song), 2005
 "C'est la Vie" (B*Witched song), 1998
 "C'est la vie" (Carson, Hanson and Malmkvist song), 2004
 "C'est la vie" (Khaled song), 2012
 "C'est la Vie" (Martin Solveig song), 2008
 "C'est la Vie" (Robbie Nevil song), 1986; originally recorded by Beau Williams (see below)
 "C'est la Vie" (Stereophonics song), 2015
 "C'est la Vie" (Always 21), by Ace of Base, 1999
 "(And Now the Waltz) C'est La Vie", by Slade, 1982
 "You Never Can Tell" (song), by Chuck Berry, also covered by Emmylou Harris as "C'est la Vie"
 "C'est la Vie", by Anna Puu, a contestant on the Finnish TV show Idols, 2009
 "C'est la Vie", by Ayaka Komatsu, as the fictional character Sailor Venus in the television series Pretty Guardian Sailor Moon, 2003
 "C'est la Vie", by Beau Williams, 1984
 "C'est la vie", by Bobby Bazini, 2016
 "C'est la vie", by Böhse Onkelz from Ein böses Märchen, 2000
 "C'est la vie", by Booba, 2012
 "C'est la vie", by Colonia, 2003
 "C'est la Vie", by Emerson, Lake & Palmer from Works Volume 1, 1977
 "C'est la vie", by Fish Leong from j'Adore, 2007
 "C'est la vie", by Gilli, 2015
 "C'est La Vie", by Gotthard from Bang!, 2014
 "C'est la vie!", by Hitomi Shimatani from Gate~scena III~, 2003
 "C'est la vie", by Hubert Kah, 1995
 "C'est la Vie", by Jean Michel Jarre from Métamorphoses, 2000
 "C'est la Vie", by Kim English from My Destiny, 2006
 "C'est la Vie", by L'Arc-en-Ciel from Heavenly, 1995
 "C'est La Vie", by La Toya Jackson from Startin' Over, 2002 (promo release)
 "C'est la Vie", by Lou Bega and Edvin Marton, 2006
 "C'est La Vie", by Magnum from Wings of Heaven, 1988
 "C'est la vie", by Marc Lavoine from Les Amours du dimanche, 1989
 "C'est La Vie", by Mika, 2023
 "C'est La Vie", by Protest the Hero from Scurrilous, 2011
 "C'est la vie", by Shania Twain from Up!, 2002
 "C'est La Vie", by Slash from 4, 2022
 "C'est La Vie", by Tinashe from Nightride, 2016
 "C'est la vie", by Trix, 1981
 "C'est La Vie", by UB40 from Promises and Lies, 1993
 "C'est La Vie", by Vanessa Carlton from Harmonium, 2004
 "C'est La Vie", by Vitas, 2011
 "C'est La Vie", by Yngwie Malmsteen from Fire and Ice, 1992
 "C'est La Vie", by Yung Gravy with bbno$ and Rich Brian, 2022
 "C'est La Vie", by Zoë, 2018
 "C'est la Vie", an ABBA parody in the television series French and Saunders, 2005
 "C'est la Vie (Paryż z pocztówki)", by Andrzej Zaucha, 1987
 "C'est la Vie (Say The Casualties!)", by Neon Indian from Vega Intl. Night School, 2015
 "C'est La Vie (Simera)", by Despina Vandi from 10 Hronia Mazi, 2007

See also

 Shit Happens
 "Sing C'est la Vie", a song by Sonny & Cher from Look at Us
 C'est ça, la vie, German educational TV show
 Such Is Life (disambiguation)
 That's Life (disambiguation)
 La vie (disambiguation)
 Vie (disambiguation)

C'est la vie


The City of Port Phillip is a local government area of Victoria, Australia on the northern shores of Port Phillip, south of Melbourne's central business district. It has an area of 20.7 km² and had a population of 113,200 in June 2018.

Port Phillip contains a number of varied and substantial retail, entertainment and leisure precincts. These include Bay Street (Port Melbourne), Victoria Avenue (Albert Park), Clarendon Street (South Melbourne), Armstrong Street (Middle Park), Fitzroy Street (St Kilda), Acland Street (St Kilda), Carlisle Street (Balaclava) and Ormond Road (Elwood). A number of significant employment areas lie within Port Phillip, including part of the St Kilda Road business district and industrial, warehousing and manufacturing districts in South Melbourne and Port Melbourne. The city has experienced a significant amount of residential development in the 1990s, particularly in areas close to the foreshore. Port Phillip is well served by public transport with a substantial tram network, the St Kilda and Port Melbourne tram lines and two stations on the Sandringham railway line, in addition to bus services.

Comprising three multi member wards, it is predominantly an amalgamation of three former cities – St Kilda, parts of South Melbourne, most of Port Melbourne, as well as a small portion of Windsor from the former City of Prahran

The city was created with its present borders in June 1994 under the municipal restructure by the state government. It is bounded by White Reserve and Todd Road to the west, the West Gate Freeway, Kings Way and Dorcas Street to the north, St Kilda Road, High Street, Punt Road, Queens Way, Dandenong Road, Orrong Road, Inkerman Street, Hotham Street, Glen Huntly Road, St Kilda Street and Head Street generally to the east and the foreshore of Port Phillip to the south. Adjacent councils include the City of Melbourne, City of Bayside, City of Glen Eira and the City of Stonnington. When first created, the city was administered by three appointed commissioners, headed by Des Clarke. The first council elections were held in March 1996.

Council offices are currently located in the St Kilda Town Hall, Port Melbourne Town Hall and the South Melbourne Town Hall.  The council operates several other facilities including local libraries, child care centres, parks, playgrounds and community centres. In 2020 ANAM was given a long lease to South Melbourne Town Hall and council staff there and a few community groups vacated the building.

Schools
 Albert Park Primary School (Government)
 Elwood Primary School (Government)
 Galilee Regional Primary School (Roman Catholic)
 Middle Park Primary School (Government)
 Port Melbourne Primary School (Government)
 St Kilda Park Primary School (Government)
 St Kilda Primary School (Government)
 Albert Park College (Government)
 Elwood Secondary College (Government)
 Mac.Robertson Girls' High School (High performance government secondary college for girls)
 St Michael's Grammar School (Church of England/Anglican)
 South Melbourne Primary School (Government)
 South Melbourne Park Primary School (Government)
 Port Melbourne Secondary College (Government)

Offices

 St Kilda Town Hall
 South Melbourne Town Hall
 Port Melbourne Town Hall

Libraries

 Albert Park
 Emerald Hill (South Melbourne)
 Middle Park
 Port Melbourne
 St Kilda

Notable institutions
 2/10 Medium Regiment, Royal Australian Artillery (Army Reserve, Chapel Street, St Kilda East)
 Australian National Music Academy (South Melbourne, in former City of South Melbourne Town Hall)
 City of Port Phillip Town Hall, St Kilda (Former City of St Kilda Town Hall, Council meeting usually on Tuesday with about 3 meetings per month. Port Phillip Meeting Agenda.)
 Greek Orthodox Archdiocese of Victoria (South Melbourne)
 Hare Krishna Temple (Albert Park)
 South Melbourne Football Club
 1st Victorian Sea Scout Group regarded as being the first Scout Group in Australia, founded in 1907, and is still currently active hosting Cubs, Scouts and a Venturer Unit based in the Albert Park Reserve

Notable events
 Gay Pride March (Fitzroy Street and Catani Gardens, St Kilda, dykes on bikes, boot scooting, marching groups, music and political activism)
 Australian Formula 1 Grand Prix (Albert Park Circuit), 4-day international motor racing event held in March or April. Includes a Supercars race.
 St Kilda Festival (300,000 people attend this annual music event, Fitzroy Street and Upper Esplanade closed, tram services to the event). This free event now cost ratepayers close to $1.5 million annually.
 St Kilda Film Festival (Australia's Top 100 short films, SoundKILDA: Australia Music Video Competition, international films, forums, Industry Open Day and much more)
 St Kilda Writers Festival (local and international writers compare their skills)
 Admiral Napier Cup, held in the last weekend of August and hosted by the 1st Victorian Sea Scout Group on Albert Park lake, is where Scouts and Venturers gather to participate in rowing, paddling and sailing competitions and recent addition of Iron Person events

Townships and localities
The 2021 census, the city had a population of 101,942 up from 100,863 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA

Current council composition

Since 2016 Port Phillip City Council is composed of nine councillors elected from three wards, up from seven in 2012. Councillors are elected for a fixed four-year term of office. The mayor is elected by the councillors at the first meeting of the council. The most recent election was held in October 2020.

The current council, elected in 2020, in order of election by ward, is as follows:

Election results

2020 election results

Elected Councillors of Port Phillip
 Dick Gross (1996-2008, 2016-2020)
 Patricia Brown OAM (1996-1999)
 Christine Haag (1996-1999)
 Freda Erlich (1996-1999)
 Ludwig Stamer (1996-1999) +
 Liz Johnstone (1996-1999)
 Liana Thompson (1996-1999)
 David Brand (1996-1999, 2016-2020)
 Julian Hill (1999-2004)
 Carolyn Hutchens (1999-2004)
 John Lewisohn (1999-2002)
 Darren Ray (1999-2008)
 Peter Logan (2002-2008)
 Judith Klepner (2004-2012)
 Janet Cribbes (2004-2008)
 Janet Bolitho (2004-2012)
 Karen Sait (2004-2008)
 Serge Thomann (2008-2016)
 Frank O'Connor (2008-2012)
 John Middleton (2008-2012)
 Jane Touzeau (2008-2016)
 Rachel Powning (2008-2012)
 Amanda Stevens (2012-2016)
 Vanessa Huxley (2012-2016)
 Anita Horvath (2012-2016)
 Cr. Andrew Bond (2012-current)
 Bernadene Voss (2012-2020)
 Cr. Tim Baxter (2016-current)
 Cr. Katherine Copsey (2016-2022)
 Cr. Louise Crawford (2016-current)
 Ogy Simic (2016-2020)
 Cr. Marcus Pearl (2016-current)
 Cr. Heather Cunsolo (2020-current)
 Cr. Peter Martin (2020-current)
 Cr. Rhonda Clark (2020-current)
 Cr. Christina Sirakoff (2020-current)
 Cr. Robbie Nyaguy (2023-current)

Mayors
 List of Mayors of Port Phillip
+ deceased

Sister Cities and Friendship Links
  Ōbu, Aichi, Japan. (Since 1993)
  Suai, Cova Lima, East Timor. (Friendship link since 2000.)

See also
 List of localities (Victoria) for other Melbourne suburbs and municipalities.

References

External links
 City of Port Phillip – Official Website
 1st Victorian Sea Scout Group
 Link to Land Victoria interactive maps
 Public Transport Victoria local public transport map

Local government areas in Melbourne

City of Port Phillip


was a town located in Izumi District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,913 and a density of 160.56 persons per km². The total area was 30.60 km².

On March 13, 2006, Noda, along with the town of Takaono (also from Izumi District), was merged into the expanded city of Izumi and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Izumi  (some content in English)

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Noda, Kagoshima


"මැගිනොට් පෙළ" යන නාමයෙන් හැඟෙන්නේ ඉතා පටු රේඛීය ආරක්ෂාව සැලසීමේ මාර්ගයකි. නමුත් මෙම තීරය සෙ.මි 20-25 අතර දුර ප්‍රමාණයක් අතර ගැඹුර වෙනස්වෙමින් පැවතුන සැලකිය යුතු තරම් ගැඹුරු එකකි. මෙය ආරක්ෂාව තර කරන ලද, ආරක්ෂක මුරපොල, සන්නිවේදන මධ්‍යස්ථාන, සෙබල ආවරණ ස්ථාන, බාධක, කාලතුවක්කු , මැෂින් තුවක්කු, ප්‍රති යුධ ටැංකි තුවක්කු ස්ථානගත කරන ලද තැන්, සැපයුම් ස්ථාන, යටිතල පහසුකම්, නිරීක්ෂණ ස්ථාන වැනි හමුදා‍මය ස්ථානයන් ඇතුලත් වු සංකීර්ණ ව්‍යුහයකි. මෙම විවිධ ඒකක "මුලික ප්‍රතිරෝධී තීරයක්" බලගැන්වු අතර එය දැඩිව ආයුධ සන්නද්ධ කරන ලද "ඔවුරේජයන්"ගෙන් සැදුම් ලද, දල වශයෙන් ඒවා බලකොටු හෝ ප්‍රධාන ආරක්ෂක ක්‍රියාමාර්ග ලෙස පරිවර්තනය කර හැක.

ඉදිරියෙන් පටන්ගෙන පිටුපසට යන ලෙස මෙම තීරුව මෙසේ සමන්විත විය.

මායිම් මුර පොල තීරුව (1)

මෙය නිරීක්ෂණ පොලවල් ලෙස සකස් කෙරුණු  කොන්ක්‍රිට් නිවාස හා ප්‍රබල නිවාස වලින් සමන්විත විය. ඒවා මායිමේ සිට මීටර කිපයක් ඇතුලතට වන්නට බොහෝ විට ප්‍රමාණාත්මක නොවන සාමාන්‍ය නිවාස ලෙස ආවරණය කර සකස් කොට තිබිණ. තවද අනපේක්ෂිත ප්‍රහාරයක දී වහා දැනුම් දීමට හා සුදානම් කරගත් පුපුරණ ද්‍රව්‍ය මඟින් සතුරු යුධ ටැංකි පමා කිරීමට මෙම නිවාස වල සෙබළුන් රඳවා තැබිණ.

මුරපොල හා සහාය මුරපොල තීරුව (2)

මායිමට 5 km (2.5-3 සැතපුම්) පසුපසින් පිහිටි ප්‍රති යුධ ටැංකි කොන්ක්‍රීට් නිවාස මඟින් සන්නාහ සන්නද්ධ ප්‍රහාරයන්ට ප්‍රතිරෝධය දක්වා පමා කිරීම මඟින් "C.O.R.F. ඔවුරේජ" වල භටයින්ට තම ප්‍රහාර ස්ථාන වල සුදානමින් සිටීමට අවශ්‍ය කාලය ලබා දිම අපේක්ෂා කරන ලදී. මෙම මුරපොලවල් ප්‍රධාන තීරුව තුල ඇති වැදගත් මාර්ග ආරක්ෂා කරන ලදී.

ප්‍රධාන තීරුව (3)

මෙම තීරුව මායිමට කි.මි 10 ක් (6 සැතපුම්) පිටුපසින් ආරම්භ විය. මිටර් 2 ක් පමණ (අඩි 6-7) පොලව තුළට කාවැද්දු, 0.7-1.4 මීටර (අඩි 2-4) දක්වා උස වෙනස්වන ලෙස පේලි 6 කට සිටවු ලෝහ කණු, මෙම තීරුවට ප්‍රථමව තිබු අතර එවා ප්‍රති යුද්ධ ටැංකි සාධක ලෙස කටයුතු කරන ලදී. මෙම ප්‍රති යුධ ටැංකි සාධක ප්‍රධාන සංකීර්ණ වල ඉදිරියෙන් කිලෝමීටර සිය ගණනක් හරහා පැතිරුණ අතර ඒවා නොතිබුණේ ඉතා ඝන කැළෑ, ගංගා හා වෙනත් පසු කිරීමට නොහැකි භූමි වල පමණි.

මෙම ප්‍රති යුධ ටැංකි සාධක සංකීර්ණයට පසු ඒ සමඟම ප්‍රධාන වශයෙන් ඉතා ඝන කටු කම්බි වලින් සමන්විත 'ප්‍රති පුද්ගල සාධක ' ක්‍රමවේදයක් විය. 'ප්‍රති යුධටැංකි මාර්ග සාධක' මඟින් අවශ්‍ය විට දී යුධ ටැංකි සාධක හරහා වු මාර්ග අවහිර කල හැකි විය.

පාබල හමුදා කෙස්මේටයන් (4)

මෙම බංකර ද්විත්ව මැෂින් තුවක්කු වලින් සමන්විත විය. මේවා එකල (එක් දිශාවකට යොමු වු එක් පහර දෙන කාමරයකින් සමන්විත වු) හෝ ද්විත්ව (ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශා 2කට යොමු වු පහරදෙන කාමර 2 කින් සමන්විත වු) හෝ ද්විත්ව (ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශා 2 කට යොමු වු පහර දෙන කාමර 2 කින් සමන්විත වු) ඒවා විය. මේවා සාමාන්‍යයෙන් තට්ටු 2 කින් සමන්විත විය. ඒවා නම් ප්‍රහාර එල්ල කරන තට්ටුව හා සහාය/ යටිතල පහසුකම් තට්ටුව වු අතර එය මඟින් භටයින්ට විවේකය හා නින්ද හා සේවා (විදුලි උත්පාදක ඒකක, රැස් කර තබන ලද ජලය, ඉන්ධන, ආහාර, වාතාශ්‍රය ලබා ගැනීමේ උපකරණ) ලබා ගත හැකිවිය. මෙම කේස්මේටයන්හි (සාමාන්‍යයෙන් සීනුවක හැඩය ඇති තොප්පිය හෝ හිස වැස්ම)"ක්ලෝච්" 1 ක් හෝ 2 ක් මුදුනේ තිබිණ. මෙම ක්ලෝච් සමහර විට මැෂින් තුවක්කු ස්ථානගත කිරීමට හෝ නිරීක්ෂණ පාරිදර්ශක සවිකිරීමට යොදා ගන්නා ලදී. මේවායේ කාර්ය මණ්ඩලය පුද්ගලයන් 20 -30 ක් පමණ විය.

කුඩා ඔවුරේජයන් (5)

මෙම කුඩා බලකොටු පාබල හමුදා බංකර පෙළ ශක්තිමක් කළේය. සැපයුම් මධ්‍යස්ථාන, ගිලන් හල්, කෑම ශාලා, විද්‍යුත් උත්පාදක යන්ත්‍ර, බැරැක්ක වැනි යටිබිම්ගත පහසුකම් මධ්‍යස්ථාන සම්බන්ධ වු භූගත ලිං සංකීර්ණයකින් සම්බන්ධ වු පාබල හමුදා බංකර කිහිපයකින් මෙම කුඩා ඔවුරේජ සමන්විත විය. මේවායේ කාර්ය මණ්ඩලය මිනිසුන් 100-200 කින් සමන්විත විය.

ඔවුරේජ (6)

මැගිනො‍ට් තීරුවේ හමුවු වැදගත්ම බලකොටු මේවා වු අතර එයට හේතුව මේවායේ ශක්තිමත් කාලතුවක්කු රඳවා තිබීමයි. ඉදිරි බංකර සංකීර්ණ හෝ ප්‍රහාරාත්මක ඒකක අඩුම තරමේ 6 කින් හෝ දොරටු 2 කින් සමන්විත විය. බංකර සංකීර්ණ අතරේ ප්‍රවාහනය සඳහා පටු විද්‍යුත් රේල් පීලි සහිත  භූගත උමං මාර්ග වලින්  අන්තර් සම්බන්ධතා තිබුණි. ආහාර, අමතර කොටස් ගබඩා, ජල ගබඩා, මුළුතැන් ගෙවල්, බැරැක්ක හා ආහාර ශාලා, වාතාශ්‍රය සපයන ඒකක හා උත්පාදක යන්ත්‍ර වලින් සමන්විත විදුලි බලාගාර වැනි අත්‍යවශ්‍ය යටිතල පහසුකම් වලින් මෙම ප්‍රහාරාත්මක ඒකක සමන්විත විය. මේවායේ කාර්ය මණ්ඩලය 500-1000 පමණ විය.

නිරීක්ෂක කුළුනු/මධ්‍යස්ථාන (7)

අවට ප‍්‍රදේශයට මනා දර්ශනයක් ඇතිවන ලෙස කඳුගැට මත පිහිටා තිබිණ. ප්‍රධාන සතුරු ඒකක වල ස්ථානයත්, ඉදිරිගමනත් ගැන වාර්තා කිරීමත්, කාලතුවක්කු ප්‍රහාර බලකොටු වලින් එල්ල කරන කාලතුවක්කු ප්‍රහාර යොමු කිරීමත්, වැරදි ප්‍රහාර ඉලක්ක වෙත යොමු කිරීමත්, නිවැරදි කිරීමත්,සතුරා සොයා ගැනීමත්, මෙම මධ්‍යස්ථානවල කාර්යභාරය විය. රැහැන් රහිත සම්ප්‍රේෂක හා ක්ෂේත්‍ර දුරකථන මඟින් අනික් බලකොටු සමඟ සම්බන්ධ වු අධි නිරවද්‍ය දෘෂ්ටි උපකරණ වලින් සමන්විත වු සන්නාහ සම්පන්න අටලු වලින් සමන්විත වු විශාල බලගැන්වු භූගත කොන්ක්‍රිට් බංකර වලින් මේවා නිමවී තිබිණ. (T.S.F ලෙස ප්‍රංශ භාෂාවෙන් හැඳින්වු)

දුරකථන ජාලය (8)

ගිමන්හල්, නිරීක්ෂණ මධ්‍යස්ථාන, කාලතුවක්කු හා පාබල සේනාංක බලකොටු ඇතුළු මැගිනොට් තීරුවේ වු සියළු බලකොටු මෙම පද්ධතිය මඟින් සම්බන්ධ කෙරිණි. බලකොටු පෙළට සමාන්තරව දුරකථන රැහැන් 2 ක් තිබු අතර එමඟින් එක් රැහැනක් කැපීගියහොත් අවශ්‍ය කාර්යය දිගටම කර ගෙන යාමේ පහසුව සැලසිණි. අවතැන් වු සොල්දාදුවන්ට ජාලයට සම්බන්ධ වීමට ස්ථාන මෙම රැහැන් වල තිබිණ.

අතිරේක පාබල හමුදා මධ්‍යස්ථාන (9)

ප්‍රාථමික ප්‍රතිරෝධී පෙළට මීටර 500-1000 (සැතපුම් 3-6) අතර දුරකදී මේවා පිහිටා තිබිණ. පාබල සේනාංකයන්ට (පුද්ගලයින් 200- 2500) භාවිතා කල හැකි ලෙස සකස් කල භූගත කොන්ක්‍රිට් බංකර වු අතර මොවුන්ට ප්‍රහාරයන්ට ඔරොත්තු දීමට හැකි වන පරිදි උණුසුම් කිරීමේ ක්‍රම, මුළුතැන් ගෙවල්, ජල සැපයුම්, වාතාශ්‍රය සැපයීමේ ක්‍රම හා විද්‍යුත් උත්පාදක යන්ත්‍ර අයත් විය. ප්‍රති ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේදී අදාල ප්‍රදේශයේ මුලස්ථානය ලෙස මේවා භාවිතා කෙරිණි.

ජල ගැටුම් ප්‍රදේශ (10)

සතුරු ප්‍රහාරයකට අතිරේක සාධකයක් වන ලෙස අවශ්‍යතාවට අනුව ජලයෙන් පිරවිය හැකි ස්වභාවික ද්‍රෝණි හා ගංගා විය.

ආරක්ෂක නිවාස (11)

සාමාකාමී කාලයකදී වන හදිසි ප්‍රහාරයකදී හැකි කෙටිම කාලයකින් 'ඔවුරේජ් කාර්ය මණ්ඩලයට' තම ප්‍රහාරාත්මක මුලස්ථානයට ලඟා වීමට හැකි වන ලෙස ප්‍රධාන බලකොටු අසලම මේවා ඉදිකරන ලදී.

සැපයුම් මධ්‍යස්ථාන (12)

අවි ගබඩා (13)

සෙ.මි 60 (අඟල් 24) පටු රේල් මාර්ග පද්ධතිය (14)

කි.මි 50 ක් (සැතපුම් 35 ) පමණ ඈතින් පිහිටි ගබඩාවල සිට ප්‍රධාන පටු රේල් මාර්ග ජාලයක් ඉදිකරන ලදී. "ගැසොලින්" වලින් බල ගැන්වු සන්නාහ දුම්රිය එන්ජින් මඟින් සැපයුම් දුම්රියන් මෙම පටු රේල් මාර්ග ඔස්සේ ප්‍රවාහනය කරන ලදී. (1914 - 1918 දී සන්නාහ සන්නද්ධ වාෂ් ප එන්ජිමක් සහිත පද්ධතියක් නිපදවන ලදී)

අධිවෝල්ටීය සම්ප්‍රේෂක රැහැන් (15)

මුලින් පොළවට ඉහලින් තිබු අතර පසුව භූගත කරන ලද මෙම රැහැන් සාමාන්‍ය විදුලි සැපයුමට සම්බන්ධ වු අතර ප්‍රධාන බලකොටු සෑම එකකටම පාහේ විදුලිය සපයන ලදී.

විශාල රේල් මාර්ග කාලතුවක්කු (16)

උවමනාවෙන්ම කි.මි 10-12 ඉලක්ක දුරකට සීමා කරන ලද මේවා දුම්රිය එන්ජින් මඟින් කලින් සැලසුම් කරන ලද ස්ථාන වලට ප්‍රවාහනය කරන ලදී. තවද මෙමඟින් බලකොටු වල සවි කර තිබු කාලතුවක්කු වලට සහාය දෙන ලදී.

සටහන්

{|

|Maginot line Organization
|-
{|

මැගිනොට් පෙළ සංවිධානය


Sfîrșitul nopții este un film românesc din 1983 regizat de Mircea Veroiu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mircea Diaconu, Gheorghe Visu și Ion Vîlcu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mircea Diaconu — procurorul Matei
 Gheorghe Visu — vatmanul Gheorghe N. Toma, anchetat pentru un accident
 Ion Vîlcu — procurorul Horia, colegul procurorului Matei
 Magda Catone — Mariana, o fată descurcăreață
 Cornel Patrichi — interlopul Giani Brigagiu
 Mariana Buruiană — studenta Dana, colega de cameră a Sandei
 Simona Măicănescu — studenta Sanda, iubita procurorului
 Petre Tanasievici — cpt. de miliție Petru
 Constantin Brânzea — Tudor, fostul coleg de cămin al lui Toma
 Zaharia Volbea
 Radu Vaida — recidivistul cuțitar
 Boris Petroff — taximetristul
 Răzvan Vasilescu — Ilie Goanță, hoțul de butelii
 Vasile Muraru — vatmanul nou, înlocuitorul lui Toma
 Theo Cojocaru
 Teli Barbu
 Nicolae Ivănescu
 Constantin Cojocaru — Vasile, angajat la o florărie, martor al accidentului
 Sorin Balaban
 Carmen Trocan — logodnica lui Tudor
 Adriana Șchiopu — dansatoarea Zamfira Dumitru de la Hotelul Dorobanți
 Mioara Ifrim
 Rodica Popescu Bitănescu — soția unui ștab mare
 Dumitru Dimitrie
 Șerban Celea
 Adrian Ștefănescu

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme din 1983
Filme regizate de Mircea Veroiu
Filme românești
Filme în limba română

Sfîrșitul nopții (film)


Die Neufeldner BioBrauerei ist eine Bierbrauerei in der Gemeinde Neufelden im Mühlviertel (Oberösterreich). Die Brauerei geht auf das Jahr 1523 zurück.

Geschichte
Die Neufeldner Brauerei wurde bereits 1523 als Braustätte des Bistums Passau genannt, wobei Teile des Brauereikellers aus dieser Zeit stammen. Des Weiteren ist mit dem 29. November 1649 das Bestehen der Braustätte als Brauhaus der Marktkommune Neufelden belegt. 1728 wurden in Neufelden 1360, 1795/97 3033 Eimer Bier erzeugt. Das kommunale Brauhaus wurde schließlich am 27. Juli 1865 an das Ehepaar Martin und Theresia Scherrer verkauft, deren Nachkomme Franz Scherrer im Jahr 1926/27 einen Ausstoß von 4.123 Hektoliter erzielte. Die bis zuletzt in Familienbesitz befindliche Brauerei wurde 1986 von der Brau AG erworben und geschlossen. Das Brauhaus selbst nutzte man in der Folge zeitweise als Bierdepot. Die Neufeldner Biertradition wurde in den 1990er Jahren von Peter Friedwagner und Gottfried Breuss, einem Nachfahren der letzten Brauereibesitzer, wiederbelebt. Sie ließen zunächst 1992 das "Neufeldner Edelmärzen" in der Brauerei Sigl in Obertrum nachbrauen und eröffneten 1995 das "Neufeldner Brauhaus". Nach Investitionen von rund 10 Millionen Schilling erfolgte die Herstellung des Bieres auf einer Beraplan-Anlage nach böhmischem Verfahren, jedoch mit geschlossenen Gefäßen. Neben dem Lagerbier wurde in der Folge auch ein Kellerbier im Brauhaus ausgeschenkt sowie die Marken "Pöstlingberger Schlößlbräu", "Thermenbräu Geinberg" und das "Schupf'n Bräu" gebraut. Das Unternehmen musste jedoch bereits im September 2000 in Konkurs gehen und wurde in der Folge von Thomas Breuss, einem Getränkehändler und Betreiber eines Gasthauses in Neufelden, übernommen. Die "Privatbrauerei Thomas Breuss" nahm am 1. Dezember 2000 den Betrieb auf, wurde jedoch 2009 erneut auf Grund von Konkurs geschlossen.

Nach zweijähriger Schließzeit wurde die Brauerei 2011 von der Welser Unternehmerfamilie Meir übernommen und in die erste Biobrauerei Oberösterreichs verwandelt.  Die Neufeldner BioBrauerei bietet die Marken "s'Hopferl" und "s'Zwickl" an, daneben werden spezielle Biere gebraut. Vertrieben werden die Biere über die Gastronomie und den Handel, geplant ist ein Ausstoß von 4.000 Hektoliter.

Einzelnachweise

Literatur
 Conrad Seidl: Unser Bier. Alle neuen Brauereien. Alle neuen Biere. Alle neuen Bierlokale. Deuticke, Wien, München 1996 ISBN 3-216-30252-0
 Michael Hlatky: Das große österreichische Bierlexikon. Österreichische Braustätten und Biersorten. austria  medien service, Graz 1996

Brauerei (Österreich)
Unternehmen (Bezirk Rohrbach)
Neufelden

Neufeldner BioBrauerei


Abubeker Nassir (en ), né le  à Addis-Abeba, est un footballeur international éthiopien. Il joue au poste d'attaquant à l'Mamelodi Sundowns.

Carrière

En club
Formé à Harar City, il rejoint l'Ethiopian Coffee en 2016. Jouant d'abord avec les réserves, il intègre l'équipe première. En 2020, il renouvelle son contrat pour cinq années supplémentaires.

En sélection

Il dispute la Coupe d'Afrique des nations 2021 qui se déroule au Cameroun.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international éthiopien
Naissance en février 2000
Naissance à Addis-Abeba
Joueur du Ethiopian Coffee SC

Abubeker Nassir


Akarsu bilimi (veya ırmak bilimi, potamoloji), yeryüzündeki akarsuları inceleyen bilim dalıdır.

Karalardaki akarsular ve bunların çeşitli özellikleri ile etkilerini inceleyen bilim dalına potamoloji veya akarsu hidrolojisi (akarsu bilimi) adı verilir. Bu bilim dalı, akarsuların rejimi, beslenmeleri, akım değişmeleri, sel-su taşkınları, sulama ve ulaştırmaya yarama dereceleri, enerji sağlama imkânları ve akarsu süprüntüsü gibi konuları inceler. Bu konular ile insanı ve faaliyetlerini önemli ölçüde etkileyen akarsular coğrafyanın inceleme alanı içinde yer alır. Akarsular Sular coğrafyasının alt bölümü olarak coğrafî prensiplerle incelenir.

Kaynakça

Subilim

Akarsu bilimi


Lombardiya (İtalyanca: Lombardia; Lombardça: Lumbardia) Kuzey Batı İtalya'da bulunan Alpler ve Po nehri vadisi arasındaki bölgedir. İtalya'nın 1948 Anayasası ile kısmi bölgesel özerklik verilmiş 20 bölgesinden birisidir. Başkenti Milano kuzey İtalya'nın en büyük şehridir.

Ekonomi
2021 itibarıyla, Lombardiya'nın brüt bölgesel hasılası (GRP) 366 milyar €'nun üzerindeydi ve İtalya'nın toplam GSYİH'sının yaklaşık %22'sini oluşturuyordu. Lombardiya'nın 2021 GRP'si kişi başına 36.500 Euro'ydu ve bu, 25.729 Euro'luk ulusal ortalamanın %25 üzerindedir.

Lombardiya hizmet sektörü, ticari hizmetler, kredi ve finansal hizmetlerdeki yenilikçi faaliyetlerin öncülüğünde 1980'lerden beri büyüdü. Lombardiya ayrıca İtalya'nın ana sanayi bölgesi olmaya devam etmektedir.

Lombardiya, Azerbaycan, Avusturya, Fransa, Macaristan, İsviçre (özellikle Ticino ve Graubünden kantonları), Kanada (Quebec Eyaleti), Almanya (Bavyera, Saksonya ve Saksonya-Anhalt eyaletleri), Kuveyt, Hollanda (Zuid-Holland Eyaleti), ve Rusya dahil olmak üzere birçok yabancı ülke ile kültürel ve ekonomik ilişkilere sahiptir.

Lombardiya, diğer üyeleri Almanya'da Baden-Württemberg, İspanya'da Katalonya ve  Fransa'da Auvergne-Rhône-Alpes olan uluslararası bir ekonomik kuruluş "Four Motors for Europe" üyesidir. Lombardiya bölgesi ayrıca Avusturya, Fransa, Lihtenştayn, Kuzey İtalya, Güney Almanya, İsviçre ve Slovenya'nın Alp bölgelerinde yenilik, sürdürülebilirlik ve ekonomiyi destekleyen EUSALP'in, ve Alp Ülkeleri Birliği (ARGE ALP), Avusturya, Kuzey İtalya, Güney Almanya ve İsviçre'nin dağlık bölgeleri ekonomik forumunun parçasıdır. Friuli -Venezia Giulia, Güney Tirol, Trentino ve Veneto komşu İtalyan bölgeleriyle de ekonomik ve kültürel ilişkileri güçlüdür.

Avrupa Birliği, Lombardiya ile diğer kuzey İtalya bölgeleri ve Orta Avrupa'daki birkaç ülke arasındaki işbirliğini geliştirmek için 2014-2020 Orta Avrupa programını geliştirmiştir.

Bölge, hizmet sektörü istihdamın %65,3'ünü oluşturan Milano, oldukça sanayileşmiş ekonominin ve zengin bir tarım sektörünün bulunduğu Varese, Como, Lecco, Monza ve Brianza, Bergamo ve Brescia eyaletleri ve tarımsal faaliyetlerin olduğu ve hizmet sektöründe ortalamanın üzerinde gelişmenin olduğu Sondrio, Pavia, Kremona, Mantova ve Lodi genel olarak üç ekonomik bölgeye ayrılabilir.

Tarım
Tarımın üretkenliği, Orta Çağ'dan beri kısmen Leonardo da Vinci tarafından tasarlanan sulama sistemlerinin inşasıyla artırılan geleneksel su bolluğu ve gübre kullanımıyla artırılır. Aşağı ovalar yem bitkileri, tahıllar (pirinç, buğday ve mısır) ve şeker pancarı için kullanılır. Lombardiya, pirinç üretiminde Avrupa'nın ana bölgelerindendir ve Piedmont ile birlikte İtalyan pirincinin %93'ünü üretir. Prinç yetiştirme, Pavia (), Milano (), Lodi  ve Mantova ( illerinde yoğunlaşmıştır. Yüksek ovaların ürünleri arasında tahıllar, sebzeler, meyve ağacı meyveleri ve dut vardır. Kuzeydeki Prealpler ve Alpler gibi yüksek arazilerde meyve ve şarap üretilir.

Lombardiya, süt ineklerini (%36) ve domuzların (%50) yetiştirildiği bir hayvancılık merkezidir. Bölgenin mandıra endüstrisi, farklı peynir türlerinin üretiminde kullanılan İtalyan sütünün %30'unu üretir ve toplam yaklaşık 4.715.130 ton, İtalyan peynir üretiminin %36'sı burada üretilir.

Lombardiya'da Salame Milano, Salame bergamasco, Salame mantovano, Salame di Varzi, Bastardei, Salam casalin, Salame Brianza, Salame pancettato gibi çeşitli salam ve sosisler üretilir.

Bağlar  alan kaplar. En önemli ürünler, charmat yöntemini kullanan diğer İtalyan köpüklü şaraplarının aksine Şampanya ile aynı geleneksel yöntemle üretilen köpüklü şaraplar Franciacorta ve Oltrepò Pavese'dir. Lombardiya, DOC ve DOCG şarapları üretiminde 877.351 hl ile 20 ülke arasında 9. sıradadır. Lombardiya ayrıca, Valtellina bölgesindeki Nebbiolo şarapları ve Garda Gölü kıyılarında Chiaretto tarzı rosé ile üretilen Trebbiano di Lugana beyaz şarapları dahil olmak üzere çeşitli üzümlerden yapılan kırmızı, beyaz ve rosé şaraplar da üretir.

Şarap bölgesi halen 15 "Denominazione di origine controllata" (DOC), 3 "Denominazione di Origine Controllata e Garantita" (DOCG) ve 13 "Indicazione Geografica Tipica" (IGT) tanımına sahiptir. Bölge yılda yaklaşık bir virgül dört milyon hektolitre (30.795.694,76 imp gal; 36.984.087,33 ABD galonu) şarap üretiyor.

Brescia aynı zamanda İtalyan havyarının ana üretim merkezidir. Dünyanın en büyük mersin balığı çiftliği, şehir merkezinin yaklaşık  güneyinde bulunan Calvisano'dadır ve  her yıl dünyada ihraç edilen 25 ton havyarı üretir.

Canneto sull'Oglio'daki ana faaliyeti, çok büyük bir arazinin tahsis edildiği geniş yapraklı bitki fidanları üretimidir. Cannetese fidanlık bölgesi, komşu belediyelerle birlikte yaklaşık  oluşturmuştur ve bu alan yıllık yaklaşık 150 milyon Euro ciro sağlamaktadır.

Bölgenin illeri ve kentleri

İller

Lombardiya bölgesi 11 ile, 1 metropol şehre ve 1,530 komüne ayrılmıştır.

Şehirler
Lombardiya bölgesinde bulunan kentler, bağlı oldukları iller, komün sınırları içindeki nüfus ve kentlerin etrafındaki şehirleşmiş metropol alanların nüfusu (31.10.2010 itibarıyla) şu listede verilmiştir.

Resimler

Lombardiya</div>

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Lombardiya Bölgesi resmi websitesi   (Erişme:28.1.2009)

Lombardiya


Gabriel Pascal (4 de junio de 1894 – 6 de julio de 1954) fue un productor y director cinematográfico húngaro.

Pascal fue el primer productor cinematográfico en adaptar con éxito las obras de George Bernard Shaw al cine. Su producción de mayor fama fue Pigmalión, gracias a la cual Pascal fue nominado al Premio Oscar. Pigmalión fue más adelante adaptado por Alan Jay Lerner y Frederick Loewe para hacer el musical My Fair Lady. Pascal había intentado convencer a Shaw para hacer de Pygmalion un musical, pero Shaw lo prohibió expresamente, habiendo ya pasado una mala experiencia con la opereta The Chocolate Soldier, basada en la obra de Shaw El hombre y las armas. Pascal falleció en 1954, y no fue hasta 1956 que Pigmalión se reconvirtió en My Fair Lady.

Primeros años
Nacido en la comunidad de Arad, en aquel momento perteneciente al Imperio austrohúngaro y actualmente a Rumanía, Pascal ideó el nombre artístico por el que fue conocido, no sabiéndose cuál era el suyo real. Se sabe muy poco de los primeros años de Pascal. Afirmaba que había sido un huérfano al que se habían llevado de un edificio incendiado, y que había sido criado por gitanos antes de terminar en un orfanato. Además, decía que los gitanos le habían enseñado a mendigar, robar y hacer trucos acrobáticos. No está claro qué partes de estos fabulosos relatos de su infancia son ciertas, ya que no hay fuentes fiables sobre su vida con anterioridad a los 17 años de edad, momento en el que entró en la academia militar de Holíč gracias a un misterioso religioso Jesuita. Pascal, que decididamente no era apto para la vida militar, se interesó por el teatro y estudió en la Academia del Burgtheater de Viena, Austria. Posteriormente su interés abarcó al entonces relativamente reciente medio cinematográfico, rodando diferentes filmes en Alemania e Italia con un éxito desigual.

Pascal tuvo un hijo, Peter, concebido en Alemania con Elsie, la hermana de su patrona. Pascal huyó a los Países Bajos y, tras finalizar la Segunda Guerra Mundial, Pascal volvió a Alemania para buscar a su hijo. Sin embargo, Peter figuraba entre los miembros desaparecidos de las Juventudes Hitlerianas, y Elsie había sido muerta por una bomba.

Carrera inicial
Siendo joven, Pascal encontró trabajo cuidando caballos en Hungría, y llevándolos a diario a abrevar a un arroyo, Pascal se habituó a montar desnudo y a pelo, y un día accidentalmente coincidió con el plató al aire libre de una producción de cine mudo, siendo "descubierto" gracias a ello. El director le pidió que cabalgara ante las cámaras, y se sumó al grupo, trabajando al poco tiempo en sus propias películas.

Pascal tuvo otro feliz encuentro. Siendo joven paseaba a orillas del Mar Mediterráneo y conoció a un hombre mayor, George Bernard Shaw, que estaba nadando. Iniciaron una conversación y acabaron entablando amistad. Shaw estaba impresionado por el entusiasmo artístico de Pascal y le invitó a visitarle. Esta casualidad jugó un papel de gran importancia en la carrera posterior de Pascal.

Pascal empezó su carrera como productor de películas mudas en Italia para su distribución en Alemania por medio de Universum Film AG, en Berlín. Su debut como director tuvo lugar con Populi Morituri, producción en la cual también actuaba. Más adelante produjo comedias en Alemania, siendo la más famosa de ellas el film de humor negro Unheimliche Geschichten (1932), dirigido por Richard Oswald. La historia contenía elementos de los relatos de Edgar Allan Poe El sistema del Dr. Tarr y el profesor Fether y El gato negro, y de la obra de Robert Louis Stevenson El club de los suicidas. Es considerado por algunos críticos como un olvidado film clásico del cine de terror de los primeros años del sonoro.

Meher Baba
En 1934, durante un viaje a Hollywood, California, se puso en contacto con Pascal Norina Matchabelli (esposa de un fabricante de perfumes) para hablar de un proyecto cinematográfico basado en las enseñanzas del gurú Shri Meher Baba. Pascal se involucró en el proyecto, contratando a los guionistas Hy Kraft y Karl Vollmöller y viajando a la India para hablar del film con Meher Baba. Cuando Pascal llegó a la India, sin embargo, Meher Baba no tenía prisa en completar la película, y le invitó a viajar con él por el país. Pascal aceptó con energía la austera vida del asceta, llegando incluso a despojarse de su vestimenta occidental para uitilizar. Simpatizó con Meher Baba y mantuvo correspondencia con él a lo largo de toda su vida. Meher Baba llamaba a Pascal su "Phoenix" y su "Pantera Negra."

Ambos hombres se encontraron por última vez en Scarsdale (Nueva York) en 1952. Incluso en esa reunión final se habló de filmes que Pascal había planeado producir para Meher Baba.

Últimos años de carrera
Con el tiempo Pascal volvió a Estados Unidos con la decisión de seguir trabajando en el cine. Tras pasar un tiempo en San Francisco (California), pensó en la posibilidad de contactar con George Bernard Shaw, en aquel momento el dramaturgo en lengua inglesa de mayor fama en el mundo, y a quien ya conocía de antemano. Finalmente viajó a Inglaterra, convenciendo al escritor para darle derechos de sus obras, y rodando así Pigmalión (1938), film que cosechó un enorme éxito internacional, tanto crítico como financiero. A Pygmalion le siguió Major Barbara (1941), película que dirigió y produjo. Major Barbara fue rodada en Londres durante los bombardeos de la Segunda Guerra Mundial. Mientras duraban los ataques, el equipo de rodaje había de ir a los refugios. A pesar de ello, Pascal nunca paró la producción, y el film se completó en el tiempo previsto.

Sin embargo, Pascal se fue haciendo cada vez más extravagante, perdiendo finalmente su credibilidad con Caesar and Cleopatra (1945), el film británico más costoso rodado hasta entonces, y que fue un fracaso artístico y comercial, aunque hoy en día se haya revalorizado. Pascal insistía en importar arena de Egipto para conseguir los colores cinematográficos adecuados para su extravaganza. Por otra parte, Shaw, tras el éxito de Pygmalion, obra que había sido recortada para su adaptación cinematográfica, empezó a negarse a aceptar que se modificaran sus obras.

Pascal aún produjo una nueva película, Androcles and the Lion, en 1952. Sin embargo, para entonces ya estaba enfermo de cáncer.

Gabriel Pascal falleció en la ciudad de Nueva York en 1954.

Premios y distinciones
Premios Óscar

Referencias

Bibliografía
 Donald P. Costello. The Serpent's Eye, Shaw and the Cinema. University of Notre Dame Press, 1965.
 Marjorie Deans. Meeting at the Sphinx—Gabriel Pascal's Production of Bernard Shaw's Caesar and Cleopatra. London: MacDonald & Co, 1946.
 Bhau Kalchuri. Lord Meher: The Biography of the Avatar of the Age, Meher Baba. Manifestation,  1986.
 Valerie Pascal. The Disciple and His Devil. New York: McGraw-Hill, 1970. Reprinted by iUniverse in 2004. ISBN 0-595-33772-4
 Bernard Shaw and Gabriel Pascal. Bernard Shaw and Gabriel Pascal (Selected Correspondence of Bernard Shaw). Bernard F. Dukore (Editor). Toronto: University of Toronto Press, 1996. ISBN 0-8020-3002-5

Enlaces externos

 Newsreel with Gabriel Pascal
 Fotografías de Gabriel Pascal en Life Magazine
 Awakener Magazine, Volume 18 Number 1, 1978

Directores de cine del Reino Unido
Productores de cine del Reino Unido
Nacidos en Arad (Rumania)

Gabriel Pascal


Boa Vista do Tupim es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 19.048 habitantes.

Historia

El área de la chapada diamantina, que hoy forman parte de Boa Vista do Tupim y municipios próximos, era habitada por indios de la tribu Maracás, que fueron expulsados de su territorio alrededor del , cuando fue iniciada la penetración de los exploradores en la región, en busca de oro. A partir de ahí, se establecieron las primeras parcelas y las rutas para la Sierra del Orobó, donde se iniciaba la explotación aurífera. El distrito fue creado con la denominación de Boa Vista, por la ley municipal n.º 47, de 04-10-1920, aprobada por la ley estatal n.º 1470, de 16-05-1921, subordinado al municipio de Itaberaba.

Geografía
Boa Vista do Tupim está localizado en el Piemonte Oriental de la Chapada Diamantina. Su área es de 2.629,822 km². Es bordeado por los ríos Tupim, Paraguaçu y por el arroyo Canoa de los Pozos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Boa Vista do Tupim


An Lankesterella parvula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guido Frederico João Pabst. An Lankesterella parvula in nahilalakip ha genus nga Lankesterella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lankesterella

Lankesterella parvula


Hadid Suresi (Arapça: سورة الحديد), Kur'an'ın 57. suresidir ve 29 ayetten oluşur, ismini 25. ayette geçen ve demir anlamına gelen "hadid" kelimesinden alır.

Hadid Suresi'ne isim veren Hadid kelimesi ve kökeni ile ilgili bilgilere göre; Hadid 'hiddet'ten türetilmiş bir sıfattır. Öfkeli, şiddetli, kızgın, keskin anlamlarına gelir. Diğer anlamı ise demirdir. Hadid Suresi'nde Allah'ın sıfatlarından ilim ve kudretinden, iman etmenin ve ihsanda bulunmanın gerekliliğinden müminler ile münafıkların ahiretteki durumlarından, dünya hayatının anlamından, Hıristiyanlıktaki ruhban anlayışından bahsedilir. Ayrıca Levh-i mahfuz, Nuh, İbrahim ve İsa surede bahsedilen konulardandır.

Hadid Suresi üzerine tartışmalar

Sure taşıdığı iddia edilen özellikler nedeniyle günümüzde bazı dini gruplar arasında popüler olmuştur. Bazı yazarlar tarafından, 57. Sure olan surenin ve Hadid kelimesinin geçtiği 25. ayetin sıra no'ları, hadid ve Elhadid kelimelerinin Ebced hesabıyla rakamsal değerleri olan 26 ve 57 rakamları birlikte değerlendirilerek Fe atomu ve izotoplarıyla ilişkilendirilir. Sure 25. ayette geçen indirdik sözüyle de bağlantılı olarak bir kısım dini çevrelerde büyük bir mucizenin kaynağı olarak görülür.

Ayrıca bakınız
 Kur'an mucizeleri
 Ebced
 Fe

Kaynakça

Sureler

Hadid Suresi


Oldensvort Sogn (på tysk Kirchspiel Oldenswort) er et sogn på halvøen Ejdersted i det vestlige Sydslesvig, tidligere i Tønning Herred (Landskabet Ejdersted), nu i Oldensvort Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Oldensvort Sogn findes flg. stednavne:
 Adenbøl Kog (en del)
 Gammel Harblek Kog (Tetenskog)
 Harblek
 Hemmedige
 Højbrosil (Hochbrücksiel)
 Langhemme
 Ny Harblek Kog
 Oldensvort
 Oldensvort Gade
 Rip
 Søndre Frederiks Kog (i kirkelig henseende)
 Tofting
 Vesteroffenbøl Kog
 Østerende
 Østeroffenbøl Kog

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 290

Eksterne henvisninger
 Oldensvort Menighed / Kirchengemeinde Oldenswort

Sogne i Sydslesvig

Oldensvort Sogn


Adam Smith
 Ajan Smith
 Marie Smith Jones
 Wilbur Smith
 Will Smith, asıl adı: Willard Christopher Smith, Jr.

Soyadları

Smith


بلدية أباداينو  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي، التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا. تقع على بعد 35 كم من عاصمة المقاطعة بلباو.

أعلام

 جوركا إتوراسبي
 أندير إيتوراسبي
 روبرتو كويفاس
 ديفيد أتشبريا
 إوستاريتز
 بينجامين غونزاليس

وصلات خارجية
 موقع رسمي
 ABADIÑO in the Bernardo Estornés Lasa - Auñamendi Encyclopedia (Euskomedia Fundazioa) (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

أباداينو


Midgard, İskandinav mitolojisinde ölümlülerin yaşadığı Dünya'nın adıdır. Eski Nors dilinde özgün adı Miðgarðr idi. Çoğu İskandinav dillerinde (ve yakın bölgelerde konuşan farklı dil ve diyalektlerde) benzeşen farklı isimlerle anılmıştır: Midgård ve Mittilagart gibi. Germanik kökenleri araştırıldığında ve Orta İngilizce'de Middellærd veya Middel-erde isimleriyle anıldığı göz önünde tutulursa, etimolojik anlamının "orta-dünya" olduğu söylenebilir. Kimsenin geçemeyeceği bir okyanus (veyahut su, deniz) ile çevrelenmiş olarak, Yggdrasil'in ortasında bir yerlerde olarak betimlenir. Midgard'ı çevrelen okyanusta Jormungand isimli büyük deniz canavarının yaşadığına inanılırdı.

İskandinav mitolojisinde yerler

Midgard


Ein Stigmator ist ein vorwiegend in Elektronenmikroskopen vorkommendes Bauteil, das der Beseitigung des axialen Astigmatismus der verwendeten Elektronenlinsen dient. Im Prinzip ist es eine in Stärke und Richtung veränderliche elektrostatische oder magnetische Zylinderlinse, die den durch Fertigungsfehler oder Verunreinigungen bedingten Abbildungsfehler korrigiert.

Der Stigmator wurde 1936 von Otto Scherzer beschrieben und ermöglichte es erstmals, mit dem Elektronenmikroskop bessere Abbildungen als mit dem Lichtmikroskop zu erreichen.

Literatur
 J. Picht, J. Heydenreich: Einführung in die Elektronenmikroskopie. Berlin 1966.
 E. Ruska: Die frühe Entwicklung der Elektronenlinsen und der Elektronenmikroskopie. Halle 1979.
 D. Kay (Hrsg.): Techniques for Electron-Microscopy. Oxford 1967.

Quellen

Mikroskop-Komponente
Elektronenmikroskopie

Stigmator


Agrilus luteomicans é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2012.

Referências

luteomicans

Agrilus luteomicans


Nabil Dirar (født 25. februar 1986 i Casablanca, Marokko), er en marokkansk fodboldspiller (wing/back). Han spiller for Fenerbahçe i Tyrkiet.

Dirar har tidligere spillet en årrække i Belgien og Frankrig, hvor han har repræsenteret K.V.C. Westerlo, Club Brugge og AS Monaco. Hos Monaco var han i 2017 med til at vinde det franske mesterskab.

Landshold
Dirar har (pr. maj 2018) spillet 32 kampe for Marokkos landshold, som han debuterede for 11. oktober 2008 i et opgør mod Mauretanien. Han var en del af den marokkanske trup til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Marokko
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra AS Monaco FC
Fodboldspillere fra Club Brugge
Fodboldspillere fra KVC Westerlo
Fodboldspillere fra Fenerbahçe SK

Nabil Dirar


بنو صخر قبيلة عربية، كانوا يسكنون شمال الحجاز في (العلا) في أواخر القرن الرابع الهجري ثم نزح جزء منهم شمالاً إلى الأردن، وجزء آخر إلي مصر، وبقي جزء منهم في موطنهم الأصلي.

نسب بني صخر
ينتسبون إلى: صخر بن جرم واسمه ثعلبة بن الغوث بن طيء بن أدد بن زيد بن يشجب بن اسد بن عريب بن زيد بن كهلان بن سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان.

قبائل أخرى باسم بني صخر
 بنو صخر من قبيلة جذام اليمانية، وكانوا ما حول الكرك من بلاد الشام.
 بنو صخر من قبيلة كنانة العدنانية، وهم بنو صخر بن خريم بن كعب بن خرد بن جابر بن كعب بن ضمرة بن بكر بن عبد مناة بن كنانة، وكانوا في يليل قرب وادي الصفراء غرب المدينة المنورة.
 بنو صخر من فخوذ قبيلة قريش بالطائف غرب السعودية.
 بنو صخر من قبيلة الخزرج الأزدية، وهم بنو صخر بن الحارث بن الخزرج، وكانوا في المدينة المنورة.
 بنو صخر موجودون في منطقة حائل في وسط شمال المملكة، ويقال أن لهم تواجدا أيضا في محافظة الرس في منطقة القصيم.
 وفي شمال المملكة الجوف - سكاكا، عرعر، القريات، تبوك.

انظر أيضًا
 الفايز
 حديثة الخريشا

المراجع

بنو صخر
تاريخ شبه الجزيرة العربية
قبائل الأردن
قبائل السعودية
قبائل سوريا
قبائل عربية
قبائل فلسطينية
مجموعات بدوية

بنو صخر


Maneki-neko (japanski: kanji: 招き猫, hiragana: まねきねこ, što u doslovnom prijevodu na hrvatski znači "mačka koja zove") je uobičajena japanska figurica (srećonoša, talisman) za koju se vjeruje da vlasniku donosi sreću. Obično se izrađuju od keramike ili plastike. Figurica prikazuje mačku (pasmine japanska kratkorepa mačka, ジャパニーズボブテイル, u trima bojama mike-neko, 三毛猫) s uspravnom šapom koja zove, te se obično postavlja na ulaze prodavaonica, restorana i drugih poslovnica.

Izvori

Vanjske poveznice

Japanska kultura
Primijenjene umjetnosti

Maneki-neko


Kraljičina straža ili Kraljeva straža, ovisno o spolu vladara, naziv je britanske povijesne vojne postrojbe pješaka i konjanika, čija je uloga zaštita kraljevskih odaja i građevina Britanske monarhije. Članovi straže ujedno su i stalni članovi Britanske vojske. Stražu je kao vojnu i redarstvenu postrojbu 1660. utemeljio engleski kralj Karlo II.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata neke kanadske, australske, južnoafričke i novozelandske pukovnije bile su imenovane privremenom Kraljičinom stražom s ciljem jačeg povezivanja bivših britanskih kolonija s Ujedinjenim Kraljevstvom. Završetkom rata, nekolicina kolonijalnih postrojbi dobila je naslov počasnih straža. Biti članom Kraljičine straže smatra se velikom privilegijom u Britanskoj vojsci.

Vanjske poveznice
 Službene stranice Kraljičine straže

Ujedinjeno Kraljevstvo
Povijesne vojne postrojbe

Kraljičina straža


Vancouver Grizzlies, 1995 yılında NBA'in genişleme kararı sonucunda Kanada'da kurulmuş basketbol takımıdır. 1946 yılında NBA'de yer alan Toronto Huskies'den sonra NBA ilk defa ABD dışına taşıp Toronto Raptors'la beraber Grizzlies kurulmuştur.

Zaman zaman kadrosuna Mike Bibby, Shareef Abdur-Rahim gibi önemli oyuncular katabilen takım yine de başarılı olmamamış ve Vancouver'da yeterli ilgiyi görmemesini sebep göstererek 2001 yılında Memphis'e taşınmıştır.

Kaynakça

İlgili bağlantılar
 Memphis Grizzlies
 NBA

Kanada'da basketbol
Grizzlies
Feshedilen NBA takımları

Vancouver Grizzlies


Futbolnij klub Haradzeja ( ;  ; normalt bare kendt som Haradzeja) var en hviderussisk fodboldklub fra Haradzeja.

Klubben spiller i landets bedste liga, og har hjemmebane på Haradzej stadion. Klubben blev grundlagt i 2004.

Historiske slutplaceringer

Referencer

Eksterne henvisninger

Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Hviderusland
Etableret i 2004

FK Haradzeja


Sara - (İbranice: שָׂרָה, Standard: Sara, Arapça: سارة, Türkçe: Sârâ);

 Epilepsi
 Sare - İbrahim peygamberin karısı, İshak peygamberin annesi
 SARA (bilgisayar), bir hesap makinesi

Sara (anlam ayrımı)


Cet article dresse la liste des ministres italiens des Relations avec le Parlement depuis la création du poste en .

Le ministre actuel est Luca Ciriani, nommé le 22 octobre 2022 par le président de la République Sergio Mattarella, sur proposition de la présidente du Conseil des ministres Giorgia Meloni.

Liste des ministres

Chronologie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ministre sans portefeuille
 Département pour les Relations avec le Parlement
 Parlement de la République italienne

Relations avec le Parlement

Liste des ministres italiens des Relations avec le Parlement


La Coupe d'Arménie 2014-2015 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de huit équipes participe à la compétition, correspondant à l'ensemble des clubs de la première division 2014-2015.

La compétition est remportée par le Pyunik Erevan, double tenant du titre, qui s'impose contre le Mika Erevan à l'issue de la finale pour gagner sa troisième coupe nationale d'affilée, la huitième en tout. Cette victoire permet au Pyunik de réaliser le doublé Coupe-championnat et de se qualifier pour l'édition 2015 de la Supercoupe d'Arménie. En raison de sa victoire en championnat le qualifiant pour la Ligue des champions 2015-2016, la place en Ligue Europa 2015-2016 du vainqueur de la coupe est réattribuée par le biais du championnat.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés le 17 septembre et  octobre 2014, et les matchs retour le 22 octobre et le 5 novembre suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputées les 18 et 19 mars 2015, et les matchs retour un mois plus tard les 15 et 16 avril suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Pyunik Erevan au Mika Erevan. Les deux équipes affichent une certaine expérience à ce niveau de la compétition, le Pyunik disputant sa onzième finale depuis 1992 et se présentant en tant que double tenant du titre, totalisant sept succès en tout ; le Mika atteint pour sa part ce stade pour la septième fois depuis 2000, ayant remporté l'ensemble de ses finales précédentes, la plus récente datant de 2011.

Disputée le 6 mai 2015 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan, la rencontre s'anime rapidement avec un but de  en faveur du Pyunik dès la  de jeu suivi par une égalisation d'Alex sept minutes plus tard sur penalty. Le Pyunik finit par reprendre l'avantage peu après la demi-heure de jeu sur un nouveau but d'Hakobyan avant que César Romero ne porte le score à 3 buts à 1 à la . Le score ne change plus par la suite et permet au Pyunik de remporter sa huitième coupe nationale, la troisième d'affilée.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2014-2015 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2014-2015 sur le site de la RSSSF.

Arménie M
Sport en Arménie en 2014
Sport en Arménie en 2015
2014-2015

Coupe d'Arménie de football 2014-2015


Wan Chun Cheng eða Zheng Wanjun  (Kínversku: 郑万钧; pinyin: Zhèng Wànjūn, 1908–1987) var kínverskur grasafræðingur. Upphaflega var hann einn af plöntusöfnurunum sem fylgdu eftir evrópskum söfnurum eftir 1920, en hann varð einn af leiðandi fræðingum í flokkun berfrævinga. Þar sem hann vann hjá Háskólanum í Nanjing, var hann forsprakki í greiningunni 1944 á kínarauðviðinum, Metasequoia glyptostroboides sem áður hafði einvörðungu þekkst sem steingerfingar.

Tilvísanir

Tenglar
 W.C.Cheng IPNI

Kínverskir grasafræðingar

Wan Chun Cheng


Europsko prvenstvo u rukometu 2022. petnaesto je europsko prvenstvo u rukometu, a održava se u Mađarskoj i Slovačkoj. Utakmice u Mađarskoj igraju se u Budimpešti, Debrecinu i Segedinu, a u Slovačkoj u Bratislavi i Košicama.

Dvorane

Kvalificirane momčadi

Ždrijeb
Ždrijeb je održan 6. svibnja 2021. u Budimpešti.

Sudci
Dana 10. rujna 2021. odabrani su sudački parovi. Dana 10. siječnja 2022. odabran je još jedan sudački par.

Natjecanje po skupinama (prvi krug)

Skupina A

Skupina B

Skupina C

Skupina D

Skupina E

Skupina F

Natjecanje po skupinama (drugi krug)

Skupina I

Skupina II

Završnica

Poluzavršnica

Utakmica za 5. mjesto

Utakmica za 3. mjesto

Utakmica za 1. mjesto

Konačni Plasman

Izvori

Vanjske poveznice
 Službeno mrežno mjesto

M 2022
Međunarodna rukometna natjecanja u Mađarskoj
Međunarodna rukometna natjecanja u Slovačkoj

Europsko prvenstvo u rukometu – Mađarska i Slovačka 2022.


An Eulophia monantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Wright Smith. An Eulophia monantha in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia monantha


රයන් ස්ටීව් ලොච්ට් (, ; උපත 1984 අගෝස්තු 3) ඇමෙරිකානු ජාතික පිහිනුම් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔලිම්පික් රන් පදක්කම් 5ක් ඇතුළුව සමස්ත ඔලිම්පික් පදක්කම් 11ක් දිනාගෙන ඇත.

1984 උපත්
ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ

රයන් ලොච්ට්


අටවක පුත්තු නවකතාව ලියනගේ අමරකීර්ති විසින් ලියැවුනු 2008 වර්ෂයේ හොඳම නවකතාව ලෙසින් රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන දිනාගත් සිංහල භාෂාවෙන් ලියැවුනු නව කතාවකි. ලාංකීය සමාජය පිළිබඳ සියුම් විවරණාත්මය නව කතාවක් වන මෙම අටවක පුත්තු නවකතාව සාමාන්‍ය ලිඛිත භාෂා ශෛලියෙන් බැහැරව වාචික භාෂා ශෛලියෙන් ලියැවුනකි.

කතා සාරාංශය

අටවක පුත්තු නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිත
 දමයන්ත බණ්ඩාර දිසානායක
 නන්ද දිසානායක
 නයනි
 අනෝමා
 දිල්කි
 රවී
 රෙජින නෝනා
 මහාචාර්ය ඒකනායක

නවකතා
සාහිත්‍ය

අටවක පුත්තු


Ortodoxismul reprezintă o mișcare artistică, doctrină literară și ideologică românească din perioada interbelică, promovată și de tradiționalismul, la modul general, dar mai ale de cel românesc, fiind, totodată, inspirată și colaborând cu de alte mișcări artistice, doctrine literare și ideologii românești.

Se manifestă prin înclinația spre cultivarea în mod artistic a temelor și motivelor religioase ortodoxe, în spiritul tradiților autohtone.

Inspirat, prin altele și de Revista Gândirea, unde ortodoxiștii curentului artistic au găsit înțelegere și sprijin, având în Nichifor Crainic, lider al gândirismului, un puternic sprijin, alte voci semnificative ale ortodoxismului ideatic, teologic și bisericesc, printre care Bartolomeu Anania, Radu Dragnea și Pamfil Șeicaru sunt cei mai importanți, au devenit colaboratori ai mișcării gândiriste și al Revistei omonime.

Istoric

Perioada interbelică

Lucrări semnificative

Note

Legături externe

Curente artistice
Curente culturale
Curente literare
Grupări artistice
Mișcări artistice românești
Mișcări și genuri artistice
Secolul al XX-lea în România

Ortodoxism (curent literar)


Kaharoa  est une zone rurale de l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande

Situation
Elle est localisée à approximativement  de la cité de Rotorua et à  à partir de la cité de Tauranga dans le nord de l'Île du Nord.
C'est le plus haut point du secteur, à approximativement  au dessus du niveau de la mer, avec certaines zones capables de porter la vue en direction de la ligne de côte de l'est de la baie de l'Abondance.

Toponymie
Le Ministère de la Culture et du Patrimoine de la Nouvelle-Zélande donne la traduction «large net» (grand filet) pour Kaharoa.

Économie
Dans la zone principale, elle est utilisée pour l'agriculture, autrefois pour des cultures sèches de céréales mais est de plus en plus transformée en prairies pour l'élevage laitier.
Certaines zones ont été utilisées pour des petits blocs de forêts et il existe encore des secteurs de bush natif, qui sont préservés pour maintenir et servir de support pour le Glaucope de Wilson ou Callaeas wilsoni :North Island kōkako, un oiseau natif.
Un subdivision croissante des terres a pris place récemment avec de nombreuses anciennes fermes utilisées comme .

Démographie

La zone statistique de Tui Ridge, qui comporte  donc en fait bien plus large que la localité elle-même, avait une population de  lors du recensement de 2018 en Nouvelle-Zélande, en augmentation de  (6.3%) lors du recensement de 2013 et une augmentation de  (soit 11.1%) depuis le recensement de 2006.
Il y avait .
On comptait  et  donnant un sexe ratio de 1.01 homme pour une femme.
L'âge médian était de  (comparé avec les  au niveau national), avec  (soit 18.9%) âgées de moins de ,  (soit 16.9%) âgées de ,  (soit 51.2%) âgées de , et  (soit 13.2%) âgées de .

L'ethnicité était pour 88.9% européens/Pākehā, 16.7% Māori, 0.9% personnes du Pacifique, 2.8% asiatiques et 1.9% d'autres ethnies (le total peut faire plus de 100% dès lors qu'une personne peut s'identifier à de multiples ethnies).

La proportion de personnes nées outre-mer était de 14.5%, comparée avec les 27.1%  au niveau national.

Bien que certaines personnes objectent à donner leur religion, 59.9% n'avaient aucune religion, 29.3%  étaient chrétiens, 0.2% étaient bouddhistes et 2.4% avaient une autre religion.

Parmi ceux d'au moins  d'âge,  (soit 20.6%) avaient un niveau de bachelier ou un degré supérieur, et  (soit 15.8%) n'avaient aucune qualification formelle.
Le revenu médian était de , comparé avec les  au niveau national.
Le statut d'emploi de ceux de plus de  était pour  (soit 59.0%)  avec un emploi à temps plein, pour (soit 15.8%) un emploi à temps partiel et  (soit 2.5%) étaient sans emploi.

Éducation

 L'école de Kaharoa School est une école primaire, publique, mixte, allant des années 1 à 8   avec un effectif de  en  La première école fut ouverte en 1907.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande
 District de Rotorua

Notes et références

Liens externes
 Kaharoa School Website
 Kaharoa Kōkako Trust
N

Lac en Nouvelle-Zélande
Rotorua
Baie de l'Abondance

Kaharoa


Alegrete do Piauí es un municipio brasileño del estado del Piauí. Se localiza a una latitud 07º14'34" sur y a una longitud 40º51'27" oeste, estando a una altitud de 0 metros. Su población estimada en 2004 era de 4 827 habitantes.
Posee un área de 263,7 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Piauí

Alegrete do Piauí


Mikkel Dannervig Højbjerg (født 14. juli 1993) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Biografi
Mikkel er født og opvokset i Frederikshavn og spillede for Frederikshavn IK som ungdomsspiller.

Hans tvillingebror Martin Højbjerg er også ishockeyspiller.

Metal Ligaen

Frederikshavn White Hawks

Sæsonen 2010-11

Rødovre Mighty Bulls

Sæsonen 2013-14

Sæsonen 2014-15

Sæsonen 2015-16

Aalborg Pirates

Sæsonen 2016-17

Sæsonen 2017-18

Sæsonen 2018-19

Sæsonen 2019-20

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Mikkel Højbjerg