Ahmet Oktay asıl adı ile Ahmet Aktay Börtecene (21 Ocak 1933, Ankara - 3 Mart 2016, İstanbul) Türk şair, yazar, gazeteci.

Değişik türlerde eserler vermiş, şair yönüyle öne çıkan bir edebiyatçıdır. 1950'lerden itibaren şiirler yazan Ahmet Oktay, şairliğini ve eleştirmenliğini kuramsal nitelikteki çalışmaları ile destekledi. Felsefe ve resim sanatının olan ilgisini şiirlerine yansıttı. 1960'larda başladığı gazeteciliği otuz yıldan fazla sürdüren sanatçı, inceleme, eleştiri, deneme, edebiyat tarihi, hatıra, tiyatro oyunu türlerinde eserler vermiştir. On dördü şiir kitabı olmak üzere elliye yakın eseri vardır.

Hayatı
Ahmet Oktay Börtecene 21 Ocak 1933'te Ankara'da doğdu. Soyadını kullanmayan Oktay, ilk çocukluk yıllarında İzmir ve Malatya'da yaşadı. Ailesi, o altı yaşındayken Ankara'ya yerleşti. Şiir yazmaya Ankara Cebeci Üçüncü Ortaokulu'nda öğrenci iken başladı. Öğretmeni Beşir Göğüş'ün şiire merak sarmasında büyük etkisi oldu.

1949'da Ankara Atatürk Lisesi'ne başladı. Enver Gökçe, Ahmet Arif, Şevki Akşit, Mehmet Kemal Kurşunluoğlu, İlhan Berk, Arif Damar gibi şairlerin etkisinde kalarak şiir yazmaya devam etti. İlk şiiri, Aziz Nesin yönetiminde Gerçek dergisinde 1948 yılına, daha sonra Beraber (1954) dergisinde yayımlandı. Nâzım Hikmet'in kitaplarını okula getirdiği için soruşturma geçirdi. Liseye Bursa Erkek Lisesi'nde yatılı olarak devam etti ancak bir süre sonra okulu bırakmaya karar vererek 1952'de Ankara'ya döndü. Önce Mâlul Gaziler Derneği'nde kâtiplik yaptı; ardından Ankara İstatistik Genel Müdürlüğü'nde çalıştı.

1954'te Mavi dergisindeki ilk yazısı yayımlandı. Bu yazısında Attilâ İlhan'ın Sokaktaki Adam isimli romanının toplumsal gerçekçi bir tavır takınmadığı için eleştirmiş ve romancı bir sonraki sayıda bu eleştiriye cevaben bir yazı yayımlamıştı.  Mavi dergisinde yazıları ve şiirler yayımlamayı sürdürdü ve dergide etkin bir rol oynadı. Hem Garip hareketine hem de İkinci Yeni'ye muhalif bir tavır sergileyen Oktay, Mavi dergisinin kapanmasından sonra özellikle 1956-1959 yılları arasında Pazar Postası'nda yayımlanan yazılarıyla İkinci Yeni'ye karşı toplumculuğu savunan anlayışı temsil etti.

1957'de ailesi ile İstanbul'a taşındı. Bu dönemlerinde bohem bir hayat süren Ahmet Oktay, Demir Özlü, Ferit Edgü, Edip Cansever, İlhan Berk, Sevim Burak, Leyla Erbil, Özdemir Asaf, Fethi Naci, Münir Özkul, Cahit Irgat, Fikret Ürgüp, Oğuz Haluk Alplaçin gibi isimlerle dostluk kurdu.

1958-1960 arasında Sivas'ta askerlik yaptı. Profesyonel gazeteciliğe 1961 yılında Yeni İstanbul gazetesinin Ankara bürosunda parlamento muhabiri olarak başladı. İlk şiir kitabı olan Gölgeleri Kullanmak 1963 yılında yayımlandı. 1964 yılında ressam Tülay Tura ile evlendi. Bu evlilikten Deniz adında bir çocuğu dünyaya geldi. Şiir dışında ortaya koyduğu tek edebî eser örneği Kurt Dişi adlı tiyatro oyunu 1970-1971 ve 1973-1974 sezonunda Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü tarafından sahnelendi. 1974 yılında TRT'de Edebiyat Dünyası adlı bir program hazırlayıp sundu. Bu programında başta Ahmet Muhip Dıranas, Cahit Külebi, Oktay Rifat, Salah Birsel, Necati Cumalı, Halikarnas Balıkçısı, Nezihe Araz, Oktay Akbal ve Metin Eloğlu olmak üzere birçok ünlü edebiyatçıyı ağırladı.

Çeşitli gazetelerde ve TRT Haber Merkezi'nde muhabirlik, haber müdürlüğü yaptı. TRT'nin kurucu kadrosunda yer alan Oktay, 1982'de TRT'den emekli oldu. Bir süre daha Milliyet gazetesinde çalışmaya devam eden Ahmet Oktay, 1993 yılında görevinden ayrılarak kendini tümüyle yazmaya verdi.

Başlangıçta yazdığı şiirlerle Ahmed Arif şiirinden etkilendiği izlenimini verirken, 1960'lardan itibaren, bireyselliği ön plana çıkaran, varoluş felsefesinin etkiler taşıyan eserler üretti. Şiirlerinde destansı bir söyleyiş kullandı, zengin sözcük dağarcığı ile kendini hemen belli eden bir tarzla şiirler yazdı. 1980'lerden itibaren kültürel konularda çalışmalara ağırlık verdi; kültür endüstrisi ve popüler kültür meselelerini şiirine taşıdı.

Şiirleri Yeditepe Şiir Armağanı (1965),  Necatigil Şiir Armağanı (1987), Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Şairi Ödülü (1991), Akdeniz Altın Portakal Şiir Ödülü (2002), Sedat Simavi Edebiyat Ödülü (2007)'ne değer görüldü.
Necatigil Şiir Ödülü'ne değer görülen Yol Üstündeki Semender (1987) adlı şiir kitabı, intihar etmiş şairleri konu edinmesi ve  her bir şiirinde konu edindiği şairin biçemiyle kendi biçeminin karışımını içeren bir biçem ortaya koyması nedeniyle önem kazanmıştır.

Ahmet Oktay, 3 Mart 2016 tarihinde öldü.

Ödülleri
 1965 Yeditepe Şiir Armağanı, Her Yüz Bir Öykü Yazar ile
 1987 Necatigil Şiir Armağanı, Yol Üstündeki Semender ile
 1991 Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Şairi Ödülü, Ağıtlar ve Övgüler ile
 2002 Akdeniz Altın Portakal Şiir Ödülü, Hayalete Övgü ile
 2007 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü, Kaç Kişiyiz Kendimizde ile
 2012 yılında Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Burhan Felek Hizmet Ödülü

Eserleri

Şiirleri
 Gölgeleri Kullanmak (1963)
 Her Yüz Bir Öykü Yazar (1964)
 Dr. Kaligari'nin Dönüşü (1966)
 Sürgün (1979), Sürdürülen Bir Şarkının Tarihi (1981)
 Kara Bir Zamana Alınlık (1983)
 Yol Üstündeki Semender (1987)
 Ağıtlar ve Övgüler (1991)
 Bir Sanrı İçin Gece Müziği (1993)
 Toplu Şiirler (1995)
 Gözüm Seğirdi Vakitten (1996)
 Söz Acıda Sınandı (1996)
 Az Kaldı Kışa (1996)
 Hayalete Övgü (2001)

İnceleme/Araştırma
 Bir Yazı'nın Arayışları (2001)
 Yazın, İletişim, İdeoloji (1982)
 Yazılanla Okunan (1983)
 Toplumcu Gerçekçiliğin Kaynakları (1986)
 Kültür ve İdeoloji (1987)
 Toplumsal Değişme ve Basın (1987)
 Karanfil ve Pranga (1990)
 Raffaello'nun Direnişi (1990)
 Zamanı Sorgulamak (1991)
 Kabul ve Red (1992)
 Şair ile Kurtarıcı (1992)
 Sanat ve Siyaset (1993)
 Cumhuriyet Dönemi Edebiyat-1923/1950 (1993)
 Türkiye'de Popüler Kültür (1993)
 Medya ve Hedonizm (1995)
 Şiddet, Söz, Yaşam (1995)
 İnsan, Yazar, Kitap (1995)
 İsrafil'in Sûr'u (1997)
 Şeytan, Melek, Soytarı (1998)
 Siyasal İslama İtirazlar (2000)
 Postmodernist Tahayyüle İtirazlar (2000)
 Şairin Kanı (2001)
 Romanımıza Ne Oldu? (2004)

Anı/Anlatı
 Gizli Çekmece (1991)

Günlük
 Gece Defteri (1998)

Oyun
 Kurt Dişi (1971 ve 1973 yıllarında Devlet Tiyatroları'nda sahnelendi).

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yörükhan Ünal'ın Ahmet Oktay ile yaptığı bir söyleşi

Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
1933 doğumlular
Ankara doğumlu yazarlar
2016 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Necatigil Şiir Ödülü sahipleri
Yeditepe Şiir Armağanı
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Resim aranan yazarlar
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Ahmet Oktay


İtalya Futbol Ligleri'nde bulunan takımların listesi:

Serie A 2013
 Atalanta
 Bologna
 Cagliari Calcio
 Calcio Catania
 AC ChievoVerona
 Hellas Verona
 Fiorentina
 Genoa CFC
 Internazionale
 Juventus
 Lazio
 AS Livorno Calcio
 Milan
 Napoli
 Parma
 AS Roma
 Torino FC
 Sampdoria
 US Sassuolo Calcio
 Udinese

Serie B 2013
 US Avellino 1912
 Bari
 Brescia Calcio
 Carpi FC 1909
 Cesena
 AS Cittadella
 FC Crotone
 Empoli FC
 SS Juve Stabia
 US Latina Calcio SSD
 Modena FC
 Novara Calcio
 Padova
 Pescara
 Reggina
 Siena
 Spezia Calcio
 Ternana
 ASD Trapani Calcio
 Varese
 Virtus Lanciano
 Palermo

Lega Pro
 Venezia
 Vicenza
 FC Südtirol-Alto Adige
 US Cremonese
 U.C. AlbinoLeffe
 AC Lumezzane
 US Pontedera 1912
 Perugia
 Salernitana
 US Lecce
 Ascoli
 US Grosseto FC
 Frosinone Calcio
 AS Gubbio 1910
 Virtus Vecomp Verona
 Bassano Virtus 55 Soccer Team
 Real Vicenza
 Delta Porto Tolle
 AC Mantova
 SEF Torres 1903
 Teramo Calcio
 Foggia

Serie D
 Piacenza Calcio (Serie D)
 SSD US Triestina Calcio 1918 (Serie D)

Diğer
 Calcio Portogruaro Summaga (Promozione)

Futbol kulübü listeleri

İtalya'daki futbol kulüpleri listesi


The coat of arms of Burkina Faso contains a shield based on the   national flag. Above the shield the name of the country is shown, while below it is the national motto, Unité, Progrès, Justice (French for "Unity, Progress, Justice").  The supporters are two white stallions. The two plants emerging from the lower banner appear to represent pearl millet, an important cereal grain cultivated in this country where agriculture represents 32% of the gross domestic product. This coat of arms is similar to the old Upper Volta coat of arms (see below), with the Burkina Faso flag replacing the Upper Volta flag in the middle. The coat of arms and its meaning is mandated by Law No 020/97/II/AN.

Official blazon

 one escutcheon bearing in the chief on a ribband argent the name of the country: "BURKINA FASO";
 in fess point an inescutcheon of two bands in fess with the banner of arms, sewn upon two crossed spears;
 two stallions rampant argent supporting on each side the escutcheon;
 in base, an open book;
 below, two stalks of millet with three pairs of green leaves in crescent coming from the bottom, and equidistant to the vertical passing through the points of the shield and the upper ray of the star of the flag, crossed and connected in their bases with a ribbon bearing the motto of the country "Unité - Progrès - Justice".

Historic emblem (1984–1997)

Thomas Sankara's 1983–1987 Burkinabé revolution implemented an emblem featuring a crossed mattock and AK-47 (an allusion to the Hammer and Sickle), with the motto La Patrie ou la Mort, nous vaincrons ("Fatherland or death, we shall overcome"').

Coat of arms of Upper Volta

This somewhat resembles the current emblem, except that the enclosing shield has a blue background, the inescutcheon is based on the flag of Upper Volta with the superimposed letters "RHV" (for République de Haute-Volta), and the motto was Unité, Travail, Justice ("Unity, Labour, Justice").

References

National symbols of Burkina Faso
Burkina Faso
Burkina Faso
Burkina Faso
Burkina Faso
Burkina Faso

Coat of arms of Burkina Faso


La manhattanisation est un néologisme inventé pour décrire la construction de nombreux immeubles hauts ou densément situés, qui transforme l'apparence et le caractère d'une ville en ce qui ressemble à Manhattan, l'arrondissement le plus densément peuplé de New York. C'était un mot péjoratif utilisé par les critiques des immeubles de grande hauteur construits à San Francisco dans les années 1960 et 1970, qui affirmaient que les gratte -ciel bloqueraient la vue sur la baie et les collines environnantes. Avec une planification urbaine soignée, le phénomène est mieux accepté avec le temps. Le terme a également été utilisé comme mot à la mode pour les développements à haute densité à Las Vegas, Los Angeles, Dubaï,  et Miami au début des années 2000  et à nouveau dans les années 2010. Un autre exemple est le développement de grande hauteur à Toronto depuis 2007, ainsi que le développement rapide des gratte-ciel à Hong Kong depuis les années 1990, permettant finalement à la ville de posséder plus de gratte-ciel que New York. Le terme a même été appliqué à de nombreuses petites villes américaines qui ont connu une forte augmentation des immeubles locatifs de grande hauteur du centre-ville depuis le 21e siècle. Néanmoins, ces villes devraient multiplier leur population plusieurs fois pour correspondre à la densité de population de Manhattan, bien qu'il s'agisse d'une comparaison biaisée entre une ville et un district, car même les quatre autres "arrondissements extérieurs" de New York devraient près du triple de population pour correspondre à la densité actuelle de Manhattan.

Francfort

« Mainhattan » est le nom informel du quartier central des affaires de Francfort en Allemagne, en raison de la concentration de gratte-ciel. Le mot est un mot- valise de Main, la rivière qui traverse Francfort et Manhattan. Les premiers immeubles de grande hauteur ont été construits dans les années 1960. À l'origine, l'expression était parfois utilisée avec dérision, mais la connotation a changé pour devenir positive.

Miami

Le terme «Manhattanisation» a été utilisé pour décrire le boom de 2003 à 2008 des développements immobiliers à Miami qui a entraîné la construction de plus de 50 immeubles de grande hauteur dans toute la ville. Un deuxième boom du marché du logement a eu lieu à Miami de 2012 à aujourd'hui ( As of November 2015  ). Parallèlement aux plus de dix mille unités résidentielles ajoutées, le centre-ville a connu une revitalisation et une prévalence accrue de l'utilisation de la marche et des transports en commun, similaire à Manhattan. Miami est parfois comparée à un "sud de Manhattan" non seulement pour ses gratte-ciel, mais aussi pour son grand quartier financier. Miami est désormais la troisième ville américaine avec le plus grand nombre de gratte -ciel (derrière New York et Chicago).

San Francisco

Le terme "Manhattanisation" a été initialement utilisé pour décrire la construction de grands gratte-ciel dans le quartier financier de San Francisco dans les années 1970. Depuis, les immeubles de grande hauteur se sont multipliés à San Francisco. Cela s'est étendu au quartier South of Market . De 2000 à 2018, plus de 15 bâtiments de plus de 30 étages ont été construits. Il y a maintenant plus de 160 bâtiments de plus de  . Ceci est potentiellement inquiétant car la zone où se trouvent la plupart des gratte-ciel se trouve sur des terres à fort potentiel de liquéfaction des sols.

Galerie

Références

Culture à Miami
Histoire de San Francisco

Manhattanisation


Pogue Mahone ist das siebente und letzte Musikalbum der britischen Folk-Punk-Band The Pogues.

Geschichte
Pogue Mahone ist das zweite Album der Band, das mit dem früheren tin-Whistle-Spieler Peter "Spider" Stacy als Leadsänger aufgenommen wurde. Terry Woods, James Fearnley und Philip Chevron hatten die Pogues vor der Veröffentlichung von Pogue Mahone verlassen, sie wurden von David Coulter, James McNally und Jamie Clarke ersetzt.

Der Name des Albums ist die englische Variante der irischen Phrase póg mo thóin, was so viel bedeutet wie "küss meinen Arsch". Zu Beginn ihrer Karriere war Pogue Mahone der Name der Band, unter dem sie auch ihre erste Single Dark Streets of London veröffentlichten. Sie wurde von den Radiosendern jedoch nicht gespielt, da der Bandname zu anrüchig war. Darauf änderten Pogue Mahone ihren Namen in The Pogues.

Pont Mirabeau basiert auf einem Gedicht des französischen Poeten Guillaume Apollinaire, das in seinem Buch Alcools veröffentlicht wurde. Jem Finer verwendete für den Song die Übersetzung seines Vaters. Four O'Clock in the Morning wurde vom Schlagzeuger Andrew Ranken geschrieben und behandelt, wie schon zuvor My Baby's Gone, den Tod seiner Ehefrau Deborah Korner.

Auf der folgenden Tournee verließ der Banjospieler Jem Finer die Band, worauf zwar die übrigen Konzerte noch gespielt wurden, die Band sich jedoch bald darauf auflöste. Finer war, nach Angaben von Joe Strummer, der Bill Wyman der Pogues, der die Gruppe zusammenhielt.

Aus Pogue Mahone wurde nur eine Single, How Come (mit den B-Seiten Eyes of an Angel, Tuesday Morning (Live) und Big City (Live)), ein Cover des britischen Musikers Ronnie Lane, ausgekoppelt. Als zweite Single sollte Love You 'Till the End erscheinen, die jedoch nie veröffentlicht wurde. Der Song wurde in den Filmen Mystery – New York: Ein Spiel um die Ehre und P.S. Ich liebe Dich verwendet.

Titelliste
 How Come (Ronnie Lane, Kevin Westlake) – 2:50
 Living in a World Without Her (Darryl Hunt, James McNally) – 3:20
 When the Ship Comes In (Bob Dylan) – 3:14
 Anniversary (Jem Finer) – 4:06
 Amadie (Andrew Ranken) – 1:53
 Love You 'Till the End (Hunt) – 4:32
 Bright Lights (Finer) – 2:37
 Oretown (Finer) – 3:50
 Pont Mirabeau (Guillaume Apollinaire, Finer) – 3:31
 Tosspint (Finer) – 3:32
 Four O'Clock in the Morning (Ranken) – 3:12
 Where that Love's Been Gone (Ranken, Steven Skull) – 3:50
 The Sun and the Moon (Jamie Clarke, Spider Stacy) – 3:22

Wiederveröffentlichung aus dem Jahr 2004
 How Come (Ronnie Lane, Kevin Westlake) – 2:50
 Living in a World Without Her (Darryl Hunt, James McNally) – 3:20
 When the Ship Comes In (Bob Dylan) – 3:14
 Anniversary (Jem Finer) – 4:06
 Amadie (Andrew Ranken) – 1:53
 Love You 'Till the End (Hunt) – 4:32
 Bright Lights (Finer) – 2:37
 Oretown (Finer) – 3:50
 Pont Mirabeau (Guillaume Apollinaire, Finer) – 3:31
 Tosspint (Finer) – 3:32
 Four O'Clock in the Morning (Ranken) – 3:12
 Where that Love's Been Gone (Ranken, Steven Skull) – 3:50
 The Sun and the Moon (Jamie Clarke, Spider Stacy) – 3:22
 Eyes of an Angel (Finer) – 2:54
 Love You Till the End (Remix von Produzent Stephen Hague) – 3:54

Rezeption

James Christopher Monger schrieb in seiner Rezension für den Allmusic Guide:

Monger bewertete das Album mit drei von fünf Sternen.

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz der Band

 The Pogues bei Robert Christgau
 Pogue Mahone auf poguetry.com

Album (Folk Rock)
Album 1995
The-Pogues-Album

Pogue Mahone


An Juncus hallii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg George Engelmann. An Juncus hallii in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus hallii


الليبية إف إم  هي الإذاعة الخاصة الأولى في ليبيا. انطلقت في 2006. استوديوهاتها موجودة في طرابلس. ويغطي بثها معظم المدن الليبية. وتشهد إقبالاً كبيراً من المستمعين منذ انطلاقتها.

تقدم الإذاعة مجموعة منوعة من البرامج من نشرات إخبارية وبرامج منوعات وتحتل الموسيقى العربية الحديثة حيزا مهما من برامج الإذاعة إضافة إلى الأغاني الكلاسيكية. وتبث ليبية إف إم على موجة 93.4 اف ام، كما يمكن الاستماع إليها على موقعها الرسمي على الإنترنت.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (93.4)

إذاعات ليبيا

الليبية إف إم


ඇම්බැක්ක අම්බලම ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර කුණ්ඩසාලේ ඉදිකොට ඇති, නමුත් වර්තමානය වන විට නටඹුන් බවට පත්ව තිබෙන ඉපැරණි අම්බලමකි. එය උඩුනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ ඇම්බැක්ක දේවාලය අසල ඇති වෙල්යාය ආසන්නයේ ඉදිකොට පවතියි.

අතීතය
ඇම්බැක්ක අම්බලමේ ඉතිහාසය ඇම්බැක්ක දේවාලය ඉදිකරන ලද සමයටම දිව යයි. ක්‍රි. ව. 1341-1351 අතර කාලයේ රජකම් කල සිව් වන බුවනෙකබාහු රජු විසින් මෙය කරවන ලදැයි සඳහන් වෙයි.

අතීතයේදී රජු විසින් මේ ස්ථානය පෙරහැර නැරඹිම සඳහා යොදා ගත් බැවින්, මෙම අම්බලම "සිංහාසන මණ්ඩපය" ලෙසද හැඳින්වේ.

ව්‍යුහය
දිග අඩි 27 ක් හා පළල අඩි 22 ක් පමණ වන මෙම අම්බලමේ වර්තමානය වන විට ඉතිරිව ඇත්තේ, එකල වහලය දරා සිටි ගල් කැටයම් සහිත ගල් කණු  කිහිපයක් පමණි.

මූලාශ්‍ර

අම්බලම්

ඇම්බැක්ක අම්බලම


Sopo Portekiz'de Vila Nova de Cerveira belediyesine bağlı olan, 13,91 km² yüzölçümüne sahip, 576 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Cerveira

Sopo


Lythrum salicaria or purple loosestrife is a flowering plant belonging to the family Lythraceae. It should not be confused with other plants sharing the name loosestrife that are members of the family Primulaceae. Other names include spiked loosestrife and purple Lythrum. This herbaceous perennial is native to Europe and Asia, and possibly Australia.

Etymology and other names
The generic name Lythrum is derived from the Greek 'lythron', meaning blood, in reference to the flower colour in some species. However,  Pliny (A.D.  23-79) stated that Lythrum is named for Lysimachus, an army general and friend of Alexander the Great. ''Lysimachus'' is derived from the Greek ''lysis'', meaning ''loosing'' and ''mache'', meaning strife.

The specific epithet salicaria derives from the similarity of the leaves to those of willows or Salix species.

The English word loosestrife first appeared in written form in the 16th century. It was coined by English naturalist  William Turner in his 1548 work A New Herball, in which he states: "[The plant] may in englishe be called red loosestryfe or purple loosestryfe."

Purple loosestrife was referred to several times as 'Long Purples' by John Clare, such as in his 1821 poem The Wildflower Nosegay:

"Where on the water op'd the lily buds

And fine long purples shadow'd in the lake..."

— Volume II of The Village Minstrel and Other Poems, John Clare, pg. 133

Description
Lythrum salicaria can grow  tall, forming clonal colonies  or more in width, with numerous erect stems growing from a single woody root mass. The stems are reddish-purple and square in cross-section. The leaves are lanceolate,  long and  broad, downy and sessile, and arranged opposite or in whorls of three.

The flowers are reddish purple,  in diameter, with six petals (occasionally five) and 12 stamens, and are clustered tightly in the axils of bracts or leaves; there are three different flower types, with the stamens and style of different lengths, short, medium or long; each flower type can only be pollinated by one of the other types, not the same type, thus ensuring cross-pollination between different plants. The flowers are visited by many types of insects, and can be characterized by a generalized pollination syndrome.

The fruit is a small  capsule containing numerous minute seeds. Flowering lasts throughout the summer. When the seeds are mature, the leaves often turn bright red through dehydration in early autumn; the red colour may last for almost two weeks. The dead stalks from previous growing seasons are brown.

L. salicaria is very variable in leaf shape and degree of hairiness, and a number of subspecies and varieties have been described, but it is now generally regarded as monotypic with none of these variants being considered of botanical significance. The species Lythrum intermedium Ledeb. ex Colla is also now considered synonymous.

Distribution

Lythrum salicaria is native to Europe, temperate Asia and northwest Africa. It is also naturalised in many temperate parts of the world, including parts of southern Africa, North America, and South America. The species was thought to be a recent introduction to Australia, but pre-colonial pollen samples have been found in New South Wales, indicating another route of introduction; the question is considered unresolved by Australian authorities.

Ecology
Found in ditches, wet meadows and marshes and along sides of lakes. In North America, purple loosestrife can invade sedge meadows.

Associated insects

The flowers are pollinated by long-tongued insects, including bees and butterflies.

A number of insects use Lythrum salicaria as a food resource.

The black-margined loosestrife beetle Galerucella calmariensis is a brown beetle with a black line on its thorax. The adult feeds on the leaves of the plant, producing characteristic round holes. Its larvae destroy tender leaf buds and strip the tissue from the leaves. The golden loosestrife beetle Galerucella pusilla is nearly identical to G. calmariensis, but usually lacks the black thoracic line. Its feeding habits are also quite similar to the other leaf beetle.

The loosestrife root weevil Hylobius transversovittatus is a large red nocturnal weevil, which spends its nights feeding on leaves and leaf buds. The larvae emerge from their eggs and immediately burrow into the root of the plant, which they feed on continuously for over a year. This root damage stunts the plant's growth and ability to create seeds. If several larvae inhabit the same root, the plant can be killed.

The loosestrife flower weevil Nanophyes marmoratus is a tiny weevil which lays a single egg in each flower. When the larvae emerge they eat the flowers' ovaries, and the plant is unable to create seeds. The larvae usually proceed to hollow out the flower buds and use them as safe places to pupate.

Caterpillars of the engrailed moth (Ectropis crepuscularia), a polyphagous geometer moth, also feed on purple loosestrife.

Cultivation, uses and impact
It has been used as an astringent medicinal herb to treat diarrhea and dysentery; it is considered safe to use for all ages, including babies. It is also cultivated as an ornamental plant in gardens, and is particularly associated with damp, poorly drained locations such as marshes, bogs and watersides. However, it will tolerate drier conditions. The flowers are showy and bright, and a number of cultivars have been selected for variation in flower colour, including:
 'Atropurpureum' with dark purple flowers
 'Brightness' with deep pink flowers
 'Happy' with red flowers on a short () stem
 'Purple Spires' with purple flowers on a tall stem
 'Roseum Superbum' with large pink flowers.

The cultivars 'Blush' with blush-pink flowers, and 'Feuerkerze' with rose-red flowers have gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

It has also been introduced in many areas of North America by bee keepers, due to its abundance of flowers which provide an important source of nectar.

As an invasive species

Purple loosestrife has been introduced into temperate New Zealand and North America where it is now widely naturalised (spreading on its own) and officially listed in some controlling agents. Infestations result in dramatic disruption in water flow in rivers and canals, and a sharp decline in biological diversity as native food and cover plant species, notably cattails, are completely crowded out, and the life cycles of organisms from waterfowl to amphibians to algae are affected.

A single plant may produce up to 2.7 million tiny seeds annually. Easily carried by wind and water, the seeds germinate in moist soils after overwintering. The plant can also sprout anew from pieces of root left in the soil or water. Once established, loosestrife stands are difficult and costly to remove by mechanical and chemical means.

Plants marketed under the name "European wand loosestrife" (L. virgatum) are the same species despite the different name. In some cases the plants sold are sterile, which is preferable.

In North America, purple loosestrife may be distinguished from similar native plants (e.g., fireweed Chamerion angustifolium, blue vervain Verbena hastata, Liatris Liatris spp., and spiraea (Spiraea douglasii) by its angular stalks which are square in outline, as well as by its leaves, which are in pairs that alternate at right angle and are not serrated.

Biological control
Purple loosestrife provides a model of successful biological pest control. Research began in 1985 and today the plant is managed well with a number of insects that feed on it. Five species of beetle use purple loosestrife as their natural food source, and they can do significant damage to the plant. The beetles used as biological control agents include two species of leaf beetle: Galerucella calmariensis and Galerucella pusilla; and three species of weevil: Hylobius transversovittatus, Nanophyes breves, and Nanophyes marmoratus. Infestations of either of the Galerucella species is extremely effective in wiping out a stand of purple loosestrife, defoliating up to 100% of the plants in an area. The moth Ectropis crepuscularia is polyphagous and a pest species itself, and unsuitable for biological control.

References

External links

 Invading Species.com Ontario Ministry of Natural Resources and Ontario Federation of Anglers and Hunters
 Species Profile - Purple Loosestrife (Lythrum salicaria), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Purple Loosestrife.

salicaria
Flora of Europe
Flora of temperate Asia
Flora of tropical Asia
Flora of North Africa
Flora of Queensland
Flora of South Australia
Flora of Tasmania
Flora of Victoria (state)
Myrtales of Australia
Plants described in 1753
Taxa named by Carl Linnaeus

Lythrum salicaria


Jorge de la Vega ist ein argentinischer Flötist.

De la Vega studierte bis 1979 an der Universidad Nacional de Cuyo und hatte dort Flötenunterricht bei Lars Nilsson. Seit 1983 ist er Erster Flötist des Orchesters des Teatro Colón. Er besuchte Kurse von András Adorján und Paul Meisen und zwischen 1985 und 1987 dessen Meisterklasse der Hochschule für Musik und Theater München. 1990 gab er sein erstes Konzert in der Weil Recital Hall der Carnegie Hall.

Ab 1994 leitete er zehn Spielzeiten lang den Zyklus Jueves de Cultura des Colegio de Escribanos in Buenos Aires. 1999 spielte er die Uraufführung von Carlos Franzettis Milenium Concerto. 2000 konzipierte und realisierte er mit Ernesto Acher das didaktische Konzert Los Animales de la Música, das 2005 und 2006 auch am Teatro Colón aufgeführt wurde.

Als Erster Soloflötist des brasilianischen Orquesta Sinfónica del Estado de San Pablo unternahm er 2002 eine Konzertreise durch die USA und 2004 eine Tournee durch Brasilien. 2004 spielte er mit dem Orquesta Filarmónica de Buenos Aires die Uraufführung von Paquito D'Riveras Gran Danzón für Flöte und Orchester.

Diskographie
Images Before Dawn: Symphonic Music of Carlos Franzetti, 1985
Astor Piazzolla: A Flute and Piano Tribute, 1995
András Adorján: Flautas de Buenos Aires, 1997
András Adorján: Flautas Tango, 2004

Quellen
Jorge de la Vega Producciones artisticas – Biographie von Jorge de la Vega
[ Diskographie bei Allmusic]

Klassischer Flötist
Musiker (Argentinien)
Argentinier
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Jorge de la Vega (Flötist)


An Scleria skutchii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark T. Strong ngan Jason Randall Grant. An Scleria skutchii in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria skutchii


Vasil Mihailov Etropolski (în ; ) este un fost scrimer bulgar specializat pe sabie, laureat cu aur la Campionatul Mondial de Scrimă din 1983 de la Viena, cucerind în total șase medalii mondiale. A câștigat clasamentul general al Cupei Mondiale de Scrimă în 1983, 1985 și 1986.

Este geamănul lui Hristo Etropolski, care a fost și el un sabrer de performanță, membru lotului național.

Carieră
S-a apucat de scrimă la vârsta de 13 ani sub îndrumarea lui Nikola Svecinikov la clubul Stadionului Național Vasil Levski, apoi s-a transferat la OSK Slavia, unde a activat toată cariera.

În anul 1979 s-a alăturat echipei naționale a Bulgariei, cu care a participat la Jocurile Olimpice de vară din 1980 de la Moscova, clasându-se pe locul 4 la individual și pe locul 8 pe echipe. În anul următor a câștigat turneul de la Torino, apoi cel de la Sankt Petersburg. În anul 1983 a devenit primul campion mondial la scrimă din Bulgaria după ce l-a învins în finala pe italianul Gianfranco Dalla Barba, fratele său Hristo clasându-se pe locul 3. A câștigat și clasamentul general al Cupei Mondiale de Scrimă cu un număr record de 124 de victorii. Pentru aceste rezultate a fost ales cel mai bun sportiv bulgar al anului.

Doi ani mai târziu, a cucerit medalia de argint pe echipe la Campionatul Mondial din 1985, cel mai bun rezultat din istoria Bulgariei. A reușit să reediteze aceasta performanță la Campionatul Mondial din 1987. La Seul 1988, cea de-a două participare la Jocurile Olimpice, s-a clasat doar pe locul 13 la individual și pe locul 8 pe echipe.

După căderea Zidului Berlinului în 1989 a plecat la New York, unde a lucrat ca informatician. În paralel a continuat să practice scrimă, inclusiv în competiții internaționale, fiind și antrenor la New York Athletic Club. În 2009, cu alți antrenori, a înființat în Bulgaria o academie de scrimă care îi poartă numele. În același an a câștigat Campionatul Mondial de veterani de la Moscova. A cochetat cu idea de a se califica la Jocurile Olimpice din 2012, participând la Campionatul Mondial din 2010, dar proiectul acesta nu s-a concretizat.

În anul 2013 a fost inclus în Hall of Fame-ul scrimei, împreună cu fratele său Hristo.

Referințe

Legături externe
  etropolskifencing.com, site-ul oficial al Academiei Etropolski
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Oameni din Sofia
Scrimeri olimpici bulgari
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1980
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Sabreri

Vasil Etropolski


La frontière entre la Micronésie  et la Papouasie-Nouvelle-Guinée, entièrement maritime, sépare les États fédérés de Micronésie de la Papouasie-Nouvelle-Guinée, dans l'océan Pacifique.

Un traité signé le  prévoit une limite en 37 segments délimitant leurs mers territoriales respectives selon les exigences de la Convention des Nations unies sur le droit de la mer.

La frontière passe à équidistance entre l'atoll micronésien de Kapingamarangi, l'île la plus au Sud des Îles Carolines, et l'archipel papouasien des Bismarck à proximité de la Nouvelle-Irlande (Namotu, Paona, Mahur, Îles Tabar, Îles Mussau).

La ligne est définie par une série de 38 points reliés par des arcs géodésiques :
point 1 : 1°37/32.59" N , 151°25/26.58" E
point 1 : 1°37' 32.59" N , 151°25' 26.58" E
point 2 : 1°37' 11.67" N , 151°25' 23.24" E
point 3 : 0°49' 52" N , 151°56' 53" E
point 4 : 0°35' 04" N , 152°06' 44" E
point 5 : 0°20' 45" N , 152°16' 15" E
point 6 : 0°10' 48" N , 152°22' 52" E
point 7 : 0°10' 49" S , 152°37' 15" E
point 8 : 0°14' 44" S , 152°39' 52" E
point 9 : 0°19' 14" S , 152°45' 52" E
point 10 : 0°23' 13" S , 152°51' 11" E
point 11 : 0°25' 41" S , 152°54' 28" E
point 12 : 0°33' 14" S , 153°09' 38" E
point 13 : 0°35' 14" S , 153°12' 06" E
point 14 : 0°38' 36" S , 153°18' 16" E
point 15 : 0°44' 20" S , 153°28' 47" E
point 16 : 0°55' 14" S , 153°48' 13" E
point 17 : 0°58' 50" S , 153°54' 37" E
point 18 : 0°59' 23" S , 154°01' 15" E
point 19 : 0°59' 45" S , 154°05' 49" E
point 20 : 1°0' 0" S , 154°08' 44" E
point 21 : 1°0' 52" S , 154°19' 00" E
point 22 : 1°1' 27" S , 154°25' 55" E
point 23 : 1°2' 13" S , 154°35' 00" E
point 24 : 1°2' 35" S , 154°39' 29" E
point 25 : 1°3' 51" S , 154°54' 26" E
point 26 : 1°4' 42" S , 155°04' 41" E
point 27 : 1°06' 35" S , 155°31' 54" E
point 28 : 1°6' 40" S , 155°33' 07" E
point 29 : 01' 7' 3" S , 155°38' 48" E
point 30 : 1°7' 55" S , 155°50' 45" E
point 31 : 1°7' 59" S , 155°51' 40" E
point 32 : 1°9' 0" S , 156°18' 08" E
point 33 : 1°9' 3" S , 156°20' 33" E
point 34 : 19' 24" S , 156°36' 04" E
point 35 : 1°9' 36" S , 156°45' 05" E
point 36 : 1°10' 11" S , 157°14' 28" E
point 37 : 1°10' 16.04" S , 157°18' 24.17" E
point 38 : 1°10' 17.36" S , 157°18' 25.23" E

Les extrémités de la frontière se situent au-delà des 200 nm dans les eaux internationales.

Une demande d'extension du plateau continental dans la région d'Ontong Java a été déposée conjointement par les deux pays ainsi que les îles Salomon. La Micronésie a également le souhait d'étendre ses frontières au niveau de la dorsale de Mussau.

Notes et références

Article connexe
 Délimitation maritime

Micronésie - Papouasie-Nouvelle-Guinée
Micronésie
Papouasie-Nouvelle-Guinée

Frontière entre les États fédérés de Micronésie et la Papouasie-Nouvelle-Guinée


Cristiano Galindo de Carvalho conhecido como Cristiano Galindo (Trindade, 11 de janeiro de 1991) é um Fisioterapeuta, Terapia ocupacional e político brasileiro, filiado ao Solidariedade. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual em Goiás com 17.788 votos (0,63% dos votos válidos).

Membros do Solidariedade (partido político)
Naturais de Trindade (Goiás)

Fisioterapeutas do Brasil
Deputados estaduais de Goiás

Cristiano Galindo


Înghițitorul de săbii este un film românesc din 1982 regizat de Alexa Visarion după propriul scenariu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mircea Albulescu, George Constantin, Victor Rebengiuc și Ștefan Iordache.

Scenariul este o adaptare a povestirilor "Moartea înghițitorului de săbii" și "Revoltă în port" de Alexandru Sahia și a schiței "Vine doamna și domnul general" de Gheorghe Brăescu.

Rezumat

Filmul descrie viața unui fost artist de circ care își câștigă traiul din prezentarea în sate și orașe a unui număr de senzație intitulat "Înghițitorul de săbii".

Distribuție

 Mircea Albulescu — Mihai Gherlaș ("Minunea Gherlaș"), artist de circ
 George Constantin — col. Măruță, comandantul garnizoanei orașului
 Victor Rebengiuc — eroul orb
 Ștefan Iordache — maestrul Valentin, artist acrobat echilibrist
 Mitică Popescu — sergentul Vasile, șeful postului de jandarmi
 Leopoldina Bălănuță — femeia în negru pe care o visează Gherlaș
 Tamara Buciuceanu-Botez — cucoana
 Octavian Cotescu — primarul orașului
 Mircea Cristache — Alexandru, copilul muncitorului Pascu
 Nicolae Praida — Mihail, șeful sindicatului muncitorilor portuari
 Ștefan Sileanu — locotenentul
 Radu Panamarenco — caporalul
 Dorel Zaharia
 Dinu Manolache — recrutul milos
 Victor Ștrengaru — negustorul de haine vechi
 Corneliu Dumitraș
 Simion Hetea
 Răzvan Vasilescu — Fane, mahalagiu derbedeu
 Rozina Cambos — cântăreața
 Dan Andrei Bubulici
 Florin Zamfirescu — muncitor
 George Negoescu — orășean bătrân
 Jorj Voicu — orășean cu joben
 Dorina Lazăr — orășeancă, prietena Vetuței
 Irina Mazanitis
 Rodica Mandache — Vetuța, orășeanca speriată de un șoricel
 Zoe Muscan
 Dana Dogaru — femeia acostată de Fane
 Luminița Gheorghiu — orășeancă
 Ovidiu Moldovan — caporal de jandarmi
 Valeria Sitaru — iubita muncitorului
 Rodica Dianu
 Anca Constantin
 Ileana Cernat
 Vera Varzopov
 Ileana Codarcea
 Elisabeta Zamfirescu
 Corneliu Revent — ofițer
 Andrei Codarcea — maior
 Angela Stoenescu
 Paul Ioachim — ofițer
 Traian Dănceanu — ofițer
 George Bănică
 Gelu Nițu — militar tânăr din târgul de vechituri
 Ion Anghel — cârciumarul
 Vasile Ichim
 Marius Turcu
 Ștefania Russe
 Gheorghe Buznea
 Constantin Petrican
 Sabin Făgărășanu
 Mihai Dobre
 Simion Negrilă
 Constantin Cojocaru
 Mihail Stan
 Adrian Vișan
 Ion Colomieț
 Elefterie Mihalache
 Alexandru Georgescu
 Ștefan Tivodaru
 Alexandru Drăgan
 Eusebiu Ștefănescu — ofițer
 Cristian Pisoschi
 Alexandru Lungu — țăran bătrân
 Alexandru Lazăr
 Mircea Cruceanu
 Boris Petroff
 Ion Chițoiu
 Mircea Dumitru
 Sebastian Radovici
 Aurelian Napu
 Laurențiu Maricel
 Radu Gh. Zaharia
 Marius Ionescu
 Romulus Dumitrescu
 Ion Anestin — vizitator al târgului rural
 Hamdi Cerchez — vizitator al târgului rural
 Marin Benea
 Dumitru Chesa — vizitator al târgului rural
 Aristide Teică — turc de la târgul rural
 Sergiu Demetriad
 Lupu Buznea
 Eugen Racoți
 Cristian Dinescu
 Tudorel Filimon — vizitator al târgului rural
 Sebastian Comănici
 Nicolai Ivănescu
 Alexandru Angheluță
 Stelian Cărbunaru
 Ion Soare
 Cătană Petrică — copil
 Doru Dumitrescu
 Viorel Plăvițiu
 Paul Fister
 Ioan Crăciun
 Radu Popescu
 Dumitru Crăciun

Producție

Coloana sonoră este realizată de Ansamblul Hyperion, sub bagheta dirijorului Aurelian Octav Popa.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.390.374 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

În 1982, a primit Premiul ACIN pentru cel mai bun actor (Mircea Albulescu) și diplome de onoare pentru imagine și muzică.

Note

Legături externe

 Cronică de film, aarc.ro

Vezi și
 1982 în film

Filme din 1982
Filme regizate de Alexa Visarion
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme despre circ
Filme Casa de Filme 1
Filme Româniafilm
Ecranizări de opere literare românești

Înghițitorul de săbii


Russisk Superliga i håndbold er kvindernes toprække i håndbold i Rusland.

Hold i sæsonen 2019-20
Lada Togliatti
Zvezda Zvenigorod
Rostov-Don
CSKA Moskva
Dinamo Volgograd
HK Astrakhanotjka
HK Kuban Krasnodar
Stavropol-SKFU
AGU Adyif Majkop
KSK Luch Moskva
Universitet Izjevsk
HK Ufa-Alisa

Liste over sæsonvindere

 1993 Rotor Volgograd
 1994 Rostselmash
 1995 Rotor Volgograd
 1996 Rotor Volgograd
 1997 Istochnik Rostov
 1998 Istochnik Rostov
 1999 Akva Volgograd
 2000 Akva Volgograd
 2001 Akva Volgograd
 2002 Lada Togliatti
 2003 Lada Togliatti

 2004 Lada Togliatti
 2005 Lada Togliatti
 2006 Lada Togliatti
 2007 Zvezda Zvenigorod
 2008 Lada Togliatti
 2009 Dynamo Volgograd
 2010 Dynamo Volgograd
 2011 Dynamo Volgograd
 2012 Dynamo Volgograd
 2013 Dynamo Volgograd
 2014 Dynamo Volgograd
 2015 Rostov-Don
 2016 HK Astrakhanotjka
 2017 Rostov-Don
 2018 Rostov-Don
 2019 Rostov-Don

Referencer

Superliga i håndbold (kvinder)

Russisk Superliga i håndbold (kvinder)


Minkowski norm may refer to:
 The proper length in Minkowski space
 The norm defined in the tangent bundle of a Finsler manifold
 The vector p-norm
 The norm defined by a Minkowski functional

Minkowski norm


Mary Mallon ya da Tifolu Mary (23 Eylül 1869 – 11 Kasım 1938), İrlanda'dan ABD'ye göç etmiş bir kadındır ve ilk sağlıklı tifo mikrobu konakçısı olarak bilinmektedir.

Amerika'ya göçmen taşıyan gemilerle gelip, konakçısı olduğu tifo hastalığını pek çok kişiye yaymış bir aşçı kadındır. Hastalık taşımasına rağmen bu kendisini etkilememekte (Subklinik enfeksiyon), ancak etrafındaki insanlara bulaşıp onları öldürmekteydi. Hayatı boyunca 53 kişiye hastalık bulaştırdığı tahmin edilmektedir. 3 kişinin ölümüne neden olmuştur.

İlk olarak 1907 yılında 3 yıllığına, sonra da 1925'ten ölene kadar hastanede karantina altına alınmıştır.

Birçok roman ve öyküye konu olmuştur. Tıp alanında bir inceleme konusu olmuş, hakkında birçok makale yazılmıştır.

Ölümü
Mallon karantinada hayatının geri kalanını geçirdi. Ölümünden altı yıl önce felç oldu. 69 yaşında 11 Kasım 1938 günü pnömoni yüzünden öldü. Otopsisinde safra kesesi içinde canlı tifo bakterileri bulundu. Vücudu yakıldı ve külleri Bronx'da Aziz Raymond Mezarlığı'na gömüldü.

Ayrıca bakınız
Subklinik enfeksiyon
Asemptomatik hastalıklar
Asemptomatik taşıyıcı

Dış bağlantılar

Opereysin.com  Tifolu Mary
A more detailed profile of Typhoid Mary
PBS NOVA site: "The Most Dangerous Woman in America"
www.snopes.com about Typhoid Mary
Photo of Mary Mallon's grave

1869 doğumlular
Kuzey İrlanda doğumlular
1938 yılında ölenler
İrlanda asıllı Amerikalılar
Aşçılar
Halk sağlığı
Tifo
Kadın ve ölüm
Biyolojik tehlikeler
Amerika Birleşik Devletleri'nde zatürreden ölenler
New York eyaletinde hastalıktan ölenler
New York'ta defnedilenler

Mary Mallon


An aulacogen is a failed arm of a triple junction. Aulacogens are a part of plate tectonics where oceanic and continental crust is continuously being created, destroyed, and rearranged on the Earth's surface. Rift zones are places where new crust is formed. An aulacogen is a rift zone that is no longer active.

Origin of term
The term aulacogen is derived from Greek aulax 'furrow' and was suggested by the Soviet geologist Nikolay Shatsky in 1946.

Formation
A triple junction is the point where three tectonic plates meet; the boundaries of these plates are characterized by divergence, causing a rift zone or spreading center; a transform fault; or convergence causing subduction or uplift of crust and forming mountains. The failed arm of a triple junction can be either a transform fault that has been flooded with magma, or more commonly, an inactive rift zone. Aulacogen formation starts with the termination of an active rift zone, which leaves behind a graben-like formation. Over time, this formation starts to subside and eventually minor volcanism starts to take place. The final inversion stage takes place when tectonic stress on the aulacogen changes from tensional to compressional forming horsts. The inversion of ancient, buried aulacogens can exert a dramatic effect on crustal deformation.

Characteristics
Aulacogens can become a filled graben, or sedimentary basin surrounded by a series of normal faults. These can later become the pathway for large river systems such as the Mississippi River. The rock forming an aulacogen is brittle and weak from when the rift zone was active, causing occasional volcanic or seismic activity. Because this is an area of weakness in the crust, aulacogens can become reactivated into a rift zone. An example of a reactivated aulacogen is the East African Rift or the Ottawa-Bonnechere Graben in Ontario and Quebec, Canada, an ancient aulacogen that reactivated during the breakup of Pangaea. Abandoned rift basins that have been uplifted and exposed onshore, like the Lusitanian Basin, are important analogues of deep-sea basins located on conjugated margins of ancient rift axes.

Examples

Africa
 The Benue Trough in Nigeria, formed as part of the Early Cretaceous rifting that predated the separation of South America from Africa

Asia
 The Cambay rift in India
 The Kutch rift in India

Europe
 The Lusitanian Basin, located on the Southwestern European margin (offshore Portugal)
 The Pechora-Kolvin aulacogen in Russia
 The Pachelma aulacogen in Russia
 The Vyatka aulacogen in Russia
 The Sernovodsk-Abdulino aulacogen in Russia
 The Kaltasa aulacogen in Russia

North America
 The Canadian Grand Banks region, where the Hibernia Oil Field is located.
 The Stenian period Midcontinent Rift System that is still visible at the surface in the area of Lake Superior.
 The Mississippi embayment with the associated New Madrid Seismic Zone is an example of an ancient aulacogen that dates back to the breakup of the ancient continent, Rodinia. This ancient rift was the site of extreme earthquakes in the early 19th century in the region.
 The Southern Oklahoma Aulacogen is an Eocambrian rift system formed as a product of intracontinental rifting during the breakup of Pannotia. The Southern Oklahoma Aulacogen is located in southwestern Oklahoma and extends into northeastern Texas. The Southern Oklahoma Aulacogen is a failed rift zone that was active during the Early Cambrian during the breakup of the supercontinent Rodinia and the opening of the Iapetus Ocean. Volcanism and later faulting associated with the aulacogen created the Wichita and Arbuckle mountains. The rocks that were formed during active rifting of the aulacogen are now exposed in the Wichita and Arbuckle mountains through the processes of uplift and erosion. The majority of these rocks are made up of basalts and other mafic and intermediate lavas, which are typically associated with rift zones. An estimated 250,000 km3 of lava was erupted during active rifting.

The Midwestern United States can attribute many of its features to failed rift zones. Rifting in this part of the continent took place in three stages: 1.1 billion years ago, 600 million years ago, and 200 million years ago. Both the aulacogen associated with the Mississippi embayment and the Southern Oklahoma Aulacogen were formed between 500-600 million years ago.

References

Aulacogen


Hannah Taunton, née le  à Taunton (Somerset), est une athlète handisport britannique concourant en T20 pour les athlètes ayant un handicap mental. Elle remporte une médaille de bronze aux Jeux de 2020.

Carrière
Hannah Taunton est née avec un handicap mental qui affecte son élocution. Elle commence à courir à  dans son club local sous l'impulsion d'un de ses professeurs. Spécialiste du cross-country et du semi-marathon, elle se tourne vers la course sur piste pour participer aux Jeux.

Aux Championnats britannique en septembre 2020, elle améliore le record du monde du  T20 en 17 min 17 s 30. Pour ses premiers Jeux en 2021, Taunton remporte la médaille de bronze du  T20 en battant son record personnel en 4 min 35 s 34. Elle est devancée par la Polonaise Barbara Niewiedział (4 min 27 s 84) et l'Ukrainienne Lyudmila Danilina (4 min 32 s 84).

Références

Liens externes

Athlète (femme) handisport britannique
Coureuse de demi-fond britannique
Coureuse de fond britannique
Coureuse de 1 500 mètres
Coureuse de 5 000 mètres
Médaillée de bronze paralympique britannique
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en mai 1991
Naissance à Taunton

Hannah Taunton


Váckisújfalu é um município da Hungria, situado no condado de Peste. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 444 habitantes.

Localidades de Peste (condado)

Váckisújfalu


Kahvehane veya kıraathane; kahve ve çay yanı sıra çeşitli meşrubatların ve nargile gibi tütün ürünlerinin servis yapıldığı, masa oyunlarının oynandığı, sohbet edilen ve yine birçok farklı aktivitenin yapıldığı mekân.

Kafeteryalardan ve barlardan farklı olarak genellikle yemek servisi yapılmaz ve alkollü içeceklere ağırlıklı olarak yer verilmez. Özellikle Müslüman toplumlarda kahvehaneler oldukça yaygındır. 16. yüzyıldan beri, kahvehane Orta Doğu ülkelerinde erkeklerin toplandığı kahve gibi içecekler tükettiği, sohbet ettiği, kitap okuduğu ve çeşitli masa oyunları oynadığı yerlerin başında gelir.

Kahvehaneler, edebi, siyasi ve sanat ile ilgili bazı oluşumların doğuşuna da zemin hazırlayan; toplumsal sorunların tartışıldığı kültür mekânları olarak da işlev görmüşler ve bu nedenle "kıraathane" olarak da isimlendirilmişlerdir.

Etimoloji

Kahve sözcüğü Türkçeye  ḳahwa(t) sözcüğünden geçmiştir ve aslen Etiyopya'daki Kaffa bölgesinden geldiği düşünülür. Hane (ev) sözcüğü ise Farsça kökenlidir.

Osmanlı tarihçisi İbrahim Peçevî'nin notlarından anlaşıldığına göre İstanbul'da ilk kâvehanenin açılmasının ardından sözcük pek çok dilde şekil değiştirerek kullanılmıştır: Fransızca, Portekizce: café, İspanyolca: cafetería ya da café; İtalyanca: caffè, Almanca: café vb.

Tarihçe

Habeşistan'daki yüksek yaylalarda yetiştirilen ve yiyecek olarak tüketilen, Orta Çağ sonlarında ise gezici dervişler tarafından Habeşistan'dan Yemen'e götürülüp orada içecek haline getirilen kahvenin Osmanlı'ya gelmeye başladığı tarih 16. yüzyıldır.  Kahve başlangıçta tüccarlar tarafından İstanbul, Bursa, Edirne'ye getirilmiş ve üst tabakalar tarafından tüketilmiştir. Osmanlıların, 1517'de Mısır'ı fethinden sonra kahve ticareti arttı ve  kahve içme alışkanlığı alt tabakaya indi.

On altıncı yüzyılın ikinci yarısında Halep'ten Hakem ile Şam'dan Şems adında iki kişinin İstanbul'un Tahtakale semtinde birer kahvehane açmalarıyla başladığı söylenen süreç günden güne gelişmiş; kahvehaneler imparatorluğun diğer yerlerine başka ülkelere yayılmıştır. 17. yüzyılda, kahvehane Osmanlı Devleti sınırlarının dışında, Avrupa'da görülmeye başlandı ve kısa zamanda popüler oldu.

Kahvehanelerin yaygınlaşmasıyla kahve içmek ve yarenlik etmek amacıyla buralarda toplanan muhtelif zümrelerden ve değişik kültür seviyelerinden insanlar, çok hızlı gelişen bir kültürel birikim ortamı, sosyalleşme mekânı, siyasi iktidar karşısında seslerini duyurabildikleri bir kamusal alan meydana getirdiler.

Osmanlı'da kahvehane

Osmanlı ülkesinde ilk kahvehaneler camilerin yanında açılmış, sosyal işlevleri olan imaret kahveleri idi. Namaz vakitleri arasındaki boşluğu insanlar kahvehanelerde doldurmuş, küçük kulübeler biçiminde olan bu yerlerde çay içip sohbet etmişlerdir.

İstanbul'da ilk kahvehaneler ise 1555 yılında İstanbul'a Halep ve Şam'dan gelen kişilerce, Tahtakale'de açılmıştır. Burada özellikle okur yazar kesimden insanlar toplanıp kitap okur, satranç veya tavla oynarlardı. Davetler vererek arkadaş toplantıları düzenlemek pahalıyken, kahvelerde bir araya gelmek daha uygun bir seçenek haline gelmiş, haliyle kimi zaman kahvelerde oturacak boş yer dahi bulunamamıştır. Kahvelerin sayısı hızla artmıştır. 1630 yılında İstanbul'u adım adım dolaşan Evliya Çelebi şehirde 55 kahve olduğunu sayarken; II. Selim, III. Murat döneminde İstanbul'da 600'ü aşkın kahvehane vardır.

Osmanlı geleneksel toplum kültürünü şekillendiren saray, medrese ve cami dışında, "sivil" bir anlayışla ortaya çıkan kahvehane, 16. ve 17. yüzyılların İstanbul'unda, pek sık rastlanmayan bir tepkiyle karşılaştı. Ulema tarafından 'Miskinlerin buluşma mekânı ve fitne yuvası' olarak görülen kahvehanelere "şarapsız meyhaneler", "tanrısız tapınaklar" gibi isimler yakıştırıldı.

Osmanlı'da kahveyle ilgili ilk yasak Kanuni Sultan Süleyman devrinde Şeyhülislam Ebussuud Efendi tarafından getirildi. Kömür derecesinde kavrulan maddelerin tüketilmesinin İslamiyet'e aykırı olduğu gerekçesiyle kahve haram sayılmış, verilen fetva üzerine İstanbul'a kahve getiren gemiler, dipleri delinerek batırılmıştı. II. Selim devrinde, 1567 yılında başta Suriçi İstanbul olmak üzere İstanbul'daki bütün kahvehaneler kapatıldı.  III. Murad ve I. Ahmed dönemlerinde de kısa süreli ve etkisiz yasaklar uygulandı.

17. yüzyılda IV. Murat, kahvehaneleri top yekûn kapatmaya yönelik şiddetli ve kapsamlı girişimlerde bulundu. 1633 Cibali Yangını bahanesine bağlanan bu yasağın arka planında yönetim aleyhtarı düşünce ve hareketlerin çoğunlukla kahvehanelerde şekilleniyor olması vardı. Sadece Eyüpsultan ve çevresinde 120 kahvehane kapatıldı. 16. yüzyılın ikinci yarısında ve 17. yüzyılın ilk yarısında 'tehlikeli yerler' olarak görülen kahvehaneler 'külliyen' kapatılırken 17. yüzyılın ortalarından itibaren otorite, 'tehlikeyi' önlemek için toptan kapatmak ve yıkmak yerine, benzerlerine 'ibret olsun' babında tek tek bazı kahvehaneleri kapatarak bir tür yıldırma siyaseti takip etti.

Yasaklamalara rağmen İstanbul'daki kahvehanelerin sayısı artmaya devam etmiştir. Kanuni Sultan Süleyman'ın hükümdarlığının son dönemlerinde İstanbul'da 50 kahvehane bulunduğu belirtilirken, bu sayı, 16. yüzyılın sonunda altı yüze ulaştı. Esnaf, ulema, azınlıklar ve yeniçeriler gibi toplumun farklı zümrelerinin devan ettiği farklı kahvehane türleri doğdu.

Osmanlı Devleti'nde Yeniçeri Ocağı'nın düzeninin bozulmasından sonra  yeniçeri kahvehaneleri yeniçerilerin sığındıkları, türlü yolsuzlukları planladıkları yuvalar haline geldi.  Zorba olarak bilinen bazı yeniçeri üyeleri çeteler kurmuşlardı. Bağlı bulundukları ortalardan üyeler toplayan zorbalar, kahvehaneler satın alarak çetelerinin "mafya mekanı" olarak kullandılar. İşlerini buradan yönettiler. Bu zorbalardan bazıları lüks kahvehaneler kurmakla nam salmıştı. Bu zenginliğin kaynağı kanun dışı yollarla topladıkları paralardı. Dönemin kahvehane sahibi ünlü zorbalarından: Kahvecioğlu Burunsuz Mustafa Kuledibi Kahvehanesi'ne, Darıcalı İbrahim Çavuş Hendek Kahvehanesi'ne, Galatalı Hüseyin Ağa Çardak İskelesi Kahvehanesi'ne, Tiflisli Ali Toygar Tepesi Kahvehanesi'ne sahipti.. Yeniçeri kahveleri saz ve sözle,
afyon ve esrarla eğlenilen mekanlar idi. II. Mahmud, 1826 yılında Yeniçeri Ocağını kapattıktan sonra kahvehanelere de el atarak özellikle Boğaziçi kıyılarındaki Yeniçeri kahvelerini toptan yerle bir etti. Yıkılmayanlar, yerini berber dükkanlarına bıraktı ya da "bekar odaları" olarak kullanıldı. Daha sonra tulumbacıların işlettikleri ve devam ettikleri, "Semai Kahvehaneleri" denilen çalgılı kahvehaneler ortaya çıktı.  Bu kahvelerde yeniçeri kahvelerinin mirasını mahalle raconuyla kaynaştıran kabadayılar devam etmekteydi.

Kahvehane saysı 19. yüzyılın başlarında ikibinbeşyüzlere kadar çıktı. Hem sayı olarak, hem de itibar olarak gittikçe önemi artan kahvehaneler, Sultan Abdülaziz ve Sultan II. Abdülhamid devirlerinde altın çağlarını yaşadı.  Basın başta olmak üzere pek çok yasak
uygulamada iken kahvehaneler bundan ayrı tutuldu.  19. yüzyılın ikinci yarısında kahvehanelerin kimisi edebiyatçıların,  aydınların toplantı yeri haline geldi.  Kültürün üretildiği ve tüketildiği bu mekanlar birçok değişikliklere uğrayarak hayatiyetini devam ettirdi.

20. yüzyılın ilk yirmi yılında kahvehaneler toplumun hemen her kesiminin uğradığı yerler haline geldi. Bunların arasında esrarcıların toplanıp esrar içtikleri "esrar kahveleri" ile horoz dövüşlerinin yaptırıldığı "horozcu kavheleri" de vardır. Zamanla okur yazar insanların elini ayağını çekmesiyle her türlü içkinin ve afyonun içile-
bildiği, kavga ve dövüş mekânları olarak anımsanan kahvehaneler, Türk aydınların yazılarında  zararlı kurumlar olarak gösterildi. Bununla birlikte I. Dünya Savaşı'ndan sonra ülkenin işgal edildiği yıllarda birçok mahalle kahvehanesi ülkenin durumunun tartışılıp, kötü gidişattan
nasıl kurtulabileceği konusunda fikirlerin üretildiği birere mekan olma özelliği gösterdi. Türk Kurtuluş Savaşı'ndan sonra gerçekleştirilen inkılâpların halka inmesinde, halk arasında yayılmasında kahvehanelerin önemli bir rolü oldu. Kimi yazarlara göre bu dönemde kahvehaneler önemli bir propaganda ve telkin vasıtası haline geldi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Kafe

Konuyla ilgili yayınlar
 Yıldız, M. Cengiz, 1996, "Kahvehanelerin Sosyal Hayattaki Yeri", Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8, 157–194.
 Yıldız, M. Cengiz, 2002, "Türk Kültür Tarihinde Kahve ve Kahvehane ", Türkler, C.10, Yeni Türkiye Yayınları, 635–639.
 Yıldız, M. Cengiz, 2007, Kahvehane Kültürü , Beyan Yayınları, İstanbul.
 Yıldız, M. Cengiz, 2010, "Coffeehouses as an Informal Education Institution and Coffeehouses of Egypt", Procedia-Social and Behavioral Sciences, Volume 9, 2010, Pages 1362-1367
 Ahmet Yaşar, "The Coffeehouses in Early Modern İstanbul: Public Space, Sociability and Surveillance ", Yüksek Lisans Tezi, Boğaziçi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2003.
 Ahmet Yaşar, "Osmanlı Şehir Mekânları: Kahvehane Literatürü", Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi (TALİD), sy. 6, Güz 2005, s. 237–256.
 Ahmet Yaşar, "Osmanlı Kahvehaneleri: Sivil Eğitim Kurumları", Çerçeve, Aralık 2005, s. 30-32.
 Serdar Öztürk, "Cumhuriyet Türkiyesinde Kahvehane ve İktidar (1930 - 1945)", Kırmızı, Ocak 2006
 Ralph S. Hattox "Kahve ve Kahvehaneler Bir Toplumsal İçeceğin Yakındoğu'daki Kökenleri", Tarih Vakfı Yurt Yayınları, Eylül 1996

Kahvehane


Societatea generală a artiștilor din România a fost o organizație artistică care s-a înființat la inițiativa Ministerului Cultelor și Instrucțiunii Publice în data de 24 ianuarie 1908.

Motivația înființării
După reprimarea răscoalelor țărănimii din anul 1907, autoritățile din România au decis să acorde o mai mare importanță mișcării artistice. Premisele pentru care au hotărât un astfel de demers și-au avut izvorul în dorința de a controla și a tutela orice manifestare sau inițiativă în această direcție. Astfel, oficialitățile sperau să diminueze până la anihilare a nemulțumiților, prin înlăturarea influențelor de tip socialist care se făceau simțite din ce în ce mai mult în rândul artiștilor.

Situația de insatisfacție a pictorilor și sculptorilor care aveau și funcții în administrația statului a generat o opoziție împotriva autorităților ce a devenit de notorietate publică. Statul nu mai organizase de multă vreme expoziții anuale și membri ai Casei Regale, elocventă fiind Principesa Maria, patronau evenimentele expoziționale ale Societății Tinerimea artistică, unde existau artiști ce nu aveau drepturi egale cu cele ale fondatorilor societății. Ca urmare, Ministerul Cultelor a sugerat înființarea unei asociații care să aibă în componența sa, toți artiștii plastici din România.

Înființarea societății
Cu sprijinul Ministerului Cultelor, a multor arhitecți, pictori și sculptori profesori ai Școlii de Arte Frumoase și ai Școlii de Arhitectură din București s-au reunit în ziua de 24 ianuarie 1908 la Ateneul Român unde au organizat o întrunire cu caracter public și au proclamat înființarea Societății generale a artiștilor din România.

Cu prilejul întrunirii de la Ateneul Român au luat cuvântul Take Ionescu și Barbu Ștefănescu-Delavrancea care au vrut să asigure pe toți artiștii că demersul înființării, precum și asociația în sine, este o acțiune patronată de către minister. Cuvântul de deschidere l-a avut Spiru Haret ce era în acea vreme ministrul Ministerului Cultelor și Instrucțiunii Publice.

Ca urmare a dezbaterilor s-a ales comitetul de conducere ce era format din 21 de membri și care îl avea ca președinte pe Spiru Haret și ca președinte executiv pe Constantin C. Arion, fost ministru. Comitetul mai avea în structura sa, pe Costin Petrescu și Constantin Pascaly ca vicepreședinți, Aurel Vintilescu și Nicolae Grimani ca secretari, Filip Marin, Dimitrie Serafim, Gabriel Popescu, Dimitrie Paciurea, Constantin Aricescu, A. Basarab, Ion Țincu, Jean Neylies, Alexandru Satmari, arhitectul George Mandrea, arhitectul Toma Dobrescu, arhitectul Ștefan Burcuși, arhitectul Petre Antonescu ca membri consilieri și Carol Storck, casier.

Cei dornici de a se înscrie în noua societate trebuiau să se adreseze lui Constantin C. Arion, în strada Corăbiei nr. 9. Președinții și comitetul urma să ducă la îndeplinire programul, care își propunea acțiuni care existau și la alte socitetăți artistice de până atunci:
 promovarea artelor frumoase;
 apărarea drepturilor și intereselor artiștilor;
 construirea unui sediu propriu și ajutorarea la nevoie a artiștilor.
Pentru punerea în practică a ultimelor două puncte, societatea trebuia să adune fonduri din organizarea de conferințe, loterii și serate literare și artistice. Pentru ca numărul membrilor să fie cât mai mare, societatea a fost constituită nu numai din artiști, ci și din simpantizanți și amatori de artă. Categoriile de membri erau structurate astfel:
 membri fondatori;
 membri asociați;
 membri donatori;
 membri corespondenți;
 membri aderenți.
Exista totuși o deosebire față de acțiunile pe care mai toate organizațiile artistice le făceau prin deschiderea de expoziții proprii. Societatea generală a artiștilor din România, avea ca prim scop redeschiderea Expozițiilor anuale ale artiștilor în viață.

Efecte în mișcarea artistică

Inițiativa societății privind resuscitarea Expozițiilor artiștilor în viață, dirijată și inițiată de autorități, s-a concretizat în mici modificări pe care ministerul le-a făcut la regulamentul de funcționare a juriilor Saloanelor oficiale care fusese propus de asociație. Din analiza modificărilor aduse se poate constata că practic, juriul Saloanelor organizate de către stat era la fel ca în trecut, obedient oficialității. Astfel, cei 12 membri ai juriilor erau:
 un delegat din partea ministerului;
 doi delegați de la Școala de Belle-Arte din București;
 doi delegați de la Școala de Belle-Arte din Iași;
 doi delegați de la Școala de arhitectură din București;
 cinci membri aleși de către pictorii expozanți sau nu, dintre artiștii medaliați.
Se constată că 7 membri din cei 12, erau din partea autorităților în domeniu, adică majoritatea era deja constituită. Astfel, oficialii au aplanat nemulțumirile profesorilor de la Școlile de Belle-Arte.

Deschiderea Salonului oficial din anul 1909, recte Expoziția artiștilor în viață, după o perioadă de absență de șapte ani, a fost considerată un real succes al Societăți generale a artiștilor din România. S-a considerat așa, pentru că mulți membri din conducerea ei au fost membri ai juriului, li s-au achiziționat lucrări de către stat și au fost recompensați cu premii.

Destrămarea societății
După scurt timp după închiderea Salonului oficial din anul 1909, Ministerul Cultelor și Instrucțiunii Publice a încetat să se mai ocupe de destinul societății nou înființate tot la sugestia lui. Ministerul a considerat că prin succesul repurtat cu expoziția din 1909, s-a realizat o reușită incontestabilă în reluarea tradiției anuale a vechilor Saloane oficiale și că o dată rezolvată problema, restul va merge de la sine.

Ca urmare, artiștii susținători ai artei oficiale care fuseseră nemulțumiți și care după Salonul din 1909 au intuit recompensele și onorurile la care aspirau la Saloanele oficiale, au început și ei în mod paradoxal să fie dezinteresați de activitatea asociației. Restul de artiști, membri ai societății, au părăsit-o, intenționând să intre ca membri la Societatea Tinerimea artistică sau să fie în grațiile oficialilor. Alții au plănuit înființarea unei noi societăți. Din cauza acestor frământări, existența societății a fost de foarte scurtă durată, singurul rol pe care l-a avut, a fost acela de a masca o acțiune ce s-a dorit a fi pornită din rândurile artiștilor plastici.

Referințe

Bibliografie
Petre Oprea: Societăți artistice bucureștene, Editura Meridiane, București, 1969, pag. 60 - 61

Legături externe

Fondări în 1908
Desființări în 1909
Organizații de artă din România
Evenimente în România


පරිගණකයක කි්‍රයාකාරිත්වය ගෙන යාමට මෘදුකාංග අත්‍යවශ්‍ය වේ මේ අතරින් මෙහෙයුම් පද්ධතිය පරිගණකයට අත්‍යාවශ්‍යම මෘදුකාංගය යි . එ මගින් ඔබ හා පරිගණකයේ දෘඪාංග අතරත්, පරිගණකයේ අඩංගු වන අනෙකුත් මෘදුකාංග අතරත් සබදතාවය පවත්වා ගනී .   පරිගණක භාවිතා කරන්නන් විශාල ප්‍රමාණයක් කරන මෙහෙයුම් පද්ධතිය වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතියයි . ඒමෙන්ම ඇපල් සමාගම මගින් නිපදවන Mac OS X, ubuntu, android , Unix හා ග්නූ/ලිනුක්ස් ද ඉතා ඵලදායි හා කාර්යක්‍ෂම මෙහෙයුම් පද්ධති වේ . සෑම මෙහෙයුම් පද්ධතියකම කර්නලය නම් වූ ඉතා වැදගත් මෘදුකාංග කොටසක් ඇත . මෙය මගින් මෙහෙයුම් පද්ධතිට දෘඪාංග හසුරවීමට මෙන්ම දෘඪාංග මත ක්‍රීයාත්මක විමට අවශ්‍ය පරිසරය සකසා දෙයි  දෘඪාංග සමඟ අන්ත‍ර් ක්‍රියා සිදු කිරීමත්, විවිධ මෘදුකාංග සදහා පදම ලෙස ක්‍රියා කිරීමත් සිදු වේ . ලිනුක්ස් යනු මෙවැනිම ආකාරයේ කර්නලයකි . ගේනු ව්‍යාපෘතිය මගින්  ලිනුක්ස් කර්නලයට අතුරැමුහුනත් උපයෝගිතා මෘදුකංග  ආදි  මෙවලම් සපයයි .GNU/Linux ඒක්ව ගත්විට පරිගණක  මෙහෙයුම් පද්ධතියක් සේ හැදින්වේ .

ඓතිහාසික වෙනස්කම් 1980 දශකයේ දී IBM සමාගම මඟින් මුල් ම පුද්ගල පරිගණක (PC) නිපදවද්දී ඒ සඳහා මෙහෙයුම් පද්ධතියක අවශ්‍යතාවය මතු විය . මේ සඳහා Microsoft ආයතනය පෙළ (text) මත පදනම් වූ මෙහෙයුම් පද්ධතියක් වූ ඉක්මන් සහ මිලින මෙහෙයුම් පද්ධතිය (Quick and Dirty Operating System – QDOS) හෙවත් 86 – DOS මිල දී ගෙන , එය නැවත මයික්‍රෝසොෆ්ට් තැටි මෙහෙයුම් පද්ධතිය (Microsoft Disk Operating System – MS DOS) ලෙස වාණිජව නාමකරණය කොට අලෙවි කිරීම ආරම්භ කළේ ය . පරිගණක භාවිත කරන්නන් MS DOS වල පෙළ (text) මත පදනම් වූ අතුරුමුහුණතට වඩා ඇපල් සමාගමේ Macintosh පරිගණක වල චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණතට (Graphical User Interface – GUI) ප්‍රිය කළ නිසා මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම වින්ඩෝස් නම් වූ චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණතක් MS DOS වලට සම්බන්ධ කළේ ය .

වින්ඩෝස් වල ඇරඹුම මෙය විය . නමුත් මෙම මෙහෙයුමි පද්ධතිය එතරම් ස්ථායි නොවූ අතර බොහෝ අවස්ථාවල දී බිඳ වැටීම් වලට ලක් වූයේ ය . මෙයට හේතු වූයේ MS DOS

යනු එක් විටෙක එක් ක්‍රියාවලියක් පමණක් සිදු කළ හැකි මෙහෙයුම් පද්ධතියක් වූ  අතර, වින්ඩෝස් මඟින් ඒ හරහා බොහෝ ක්‍රියාවලි එකවර සිදු කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි . තවද වින්ඩෝස් හා සමඟ ක්‍රියා කළ සියලු මෙවලම් එකම පරිගණක මතක ඉඩ ප්‍රමාණයක ක්‍රියාත්මක වීමත්, ඒ නිසා එක් මෙවලමක් ක්‍රියා විරහිත වූ වහාම මුළු පද්ධතියම ක්‍රියා විරහිත වීමත් සිදුවිය . මෙම ගැටලුව විසඳීම සඳහා මයික්‍රොසොෆ්ට් ආයතනය නව ව්‍යාපෘතියක් ආරමිභ කොට සම්පූර්ණයෙන් ම අලුත් Windows NT (NT = New Technology) නම් වූ මෙහෙයුම් පද්ධතියක් හඳුන්වා දුන්නේ ය . මෙ සත්‍ය බහු-කාර්යය කර්නලයක් වූ අතර එක් එක් මෙවලම ඊට අදාළ වෙන් වූ ඉඩ ප්‍රමාණයක ක්‍රියා කළේ ය . පසුව පැමිණි සියලුම වින්ඩෝස් සංස්කරණ මෙම NT තාක්ෂණය මත පදනම් වී ඇත . වින්ඩෝස් 2000 NT වල 5වන සංස්කරණය ද, වින්ඩෝස් XP NT 5.1 සංස්කරණය ද, වින්ඩෝස් විස්ටා NT 6 සංස්කරණය ද භාවිතා කරයි .
ග්නූ/ලිනුක්ස් යනු එක්තරා ආකාරයකට ගත් කළ පරිගණක ඉංජිනේරුවන්ගේ අවශ්‍යතාවය නිසා ම නිර්මාණය වූ මෙහෙයුම් පද්ධතියකි . එය මෙවැනිම අවශ්‍යතාවයන් නිසා ඉංජිනේරුවන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද යුනික්ස් (UNIX) සමඟ අනුකූල වේ. AT&T ආයතනයේ කෙන් තොම්ප්සන් හා ඩෙනිස් රිචී විසින් යුනික්ස් නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මෙහි කර්නලය ඉතා ප්‍රබල වූ ද සරල වූ ද එකකි .                   එනමුදු යුනික්ස් වර්ධනය වී පරිණාමය වී ප්‍රමාණයෙන් විශාල වී තිබුණි .
එම නිසා  ඇන්ඩෘ ටනෙන්බවුම් නම් වු විශ්ව විද්‍යාල කථිකාචාර්යවරයා තම සිසුන්ට මෙහෙයුම් පද්ධති සැලසුම්කරණය ඉගැන්වීම සඳහා මිනික්ස් (Minix) නම් වු අවම අංග සහිත මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කළේ ය . ලිනස් ටෝර්වෝල්ඩ්ස් නම් වූ පරිගණක විද්‍යා සිසුවා ගේ අවශ්‍යතාවයන් ට මිනික්ස් නොගැලපුණු නිසා ඔහු ලිනුක්ස් නම් වු තමාගේ ම මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කළේ ය .

එසේ නමුදු ලිනුක්ස් හි මූලික කේතය යුනික්ස් වල කේත පාදයම නොවේ, ලිනුක්ස් වලට ආවේණික වූ කේත පාදයක් එයට ඇති අතර ලිනුක්ස්, යුනික්ස් හා සමඟ අනුරූප වේ (compatible). එය ස්ථායි, බහු කාර්ය, ආරක්ෂිත හා ජංගම දුරකථනයේ සිට සුපිරි පරිගණක ඇතුළු විශාල පද්ධති පරාසයක් සමඟ භාවිතා කළ හැකි වේ . ග්නූ (මෙහි අර්ථය GNU is Not Unix වේ . මෙය සමාවර්තනීය කෙටි පදයක් වේ .  එනම් මෙහි G අකුරට අර්ථයක් නැත) යනු රිචඩ් ස්ටෝල්මන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන ව්‍යාපෘතියකි . මෙම ව්‍යාපෘතියේ අරමුණ වූයේ ගුණාත්මක බවින් ඉහළ, යුනික්ස් සමඟ ගැළපෙන (එහෙත් යුනික්ස් කේතය භාවිතා නොකරන), කිසිදු සීමා කිරීමකින් තොර මෘදුකාංග නිර්මාණය කිරීමයි . මෙම ව්‍යාපෘතිය බිහි වූයේ ස්ටෝල්මන් ඔහු භාවිතා කළ මෘදුකාංගයක තිබූ දෝෂයක් නිවැරදි කිරීමට උත්සාහ ගත් විට එහි මූලික කේතයට පිවිසීමට ඔහුට අවසර නොලැබීමයි . මෙවිට පරිශීලකයන් හා පරිගණක ක්‍රමලේඛකයන් ගේ නිදහස සීමා නොකරන මෘදුකාංග නිර්මාණය කිරීම‍ට ඔහු සිතී ය එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්නූ බිහි විය .

දැන් අපි ග්නූ/ලිනුක්ස් හා වින්ඩෝස් අතර තාක්‍ෂණික වෙනස් කම් සලකා බලමු .
ගොනු පද්ධති
අප භාවිතා කරන සියලුම පරිගණක ගොනු මෙහෙයුම් පද්ධතිය මඟින් දෘඪ තැටි වැනි දිගුකාලීන මතක උපාංග තුළ ගබඩා කරනු ලබයි . මෙහිදී කුමන දත්ත කුමන ගොනුවට අයත් වේ ද යන වග දැන ගැනීමට ගොනු පිළියෙල කරන කිසියම් ක්‍රමවේදයක් අවශ්‍ය වේ . මේ සඳහා ගොනු පද්ධතියක් යොදා ගනී . ගොනු පද්ධතියක් යනු කිසියම් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් විසින් පරිගණකයක ඇති ගොනු තැටියක පිළියෙළ කිරීමට, එම ගොනු සඳහා ඉඩ වෙන් කිරීමට, හා දත්ත ගබඩා තුළ එක් එක් ගොනුවේ පිහිටීම ලබා දීමට නිමවා ඇති පද්ධතියකි . මයික්‍රොසොෆ්ට් ආයතනය FAT (File Allocation Table – ගොනු වෙන් කිරීමේ වගුව) නම් ගොනු පද්ධතියක් භාවිතා කළ අතර මෙය පසුව FAT32 දක්වා සංවර්ධනය කරන ලදී. එය ඉතා ප්‍රාථමික විශේෂයේ ගොනු පද්ධතියක් වූ අතර සමහර මෘදුකාංග මඟින් FAT32 සහිත මෙහෙයුම් පද්ධතියක් අඩංගු පරිගණක සඳහා තැටි වලින් නිර්මාණය කිරීමට ඉඩ දුන් විශාල ම පංගුව (partition) 32GB තරම් කුඩා විය. (මෙහි දී පංගුවක් යනු කිසියම් නිශ්චිත උ‍පයෝගීතාවයක් සඳහා යොදාගන්නා අතථ්‍ය (virtual) දෘඪ තැටි කොටසකි). ඉන්පසු මයික්‍රොසොෆට් මඟින් NTFS නම් ගොනු පද්ධතියක් වින්ඩෝස් NT සඳහා හඳුන්වාදෙන ලදී. මෙය වඩා දියුණු ගොනු පද්ධතියක් වූ අතර 16 Exa Bite තරම් වු පංගු සෑදීමේ අවස්ථාව, වෙනස් වූ පරිශීලකයන් සඳහා වෙන් වූ පංගු සෑදීමේ අවස්ථාව, හා ගොනු සංකේතනය (encrypt) කිරීමේ හැකියාව යනාදී බොහෝ නව අංග ලබා දුනි . වර්තමානයේදී වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වල භාවිතා වනුයේ NTFS ය . ග්නූ/ලිනුක්ස් පද්ධති වල භාවිතා කළ හැකි ගොනු පද්ධති බොහෝ ඇති අතර සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා වනුයේ ext3 හෙවත් දීර්ඝ කළ ගොනු පද්ධති 3වන වෙළුමයි (extended filesystem 3). මෙ මඟින් 32 Ttera Bite දක්වා විශාල වූ පංගු සෑදීමේ අවස්ථාව සලසා දේ. ඊටත් වඩා විශාල පංගු සෑදීමට අවශ්‍ය නම් 8 Exa Bite දක්වා වූ පංගු සෑදීමේ අවස්ථාව ලබා දෙන XFS ගොනු පද්ධතිය භාවිතා කළ හැක. Ext3 වල ඊළඟ වෙළුම වන ext4හි 1EB දක්වා වූ පංගු සෑදීමට ඉඩ සලසා ඇත. Ext3 මඟින් ගොනු ප්‍රවේශය සීමා කිරීම හා මුළු පංගුවම සංකේතනය කිරීමට ආධාර කරන අතර ග්නූ මෘදුකාංග භාවිතයෙන් තනි ගොනු වුව ද සංකේතනය කළ හැක .
ගොනු පද්ධතියක ඇති විශේෂ වාසියක් නම් ජර්නල්ගත කිරීමේ හැකියාවයි . ජනලයක් පවත්වාගෙන යනු ලබන ගොනු පද්ධතියක් ලිවිය යුතු දත්ත පිළිබඳ විස්තර හා එක් එක් දත්ත ලියවිය යුතු ස්ථානය පිළබඳ තොරතුරු ගබඩා කොට තබා ගනී . මෙ මඟින් මෙහෙයුම් පද්ධති බිඳ වැටීමක දී පද්ධතිය නැවත යථා තත්වයට පත් කිරීමට උපකාර වේ. NTFS හා ext3 යන ගොනු පද්ධති 2හි ම ජනලගත වීම සිදු වේ . ප්‍රතිඛණ්ඩනය (defragmentation) ද වැදගත් අංගයකි . ගොනු මතකයට එක් කිරීමේ දී කියවීමේ හා ගබඩා කිරීමේ පහසුව සඳහා කුඩා කොටස් වලට ඛණ්ඩනය (fragmentation) කොට ගබඩා කරනු ලබයි . ප්‍රතිඛණඩක උපයෝගීතාවයක් (defragmentation utility) මඟින් මෙසේ ඛණ්ඩනය කරනු ලැබූ ගොනු කැබලි දෘඪ තැ‍ටියේ එක ළඟ ප්‍රදේශ වලට රැස් කර ඒවාට ප්‍රවේශ වීම පහසු කරයි .
වින්ඩෝස් වල සීමාසහිත ප්‍රතිඛණ්ඩක උපයෝගිතා මෘදුකාංගයක් ඇත . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල සත්‍ය ප්‍රතිඛණ්ඩක මෘදුකාංගයක් නොමැති වුවද ext3 වල NTFS වල තරම් ගොනු ඛණ්ඩනය වීමට අවස්ථාවක් ලබා නොදේ. මෙම නිසා ග්නූ/ලිනුක්ස් වලට ප්‍රතිඛණ්ඩක උපයෝගිතා මෘදුකාංගයක් අවශ්‍ය නොවේ. XFS  වල කිසිදු ඛණ්ඩනයක් සිදු නොවන අතර එම නිසා එයට ප්‍රතිඛණඩක උපයෝගතාවයක් අවශ්‍ය නොවේ . පොදුවේ ගත් කළ ඛණ්ඩනය නිසා වින්ඩෝස් වල ඇති වන මන්දගාමී ස්වභාවය ග්නූ/ලිනුක්ස් වල කිසිදා ඇති නොවේ . ග්නූ/ලිනුක්ස් ඕනෑම වින්ඩෝස් ගොනු පද්ධතියක් සමඟ අනුකූල වන අතර වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති කිසිදු ග්නූ/ලිනුක්ස් ගොනු පද්ධති කිසිවක් සමඟ අනුකූල නො‍වේ .
වින්ඩෝස් වල පරිගණකයට සබැඳි එක් එක් ගබඩා මෙවලම සඳහා එයට ම වෙන් වූ මෘදුකාංග ධාවකයක් (drive) ලබාි දෙන අතර ග්නූ/ලිනුක්ස් වල දී මෙම මෙවලම් වලට එහි root ඩිරෙක්ටරිය ඔස්සේ පිවිසිය යුතු ය . මෙය නැංවුම (mounting) නමි. NTFS වල ද ධාවක නැංවීමේ හැකියාව තිබුණ ද එය මූලික ලෙස භාවිතා නොවේ
ක්‍රියා කරවිය හැකි ගොනු විශේෂ එක් එක් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් මත ස්ථාපනය කොට ඇති මෘදුකාංග (programs) ක්‍රියා ක‍රවීමට විශේෂ වූ ගොනු විශේෂයක් ලෙස එම මෘදුකාංග ගබඩා කළ යුතු ය . වින්ඩෝස් හි දී සියලු මෘදුකාංග ක්‍රියා කරවිය හැකි' (executable – .exe) ගොනු ලෙස භාවිතා කරයි . වින්ඩෝස් හා ග්නූ/ලිනුක්ස් වල ක්‍රියා කරවිය හැකි ගොනු විශේෂ එකිනෙක අනුකූල නොවේ . එක් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් අනෙකෙහි ක්‍රියා කරවිය හැකි ගොනු ක්‍රියා නොකරවයි . මේ හේතුවෙන් වින්ඩෝස් භාවිතා කරන ක්‍රියා කරවිය හැකි'  ගොනු විශේෂය ලෙස පැමිණ ක්‍රියාත්මක වන වයිරස, වර්ම් ආදී හානිකර මෘදුකාංග කිසිවක් ග්නූ/ලිනුක්ස් මත ක්‍රියා නොකරයි . වයිරසයක් මඟින් ආසාදනය වූ වින්ඩෝස් ගොනුවක් ග්නූ/ලිනුක්ස් වලින් විවෘත කළ ද එම වයිරසය වින්ඩෝස් මත පමණක් ක්‍රියා කරවිය හැකි ගොනු විශේෂයකින් තනා ඇති නිසා එම වයිරසය කිසිදා ග්නූ/ලිනුක්ස් මත ක්‍රියාත්මක නොවේ . මෙ මඟින් අදහස් වනුයේ ග්නූ/ලිනුක්ස් සඳහා හානිකර ක්‍රමලේඛ ලිවිය නොහැකි බව නොවේ . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල ඇති වඩා දියුණු ආරක්ෂක ක්‍රමවේද නිසා ද, කිසිවෙකුට එවැනි දෙයක් කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නොමැති නිසා ද, ග්නූ/ලිනුක්ස් සඳහා පරිගණක වයිරස නැත . වින්ඩෝස් හා යුනික්ස් මෘදුකාංග සඳහා අනුකූලතාවය සපයන අංග ග්නූ/ලිනුක්ස් සඳහා නිමවා ඇති අතර මේවා භාවිතයෙන් ග්නූ/ලිනුක්ස් මත වින්ඩෝස් මෘදුකාංග ක්‍රියා කරවිය හැක .
පරිශීලක අතුරුමුහුණත් (User Interfaces) පරිගණකයක් එහි පරිශීලකයන්ට ඒ හා සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් කරන අතුරුමුහුණත පරිශීලක අතුරුමුහුණත' නම් වේ .
වර්තමාන පරිගණක වල අතුරුමුහුණත් වර්ග 2ක් ඇත, එනම් චිත්‍රක (graphical) හා පෙළ (text) මත පදනම් වූ අතුරුමුහුණත් වේ . පෙළ අතුරුමුහුණත වඩා වේගවත් වුව ද එයට තිරය මත ඇති පික්සල වෙන වෙන ම පාලනය කළ නොහැකි නිසා පින්තූර මගින් තොරතුරු ඉදිරිපත් කළ නොහැක .
වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වල තොරතුරු ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණතක් (Graphical User Interface) ඇත . මෙ‍ම අතුරුමුහුණත මෙහෙයුම් පද්ධතියට ඉතා තදින් බඳවා ඇති අතර එය ඉවත් කිරීම හෝ එහි
ක්‍රියාකාරිත්වය නවතා දැමීම ඉතා අපහසු වේ . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල මූලික අතුරුමුහුණත පෙළ මත පදනමි වූවක් වන අතර ඊ‍ට අමතරව භාවිතා කළ හැකි චිත්‍රක අතුරුමුහුණතක් ද ඇත . නමුත් මෙ‍ම චිත්‍රක අතුරුමුහුණත වින්ඩෝස් වල චිත්‍රක අතුරුමුහුණත මෙන් මෙහෙයුම් පද්ධතිය අභ්‍යන්තරයේ පවතින එකක් නොවේ එය වෙනත් ඕනෑම මෘදුකාංගයක් මෙන් මෙහෙයුම් පද්ධතිය මත ස්ථාපනය කරන ලද්දකි . මේ හේතුවෙන් ග්නූ/ලිනුක්ස් හා යුනික්ස් සමඟ භාවිතය සඳහා බොහෝ විශේෂිත වූ චිත්‍රක අතුරුමුහුණත ගණනාවක් බිහි වී ඇත . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල පාදක මට්ටමේ දී X කවුළු පද්ධතිය (X Window System) නම් වූ සේවාදායක මෘදුකාංගයක් ඇත . මෙමඟින් චිත්‍රක අවස්ථාවේ දී ඒ මත චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණතක් මඟින් ඇඳීමේ අවස්ථාව ලබා දේ. චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් මෘදුකාංග එකක් හෝ වැඩි ප්‍රමාණයක් ස්ථාපනය කරනුයේ X කවුළු පද්ධතිය මත ය . ලිනුක්ස් සමඟ වර්තමානයේ දී භාවිතා වන ප්‍රධාන චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් 2 නම් ග්නූ ව්‍යාපෘතිය යටතේ නිර්මාණය කර ඇති ජීනෝම් (GNOME – GNU Network Object Model Environment) හා KDE (K Desktop Environment) වේ . මෙම අතුරුමුහුණත් මඟින් වින්ඩෝස් වල අතුරුමුහුණතෙහි ඇති සියලු පහසුකම් වලට අමතරව අතිරේක විශේෂ අංග රාශියක් සපයයි (උදා: සත්‍ය තේමා – true themes, බහු අතථ්‍ය වැඩතල – multiple virtual desktops). වින්ඩෝස් වල පෙළ අතුරුමුහුණතෙහි අප හොඳින් දන්නා විධාන ප්‍රේරකය (command prompt) ඇත . වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති තුළ මෙම ප්‍රේරකයට වැඩි බලතල නැත . එනමුදු ග්නූ/ලිනුක්ස් හි ඇති විධාන අන්තය (command terminal) මෙසේ දෙවෙනි පෙළ සාමාජිකයෙක් ලෙස පසුපසින් නො සිටී . එයට විශාල බලයක් ඇති අතර චිත්‍රක අතුරුමුහුණතට සමාන හා සමහර අවස්ථාවල දී එයින් ද ඔබ්බට ගිය ක්‍රියාවලි වල නිරත විය හැක . මීට අමතර ව විධාන අන්තය ට පරිගණක ක්‍රියාවලි ස්වයංක්‍රීයකරණය සඳහා ඊට ම විශේෂිත වූ ක්‍රමලේඛන භාෂාවක් ද ඇත . ලිනුක්ස් වල චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත මෙන් ම පෙළ අතුරුමුහුණතට ද බහු-ක්‍රියාවලි වල නිරත වීමේ හැකියාව ඇත . ග්නූ/ලිනුක්ස් හා යුනික්ස් වල විධාන අන්තය දර්ශනය කරවන හා එහි ඇතුළත් කරන විධාන ක්‍රියාවට නංවන මෘදුකාංගය ක‍වචය (shell) නම් වේ . මෙම කවචය ද වෙන් වූ ක්‍රමලේඛයක් වන අතර පරිශීලකයාගේ අවශ්‍යතාවයන් ට සරිලන කවච එකක් හෝ වැඩි ප්‍රමාණයක් තෝරාගෙන ස්ථාපනය කරගැනීමේ අවස්ථාව ඇත . වින්ඩෝස් සඳහා ඇත්තේ එක් විධාන ප්‍රේරකයක් පමණි .
වින්ඩෝස් විස්‍ටා මෙහෙයුම් පද්ධතිය දියුණු දෘඪාංග හා සසම්භාවී ප්‍රවේශ මතකය (Random Access Memory – RAM) 1-2GB පමණ ඇති පරිගණක මත ත්‍රිමාන චිත්‍රක ලබා දෙන අතර මෙවැනිම වූ චිත්‍රක පෙන්වීමට ග්නූ/ලිනුක්ස් වලට අවශ්‍ය වනුයේ මතකය 256 – 512 MB පමණි .සාමාන්‍යයෙන් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වල මෘදුකාංග ස්ථාපනය කිරීමට අවශ්‍ය නම් එම මෘදුකාංගයට අදාළ ස්ථාපන තැටිය ලබා ගැනීම හෝ ස්ථාපන මෘදුකාංගය බාගත කිරීම සිදු කළ යුතුය . ඉන්පසු ඒ ආධාරයෙන් මෘදුකාංගය ස්ථාපනය කිරීමේ දී තේරීම් කිහිපයක් කළ යුතුය . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල මෘදුකාංග ලබා ගත හැක්කේ ' ඇසුරුම්' (packages) නම් වූ ගොනු කාණ්ඩ ලෙස හෝ මූල කේතය (source code) ලෙස ය . එහෙත් බොහෝ මෘදුකාංග ක්‍රියාකිරීම සඳහා ' යැපුම්' (dependencies) නම් වූ වෙනත් මෘදුකාංග මත රඳා පවතී . ඔබ කිසියම් මෘදුකාංගයක් හෝ එහි මූලික කේතය පමණක් බාගත කළ හොත් එ පමණකින් එම මෘදුකාංගයට අදාළ යැපුම් සියල්ල නො තිබීම නිසා නිසි ලෙස ස්ථාපනය නො වීමට ඉඩ ඇත . මේ හේතුවෙන් ග්නූ/ලිනුක්ස් පද්ධති වල අවශ්‍ය යැපුම් ද බාගත කිරීම සඳහා බාගත කිරීම් කළමනාකරණ මෘදුකාංගයක් සපයා ඇත . මෙමඟින් කිසියම් මෘදුකාංගයක් ස්ථාපනය කිරීමේ දී ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන යැපුම් මෘදුකාංග අන්තර්ජාලයෙන් සොයා බාගත කර ගනී . බැලූ බැල්මට නොපෙනුන ද වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වල මෘදුකාංග ස්ථාපනය කිරීමේදී ද යැපුම් වැදගත් වේ . මෙම යැපුම් මෘදුකාංග අප ස්ථාපනය කරනු ලබන මෘදුකාංගය හා සමඟම ගොනු කර ඇත . මෙහි දී ඇති වන ගැටලුව වනුයේ කිසියම් යැපුම් මෘදුකාංගයක් ඔබගේ පරිගණකය මත දැනටමත් ස්ථාපනය කර ඇත්නම් එම මෘදුකාංගය අවශ්‍ය කිසියම් මෘදුකාංගයක් ස්ථාපනය කිරීමේදී නැවතත් යැපුම් මෘදුකාංගය ඔබ පරිගණකය මත ස්ථාපනය වීමයි . තවද ඔබගේ මෙහෙයුම් පද්ධතිය හා නොගැළපෙන යැපුම් මෘදුකාංග මෙසේ ස්ථාපනය වීමේ විශාල ගැටලු ඇති විය හැක . මෙවන් ගැටලු නිසා මයික්‍රෝසොෆ්ට් ආයතනය එවන් යැපුම් ස්ථාපනය වැළැක්වීම හෝ එකම යැපුම් මෘදුකාංගයේ වෙනස් වූ වෙළුම් එකම පරිගණකයේ පැවතීමට ඉඩකඩ ලබා දෙයි . මෙවිට පරිගණකයේ දෘඪ තැටි වල ඉඩ නාස්ති වීමක් සිදුවේ . ග්නූ/ලිනුක්ස් වල මෘදුකාංග සඳහා ද විවිධ යැපුම් රාශියක් ඇති අතර කිසියම් මෘදුකාංගයක් සඳහා යැපුමක් අවශ්‍ය නම් එම යැපුම පරිගණකයේ දැනටමත් ස්ථාපනය කර තිබුණ ද එය නැවතත් ස්ථාපනය කිරීමට සිදුවීමේ ගැටලුව දක්නට ලැබේ . මෙහි දී සේවා ඇසුරුම් (service packs) ගැන ද සඳහන් කළ යුතු ය . මයික්‍රෝසොෆ්ට් ආයතනය සාමාන්‍යයෙන් මෙහෙයුම් පද්ධති වල නව සංස්ක‍රණ සේවා ඇසුරුම් ලෙස එක වර ලබා දේ. ග්නූ/ලිනුක්ස් වල සාමාන්‍යයෙන් මෙලෙස සේවා ඇසුරුම් ලබා දීමක් සිදු නොවේ . දෘඪාංග සහාය වින්ඩෝස් හා ග්නූ/ලිනුක්ස් යන මෙහෙයුම් පද්ධති වර්ග 2හි ම මූලික වශයෙන් භාවිතා වන ආම්පන්න ධාවක (device drivers) කිහිපයක් අන්තර්ගත කර ඇත . එනමුදු වින්ඩෝස් වල එසේ අන්තර්ගත වන ධාවක සංඛ්‍යාව සංසන්දනාත්මක ව ගත් කල ග්නූ/ලිනුක්ස් වලට වඩා බොහෝ සෙයින් අඩු ය . කෙසේ වෙතත් නව දෘඪාංග මිල දී ගැනීමේ දී තමන්ගේ මෙහෙයුම් පද්ධතිය එම දෘඪාංගය හා ගැලපේ ද යන්න සොයා බැලීම වැදගත් ය . ඔබගේ පරිගණකය නවතම වුව ද වසර 2 ක් පැරැණි වුව ද වින්ඩෝස් XP හොඳින් ක්‍රියා කිරීම සඳහා එහි දෘඪාංග සඳහා අවශ්‍ය ධාවක එහි නැති වීම ට බොහෝ ඉඩකඩ ඇත . ග්නූ/ලිනුක්ස් බොහෝ පැරණි දෘඪාංග සමඟ වුව ද කිසිදු ගැටලුවක් නොමැති ව ක්‍රියා කරයි .
වින්ඩෝස් , මයික්‍රොසො‍ෆ්ට් ආයතනය මඟින් නිෂ්පාදනය කෙරෙන අතර එහි සම්පූර්ණ අයිතිය එම සමාගම සතු වේ . එය පවතිනුයේ මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් නිර්මිත බෙදාහැරුම් ලෙස පමණි . වෙනත් කිසිවකුට වින්ඩෝස් වල කේතය වෙනස් කිරීම හෝ බෙදා හැරීම නීතියෙන් තහනම් වේ . ග්නූ/ලිනුක්ස් කාහටවත් අයිති නැත . ලොව වටා සිටින පරිගණක ක්‍රමලේඛකයන් එහි සංවර්ධනයට ස්වේච්ඡාවෙන් දායක වන අතර එය නිදහස් මෘදුකාංග ගණයට අයත් වන නිසා ඕනෑම අයෙකුට එහි කේතයට පිවිසීමට, එය භාවිතා කිරීමට,  වෙනස් කිරීමට හා බෙදාහැරීමට සම්පූර්ණ නිදහස ඇත . ඔබ පරිශීලකයෙක් නම් ඔබ ලබා ගත් ලිනක්ස් සංගත තැටියක් ඔබේ මිත්‍රයන් ට ලබා දීමේ අයිතිය ද, ඔබ ක්‍රමලේඛකයෙකු නම් ඔබ භාවිතා කරන මෘදුකාංග ඔබේ අවශ්‍යතා වලට අනුව සකසා ගැනීමේ අයිතිය ද ඔබ සතු ය . තවද බොහෝ ග්නූ/ලිනුක්ස් මෘදුකාංග වලට බලපාන පොදු බලපත්‍රයට (General Public License – GPL) අනුව මෙවැනි ක්‍රියාකාරකම් සීමා කිරීමට උත්සාහ කිරීම නීතියෙන් තහනම් වේ . මෙ‍ම ක්‍රමවේදය නිසා විවෘත මූල මෘදුකාංග වල කේතයේ ඇති වැරදි නිවැරදි කිරීමට හා ඒවා සංවර්ධනය කිරීමට විවිධ දක්ෂතා සහිත විශාල පිරිසක් සැදී පැහැදී සිටිති . එහි ඵලයක් ලෙස ඉතා ටික කලෙකින් නිදහස් මෘදුකාංග වින්ඩෝස් වැනි හිමිකරු මෘදුකාංග වලට (proprietary software) වඩා විශාල සංවර්ධනයක් ලබනු ඇත . ලොව වටා විවිධ සමාගම් මඟින් විවිධ ලිනක්ස් වෙළුම් ඉදිරිපත් කර ඇත .  ඉන් සමහරක් නම් ඉයන් මර්ඩොක් හා පොදුජන සේවා මෘදුකාංග (Software in the Public Interest) සමාගම මඟින් නිපදවන ඩෙබියන් (Debian). ◦ රෙඩ් හැ‍ට් (Red Hat) සමාගම මඟින් නිපදවන ෆෙඩෝරා (Fedora) හා රෙඩ් හැට් ව්‍යවසාය ලිනක්ස් (Red Hat Enterprise Linux). ◦ මැන්ඩ්‍රීවා එස්. ඒ (Mandriva S. A.) සමාගම මඟින් නිපදවන මැන්ඩ්‍රීවා. ◦ නොවෙල් (Novell Inc.) ආයතනය මඟින් නිපදවන ඕපන්සුසේ (OpenSUSE). ◦ පැට්‍රික් වෝල්කර්ඩින් හා ස්ලැක්වෙයාර් ආයතනය (Slackware Inc) මඟින් නිපදවන ස්ලැක්වෙයාර්. ◦ මාර්ක් ෂටල්වර්ත් හා සීමාසහිත කැනොනිකල් සමාගම (Canonical Ltd) මඟින් නිපදවන උබුන්ටු (Ubuntu). මෙම විවිධ වෙළුම් හා අනුවාද වල විශේෂත්වය වනුයේ ඒවා සියල්ල මූලික ලිනක්ස් කර්නලය භාවිතා කිරීමයි . එකම වෙනස වනුයේ ඒවා භාවිතා කරනු ලබන මෘදුකාංග ඇසුරුම් හා ඒවායේ වර්ග පමණි . ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධති අඩංගු සංගත තැටි වල ඇති විශේෂත්වය නම් ඒවා සජීවී තැටි ලෙස භාවිතා කිරීමේ හැකියාව යි . එනම් එම සංගත තැටිය කිසියම් පරිගණකයකට ඇතුළු කළ විට එහි අඩංගු මෙහෙයුම් පද්ධතියේ පිළිඹිබුවක් (පරිශීලන අතුරුමුහුණත ද සමඟ) ලබා දීමයි . මෙහි දී පරිගණකයේ අඩංගු දත්ත හෝ මෘදුකාංග වල කිසිදු වෙනසක් නොකොට ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය අත්හදා බැලීමේ හැකියාව ඔබට ලැබේ

මුලාශ්‍ර
It ගුරැ ගෙදර

පරිගණක

වින්ඩෝස් හා ග්නූ ලිනක්ස් අතර වෙනස්කම්


Olho Marinho Portekiz'de Óbidos belediyesine bağlı olan, 18,32 km2 yüzölçümüne sahip, 1.258 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Óbidos'un bucakları

Olho Marinho


Şeyhsafi, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Samsun ili Havza ilçesine bağlı olan Şeyhsafi Köyü (diğer adıyla Umurbey) Şeyhsavcı adını köy içinde türbesi bulunan Şeyh Savcı'dan almaktadır. Şeyh Savcı ismi zamanla halk dilinde Şeyhsafi olarak değişmiştir. Eski bir yerleşim yeri olan köyde son Selçuklu Sultanlarından Tacettin Altınbaş'ın kabri köy kabristanlığındadır. Kabrindeki hitabede şu cümleler yazılıdır:
Türbe-i Gazi Çelebi şehzade-i Sultan Mes'ud der_karye-i Umurbey, namıdiğer Şeyh Savcı der- Simre-i Havza Tabi'i Amasya
"Sultan Mes'ud'un şehzadesi Gazi Çelebi'nin Amasya'ya tabi Havza Simre'sine bağlı Umurbey, diğer adıyla Şeyh Savcı mahallesindeki türbesi."

Coğrafya
Samsun iline 85 km, Havza ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Şeyhsafi, Havza


Exoplectra est un genre d'insectes coléoptères de la famille des coccinelles et de la sous-famille des Coccidulinae.

Systématique
Le genre Exoplectra a été créé en 1837 par l'entomologiste français Auguste Chevrolat (1799-1884).

Liste d'espèces
Selon  :
 Exoplectra schaefferi Gordon, 1985

Notes et références

Liens externes

Coccinellidae
Genre de Coléoptères (nom scientifique)
Genre d'insectes monotypique
Taxon décrit en 1837

Exoplectra


وفود النعمان على كسرى أنوشروان هي رواية كتبها محمد عزة دروزة.

الروايةُ قوميّةٌ تمجّد العروبة وتعبّر عن المطامح القومية والرغبة في النهوض، وتبوأ المكانة اللائقة.

روايات بالعربية

وفود النعمان على كسرى أنوشروان


මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුර  යනු,  මයිනොට් නගරයට  උතුරින්,  වෝඩ් පත්තුව, උතුරු ඩැකෝටාහී පිහිටි,  එ.ජ. ගුවන් හමුදා සංස්ථානයකි.   2010 ජනසංගණනයේදී, මෙම කඳවුර, මුළු ජනගහණය 5,521ක් සහිත CDPක් ලෙසින් ගණනය කෙරිණි.

මයිනොට් ගුහක විසින් ගුවන් හමුදා ගෝලීය ප්‍රහාරක බලඇණිය (AFGSC) යටතෙහි වන ප්‍රධාන පාර්ශව දෙකකට නිවස්න සපයයි: 5වන බෝම්බ පාර්ශවය සහ 91වන මිසයිල පාර්ශවය.

මයිනොට් ගුවන් හමුදා කඳවුර


السبعة الرئعون  هو فيلم من أفلام الغرب الأمريكي (وسترن) يحكي قصة مزارعين مكسيكيين يتعرضون للاستغلال من قبل زعيم عصابة يدعى كالبيرا (إلي ولاك)، فيذهبون لطلب المساعدة من رماة أمريكيين مهرة.

الفيلم مأخوذ عن قصة فيلم ياباني اسمه «الساموراي السبعة»  عام 1954، أما فيلم السبعة الرائعون فقد استوحيت منه قصة فيلم حياة حشرة عام 1998 وتم إقتباسه وإنتاجه في مصر باسم شمس الزناتي.

الشخصيات

الشخصيات الرئيسية

 يول براينر بدور
 ستيف ماكوين بدور فين تانر
 هورست بوخهولتس بدور الشاب تشيكوا
 تشارلز برونسون بدور بيرناردو اوريالي
 روبرت فون بدور ليي
 براد دكستر بدور هاري لوك
 جيمس كوبورن بدور بريت

المصادر

وصلات خارجية

أعمال مقتبسة عن أعمال أكيرا كوروساوا
أفلام أخرجها جون ستورجس
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1960
أفلام الأرشيف الوطني الأمريكي السينمائي
أفلام السبعة الرائعون
أفلام إنتاج 1960
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1960
أفلام تقع أحداثها في القرن 19
أفلام تقع أحداثها في المكسيك
أفلام تقع أحداثها في تكساس
أفلام حولت إلى برامج تلفزيونية
أفلام دراما إنتاج عقد 1960
أفلام سجلها إلمر بيرنشتاين
أفلام غرب أمريكي أمريكية
أفلام غرب أمريكي إنتاج عقد 1960
أفلام كتب نصها السينمائي والتر بيرنستاين
أفلام مصورة في المكسيك
أفلام معاد إنتاجها
أفلام مغامرات أمريكية
أفلام مغامرة إنتاج عقد 1960
أفلام يابانية عقد 1960
أفلام يونايتد آرتست
الساموراي السبعة
حائزون على جوائز الأفلام
مرتزقة خياليون

السبعة الرائعون (فيلم)


Maria Rita Serrano (Santo André, 23 de junho de 1968) é uma funcionária da Caixa Econômica Federal desde 1989 e foi presidente do banco entre 9 de janeiro e 25 de outubro de 2023 durante o governo do presidente Luiz Inácio Lula da Silva, sendo a quarta mulher a comandar a instituição.

Foi também presidente do sindicato dos Bancários do ABC Paulista por dois mandatos de 2006 a 2012, tendo tido sua indicação defendida pelo sindicato da categoria, já que era até então a representante dos empregados no conselho de administração do banco. Foi eleita como conselheira em 2017 após o fim de seu mandato de suplente iniciado em 2013, quando se deu a primeira eleição para tal função no banco.

Publicou os livros "Caixa, Banco dos Brasileiros" e "Rompendo Barreiras".

Formação acadêmica
É mestre em Administração pela Universidade Municipal de São Caetano do Sul (USCS) e graduada em Estudos Sociais pelo Centro Universitário de Santo André e História pela Universidade do Grande ABC (UNIABC).

Ligações externas

 Diretoria Executiva, Caixa Econômica Federal

Naturais de Santo André (São Paulo)
Administradores do Brasil
Historiadores do estado de São Paulo
Presidentes da Caixa Econômica Federal

Maria Rita Serrano


Stratfield Saye House is a large stately home at Stratfield Saye in the north-east of the English county of Hampshire. It has been the home of the Dukes of Wellington since 1817.

Early history

The line of the Roman Road the Devil's Highway (Roman Britain) passes East to West just within the Northern boundary of the grounds of Stratfield Saye House

The Manor of Stratfield Saye was created by the joining of two older manors. In the 12th century Stratfield was owned by the Stoteville family, and then early in the 13th century this passed by marriage to the Saye family.

Before 1370 the manor passed on again by marriage to the Dabridgecourts, and in 1629 they sold the property to the Pitt family, cousins of the great father-and-son Prime Ministers.

The main part of the house was extensively enlarged around 1630 by Sir William Pitt, Comptroller of the Household to King James I. Sir William's eldest son, Edward Pitt (1592-1643), MP, of Steepleton Iwerne, Dorset, and later of Stratfield Saye, bought the estate for £4,800 in 1629. Further extensive alterations were carried out to the house and park in the 18th century by George Pitt, 1st Baron Rivers.

Purchase by the state

The estate was purchased by the state in 1817, in order that it could be given by a grateful nation to the victorious Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington. The government gave £600,000 for the construction of a proposed "Waterloo Palace" to rival Blenheim Palace, home of the Dukes of Marlborough. The Hampshire site Wellington chose was the  estate of Stratfield Saye, home of the Pitt family. He was advised on the purchase by the architect Benjamin Dean Wyatt who had once been his private secretary. He originally planned to demolish the existing house, and replace it with a more prestigious home, to be known as Waterloo Palace. The Duke abandoned these plans in 1821 when they proved to be too expensive, and subsequently made numerous additions and improvements to the existing building. All but the 1st and 6th Dukes are buried at Stratfield Saye House.

The Wellington Exhibition
The stables are grade II listed buildings. They now contain the Wellington Exhibition, which depicts the life and times of the 1st Duke. It houses a large collection of military mementoes. The Duke's cast bronze funeral carriage, made from melted-down French cannons captured at the Battle of Waterloo, was moved to Stratfield Saye in the 1980s.

Duke of Wellington Commemorative Column

The Duke of Wellington Commemorative Column stands at the entrance to Stratfield Saye on the eastern Heckfield side. The Corinthian column, which can be viewed from the A33, is topped by a bronze statue by Baron Carlo Marochetti. The column was erected in 1863.

Places named after Stratfield Saye House
Strathfieldsaye, now a suburb of Bendigo in Victoria, Australia, was named after Strathfield Saye House. Between 1861 and 1994, there was also a Shire of Strathfieldsaye. The name of Strathfield, now a suburb of Sydney in New South Wales, Australia, also comes ultimately from Strathfield Saye House. The names of the suburbs of North Strathfield and Strathfield South, and the Municipality of Strathfield have the same origin.

In popular culture
Filming of the Steven Spielberg film War Horse began in August 2010 with the cavalry scenes being filmed at Stratfield Saye House, where Wellington's war horse, Copenhagen, is buried.

See also
Apsley House – the London home of the Dukes of Wellington
Waterloo ceremony
Walmer Castle - the residence of the 1st Duke as Lord Warden of the Cinque Ports

References

External links

 Victoria Hinshaw
 Hampshire Treasures, by Hampshire County Council and next page

Country houses in Hampshire
Museums in Hampshire
Historic house museums in Hampshire
Biographical museums in Hampshire
Military and war museums in England
Grade I listed buildings in Hampshire
Gardens in Hampshire
Prime ministerial homes in the United Kingdom
Grade I listed houses

Stratfield Saye House


Sabri Sarıoğlu (n. 26 iulie 1984) este un fotbalist turc care a jucat ultima oară pe postul de fundaș dreapta pentru clubul de fotbal Göztepe. El poate, de asemenea, să joace ca extremă drepta.

Cariera pe echipe

Galatasaray
Născut în Çarșamba, provincia Samsun, Sabri și-a petrecut întreaga carieră la Galatasaray de la juniorat și până în 2017, după ce a trecut pe la toate echipele de tineret a lui Galatasaray. El a fost chemat pentru prima echipă pentru la prima echipă, la vârsta de 17 ani, în sezonul 2001-2002, sub comanda antrenorului român Mircea Lucescu. El a fost inclus în lotul lui Galatasaray pentru Liga Campionilor 2001-2002. În sezonul 2001-2002 a fost pentru prima dată trecut pe foaia de joc a lui Galatasaray pentru un meci oficial, dar nu a jucat nici un minut. El a debutat pentru prima echipă din Prima Ligă Turcă în sezonul următor, 2002-2003, împotriva lui Trabzonspor, pe 4 mai 2003, în echipa condusă de Fatih Terim.

El a marcat cel de-al 100-lea meci jucat pentru Galatasaray pe 10 decembrie 2006 împotriva lui Bursaspor, marcând un gol după ce a construit o fază fantastică de la jumătatea terenului.

După plecarea fostului căpitan Arda Turan la Atlético Madrid, a devenit căpitan în septembrie 2011.

Contractul lui Sabri Sarıoğlu nu a fost reînnoit la sfârșitul sezonului 2016-2017, semnând din postura de jucător liber de contract cu Göztepe.

La națională
A jucat 44 de meciuri pentru Turcia și a făcut parte din lotul de 23 de jucători care au jucat la  Euro 2008, dând o pasă de gol.

Titluri

 Galatasaray

 Süper Lig (6): 2001-2002, 2005-2006, 2007-2008, 2011-2012, 2012-2013, 2014-2015
 Türkiye Kupası (4): 2004-2005, 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016
 Süper Kupa (5): 2008, 2012, 2013, 2015, 2016

 Curcan

 Campionatul European: semifinale (1): 2008

Referințe

Legături externe

 Profil la Galatasaray.org

Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști internaționali turci
Fotbaliști turci
Oameni în viață
Nașteri în 1984

Sabri Sarıoğlu


كوين  هي فرقة روك موسيقية إنجليزية تشكلت عام 1970 في لندن بواسطة عازف القيثارة برايان ماي، والمغني فريدي ميركوري (توفي عام 1991)، وقارع الطبول روجر تايلور، وعازف الباص جيتار جون ديكون (اعتزل عام 1997). لا تزال الفرقة نشطة في مجال الموسيقى، حيث يقوم برايان ماي وروجر تايلور بإحياء الحفلات الموسيقية مع المغني بول روجرز منذ عام 2005. تعد الفرقة، إلى جوار البيتلز، من أشهر الفرق الموسيقية من المملكة المتحدة.من أشهر أغانيهم : We Are the Champions, We Will Rock You, Bohemian Rhapsody, Radio Ga Ga, Another One Bites the Dust.
واغنية Bohemian Rhapsody سجلت رقم قياسي في أعلى المبيعات في العالم حتى انها تعدت البيتلز والفيس بريسلي

الأعضاء
 فريدي ميركوري : مؤدي الغناء، البيانو، الجيتار (1970-1991).
 برايان ماي : الجيتار، لوحة المفاتيح وغناء (1970 إلى الوقت الحاضر).
 جون ديكون : باس، والجيتار (1971-اعتزل عام 1997).
 روجر تايلور : يؤدي الغناء، ويقرع الطبول (1970 إلى الوقت الحاضر).

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1970 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1971 في إنجلترا
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
حائزون على جائزة بريت
فائزون بجائزة غرامي للإنجاز مدى الحياة
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
فرق بروغريسيف روك إنجليزية
فرق روك إنجليزية
فرق موسيقى هارد روك إنجليزية
فرق موسيقى هيفي ميتال إنجليزية
فرق موسيقية بريطانية
فرق موسيقية أسست في 1970
فرق موسيقية رباعية
فرق موسيقية من لندن
فنانو آيلاندز ريكوردز
فنانو شركة إي إم آي للتسجيلات

كوين


Die Dorfkapelle Starkenhofen ist eine Kapelle in Starkenhofen, einem Weiler bei Seibranz in Bad Wurzach im Landkreis Ravensburg.

Beschreibung
Die Kapelle befindet sich an der Ortsstraße, die Starkenhofen mit Seibranz und Bauhofen verbindet, an der Abzweigung zu der Erhebung Wachbühl.

Die geostete Kapelle hat ein mit Biberschwänzen gedecktes Satteldach, das in einer eingezogenen Apsis endet. Über dem Eingang auf der Westseite befindet sich ein kleines Vordach. Die darüberliegende Fassade der Stirnseite des Gebäudes ist mit Holz verschindelt. In der Mitte der Stirnseite des Gebäudes befindet sich eine Uhr. In dem Giebelreiter auf dem Dachfirst ist eine Glocke aufgehängt.

Im Inneren der Kapelle befinden sich mehrere wertvolle sakrale Kunstgegenstände, eine Holzfigur der heiligen Agatha und eine des heiligen Johannes der Täufer. Beide Figuren können auf das Jahr 1490 datiert werden. In ihrer Gestaltung lassen sich Einflüsse der Ulmer Schule, des aus Reichenhofen stammenden Kunstschreiners Hans Multscher erkennen.

Der Barockaltar trägt das Wappen der Zeiler Herrschaft mit den staufischen Löwen. Auf dem Altarblatt sind Maria und die drei Zeiler Hauspatrone Walburga, Winnibald und Wunibald abgebildet. Vor einem heiligen Wolfgang auf einer Wolke kniet ein bettelndes Kind, dem er ein Geldstück reicht. Die Darstellung des heiligen Wolfgang könnte darauf verweisen, dass der Marienaltar von der St.-Wolfgangs-Kapelle in Aichstetten stammt.

Literatur

Weblinks

Starkenhofen
Starkenhofen
Kulturdenkmal in Bad Wurzach
Starkenhofen
Starkenhofen

Dorfkapelle Starkenhofen


An Serapicamptis myrtoa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Kalopissis ngan Aperghis, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Julian Mark Hugh Shaw. An Serapicamptis myrtoa in nahilalakip ha genus nga Serapicamptis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Serapicamptis

Serapicamptis myrtoa


An Rhynchospora duidae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Julian Alfred Steyermark. An Rhynchospora duidae in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora duidae


وقعت معركة رافينا في الحادي عشر من أبريل سنة 1512 خلال حروب النهضة من أجل الهيمنة على إيطاليا، على ضفة نهر رونكو قرب التقاءه مع نهر مونتوني باتجاه فورلي، حيث لا يزال يوجد نصب حجري يشير للواقعة بين الفرنسيين وقوات الرابطة المقدسة بقيادة رامون دي كاردونا.

شارك في المعركة أشهر الكوندوتييريين وقادة المرتزقة آنذاك، ومن بينهم رومانيلو دا فورلي المعروف جداً في حينها لكونه أحد الفائزين بتحدي بارليتا. تلقى الفرنسيون بقيادة غاستون دو فوا نمور مساعدة حاسمة من المدفعية الإستية التي كانت في عهد الدوق ألفونسو الأول إحدى أكثرها كفاءة في أوروبا.
يـُحكى أنه بينما كان دوق فيرارا يدير مدافعه أخبره بعض أتباعه بأنهم في تلك الآونة كانوا يضربون دون تمييز سواءً الإسبان أعدائهم أو الفرنسيين حلفاءهم، رد ألفونسو الأول ديستي قائلاً :
« اضربوا ولا تخشوا الخطأ فكلاهما عدوانا »

و ترمز تلك العبارة إلى تزايد الشك الحائم بأوروبا في بداية القرن السادس عشر. كان الإستيون أنفسهم قد تمكنوا بالدلوماسية من منع الفرنسيين من نهب رافينا.

رغم النصر تعرض الفرنسيون لخسائر فادحة، واضطروا للانسحاب من لومبارديا لاقتراب جيشٍ سويسري معادٍ، تاركين دوق فيرارا في وضع بالغ الصعوبة. المعركة شهيرة لمقتل غاستون دو فوا الذي مات بغباء لمطاردته سلاح الفرسان العدو المهزوم فعلاً. ورغم النهاية الطائشة يتفق المؤرخون على اعتباره من أعظم الجنود في التاريخ.

مراجع

إيطاليا في 1512
رافينا
معارك الدولة البابوية
معارك إسبانيا
معارك تشمل دوقية فيرارا
معارك حروب إيطالية
معارك فرنسا
معارك في إميليا-رومانيا
نزاعات في 1512

معركة رافينا


Dilema Euthyphro se găsește în dialogul lui Euthyphro al lui Platon, în care Socrate îi întreabă pe Euthyphro: "Este piosul iubit de zei pentru că este pios sau este pios pentru că este iubit de zei?"
Aceasta presupune că dacă autoritatea morală trebuie să provină de la zei, ea nu trebuie să fie bună și dacă autoritatea morală trebuie să fie bună, ea nu trebuie să vină de la zei - o idee extrem de controversată atunci când Socrate a prezentat-o pentru prima oară.

Note

Filozofia religiei

Dilema din Eutyphron


S/PDIF ya da S/P-DIF, Sony/Philips Digital Interface Format- Sony/Philips Sayısal Arayüz Formatı (IEC 958 top II' IEC-60958'ın parçası). Ses aletleri arasında PCM stereo ses sinyallerini taşımak üzere geliştirilmiş alt düzey bir protokoldür. AES/EBU olarak da bilinen standartın tüketici versiyonudur; ufak farklar mevcuttur ve daha ucuz donanım gerektirir.

Dış bağlantılar
 Epanorama.net: S/PDIF (İngilizce)

IEC standartları
Ses teknolojileri
Bilgisayar

S/PDIF


Eşeysiz Üreme
Genellikle vücudun ikiye bölünmesiyle gerçekleşir. Bölünme zamanı canlının belirli bir büyüklüğe ulaşmasıyla saptanır. Bölünme mitozla gerçekleşrise yavrulara verilen kalıtsal gereç yaklaşık olarak eşit, eğer amitozla gerçekleşmişse yavrulara verilen kalıtsal gerecin miktarı ve özelliği farklı olabilir. Bölünme çekirdeğin ikiye bölünmesiyle başlar ve diğer organeller de kendilerini eşleyerek yavrulara birer tanelerini verirler.
Sillilerde bölünme enine gerçekleşir. Büyük ve küçük çekirdekler ikiye bölünür, yavrular bunlardan birer tanesini alırlar. Sitoplazma miktarı her zaman eşit dağılmaz ve yavrular bu yüzden bir yarılarını tamamlamak zorundadırlar. Buna Plazma Farklılaşması denir.
Kamçılılarda bölünme boyuna gerçekleşir ve yavrulardan biri anadaki kamçıyı alırken, diğeri kendine yeni bir kamçı yapar.
Bazı protistlerde (özellikle parazitler) çekirdek ve hareket organları art arda birçok bölünme geçirir. Sitoplazma bölünmesi olmaz. Ana hücre parçalandığında ortaya birçok yavru çıkar. Buna Fission denir.

Eşeyli üreme
Üç farklı şekilde gerçekleşir:

Döllenme

İki ayrı tek hücrenin birleşmesidir. Bu durumda her bir hücre gamet olurken, birleştiklerinde oluşan yapı zigottur. Gametler yapısal olarak birbirleriyle aynı görünümdeler ise, bu kopulasyona izogami, farklı görünümdeler ise, anizogami denir. Gametlerden büyük ve hareketsiz olanı dişi (makrogamet), küçük ve hareketli olanı erkek (mikrogamet) adını alır.

Konjugasyon bir üreme şekli değildir. Bakteri ve Arkelerde görülen plazmit adındaki DNA'nın canlılar arasında aktarımına konjugasyon denir. Bu aktarım sonucunda kalıtsal çeşitlilik sağlanır lakin birey sayısında artış olmadığından üreme olarak kabul edilmez.

Partenogenez

Bazı terliksi hayvan (Paramesyum) türlerinde görülen kendi kendini dölleme yeteneğidir. Aynen konjugasyonda olduğu gibi küçük çekirdek mayoz bölünme geçirir, fakat iki birey yan yana gelmeksizin gerçekleşir. Bölünen çekirdekler tekrar birleşerek diploit çekirdek oluştururlar. Bu diploit çekirdekten büyük ve küçük çekirdekler oluşur. Bu bölünmede bütün allel çiftleri homozigot olarak kalır.

Dölalmaşı (Metagenez)
Yalnız gametlerin oluştuğu eşeyli üreme evresi ve yalnız vejejtatif bölünmenin olduğu eşeysiz üremenin arka arkaya birbirini izlediği bölünme çeşididir. Özellikle parazit tek hücrelilerde görülür. En tipik döl değişimi örneği Plasmodium türlerinde görülür. Plasmodium malariae insan ve sivrisinek arasında gelişme döngüsünü tamamlar.

Bazı canlılarda eşeysiz üreme ile eşeyli üreme art arda gerçekleşir. Bu üreme şekline metagenez üreme denir. Metagenez üreme çiçeksiz bitkilerde ve sıtma mikrobunda gerçekleşir. Kalıtsal çeşitliliğe neden olur.

Ayrıca bakınız
Konjugasyon çeşitleri

Üreme ve gelişme

Tek hücrelilerde üreme


مسجد علي باشا شيد مسجد علي باشا في سراييفو خلال 1560-1561 كوقف دائم من علي باشا، الوالي العثماني السابق لولاية البوسنة من الإمبراطورية العثمانية  وبعد وفاته في سبتمبر 1560. تم بناء المسجد وفقًا للنمط

المعماري الكلاسيكي لإسطنبول. القبة تغطي منطقة الصلاة وتغطي ثلاث قباب صغيرة الباحة. تضرر مسجد علي باشا بشدة من قبل القوات الصربية خلال النزاع في 1990 في وقت مبكر وخاصة القبة

المراجع والمصادر

تأسيسات سنة 1561 في الدولة العثمانية
سينتار
عمارة 1561
مآثر البوسنة والهرسك الوطنية
مبان دينية اكتملت في 1561
مساجد البوسنة والهرسك
مساجد بنيت في القرن 16
مساجد دمرت على أيدي مسيحيين
مساجد عثمانية
مساجد عثمانية في البوسنة والهرسك
مساجد في سراييفو
هجمات على مبان ومنشآت دينية خلال الحرب البوسنية

مسجد علي باشا