Mohamed Ben Ali R'bati (1861-1939) est un artiste-peintre marocain considéré comme étant le

Biographie
Né en 1861 à Rabat, comme l'indique son nom «R'bati». Avant la fin du , tout jeune, à l'âge de 25 ans il débarque à Tanger avec sa famille. La ville du Détroit l'accueille à bras ouverts. Fils de la ville des artisans menuisiers et tanneurs de l'ancienne médina de Rabat ne se perdra pas dans un nouveau monde de la cité de Tanger qui deviendra internationale.

Parcours et coup de chance
Mohamed Ben Ali R'bati avait une grande sensibilité à tout ce qui l'entoure. Le cadre de Tanger ravivait ses souvenirs et ses sensations d'artiste. Entouré de voyageurs, commerçants, corsaires et artistes, l'artiste ne pouvait pas rester indifférent. Notre peintre entre deux continents, à la pointe de l'Afrique et aux portes de l'Europe, entre mer et océan.

Captivé par sa muse,

En effet, l'année 1903 est une date clé dans le parcours et la vie de Ben Ali R'Bati. Il devient le cuisinier particulier de l'artiste John Lavery. Les portes du ciel s'ouvrent et son œuvre picturale prend un véritable essor. Il le propulse au-devant d'un public initié, lui organisa expositions et vernissages et l'invité à Londres.

Père d'une grande famille très nombreuse de deux mariages successifs . Malgré ces conditions sociales rien ne l'empêchait de peindre. Ses créations artistiques lui ont permis un voyage en Angleterre pendant trois ans. C'était un voyage de formation et d'apprentissage en art culinaire. Sa première exposition remonte à l'année 1916 à Londres.

Le don de peindre, le savoir-faire et le climat traditionnel imbibé de modernité à l'anglaise  ont  donné beaucoup  d'inspiration à Ben Ali R'Bati  à tel point

Œuvres

Il s'inspire de son quotidien et celui de son environnement et son entourage.

Parmi ses tableaux, figurent:
 La préparation du couscous, aquarelle, 54x70, collection particulière
 Fête de la circoncision, aquarelle  64x74 , collection particulière
 Visite du noble à l'école coranique, aquarelle, 68x 90cm, collection particulière.

Son tableau Sortie du Roi Technique mixte sur papier signé en bas à droite 40 x 56 cm a été vendu aux alentours de 50000 Euros.

Témoignages
Témoignage de Nicole de Pontcharra, écrivaine d'origine Russe et qui a vécu à Marrakech :

Témoignage de Abderrahman Slaoui :

Expositions
Individuelles
 1922: palais de la Mamounia, Rabat
 1919: Marseille
 1916: galerie Goupil, Londres

Hommages
 2020: « Les peintres marocains dans les collections nationales, de Ben Ali R'bati à nos jours », Musée Mohammed VI d'art moderne et contemporain, Rabat
 2020: « Portrait d'artiste : Mohamed Ben Ali Rbati », Musée de Bank Al-Maghrib, Rabat.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Lien externe

Naissance en 1861
Peintre marocain
Décès en 1939

Mohamed Ben Ali R'bati


Ternstroemia dentata est une espèce  de plantes à fleurs de la famille des Pentaphylacaceae (anciennement des Ternstroemiaceae ou des Theaceae) avec une répartition néotropicale.

En Guyane, Ternstroemia dentata est une des espèces connues sous le nom de Palétuvier montagne (nom partagé notamment avec Tovomita guianensis).
Au Suriname, on l'appelle Sabana-mangro (Sranan tongo), Jesikoesi (Arawak).

Description
Ternstroemia dentata est un arbre ou un arbuste à rameaux grêles.

Le bois est à grain fin, mi-dur et mi-lourd (densité : 0,75-0,85), de couleur brun violacé pâle et terne avec de grandes mailles plus foncées apparente.

Les feuilles sont submembraneuses ou coriaces, longues de  pour  de large, ponctuées de noir en dessous, à marge nettement dentée à serrato-dentée, de forme elliptique, obovale à ovale-oblongue, à apex obtus acuminé, et à base wikt:cunéiforme ou aiguë.
La nervure est médiane en relief sur le dessus, saillante en dessous, et les 8–12 paires de nervures latérales généralement visibles sur les deux faces.
Le pétiole est long de .

Les fleurs sont solitaires ou 2-fasciculées, disposées sur des pédicelles longs de , avec des bractéoles très petites (environ ) et légèrement denticulées glandulaires.
Les pédoncules sont axillaires et latéraux plus longs que les pétioles.

Les sépales persistants, sont de couleur rose à l'intérieur : ceux externes sont de forme ovale, longs de , glanduleux-denticulés, et ceux internes de forme ronde, longs de  avec la marge scarieuse (fine, sèche, membraneuse).

Les pétales sont caducs, fimbriés, de couleur rose (ou blanche à extrémité jaune), longs de  pour  de large à la base, où ils sont réunis.

Les environ 35 étamines, sont bisériées, de même taille que les pétales, avec des filets épais, très courts (), le connectif avec un appendice long de , et les anthères caudées-acuminées.
L'ovaire est conique, haut de , contenant (2)4 loges (les variations liées à de fausses séparations), contenant (2)4 ovules, avec un style plus long que l'ovaire () et le stigmate punctiforme.

Le fruit est une capsule stipitée, indéhiscente, ovoïde ou subglobuleuse, de  de diamètre, avec le calice persistant, et couronné par le style persistant, et contenant 4 graines.

Répartition
Ternstroemia dentata est présent au Venezuela (est du Bolívar), au Guyana, au Suriname, en Guyane, et au nord du Brésil (Amazonas, Pará, Guayana baja, Roraima, Xingu-Tapajós, Madeira, Rondônia).

Écologie
Ternstroemia dentata est un arbre rare dans les savanes sur sol sableux et les bosquets de savane, ou parmi la végétation arbustive des inselbergs.

Les fleurs de Ternstroemia dentata sont pollinisées en Amazonie centrale par des abeilles femelles Euglossa sp. et Paratetrapedia sp., effectuant un "butinage vibratoire" qui permet d'éjecter le pollen des anthères, et attirent l'abeille Euglossa ignita Smith 1874 qui recueille le parfum émis par les pétales qu'ils grattent.

Ses fruits charnus sont ornithochores.

Utilisation
L'écorce épaisse de Ternstroemia dentata, avec un rhytidome cendré et un liber rougeàtre, est employée pour le tannage du cuir.
Le bois natruellement durable, de couleur blanche devenant roussâtre, sert pour la fabrication de bardeaux

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Espèce de Pentaphylacaceae (nom scientifique)
Arbre et arbuste en Amérique
Végétation tropicale américaine
Plante à fleurs d'Amérique du Sud
Dicotylédone de Guyane
Plante décrite par Aublet

Ternstroemia dentata


La Masacre de Borovo Selo del 2 de mayo de 1991 (conocido en Serbia como el Incidente de Borovo Selo, ), fue una de las primeras escaramuzas militares que llevaron a la desintegración de Yugoslavia. Por lo menos doce policías croatas y tres milicianos serbios murieron durante un cruce de fuego en la localidad de mayoría serbia de Borovo Selo en Croacia oriental. El incidente preparó el camino - y aceleró - el inicio de las Guerras Yugoslavas.

Antecedentes
Durante la primera mitad de 1991, dos de las seis repúblicas constituyentes de Yugoslavia - Croacia y Eslovenia - buscaron su separación de la Federación Yugoslava. Luego de que las dos repúblicas declarasen su independencia, estallaron dos guerras entre las fuerzas de seguridad de las repúblicas, el Ejército Popular Yugoslavo y (en Croacia) milicias serbias que se oponían al gobierno croata. Estas guerras fueron la Guerra de los Diez Días en Eslovenia y la Guerra Croata de Independencia en Croacia.

Muchos miembros de la minoría serbia en Croacia se oponían a la independencia de Croacia. La población serbia estaba concentrada en tres regiones dentro de Croacia; a lo largo de la frontera con Bosnia y Herzegovina desde Knin hasta Banovina (OAS de Krajina); partes occidentales de Eslavonia, y el norte de Bosnia (Óblast Autónomo Serbio de Eslavonia Occidental); y en la parte oriental de Eslavonia, a lo largo de la frontera con Serbia (OAS de Eslavonia Oriental, Baranja y Sirmia Occidental). En estas tres regiones los serbios locales se oponían a la independencia de Croacia y querían permanecer como parte de Yugoslavia.

En 1990, los serbios croatas establecieron las estructuras políticas y militares que se convertirían en la base de la República Serbia de Krajina. Las áreas habitadas por mayorías serbias declararon su independencia de Croacia el 1 de abril de 1991, seis semanas antes de que Croacia declare su independencia de Yugoslavia, y pronto se les unieron las comunidades serbias de Eslavonia. El gobierno del presidente serbio Slobodan Milošević otorgó a los serbios croatas importante ayuda financiera y logística. El propósito de estas acciones era, de acuerdo con los denunciantes del TPIY, era el de apoyar una "organización criminal conjunta para crear un nuevo estado dominado por serbios donde la población no-serbia había sido removida por la fuerza". La rebelión de los serbios croatas también fue apoyada por varios grupos nacionalistas y partidos políticos en Serbia (además del partido de Milošević, el Partido Socialista de Serbia).

Los eventos en Borovo Selo vinieron luego del Incidente de los Lagos de Plitvice, una escaramuza anterior entre las fuerzas de seguridad croatas y rebeldes serbios en la región de Plitvice.

La situación en Borovo Selo

Al momento del incidente, Borovo Selo era parte de la municipalidad de Vukovar, en la frontera con Serbia, en el lado oeste del río Danubio. En la municipalidad, que incluía al pueblo de Vukovar y una docena de aldeas aledañas, el censo de 1991 registró a 84,189 habitantes de los cuales 36,910 eran croatas (43.8%), 31,445 serbios (37.4%), 1,375 húngaros (1.6%), 6,124 yugoslavos (7.3%), y 8,335 (9.9%) otro o no declarado. La población de Vukovar mismo era mayoritariamente croata, mientras que la mayoría de la población serbia vivía en los suburbios y aldeas aledañas. Borovo Selo era una comunidad serbia justo al norte de Vukovar, dominada por una gran planta industrial en Borovo Naselje donde trabajaba gran parte de la población de la aldea en 1991.

El crecimiento de las tensiones étnicas y políticas desembocó en una situación de seguridad muy complicada en la zona. Milicias locales fueron creadas en ambos bandos y grupos paramilitares establecieron una presencia importante en la región. Al final de abril de 1991, serbios locales armados asistidos por voluntarios del Partido Radical Serbio de Vojislav Šešelj y otros grupos nacionalistas serbios erigieron barricadas en la aldea de Borovo Selo, según indicó la posterior sentencia contra Šešelj del TPIY. Según lo que habían declarado, tenían la intención de mantener a las milicias croatas fuera de la aldea, aunque en realidad eso también incluía la exclusión de la policía croata y los administradores civiles– en efecto, creando enclaves los cuales Zagreb ya no controlaba. Según Šešelj, su intervención vino a solicitud de Vukašin Šoškočanin, el presidente la comuna de Borovo y comandante de la milicia de Defensa Territorial local. En 1994 Šešelj indicó que sus voluntarios habían sido equipados por la policía serbia, aunque luego se retractó de estas declaraciones diciendo que habían sido parte de un plan de propaganda para dañar la reputación de Milošević en un periodo en que el partido de Šešelj estaba en la oposición.

Eventos similares sucedieron en otras partes de Eslavonia oriental. En un esfuerzo por calmar la situación, el jefe de policía moderado de la región, Josip Reihl-Kir, llegó a un acuerdo en que la policía croata no trataría de entrar a aldeas serbias salvo previa aprobación explícita de las autoridades serbias locales; y a cambio, los serbios estuvieron de acuerdo en desmantelar las barricadas. Sin embargo, según se quejaría más adelante, sus esfuerzos fueron perjudicados por las acciones de croatas nacionalistas que exacerbaron las tensiones. Un incidente en particular ocurrió en Borovo Selo en abril de 1991. Varios miembros del partido nacionalista croata que estaba en el poder, HDZ, probablemente incluyendo a Gojko Šušak, quien luego se convertiría en el ministro de defensa de Croacia, dispararon tres misiles antitanque Armbrust hacia la aldea.  El ataque no hirió ni mató a nadie, pero se convirtió en una cause célèbre en las relaciones entre las dos repúblicas. Uno de los misiles no llegó a explotar y fue mostrado en la televisión serbia como prueba de la agresión sin provocación por parte de los croatas. Este incidente agravó las tensiones en el área de Vukovar y en otros lados en Eslavonia oriental.

La masacre
Al amanecer del 1 de mayo de 1991, cuatro oficiales de policía croatas entraron en Borovo Selo y trataron de cambiar la bandera de Yugoslavia que estaba en la aldea por la bandera de Croacia. El incidente parece haber sido una decisión espontánea por la celebración del feriado nacional, el Día Internacional de los Trabajadores. Serbios locales armados asociados el régimen  interceptaron a los policías, y luego del tiroteo que le siguió, dos policías resultaron heridos y fueron tomados prisioneros.

El 2 de mayo, las autoridades croatas cerca a Osijek enviaron alrededor de 150 policías a Borovo Selo para liberar a los cautivos. La policía, que viajaba en un convoy de buses y vehículos policiales, llegó a la aldea pero se vio envuelta en un cruce de fuego con milicianos serbios armados. En el caos que se desató, doce policías croatas murieron mientras que otros veinte resultaron heridos. Algunos serbios también murieron en el combate, y aunque no está claro cuantos fueron; el número reportado varía entre tres y veinte. Posteriormente, los militares serbios procedieron a mutilar los cuerpos de los policías croatas muertos.  Los croatas, al igual que algunos observadores externos, vieron esto como una atrocidad calculada para inflamar el odio racial. Pese a que la Segunda Guerra Mundial ya era algo de un pasado distante a esas alturas, las atrocidades cometidas en ese entonces todavía podían ser usadas por políticos nacionalistas como temas de discusión. De hecho, las atrocidades de Borovo Selo fueron categorizadas como "una reconstrucción simbólica de las represalias de Chetniks serbios contra los croatas en la Segunda Guerra Mundial".

Al menos tres diferentes – y contradictorias – explicaciones fueron dadas en relación con los eventos en Borovo Selo.
 Las autoridades croatas indicaron que los policías que fueron enviados a la aldea habían sido invitados a una reunión que había sido acordada por ambas partes y viajaron con banderas blancas de tregua, pero que fueron emboscados por milicianos locales y terroristas de Serbia (haciendo referencia a los paramilitares de Šešelj). Otras fuentes corroboran la versión de la emboscada, aunque con menos detalles, indicando que hubo 15 muertos, incluyendo a 12 croatas y 3 serbios.
 La prensa llegó a una conclusión diferente al recolectar diferentes versiones de los residentes locales, quienes afirmaban que la policía había entrado en la aldea y comenzó a disparar a todo lo que se movía. Según esta versión, los policías tomaron a mujeres y niños de sus casas para usarlos como rehenes, pero finalmente fueron expulsados por los residentes locales.
 Finalmente, el mismo Šešelj dio su testimonio a la televisión de Belgrado junto con clips de vídeo filmados por sus hombres. Afirmó que catorce de sus hombres, además de seis hombres locales y otros dos voluntarios serbios habían sido responsables por el combate con el "Ustashe". Supuestamente habían matado a cien policías croatas, además de un civil, aunque más adelante en su juicio por crímenes de guerra redujo este número a treinta en el lado croata y afirmó que entre ellos se encontraban mercenarios Kurdos.

Repercusiones de la masacre

Luego de una reunión de la presidencia yugoslava el 4 de mayo, que condenó la masacre de Borovo Selo, el ministro de defensa yugoslavo ordenó a Ejército Popular Yugoslavo (JNA) que tomase posiciones en el área para actuar como un tapón entre los dos bandos. La 63va Brigada de Paracaidistas estuvo entre los grupos desplegados. El primer ministro federal, Ante Marković, viajó a Borovo Selo para negociar la liberación de los policías croatas que estaban capturados.

El gobierno de Croacia, por su parte, aceptó la mayor presencia del JNA en el área, lo que luego tendría importantes consecuencias en la guerra que se vendría. El gobierno se enfrentó a serias dificultades políticas luego del incidente, el cual había dejado expuesto un grave error de cálculo por parte de las autoridades croatas. También se reportó que las noticias de la masacre había causado "pánico" entre los altos funcionarios del gobierno croata, quienes estaban preocupados de las posibles consecuencias políticas que éste traería para Zagreb. El alcalde de Osijek, Zlatko Kramarić, criticó duramente la falta de preparación croata en sus memorias. El jefe de policía de Osijek, Josip Rejhl-Kirl también se quejó abiertamente de que extremistas croatas se habían apoderado de la situación local y estaban obstruyendo los esfuerzos para negociar la paz; dos meses después fue asesinado por un reservista de la policía croata con vínculos al HDZ.

El incidente sirvió para radicalizar a ambos bandos. Nacionalistas croatas hicieron ver a la masacre como parte de la supuesta estrategia "Bolchevique" de Milošević para importar el ultra-nacionalismo y para-militarismo serbio a Croacia. Un periódico croata describió a los paramilitares serbios como "bestias en forma humana", "animales barbudos de dos patas" y "chupasangres" y presentadores de la televisión estatal comenzaron a referirse a los rebeldes serbios como "Chetniks", volviendo a introducir el término de la Segunda Guerra Mundial al vernáculo diario. El día después del incidente de Borovo Selo, el Presidente Tudman apareció en la televisión croata advirtiendo que una "guerra abierta" había empezado y "de ser necesario" el pueblo croata debía alzarse en armas para "defender la libertad y la soberanía de la República de Croacia".  El mismo día, disturbios anti-serbios tuvieron lugar en Zadar y Šibenik en el sur de Croacia, al otro lado del país, de los cuales se acusó al HDZ de Tudman de haber sido cómplice. El incidente produjo lo que algunos han descrito como un "mar de cambios" en los puntos de vista croatas, provocando que la minoría serbia en Croacia – no sólo en las partes separatistas – sean denunciados y en algunos casos agredidos físicamente por ser supuestamente "el enemigo en casa".

Por su parte, la prensa Serbia reportó que el incidente había sido provocado por un intento "genocida" de los croatas para reprimir a la minoría serbia, haciendo comparaciones con el genocidio de serbios por parte de croatas durante la Segunda Guerra Mundial. La interpretación que ambos bandos dieron al incidente fue de que sus propias existencias se veían amenazadas por el otro, y que la separación – de Yugoslavia o de Croacia – era la única opción para asegurar la supervivencia nacional. Luego del incidente, un comentarista indicó que "las posibilidades de que las negociaciones alcancen algún acuerdo no-violento disminuyeron tremendamente." Solo unos meses después, Borovo Selo se encontró en el frente de la Batalla de Vukovar, la batalla más grande de la Guerra Croata de Independencia.

Referencias

Borovo Selo
Conflictos en 1991
Borovo Selo
Borovo Selo
Croacia en 1991

Masacre de Borovo Selo


Programul de Diplomă al Bacalaureatului Internațional (IBDP sau PDBI) este un program educațional pe o durată de doi ani destinat în special copiilor cu vârste cuprinse între 16 și 18 ani. Programul oferă o calificare acceptată la nivel internațional pentru intrarea în învățământul superior și este recunoscută de numeroase universități din întreaga lume. Acest program a fost dezvoltat la începutul anilor '60 în Geneva, Elveția, de un grup de profesori din întreaga lume. După un program pilot de șase ani, încheiat în 1975, a fost înființat și un program de diplomă bilingvă.

Administrat de Bacalaureatul Internațional (IB), IBDP este predat în școli din peste 140 de țări, într-una din cele trei limbi disponibile: engleză, franceză sau spaniolă. Pentru a participa, studenții trebuie să învețe într-o școală IB. Studenții IBDP completează evaluări în șase subiecte, câte unul din fiecare grup de subiecte, și trei cerințe esențiale. Elevii sunt evaluați utilizând evaluări interne și externe, iar cursurile se termină cu o serie de examene evaluate extern, care constau, de obicei, din două sau trei teste scrise într-o anumită durată de timp. Evaluarea internă variază în funcție de subiect: pot exista prezentări orale, lucrări practice sau lucrări scrise. În majoritatea cazurilor, acestea sunt notate inițial de către profesorul din clasă, ale cărui note sunt apoi verificate sau modificate, după caz, de către un moderator extern desemnat.

În general, IBDP a fost bine primit. Acesta a fost apreciat pentru introducerea gândirii interdisciplinare în educația elevilor de liceu. În Regatul Unit, ziarul The Guardian susține că IBDP este "mai dificil din punct de vedere academic și mai cuprinzător decât trei sau patru niveluri A [de bacalaureat britanic]" . Cu toate acestea, un angajament făcut de a permite copiilor din toate zonele să participe la program a fost retras, deoarece dezvoltarea programului IB a fost determinată de școli private. Studenții britanici care trec examenul IB cu cele șase discipline și probele de bază Eseu extins (EE), Teoria cunoașterii (TOK) și Creativitate, acțiune și servicii (CAS) primesc oferte universitare structurate în mod diferit celor care aleg să urmeze alte tipuri de bacalaureat, precum cele trei niveluri A din bacalaureatul britanic.

Istorie
În 1945, "Conferința Școlilor Internaționale" a cerut Școlii Internaționale de la Geneva (Ecolint) să creeze un program școlar internațional. Atunci când a devenit directorul diviziei engleze a Ecolint, Desmond Cole-Baker a început să dezvolte această idee, iar în 1962, colegul său, Robert Leach, a organizat o conferință la Geneva la care a fost menționat pentru prima dată termenul "Bacalaureat internațional". Profesor de studii sociale în america, Leach a organizat conferința — cu un grant de 2500$ de la UNESCO — la care au participat membri din școlile europene și din cardrul UNESCO. Scriind despre geneza Bacalaureatului Internațional în Schools Across Frontiers, Alec Peterson îl consideră pe Leach ca "promotorul inițial al Baccalaureatului Internațional". La finalul conferinței, UNESCO a finanțat Asociația Internațională a Școlilor cu o sumă suplimentară de 10.000 de dolari, care nu a fost suficientă, însă, pentru a face mai mult decât a produce câteva lucrări sau a aduce împreună profesorii pentru întâlniri.

Începând cu anul 1964, profesorii internaționali, cum ar fi Alec Peterson (director al Departamentului de Educație de la Universitatea Oxford ), Harlan Hanson, Desmond Cole (directorul Școlii Internaționale a Organizației Națiunilor Unite la New York) și Desmond Cole-Baker (directorul Școlii Internaționale de la Geneva) au înființat Sindicatul de Examinare a Școlilor Internaționale (ISES). Cole și Hanson și-au adus experiența în examenele de admitere în colegii din Statele Unite. Potrivit lui Peterson, "cea mai importantă întâmplare din istoria IB" a venit în 1965 cu un grant din Fondul Secolului 20, care l-a însărcinat pe Martin Mayer, autorul The Schools, să prezinte un raport privind fezabilitatea stabilirii unui curriculum comun și a unui proces comun de examinare pentru școlile internaționale care ar fi acceptabile pentru intrarea în universități din întreaga lume. Aceasta a condus la conferințe care au implicat Ecolint, Colegiul Unit al Atlanticului (UWC Atlantic College) și altele în primăvara și toamna anului 1965, la care au fost discutate și convenite detalii despre curriculum-ul pentru programul de diplomă.

Bursa fundației the Ford Foundation, asigurată în 1966, a finanțat studiul lui Peterson de la Universitatea Oxford, care se concentra pe trei aspecte: o analiză comparativă a "programelor educaționale secundare din țările europene (...) în cooperare cu Consiliul Europei"; așteptările universitare pentru studenții din învățământul secundar care intenționează să intre în cel universitar; și o "comparație statistică a rezultatelor examenelor pilot IB cu (...) examene naționale de absolvire a școlii, cum ar fi nivelurile britanice A și testele US College Board (AP)". Ca urmare a studiului și a modelului de curriculum dezvoltat la Colegiul Atlantic UWC, Peterson a inițiat modelul de combinare a "educației generale cu specializările", care se îmbina cu programele din Statele Unite și Canada, model care a și devenit "cadrul curricular" propus la conferința UNESCO de la Geneva din 1967. În cursul anului 1967, ISES a fost restructurată și redenumită Consiliul Fundației IB, iar John Goormaghtigh a devenit primul președinte al acesteia în ianuarie 1968. În 1967, grupul, care până atunci l-a inclus și pe Ralph Tyler, a identificat opt școli pentru a fi utilizate în experimentarea curriculumului.

În 1968, sediul IB a fost înființat oficial la Geneva pentru dezvoltarea și întreținerea IBDP. Alec Peterson a devenit primul director general al Organizației IB, iar în 1968, douăsprezece școli din douăsprezece țări au participat la IBDP, printre care Colegiul UWC Atlantic și UNIS din New York. Scopul a fost acela de a "oferi o calificare de admitere universitară la nivel internațional, adecvată pentru populația mobilă în creștere a tinerilor ai căror părinți făceau parte din lumea diplomației, organizațiilor internaționale și multinaționale".

Primii șase ani ai programului IB Diploma, cu un număr limitat de studenți, sunt denumiți "perioada experimentală". Fiecare școală urma să fie inspectată de ISES sau IBO și trebuia aprobată de guvernul din țara în care se afla. Perioada experimentală s-a încheiat în 1975, iar în acel an, Bacalaureatul Internațional din America de Nord (IBNA) a fost creat ca o entitate separată, permițând ca finanțarea pentru implementarea IBDP să rămână în SUA, în loc să fie trimisă la Geneva. Primul ghid oficial al programului care conținea programa și informațiile oficiale de evaluare a fost publicat în 1970 și a inclus cursul de teoria cunoașterii. Eseul extins a fost introdus în 1978, dar Creativitatea, acțiunea, serviciul (CAS), deși menționat în ghiduri anterioare, nu a fost prezentat în mod separat în ghid până în 1989.

În 1980, pentru a răspunde criticii că "internaționalismul" era eurocentric, IB a găzduit un seminar în Singapore cu scopul de a încorpora cultura și educația asiatică în curriculum-ul lor. În 1982, Conferința Permanentă a Directorilor de Școli IB a luat măsuri pentru a modifica Eurocentrismul din curriculum. În același an, guvernul japonez a găzduit o conferință științifică pentru IBO "ca un semn de interes japonez în diferitele dimensiuni ale IB".

De la început, toate disciplinele programului de diplomă IB au fost disponibile în limbile engleză și franceză, fiind obligatorie pentru toți studenții să studieze atât o primă, cât și o a doua limbă. În 1974, au fost introduse diplome bilingve care le-au permis studenților să urmeze una sau mai multe dintre disciplinele lor umaniste sau științifice într-o altă limbă decât cea maternă. Subiectele programului Diploma IB au devenit disponibile în limba spaniolă în 1983.

Cerințe principale și grupe de subiecte
Pentru a obține o diplomă IB, un candidat trebuie să îndeplinească trei cerințe de bază, în plus față de promovarea examenelor sale la 6 subiecte:

Eseu extins (EE). Candidații trebuie să scrie un eseu de cercetare independent de până la 4.000 de cuvinte pe un subiect din lista subiectelor autorizate pentru EE. Candidatul poate alege să investigheze o temă dintr-un subiect pe care îl studiază în prezent, deși acest lucru nu este necesar. EE poate fi scris pe un subiect interdisciplinar.
Teoria cunoașterii (TOK — Theory of knowledge). Acest curs introduce studenților teoriile despre natura și limitările cunoașterii (epistemologia de bază) și oferă practică în determinarea sensului și validității cunoașterii (gândirea critică). Se pretinde a fi un "element emblematic" al programului de diplomă și este singurul curs pe care toți candidații trebuie să îl urmeze. TOK necesită 100 de ore de instruire, finalizarea unui eseu evaluat extern de 1600 de cuvinte (cu un titlu ales dintre șase titluri prescrise de IB — reprezentând 67% din nota finală) și o prezentare evaluată intern (reprezentând 33%) pe subiectul ales de candidat.
Creativitate, activitate, serviciu (CAS). CAS își propune să ofere studenților oportunități de dezvoltare personală, auto-reflecție, provocări intelectuale, fizice și creative și conștientizarea față de ei înșiși ca membri responsabili ai comunităților lor prin participarea la muncă socială sau comunitară (serviciu), atletism sau alte activități fizice (activități) și activități creative (creativitate). Norma pentru activitatea minimă de CAS pe durata programului de doi ani este de aproximativ 3-4 ore pe săptămână, deși nu se încurajează "numărarea orelor". Anterior, a existat o cerință de a finaliza 150 de ore CAS, dar acest lucru a fost anulat în 2010. Cu toate acestea, unele școli încă cer finalizarea acestor ore.

 Grupele de subiecte

Elevii care urmează diploma IB trebuie să aleagă șase subiecte: câte unul din grupele 1-5,  și unul din grupa 6 sau un subiect înlocuitor din una din celelalte grupe, după cum este descris mai jos. Trei sau patru subiecte trebuie luate la nivel superior (HL — High level), iar restul la nivelul standard (SL — Standard Level). IB recomandă un minim de 240 de ore de instruire pentru cursurile HL și 150 de ore pentru cursurile SL.

În timp ce IB încurajează studenții să urmeze un program de diplomă complet IB, "volumul de muncă substanțial necesită un  angajament foarte mare, organizare și inițiativă". Elevii pot alege în schimb să urmeze unul sau mai multe subiecte individuale IB, fără cerințele de bază. Acești elevi nu vor primi diploma completă.

Cele șase grupe de subiecte și ofertele de curs IBDP sunt prezentate mai jos:

Grupul 1: Studii în limbă și literatură. La SL sau HL, aceasta este în general limba maternă a elevului, cu peste 80 de limbi disponibile, inclusiv româna Începând cu vara anului 2011, există două opțiuni pentru Limba A (anterior Limba A1): Literatură, care este foarte asemănătoare cu vechiul curs, și Limbă și literatură, o adaptare puțin mai dificilă a fostei grupe de Limbă A2, care a fost retrasă. Domeniul interdisciplinar de literatură și interpretare poate fi, de asemenea, urmat la SL.
Grupul 2: Dobândire de limbi străine. O limbă suplimentară, luată la următoarele niveluri: Limba B (SL sau HL) sau Limba ab initio (numai SL). Latină și Greacă clasică sunt, de asemenea, oferite, și pot fi luate la SL sau HL. În urma înlocuirii opțiunii Limbă A2 cu oferta de limbă și literatură a Grupei 1 pentru cursuri începând cu vara anului 2011, a fost schimbată programa limbajului B: cursul este acum mai riguros, iar la HL există studiul obligatoriu a două lucrări de literatură (deși aceasta este mai degrabă pentru înțelegerea textului, decât o analiză și este evaluată numai prin exerciții). În plus, studenții Limbă B SL pot studia un text ca înlocuitor pentru subiectele opționale.
Grupul 3: Indivizi și societăți . Cursuri de științe umaniste și sociale oferite atât la SL, cât și la HL sunt: Managementul afacerilor, Economie, Geografie, Istorie, Tehnologia informației într-o societate globală (ITGS), Filosofie, Psihologie, Antropologie socială și culturală și Politică globală. Cursul Religiile Lumii și cursul interdisciplinar Sisteme de mediu și societăți sunt de asemenea oferite doar la SL.
Grupa 4: Științe experimentale. Cinci cursuri sunt oferite atât la SL, cât și la HL: Chimie, Biologie, Fizică, Tehnologie de proiectare și Informatică . Cursurile de Sport, exerciții fizice și științe ale sănătății, precum și cursurile interdisciplinare de Sisteme de mediu și societăți și Natura științei sunt oferite numai la SL.
Grupa 5: Matematică. În ordinea crescătoare a dificultăților, cursurile oferite sunt Studii matematice SL, Matematică SL și HL și Matematică suplimentară HL. Cursurile elective de informatică au fost mutate în Grupul 4 ca un curs complet de la primele examene în 2014.
Grupul 6: Artele. Cursuri oferite atât la SL, cât și la HL: Dans, Limbi străine, Muzică, Teatru, Arte vizuale și Film . În locul unui curs de grupa 6, elevii pot alege să urmeze un curs suplimentar din grupele 1-4 sau Matematică suplimentară HL (dacă studiază deja Matematică HL), un curs de Informatică din grupa 4 sau un curs creat de școală și aprobat de IB.  Domeniul interdisciplinar de Literatură și interpretare este de asemenea oferit, deși în prezent numai la SL.

Sisteme de mediu și societăți SL este un curs interdisciplinar conceput pentru a îndeplini cerințele de diplomă pentru grupele 3 și 4, în timp ce Literatură și interpretare SL îndeplinește cerințele grupelor 1 și 6.

 Programul de Diplomă Online și cursuri pilot

IB dezvoltă o versiune on-line pilot a IBDP și oferă în prezent mai multe cursuri online pentru studenții IBDP.  În cele din urmă, aceștia doresc să ofere cursuri online oricărui student care dorește să se înregistreze. În plus, IB a dezvoltat cursuri pilot care includ Religiile Lumii; Sport, exerciții fizice și științe ale sănătății, Dans și un curs pilot transdisciplinar, Literatură și performanță, Politică globală. Aceste cursuri pilot au devenit acum parte din cursurile principale.

Evaluare și premii
Toate subiectele (cu excepția CAS) sunt evaluate folosind evaluatori interni și externi. Examenele evaluate pe plan extern sunt date în întreaga lume în mai (de regulă pentru școlile din emisfera nordică) și în noiembrie (de obicei în școlile din emisfera sudică). Fiecare examen constă de obicei în două sau trei lucrări, în general scrise în aceeași zi sau în zile succesive.  Cele două sau trei lucrăriipot avea diferite forme de întrebări sau se pot concentra pe diferite domenii ale programelor disciplinei. De exemplu, în Chimie SL, lucrarea 1 are întrebări cu răspunsuri multiple, lucrarea 2 are întrebări cu răspunsuri extinse. Lucrarea 3 se concentrează pe "opțiunile" selectate de profesor și întrebări privind analiza datelor. Notarea tuturor evaluărilor externe se face de către examinatori independenți desemnați de IB.

Natura evaluării interne (IA — Internal assessment) variază în funcție de subiect. Pot exista prezentări orale (utilizate în grupele de limbi), lucrări practice (în științe experimentale și arte) sau lucrări scrise. Evaluarea internă reprezintă 20-50% din nota finală pentru fiecare subiect și este marcată de un profesor din școală. Un eșantion de cel puțin cinci persoane din fiecare subiect la fiecare nivel de la o școală va fi evaluat de un moderator desemnat de IB, într-un proces numit moderare externă a evaluării interne. Bazându-se pe această moderare, notele întregului subiect din acea școală se vor schimba.

Punctele sunt acordate de la 1 la 7, cu 7 fiind cel mai mare punctaj și 1 cel mai mic, care echivalează cu notele din sistemul britanic (7 - A*, 6 - A, 5 - B, 4 - C, 3 - D, 2 - E și 1 - F). Sunt acordate până la trei puncte suplimentare, în funcție de notele obținute în eseul extins și în teoria cunoașterii, astfel încât suma totală maximă posibilă din IBDP este de 45.  Rata de promovare globală pentru diploma IB este de aproximativ 80%. Pentru a obține o diplomă IB, candidații trebuie să primească cel puțin 24 de puncte sau o medie de patru (aprox. 5,71 pe sistem românesc) dintr-un posibil de șapte puncte pentru fiecare din cele șase subiecte. Candidații trebuie, de asemenea, să primească un minim de 12 puncte de la subiectele lor de nivel înalt și un minim de 9 puncte de la subiectele lor de nivel standard. În plus, candidații trebuie să îndeplinească toate cerințele pentru EE, CAS și TOK. Nerespectarea condițiilor care îi împiedică pe un student să obțină o diplomă, indiferent de punctele primite, sunt necompletarea CAS, mai mult de trei note de 3 sau mai mici, neîndeplinirea punctelor specifice necesare subiectelor de nivel înalt sau standard, sau plagiat.

Candidații care îndeplinesc cu succes toate cerințele programului IB Diploma și una sau mai multe dintre următoarele combinații sunt eligibili să primească o diplomă bilingvă: două subiecte din grupa 1 (în limbi diferite), un subiect al grupului 3 sau 4 într-o altă limbă decât limba de la grupa 1 a candidatului, sau un eseu extins într-un subiect al grupului 3 sau al grupului 4 scrise într-o altă limbă decât limba grupului 1 a candidatului. Certificatele IB sunt emise pentru a indica absolvirea cursurilor de diplomă și a examenelor pentru studenții care nu primesc diplomă.

 Circumstanțe speciale

În cazul în care condițiile de evaluare standard ar putea pune un student cu nevoi educaționale speciale în dezavantaj, ar putea fi acceptate modalități speciale. Publicația privind candidații cu nevoi speciale de evaluare conține informații privind procedurile și aranjamentele pentru studenții cu nevoi speciale.

Cerere și autorizare
Pentru a oferi programul de Diplomă IB, o instituție trebuie să treacă printr-un proces de înscriere, iar în acea perioadă profesorii să fie instruiți în programa IB. La sfârșitul procesului de solicitare, IB efectuează o vizită de autorizare. Odată ce o școală este autorizată să ofere programul, o taxă anuală asigură suportul permanent din partea IB, autorizația legală de afișare a siglei IB și accesul la Centrul curricular online (OCC — Online Curriculum Centre) și la IBIS. OCC oferă informații, resurse și sprijin pentru profesorii și coordonatorii IB. IBIS este o bază de date utilizată de coordonatorii IB. Alte taxe IB includ, de asemenea, înregistrarea studenților și taxele individuale de examen pentru examen.

Recunoașterea universității
Diploma IB este acceptată în 75 de țări la peste 2.000 de universități, iar IB are un motor de căutare pe site-ul său, deși îi sfătuiește pe studenți să verifice politicile de recunoaștere direct la fiecare universitate. IB deține, de asemenea, o listă de universități care oferă burse absolvenților IBDP în condițiile specificate de fiecare instituție, inclusiv 58 de colegii și universități din Statele Unite. Următoarea este o prezentare generală a politicilor de recunoaștere universitară în diferite țări.

Recepție
IBDP-ul a fost descris ca fiind "un curriculum riguros recunoscut de universități din întreaga lume", în ediția revistei Time din 10 decembrie 2006, într-un articol intitulat "Cum să scoatem școlile noastre din secolul XX".  De asemenea, a fost prezentată în ediția din vara anului 2002 a American Educator, în care Robert Rothman l-a descris drept "un bun exemplu al unui sistem eficient, bazat pe examene".  Howard Gardner, profesor de psihologie educațională la Universitatea Harvard, a declarat că curriculumul IBDP este "mai puțin parohial decât majoritatea eforturilor americane" și îi ajută pe elevi să "gândească critic, să sintetizeze cunoștințele, să reflecteze asupra propriilor procese de gândire și să-și însușească gândirea interdisciplinară".  Un director de admitere la Universitatea Brown pretinde că IBDP dobândește un larg respect.

În Regatul Unit, IBDP este "considerat ca fiind mai dificil din punct de vedere academic, dar mai cuprinzător decât trei sau patru niveluri A", potrivit unui articol din Guardian. În 2006, miniștrii guvernamentali au acordat finanțare astfel încât "fiecare autoritate locală din Anglia ar putea avea cel puțin un centru care să ofere elevilor de liceu șansa de a urma cursurile IB". Temerile legate de un sistem de învățământ "pe două niveluri" care împărțeau în continuare educația între bogați și săraci au apărut, deoarece creșterea și dezvoltarea IB este realizată de școlile private.

În Statele Unite, criticile privind IBDP-ul s-au axat pe afirmația vagă că este antiamericană, potrivit unor părinți anonimi citați de The New York Times, care s-au opus finanțării programului de către UNESCO în primii săi ani. Costul de bază este considerat a fi mai mare decât al altor programe. În anul 2012, consiliul școlii din Coeur d'Alene, Idaho, a votat eliminarea tuturor programelor IB din district, din cauza participării scăzute și a costurilor ridicate.

Vezi și

 Bacalaureat european
 Lista certificatelor de absolvire a școlii secundare
 Școală internațională

Note

Referințe

linkuri externe

 Programul de diplomă  este site-ul oficial al IB
Educație
Bacalaureat Internațional
Liceu
Pages with unreviewed translations


Boško B. Obradović (Sinj, 7. travnja 1938. – Pula, 22. srpnja 1997.) hrvatski pjesnik iz Pule.

Životopis
Boško B. Obradović rođen je u Sinju, a školovao se u Sinju, Sarajevu, Beogradu i Ljubljani. Nakon obrazovanja 1958. godine doselio se u Pulu. Tijekom života u Puli iskazao se kao kulturni (kazalište, film, radio, novinarstvo) i športski djelatnik, redatelj spektakla i organizator. Godine 1968. režirao je predstavu Atomsko sklonište koja je premijerno izvedena u Istarskom narodnom kazalištu, a temeljila se na izboru iz svjetske antiratne poezije, za tu priliku pojačane nekim njegovim pjesmama. Osnivač je istarskog književnog sajma "Sa(n)jam knjige" i osnivač je pulskog glazbenoga sastava Atomsko sklonište, te je sastav dobio ime po njegovoj istoimenoj predstavi. Također je sudjelovao u istom sastavu kao tekstopisac i recitator. Djelovao je kao član od 1977. do 1980. godine. Nakon toga je 1981. godine ponovno sudjelovao u Atomskom skloništu, samo kao gost, na albumu "Extrauterina" kao tekstopisac zajedno s Bruno Langerom i Sergiom Blažićem "Đoserom". Nakon Atomskog skloništa i dalje se bavio svojim zanimanjima.

Objavio je u Puli pjesničku zbirku Postajem sam sebi drug, 1983. godine, a s ilustratorom Miroslavom Šuputom slikovnicu za djecu Kad se more u srce sakrije, kad brodovi u srce uplove (1984.). Njegova najpoznatija knjiga je Godine nježnosti koja je napisana je 1997. godine, a posmrto objavljena 1998. godine.

Boško B. Obradović umro je od tromboze izazvane lomom kuka u prometnoj nesreći. 22. srpnja 1997. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Boško B. Obradović - Encyclopaedia Metallum The Metal Archives
Music Alphabet
Discogs

Hrvatski pjesnici
Životopisi, Sinj
Životopisi, Pula

Boško B. Obradović


Mikojan-Gurevitj MiG-21 (, , NATO-rapporteringsnavn: Fishbed) er et supersonisk jagerfly designet af Sovjetunionens Mikojan-Gurevitj-bureau. Flyets design med en deltavinge gav flyet tilnavnet "Balalajka" grundet ligheden med det trekantede russiske strengeinstrument. Den første prototype fløj i 1959, og der blev i perioden frem til 1985 fremstillet i alt 11.496 eksemplarer af flyet i forskellige versioner.

De oprindelige versioner af flyet anses som 2. generations jagerfly, hvorimod senere versioner anses som 3. generations jagerfly. Mere end 60 stater over fire kontinenter har benyttet MiG-21, og flyet er stadig pr. 2016 i aktiv tjeneste i en række landes luftvåben.

MiG-21 det kampfly, der er fremstillet i flest eksemplarer siden Koreakrigen og den supersoniske jager, der er fremstillet i flest eksemplarer. Flyet var tidligere det fly, der var blevet fremstillet i den længste periode (i dag er Boeing F-15 og Lockheed-Martin F-16 dog fremstillet i længere perioder).

Flyet har været anvendt under en række militære konflikter og viste sig særlig under Vietnamkrigen effektivt mod bl.a. amerikansk fremstillede kampfly.

Udvikling

Baggrund og tidlige versioner
Under Koreakrigen (1950-53) havde Sovjetunionen under konfliktens første tid betydelig succes med det subsoniske jetjagerfly MiG-15. Udvikling af bl.a. den amerikanske F-86 Sabre og særlig F-100 Super Sabre betød imidlertid, at Sovjetunionen fik et behov for et kraftigere og hurtigere jagerfly. Sovjetunionen ønskede et jagerfly, der kunne flyve med to gange lydens hastighed (mach 2) og udfylde opgaver med dels at afvise indtrængende fly og dels at sikre luftherredømme.

Sovjetunionen iværksatte derfor i begyndelsen af 1950'erne en række projekter med udvikling af mach 2-fly med luftindtag i flyets næse. Projekterne havde enten pilformede vinger (som Sukhojs Su-7, eller med deltavinger, hvoraf MiG-21 blev det mest succesfulde design.

Mikojan-Gurevitjs første prototype under projektet fik navnet Je-1 og var færdigt i 1954. Det blev dog konstateret, at prototypens motor var underdimensioneret, hvilket førte til et forbedret design, Je-2. De to første prototyper havde pilformede vinger og først med yderligere en videreudvikling, Je-4, blev flyet bygget med deltavinge. Je-4 havde sin jomfruflyvning den 16. juni 1955 og blev vist for offentligheden første gang ved den årlige flyopvisning på "Flyflådedagen" ved Tusjino flyveplads nær Moskva i juli 1956.

Designet af MiG-21 mindede en del om Sukhojs Su-9 og grundet manglende information i Vesten, blev de to fly ofte forvekslet, selvom MiG-21 var et væsentligt mindre fly.

Design og karakteristika

MiG-21 var det første succesfulde kampfly, der kunne varetage rollerne som både afviser af indtrængende fly og etablering af luftherredømme. MiG-21 er et forholdsvist let jagerfly, der med en forholdsvis lille jetmotor med efterbrænder er i stand til at opnå Mach 2. Flyet kan således sammenlignes med de amerikanske Lockheed F-104 Starfighter og Northrop F-5 Freedom Fighter og den franske Dassault Mirage III. Flyets grundlæggende layout er anvendt af andre sovjetiske design, herunder Su-9. Det karakteristiske layout med den kegleformede spids i flyets næse blev dog sjældent anvendt uden for USSR (fx English Electric Lightning og SR-71 Blackbird) og viste sig på sigt at have begrænset potentiale til videreudvikling, primært på grund af den begrænsede plads til flyets radar, der var placeret i næsen.

Som mange andre afvisningsjagerfly havde MiG-21 en kort aktionsradius. Flyets design indebar endvidere, at tyngdepunktet flyttede sig bagud, når to-tredjedele af brændstoffet var blevet brugt. Dette gjorde det vanskeligt at lande flyet med tomme tanke, da det var ustabilt med det ændrede tyngdepunkt, hvorfor flyvetiden ikke skulle være længere end 45 minutter. Yderligere var det ikke muligt at gennemføre voldsomme manøvrer med halvtomme tanke, da motoren i de tilfælde kunne stoppe grundet manglende tilførsel af brændstof fra tankene. Problemet med den korte rækkevidde og begrænsede brændstofkapacitet berørte primært versionerne MiG-21F, PF, PFM, S/SM and M/MF og førte til videreudviklingen af MT- og SMT-versionerne. Disse versioner havde forbedret rækkevidden, men på bekostning af andre specifikationer, herunder maksimal flyvehøjde og stigeevne.

Flyets deltavinge var særdeles velegnet til at opnå høj hastighed og evne til at stige hurtigt, men betød også, at flyet mistede meget hastighed ved gennemførelse af drej og andre manøvrer under kamp. Flyets stigeevne, der for en kampklar MiG-21bis var 235 m/s, var ikke langt fra den senere F-16A. Udstyret med erfaren pilot og effektive missiler, var flyet effektivt i luftkamp mod sammenlignelige fly. Flyet kunne oprindelig gennemføre manøvrer, der udløste g-kræfter på mere end 7G, og senere versioner på op til 8,5G.

Flyets skrog blev fremstillet som semi-monocoque struktur med et elliptisk tværsnit. Lufttilførslen til motoren skete gennem en næsekegle. På de tidlige versioner kunne keglen stilles i tre positioner. Ved hastigheder under Mach 1,5 var keglen trukket helt tilbage, ved hastigheder mellem Mach 1,5 og Mach 1,9 er keglen i midterpositionen, og ved hastigheder over Mach 1,9 blev keglen skubbet helt frem. På den senere version MiG-21PF blev keglens position flyttet automatisk baseret på målinger af det dynamiske lufttryk.

Flyets cockpit fungerer som trykkabine. På versioner op til MiG-21PFM er cockpittaget hængslet forrest. Ved brug af katapultsædet løfter sædet cockpittaget og danner en kapsel, der beskytter piloten mod de kraftige luftstrømme, der kan ramme piloten, når denne i høj hastighed skydes ud af flyet. Efter udskydningen åbner kapslen, og piloten kan udløse sin faldskærm (se tegning). Ved udskydninger ved lave hastigheder, kunne det dog tage for lang tid at frigøre cockpittaget, hvilket i nogle tilfælde fik dødelig udgang for piloten. Fra og med versionen MiG-21PFM var cockpittaget hængslet i den højre side af cockpittet.

Flyets landingshastighed var ca. 350 km/t, som regel under anvendelse af bremseskærm.

Produktion

MiG-21 blev fremstillet i 10.645 eksemplarer i USSR. Flyene blev produceret på tre forskellige fabrikker: AZ 30 (3.203 fly) i Moskva (også kaldet MMZ Znamja Truda), GAZ 21 (5.765 fly) i Gorkij  og på TAZ 31 (1.678 fly) i Tbilisi. Som hovedregel fremstillede fabrikken i Gorkij enkelt-sædede versioner til Sovjetunionens luftvåben, i Moskva blev fremstillet enkeltsædede fly til eksport og i Tbilisi blev fremstillet to-sædede versioner.

Flyet blev endvidere bygget på licens af Aero Vodochody i Tjekkoslovakiet (194 MiG-21F-13) og i Indien
(657 MiG-21FL, MiG-21M og MiG-21bis). Sovjetunionen indgik ligeledes licensaftale med Kina om licensproduktion af flyet, der i den kinesisk fremstillede version bærer navnet Chengdu J-7.

MiG-21's rolle i Sovjetunionen som jagerbomber blev udfaset til fordel for de nyere MiG-23 og MiG-27 med variabel pilgeometri (vingernes vinkel kan ændres). Rollen som jagerfly med opgaven at bekæmpe NATO's kampfly blev dog opretholdt helt frem til introduktionen af den langt mere moderne MiG-29.

Operativ tjeneste

MiG-21 blev eksporteret til en lang række forskellige stater og er fortsat i tjeneste i en række stater. Flyet er simpelt opbygget og er forholdsvist enkelt at flyve, hvilket har gjort flyet velegnet til eksport til lande, der råder over få og/eller dårligt trænede piloter. Selvom flyet var teknisk underlegent i forhold til mange af modstandernes fly, betød lave anskaffelses- og vedligeholdelsesomkostninger, at flyet var meget populært i de udviklingslande, der anskaffede militærudstyr fra Østblokken. I dag har en række firmaer i Rusland, Israel og Rumænien specialiseret sig i opgraderinger til de aldrende MiG-21'ere, der fortsat er i tjeneste.

Listerne omfatter ikke lande, der har benyttet den kinesisk fremstillede Chengdu J-7/F-7 bygget på licens. Information er baseret på Mig-21 (2008).

Lande der anvender MiG-21 i dag

Lande, der tidligere har anvendt MiG-21

Civile brugere
Ifølge den amerikanske luftfartsmyndighed (FAA) var der i 2012 registreret 44 privatejede MiG-21'ere i USA.

Deltagelse i konflikter

Indien

Overblik
Det indiske luftvåben valgte i 1961 at købe MiG-21 fra Sovjetunionen, der samtidig tilbød Indien fuld overførsel af teknologi og rettigheder til at samle flyene lokalt. MiG-21 blev herefter i 1964 det første supersoniske jagerfly i Indiens luftvåben, og MiG-21'ere har spillet en væsentlig rolle i de løbende konflikter mellem Indien og Pakistan. MiG-21 spillede dog en begrænset rolle i den anden indisk-pakistanske krig (1965), da Indien på dette tidspunkt alene rådede over et begrænset antal fly og uddannede piloter. Det indiske luftvåben høstede dog værdifuld erfaring under krigen, og piloternes positive tilbagemeldinger medførte, at Indien investerede kraftigt i flere fly og opbygning af vedligeholdelsesprogrammer og pilotuddannelse på flyene.

Siden 1963 har Indien benyttet mere end 1.200 MiG-21'ere, hvoraf mindst 252 stadig var i tjeneste i 2013. Flyene har dog været plaget af sikkerhedsproblemer og siden 1970 er mere end 170 piloter og 40 civile blevet dræbt som følge af ulykker med flyene. Mindst 14 MiG-21'ere er styrtet ned mellem 2010 and 2013.

Den 11. december 2013 udgik Indiens 2. generations MIG-21 FL efter 50 års tjeneste.
 I lyset af en række uheld efter Kargil-krigen i 1999 har Indien anvendt den moderniserede MiG-21 Bison i afvisningsberedskabet og i en begrænset rolle som egentligt kampfly. De tilbageværende MiG-21 Bison forventes udfaset i 2019.

Den indisk-pakistanske krig i 1971
Den massive indiske satsning på MiG-21 medførte et tæt samarbejde mellem Indien og Sovjetunionen, hvilket var medvirkende til, at Indien fik opbygget et slagkraftigt luftvåben, der kunne imødegå truslerne fra Kina og Pakistan. Under Bangladeshkrigen og den efterfølgende indisk-pakistanske krig i 1971 spillede MiG-21 en væsentlig rolle i Indiens luftherredømme over centrale områder i den vestlige del af krigsområderne.

Under krigen i 1971 blev der for første gang på subkontinentet udkæmpet en luftkamp mellem to supersoniske fly, da en indisk MiG-21FLs nedskød en pakistansk F-104 Starfighter med sin GSh-23 dobbeltløbede 23 mm maskinkanon. Da kamphandlingerne blev indstillet havde de indiske MiG-21'ere nedskudt 4 F-104, 2 Shenyang F-6, én North American F-86 Sabre og én Lockheed C-130 Hercules. Ifølge nogle vestlige militære analytikere havde MiG-21 klart "vundet" den meget ventede konfrontation mellem den sovjetiske MiG-21 og den amerikanske F-104 Starfighter, der var vidt anvendt i de europæiske NATO-lande.

Som følge af flyets succes under konflikten rettede flere lande, herunder Irak, henvendelse til Indien for at opnå bistand til træning af piloter på flytypen. I begyndelsen af 1970'erne blev mere end 120 irakiske piloter trænet af det indiske luftvåben.

Kargil-krigen
MiG-21'ere blev også anvendt så sent som i 1999 under Kargil-krigen, hvor en MiG-21 blev ødelagt på jorden. To MiG-21'ere nedskød et pakistansk maritimt patruljefly (en Breguet Atlantique) med R-60MK (AA-8 Aphid) luft til luft-missiler.

Indonesien

Indonesiens luftvåben erhvervede 22 MiG-21'ere. I 1962 modtog landet 20 MiG-21F-13'ere og MiG-21U'ere under Operation Trikora i konflikten ved det vestlige New Guinea. De indonesiske MiG-21'ere blev dog ikke involveret i luftkamp. Umiddelbart efter at de amerikansk støttede antikommunistiske styrker overtog regeringsmagten, blev 13 indonesiske MiG-21'ere sendt til USA, der i bytte leverede fly af typen Lockheed T-33 og UH-34D og senere F-5 og OV-10. De resterende MiG-21'ere blev taget ud af tjeneste på grund af manglende reservedele og vedligeholdelse.

De MiG-21'ere som USA overtog, indgik i den amerikanske 4477th Test and Evaluation Squadron ("Red Eagles"); en afdeling af USAF, der flyver med "modstanderens" fly som led i træningen af amerikanske piloter ved Tonopah Test Range.

Vietnam

Som det fremgår af MiG-21's specifikationer med bl.a. kort rækkevidde, var flyet udviklet til brug for hurtig imødegåelse af indtrængende fly i et tæt samarbejde med jordbaserede observationsposter (ground-controlled interception (GCI)). Flyet blev særlig kendt for denne rolle i forbindelse med luftkrigen over Nordvietnam under Vietnamkrigen. De første MiG-21'ere ankom direkte fra Sovjetunionen med skib i april 1966 og indgik herefter i Nordvietnams ældste flyveenhed, 921. Flyverregiment, der var dannet i 1964 som en MiG-17-enhed. Nordvietnams øvrige enheder (923 og 925) benyttede henholdsvis MiG-17 og MiG-19 (den kinesiske (J6 version). I 1972 blev der oprettet en fjerde enhed (927. Flyverregiment), der benyttede MiG-21PFM (Type 94).

Selvom 13 af Nordvietnams flyver-esser opnåede deres status med MiG-21 (i modsætning til de blot tre esser, der fløj MiG-17), foretrak mange nordvietnamesiske piloter MiG-17, da MiG-21 var mindre manøvredygtig og da udsynet fra MiG-17 var bedre end udsynet fra MiG-21. Meningerne blandt piloterne var dog delte, og andre piloter fremhævede MiG-21's hastighed, stigeevne og bevæbning.

På trods af, at MiG-21's RP-21 radar i flyets næse havde begrænset rækkevidde og dækning, og var ude af stand til at se under radarhorisonten, var flyet særdeles effektivt i hurtige nålestiksangreb styret fra jorden. Den nordvietnamesiske taktik bestod i at jordbaserede kontrolcentre placerede MiG-flyene i bagholdsangreb mod de amerikanske fly. Angrebene mod de amerikanske formationer blev udført hurtigt og præcist fra flere sider, ofte med maskinkanonbevæbnede MiG-17 i frontalangreb og missilbevæbnede MiG-21 der angreb bagfra. Efter det første angreb på formationerne, hvor det ofte lykkedes at skyde et eller flere fly ned og at få de amerikanske Republic F-105 Thunderchief til at kaste deres bombelast før tid, returnerede MiG'erne hurtigt til deres baser uden at følge op på angrebet. Denne "guerilla-taktik" var som regel succesfuld gennem krigen. I december 1966 nedskød piloter fra 921. Flyverregiment 14 F-105'ere uden selv at lide tab.

US Air Force og U.S. Navy fastholdt deres tiltro til F-4 Phantom II i forventningen om, at Phantom-flyets betydelige ildkraft, overlegne radar, acceleration og stigeevne i kombination med bedre taktik, ville give flyet en samlet overlegenhed i forhold til MiG-21'erne. Men i konfrontationerne mod de mindre MiG'er begyndte Phantom-flyene at lide tab. Fra maj til december 1966 mistede USA 47 fly, mens det kun lykkedes at nedskyde 12 nordvietnamesiske jagere. Fra april 1965 til november 1968 blev registreret 268 luftkampe over Nordvietnam. Nordvietnam hævdede, at de under disse kampe nedskød 244 amerikanske fly og alene mistede 85 MiG'er.

Efter mere end en million missioner og et tab af knap 1.000 amerikanske fly blev Operation Rolling Thunder indstillet den 1. november 1968. De utilfredsstillende tab mod de mindre og mere manøvredygtige MiG'ere i begyndelsen af krigen medførte at den amerikanske flåde i marts 1969 oprettede Navy Fighter Weapons School, også kendt som "TOPGUN" ved Naval Air Station Miramar i Californien. United States Air Force oprettede en tilsvarende realistisk øvelse, kaldet Red Flag ved Nellis Air Force Base i Nevada.

Under krigens forløb mellem den 3. april 1965 og den 8. januar 1973 hævdede begge de krigsførende parter at have succes i luftkrigen. Der er stor usikkerhed om antallet af nedskudte fly, da tallene fra hver af parterne varierer kraftigt. Nordvietnam hævdede at have mistet MiG-21 og at MiG-21'erne havde nedskudt 103 amerikanske F-4 Phantoms samt adskillige F-105 og at de havde mistet 60 MiG-21'ere i luftkampe. Tallene er ikke bekræftet af USA. USA trak dog F-105 ud af kampene i Vietnam grundet flyets dårlige statistik.

Den største trussel mod Nordvietnam under krigen var den amerikanske B-52 Stratofortress, der fra stor højde og med høj hastighed kunne udføre bombetogter. De nordvietnamesiske MiG-17 og MiG-19 kunne ikke bekæmpe B-52'erne, der fløj for højt. I sommeren 1972 etablerede Nordvietnam et uddannelsesprogram for MiG-21-piloterne med henblik på bekæmpelse af B-52'erne. Målrettede angreb mod indtrængende B-52'ere blev iværksat fra slutningen af 1972.

Under et af de første angreb blev en MiG-21 hævdet skudt ned af en B-52 den 18. december 1972, hvilket var første gang et fly var blevet skudt ned af B-52'erens maskinkanon i halepartiet. Knap en uge senere, den 24. december 1972, blev yderligere en MiG-21 hævdet nedskudt af en B-52'er. Begge nedskydninger fandt sted under Operation Linebacker II (også kendt som "julebombningerne"). De to nedskydninger er ikke bekræftet af Nordvietnam.

Blot to dage efter den anden nedskydning af en MiG-21 fra et B-52 bombefly hævdede Nordvietnam den 26. december at have foretaget den første fly-nedskydning af et B-52 fly nogensinde. B-52'eren fløj i 30.000 fods højde (9.150 m), da flyet skulle være blevet ramt af et K-13 ("Atoll") missil fra en MiG-21. Andre kilder hævder dog, at B-52'eren blev ramt af et jord til luft-missil. Nordvietnam hævder også, at have nedskudt en B-52'er den 28. december 1972. Nedskydningen er dog ubekræftet.

Konflikter mellem Israel, Egypten og Syrien

MiG-21 blev anvendt i betydeligt omfang i konflikterne i Mellemøsten i 60'erne, 70'erne og 80'erne af Egypten, Syrien og Irak. De første MiG-21'ere mødte israelske Mirage III første gang i november 1964, men det var først den 14. juli 1966, at den første MiG-21 blev skudt ned at Mirage III. Yderligere seks syriske MiG-21 blev skudt ned af israelske Mirage III'ere under en træfning den 7. april 1967. MiG-21'ere var også i kamp mod F-4 Phantom II og mod Douglas A-4 Skyhawks. I midten af 1970'erne erhvervede Israel moderne McDonnell Douglas F-15 Eagle og F-16 Fighting Falcon, der var MiG-21 overlegen.

Under de første angreb under Seksdageskrigen angreb det israelske luftvåben i fire angrebsbølger. I første angrebsbølge nedskød israelerne efter eget udsagn otte egyptiske fly, heraf syv MiG-21'ere; Egypten hævdede at have nedskudt fem israelske fly med MiG-21PF'ere.I den anden bølge hævder Israel at have nedskudt fire MiG-21'ere i luftkamp og i den tredje bølge blev to egyptiske og et syrisk MiG-21 skudt ned i luftkamp. Ved den fjerde bølge blev et stort antal syriske MiG-21'ere ødelagt på jorden. Samlet mistede Egypten omkring 100 af sine ca. 110 MiG-21'ere, næsten alle blev ødelagt på jorden. Syrien mistede 35 ud af 60 MiG-21F-13'ere og MiG-21PFs i luften og på jorden.

Mellem afslutningen af Seksdageskrigen og begyndelsen af Udmattelseskrigen havde israelske Mirage-fly seks bekræftede nedskydninger af egyptiske MiG-21'ere. Egypten nedskød i samme periode to, måske tre, israelske fly. Under selve Udmattelseskrigen nedskød Israel efter eget udsagn 56 MiG-21'ere, hvorimod Egypten hævdede at have nedskudt 14 israelske fly samt 12 mulige nedskydninger. I samme periode hævdede Israel at have nedskudt 25 syriske MiG-21'ere og Syrien hævdede at have nedskudt fire israelske fly.

De betydelige egyptiske tab og de vedvarende israelske bombninger under Udmattelseskrigen foranledigede Egypten til at bede om yderligere sovjetisk hjælp. I juni 1970 ankom sovjetiske piloter og mandskab til betjening af medbragte jord-til-luft missiler. Den sovjetiske bistand førte til en kraftig intensivering af luftkampene med øgede israelske tab. Den 30. juli 1970 udkæmpedes et større luftslag med tab af flere fly på begge sider. Sovjetunionen var foruroliget over de store tab, men også Israel led tab, og der blev kort efter indgået våbenhvile i konflikten.

I september 1973 fandt et større luftslag sted mellem israelske og syriske fly. Israel hævdede at have nedskudt 12 syriske MiG-21'ere, mens Syrien hævdede, at MiG'erne havde nedskudt otte fly og selv mistet fem.

Under Yom Kippur-krigen i oktober 1973 hævdede Israel at have nedskudt 73 egyptiske MiG-21'ere (65 bekræftede). Egypten hævdede at have nedskudt 27 israelske fly samt yderligere otte nedskydninger. Egyptens påstande er dog tvivlsomme, da ikke meget tyder på, at Israel mistede mere end mellem 5-15 fly under krigen. På den syriske front hævdede Syrien at have nedskudt 30 israelske fly med sine MiG-21'ere; Israel hævdede at have nedskudt 29 syriske MiG-21'ere.

I perioden mellem afslutningen af Yom Kippur-krigen og begyndelsen af krigen i Libanon i 1982 havde Israel modtaget moderne F-15'ere og F-16'ere, der var de syriske MiG-21MF'ere langt overlegne. Ifølge det israelske luftvåben nedskød de nye fly 24 syriske MiG-21'ere i perioden.

Under Krigen i Libanon hævdede Israel at have nedskudt omkring 45 syriske MiG-21MF'ere. Syrien hævde at have nedskudt to og muligvis 15 israelske fly. Det lykkedes tillige Syrien at beskadige mindst en israelsk F-15 og en F-4 i kampe med MiG-21.

Borgerkrigen i Syrien
Efter det første år i den syriske borgerkrig var forløbet uden brug af fly, påbegyndte den syriske regering i juli 2012 luftoperationer mod syriske oprørsgrupper. MiG-21 var blandt de første fly, der deltog i bombninger og raketangreb. En række videooptagelser dokumenterer anvendelsen af flyet i konflikten.
I hvert fald fire syriske MiG-21'ere er blevet skudt ned af syriske oprørere ved brug af enten antiluftskyts eller af bærbare antiluftskyts missiler (MANPADS).

Øvrige konflikter i Mellemøsten
Efter bruddet mellem Egypten og Sovjetunionen i midten af 1970'erne modtog Egypten amerikanske Sidewindermissiler, der blev monteret på de egyptiske MiG-21'ere og benyttet med succes under den kortvarige egyptisk-libyske krig i 1977. Egyptiske MiG-21'ere nedskøb libyske Mirage 5 og flere MiG-23'ere.

Krigen mellem Iran og Irak

Under Iran-Irak-krigen benyttede Irak MiG-21. Irak mistede 23 MiG-21'ere i luftkamp mod de langt overlegne Iranske F-14 Tomcat og mistede yderligere 29 MiG-21'ere til Iranske F-4'ere. Det lykkedes dog irakiske MiG-21'ere i perioden mellem 1980 og 1988 at nedskyde 43 iranske fly.

Libyen
Libyske MiG-21'ere blev i et begrænset omfang benyttet under borgerkrigen i 2011. Regeringstropper mistede to MiG-21'ere, da oprørere fløj flyene fra en luftbase nær Sirte til oprørsbaser. Yderligere et fly blev tabt grundet en pilotfejl. Den 2. september 2014 styrtede MiG-21 ned ved Tobruk som følge af en pilotfejl.

Under den nuværende borgerkrig i landet har fraktioner med adgang til MiG-21'ere benyttet flyet til omfattende bombninger af rivaliserende fraktioner i Benghazi.

Konflikterne på Afrikas Horn

Under Ogadenkrigen i 1977–78 benyttede både Somalia og Etiopien MiG-21 under konflikten. To etiopiske F-5A fløjet af israelske piloter angreb ved en lejlighed fire somaliske MiG-21MF'ere. To blev skudt ned og de øvrige to fløj ind i hinanden i et forsøg på at undgå et Sidewinder-missil. Begge parter i konflikten hævdede at have nedskudt et større antal af modpartens fly. Etiopiske MiG-21'ere blev primært anvendt til angreb mod mål på jorden og spillede en vigtig rolle i Etiopiens endelige offensiv mod somaliske landtropper.

Angola

Under den langvarige angolanske borgerkrig anvendte cubansk militær i vidt omfang MiG-21 i angreb mod UNITA og FNLA-støttede oprørere, ligesom MiG-21 blev benyttet i luftkampe mod sydafrikanske Mirage F1-fly. MiG'erne var dog ikke særlig effektive mod de lavtflyvende Mirage-fly grundet MiG'ens begrænsede radar og afhængighed af støtte fra jordbaserede observationsposter. De fleste tab af MiG-21 blev lidt som følge af antiluftskyts og bærbare stinger-missiler, men enkelte blev nedskudt af sydafrikanske Mirage F1 og Mirage III.

Congo
MiG-21 (og den kinesiske licensbyggede version Chengdu J-7) blev ligeledes benyttet under krigene i Congo. Flyene blev ofte fløjet af lejetropper.

Jugoslavien

Jugoslavien købte sine første MiG-21'ere fra Sovjetunionen i 1962. I årene frem til begyndelsen af 1980'erne købte Jugoslavien i alt 261 MiG-21'ere.

I de indledende faser af borgerkrigene i Jugoslavien (1991-95) anvendte den jugoslaviske folkehær MiG-21 til angreb mod mål på jorden. De kroatiske og slovenske styrker havde ikke flystyrker ved krigens begyndelse. Fly fra baser i Slovenien, Kroatien og Bosnien-Hercegovina blev af den jugoslaviske forbundsregering overført til baser i Serbien. Mindst syv MiG-21'ere blev skudt ned af antiluftskyts s i Kroatien og i Bosnien-Hercegovina. En jugoslavisk MiG-21 nedskød den 7. Januar 1992 en helikopter fra EF over Kroatien, hvorved bl.a. fem europæsike observatører og en række europæiske militærfolk blev dræbt.

Kroatien fik tre MiG-21'ere som følge af, at kroatiske piloter fra forbundsregeringshæren hoppede af. To af disse blev senere skudt ned, den ene af serbisk antiluftskyts, den anden ved kroatisk beskydning ("friendly fire"). Kroatien købte i 1993 ca. 40 MiG-21'ere på trods af FN's våbenembargo, men kun omkring 20 gik i aktiv tjeneste; de øvrige blev anvendt til reservedele. Flyene blev benyttet til angreb mod mål på jorden. Ved en enkelt lejlighed forsøgte kroatiske MiG-21'ere at nedskyde et fjendtligt fly fra Republikken Srpska, men uden held.

Bortset fra de tre MiG-21'ere, der blev fløjet til Kroatien overtog Serbien Jugoslaviens MiG-21'ere. Under NATO-bombningerne i Jugoslavien i 1999 blev 33 MiG-21'ere ødelagt på jorden.

Afghanistan
Afghanistan havde i 1970'erne indkøbt flere MiG-21 fra Sovjetunionen. Ved Sovjetunionens intervention i Afghanistan i 1980 var MiG-21 det primære kampfly og blev benyttet intensivt af regeringshæren og af de sovjetiske tropper i landet. I begyndelsen af konflikten havde MiG-21 rolle som jagerfly og som luftstøttefly, men i løbet af årene overgik flyet til primært at varetage luftstøtte til tropperne på jorden i kampene mod de afghanske mujahideenere.

Mujahideenerne rådede ikke over luftstyrker, og MiG-21'ere kom ikke i luftkamp. Det lykkedes dog mujahideenere ved hjælp af bl.a. stinger-missiler at skyde flere af de sovjetiske MiG-21'ere ned.

Efter den sovjetiske tilbagetrækning blev flere af regeringshærens MiG-21'ere overtaget af Taliban og lokale krigsherrer. Mangel på reservedele og vedligeholdelse betød dog at kun få fly var operationelle.

Ved den amerikansk ledede invasion af Afghanistan i 2001 blev de fleste af Talibans tilbageværende MiG-21'ere skudt ned eller ødelagt.

Versioner

MiG-21 blev fremstillet i en lang række forskellige versioner. Flyets NATO-rapporteringsnavn er ''Fishbed'', og de mange versioner har givet anledning til en underinddeling i form af ''Fishbed-A'', ''Fishbed-B'' etc.

De væsentligste versioner er følgende:

MiG-21 (1956; Izdelije 65; NATO "Fishbed-A").
Den første produktionsserie af MiG-21. Flyet blev bygget baseret på en række prototyper. Der blev fremstillet forholdsvist få fly af denne type og flyene blev anvendt til forskellige tests.
MiG-21F (1959; Izdelije 72; NATO "Fishbed-B")
Den første større produktionsserie af MiG-21. Der blev fremstillet 20 stk. i 1959 og 73 stk. i 1960. En specialbygget MiG-21F (Ye-6T/1) satte den 16. september 1960 hastighedsrekord med en hastighed på 2.499 km/t over en distance på 100 km.

MiG-21F-13 (1960; Izdelije 74; NATO "Fishbed-C")
Flyet afløste MiG-21F. Flyet var udstyret med missilsystemet K-13 (en sovjetisk kopi af det amerikanske AIM-9 Sidewinder-missil). Flyet havde endvidere en opgraderet radar. Flyet blev bygget i Kina på licens som Chengdu J-7 og i Tjekkoslovakiet.

MiG-21PF (1961; Izdelije 76; NATO "Fishbed-D")
MiG-21PF var en altvejrs-jager med opgraderet radar (RP-21) og mulighed for montering af RS-2US luft til luft-missiler i tillæg til de infrarøde K-13-missiler. Flyets karakteristiske antenne i næsen blev fra denne version flyttet fra den nederste del af næsen til toppen af næsen. Flyet blev i en nedgraderet version eksporteret til en række lande i den tredje verden, herunder til Nordvietnam, under navnet MiG-21FL

MiG-21PFS (1963; Izdelije 94; NATO "Fishbed-D/F")
Flyet havde forskellige ændringer i højderor og halefinne og enheder til stabilisering af flyets vertikale flyveegenskaber. Senere versioner havde åbning af cockpittaget i højre side og ikke i forenden.

MiG-21PFM (1964; Izdelije 94; NATO "Fishbed-F")
MiG-21PFM havde en opgraderet radar og forbedret avionik. Versioner bygget efter 1968 kunne medføre luft til jord-missiler. Nogle versioner kunne medføre atomvåben.

MiG-21R (1965; Izdelije 03/94R; NATO "Fishbed-H")
En version med kraftigere motor (Turmanskij R-13-300) og kraftige bevæbning. En eksportversion til Egypten, MiG-21RF, blev hyppigt anvendt i konflikterne i Mellemøsten.

MiG-21S (1964; Izdelije 95; NATO "Fishbed-J")
Version med opgraderet radar, RP-22 og mulighed for kraftigere bevæbning. Flyet blev alene leveret til Sovjetunionens luftvåben. En version af flyet (MiG-21N) kunne medføre et atomvåben. En eksportversion af flyet (MiG-21M) havde en nedgraderet radar lettere bevæbning.

MiG-21SMT (1971; Izdelije 50; NATO "Fishbed-K")
En videreudvikling af MiG-21SM med forbedret kapacitet til brændstof. Versionen er let genkendelig med en kraftig "bule" på toppen af flyets krop. Sovjetiske piloter var ikke tilfredse med flyet, der senere blev fremstillet i en modificeret version, MiG-21ST.

MiG-21bis (1972; Izdelije 75; NATO "Fishbed-L/N")
Det mest avancerede af MiG-21-versionerne. Flyet fik ny kraftigere Tumanskij R25-300 turbojetmotor og en lang række forbedring i forhold til tidligere versioner. Flyene anvendt af Sovjetunionens luftforsvar (PVO) blev benævnt "Fishbed-L" og flyene anvendt af det taktiske luftvåben, VVS, blev benævnt "Fishbed-N".

MiG-21Lancer
MiG-21Lancer er en rumænsk opgraderet version, der er opgraderet i et samarbejde mellem israelske Elbit Systems og AerostarSA fra Rumænien. Flyet anvendes fortsat.

MiG-21 Bison
Opgraderet eksportversion, der fortsat anvendes af bl.a. Indiens luftvåben.

Galleri

Se også

Tilsvarende fly
 Sukhoj Su-9
 Chengdu J-7
 Guizhou JL-9 / FTC-2000 Mountain Eagle
 CAC/PAC JF-17 Thunder

Fly fra samme periode med tilsvarende rolle
 Dassault Mirage III
 Dassault Mirage F1
 Lockheed F-104 Starfighter
 Northrop F-5 Freedom Fighter
 SAAB F-35 Draken

Referencer

Fodnoter

Kilder

Bibliografi

 Anderton, David A. North American F-100 Super Sabre. Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 1987. .
 Boniface, Roger. Fighter Pilots of North Vietnam: An Account of their Combats 1965 to 1975. Gamlingay, Sandy, UK: Authors On Line, 2005. .
 Cooper, Tom and Farzad Bishop. Iranian F-14 Tomcat Units in Combat (Osprey Combat Aircraft #49). Oxford: Osprey Publishing, 2004. .
 Davies, Steve. Red Eagles: America's Secret MiGs. Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 2012. .
 Eden, Paul. The Encyclopedia of Modern Military Aircraft, London: Amber Books, 2004.
 Gordon, Yefim. Mikoyan-Gurevich MiG-15: The Soviet Union's Long-Lived Korean War Fighter. Hinckley, UK: Midland, 2001. .
 Gordon, Yefim. Mikoyan MiG-21 (Famous Russian aircraft). Hinckley, UK: Midland, 2008. .
 Gordon, Yefim and Keith Dexter.Mikoyan Mig-21 (Famous Russian Aircraft). London: Ian Allan Publishing, 2008. .
 Herzog, Chaim. The War of Atonement. Boston: Little Brown and Company, 1975. .
 Hobson, Chris. Vietnam Air Losses, United States Air Force, Navy and Marine Corps Fixed-Wing Aircraft Losses in Southeast Asia 1961–1973. Midland Publishing, England; 2001. .
 Hoyle, Craig. "World Air Forces Directory". Flight International. Vol. 180, No. 5321, 13–19. december 2011, pp. 26–52. .
 Hoyle, Craig. "World Air Forces Directory". Flight International. Vol. 182, No. 5321, 11–17. december 2012, pp. 40–64. .
 Michel III, Marshall L. Clashes; Air Combat Over North Vietnam 1965–1972. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 2007, First edition 1997. .
 Michel III, Marshall L. The 11 days of Christmas. New York: Encounter Books, 2002. .
 Nicolle, David and Tom Cooper. Arab MiG-19 and MiG-21 Units in Combat (Osprey Combat Aircraft #44). Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 2004. .
 Pollack, Kenneth M. Arabs at War: Military Effectiveness, 1948–1991 London: Bison Books, 2004. .
 Toperczer, István. MiG-17 and MiG-19 Units of the Vietnam War (Osprey Combat Aircraft #25). Oxford, UK: Osprey Publishing Limited, 2001. .
 Toperczer, István. MiG-21 Units of the Vietnam War (Osprey Combat Aircraft, 29). Oxford, UK: Osprey Publishing Limited 2001. .
 Wilson, Stewart. Combat Aircraft since 1945. Fyshwick, Australia: Aerospace Publications, 2000. .

Eksterne links

 MiG-21.de
 MIG-21 Fishbed from Russian Military Analysis
 MiG-21 Fishbed from Global Security.org
 Warbird Alley: MiG-21 page – Information about privately owned MiG-21s
 Video med præsentation af tjekkisk MiG-21MF

MiG-021
MiG-021
MiG-021
MiG-021

Mikojan-Gurevitj MiG-21


Dretulja je ponornica u Ogulinsko-plaščanskoj dolini, na granici Like i Gorskog kotara.

Dretulja glavninu svoje vode dobiva od ponornica Jaruge i Stajnice, koje teku na jugozapadnoj strani Male Kapele. U zaleđu izvora Dretulje nalaze se hidrološki izrazito propusne stijene koje lako propuštaju oborinske vode u podzemlje.

Voda na izvoru Dretulje je bistra, svježa i brzo protječe. Voda izbija na površinu pod pritiskom, tvoreći potok. Pored izvora je vodocrpilište za potrebe Plaškog i okolnog područja, a odmah do izvora je podignuta mala brana koja i stvara malo umjetno jezero, za potrebe negdašnjeg mlina i pilane. Devastirani mlin je i danas tu, no pilana je posve nestala. Izvor Dretulje je bio dovoljnog kapaciteta za rad cijelog postrojenja pilane i mlina, čak i za ljetnih mjeseci kad bi intenzitet izvorišta opadao. Osim ovog izvora, koji je na topografskim kartama označen toponimom Vrelo Dretulje, još je nekoliko reokrenih izvora različitog intenziteta koji oblikuju glavnu maticu rijeke. Oko 500 metara dalje nalazi se još jedan manji izvor, koji u izuzetno sušnom razdoblju presahne. Dretulja ovdje teče postojano, bez brzaka, osim na izvorišnom dijelu iza brane.

U prvom dijelu rijeka teče prostranim livadama, tvoreći u okolnom području brojna vlažna staništa – tršćake i cretove. Obale rijeke obrasle su trskom, a dno je pješčano. U mjestu Plaški, Dretulja protječe ispod mosta (cesta D42) na ulazu u grad i ovdje prima značajnu pritoku, rječicu Vrnjiku. Od ovog mjesta je tok rijeke dijelom potpuno prepriječen gustim vrbama. Nakon 7 km površinskog toka Dretulja ponire u jugoistočnom kraju Plaščanske zaravni u nekoliko zasebnih ponora u blizini zaseoka Jakšići, nakon 10 km toka, te poslije 7 km ponovno izvire kao jedan od izvora rijeke Mrežnice (Primišljanske ili Istočne Mrežnice) kod Zbjega i Suvače, dok drugi dio predstavlja jaki izvor potoka Rudnice kod sela Kamenice.

U sklopu projekta "Promocija i zaštita biološke raznolikosti rijeke Dretulje", 2007. godine postavljene su poučne table i klupe, a nastojalo se senzibilizirati stanovništvo za povratak tradicionalnoj košnji i ispaši.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Ponornice
Rijeke u Hrvatskoj
Porječje Mrežnice

Dretulja


est une mangaka japonaise née le 31 janvier 1983 à Saitama, au Japon.

Biographie

Shiori Furukawa aime dessiner depuis qu'elle est à la maternelle, et en primaire, elle a commencé à dessiner des mangas. Au collège, elle a commencé à envoyer au département éditorial du magazine Bessatsu Margaret des projets mais ils étaient rejetés car il y avait des erreurs. Elle a aussi été dans un club de basket.

En 1999, elle gagne le 372ème prix Manga School décerné par le magazine Bessatsu Margaret. Elle commence sa carrière le 13 mai 1999. Sa première histoire  est prépubliée dans le magazine Deluxe Margaret de l'éditeur Shūeisha. En 2001 sort son premier manga relié .

Après plusieurs oneshots, c'est avec sa première série Five, prépubliée dans le Bessatsu Magaret, qu'elle va connaître le succès.

Cette série est éditée dans plusieurs pays dont la France dès 2009 chez Kana, et qui est à ce jour la seule série de l'auteure publiée en France, mais aussi en Corée du Sud, aux Philippines, en Indonésie, en Espagne et au Royaume-Uni. Elle va dépasser les deux millions d'exemplaires vendues pour les 11 premiers tomes, dont un peu plus de 87 400 tomes vendus pour le 11ème tome en deuxième semaine au Japon. Durant sa prépublication, une adaptation en plusieurs CD-Drama a vu le jour, avec comme seiyuus Megumi Toyoguchi (Hina), Junichi Suwabe (Toshi), Hiroki Takahashi (Takui), Kōki Miyata (Nao), Takahiro Sakurai (Kojiro) et Akira Ishida (Jun). Le 24 août 2007 sort, en même temps que le tome 7, un fanbook/artbook avec des illustrations, une présentation des personnages, divers interviews, et un entretien entre Shiori Furukawa et Tite Kubo, l'auteur de Bleach. La série s'est terminée au 15ème tome.

Par la suite, elle a touché à différents genres, comme le shōnen, le seinen, le josei.

De 2011 à 2012, Honey Melon (Hanimero) est prépubliée dans le Jump Square, un shounen mélangeant de la comédie, de la romance, et du ecchi.

En 2016, elle commence une suite pour sa série Five, qui se nomme Five+. Une nouvelle édition des tomes de Five a lieu la même année chez l'éditeur Futabasha.

En 2017, il est annoncé que la série Five est adaptée en série télévisée. La diffusion du drama débute le 30 juin 2017 et se termine le 21 août 2017, avec 8 épisodes.

À partir de 2019, Shiori Furukawa a ses séries prépubliées sur des applications de prépublication en ligne, comme l'application Manga Mee de l'éditeur Shūeisha. Elle y prépublie la série Sayonara Made no 30-pun qui est une adaptation en manga d'un roman du même nom de Satomi Ôshima, et qui n'est pas publié en version papier. En 2020, le film est sorti avec  (Aki) et  (Sota).

Le 13 décembre 2019, l'auteure commence Koi to Yūjō no Aida de une adaptation du roman de Yuka Yasumoto et Risa Yamamoto qui a été publié sur le site Tokyo Calendar WEB en 2018. Sa série est prépubliée sur le site . Puis en 2022, la série se termine totalisant six tomes disponible en version numérique, et un tome en version papier sorti en juillet 2021, avec en prime un drama diffusé à partir de mars 2022, composé d' dans le rôle de Rina et  dans le rôle de Ren. En mai 2022, l'auteure annonce qu'elle travaille sur une nouvelle idée.

Shiori Furukawa fait des apparitions publiques comme par exemple lors de sa venue en France à l'occasion de la Japan Expo en 2009 où en plus d'une interview, elle a fait un dessin de Hina, le personnage féminin principal de Five, ou encore lors d'une interview pour ses 20 ans de carrière en 2019 avec une vidéo où elle dessine Toshi, le personnage masculin principal de Five. De plus, elle apparaît dans les bonus des tomes 3,5,6,7 de Five, et à la fin du tome 2, Shiori Furukawa a dit qu'elle a participé à l'émission de radio , une émission qui a existé de juin 2003 à juin 2008, pour présenter des shōjo à un lectorat féminin qui lit des shounens, animée essentiellement par Junichi Suwabe. Shirori Furukawa a donc fait la promotion de la série Five. Et cette émission a même été l'occasion de demander aux auditeurs de trouver des seiyuus pour le futur CD-Drama vers 2005.

L'auteure possède un blog depuis 2009 (un deuxième en 2015), où elle n'est plus active, et également un compte Twitter depuis mars 2016, où elle est active en présentant ses projets et des illustrations.

Elle est fille unique, aime les chiens, et a vécu à Minato pendant une période. Durant sa jeunesse, elle aimait regarder le Shōnen Jump, et notamment Racaille Blues de Masanori Morita qu'elle admirait. Elle a même eu l'occasion de discuter avec Masanori Morita. L'auteure précise en 2019, qu'elle utilise toujours le papier et l'encre pour faire les planches des chapitres de ses séries et qu'elle n'utilise pas la tablette graphique.

Et Shiori Furukawa est proche de plusieurs mangakas comme Aya Nakahara, Aiji Yamakawa, Noriko Ôtani, Ao Mimori, Tite Kubo, ou encore Miwa Hagashimori, une mannequin devenue femme d'affaires.

Œuvres

Mangas
Les mangas scénarisés et illustrés par Shiori Furukawa :
2001 : , recueil de nouvelles
2004 : , oneshot
2004 : , avec dans le tome 2 l'histoire Love... & Peace
2016 :
2005 : , recueil de nouvelles avec Tsuki wo Dakishimeru prépublié en 2003, Kimi no Tonari (2002), Girl (2002), Hoshiful Yoru (2003)
2006 : , recueil de nouvelles avec Hajimari no Kotoba (2001), Ashita no Tame ni de Kiru Koto (2001), Tomodachi Gokko (2000), Namida to Sunao (2000), Honey (2000), Koi (1999, sa première histoire)
2009 : , recueil de nouvelles avec Grape Pine (2009-2010), Peach ! (2003), Ituno Hika.. Mata. (2002)
2011 :
2012 : , chapitre oneshot dans le magazine Bianca
2012 :
2013 : , chapitre oneshot dans le magazine Weekly Young Jump
2014 : , chapitre oneshot dans le magazine Weekly Young Jump
2014 :
2015 : , chapitre oneshot dans le magazine Miracle Jump
2019 : , adaptation du roman Sayonara Made no 30-pun de Satomi Ôshima, seulement prépubliée sur le site Yomitai
2019 : , adaptation du roman Koi to Yūjō no Aida de, de Yuka Yasumoto (point de vue de Ren) et Risa Yamamoto  (point de vue de Rina)

Fanbook/Artbook
2007 : Five - High Risk, No Return

Adaptations

Dramas
2017 : Five
2022 : Koi to Yūjō no Aida de

Film
2020 : Sayonara Made no 30-pun

CD-Drama
2005, 2006, 2007 : Five

Light Novel
2008 : , avec Akemi Shino à l'écriture

Récompense
1999 : Lauréate du 372ème Prix Manga School (Koi)

Références

Liens Externes

 FURUKAWA Shiori sur Manga News
 Shiori FURUKAWA sur Anime News Network
 Shiori Furukawa sur Imdb

Naissance en janvier 1983
Naissance à Saitama
Mangaka
Dessinatrice japonaise

Shiori Furukawa


An Eleocharis svensoniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maria del Socorro González Elizondo. An Eleocharis svensoniana in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis svensoniana


Hummerboderne (tysk Hummerbuden) på friserøen Helgoland i Slesvig-Holsten (Sydslesvig) det nordlige Tyskland, blev oprindelig bygget som skure og værksteder for øens fiskere. Mod slutningen af 1900-tallet blev boderne på øens Underland dog i stigende grad anvendt som salgssteder, gallerier og cafer for turisterne. De mange farvede boder blev efterhånden en af øens seværdigheder. De er typisk bygget som farvet to-etagers træbygning med flad gavl og hvide vindueskarme.

Boderne er fredet.

Eksterne henvisninger

Helgoland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Tyskland

Hummerboder


الارتجال هو إنجاز عفوي مباشر لفكرة فنية من غير تصميم أو تدوين سابقين. يؤديه الشاعر مبارزاً ومنافسا، والمغني غناء والموسيقي في أثناء العزف على آلته الموسيقية، وهو كذلك أداء تمثيلي مرتجل يكون جزء من تدريب الممثل أو مرحلة أولية في تكوين دور معين أو جزء من عرض مسرحي وقد اعتمد المسرح دائما ومنذ زمن بعيد على قدرة الممثل على الارتجال في مواقف معينة كما يحـدث في المشاهد الكوميدية بالمسرحيات الدينية ومسرحيات الفارس المستوحاة من التراث الشعبي وكذلك عروض الميلودراما والبانتومايم وفي ملاهي الميوزك هول. من معاني الارتجال ما يشرحه لسان العرب هو أنه «ابتداء الخطبة أو الشعر من غير تهيئة».

يختلف مفهوم الارتجال في كل حضارة عما سواها، ففي البلدان العربية نجده في الموال والتقاسيم الحرة وفي السودان نجده في الدوبيت، أما في الحضارة الغربية نجده في الموسيقى الكلاسيكية وخاصة في فقرة اداء حر وهي فقرة كان يرتجلها المغنون في الاوبرا لإظهار مهاراتهم الصوتية والادائية ثم أصبحت فيما بعد مقطع تتضمنه إحدى حركات الحوار في قالب كونشرتو وهذا الجزء يرتجله العازف ليبرز مهارته العزفية في الأداء.

مفهوم الارتجال في الأدب
المقصود بالارتجال في المعاجم والقواميس الأدبية والمسرحية بأنه: "تقنية تتعلق باللعب الدرامي، حيث يؤدي الممثل أشياء مرتجلة، أي لم تكن مهيأة بشكل مسبق، وتبتكر داخل الفعل المسرحي. وهناك عدة درجات في الارتجال: ابتكار نص انطلاقا من شبكة معروفة بدقة (كما هو الشأن بالنسبة للكوميديا دي لارتي)، واللعب الدرامي انطلاقا من موضوعة أو أمر، وابتكار حركي ولفظي دون الاستناد إلى نموذج، ومخالفة كل التقاليد أو القواعد (غروتوفسكي، المسرح الحي)، والتحطيم اللفظي والبحث عن لغة جسدية جديدة (أرطو).

يمكن الحديث عن أنواع عدة من الارتجال، فهناك من حيث التأليف الفوري: ارتجالات بسيطة، وارتجالات مركبة. وهناك من حيث العدد: ارتجالات فردية، وارتجالات ثنائية، وارتجالات جماعية. وهناك من حيث المكونات المسرحية: ارتجالات ميمية، وارتجالات حوارية، وارتجالات منولوجية، وارتجالات كوريغرافية، وارتجالات غنائية. وهناك من حيث المستويات الدرامية: ارتجال التأليف، وارتجال التشخيص، وارتجال الإخراج، وارتجال السينوغرافيا. كما يمكن الحديث كذلك عن الارتجال الجزئي والارتجال الكلي.

تاريخ
قد اعتمدت الموسيقى العربية منذ القديم على الارتجال في الأداء، إذ إن الارتجال، عموما، هو من أصول الموسيقى الشعبية. وكان أكثر المغنين العرب يرتجلون الشعر مع ه في أثناء الغناء. وبقيت هذه الظاهرة واضحة في كثير من أنواع الغناء الشعبي، ويكون الارتجال فيه إما كلاما أو لحنا أو كليهما معا. ولعل ترتيل القرآن الكريم والأذان[ر. الإنشاد الديني] ما هما إلا نوع من الارتجال النغمي، وهما أقرب إلى الإلقاء الملحون غير المدون بعلامات موسيقية محددة وإنما مرسوم بمقام موسيقي معين.

اعتمدت فرق (الكوميديادي لارتا) التي ظهرت في إيطاليا خلال عصر النهضة على تقنية الارتجال قاعدة أساسية لاعمالها المسرحية حيث كان اعضاؤها ينفقون على سيناريو أو خط فعل درامي رئيس يبنون عليه احداث العرض المسرحي الذي يقدمونه للجمهور وعلى الخشبة. يرتجلون الحوار والحركات والتعبيرات المسرحية المختلفة.وكانت حجتهم في ذلك الاستخدام هي ان النصوص المكتوبة سلفا من قبل كتاب النصوص المسرحية المعروفين لا تلبي حاجات المجتمع وتطلعات الجمهور لانها تتحدث عن قضايا لا صلة لها بالواقع ولا علاقة لها بالحاضر وهي مكتوبة بأسلوب ادبي يصعب على المتفرج المسرحي الاعتيادي تقبله لذلك لجأت تلك الفرق إلى استخدام أسلوب الكلام الاعتيادي وبلهجات مختلفة تناسب شخوص المسرحيات المنحدرين من أقاليم مختلفة وتعالج امورا معاشة من الحياة اليومية للناس.

يعد ستانسلافسكي أول مخرج أعاد إحياء تقنية الارتجال إلى الخشبة المسرحية، بعد أن استخدمتها الكوميديا دي لارتي الإيطالية في القرن السادس عشر الميلادي. ومن أشكال الارتجال عند ستاسلافسكي: "العيش في الظروف القائمة فعلا. فمثلا عندما كان ستانسلافسكي يعمل في إخراج مسرحية (الأعماق السفلى) أخذ ممثليه إلى الحي الذي يتردد عليه الأفاقون والمنبوذون، وعمال التراحيل بموسكو حتى يستطيعوا أن يتشربوا من خلال ممارستهم تجربة العيش في الوحل والقذارة.

الارتجال الموسيقي
هناك نوع آخر من الارتجال الغنائي العربي وهو «المواليا» أو «الموال»، وهو عبارة عن أشطر أربعة، في الأصل، من شعر خفيف تنظم على بحر البسيط غالبا، ويكون لحنها مرتجلا مع التقيد بالمقامات الموسيقية، من دون الإيقاع. وكان أول ظهور هذا النوع من الغناء في بغداد أيام العباسيين، ويعزو البعض ظهوره إلى أقدم من ذلك. ويقال إن أول من أنشده جارية جعفر البرمكي التي ندبته بالمواليا، ومن ثم انتقل هذا الغناء إلى سائر الجزيرة العربية ومصر والمغرب العربي.

الارتجال المسرحي
بدأ المسرح الإنساني بالارتجال الفطري الطبيعي الذي كان يتسم بالعفوية والتلقائية والاحتفالية الشعبية ضمن مرحلة الظواهر الفردية، لينتقل بعد ذلك إلى مرحلة الحفظ والتنظيم مع مرحلة مأسسة المسرح، وإخضاعه لسلطة التأليف والتشخيص والإخراج والسينوغرافيا.
وعلى الرغم من كون المسرح اليوم يقوم على ضبط النص وحفظ الأدوار حفظا دقيقا، إلا أن للارتجال مكانة هامة ومعتبرة في المسرح المعاصر سواء في مسرح الكبار أم في مسرح الصغار؛ لما للارتجال من أهمية كبرى في تكوين الممثل وتدريبه وتأطيره، وإثارة المتلقي ذهنيا، واستفزازه وجدانيا، وإرباكه حركيا، وجذبه للمشاركة في بناء الفرجة الركحية بشكل تشاركي. الارتجال هو أول خطوة يلتجئ إليها الممثل لبناء شخصيته الفنية، وبناء ذاته فوق خشبة الركح. ويستلزم الارتجال أن يكون صاحبه ذا موهبة فنية عالية.

الارتجال المسرحي في العالم العربي
تم تأسيس أول فرقة للعمل الارتجالي المحترف في بيروت عام 2008 من قبل المخرج اللبناني لوسيان بورجيلي ومن ثم قدم بورجيلي العمل الارتجالي التفاعلي «متلنا متلك»،في بيروت وعمان، وكان هذا العرض بمثابة الشرارة الأولى للمسرح الارتجالي العربي. منذ ذلك الحين والمسرح الارتجالي العربي بدأ بالتحرك والتفاعل، ولو ببطء شديد مع وجود رقابة على النصوص المسرحية في معظم البلاد العربية.

ارتجال شعري
الارتجال موجود في الشعر أيضا، إذ أن الشعراء العرب يتبارون ويتنافسون في مجالسهم وذلك بانشاد ابيات شعرية فورية في المدح والرثاء والوصف وما زال هذا النوع من التنافس موجودا حتى اليوم.

انظر أيضا
ارتجال حر
 مسرح تجريبي
 مسرحية كوميدية
 ديكور مسرحي
 مسرح
 فن الأداء

مراجع

أساليب شعرية
أنواع الفن المسرحي
أنواع موسيقية
الارتجال
تقنيات سينمائية
تلفاز
رقص
كوميديا
مسرح

ارتجال


William Bradford Hall (born March 21, 1958) is an American actor, comedian and filmmaker. He is best known as a Weekend Update news anchor on Saturday Night Live and for creating the sitcoms The Single Guy and Watching Ellie.

Hall was a producer, writer, and director on the Golden Globe winning sitcom Brooklyn Bridge, for which he received a Primetime Emmy Award nomination. He has appeared in various motion pictures, most notably the 1986 cult classic Troll and as Nancy Allen's boyfriend in 1990's Limit Up. In 2012, he directed Picture Paris, which appeared at the Tribeca Film Festival. He also has guest-starred on series such as Parks and Recreation, Brooklyn Nine-Nine, and Curb Your Enthusiasm.

Personal life
Hall was born in Santa Barbara, California. He was an avid surfer as a child, saying that he "learned how to surf as soon as I could walk."

Hall is married to actress Julia Louis-Dreyfus, whom he met while both were attending Northwestern University in Evanston, Illinois. They met in a comedy troupe that Hall started, called The Practical Theater. They both performed on Saturday Night Live from 1982 to 1984, appeared together in Troll (1986), and guest-starred together on two episodes of Curb Your Enthusiasm. They have two sons, Henry (b. 1992) and Charles (b. 1997).

Filmography

Recurring characters on SNL
Mike Phillips, friend of El Dorko (Gary Kroeger)
The Human Stapler, a superhero who uses his hands to bind his victims (a member of The Interesting Four)
Larry Rolans, the host of Larry's Corner

Celebrity impersonations
John DeLorean
John Hinckley
Noel Paul Stookey
Pete Best
William F. Buckley
John Lennon

References

External links

1958 births
Living people
20th-century American male actors
21st-century American male actors
Williston Northampton School alumni
American bloggers
American male bloggers
American male screenwriters
American male television actors
American sketch comedians
Television producers from California
Male actors from Santa Barbara, California
Northwestern University School of Communication alumni
Writers from Santa Barbara, California
Comedians from California
Louis-Dreyfus family
Screenwriters from California

Brad Hall


Daan Hoeks, né le , est un coureur cycliste néerlandais.

Biographie
Chez les juniors (moins de 19 ans), Daan Hoeks termine troisième de Menen-Kemmel-Menen en 2018. Il fait ensuite ses débuts dans la catégorie espoirs (moins de 23 ans) en 2019. Une lourde chute gâche cependant sa saison.

En 2021, il se classe deuxième de la Carpathian Couriers Race, tout en ayant remporté une étape. Il se distingue également sur le Tour des Deux-Sèvres en remportant une étape. La même année, il finit quatrième du Trophée Matteotti amateurs et huitième du championnat des Pays-Bas espoirs

En 2022, il décide de rejoindre l'équipe continentale italienne MG.Kvis-Colors for Peace-VPM, tout en poursuivant ses études à l'université de Bologne. Il redescend finalement chez les amateurs dès 2023 au sein du club Maltinti-Banca di Cambiano.

Palmarès et résultats

Palmarès par année
 2018
  de Menen-Kemmel-Menen
 2021
  du Tour des Deux-Sèvres
  de la Carpathian Couriers Race
  de la Carpathian Couriers Race
 2023
 Mémorial Silvano Torresi
  du Giro delle Due Province
  du Gran Premio Comune di Cerreto Guidi

Classements mondiaux

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste néerlandais
Naissance en avril 2000
Étudiant de l'université de Bologne

Daan Hoeks


Los códigos de idioma IETF son etiquetas de idioma abreviadas, por ejemplo: "en" denota al inglés, "pt-BR" al portugués de Brasil, o "nan-Hant-TW" al chino Min Nan que se habla en Taiwán utilizando signos Han tradicionales. Los mismos son definidos por el estándar BCP 47, que actualmente se compone de la normativa RFC 5646 (que a su vez hace referencia a la RFC 5645) y la RFC 4647, junto con el contenido normativo de la IANA Language Subtag Registry.
 Componentes de los códigos de idioma han sido tomados de las normas ISO 639, ISO 15924, ISO 3166-1 y UN M.49. El código recibe esta denominación debido a que su estandarización ha sido llevada a cabo por el Grupo de Trabajo de Ingeniería de Internet (en inglés: "Internet Engineering Task Force").

Estos códigos de idioma son utilizados en una serie de estándares de informática modernos, incluidos aquellos de los protocolos de Internet de la IETF tales como el HTTP, aquellos del W3 Consortium tales como el HTML, XML y el PNG, y aquellos de otras organizaciones de estandarización privadas tales como la SGML o Unicode (en algunos de sus estándares anexos), o de organizaciones de estandarización nacionales tales como ANSI o ECMA (por ejemplo en algunos de sus estándares relacionados con idiomas informáticos, o referencias y documentos bibliográficos de clasificación utilizados en bibliotecas institucionales).

Véase también
 Código de idioma
 IETF

Referencias

Enlaces externos
 Códigos de idioma BCP 47 – especificación actual (contiene dos RFCs, RFC 5646 y RFC 4647 publicadas en forma separada en distintas fechas, pero concatenadas en un mismo documento).
 También referencia al RFC 5645, que complementa el RFC 4645 previo, como también otras formas de registros individuales publicadas en forma separada para cada idioma agregado o modificado en el registro entre revisiones de la BCP 47.
 Language Subtag Registry – mantenido por la IANA.
 Códigos de idioma en HTML y XML – del W3C.
 Language Tags.
  – una herramienta no oficial para usuarios que permite encontrar subcódigos y consultar entradas en el registro.

IETF
Normas ISO
Internacionalización y localización

Código de idioma IETF


Lee-Anne Liebenberg (* 9. Dezember 1982 in Südafrika) ist eine Stuntfrau, Kampfkünstlerin und Schauspielerin.

Karriere
Lee-Anne Liebenberg hatte Rollen in Fernsehserien wie zum Beispiel Gerichtsmediziner Dr. Leo Dalton oder Charlie Jade. 2004 spielte sie im US-Actionfilm Wake of Death neben Jean-Claude Van Damme. 2008 spielte sie im britischen Science-Fiction-Actionthriller Doomsday – Tag der Rache neben Rhona Mitra und Malcolm McDowell die Rolle der Viper.

Filmografie (Auswahl)

Als Stuntfrau
 1993: Yankee Zulu
 1994: Cyborg Cop II
 1994: Shadowchaser II
 1994: Never Say Die
 1995: Astrocop
 1996: Warhead
 1996: Orion's Key
 1998: The Sweeper – Land Mines (Sweepers)
 2001: Askari
 2002: Air Panic (Panic)
 2003: Consequence
 2005: Slipstream – Im Schatten der Zeit (Slipstream)
 2005: Supernova – Wenn die Sonne explodiert (Supernova, Fernsehfilm)
 2006: The Breed – Räudige Meute (The Breed)
 2008: Gerichtsmediziner Dr. Leo Dalton (Silent Witness, Fernsehserie, 2 Episoden)
 2009: District 9
 2015: Chappie
 2015: Avengers – Age of Ultron
 2016: Resident Evil – The Final Chapter
 2017: Maschinenland – Mankind Down (Revolt)

Als Schauspielerin
 1994: Fleshtone
 1996: Warhead
 1999: Shark Attack (Fernsehfilm)
 2004: Wake of Death
 2005: Charlie Jade (Fernsehserie, 1 Episode)
 2008: Doomsday – Tag der Rache (Doomsday)
 2010: Death Race 2
 2014: Impunity
 2017: Blood Drive (Fernsehserie, 1 Episode)
 2020: Rogue

Weblinks

 Offizielle Website von Lee-Anne Liebenberg

Stuntman
Filmschauspieler
Model
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Lee-Anne Liebenberg


{{Ficha de álbum
|nombre = Best of Player
|tipo = Álbum recopilatorio
|grupo = Player
|lanzamiento = Septiembre de 1990
|grabación = 1977 - 1978
|género = Pop rockSoft rockAdult oriented rockArt rockArena rock
|duración = 71:35
|discográfica = Mercury Records
|productor = Dennis LambertBrian Potter
|calificación =
|anterior = Spies Of Life(1982)
|actual = Best of Player(1990)
|posterior = Electric Shadows(1995)
}}Best of Player'' es la primera caja recopilatoria de la banda de rock Player, publicada en 1990. Contiene todas las canciones grabadas durante el período 1977–1978 e incluye el éxito número uno Baby Come Back.

Lista de canciones
 Baby Come Back – 4:16
 Givin' It All – 4:20
 I Just Wanna Be With You – 4:24
 Let Me Down Easy – 4:32
 I've Been Thinking – 4:06
 Tryin' To Write A Hit Song – 4:38
 This Time I'm In It For Love – 4:25
 It's for You – 4:37
 Bad News Travels Fast – 4:28
 Who Do You Think You Are – 4:19
 Upside Down – 4:10
 Prisoner Of Your Love – 6:27
 Wait Until Tomorrow – 4:04
 Every Which Way –3:43
 Silver Lining – 5:01

Personal
 Peter Beckett
 Ronn Moss (retirado en 1981)
 J.C. Crowley (retirado en 1978)
 John Friesen
 Miles Joseph (1978 hasta 1982)

Enlaces externos
 Discografía de Player

Álbumes recopilatorios de 1990
Álbumes de Mercury Records
Álbumes de Player
Álbumes en inglés
Álbumes de pop-rock

Best of Player