Loui Anne Batley es una actriz y modelo inglesa, conocida por haber interpretado a Sarah Barnes en la serie Hollyoaks.

Biografía
Su hermano, Tobias Batley, es un bailarín de ballet profesional.

Salió con el actor Simon Lawson, quien interpretó a Simon Crosby en Hollyoaks.

Carrera
Ha aparecido en series como Nighty Night y en Jake's Progress.

El 10 de octubre de 2005, se unió al elenco de la serie Hollyoaks, donde interpretó a Sarah Barnes hasta el 23 de octubre de 2009. Entre 2008 y 2009, interpretó de nuevo a Sarah en el spinoff de la serie, Hollyoaks: Later. En 2007 se unió al elenco de la segunda temporada del programa Just the Two of Us; su pareja fue el cantante profesional Russell Watson; sin embargo, Loui tuvo que abandonar el programe después de que Russell se fuera por problemas de salud y no fuera remplazado.

En 2012 interpretó a Amy en el thriller Tower Block''.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy :: Celebrity News :: Loui Batley
 MailOnline | Loui Batley | News
 Loui Batley on TV.com

Actores de televisión
Actores de televisión de Inglaterra

Loui Batley


آي.سكيو (بالإنجليزية: ICQ) هو برنامج حاسوبي للتراسل الفوري المجاني، أنتجته الشركة الإسرائيلية ميرابيليس (Mirabilis)، حاليًا البرنامج ملك للشركة الأمريكية Time Warner's AOL. صدرت النسخة الأولى من البرنامج في تشرين الثاني/نوفمبر 1996. في شهر أبريل 2010 انتقلت ملكية الشركة لشركة روسية.

برامج منافسة
 شات أون

مراجع

وصلات خارجية

اختراعات إسرائيلية
إيه أو إل
برمجيات 1996
برمجيات آي أو إس
برمجيات أندرويد
برمجيات احتكارية سابقة
برمجيات بلاك بيري
برمجيات سيمبيان
تأسيسات سنة 1996 في إسرائيل
تراسل فوري
عمليات الدمج والاستحواذ 2010
عمليات الدمج والاستحواذ في شركات إسرائيلية

آي سي كيو


An Hemerocallis middendorffii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Rudolf von Trautvetter ngan Carl Anton von Meyer. An Hemerocallis middendorffii in nahilalakip ha genus nga Hemerocallis, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. m. exaltata
 H. m. longibracteata
 H. m. middendorffii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hemerocallis

Hemerocallis middendorffii


Charles P. "Chick" Halbert  (Albany, Texas, 27 de febrero de 1919 — Coupeville, Washington, 4 de marzo de 2013) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cinco temporadas entre la BAA y la NBA. Con 2,06 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante su carrera universitaria con los Buffaloes de la Universidad West Texas A&M, siendo uno de los seis únicos jugadores de dicha universidad en acceder a la BAA o la NBA.

Profesional
Comenzó su andadura profesional en los Chicago Stags, donde en su única temporada completa fue el segundo mejor anotador de su equipo con 12,7 puntos por partido, sólo superado por Max Zaslofsky, y el décimo mejor de toda la liga, que le valió para ser incluido en el 2.º mejor quinteto de la BAA.

Poco después de comenzada la temporada 1947-48 fue traspasado a los Philadelphia Warriors, con los que volvería a disputar unas Finales, como ya lo hiciera el año anterior con los Stags, volviendo a perderlas, en esta ocasión ante los Baltimore Bullets. Esa temporada promedió 10,5 puntos por partido.

El año siguiente sería traspasado a los Boston Celtics, quienes mediada la temporada lo enviaron a los Providence Steamrollers a cambio de Mel Riebe y George Nostrand. Al término de la temporada, el equipo desapareció, siendo recuperado por los Celtics, quienes sin embargo lo traspasaron directamente a los Washington Capitols a cambio de Sonny Hertzberg. En su primera temporada en el equipo capitalino, jugando como suplente, promedió 4,8 puntos y 1,3 asistencias por partido.

Con la temporada 1950-51 ya comenzada, la franquicia quebró, produciéndose un draft de dispersión, siendo elegido por los Baltimore Bullets, donde jugaría sus últimos partidos como profesional.

Estadísticas en la BAA y la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Chuck Halbert en ultimatenba.com

Baloncestistas de Texas
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los West Texas A&M Buffaloes
Baloncestistas de los Chicago Stags
Baloncestistas de los Philadelphia Warriors
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Providence Steamrollers
Baloncestistas de los Washington Capitols
Baloncestistas de los Baltimore Bullets (original)

Chick Halbert


La Carbuncle Cup est un prix d'architecture décerné annuellement entre 2006 et 2018 par le magazine  au « bâtiment le plus laid du Royaume-Uni ».

Lauréats

 2006 : , par
 2007 : Opal Court, par Stephen George + Partners
 2008 : Radisson SAS Waterfront Hotel, par
 2011 : Immeuble de la BBC à MediaCityUK, par Chapman Taylor et Wilkinson Eyre
 2013 : 465 Caledonian Road, par Stephen George + Partners
 2018 : Redrock Stockport, par BDP

Notes et références

Prix d'architecture
Prix artistique au Royaume-Uni

Carbuncle Cup


Campionatul Mondial de Scrimă din 1948 s-a desfășurat la Haga în Țările de Jos. Doar proba de floretă feminină s-a tras, nefiind pe programul Jocurilor Olimpice din același an.

Rezultate

Feminin

Clasament pe medalii

1948
1948 în sport
Competiții de scrimă în Olanda
scrima

Campionatul Mondial de Scrimă din 1948


Badmintonligaen er Danmarks bedste badmintonrække for klubhold. Ligaen administreres af Badminton Danmark.

Hold
I sæsonen 2016/17 deltog følgende ti hold.

 Greve Strands Badmintonklub
 Højbjerg Badmintonklub
 Ikast FS Badminton
 Odense Badmintonklub
 Skovshoved Badminton
 Solrød Strand Badmintonklub
 Team Skælskør-Slagelse
 Vendsyssel Elite Badminton
 Værløse Badminton
 Aarhus Badmintonklub

Eksterne henvisninger
 Badmintonligaens officielle websted

Badminton i Danmark
Badmintonturneringer

Badmintonligaen


Omfartsvejen er en to sporet omfartsvej der går vest om Rudkøbing, og er en del af sekundærrute 305 der går fra Lohals til Bagenkop.
Den er med til at lede trafikken uden om Rudkøbing Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik

Vejen forbinder Brovej i nord med Søndre Landevej i syd, og har forbindelse til Brovej, Nørrebro, Schnohrs vej, Spodsbjergvej, Skrøbelev Kirkevej og Vindetorpvej.

Kilder

Rudkøbing
Omfartsveje i Danmark

Omfartsvejen (Rudkøbing)


The national emblem of Guinea-Bissau was adopted shortly after independence from Portugal in 1973.

Design
Featured prominently is a black star, that is part of traditional Pan-African symbolism, and is often referred to as the Black star of Africa.  A seashell at the bottom unites two symmetrical olive branches.  The sea shell is symbolism for the location of the country on the West coast of Africa.

The red banner contains the national motto of Guinea-Bissau: that translates to English as "Unity, Struggle, Progress".

Historical coat of arms
In 1935, the Portuguese colonies were officially assigned coats of arms that followed a standard design pattern.

References

Coats of arms with olive branches
Coats of arms with seashells
Coats of arms with stars
National emblems
Emblem

Emblem of Guinea-Bissau


La savane soudanienne orientale est une écorégion terrestre définie par le WWF, appartenant au biome des prairies, savanes et terres arbustives tropicales et subtropicales de l'écozone afrotropicale en Afrique centrale et orientale. Elle couvre une partie du Nigeria, du Cameroun, du Tchad, de la République centrafricaine, du Soudan, du Soudan du Sud, de l'Ouganda, de la République démocratique du Congo, de l'Éthiopie et de l'Érythrée.

Répartition
Cette écorégion est comprise entre la savane sahélienne à Acacia au nord et la mosaïque de forêt-savane au sud. Elle est partagée en deux blocs séparés par les marais du Sudd, l'un allant des confins du Nigéria et du Cameroun jusqu'à l'ouest du Soudan et comprenant le sud du Tchad et les régions du nord de la République centrafricaine, l'autre formant une longue bande aux confins de l'Érythrée, des terres basses de l'ouest de l'Éthiopie, de l'est du Soudan, du Soudan du Sud et du nord de l'Ouganda, atteignant la République démocratique du Congo près du lac Albert. Le relief est plat, d'altitude entre 200 et  m.

Climat

Les précipitations varient de  dans le nord à  mm dans le sud avec de fortes variations saisonnières. La saison des pluies est concentrée entre avril et octobre ; elle s'accompagne d'inondations, particulièrement au Tchad et en Centrafrique, qui rendent certaines régions inaccessibles. La température moyenne annuelle varie peu (28°1 C à N'Djamena) mais connaît des variations saisonnières sensibles (minimum absolu 8°2, maximum absolu 47° à N'Djamena).

Flore

La végétation croît pendant la saison humide ; pendant la saison sèche, la plupart des arbres perdent leurs feuilles et les feux de brousse sont habituels.

L'écorégion compte  espèces de plantes vasculaires, pour la plupart communes à l'ensemble de l'aire soudanienne, avec environ un tiers de plantes endémiques. Dans la partie ouest de l'écorégion, on relève différents arbres endémiques : Anogeissus leiocarpus (bouleau d'Afrique), Kigelia aethiopica (« arbre à saucisses »), Vachellia seyal, plusieurs espèces de Combretum et Terminalia ; dans la partie est, Boswellia Papyfera, Lannea schimperi et Stereospermum kunthianum. Le bambou Oxytenanthera abyssinica est abondant dans les vallées fluviales de l'ouest de l'Éthiopie. Les hautes herbes d'Hyparrhenia, Cymbopogon, Echinochloa, Sorghum et Pennisetum dominent le paysage.

Le couvert boisé varie fortement en fonction des conditions locales. Dans le parc de Zakouma (Tchad), on rencontre 39 espèces du genre Combretum : sur les sols argileux, Combretum aculeatum est dominant, souvent associé au dattier Balanites aegyptiaca, tandis que Combretum glutinosum, Piliostigma reticulatum (une fabacée) et Stereospermum kunthianum sont caractéristiques des sols mieux équilibrés et mieux drainés ; Mitragyna inermis se rencontre dans les cuvettes humides. Terminalia avicennioides est caractéristique des sols d'épandage sableux, souvent associé à Guiera senegalensis sur des sols épuisés par un ancien usage agricole. Certains arbustes, Feretia apodanthera, Boscia senegalensis ou Cadaba farinosa, poussent de préférence à l'ombre des grands arbres ou sur les termitières.

Deux arbres de la zone soudanienne orientale, Acacia senegal et Vachellia seyal, poussent spontanément, l'un sur les sols rocheux ou sableux, l'autre sur les sols argileux et lourds ; les habitants en tirent du bois de feu et d'ouvrage, du fourrage et surtout de la gomme arabique, exportée vers l'Europe, l'Asie et les États-Unis où elle est employée pour divers usages. La gomme « dure », cueillie sur Acacia senegal, est la plus appréciée ; elle vient principalement du Soudan et surtout du Kordofan. La gomme « friable » de Vachellia seyal est surtout cueillie au Tchad. Le rendement de cette cueillette connaît de fortes variations dues à la sécheresse, aux nuages de criquets et aux conflits qui ravagent certains territoires.

La végétation est menacée par le surpâturage, la culture sur brûlis, les feux de brousse incontrôlés, la surexploitation du bois à brûler et du charbon de bois.

Faune

La faune de la savane soudanienne orientale est très similaire à celle de la savane soudanienne occidentale avec un très faible taux d'endémisme. Elle ne compte qu'une seule espèce endémique de mammifère, la souris naine de la Gounda (), et deux de reptiles, le serpent de Moila et le scinque de Wilson ou scinque à yeux de serpent (). Cinq oiseaux sont considérés comme endémiques dont l'amarante de Reichenow et le tisserin de Fox.

Plusieurs espèces menacées vivent dans cette région : l'éléphant dont des troupeaux subsistent en Centrafrique et au Tchad, le lycaon, le guépard, le lion. L'éland géant reste relativement abondant dans l'ouest de la Centrafrique mais a été pratiquement exterminé par les braconniers au Soudan. Le braconnage est particulièrement répandu dans les pays politiquement instables comme le Soudan du Sud. Les guerres civiles centrafricaines ont entraîné une explosion du braconnage : la population recensée d'éléphants en Centrafrique est descendue de  en 1977 à 68 en 2010 ; la girafe du Kordofan est aussi menacée ; des bandes bien armées traquent les animaux pour vendre leur viande au Tchad ou à Bangui, la capitale. En Centrafrique, le lycaon a aussi été victime de la rage transmise par les chiens domestiques. Le parc du Dinder au Soudan, parsemé de lacs, est une étape importante pour les oiseaux migrateurs mais il est menacé par les demandes des villageois proches qui voudraient en transformer une partie en terres cultivables.

Aires protégées
Plusieurs aires protégées ont été établies qui couvrent 24,26% de la superficie de cette écorégion :
 Parc national de Bouba Ndjida au Cameroun ;
 Parc national du Manovo-Gounda St Floris et parc national de Bamingui-Bangoran en République centrafricaine ;
 Parc national de Zakouma au Tchad ;
 Parc national du Dinder au Soudan ;
 Parc national de Boma et parc national de Radom au Soudan du Sud ;
 Parc national de Gambela en Éthiopie ;
 Sanctuaire du mont Kei en Ouganda.

Références
 dans sa version du .

Voir aussi

Bibliographie
 Emma Martin et Neil Burgess, East Sudanian savanna, One Earth
 DOPA Explorer, East Sudanian savanna, Digital Observatory for Protected Areas (DOPA), consulté le 22 mai 2022
 Pierre Poilecot, Philippe Daget et Étienne Bemadgim Ngakoutou, Sur la structure spatiale d'une savane à Combretaceae dans le sud—est du Tchad, Acta Botanica Gallica, 2013
 La filière gomme arabique au Tchad , Rapport de mission SOS Sahel / RONGEAD, Nitidae, mai 2014

Liens externes

Articles connexes
 Savane soudanienne occidentale
 Savane sahélienne à Acacia
 Mosaïque de forêt-savane du Congo du Nord
 Forêts d'altitude d'Éthiopie

Écorégion au Cameroun
Écorégion au Nigeria
Écorégion en Centrafrique
Écorégion au Tchad
Écorégion au Soudan
Écorégion au Soudan du Sud
Écorégion en Érythrée
Écorégion en Éthiopie
Écorégion en république démocratique du Congo
Écorégion en Ouganda

Savane soudanienne orientale


Francisco Galán Blanco (Soledad, 4 de octubre de 1906-Barranquilla, 21 de julio de 1988), más conocido como Pacho Galán, fue un cantante, músico, arreglista, compositor y director de orquesta colombiano, La importancia de su obra musical radica en haber sido el creador del merecumbé.

Proveniente de una familia de músicos, inició sus estudios musicales muy joven. Ya a los 14 años tocaba el violín y clarinete y realizó su primera composición. La trayectoria musical de Pacho Galán, que se inicia en la década del veinte, cuando apenas tiene quince años de edad, y se prolonga hasta el año 1976, cuando se retira luego de ganar un trofeo a la mejor agrupación folclórica, en un festival de salsa en el Poliedro de Caracas, ilustra en gran medida el desarrollo de la música del Caribe colombiano, su época de oro, los comienzos de la orquestación de los géneros tradicionales de nuestro trópico, la evolución de las agrupaciones, los cambios de estilo, como la aparición de una pléyade de compositores que hicieron palpable el espíritu de un pueblo rico en expresión, sentido lúdico, alegría picaresca y sabiduría elemental.

A principios de los años 1930, la familia Galán se muda a Barranquilla y allí Pacho ingresa a la Banda Departamental. En 1940, al crearse la orquesta Atlántico Jazz Band, pasó a formar parte de ella como arreglista y compositor de la mayoría de las piezas de la orquesta. Por esas mismas fechas creó inicialmente la orquesta "Orquesta Pacho Galán.
Posteriormente formó parte de la recién creada Filarmónica de Barranquilla y luego de un corto tiempo pasó a la orquesta "Emisora Atlántico" que dirigía Guido Perla. En 1954 funda su propia orquesta y compone el merecumbé "Cosita linda", por el que posteriormente fue conocido como "El rey del merecumbé". En 1955 "Cosita Linda" es grabada en más de 400 versiones por diferentes artistas y músicos en el mundo.

Congos de Oro

Otorgado en el Festival de Orquestas del Carnaval de Barranquilla:

Referencias

Enlaces externos
  Biografía de Pacho Galán
  Pacho Galán en Musicalafrolatino.com

Nacidos en Soledad (Atlántico)
Fallecidos en Barranquilla
Músicos de Colombia
Compositores de música tradicional de Colombia
Cantantes de cumbia de Colombia
Cantantes de folclore de Colombia

Pacho Galán


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 13 Ağustos - Maksimos, Hristiyan keşiş, teolog ve bilgin (d. 580)

662


Amerika Birleşik Devletleri Telif Hakkı Kanunu (İngilizce: United States Copyright Law), Amerika'daki herhangi bir bilgi veya düşünce ürününün kullanılması ve yayılması ile ilgili hakların, yasalarla belirli kişilere verilmesini öngören kanundur. Bu kanun Amerika'daki federal yasanın bir parçası olup Amerika Birleşik Devletleri Anayasası tarafından onaylanmıştır.

Dış bağlantılar
 Amerika telif kurumu
 Amerika'daki telif kanununun zamansal gelişimi


An Cynorkis schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Cynorkis schlechteri in nahilalakip ha genus nga Cynorkis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cynorkis

Cynorkis schlechteri


الإمبراطور كوريه  هو سابع أباطرة اليابان في قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه.

اقرأ أيضا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مراجع

أباطرة اليابان الأسطوريون
حكام القرن 3 ق م
مواليد 341 ق م
ملكيون يابانيون في القرن 3 ق م

الإمبراطور كوريه


Tyler Reddick, est un pilote automobile américain de NASCAR né le  à Corning en Californie.

Carrière

Depuis la saison 2020, il participe au programme complet du championnat de la NASCAR Cup Series au volant de la voiture  de marque Chevrolet Camaro ZL1 au sein de l'écurie Richard Childress Racing. Il remporte sa première victoire en Cup Series le  sur le circuit routier de Road America lors du Kwik Trip 250 de 2022.

En 2023, il rejoint l'écurie  pour y piloter la Toyota .

En NASCAR Xfinity Series, il remporte le titre en 2018 au volant de la Chevrolet  de l'écurie  et en 2019 au volant de la Chevrolet  de la .

Reddick a remporté l' en devançant Elliott Sadler lors du  couru en Xfinity.

Palmarès

NASCAR Cup Series

Au , il a participé à 124 courses en 5 saisons (2019-2023).
 Voiture en 2022 :
 Écurie :
 Résultat saison 2022 :
 Meilleur classement en fin de saison :  en 2021
  course : Daytona 500 de 2019 (Daytona)
 Dernière course : (saison 2023 en cours)
 Première victoire : Kwik Trip 250 de 2022 (Road America)
 Dernière victoire : EchoPark Texas Grand Prix de 2023 (Circuit des Amériques)
 Victoire(s) : 4
 Top5 : 21
 Top10 : 48
 Pole position : 4

NASCAR Xfinity Series

Au , il a participé à 98 courses sur six saisons (2017-2019, 2021-2023) :
 Saison 2023 : Voitures Toyota  de l'écurie Sam Hunt Racing
 Résultat dernière saison :  en 2022
 Meilleur classement :  en 2018 et 2019
  course : PowerShares QQQ 300 de 2017 (à Daytona)
 Dernière course : Alsco Uniforms 250 de 2022 (à Atlanta)
  victoire : VisitMyrtleBeach.com 300 de 2017 (à Kentucky)
 Dernière victoire : SRS Distribution 250 de 2022 (à Fort Worth)
 Victoire(s) : 10
 Top5 : 38
 Top10 : 58
 Pole position : 7

NASCAR Truck Series

Au , il a participé à 63 courses sur quatre saisons (2013-2016)  :
 Dernière saison : Voiture Ford  de la Brad Keselowski Racing en 2016
 Résultat dernière saison :  en 2016
 Meilleur classement en fin de saison :  en 2015
  course : North Carolina Education Lottery 200 de 2013 (à Rockingham)
 Dernière course : Ford EcoBoost 200 de 2016 (à Homestead)
  victoire : NextEra Energy Resources 250 de 2015 (à Daytona)
 Dernière victoire : DC Solar 350 de 2016(à Las Vegas)
 Victoire(s) : 3
 Top5 : 25
 Top10 : 40
 Pole position : 3

ARCA MENARDS Series

Au , il a participé à quatre courses sur trois saisons (2012-2014).
 Dernière saison : Voiture Dodge  de la Cunningham Motorsports en 2014
 Résultat dernière saison :  en 2014
 Meilleur classement en fin de saison :  en 2012
 Victoire(s) : 0
 Top5 : 1
 Top10 : 2
 Pole position : 0

Titre

 Champion NASCAR Xfinity Series en 2018 et 2019.

Récompenses

 2016 : NASCAR Camping World Truck Series
 Pilote le plus populaire ().

 2018 : NASCAR Xfinity Series
 Meilleur pilote débutant (rookie) de l'année.

Référence

Lien externe

Pilote de NASCAR
Pilote automobile américain
Naissance en novembre 1996

Tyler Reddick


Hisar (Hisâr), Klasik Türk müziğinde bir birleşik makam veya re diyez notası.

Ayrıca bakınız
 hisarbuselik

Dış bağlantılar
 Hisâr (notalar)

Klasik Türk müziği makamları

Hisar (makam)


Sunum Katmanı veya 6. katmanın' (İngilizce: Presentation Layer) en önemli görevi yollanan verinin karşı bilgisayar tarafından anlaşılabilir halde olmasını sağlamaktır. Böylece farklı programların birbirlerinin verisini kullanabilmesi mümkün olur.

DOS ve Windows 9x metin tipli veriyi 8 bit ASCII olarak kaydederken (örneğin A harfini 01000001 olarak), XP tabanlı işletim sistemleri 16 bit Unicode'u kullanır (A harfi için 00000000 01000001). Ancak kullanıcı tabii ki sadece A harfiyle ilgilenir. Sunum katmanı bu gibi farklılıkları ortadan kaldırır.

Sunum katmanı günümüzde çoğunlukla ağ ile ilgili değil, programlarla ilgili hale gelmiştir. Örneğin eğer iki tarafta da GIF formatını açabilen bir resim gösterici kullanılıyorsa, bir makinanın diğeri üzerindeki bir GIF dosyayı açması esnasında sunum katmanına bir iş düşmez, daha doğrusu sunum katmanı olarak kastedilen şey, aynı dosyayı okuyabilen programları kullanmaktır.

Sunum Katmanın iletişim kuralları
 TDI
 ASCII
 EBCDIC
 MIDI
 MPEG

Sunum katmanı


Colistin eller polymyxin E er et antibiotikum, der produceres af visse stammer af Paenibacillus polymyxa var. colistinus. Colistin er en blanding af to cykliske polypeptider colistin A og B

Da colistin binder til de Gram-negative bakteriers lipopolysaccharid (LPS, også kaldet endotoxin), er det som antibiotikum effektivt mod de fleste Gram-negative baciller.

Colistin er en årtier gammel medicin, der faldt i unåde på grund af sin nefrotoksicitet. Det er fortsat et af de sidste forsvar over for multiresistente Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella pneumoniae og Acinetobacter. NDM-1 metallo-beta-lactamase multidrug-resistente enterobakterier har også vist en modtagelighed over for colistin.

Colistin blev tidligere givet som intramuskulær injektion mod Gram-negative infektioner, men benyttes nu mest som aerosol ved cystisk fibrose.

Colistinresistens er blevet identificeret både i Europa, USA og Kina i Escherichia coli stamme SHP45, hvor resistensen er båret af et plasmid med mcr-1-genet. MRSA-bakteriestammer kan udvikle en ikke-genetisk multiresistens ved behandling med colistin.

Se også

 Polymyxin

Eksterne links og henvisninger

 What will happen when antibiotics stop working? The Conversation 2016

Lægemidler
Biokemi

Colistin


Caden Clark né le  à Medina au Minnesota, est un joueur américain de soccer. Il joue au poste de milieu offensif au Vendsyssel FF, en prêt du RB Leipzig.

Biographie

En club
Né à Medina au Minnesota, Caden Clark commence le soccer au Thunder du Minnesota.

Le  il rejoint les Red Bulls de New York, où il est intégré dans un premier temps à l'équipe B. Il signe son premier contrat professionnel le  et le jour-même il fait sa première apparition en professionnel lors d'une rencontre de championnat face à Atlanta United. Titularisé ce jour-là, il se fait remarquer en maquant également son premier but d'une volée du droit, et permet ainsi à son équipe de remporter le match (1-0 score final). Le 15 octobre suivant, pour son deuxième match seulement, Clark marque à nouveau lors d'un match de championnat face au Toronto FC. Il permet ainsi à son équipe d'obtenir le point du match nul (1-1 score final). Avec cette réalisation il devient à 17 ans, 4 mois et 18 jours, le plus jeune joueur de MLS à marquer lors de ses deux premiers matches de championnat.

Le , Caden Clark s'engage en faveur du RB Leipzig pour un contrat courant jusqu'en . Il reste toutefois en prêt aux Red Bulls de New York jusqu'à la fin de l'année. Malgré son statut de joueur prometteur, il ne parvient pas à s'imposer durablement au cours des deux saisons et totalise même moins de 500 minutes en 2022.

Retourné au RB Leipzig en , il ne participe à aucune rencontre bien qu'il soit présent sur le banc des remplaçants à six reprises. À la recherche de temps de jeu pour poursuivre sa progression et relancer sa carrière, il est prêté au Vendsyssel FF, en deuxième division danoise, le .

Seulement une semaine après l'annonce de son prêt au Danemark, Caden Clark est transféré à Minnesota United où il signe un contrat de deux ans et fait ainsi son retour dans son État natal. Il est précisé que le joueur demeure avec son club danois jusqu'au terme de l'année civile et rejoint les Loons au .

En sélection
Avec les moins de 20 ans, il inscrit un but lors d'un match amical contre la Colombie en , où il officie d'ailleurs comme capitaine de la sélection. Puis, le , il figure pour la première fois sur le banc des remplaçants de l'équipe nationale A, mais sans entrer en jeu, lors d'une rencontre amicale face à la Bosnie-Herzégovine (victoire 1-0).

Notes et références

Liens externes

Joueur américain de soccer
Joueur des Red Bulls de New York
Joueur du Vendsyssel FF
Joueur du Minnesota United FC
Naissance en mai 2003
Naissance dans le comté de Hennepin

Caden Clark


Preetz er en by i det nordlige Tyskland, beliggende sydøst for Kiel, i Kreis Plön. Kreis Plön ligger i delstaten Slesvig-Holsten. Midt i byen ligger den lille sø Kirchsee. Preetz er på grund af tidligere tiders mange skomagere i byen kendt under navnet Schusterstadt.

Historie
Preetz blev i 9. århundrede grundlagt af venderne.

Det såkaldte Klosterhof-Preetz er et 1216 stiftet Benediktiner-nonnekloster, som ved Reformationen omdannedes til et adeligt Frøkenkloster.

Indbyggertal: i 1835 havde flækken 4.581 indbyggere, 1840 4.647 indbyggere, i 1845 4.754 indbyggere, i 1855 4.977 indbyggere og i 1860 5.061 indbyggere.

Byen lå ved jernbanelinien Kiel—Lübeck. Den havde i 1910 5.218 indbyggere. I byen skete fabrikation af tagpap, pølser og maskiner, og der fandtes et uld- og bomuldsvæveri.

Geografi

Nabokommuner
Kühren, Lehmkuhlen, Pohnsdorf, Postfeld, Rastorf, Schellhorn, Schwentinental, Wahlstorf

Trafik
Indtil 2004 gik Bundesstraße 76 i nord-sydlig retning gennem Preetz, men den går nu øst for byen. Fra den gamle Bundesstraße 76, ved Schwentinebroen udgår Landstraße 211, mod øst til Bundesstraße 202 (Rastorfer Kreuz).
Mod vest, fører Landstraße 49 til Bundesstraße 404.

Jernbanen Kiel–Lübeck går gennem byen.

Søer og vandløb
Postsee, der ligger nordvest for Preetz , gennemløbes af Alte Schwentine, Kirchsee i centrum og Lanker See mod syd gennemløbes af Schwentine.
Kirchsee er egentlig kun en bredning af Schwentine, der løber fra Lanker See gennem Kirchsee i retning mod Kiel.

Naturschutzgebiete
Naturschutzgebietet "Halbinseln und Buchten im Lanker See", "Kührener Teich und Umgebung" ligger mod syd, Naturschutzgebiet "Altarm der Schwentine" ligger nord for Preetz.

Noter

Litteratur
 Adolph Frederik Bergsøe: Den danske Stats Statistik, Første bind; København 1844
 "Folketællingen i Kongeriget Danmark, Hertugdömmet Slesvig, Hertugdömmet Holsteen og Hertugdömmet Lauenborg den 1ste Februar 1860! (Meddelelser fra Det Statistiske Bureau, Sjette Samling), København 1861

Eksterne henvisninger

 Byen Preetz websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Preetz


Muhammed Salih, sürgündeki Özbek muhalefet lideri, yazar ve politikacı. İlk şiir denemelerini de öğrencilik yıllarında yapar. Özbekistan'da Sovyet baskısına ve komünizme karşı edebi alanda bir mücadele başlatır. Gazetecilik, senaristlik ve 1988–1991 yılları arasında Özbekistan Yazarlar Birliği Başkanlığı yapar. Milletvekili seçilir. Siyasi dernekler kurar ve 1991'de Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Kerimov'a karşı adaylığını koyar. 1992 yılında baskılar sonucu yurdunu terk etmek zorunda kalır. Bir süre Azerbaycan'da yaşar sonra da Türkiye'ye gelir.

İlk yılları
Muhammed Salih 1949'da Özbekistan'ın Harezm vilayetinde dünyaya geldi. 1966'de liseyi bitirdi; Yüksek öğrenimini Taşkent ve Moskova'da tamamlamıştır. 1968-1970'te Sovyet ordusunda askerlik görevine çağrıldı. Askerliğini Çekoslovakya'da yapan Muhammed Salih, burada meşhur Prag Baharına şahit oldu. Prag olayları, henüz 18 yaşında olan Muhammed Salih'in zihninde iz bıraktı ve Sovyet sisteminin adil bir sistem olduğu hakkındaki propagandalara şüpheyle bakmaya başladı. 1970'te askerlikten terhis oldu. Aynı yıl Taşkent Devlet Üniversitesi'ne kabul edildi, 1975'te mezun oldu.

Öğrencilik yıllarında şiir ve tercüme denemeleri yapmıştır. Dönemin genç kuşaklarını etkileyen varoluşçuluğu incelemiştir. Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Franz Kafka gibi ünlü yazarların eserleriyle ilgilenmiştir. Mezuniyet tezini Çağdaş Fransız şiiri'' olarak seçmiştir. O yıllarda Franz Kafka eserlerini ve XX. yüzyıl Fransız şiirini Özbek Türkçesine tercüme etmiştir. 1975-85 yıllarında 7 şiir kitabı yayınlanmıştır. 1982'de "Dede Korkut Kitabı"nı, 1986'da Ziya Gökalp'in "Türkçülüğün Esasları"nı, daha sonra Türkçe'den "Yunus Emre Divanı"nı Özbek Türkçesine çevirmiş ve yayınlatmıştır.

Özbek şiirinde "Metoforistik Akım" denilen yeni bir ekolün mimari olan Muhammed Salih kısa sürede Sovyet aydınlarının tanıdığı bir isim haline gelmiştir. 1985 Ocak ayında "Politbüroya Mektup" adlı eserini yazdı ve eser bütün SSCB'de büyük etki yarattı. Bu sosyal depresyon onu politikaya iten bir etken haline geldi.

 Siyasi yaşamı
Şiiriyle başlayan tanınma sürecinde bir anda Özbek gençliğinin okuduğu şairlerden biri haline gelen Muhammed Salih, özellikle şiirine yerleştirdiği metaforlar yardımıyla dillendirilen özgürlük arayışı ve eleştirel ton dolayısıyla, Rusya içinde gizliden gizliye süregelen dilini bulamamış özgürlük arayışına katkısıyla, kısa sürede birçok Sovyet aydının da tanıdığı bir isim haline geldi. 1985'te Özbek Milliyetçilerin baş eseri olan "Politbüroya Mektup" adlı manifestoyu yazdı.

Muhammed Salih'in hem yerel Özbek idaresi hem de genel Sovyet idaresi karşısında nasıl bir tehlike olabileceğini sezen Sovyet idaresi engel olamadığı bu gelişim karşısında son çare olarak ona bir takım ayrıcalıklar tanıyarak kontrol altına almaya çalıştıysa da, Muhammed Salih, hiçbir tavize yanaşmadı. Özbekistan Yazarlar Birliği genel sekreteri olarak SSCB Yazarlar Birliği kurultayında çıktığı kürsüde Sovyetler Birliği'ni tarihinde olmadık biçimde eleştirerek kendisine sus payı olarak sunulan Komünist Parti davetini reddetti.

Bir anda onu Özbek milletinin saygın liderlerinden biri haline getiren bu çıkıştan sonra kendisini bütünüyle bir özgürlük mücadelesinin içinde bulan Muhammed Salih, hem sanatsal hem  de siyasal söylemine katmış olduğu İslami boyut dolayısıyla da artık hiçbir biçimde önüne geçilemeyecek bir büyük söylemin sahibi olarak 1988 yılında üç arkadaşıyla birlikte zamanın ilk muhalif örgütü niteliğindeki 'Birlik Halk Hareketi'ni ve bunu takiben de 1990'da daha sonra 'ERK' Partisini kurdu. Aynı yıl Özbekistan Parlamentosu'na girmiştir. İlk hedefi özgür ve bağımsız Özbekistan olan Muhammed Salih, Sovyet Rusya'nın dağılmasından sonraki ilk parlamentoda  'Özbekistan'ın Mustakillik Deklarasyonunu' nu ortaya koyarak, bir özgürlük ve demokrasi hareketinin de başlatıcısı oldu.

1985'ten başlayarak o kendi makalelerinde her cepheden Özbek halkının dertlerini gündeme getirmeye başlamıştır. 1988 yılının Haziran ayında o Moskova'da SSCB Yazarlar Birliği Kurultayında, yüksek minberden ilk olarak Sovyetler Birliğini sert eleştiriler getirmiştir. Arkasından Moskova'nın arzusuyla Komünist Partisi üyeliğine davet edilmiştir. Bu daveti kabul etmemiştir.

1991 yılının Aralık ayında yapılan Cumhurbaşkanlık Seçimlerinde aday olmuştur. Resmî açıklamalara göre seçimden %12.7 oyla çıkmıştır. Seçimlerden hemen sonra Partisine baskılar başlamış ve parti gazeteleri yasaklanmıştır. Bir süre gözaltında tutulan Muhammed Salih daha sonra serbest bırakılmıştır. 1993 yılın ilkbaharında dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın davetiyle Türkiye'ye gelmiştir.

Belli bir süre Türkiye'de kaldıktan sonra, Norveç'e gitmek zorunda kalmıştır. 2002 yılın başlarında Çekya'ya yaptığı ziyaret sırasında tutuklandı ve daha sonra serbest bırakıldı.

2005 yılında ABD'de yapılan Özbekistan rejim muhaliflerinin toplantısı sonucu "Özbekistan Rejim Muhaliflerinin Lideri" seçilmiştir.

 Muhammed Salih ve Milliyetçi özgürlük
SSCB'nin dağılmasından sonra, Türkistan kökenli Müslüman Türk coğrafyasında, iflah olmaz ve kendi iman ve inancından başka ölçü tanımaz her özgürlük hareketinde olduğu gibi, Muhammed Salih'in açmış olduğu özgürlük davası da sonradan Moskova ve Amerika'dan karışan ellerce ikinci plana itilerek ötekileştirildi. Bu ötekileştirme ve pazarlıkçı yönetim anlayışı sonucunda Özbekistan'ın onaylanmış kamusal alanının dışına iteklenen Erk partisi, bir yandan yalnızlaştırılmaya devam ederken bir yandan da birçok baskıya maruz bırakılarak zamanın moda deyimi 'Radikalizm'le suçlanmaya başlandı. Önce Erk partisi taraftarı gazeteler kapatıldı, sonra Muhammed Salih gözaltına alındı ve sürgüne yollandı.

İşte tam da bu süreç içerisinde, bir ülkedeki özgürlük hareketinin salt siyasal karakterinin yetmediği  bir noktada hareketin öncüsünün periferideki ve dünya genelindeki izzet ve itibarıyla, düşünsel ve sanatsal katkısının önemi ortay çıkmış, basit bir terörist olarak yaftalanmak istenen Muhammed Salih, siyasal mücadelesinin yanına eklenen düşünsel ve sanatsal mücadelesiyle de dünyanın dikkatini çekmiştir.

Bugün için Erk Partisi çevresinde şekillenen ve bütünüyle İslami ve milli değerlerle meydana gelmiş bir direniş söylemiyle varlık bulan bu gençlik, onun her sürgününde yanında yer almış, Özbekistan içerisinde mayalanan İslami ve milli şuurun her zaman diri kalacağına dair bir genel kanaati ortaya çıkarmıştır.

Muhammed Salih, Özbekistan gençliğine şu sözleri söylemiştir:'Sizi ölmeye çağırmıyorum, sizi vatan için yaşamaya çağırıyorum. Çünkü vatan için yaşamak onun için ölmekten korkmamaktır.'''

Vatan aşkı, inancı, sanatı ve direnişiyle, Millici ve Milliyetçi özgürlük söylemlerine oldukça katmanlı, bir felsefeyi içeren, edebi bir söyleme sahip ve dar etnisiteci bakışlardan uzak boyutlar kazandıran bu mücadele adamına Türkiye'den dönemler itibarıyla farklı yönelişler sergilenmiş  kimi zaman sahip çıkılmış, kimi zaman da dışlanmıştır. 1993 yılında gözaltından serbest bırakıldıktan sonra Turgut Özal tarafından Türkiye'ye çağrılan ve uzun zaman Türkiye'de kaldıktan sonra Avrupa'ya geçen Muhammed Salih, o dönemden beri bitmeyen bir sürgünü yaşamaktadır. 1999 yılında zamanın Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in onu 'düşman' ilan etti.

Bugün için Özbek ülkesinin yüreğindeki bir lider konumunda olan Muhammed Salih, özellikle SSCB sonrası Türk dünyasında ortaya çıkan ve nereye akacağı bilinemeyen özgürlük arayışına, millî ve dini değerlere bağlılık gibi hem Rusya'yı hem de İslam'ı bir tehlike olarak gören birçok Batılı ülkeyi tedirgin eden oldukça önemli bir boyut kazandırmıştır. Bu manada 2005 yılında kanla bastırılan Özbekistan halk hareketinden sonra Andican'da yükselen mazlum özgürlük söylemini engelleyemeyeceğini gören resmî idarenin 1000'den fazla tankla halkın üzerine yürümesi yetmezmiş gibi, Erk Partisini ve Muhammed Salih'i dünya kamuoyunda kötü göstermek için tezgahlamış oldukları Bahtiyar Rahimov önderliğindeki güya şeraitçi bir isyan varmış gibi gösterilen oyun bile Muhammed Salih'e hangi gözle bakıldığını anlamak için önemli ipuçları sağlayabilecek niteliktedir…

5. Fasıl, Ak Köylekler, Kudugdaki Ay, Velfecr,  Şeffaf Üy, Alıs Tebesüm Sayesi, Tünggi Teşbehler ve Arzu Fukarası adlı pek çok dile çevrilen şiirleri bir yana; Müstakillik/ Bağımsızlık yolunda çokça düzyazı da yazan Muhammed Salih, daha SSCB zamanında başlayan bir muhalif söylemle yazmaya başladığı muhalif yazılarını Közi Tiyren Derd, İkrar ve Yazarın Devlet Sırları adlı kitaplarında toplamış, kimi yazıları da kendisinden bağımsız olarak basılıp çoğaltılmış ve okunmuştur. Onun, yazılarında çeşitli vesilelerle ele aldığı diğer konular da oldukça geniş tutulmuş ve oylumlu biçimde işlenmiştir. Sözgelimi; sanat, dil, 20. yüzyıl Özbek edebiyatı, Eğitim, Sovyet ideolojisi, Türkistan şuuru, Türk kuşağı, İslam ve Gençlik, Yeni, Milli ve inançlı toplum, mono-kültürel yapı, ekolojik bozulma, sağlık ve nüfus plânlaması gibi konuları sayabiliriz. Çözüm önerilerine katmış olduğu Milli görüş ile, dini boyut ciddi bir sanatsal ve düşünsel birikimle verildiğinden umulmadık bir büyük etki ortaya çıkarmıştır. Ona göre, günümüz Batı Kültürü bir batışa doğru ilerlemektedir ve büyük bir buhran içerisindedir. Doğu'nun ve özellikle Türk Yurtlarıyla Müslüman kardeşlerin yaşadığı toprakların büyük edebi birikimi bu buhrana bir cevap verecek niteliktedir. Ali Şir Nevai'den, günümüz Özbek şairi Abdullah Aripov/ Arifov'a kadar bir düşünsel ve sanatsal kökenden bahseden Muhammed Salih'in bu yerli ve milli edebi arayışını, Ali Şir Nevâ'nin şiiriyle Franz Kafka' nın Açlık Şampiyonu adlı hikâyesi ile birlikte ele alarak yorumlamış olması ise onun cihanşumul sanatsal birikiminin ispatı gibidir.

Suikast girişimleri

2001 Suikast girişimi
BBC radyosunun haberine göre Özbekistan Cumhurbaşkanı İslam Kerimov, Muhammed Salih'i öldürmeleri için Çeçenler'e 2 milyon dolar teklif etmiştir. BBC'nin, suikast pazarlığına şahit olan Behram Muminahunov adlı bir kişinin ağzından aktardığı haber, Kerimov'un Norveç'te yaşayan Muhammed Salih'i öldürmeyi kafasına koyduğunun kanıtı niteliğinde.

"Burada bir siyasi lidere suikasta teşebbüsün şahidi olarak konuşacağım" diyen Behram'ın BBC'deki ifadeleri şöyle: "1999 Eylül ayında bir grup Çeçen iş adamı Moskova'dan Taskent'e geldi. Grubun başkanı sürgündeki Muhammed Salih'i tanıdığını söylemişti. Bu görüşmeden sonra İçişleri Bakanı Zakir Almetov, Terörle Mücadele Koordinatörü Batir Dursunov ve Özbekistan İnterpol Müdürü Mahmud Haitov beni İçişleri Bakanlığı'na çağırarak bu kişilerle görüşmek istediklerini bildirdiler. Ben de bu görüşmeyi sağladım.

Dursunov ve Haitov Çeçenler'e, 2 milyon dolar karşılığında Muhammed Salih'i öldürme teklifinde bulundular. Biz bu tehlikeli girişim hakkında Muhammad Salih'i bilgilendirdik. Salih, teklifi kabul etmemizi rica etti. Amacı Kerimov rejiminin ne kadar mütecaviz bir rejim olduğunu su yüzüne çıkarmaktı.

Haitov ve benim aramda geçen telefon konuşmalarının en önemli bölümleri ve görüntülü deliller elimizde. Konuşmalarda Muhammed Salih'e suikast siparişi reddedilmez şekilde açıkça ifade ediliyor. Almetov, Dursunov ve Haitov, 25 Nisan 2001'da yerel saatle 8'de Devlet Başkanı İslam Kerimov'a suikastle ilgili bilgi verdi.

Eylül 2000'de Çeçenler'e suikaste hazırlanmak amacıyla ile 135 bin Amerikan Doları nakit olarak verildi. Ödemenin tamamı Muhammed Salih öldürüldükten hemen sonra verilecekti.

Salih'in kellesi için verilen 2 milyon doların 1 milyonu Albay Tursunov ve Haitov arasında paylaşılacaktı. Özbek hükûmetine Muhammed Salih'in Çeçenler'in elinde tutsak olduğunu kanıtlamak için biz, Salih'den birkaç hafta 'ortadan kaybolmasını' rica ettik. Akrabaları Salih'in kaybolduğunu ilan ettiler. Bu haber 23 Nisan'da yayınlandı. Buna inandılar ve 25 Nisan günü yukarıda da adını verdiğim üç kişi Kerimov tarafından kabul edildi. Çeçenler'e verilecek 1 milyon dolardan kalan kısmının (870 bin dolar) verilmesi için Almetov, muhalefet liderinin gerçekten öldürüldüğünü kanıtlayacak deliller, olay hakkında ERK Partisi'nin radyodan bildirisi ve bir de Salih'in bulunduğu devletin resmî mercileri tarafından olayın açıklanmasını istedi.

Tabii ki, bu talepleri yerine getirmek imkânsızdı ve biz böylece bu tehlikeli oyunu en doruk noktasında durdurmak zorunda kaldık. Bu üç kişi 26 Nisan'da Moskova'ya geldiler ve bana, para konusunun bir an önce çözülmesini kendileri de istediğini ancak Salih'in öldürüldüğüne inanmadıklarını söylediler. Son isteklerini yerine getiremedik ve maalesef oyunu "sohbetin" en sıcak noktasında kesmeye mecbur olduk. Ancak en önemlisi artık elimizde Kerimov rejiminin dehşetli yüzünü gösterebilecek bir delil var."

2013 Suikast girişimi
24 Agustos gecesi saat 01.42 de Özbekistan muhalefet lideri Muhammed Salih'in evine silahlı saldırı gerçekleştirildi. Olaya tanık olan güvenlik görevlisi S.Baş'ın verdiği bilgiye göre, ateş yol kenarında bulunan çalılıklar arasından açılmış. Açılan ateş sonucu evin kapısına isabet eden kurşunlar camları kırmış, hiçbir can kaybına yol açmamıştır.

2014 Suikast girişimi
2014 yılında polise başvuran Muhammed Salih, Anadolu yakasında oğlu Timur Salih ile yaşadığı villanın çevresinde şüpheli kişilerin bulunduğunu bildirdi. İhbar üzerine çalışma başlatan Terörle Mücadele Şube Müdürlüğü ekipleri, villanın yakınında durumundan şüphelendikleri bir otomobili takibe aldı.

Plakasından kiralık olduğu belirlenen araçtaki kişi, polisleri fark edince, koşarak kaçmaya başladı. Kovalamaca sonucu yakalanan kişinin, Özbekistan uyruklu M.D. olduğu tespit edildi.

Soruşturma kapsamında Pendik'te bir eve de baskın düzenleyen polis ekipleri, M.D. ile bağlantısı bulunduğu belirlenen Dağıstan uyruklu F.A'nın arasında olduğu 5 kişiyi daha yakaladı.

Terörle Mücadele Şube Müdürlüğü'ne getirilen şüphelilerden 4'ü, işlemlerinin ardından Cumhuriyet savcısının talimatıyla serbest bırakıldı.

F.A. ve M.D. ise "Muhammed Salih ile oğluna suikast hazırlığı yaptıkları" iddiasıyla Kartal'daki Anadolu Adliyesi'ne sevk edildi.

Cumhuriyet Savcısı, Dağıstan uyruklu F.A'yı ifadesini aldıktan sonra serbest bırakırken, Özbekistan uyruklu M.D'yi tutuklanması istemiyle mahkemeye sevk etti. Nöbetçi Sulh Ceza Hakimliği, M.D'nin tutuklanmasına karar verdi.

2014 yılının Aralık ayında Zeytinburnu'nda uğradığı silahlı saldırı sonucu hayatını kaybeden Abdullah Buhari suikastının ardından 4 kişilik infaz listesi çıkmıştı. Özbek istihbaratı tarafından hazırlandığı öne sürülen infaz listesine Rus istihbaratının da destek verdiği ileri sürülmüş. Listede hayatını kaybeden Buhari'nin yanında, Özbekistan Halk Hareketi Lideri Muhammed Salih'in, Salih'in oğlu Timur'un ve Kırgızistan'da meşhur alim olan Reşat Kari'nin de olduğu tespit edilmişti. Hazırlanan infaz listesinde Abdullah Buhari'nin, Timur Salih'in ve Reşat Kari'nin fotoğrafları ve kısa biyografileri yer alırken, Muhammed Salih için hedef noktası olarak direkt evinin belirlendiği tespit edilmişti. Muhammed Salih'e daha önce 2 kez suikast girişiminde bulunulmuştu.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.muhammadsalih.com kişisel sayfasi

Özbek siyasetçiler
1949 doğumlular
Yaşayan insanlar

Muhammed Salih


Güvendik, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Arabhacılı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 97 km, Sungurlu ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Güvendik, Sungurlu


ناب هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز فيق التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا ، حيث تعتبر قرية قديمة في جنوب الجولان المحتل يعود أعمارها إلى العهد الروماني والبيزنطي، مع بدايات القرن التاسع عشر سكنتها قبائل بدوية،التي استقرت فيها لوفرة المياة فيها . كانت القرية تتبع اداريا إلى مدينة فيق وتتبادل التجارة والبضاعة مع القرى المحيطة حولها في حيتل، ام الزيتون، العال، العديسة وخسفين .أما اليوم فقد تم بناء مستوطنة نوف مكان القرية المهجرة

إشتهرت القرية بالزراعة وتربية النحل وزراعة أشجار الريحان ذات الروائح الزكية التي تستخدم أيضا كنبات تزييني وخارجي وسياجي ويستخدم في تزيين الأفراح والأتراح وفي القبور، وتستخدم ثماره الخضراء المجففة في صناعة التوابل. ووفقا لأحاديث أوائل المستوطنين من قوات الناحل التابعة للجيش الإسرائيلي الذين اقتحموا القرية فان عدد قليل من سكان القرية بقوا في منازلهم المبنية من الاحجار السوداء والسطوح الترابية، وقسمن من البيوت كان اسمنتيا يستخدم لخدمة العسكريين وأصحاب المركز في القرية ومحيطها، وكانت البيوت مسيجة بالورود والنباتات وتفوح منها روائح عطرة جدا. وقد أمر القائد العسكري لقوات غولاني من السكان الباقين مغادرة القرية والتوجه نحو القنيطرة خلال 48 ساعة، وسمح لهم اصطحاب الابقار ورؤوس الماعز والدجاج والبغال التي كانوا يملكونها .

مراجع

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

ناب (قرية)


Curbatí est la capitale de la paroisse civile de José Félix Ribas de la municipalité de Pedraza dans l'État de Barinas au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État de Barinas

Curbatí (Venezuela)


Inés Esteban (Toledo, 1488 - Talavera de la Reina, 1500) fue reputada como niña profetisa.

Biografía
Inés Esteban era una niña judeoconversa nacida en 1488 en Toledo. Inés era hija de Juan Esteban, zapatero y curtidor. La madre, llamada Raquel, murió cuando Inés era pequeña, y entonces el padre contraería matrimonio con su segunda esposa: Beatriz Ramírez. Después de contraer matrimonio con Beatriz, en 1492 tras el Edicto de Granada, la familia decide mudarse a vivir a Herrera del Duque, villa del Condado de Belalcázar gobernado por Don Alonso de Sotomayor, huyendo del yugo de la Inquisición con la esperanza de encontrar en este recóndito lugar la tranquilidad suficiente para desarrollar su "nueva" vida como criptojudíos.

En el otoño de 1499, a la edad de 11 años, Inés empezó a tener visiones y predicar. Decía subir al cielo de la mano de su madre muerta y recibir allí de boca de los grandes profetas promesa cierta de que el Mesías estaba a punto de llegar y, con él, el fin de la opresión y la vuelta a la tierra prometida. Un mensaje de esperanza que le ganó rápidamente numerosos adeptos, aterrados por la crisis de milenarismo que sufrió Castilla con la llegada del 1500. Inés Esteban fue la profetisa que consiguió infundir esperanza en el corazón de los conversos: primero en Herrera del Duque, y después en muchos otros pueblos, aldeas y localidades.

Las noticias de esas visiones se extendieron rápidamente por la comunidad de criptojudíos, lo cual hizo que la niña se convirtiera en profetisa con tan solo 11 años. Esto desencadenó la actuación del Santo Tribunal de la Inquisición, que mandó al fiscal Fray Diego Martínez de Toledo a Herrera del Duque para ganarse la confianza de la familia de Inés y conocer lo que sucedía, ya que esto lo consideraban una amenaza para la homogeneidad católica.

Inés Esteban fue arrestada por el Santo Tribunal de la Inquisición en abril de 1500 y la juzgó con extrema dureza, condenando a Inés junto a su familia y otros implicados a la hoguera pública por herejía el 3 de agosto de 1500 en Talavera de la Reina, cuando Inés tan solo tenía 12 años de edad.
Esta historia real del siglo XV es representada teatralmente todos los veranos por unos cien vecinos de Herrera del Duque, constituyéndose como uno de los eventos culturales más importantes de la localidad.

Véase también
 Inquisición
 Inquisición española
 Edicto de Granada

Referencias

Enlaces externos
 Vídeo sobre Inés Esteban del programa de televisión Cuarto milenio.

Víctimas de la Inquisición
Historia de la provincia de Badajoz
Judíos de España
Ejecutados en la hoguera
Ejecutados de España
Procesados por la Inquisición en España
Nacidos en Herrera del Duque
Fallecidos en Toledo

Inés Esteban


أنور المعداوي ناقد مصري ولد في 3 مايو 1920م في قرية معدية مهدي التي تقع في شمال شرق الدلتا فكان لأنور أخ شقيق واحد وهو باهي واربع بنات وله اخوان محمد ومحمود غير شقيقين وتدل رسائله وأوراقه على أنه تلقى ثانوي|الدراسة الثانوية بالمدرسة الخديوية ثم واصل تعليمه الجامعي بقسم اللغة العربية في كلية الآداب - جامعة فؤاد الأول ( جامعة القاهرة حاليا) حيث حصل منها على ليسانس الآداب عام 1945م ثم عمل بوزارة المعارف.

العمل الصحفي
على صفحات مجلة الرسالة لصاحبها أحمد حسن الزيات تألق الأستاذ أنور المعداوي وخاصة بين عامي 1948 - 1952م وتميزت كتابته بالجرأة والصراحة والعمق. كان يكتب في الأربعينات والخمسينات زاوية أسبوعية في مجلة الرسالة التي يصدرها الزيات بعنوان (تعقيبات). ارتبط بعلاقات عاطفية مع عدد من المثقفات والفنانات في عصره مثل الشاعرة المصرية ناهد طه عبد البر والشاعرة الفلسطسنية فدوى طوقان. له رسائل موجهة لفدوى طوقان في الفترة من 1951 - 1954 جمعها وعلق عليها الناقد المصري رجاء النقاش في كتاب (صفحات مجهولة في الأدب العربي).

مرضه
في عام 1952م بدأت رحلة الأستاذ أنور المعداوي مع الأمراض الجسدية والنفسية، لقد تألق سريعاً وانطفأ نجمه بنفس السرعة التي تألق بها، واستمر المعداوي يعاني الأزمات وخاصة مرض ارتفاع ضغط الدم الخبيث حتى توفي عام 1965م. من أعجب الأمور أن الشعراء الذين كان أنور المعداوي ينقدهم ويصارحهم برأيه كانوا يحبونه حباً عظيماً ويتواصلون معه على المستوى الشخصي. ومن الذين تناولهم بالنقد الشاعر السوري نزار قباني ومع ذلك تظهر المراسلات حب القباني للناقد الكبير. يقول نزار قباني في رسالة أرسلها عام 1948م للأستاذ أنور المعداوي يقول فيها:

.

ارتبط بصداقة مع الشاعر السوري نزار قباني وساعده في نشر أولى قصائده في مصر في مجلة الرسالة ووقف بجانبه بعد نقد عنيف تعرض له نزار قباني من الشيخ علي طنطاوي صدر لأنور المعداوي في حياته كتابين هما: نماذج فنية من الأدب والنقد وكتاب علي محمود طه الشاعر والإنسان. أما كتابه الثالث كلمات في الأدب فقد صدر بعد وفاته.

الوفاة

توفي عام 1965م عن عمر يناهز 45 عاماً نتيجة معاناة من مرض عضال.

مراجع

خريجو جامعة القاهرة
صحفيون مصريون
مواليد 1338 هـ
مواليد 1920
نقاد مصريون
وفيات 1965

أنور المعداوي


The Memon are a Muslim community in Gujarat India, and Sindh, Pakistan, the majority of whom follow the Hanafi fiqh of Sunni Islam. They are divided into different groups based on their origins: Kathiawari Memons, Kutchi Memons and Bantva Memons from the Kathiawar, Kutch and Bantva regions of Gujarat respectively, and Sindhi Memons from Sindh.

Memons have cultural similarities with the Khoja, Bohra, and other Gujarati peoples. They speak the Memoni language as their first language, which shares vocabulary with the Sindhi language, Kutchi language and Gujarati languages.

Today, the Memon people are connected through globally recognized organisations such as the World Memon Organisation (WMO) and International Memon Organisation (IMO).

History

Sindhi, Gujarati origins

Memon lineage traces back to Lohanas of Sindh, who practiced Hinduism. The origin of the name comes from Mu'min (, "believer" in Arabic) and later evolved to present name Memon. The Memon community was founded in the 15th century by 700 families comprising 6,178 persons total. According to Anthovan, those Lohanas of Thatta who converted from Hinduism to Islam became Memons and were invited by Rao Khengarji Jadeja, ruler of Bhuj in the 16th century, to settle in Bhuj. It is from there that Kutchi Memons migrated to Kathiawar and mainland Gujarat. Surat in Gujarat was an important trading centre from 1580 to 1680 and Memons made their bounty there. Memons became significantly affluent as a result of trading in Surat.

Merchant tradesman

Due to the mercantile nature of the community, Memons began a significant migration beyond the borders of India in the 18th and 19th centuries. This led to communities developing in the Middle East, South Africa, Sri Lanka and East Asia. Memon traders set up a network of joint stock companies acting in coordination with other members in an area ranging from Central Africa to China. Memon donors made significant financial contributions to construct mosques during this time, including Juma Masjid Mosque and Jamia Mosque. By late 19th century several thousand Memons had settled in Mumbai due to trading. Memon representative leaders traded with British capitalists to develop their Indian monopolies. The area of Mumbai in which the Memon traders congregated later became known as the Memonwada.

20th century
The early 20th century saw a consolidation of the Memon community in South Asia as well as South Africa. They began to organise important societies including Memon Education and Welfare Society and Memon Chamber of Commerce. Memon community made significant financial contributions to preserve the Ottoman Empire but were unable to prevent its decline. The partition of Pakistan and India led to significant migration in both directions for the community. During middle of the twentieth century, a handful of Memon financial dynasties were born. However, the dynastic wealth of the Memon families stagnated during the late twentieth century due to the partition of Pakistan as well as political turmoil of the country.

Branches

Subgroups of Memons from Kathiawar

Languages

Social structure

Cultural traditions

While Memons are generally Sunni Muslims, many continue to follow Modern Hindu law in matters regarding property inheritance, community leadership structure and mutual support for members. Memon see themselves to be from the Buddhist Kshatriya lineage. Even within Memons, there are caste hierarchies that some follow regarding marriage practices.

According to folklore, the blessings of the Islamic saint Sayad Kadiri upon the Memons are responsible for their success in business and trade. A more pragmatic explanation for their success is that Memon have been historically considered honest brokers. Following commercial caste model, Memons also offer support community members in financial matters by giving loans and offering business assistance. The community annually celebrates 11 April as "Memons Day" through acts of humanitarian service.

Memons worldwide

Today, Memon communities are scattered throughout the world including the United Arab Emirates, Saudi Arabia, Sri Lanka, South Africa, the United Kingdom, the United States and Canada. However, major concentrations of Memon remain located in Karachi, Pakistan and Gujarat, India. In Karachi there is a community of Memon people from Bantva and their descendants known as Bantva Memons. United under the banner of Halari Memon General Jama'at, the Halari Memon are another category and followers of the Hanafi school.

Memons were also one of three classes living in South Africa when Mahatma Gandhi went there in 1893, Memons were traders serving the Indian diaspora in South Africa. Memons are known for their involvement in business and philanthropy, with Memons having played a major part in the building of Pakistani industry.

See also
List of Memon people

References

External links

Muhajir communities
Muslim communities of India
Social groups of Pakistan
Muslim communities of Gujarat
Sindhi tribes in India
Lohana

Memon people


An Piresia goeldii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Piresia goeldii in nahilalakip ha genus nga Piresia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piresia

Piresia goeldii


John Paton Laurie (25 de marzo de 1897 – 23 de junio de 1980) fue un actor británico. Aunque se lo recuerda principalmente por su papel del soldado James Frazer en la sitcom Dad's Army (1968-1977), también actuó en decenas de largometrajes, incluyendo filmes de Alfred Hitchcock, Michael Powell y Laurence Olivier. Además fue un notable actor teatral, particularmente en obras de Shakespeare, y recitador poético, especialmente de la obra de Robert Burns.

Primeros años
Nacido en Dumfries, Escocia, Laurie el hijo de William Laurie (1856–1903), un empleado de un negocio textil y posteriormente sombrerero y calcetero, y Jessie Ann Brown (1858–1935). Estudió en la Academia Dumfries y abandonó la carrera de arquitectura para servir en la Primera Guerra Mundial, experiencia que le dejó particularmentely obsesionado. Tras la guerra, durante la que sirvió en la Honourable Artillery Company, se preparó para ser actor en la Central School of Speech and Drama de Londres, actuando por primera vez en el teatro en 1921.

Carrera interpretativa
Prolífico actor de Shakespeare, Laurie interpretó muchas obras del escritor desde 1922 a 1939, entre ellas Hamlet, Ricardo III y Macbeth en el Old Vic o en Stratford-upon-Avon. Trabajó en tres películas shakespearianas de su amigo Laurence Olivier, Enrique V (1944), Hamlet (1948) y Ricardo III (1955). Él y Olivier también actuaron en la película Como gustéis (1936). Durante la Segunda Guerra Mundial, Laurie sirvió en la Home Guard, el único futuro miembro de Dad's Army en haberlo hecho.

Entre sus primeros trabajos cinematográficos se incluyen Juno and the Paycock (1930), dirigida por Alfred Hitchcock. Su tercer film, y en el que se destacó como intérprete, fue el de Hitchcock The 39 Steps (1935) en el cual interpretaba a un arrendatario y actuaba junto a Peggy Ashcroft. Otros papeles fueron el de Peter Manson en The Edge of the World, el de ordenanza de Clive Candy en Coronel Blimp (1943), un jardinero en Medal for the General y un granjero recluta en The Way Ahead (ambas de 1944), el propietario de un burdel en Fanny by Gaslight (1944), el repugnante Pew en la cinta de Disney La isla del tesoro (1950), y el Dr. MacFarlane en Hobson's Choice (1954).

En la película de 1945 I Know Where I'm Going!, Laurie tenía un pequeño papel en secuencia en una céilidh, apareciendo además como asesor de la misma. Laurie también actuó en la película de Disney One of Our Dinosaurs is Missing (1975) y en The Prisoner of Zenda (1979). Una de sus últimas interpretaciones, con aspecto frágil, tuvo lugar en Return to the Edge of the World, dirigida por Michael Powell en 1978. Su última actuación tuvo lugar en la serie de Radio 4 Tony's, junto a Victor Spinetti. Cuando Laurie falleció fue reemplazado por Deryck Guyler.

Su papel de Frazer, el flaco y pesimista funerario y soldado de la Home Guard en la popular sitcom de la BBC Dad's Army, sigue siendo su papel televisivo de mayor fama, aunque también actuó en muchas series británicas de las décadas de 1950, 1960 y 1970, entre ellas Tales of Mystery, Dr. Finlay's Casebook y Los vengadores.

Vida personal
Laurie se casó dos veces. Su primera esposa, Florence Saunders, a la que había conocido en el Old Vic, falleció en 1926. Su segunda mujer fue Oonah V. Todd-Naylor, con la que tuvo una hija. John Laurie falleció en 1980 en el Hospital Chalfont and Gerrards Cross, en Chalfont St Peter, Inglaterra, a causa de un enfisema. Tenía 83 años de edad. Sus restos fueron incinerados, y las cenizas esparcidas en el mar.

Selección de su filmografía

Juno and the Paycock (1930)
Red Ensign (1934)
The 39 Steps (1935)
As You Like It (1936)
Tudor Rose (La rosa de los Tudor) (1936)
Her Last Affaire (1936)
 East Meets West (1936)
 The Edge of the World (1937)
 Farewell Again (1937)
 A Royal Divorce (1938)
 Las cuatro plumas (1939)
 Laugh It Off (1940)
 Dangerous Moonlight (1941)
 The Ghost of St Michaels (1941)
 The Gentle Sex (1943)
 Coronel Blimp (1943)
 The Demi-Paradise (1943)
 The Lamp Still Burns (1943)
 The Way Ahead (1944)
 Fanny by Gaslight (1944)
 Henry V (1944)
 The Agitator (1945)
 The World Owes Me a Living (1945)
 Great Day (1945)
 I Know Where I'm Going! (1945)
 School for Secrets (1946)

 The Brothers (1947)
 Jassy (1947)
 Uncle Silas (1947)
 Mine Own Executioner (1947)
 Hamlet (1948)
 Bonnie Prince Charlie (1948)
 Floodtide (1949)
 La isla del tesoro (1950)
 Happy Go Lovely (1951)
 Pandora and the Flying Dutchman (1951)
 Laughter in Paradise (1951)
 Saturday Island (1952)
 The Fake (1953)
 The Great Game (1953)
 Devil Girl from Mars (1954)
 Hobson's Choice (1954)
 Richard III (1955)
 Campbell's Kingdom (1957)
 Kidnapped (1960)
 Don't Bother to Knock (1961)
 Ladies Who Do (1963)
 Siege of the Saxons (1963)
 Mister Ten Per Cent (1967)
 Dad's Army (1971)
 One of Our Dinosaurs Is Missing (1975)
 The Prisoner of Zenda (1979)

Referencias

Enlaces externos

 Screenonline name|449038

Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Alumnado de la Central School of Speech and Drama
Fallecidos por enfisema

John Laurie


Göletdere, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1936 yılı kayıtlarında Dere adıyla geçen köy, daha önceleri Boyabat ilçesine bağlıyken, 28 Temmuz 1936'da Kargı ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 152 km, Kargı ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Göletdere, Kargı


La gare de Corswarem est une ancienne gare ferroviaire belge de la ligne 36, de Bruxelles-Nord à Liège-Guillemins située dans l'ancienne commune de Corswarem, rattachée à Berloz, dans la province de Liège en Région wallonne. Elle est fermée aux voyageurs depuis 1984.

Situation ferroviaire
La gare de Corswarem était située au point kilométrique (PK) 71.5 de la ligne 36, de Bruxelles-Nord à Liège-Guillemins entre la gare fermée de  et celle de Waremme.

Histoire
L'administration des chemins de fer de l'État belge met en service ligne de Louvain à Liège par étapes de 1837 à 1842. Il n'y a alors aucune gare entre Rosoux et Waremme.

Le point d'arrêt de Corswarem, administré depuis la gare de Waremme, est finalement mis en service le . Il devient une halte en 1896 et un  y est construit.

La SNCB supprime de nombreux arrêts de la ligne 36 entre Louvain et Waremme le  et la halte de Corswarem en fait partie.

Patrimoine ferroviaire
Le  de la gare de Corswarem a été démoli à l'exception d'un segment de plus ou moins  de long de l'ancienne aile principale ou se trouvait la porte du magasin à colis ; il sert de cabanon de service.

Le bâtiment appartenait au plan type 1893 dans une version dépouillée sans ornements de façade et avec plusieurs fenêtres absentes. Ce qu'il reste du bâtiment montre néanmoins un soubassement en pierres de teinte jaune.

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 36 (Infrabel) / Schéma de la ligne 36 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes
 Cartesius.be : cartes géographiques et photographies aériennes anciennes

Gare
Ligne 36 (Infrabel)
Gare disparue dans la province de Liège
Gare mise en service en 1889

Gare de Corswarem


Sir David Frederick Attenborough (* London, 8. svibnja 1926.), britanski prirodoslovac, televizijski autor i pisac. Jedan je od najpoznatijih i najdugovječnih televizijskih prezentera i autora brojnih serijala o prirodi i životinjskom svijetu, koje je tijekom više od pola stoljeća duge karijere pisao i stvarao za britanski BBC. Najpoznatiji je po serijalu prirodnih dokumentaraca Život koji su snimljeni u devet nastavaka u razdoblju od 1979. do 2005. godine te po dokumentarcima Prirodni svijet koji su snimani od 1983. godine do danas.

Mlađi je brat britanskog glumca i redatelja Richarda Attenborougha (1924. – 2014.). David je 2018. i 2019. godine primio prestižnu Nagradu Emmy za udarni termin programa. Godine 2020. uvršten je na popis stotinu najcjenjenijih Britanaca, prema anketi BBC-ija. Smatra ga se začetnikom dokumentaraca o prirodi.

Izabrana filmografija

Bilješke

Vanjske poveznice

 David Attenborough - Hrvatska enciklopedija
 David Attenborough - Britannica Online
 David Attenborough - biography.com
 Životopis Sir Davida Attenborougha - biographyonline.net

Britanski televizijski voditelji
Britanski zoolozi

David Attenborough


Fatma Tiraje Dikmen (21 Eylül 1923, İstanbul – 1 Eylül 2014, İstanbul), Türk ressam. Türk modern resim sanatının ülke sınırları ötesinde ün kazanmış temsilcilerindendir Renk, figür ve soyut üzerine çalışmaları ile tanınır.

Yaşamı
1925 yılında İstanbul'da, Büyükada'da dünyaya geldi.<ref name= evrim>{{Web kaynağı |url=http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=57249 |başlık=Evrim Altuğ, Büyükadalı bir avangart, Radikal gazetesi, 21.11.2002 |erişimtarihi=21 Ağustos 2012 |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20041128082715/http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=57249 |arşiv-tarihi=28 Kasım 2004 |ölüurl=hayır }}</ref> (Ancak Dikmen'in doğum yılına dair farklı bilgiler de mevcut.) Babası, Türkiye'nin ilk mikrobiyologlarından Batum muhaciri Gürcü asıllı Cafer Fahri Bey'dir. İki çocuklu ailenin ikinci çocuğu olan Tiraje Dikmen'in ablası ressam Şükriye Dikmen'dir.

Tiraje Dikmen, babasının isteği nedeniyle ablasıyla birlikte erken yaşta Fransızca öğrendi. Namık İsmail, Feyhaman Duran gibi ressamların Dikmen ailesini yakından tanıması nedeniyle sanatla ilgili bir ortamda yetişti.  Işık Lisesi'ni bitirdikten sonra (1940), İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nden mezun oldu (1946). Aynı fakültede doktorasını tamamladı. "İstanbul'da Kadın İşçilerin Çalışma Koşulları" başlığını taşıyan doktora tezi için 1946-1949 yılları arasında İstanbul'un Cibali, Eyüpsultan, Tophane ve Üsküdar semtlerinde geniş kapsamlı anketler yaptı. 1943- 1948 arasında bir yandan da Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde özel öğrenci olarak Léopold Lévy'nin atölyesine devam etmekteydi.

1949 yılında Fransız hükümetinden aldığı burs ile Paris'e gitti; Hukuk ve İktisadi Bilimler Fakültelerine devam etti Bir yandan da o dönemde Paris'e  dönen Leopold Lévy'nin atölyesinde resim çalışmalarını sürdürdü.  Paris'teki ilk beş yılında Louvre Müzesi ile  Halk Sanatları ve Gelenekleri Müzesi'nde sanat tarihi, müzeoloji stajları  yaptı; aralarında Max Ernst, Yves Bonnefoy, Man Ray, Jacques Herold gibi isimlerin bulunduğu çevreyle ilişkiler kurdu; figür olgusunu irdeleyen resimler yaptı. İlk kişisel sergisini 1956 yılında Galerie Edouard Loeb'da açtı. Bu sergide sadece desenlerini sergiledi. Marx Ernst, sergiden bir desen alarak ve olumlu eleştiriler yazarak onu desteklemiştir.

Sanatçı, Paris'teki ikinci beş yılında "renk olgusu" üzerine çalıştı. İkinci kişisel sergisini yine Galerie Edouard Loeb'da açtı ve yağlı boya çalışmalarını sergiledi.

1961'de İstanbul'da Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde yapılan "Paris'te Türk Sanatçıları" başlıklı sergiye katıldı. 1963'te Paris'te Musée d'Art Moderne'de düzenlenen "Çağdaş Türk Sanatı" sergisine katıldı.

Çalışmaları o yılların sanat ortamında gerçeküstücü olarak değerlendirilen Tiraje Dikmen, 1964 yılında,  Paris'in o dönemde en ünlü galerisi Charpentier'de açılan ve günümüzde gerçeküstücülük tarihinin en önemli sergilerinden biri sayılan Sürrealizmin Kökenleri ve Tarihi (Le Surrealisme Source-Histoire-Affinites ) adlı sergiye davet edildi  Aynı yıl Paris'te Galerie Birtschansky'de bir sergi açtı.

1966'da ölen Leopold Levy'nin  onu resmî  mirasçısı atayıp resimlerini ve atölyesini kendisine bırakması üzerine Levy'e karşı duyduğu sorumluluk gereği tüm çalışmalarının ayrıntılı bir arşivini hazırladıktan sonra, 1967 yılından itibaren çalışmalarını bu atölyede sürdürdü.

Fransa'daki Mayıs 1968 olayları'na tanıklık etmek onu derinden etkiledi. Bu döneme dair izlenimlerini Mai 1968 isimli dizisinde yorumladı. Paris'ten getirmiş olduğu bu çalışmalarla 1970 yılında İstanbul'daki ilk kişisel sergisini  açtı. 1980'lerden itibaren ağırlıklı olarak İstanbul'da yaşamaya başladı; Büyükada'da doğduğu köşke yerleşti. Ancak Paris'teki atölyesini hiç kapamamış ve biyografisine "Paris'ten ayrılmadı" notu düşmüştür.

Dikmen, 1985'te Ankara Galeri Nev'de Zamanların Hafızası'' isimli dördüncü kişisel sergini açtı. 1990'larda ağırlıklı olarak göç temasını izleyen çalışmalar üretti. Sergi etkinliklerinden özellikle uzak durarak deneysel çalışmaları tercih etti.

1 Eylül 2014'te öldü. Büyükada'da Tepeköy Mezarlığı'nda defnedildi.

Dikmen'in Büyükada'daki evi ve sanat arşivi uzun süre hukuki anlaşmazlıklar nedeniyle bakımsız kaldı. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Rektörü Handan İnci, Dikmen'in eserlerinin üniversitenin yedieminliğinde bulunduğunu ve korunduğunu açıkladı.

Ayrıca bakınız
 Şükriye Dikmen

Kaynakça

Dış bağlantılar
"Desen Bir Bütün, Öncesi Sonrası Yok!.." - Ali Artun
Zamanların Hafızası
Tiraje'nin, resimlerini göstermeyen bir 'fauve' olarak portresi - Levent Yılmaz
Ressam Tiraje Dikmen'in sağlığı kaygılandırıyor

1923 doğumlular
Büyükada doğumlular
İstanbul doğumlu ressamlar
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
2014 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Büyükada Mezarlığı'na defnedilenler
Gürcü asıllı Türkler
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler
İstanbul doğumlu sanatçılar
Türk kadın ressamlar

Tiraje Dikmen


În studiul arderii, există două tipuri de temperaturi de flacără adiabatică, în funcție de modul în care procesul este finalizat. Acestea sunt volum constant și presiune constantă, descriind temperatura pe care produsele de ardere ating în mod teoretic dacă nu se pierde energie în mediul exterior.

Volumul constant de flacără adiabatică este temperatura care rezultă dintr-un proces complet de ardere care are loc fără nici o muncă, transfer de căldură sau schimbări în energia cinetică sau potențială. Temperatura sa este mai mare decât procesul de presiune constantă, deoarece niciuna dintre energii nu sunt utilizate pentru a schimba volumul sistemului.

Legături externe

Informații generale

 Computation of adiabatic flame temperature
 Adiabatic flame temperature

Tabele
  adiabatic flame temperature of hydrogen, methane, propane and octane with oxygen or air as oxidizers

 Temperature of a blue flame and common materials

Calculatoare
 Online adiabatic flame temperature calculator  using Cantera
 Adiabatic flame temperature program
 Gaseq, program for performing chemical equilibrium calculations.
 Flame Temperature Calculator - Constant pressure bipropellant adiabatic combustion
 Adiabatic Flame Temperature calculator

Combustie
Temperatură
Praguri de temperatură

Temperatura flăcării adiabatice


Félix Kouadjo (* 1939 in Binao; † 6. Mai 2012 in Abidjan) war ein ivorischer römisch-katholischer Geistlicher und Bischof von Bondoukou.

Leben
Félix Kouadjo empfing am 16. März 1969 die Priesterweihe. Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 22. April 1996 zum zweiten Bischof von Bondoukou. Der Bischof von Yopougon, Laurent Akran Mandjo, spendete ihm am 20. Juli desselben Jahres die Bischofsweihe. Mitkonsekratoren waren der Erzbischof von Abidjan, Bernard Agré und der Apostolische Nuntius, Luigi Ventura.

Weblinks

Bischof von Bondoukou
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Ivorer
Geboren 1939
Gestorben 2012
Mann

Félix Kouadjo


Dobbeltkokosnød eller maldivisk nød (Lodoicea maldivica) er en art i palme-familien, som forekommer endemisk på øerne Praslin (inkl. naturreservatet Valle de Mai) og Curieuse i østaten Seychellerne ud for Østafrika. Arten er den eneste i slægten Lodoicea.

Palmen er 20-30 meter høj, med op til 0,5 meter lange og 10-25 kilo tunge, olivengrønne frugter med en dyb indskæring med navnet dobbeltkokosnød, hvis tykke skal med trævler omslutter ét eneste frø. Dette er verdens største træfrugt, der har en nærende kerne ligesom kokosnødder.

Plantens stamme anvendes til palisader, trug med mere. De vifteformede blade til hustage, fletværk med mere.

Den britiske regering beskyttede Lodoicea mod udryddelse ved at frede den.

Billeder

Kilder/referencer

Palme-familien

Dobbeltkokosnød


Konungsgrípur (fræðiheiti: Onychorhynchus coronatus) er spörfugl sem finnst víðsvegar um Amasónfrumskóginn.

Tenglar

Tyrannidae

Konungsgrípur


සෝහා අලි ඛාන් පටෞදී (උපත 1978 ඔක්තෝබර් 04) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දී, බෙංගාලි සහ ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපටවලට රංගනයෙ දායක වී ඇති ඉන්දියානු නිළියකි. ඇය කෘතහස්ත නිළි ශර්මිලා ටාගෝර් සහ හිටපු ඉන්දියානු ක්‍රිකට් නායක මන්සූර් අලි ඛාන් පටෞදීගේ දියණිය වන අතර, නළු සයිෆ් අලි ඛාන්ගේ නැගණිය ද වේ. ඇය රංගනයට පිවිසියේ  ප්‍රේම වෘත්තාන්ත ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වූ දිල් මාන්ගේ මෝරේ (2004) තුළිනි. රංග් දේ බසන්තී (2006) චිත්‍රපටයෙහි රංගනය හේතුවෙන් ඇය ප්‍රකට වූ අතර, ඒ උදෙසා ඇය හොඳම සහාය නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානයට ද නිර්දේශ විය.

චිත්‍රපට නාමාවලිය

Publications
 The Perils of Being Moderately Famous (12 December 2017)

Awards and nominations

See also

 List of Indian film actresses

References

External links

Alumni of Balliol College, Oxford
Indian film actresses
Indian voice actresses
ජීවමාන ජනයා
Actresses from New Delhi
Actresses in Hindi cinema
Bengali actresses
Actresses from Mumbai
Actresses in Bengali cinema
Indian people of Pashtun descent
1978 උපත්
21 වන සියවස තුළ ඉන්දියානු නිළියෝ
Indian Muslims

සෝහා අලි ඛාන්


Le hot chicken ou Nashville hot chicken, est une spécialité à base de poulet frit originaire de Nashville, aux États-Unis. De nombreux restaurants de la ville servent des variantes du plat, et un festival et un concours lui sont dédiés. La popularité du plat s'est étendue au-delà du sud des États-Unis en raison de l'influence de l'industrie musicale de Nashville.

Préparation
Le met consiste en une portion de poitrine, de cuisse ou d'aile de poulet marinée dans de l'eau assaisonnée, farinée, frite puis recouverte d'une pâte ou d'une sauce épicée au piment de Cayenne. Ce mode de préparation est originaire du sud des États-Unis. Un assaisonnement richement pimenté donne au poulet frit sa teinte rougeâtre. Les mélanges d'épices, les préparations et l'intensité de la cuisson varient d'une recette à l'autre ou selon le chef. Il est servi sur des tranches de pain blanc avec des tranches de cornichon.

Histoire
Des preuves anecdotiques suggèrent que le poulet frit épicé est servi dans les communautés afro-américaines de Nashville depuis des générations. Le plat a peut-être été introduit dès les années 1930 ; cependant, l'assaisonnement épicé ne remonterait qu'au milieu des années 1970. Il est généralement admis que le créateur du hot chicken est la famille d'Andre Prince Jeffries, propriétaire du restaurant . Cette dernière exploite le restaurant depuis 1980 ; avant cette époque, il appartenait à son grand-oncle, Thornton Prince III. Jeffries raconte que le développement du poulet chaud était un accident. Son grand-oncle Thornton était prétendument un coureur de jupons, et après une soirée particulièrement tardive, sa petite amie de l'époque lui aurait préparé un petit-déjeuner au poulet frit avec du poivre supplémentaire dans l'idée de se venger. Au lieu de cela, Thornton a tellement aimé le plat qu'au milieu des années 1930, lui et ses frères ont créé leur propre recette et ouvert le café BBQ Chicken Shack.

Notes et références

Culture à Nashville
Cuisine du Sud des États-Unis
Spécialité à base de poulet

Hot chicken


Magway Region (, ; formerly Magway Division) is an administrative division in central Myanmar. It is the second largest of Myanmar's seven divisions, with an area of . Pa Del Dam (ပဒဲဆည်) is one of the dams in Aunglan Township, Magway Division. The capital and second largest city of the Magway Division is Magway. The largest city is Pakokku. The major cities of Magway Division are Magway, Pakokku, Aunglan, Yenangyaung, Taungdwingyi, Chauk, Minbu, Thayet and Gangaw.

Geography
Magway Region sits approximately between north latitude 18° 50' to 22° 47' and east longitude 93° 47' to 95° 55'. It is bordered by Sagaing Region to the north, Mandalay Region to the east, Bago Region to the south, and Rakhine State and Chin State to the west.

History
Fossils of the early primates over 40 million years old were excavated in the Pondaung and Ponnya areas from Pakokku District in Magway Region, leading the government to proclaim that Myanmar as "the birthplace of humanity in the world," a claim which is unsupported by anthropologists. An ancient city of the Pyu, Peikthano-myo, about 2,000 years old, is located in Taungdwingyi Township, Magway Region.

The history of Magway Region mirrors that of the other divisions of central Burma. The ancient name of Magway Region is Minbu Region (or) Minbu Province. Minbu Region was established with 3 districts. They are Minbu District, Thayet District, and Yenangyaung District.Its capital city was Yenangyaung.In 1950,Chauk township was moved to Yenangyaung District from Myingyan District.

On 2 March 1962, the military led by General Ne Win took control of Burma through a coup d'état, and the government has been under direct or indirect control by the military. A new constitution of the Socialist Republic of the Union of Burma was adopted in 1974.

The name of Minbu Region was changed to Magway Region and Yenangyaung District was abolished. Magway District was established with 6 townships. Pakokku Hill Tracts (or) Pakokku Province was abolished, and Pakokku District was added to the Magway Division and Mindat District was added to the Chin state. Magway Region was then divided into 4 districts: Magway District, Minbu District, Thayet District and Pakokku District. Its capital city was changed from Yenangyaung to Magway.

In 4 April 1996, Pakokku District was divided into two districts: Pakokku District and Gangaw District. Currently, Magway Region has a total of 5 districts and 25 townships.

Administrative divisions
Magway Region's districts are Magwe, Minbu, Thayet, Pakokku and Gangaw, comprising 25 townships and 1,696 ward village tracts. Its capital city is Magwe (2020 urban population estimated as 85,214) and its largest city is Pakokku (2020 urban population estimated as 107,890).

Other major cities are Aunglan (2020 urban population estimated as 52,431), Yenangyaung (2020 urban population estimated as 49,938), Taungdwingyi (2020 urban population estimated as 47,739),  Chauk (2020 urban population estimated as 47,568) and Minbu (2020 urban population estimated as 40,304).

List of cities and towns by urban population (2020, September Estimate)

http://www.gad.gov.mm/my/content/မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၏-ဒေသဆိုင်ရာအချက်အလက်များ

Government

Executive
Magway Region Government

Legislature

Judiciary
Magway Region High Court

Demographics
The population of Magway Region is 3,912,711 in 2014. Over 95% the people are Bamar, with very small numbers of minorities including Chin, Rakhine, Karen, Shan, and a tiny Anglo-Burmese population. During colonial times, this part of Burma had a large Anglo-Burmese population, descended from Western oil workers and their Burmese partners.

Religion
According to the 2014 Myanmar Census, Buddhists make up 98.8% of Magway Region's population, forming the largest religious community there. Minority religious communities include Christians (0.7%), Muslims (0.3%), Hindus (0.1%), and animists (0.1%) who collectively comprise the remainder of Magway Region's population.

According to the State Sangha Maha Nayaka Committee's 2016 statistics, 31,349 Buddhist monks were registered in Magway Region, comprising 5.9% of Myanmar's total Sangha membership, which includes both novice samanera and fully-ordained bhikkhu. The majority of monks belong to the Thudhamma Nikaya (97%), followed by Shwegyin Nikaya (2.4%), with the remainder of monks belonging to other small monastic orders. 2,473 thilashin were registered in Magway Region, comprising 4.1% of Myanmar's total thilashin community.

Transport
The Irrawaddy River is the major transportation system in Magway Region, both in terms of volume of goods and population served. Most major towns in the region are river ports on the Irrawaddy; among them are Magway, Pakokku, Minbu, Yenangyaung, Chauk, Allanmyo, and Thayetmyo. Pakokku's river port is a major port of Magway Region and the third most important river port in Myanmar after Yangon port and Mandalay port.

The major form of transport for non-Irrawaddy areas is by road. The road system is less developed on the western side of the river. The towns are connected with two-lane roads. Most towns have regular bus transportation to Rangoon (Yangon) and Mandalay.Pakokku Bridge is part of the India–Myanmar–Thailand Trilateral Highway and is the longest bridge in Myanmar.

The Pyay to Nyaung-U, Pakokku and Myingyan railway runs through eastern Magway with connections to the capital Naypyidaw, Rangoon and Mandalay. The major stops in Magway on that line are Taungdwingyi and Natmauk. In addition, there are two rail lines running north from the Irrawaddy port of Kyangin, one to Chaung-U in Sagaing Region and the other to the Myittha River valley past Myaing and Kyaw.

The capital Magway has a small non-commercial airport with air traffic for the city of Magway mostly coming in through Bagan Airport at Nyaung U some 113 km to the north along the Irrawaddy. There are commercial airports at Gangaw, Kyauktu, Pakokku, and Pauk. , however, none of them have regularly scheduled flights. Pakokku airport, however, plans to upgrade to an international airport soon.

Economy

The principal product of Magway Region is petroleum. It produces most of the oil and natural gas in Burma. Magway Region's oil fields are located in Mann, Yenangyaung, Chauk, Kyauk-khwet, Letpando and Ayadaw.

In May 2002, Russia agreed to help Myanmar build a 10-megawatt nuclear reactor and two laboratories in the region. Other industries include cement, cotton weaving, and tobacco, iron and bronze. Magway Region produces a large quantity of edible oil as well as petroleum, hence gaining its reputation as the "oil pot of Myanmar".

Pakokku is the largest rice market city of Upper Myanmar (Burma). Agriculture is another important practice, the major crops being sesamum and groundnut. Other crops grown are rice, millet, maize, sunflower, beans and pulses, tobacco, toddy, chili, onions, and potatoes. Famous products of Magway Region include Thanaka (Limonia acidissima) and Phangar (Chebulic myrobalan) fruit.

Only Pakokku and Yenangyaung have industrial zones.

The Largest Rice Market of Upper Myanmar
Pakokku is the biggest rice market in Upper Myanmar due to the rice requirement of the region itself and being a door to Chin State which also needs rice. Of the incoming rice to Pakokku, 70% is from the Ayeyawady Region (Myaungmya, Hinthada and Myanaung) and 30% is from Shwebo and Ye-U of the Sagaing Region. Some 20% of rice coming into the market of Pakokku is consumed by Pakokku itself, and the remaining 80% is sent to other township markets. Most buyers are from Myaing, Yesagyo, Pauk, Myingyan, Kalaymyo and Chin State. In the Pakokku market, consumption is 15% for top class, 50% for middle class and 35% for lower class rice. There are about 5 large rice wholesalers and 10 small rice wholesalers. A large rice wholesaler sells 500 to 1,500 bags per day, so it can sell 180,000 to 200,000 bags (9,000-10,000 tons) a year. Due to the smooth transportation and the booming market, the rice price becomes very high. Thus, the rice market in Pakokku has increased to double that of the Mandalay market.

Education

As of 2002, Magway Region have 3859 schools, of which only 70 are high schools. Only about 10% of the division's primary school students reach high school.

Most of 12 colleges and universities in the division are located in Magway, Pakokku and Yenangyaung.

Health care
The general state of health care in Myanmar is poor. The military government spends anywhere from 0.5% to 3% of the country's GDP on health care, consistently ranking among the lowest in the world. Although health care is nominally free, in reality, patients have to pay for medicine and treatment, even in public clinics and hospitals. Public hospitals lack many of the basic facilities and equipment. Moreover, the health care infrastructure outside of Yangon and Mandalay is extremely poor. As of 2003, Magway Region had less than a quarter of hospital beds than Yangon Region with a slightly greater population.

Notable sites
 Fort Min Hla and Fort Kway Chaung: Two late-Konbaung-era forts built to resist a British invasion. The first is situated in the town of Minhla, while the latter is located at opposite bank of the Irrawaddy river.
 Thihoshin Pagoda: Famous Buddhist pagoda in Pakokku, built by King Alaungsithu.

See also

References

Regions of Myanmar

Magway Region


Crypto.com est une plateforme d'échange de crypto-monnaies basée à Singapour, plus connue par son application. Crypto.com compterait actuellement 10 millions d'utilisateurs et 3000 employés. Crypto.com est exploité par Foris DAX Asia (basée à Singapour), filiale de Foris DAX MT Limited (basée à Malte).

Historique
En juillet 2016 l'entreprise est co-fondée sous le nom de « Monaco », par 4 personnes :
 Bobby Bao (« entrepreneur blockchain » et capital-risqueur), ancien responsable du développement d'Ensogo, ayant travaillé pour la banque d'investissement China Renaissance, pour Deloitte et Merrill Lynch, pour JD.com
 Gary Or,
 Kris Marszalek
 Rafael Melo (Chief Financial Officer), ancien employé d'Embraer (au Brésil puis aux Etats-Unis), ayant rejoint Mobile Payment Solutions (MasterCard-incubated Technology Company) en janvier 2011 pour trois ans et demie, et ancien directeur général d'Ensogo à Singapour.

En 2018, elle acquiert le nom de domaine Crypto.com auprès de Matt Blaze pour un montant non-déclaré, et change son nom en conséquence.

L'entreprise procède à l'émission du token MCO sur la blockchain Ethereum, via une Initial Coin Offering.

En 2020, le MCO est abandonné en aout pour le CRO. En décembre, les droits de naming du Staple Center sont acquis pour 20 ans (prix estimé de 700 millions de dollars). L'emblématique stade étasunien devient la Crypto.com Arena. L'entreprise singapourienne annonce ce même mois l'acquisition de North American Derivatives Exchange, une bourse réglementée, pour 216 millions de dollars.

En 2021, la blockchain Crypto.com est publiquement lancée Le 25 mars, minant ses premiers CRO. Le 8 novembre de la même année, le mainnet Cronos est lancé. Cette blockchain en test vise à introduire des éléments de finance décentralisée (DeFi). Notons que les blockchains Crypto.com et Cronos sont bâties avec le protocole Ignite (anciennement Tendermint), permettant ainsi une communication facile avec d'autres registres de ce type.

En 2022, Crypto.com a été victime d'un piratage (vol d'environ l'équivalent de 15 millions de dollars en Ether). Après signalement par les utilisateurs, la société a suspendu les retraits et dit avoir remboursé tous ses clients.

En 2022, l'entreprise investit dans de nouveaux bureaux à Paris, en marge de la Coupe du Monde de Football 2022, dont elle est un des sponsors principaux. En novembre de la même année, la faillite de FTX entraîne des craintes quant à la solvabilité de Crypto.com, mais également des rumeurs sur de nombreux réseaux sociaux.

Après avoir supprimé 5 %  des effectifs (260 emplois) à l'été 2022, l'entreprise supprime de nouveau des emplois au début de 2023 (20 % des effectifs soit 800 emplois).

Piratage
Des pirates ont, en janvier 2022, utilisé une faille des systèmes de Crypto.com pour voler à 483 de ses clients utilisateurs de la bourse des crypto-monnaie (d'une valeur estimée à environ 30 millions de dollars).
Crypto.com a reconnu le piratage et a annoncé avoir remboursé ses victimes.

Controverse
Peu après le vol de cryptomonnaies, Crypto.com a recruté comme "responsable des opérations de sécurité" un ancien analyste de la NSA, Dan Wolfford.

Or ce dernier, une fois s'être retiré de la fonction publique, a travaillé (comme formateur, hacker et peut-être espion) pour Cyberpoint (société américaines de sous-traitance en cybersécurité engagée par le gouvernement des Émirats arabes unis, et dont certains employés ont été recrutés par DarkMatter) et pour une société de piratage basée aux Émirats arabes unis, baptisée DarkMatter. Cette entreprise est accusée d'avoir espionné des américains (journalistes et militants des droits de l'homme notamment, pour le compte du gouvernement des Émirats arabes unis selon Reuters qui a révélé en 2019 l'existence d'une équipe au sein de DarkMatter, dédiée au piratage et à la surveillance. Trois ans plus tôt (2016), The Intercept avait révélé que DarkMatter avait recruté des dizaines de pirates informatiques expérimentés, dont d'anciens analystes du renseignement de la NSA et des États-Unis.

Après que Motherboard ait demandé à Crypto.com de commenter cette embauche, l'entreprise a expliqué que Dan Wolfford ne la rejoindrait finalement pas. Selon Dan Wolfford, il a travaillé pour DarkMatter durant quelques mois en 2017, sans rien y faire d'illégal.

Produits
Crypto.com propose plusieurs produits, dont une crypto-monnaie baptisée Cronos (CRO) et une carte de débit (carte Monaco), conçue en partenariat avec Visa, et déclinée en plusieurs paliers déblocables avec une somme précise de CRO. Chaque palier bénéficie de ses propres avantages, notamment en cashback.

Une plateforme d'échange de crypto-monnaies accessible via navigateur permet de réaliser de nombreuses opérations financières, allant du simple échange d'actifs au staking à des taux interbancaires présentés comme avantageux.

L'application pour smartphone permet de recharger sa carte de débit, d'acheter des crypto-monnaies, d'en suivre les cours et de participer à Supercharger. Cette fonctionnalité propose de bloquer des CRO sur une période définie afin de gagner d'autres crypto-actifs.

Crypto.com a aussi créé la blockchain éponyme, mais ne la contrôle pas ; sa nature décentralisée est liée au fait que des validateurs anonymes participent à la validation du réseau sans aucune intervention autoritaire. Le CRO est donc principalement valorisé de par son utilisation dans les produits officiels, sans être limité à cela.

L'entreprise a créé son propre fonds de capital-risque (Crypto.com Capital, estimé d'après son directeur, Bobby Bao, à environ 200 millions de dollars).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Spéculation financière
 Cryptomonnaie
 Cronos (blockchain)

Plateforme d'échange de cryptomonnaie

Crypto.com


Türev, matematikteki ve özellikle diferansiyeldeki temel kavramlardan biridir. Aşağıda bazı fonksiyonların türev kuralları yer almaktadır. Burada, f ve g türevlenebilir fonksiyonlar ve c ise reel sayıdır.

Genel fonksiyonların imge kuralları
Genel kurallar

İki Fonksiyonun Çarpımının Türevi
[f(x)*g(x)]'=[f'(x)*g(x)]+[f(x)*g'(x)] şeklinde olmalıdır.

Üstel fonksiyonların ve logaritmik fonksiyonların türevleri

d/dx, fonksiyonun x'e göre türevinin alındığını gösterir.

Trigonometrik fonksiyonların türevleri

Trigonometrik fonksiyonların türevi, temel prensipler kullanılarak, yani eğrinin eğimini veren cebirsel bir ifade bulunarak elde edilir:

Hiperbolik fonksiyonların türevleri

Kaynakça

Kural
Matematik listeleri
Matematiksel tablolar

Türev alma kuralları


Lucy Hay, Countess of Carlisle (née Percy; 15995 November 1660) was an English courtier known for her beauty and wit. She was involved in many political intrigues during the English Civil War.

Life
She was born Lady Lucy Percy, the second daughter of Henry, Earl of Northumberland (the famous "Wizard Earl") and his wife Lady Dorothy Devereux. In 1617, she became the second wife of James Hay, 1st Earl of Carlisle. Her charms were celebrated in verse by contemporary poets, including Thomas Carew, William Cartwright, Robert Herrick and Sir John Suckling, and by Sir Toby Matthew in prose.

In 1626, she was appointed Lady of the Bedchamber to Henrietta Maria, Queen of England. She soon became a favourite of the queen, and participated in two of her famous masque plays.

She was a conspicuous figure at the court of King Charles I. A contemporary scandal made her the mistress successively of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, and of John Pym, his parliamentary opponent. Strafford valued her highly, but after his death in 1641, possibly in consequence of a revulsion of feeling at his abandonment by the court, she devoted herself to Pym and the interests of the parliamentary leaders, to whom she communicated the king's most secret plans and counsels.

Her greatest achievement was the timely disclosure to her cousin Robert Devereux, 3rd Earl of Essex, of the king's intended arrest of the five members of the Long Parliament in 1642, which enabled Essex and the others to escape. However, she appears to have served both parties simultaneously, betraying communications on both sides, and doing considerable mischief by inflaming political animosities.

In 1647, she attached herself to the interests of the moderate Presbyterian party, which assembled at her house, and in the Second Civil War showed great zeal and activity in the royal cause, pawning her pearl necklace for £1500 to raise money for Lord Holland's troops, establishing communications with Prince Charles during his blockade of the Thames, and making herself the intermediary between the scattered bands of royalists and the queen. As a result, her arrest was ordered on 21 March 1649, and she was imprisoned in the Tower of London, where she maintained a correspondence in code with the king through her brother, Lord Percy, until Charles went to Scotland. According to a royalist newsletter, while in the Tower, she was threatened with torture on the rack to gain information. She was released on bail on 25 September 1650, but appears never to have regained her former influence in the royalist counsels, and died soon after the Restoration.

She died suddenly on 5 November 1660; after 'dining well' at lunchtime she fell suddenly sick around 2pm whilst 'cutting a piece of ribbon'. She was dead by 5 or 6pm that same day.

In literature
François de La Rochefoucauld mentioned in his Memoirs an anecdote he was told by Marie de Rohan, in which Lucy Hay stole some diamond studs (a present of the king of France to Anne of Austria) the queen had given to George Villiers, 1st Duke of Buckingham from the duke as revenge because he had loved her before he loved the queen of France. The king of France then wanted to see the studs and somehow the queen was able to recover them. Alexandre Dumas later used this entire story, and therefore he probably based Milady de Winter on Lucy Carlisle in his 1844 novel The Three Musketeers.

She was the subject of Sir John Suckling's risqué poem Upon My Lady Carlisle's Walking in Hampton Court Garden.

References

Sources
 Betcherman, Rose (2005). Court Lady and Country Wife: Two Noble Sisters in Seventeenth-Century England. New York: HarperCollins.
 "Carlisle, Lucy Hay, countess of." Encyclopædia Britannica. 2005.
 Discussion of Upon My Lady Carlisle's Walking in Hampton Court Gardens by Sir John Suckling (Guardian.co.uk, 2011)

1599 births
1660 deaths
17th-century English women
17th-century English nobility
British and English royal favourites
Lucy
Daughters of British earls
English countesses
English courtiers
English spies
Female wartime spies
Ladies of the Bedchamber
Lucy
Prisoners in the Tower of London
Women in the English Civil War
Household of Henrietta Maria

Lucy Hay, Countess of Carlisle


Hoy (İngilizce: Khoy; Azerice: Xoy/خوي; Farsça: خوی; Osmanlıca: Kent-i Hoy veya Hoy Kend), İran'ın Batı Azerbaycan Eyaleti'nde şehir.

Şehir, Urmiye Gölü'nün kuzeybatısında, Çaldıran Ovası'nın güneydoğusunda yer alır. Hoy şehri büyük oranda İran Azerileri'nden oluşmaktadır. Nüfus bakımından Batı Azerbaycan eyaletinin Urmiye'den sonra ikinci büyük kentidir.

Tarihi
Hoy şehrinin tarihi M.Ö. 3000-4000 yıllarına dek uzanır. Sümer kaynaklarında adı geçen Arrata isimli bölgenin bugünkü Urmiye ile Van şehirleri arasındaki bölge olduğunu tarihçiler belirtmiştir. Ve burada o yıllarda yerleşim olduğunu belgelemektedir. İlk önce Hoy şehri, Azerbaycan'da kurulan Manna Devleti sınırları içinde iken daha sonra Van ve çevresinde hüküm süren Urartuların  hakimiyetine girdi. İslam dininin ve devletinin bu coğrafyayı da ele geçirmesiyle Müslümanların eline geçen şehir uzunca bir dönem beyliklerle yönetildi. Büyük Selçuklu hakimiyeti sırasında Alparslan'ın Rum ordusunun gelişini Hoy'da haber aldığı kaynaklarda geçmektedir. Hoy, Anadolu'nun alınmasında üs olarak kullanıldı. Şah İsmail ile Yavuz Sultan Selim arasındaki Çaldıran Muharebesi Hoy yakınlarında yapıldı (1514). İran-Osmanlı savaşlarında birkaç kez Osmanlılar'ın eline geçti.  Şehir, Osmanlı idaresinden sonra tekrar İran hakimiyetine geçmiştir. Hoy, değişik halk destanlarında ve hikâyelerinde geçer.

I. Dünya Savaşı'nda Ermeniler ile Osmanlılar arasında Hoy ve çevresinde şiddetli çarpışmalar yaşanmıştır.
(Bknz. Kafkasya Cephesi)
(Bknz. Balazer Hanım)

Hoy isminin kaynağı
'Hoy' ismine tarihi kayıtlarda ilk olarak 844 tarihli İbn Hurdâzbih'in  Kitâbü'l-mesâlik ve'l-memâlik adlı eserinde rastlanır. O yıllarda da Hoy olan kentin adı hiç değişmeden günümüze kadar gelmiştir.

Bu ismin kökeni hakkında ise değişik görüşler vardır. Arapça kaynaklara göre 'Hovayy' ismi geniş vadi anlamına gelen 'Havv' ismiyle ilintilidir ve şehrin isminin kaynağıdır. İranlı tarihçi Mehmet Emin Riyahi ise Hoy'un adını 2700 yıl önce bu bölge yakınlarında kurulan Urartu şehri 'Ulhu' ve ona bağlı 'Sardorihort' (Sardorixort) kalesinin adından alındığı ihtimalini ileri sürmektedir. Hoy, Ermeni kaynaklarında 'Hir', Pehlevi dilinde tuz ve ter anlamında 'Hoy' ve 'Hey' ve Türkçe kaynaklarda ise 'Koyun' isminin zamanla değişerek Hoy şekline geldiği belirtilmiştir. Kentin Kaçar Hanedanı zamanındaki unvanı ise hoşluk, güzellik, rahatlık ülkesi anlamında Dar'us Safa'dır.

Kardeş şehirler
  Konya, Türkiye (2011 yılından beri)

Galeri

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İran Azerileri

Batı Azerbaycan Eyaleti'ndeki şehirler
Batı Azerbaycan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri
Batı Azerbaycan Eyaleti'ndeki bahş merkezleri
Hoy şehristanı'ndaki yerleşim birimleri

Hoy


Tıp Bayramı, her mart ayının 14'ünde kutlanan, Türkiye'de tıp doktorlarının hizmet sorunlarının tartışıldığı, bilime katkılarının ödüllendirildiği bir anma ve kutlama günüdür.

Tarihçe
14 Mart 1827'de, II. Mahmut döneminde, Hekimbaşı Mustafa Behçet'in önerisiyle ilk cerrahhanenin, Şehzadebaşı'daki Tulumbacıbaşı Konağı'nda Tıphane-i Amire ve Cerrahhane-i Amire adıyla kurulması, Türkiye'de modern tıp eğitiminin başladığı gün olarak kabul edilir. Okulun kuruluş günü olan 14 Mart, "Tıp Bayramı" olarak kutlanmaktadır.

İlk kutlama, 1919 yılının 14 Mart'ında işgal altındaki İstanbul'da gerçekleşmiştir. O gün, tıbbiye 3. sınıf öğrencisi Hikmet Boran'ın önderliğinde, tıp okulu öğrencileri işgali protesto için toplanmış ve onlara devrin ünlü doktorları da destek vermişti. Böylece tıp bayramı, tıp mesleği mensuplarının yurt savunma hareketi olarak başlamıştır.

1929-1937 yılları arasında 12 Mayıs günü Tıp Bayramı olarak kutlandı. Bu tarih, Bursa'daki Yıldırım Darüşşifası'nda ilk Türkçe tıp derslerinin başladığı tarih olarak kabul edildiği için Tıp Bayramı yapıldı. Ancak zamanla bu uygulamadan vazgeçildi ve yeniden 14 Mart Tıp Bayramı oldu.

Günümüzde
1976'dan beri sadece 14 Mart günü değil, 14 Mart'ı içine alan hafta boyunca kutlama yapılmakta ve bu hafta Tıp Haftası olarak kabul edilmektedir.

Dünyada benzer kutlamalar, farklı tarihlerde yapılmaktadır. Örneğin ABD'de ameliyatlarda genel anestezinin ilk defa kullanıldığı 30 Mart 1842 tarihinin yıldönümü; Hindistan'da ünlü doktor Bidhan Chandra Roy'un doğum (ve aynı zamanda ölüm) yıldönümü olan 1 Temmuz günü "Doktorlar Günü" olarak kutlanır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Hemşire

Dış bağlantılar

Bayramlar
Bayramlar
Mart'ta belirli gün ve haftalar

Tıp Bayramı


Afrostyrax macranthus, Vrsta je drveta iz zapadne tropske Afrike, u Kamerunu i Gabonu.

Izvori

Huaceae
Flora Kameruna
Flora Gabona

Afrostyrax macranthus