Yom Kippur Savaşı olarak isimlendirilen 1973 Arap–İsrail Savaşı, 6 ila 25 Ekim 1973 tarihleri arasında Mısır ve Suriye liderliğindeki Arap devletlerinin İsrail'e karşı başlattığı bir savaştı.

Savaş, Yahudi dinî bayramı Yom Kippur'un kutlandığı tarihlerde ilk defa Mısır'ın sürpriz saldırı hamlesiyle başladı. Savaşın büyük bir bölümü, 1967'de İsrail tarafından işgal edilmiş Sina Yarımadası ve Golan Tepeleri'nde gerçekleşti. Mısır'ın savaştaki ilk amacı, Süveyş Kanalı'nın doğu yakasında bir dayanak elde etmek ve ardından bu kazanımları İsrail işgali altındaki Sina Yarımadası'nın geri kalanının geri dönüşünü müzakere etmek için kullanmaktı. Düşmanlıkların patlak vermesinin ardından, hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Sovyetler Birliği, savaş sırasında kendi müttefiklerine büyük ikmal çabaları başlattı ve bu, iki nükleer silahlı süper-güç arasında yakın bir çatışmaya yol açtı.

Savaş, Arap koalisyonunun Süveyş Kanalı'nı başarılı bir şekilde geçmesiyle devam etti; Mısır kuvvetleri İsrail'le olan ateşkes hatlarını aştı ve neredeyse çatışmasız bir şekilde Sina Yarımadası'na ilerledi. Ancak İsrail üç gün sonra silahlı kuvvetlerinin çoğunu seferber etti ve Mısır saldırısını durdurarak askerî bir çıkmaza yol açtı. Suriyeliler, Golan Tepeleri'ne yönelik saldırılarını Mısır saldırısıyla aynı zamana denk gelecek şekilde koordine etti ve başlangıçta İsrail'in elindeki topraklarda tehdit edici kazanımlar elde etti. Üç gün süren yoğun çatışmalardan sonra İsrail güçleri Suriyelileri savaş öncesi ateşkes hatlarına geri iteledi. İsrail ordusu daha sonra Suriye'nin ana sınırları içerisine dört günlük bir karşı saldırı başlattı. Bir hafta içinde, İsrail topçuları Suriye'nin başkenti Şam'ın kenar mahallelerini bombalamaya başladı.

Mısır cumhurbaşkanı Enver Sedat, Arap koalisyonunun bozulan bütünlüğü konusunda endişeler yaşadı. Sedat, Sina Yarımadası'nın derinliklerindeki iki stratejik dağ geçidini ele geçirmenin, İsrail ile savaş sonrası müzakereler sırasında Arap pozisyonunu daha da güçlendireceğine inanıyordu ve ardından Mısır kuvvetlerine İsrail'e karşı yeni bir saldırı başlatmasını emretti, ancak bu da İsrail tarafından çok geçmeden geri püskürtüldü. İsrail kuvvetleri daha sonra Mısır'a karşı saldırıya geçti, Süveyş Kanalı'nı geçerek Mısır'a girdi ve her iki tarafta da büyük kayıplara neden olan ve bir haftadan fazla süren şiddetli çatışmalarda yavaş yavaş Süveyş Kanalı'na doğru ilerlemeye başladı.

Savaş öncesi siyasî durum
1967 Arap-İsrail Savaşı'ndan sonra ümitlerini BM toplantılarına ve ABD–Sovyet görüşmelerine bağlamış olan Araplar, sorunun sürüncemede kaldığını anlamışlar ve ümitsizliğe düşmüşlerdir. Ancak ümitlerini dış faktörlerden bağımsız olarak düzeltebilecekleri konusundaki inançlarında artış olmuştur.

Bu gelişmeler ve geçmişte yapılan hatalar, işgâl edilen Arap topraklarının kurtarılması için tek yolun, topyekûn mücadele olduğu görüşünde birleşmelerine yol açmıştır. Başta Mısır, Suriye ve Ürdün olmak üzere Araplar bu düşünce altında askerî hazırlıklarını artırmaya başladılar. Diğer Arap ülkeleri de ekonomik açıdan bu ülkelere destek olmaktadır.

Askerî Hazırlıklar
1967'deki savaştan yenilerek ve toprak kaybederek çıkan Mısır, Ürdün ve Suriye savaştan sonra aldıkları silah ve gereçler ile ordularını yeniden donattılar ve teşkilatlandırdılar. İsrail de aynı dönem içinde, ABD ve Fransa'dan aldığı modern silah ve teçhizat yanında bunların bir kısmını kendi imkânlarıyla imalata başladı.

Mısır, kanalı geçme güçlükleri sebebiyle sulardan geçme eğitimlerine ağırlık veriyordu. İsrail ise, kanalın hemen doğusunda 1967 yılından beri güçlendirdiği "BAR-LEV Hattı" ile bu kesimde oyalama muharebeleriyle gereken zamanı kazanacağını ve bu süre içinde Suriye-Lübnan kesimindeki Arap ordularına taarruz ederek, bunları süratle savaş dışı bırakacağını ümit ediyordu. Mısır ile Suriye arasındaki uzaklığın 300 km oluşu ve Mısır-İsrail arasında, kanal ile çölün bulunuşu İsrail'e iç hat manevrasını uygulama olanağını veriyordu. İsrail; Golan Tepeleri, Ürdün Nehri batı yakası, Gazze Şeridi ve Şarm el-Şeyh üzerindeki isteklerinden ödün vermiyordu. Bunun üzerine barış çabalarından ümidini kesen Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat ile Suriye Devlet Başkanı Hafız Esad, 1 Nisan 1973'te buluşarak İsrail'e karşı uygulanacak askerî harekâtın planları hakkında görüş birliği sağladılar.

Mısır ve Suriye savaş hazırlıklarını gizleyebilmek için, 1973 sonbahar tatbikatlarının çapını büyük tuttular ve tatbikat maskesi altında birliklerin yığınaklarını tamamladılar, seferberlik ilân etmeden ihtiyatları silah altına aldılar.

Mısır ve Suriye'de bulunan Sovyet askerî görevlilerinin ve ailelerinin havayolu ile tahliyesinden şüphelenen İsrail, 6 Ekim 1973 saat 03.00'de İsrail Silahlı Kuvvetleri'ni alarma geçirdi.

Güç dengesi ve harekâtın ilerleyişi

6 Ekim 1973'te, Kara Kuvvetleri personel mevcudu, Mısır'ın 325.000, Suriye'nin 112.000 olmak üzere 473.000 iken; İsrail'in savaş mevcudu 105.000 idi. Ancak, İsrail etkin seferberlik sistemiyle 48-72 saat zarfında personel mevcudunu 300.000'e çıkardı.

Bu savaş, hukuken Mısır, Suriye ve İsrail arasında cereyan etti. Lübnan ve Ürdün savaşa hukuken katılmaktan kaçındılar. Ancak bu savaşta tüm Arap ülkeleri tam bir dayanışma içinde Mısır ve Suriye'ye malî, siyasi ve askerî yardımda bulundular.

Mısır ve Suriye orduları, İsraillilerin en büyük bayramını kutladığı gün (Yom Kippur), yani 6 Ekim 1973 günü saat 14.00'de taarruza Suriye Cephesi'ndeki taarruzları Golan mevzî derinliklerinde durduran ve iç hat harekâtı yapan İsrail, önceliği Suriye Cephesi'ne verdi ve 9 Ekim sabahı Golan Cephesi'nde 11 tugay toplayarak karşı taarruza geçti. 22 Ekim 1973'te İsrail, Hermon Dağı'nın en hakim yeri olan 2201 rakımlı tepe bölgesini ele geçirdi ve Suriye topraklarında 20 km derinlik, 40 km genişlikteki araziyi işgal etti.

Sina Cephesi'nde kanalı geçmeye muvaffak olan Mısır 1. ve 2. orduları, BAR-LEV savunma hattını ele geçirdiler ve kanalın 10–15 km kadar doğusuna ilerlediler. 14 Ekim günü 5 piyade tümeni, 1 mekanize tümen ve dört zırhlı tugay (70.000 personel, 700 tank) ile İsrail'in ikinci savunma mevzilerine taarruza geçtiler. Ancak, Suriye Cephesi'nde durumu lehine çevirmeye başaran ve 4 zırhlı tugayını Sina Cephesi'ne kaydıran İsrail, kısa sürede bu cephede de durum üstünlüğü sağlamaya muvaffak oldu. 16 Ekim 1973'te Sina Cephesi'nde genel karşı taarruza geçen İsrail, 18/19 Ekim gecesi Süveyş Kanalı batısına 2 tugay kadar kuvveti geçirmeyi başardı. Mısır, İsrail taarruzlarını İsmailiye-Kahire yolunun 5 km kadar doğusunda durdurabildi.

BM'nin 22 Ekim ve 24 Ekim tarihli ateşkes kararlarına uymayan İsrail, 26 Ekim günü Barış Gücü'nün gelmesiyle ateşkese uydu. Bunda SSCB'nin bölgeye tek taraflı kuvvet gönderme kararlılığı da etkili oldu. Ateşkes kararı yürürlüğe girdiğinde, Mısır 3. ordusuna mensup 20.000 kişi ile 200 tanktan müteşekkil birliklerinin anavatanları ile bağlantısı kesilmiş bulunuyordu.

Bu savaş sonunda Mısır 500, Suriye 500, Irak 120 tank, İsrail ise 600 tank kaybetmiştir. Savaş sırasında Mısır-Suriye kuvvetleri 8500, İsrail ise 6000 kayıp verdi.

Yom Kippur Savaşı, İsrail'i; askeri, diplomatik ve ekonomik alanlarda ABD'ye eskisinden daha bağımlı kıldı. Savaşın hemen ardından başlayan, başını Suudi Arabistan'ın çektiği ve İsrail'i destekleyen ülkeleri hedef alan petrol ambargosu Mart 1974'e kadar sürdü. Ambargo sonucu petrol fiyatları yükselirken, dünya çapında benzin sıkıntısı ortaya çıktı.

Arap-İsrail Savaşlarının Sonuçları
Kökü tarihin derinliklerine inen ve yaklaşık 3500 yıllık bir geçmişe sahip bulunan Arap-İsrail Sorunu; 1850 yıllık bir aradan sonra, 1917 yılından itibaren tekrar başlamış ve 1948 yılında İsrail Devleti'nin kurulmasıyla şiddetlenmiştir.

Taraflar amaçlarını gerçekleştirmek için Millî Güç Unsurları'nı her alanda ve fırsatta kullanmışlarsa da; bu konuda verilen 4 savaş bile kesin sonuç almalarına yetmemiştir. Keza Mısır'ın ABD'nin yanında yer alması ve Camp David Anlaşması dahi soruna kesin ve kalıcı çözüm getirememiştir.

Sorunun halihazır ve gelecekteki muhtemel gelişmesi ve objektif bir değerlendirme yapabilmek için; tekrar amaç kavramına bakmakta yarar görülmektedir.

İsrail için amaç gerçekleştirilmiş olup, tespit edilen amaç doğrultusunda İsrail Devleti kurulmuş, bekası için gerekli şartlar önemli ölçüde sağlanmıştır.

Araplar ise; başlangıçta tespit edilen amaçları gerçekleştirememişlerdir. Diğer bir ifade ile İsrail Devleti'nin kurulmasını engelleyememişler ve bekasının devamlılığını sağlayan şartları ortadan kaldıramamışlardır.

Kaynakça

Soğuk Savaş çatışmaları

Yom Kippur Savaşı


Johan Gabriel Collin (født 6. april 1794 i Stockholm, død 23. september 1879 i Norrköping) var en svensk læge. Han var søn af Gabriel Collin.

Som student fik han 1813 ansættelse som underlæge, senere som bataljonslæge ved reservearmeen mod Norge, og efter hjemkomsten derfra tog han 1818 medicinsk-filosofisk eksamen ved Karolinska institutet. Af pengemangel maatte han imidlertid nøjes med et kirurgisk kursus og blev 1820 chirurgiæ magister, og derefter blev han læge i Mariefred. I 1828 blev Collin lazaretlæge og stadskirurg i Norrköping, 1831 udnævntes han til titulær professor, 1845 blev han dr. med. honoris causa i Uppsala og 1847 medlem af Vetenskapsakademien. Han skrev: Almän husläkare (1858-1859), Afhandling om barnsjukdomar (1841-1851), Om menniskans temperamenter (1822) og oversatte Speciel Therapi af August Gottlieb Richter (1824-1834).

Kilder

Læger fra Sverige
Militærlæger
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Medlemmer af Kungliga Vetenskapsakademien
Svenskere i 1800-tallet
Personer fra Stockholm

Johan Gabriel Collin (læge)


යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහිදී සහ භෞතික විද්‍යාවෙහිදී, ප්‍රත්‍යාස්ථතාව පිළිබඳ  හුක්ගේ නියමය යනු,  දුන්නක විතතිය එය මත යෙදෙන  භාරයට අනුලෝම වශයෙන් සමානුපාතික බව පැවසෙන සන්නිකර්ෂණයකි. ද්‍රව්‍යය වෙත යෙදෙන භාරය, එම ද්‍රව්‍යයේ ප්‍රත්‍යාස්ථ සීමාව ඉක්මවන්නේ නැති තාක්, බොහෝ ද්‍රව්‍යයන් මෙම නියමය පිළිපදිති.  හුක්ගේ නියමය ප්‍රයෝජනවත් සන්නිකර්ෂණයක් වන්නාවූ ද්‍රව්‍යයන් රේඛීය-ප්‍රත්‍යාස්ථ හෝ  "හුක්යානු" ද්‍රව්‍යයන් ලෙසින් හැඳින්වෙති.

සටහන්

භෞතික විද්‍යාව

හුක්ගේ නියමය


An Ophrys argolica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Fleischmann. An Ophrys argolica in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 O. a. aegaea
 O. a. argolica
 O. a. biscutella
 O. a. crabronifera
 O. a. elegans
 O. a. lesbis
 O. a. lucis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ophrys

Ophrys argolica


Fóstbræðra saga veya Yeminli Kardeşlerin Sagası, bir İzlanda sagası. 11. yüzyıl İzlandası'nda senetlerle başı dertte olan Þorgeirr ve Þormóðr adlı iki yeminli kardeşin hikâyesi arasında ilişki kurar.

Þorgeirr çok yetenekli ve gözü cesaretten kararmış bir savaşçıdır. Ne var ki, sonraları zevk için insanları öldürmeye başlar. Þormóðr ise daha karmaşık bir karakterdir. Savaşçı, problem çıkarıcı, zampara ve şairdir. Saga onun özelleşmiş şiirlerini de içerir. En büyük yandaşı, kan kardeşini de anlatan bölümler vardır.

İzlanda sagaları

Fóstbræðra saga


Cabourg (; ) is a commune in the Calvados department, region of Normandy, France. Cabourg is on the coast of the English Channel, at the mouth of the river Dives. The back country is a plain, favourable to the culture of cereal. The town sits on the Côte Fleurie (Flowery Coast) and its population increases by over 40,000 during the summer.

Geography
Cabourg is located on the north of France between Caen and Deauville, part of the Côte Fleurie. The town is on the Dives river, across from Dives-sur-Mer.

On 1 January 2017, the town was transferred from the Arrondissement of Caen to that of Lisieux.

Climate
Cabourg has an Oceanic climate with mild summers and cool winters. The proximity of the sea limits large variations in temperature and creates winters without much frost and summers without excessive heat. Wind is frequent especially on the beach.

History
It was from Cabourg that William the Conqueror drove the troops of Henry I of France back into the sea in 1058.

According to Marcel Proust's biographer George D. Painter:

Population

Culture
Each year in June, Cabourg hosts the International Festival of the Romantic Movie.

Personalities

Cabourg is famous for being Marcel Proust's favorite vacation place at the beginning of the 20th century; it is the inspiration for Balbec, the seaside resort in Proust's In Search of Lost Time.

  (1884, Avesnes-sur-Helpe1954)
 Sandrine Bonnaire
 Bruno Coquatrix (1910, Ronchin1979)
 Jean-François Dubos

 Adolphe d'Ennery (18111899)
 Jean-Louis Ezine (1948, Cabourg)
 Philippe Fourastié

 Corinne Lepage
 Charles-Gaston Levadé (1869–1948),
 Cecil Michaelis
 René-Xavier Prinet (1861, Vitry-le-François1946)
  (1851, Ajaccio1939)
 Paul Giroud (French physician, summer residence)

International relations
Cabourg has relations with the following cities:
 Atlantic City, USA
 Bad Homburg, Germany
 Bromont, Canada
 Chur, Switzerland
 Jūrmala, Latvia
 Mayrhofen, Austria
 Mondorf-les-Bains, Luxembourg
 Oussouye, Senegal
 Salcombe, United Kingdom
 Spa, Belgium
 Terracina, Italy

Popular culture
 The Cabourg area, including the small hamlet of Varaville, is the setting for some of the events in the novel Villa Normandie (Endeavour Press, 2015) by Kevin Doherty.

References

External links

 Cabourg website

Communes of Calvados (department)
Seaside resorts in France

Cabourg


11104 Airion este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11104 Airion este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul AMOS din Haleakala. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,94 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 11,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11104 Airion


Zgrada škole u mjestu i općini Luka, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Jednokatna slobodnostojeća zgrada škole sagrađena je u središtu naselja 1912. godine. Pravokutnog tlocrta s plitkim pročeljnim rizalitom, pripada tipu dvorazrednih školskih zgrada s dva učiteljska stana. Osnovna karakteristika prostorne organizacije takvih škola je simetrična organizacija koju određuje središnji ulaz i dvije veće prostorije uz glavno pročelje u obje etaže. Komunikacija među etažama ostvarena je stubištem smještenim u zasebnom volumenu u stražnjem dijelu zgrade. Vrijednost građevine očituje se u očuvanosti gabarita, osnovnog tlocrtnog rasporeda i konstrukcije, kao i činjenici da značajno određuje vizure naselja.

Zaštita
Pod oznakom Z-6144 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Zagrebačkoj županiji
Zgrade osnovnih škola u Hrvatskoj

Zgrada škole u Luci


مقاطعة إزو، أحد مقاطعات اليابان القديمة
 جزر إزو، أرخبيل يتبع طوكيو
 شبه جزيرة إزو، شبه جزيرة في محافظة شيزوكا، اليابان.

ألقاب باللغة اليابانية
صفحات توضيح أسماء أماكن

إزو (توضيح)


Ryuji Shimoshi (født 24. juli 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuji Shimoshi


Michaël Fribourg, né le  à Caen, est un haut fonctionnaire et chef d'entreprise français.

Inspecteur des finances, il est proche de Nicolas Sarkozy. Il crée la société d'investissement Columbus Holding grâce à laquelle il rachète la société Chargeurs, dont il devient le président.

Biographie

Jeunesse et formation
Michaël Fribourg est le fils d'un chef d'entreprise, Pierre Fribourg.

Il entre à l'École normale supérieure de Cachan, puis obtient un master en affaires publiques de Sciences Po Paris.

Après avoir été brièvement chargé de mission au cabinet du ministre des PME et du commerce Renaud Dutreil, il entre à l'ENA (promotion Willy Brandt 2007-2009) et en sort dans le corps de l'Inspection générale des finances.

Passage dans l'Administration française
Il est actif dans l'inspection des finances de 2009 à 2013, avec un passage dans le cabinet du ministre de l'industrie Éric Besson d'avril 2011 à mai 2012 en qualité de conseiller spécial chargé de la stratégie, de l'automobile et des restructurations.

Patron d'entreprise
En 2012, il est banquier d'affaires à la banque Arjil.

Il préside Médicis Participations, qu'il crée à la mi-2014 et qu'il radie en 2018. En même temps, il crée une société familiale, Columbus Holding. En 2015, celle-ci achète à Jérôme Seydoux et à Eduardo Malone leur participation à la société Chargeurs, soit 27,76 % du capital de Chargeurs. Il devient ainsi président du groupe Chargeurs.

Il transforme rapidement la société. Pendant la période "Covid" de 2020, il fait fabriquer des masques. Il installe une nouvelle directrice du textile "fashion" à New York. Aux 3 activités traditionnelles de Chargeurs (films de protection de surface, entoilage pour la couture, laine pour le luxe) il ajoute un volet aménagement d'espaces et création de décors. Il achète quelques petites sociétés. Il tente la fabrication de tissus très techniques, filtrant les ondes électromagnétiques.

La société qui faisait 498,7 millions d'euros en 2015 avec 1600 salariés, fait 708 millions d'euros de chiffre d'affaires en 2021 avec 2200 salariés.

Nicolas Sarkozy a déclaré : . Michaël Fribourg incarne aux yeux de certains .

Autres activités
A Sciences Po Paris, il organise des conférences sur le financement de l'économie.

Situation personnelle
Michaël Fribourg est marié depuis 2009 à Georgia Ray, et ils ont 2 enfants.

Distinctions
  (2021). La décoration lui est remise par Nicolas Sarkozy dans un salon de l'Automobile Club de France, place de la Concorde à Paris.

Références

Naissance à Caen au XXe siècle
Élève de l'Institut d'études politiques de Paris
Élève d'une École normale supérieure
Élève de l'École nationale d'administration (France)
Inspecteur des finances
Chevalier de l'ordre national du Mérite
Homme d'affaires français
Naissance en août 1982

Michaël Fribourg


Molitvena osmina za jedinstvo kršćana osam je dana ekumenske molitve, koja tradicijski traje od blagdana Katedre sv. Petra do blagdana Obraćenja sv. Pavla, u siječnju. Obilježava se na međunarodnoj razini. Na južnoj polutki održava se između blagdana Uzašašća i Duhova.

Molitvenu osminu za jedinstvo kršćana svake godine koordinira Svjetski savez crkava, uz sudjelovanje njegovih Crkvi članica, koje uključuje protestantske i pravoslavne sljedbe. Rimokatolička Crkva, koja je promatrač u Svjetskom savezu crkava, također sudjeluje.

Ova ekumenska inicijativa započela je 1908. godine, a usredotočila se na molitvu za jedinstvo kršćana. Termin održavanja predložio je otac Paul Wattson, suosnivač franjevačke braće Graymoor. Zamislio je molitveni tjedan koji počinje na blagdan Katedre svetog Petra, 18. siječnja, a završava blagdanom Obraćenja sv. Pavla 25. siječnja. Od 1960., blagdan Katedre svetog Petra u Katoličkoj Crkvi pomaknut je na 22. veljače. Anglikanske crkve ga i dalje slave na isti datum.

Papa Pio X. službeno je blagoslovio molitvenu osminu, a Benedikt XV. "potaknuo je njeno održavanje u cijeloj Rimokatoličkoj Crkvi". Protestantski vođe sredinom 1920.-ih također su poticali godišnju molitvenu osminu za jedinstvo među kršćanima, koja je trajala do nedjelje Duhova (tradicionalna komemoracija uspostave Crkve). Novi poticaj cjelokupnom ekumenskom gibanju i napose molitvi za jedinstvo svih kršćana dao je Drugi vatikanski sabor (održan
1962.-1965.). Između ostalog posebno je naglašen duhovni ekumenizam, to jest obraćenje srca i svetost života te javna, zajednička, i svaka osobna molitva za jedinstvo.

Sudionici ekumenske molitve za jedinstvo svjedoče vjeru u smisao molitve, ali i određeni stupanj već postojećeg jedinstva kršćana, koji omogućuje zajedništvo u molitvi. Također svjedoče i čežnju i za onim potpunijim jedinstvom koje bi jednog dana moglo omogućiti i zajedništvo euharistijskog stola.

U sklopu molitvene osmine, vjernici različitih kršćanskih zajednica i najviši predstavnici kršćanskih zajednica okupljaju se zajedno na molitvu.

U Rimu, Papa na kraju Molitvene osmine, 25. siječnja, u bazilici svetoga Pavla izvan zidina predvodi slavlje Večernje, zajedno s predstavnicima drugih kršćanskih zajednica.

Izvori

Ekumenizam
Kršćanske molitve

Molitvena osmina za jedinstvo kršćana


Satre (veya Satres), Etrüsk mitolojisinde zaman tanrısı. Roma mitolojisindeki Satürn'ün dengidir. Çoğunlukla kum saati taşıyan yaşlı bir adam olarak tasvir edilmiştir.

Bu eser 26 Eylül 1877 tarihinde bir tarlada bulunmuştur. Eser, İtalya'nın Piacenza Belediye Müzesi'nde muhafaza edilmektedir.

Etrüsk tanrıları
Zaman tanrıları

Satre


Louis Schweitzer is the name of:

Louis Schweitzer (businessman) (born 1942), chairman and former CEO of Renault
Louis Schweitzer (philanthropist) (1899–1971), paper industrialist and philanthropist, donated WBAI to Pacifica Radio

Louis Schweitzer


Sony CineAlta, haraketli resim üretime yönelmiş High definiton video kamera serisidir. Saniyede 25 kare çekim yapabilirler. 24p ve 1920x1080 pixel 1080p çözünürlüğe sahiptirler. Bazı film tarayıcılarının yatay bir şekilde standart bir 35mm çerçeveden 10.000 piksel yukarısında tutabilme kabiliyeti vardır.

CineAlta kameraları (özellikle Sony HDW-F900) HDCAM kasetlere kayıt yapar. Bununla beraber CinaAlta yalnızca bileşen videosuna sıkıştırılan 1440 x 1080 pixeli kaydeder. Sony HDW-F900 Cinealta 2002'de ünlü yönetmen George Lucas'ın tamamen dijital video olarak çekilen ilk büyük bütçeli film olan Star Wars'un çekimlerinde kullanılmıştır.

Dış bağlantılar
 CineAlta resmi sayfası
 Sony HDC-F950 product page

Dijital film kameraları
Sony ürünleri

CineAlta


Wilkin Anthony De La Rosa (nacido el 21 de febrero de 1985 en El Seibo) es un lanzador dominicano de ligas menores que se encuentra en el equipo independiente Camden Riversharks de la Liga Atlántica de Béisbol Profesional.

Con alrededor de nueve años de experiencie en el sistema de ligas menores de los Yankees, hasta 2011, De La Rosa había acumulado un récord total de 21 victorias y 15 derrotas.

En la Liga Dominicana de Béisbol pertenece a los Leones del Escogido.

Referencias

Enlaces externos
Baseball-Reference
Rotowire
Perfil en ESPN Deportes

Beisbolistas de República Dominicana
Lanzadores de República Dominicana
Beisbolistas de los Leones del Escogido
Nacidos en la provincia El Seibo

Wilkin De La Rosa


A Medalha Weyprecht () é concedida pela Sociedade Alemã de Pesquisa Polar em intervalos irregulares por notáveis realizações científicas nas regiões polares.

O prêmio leva o nome de Carl Weyprecht, que liderou a Expedição austro-húngara ao Polo Norte junto com Julius von Payer, que levou dentre outros à descoberta da Terra de Francisco José.

Recipientes

1967: Paul-Émile Victor
1969: Bernhard Brockamp
1971: Fritz Loewe
1978: Julius Büdel
1991: Gotthilf Hempel
1998: Dietrich Möller
2001: Bernhard Stauffer
2003: Karl Hinz
2008: Hubert Miller
2010: Leonid Alexandrowitsch Timochow
2013: Reinhard Dietrich
2015: Dieter Fütterer
2018: Hartwig Gernandt

Ligações externas
DGP - Ehrungen Deutschen Gesellschaft für Polarforschung

Prêmios de ciência e engenharia da Alemanha
Prêmios de geociências
Glaciologia
Medalhas
Prêmios estabelecidos em 1967

Medalha Weyprecht


Studénka ist der Name mehrerer Orte in Tschechien

 Studénka, Stadt im Okres Nový Jičín
 Studénka, Ortsteil von Bakov nad Jizerou, Okres Mladá Boleslav
 Studénka, Ortsteil von Nová Paka, Okres Jičín
 Studénka, Ortsteil von Radvanice v Čechách, Okres Trutnov
 Studénka, Ortsteil von Štoky, Okres Havlíčkův Brod

Studénka (Begriffsklärung)


An Cyperus remotispicatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sheila Spenser Hooper. An Cyperus remotispicatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus remotispicatus


Tres veces Sofía es una telenovela mexicana de TV Azteca, marcó el debut como productores de Rossana Arau y Luis Vélez  en 1998. Se estrenó el 5 de octubre de 1998 en sustitución de Tentaciones y finalizó el 6 de agosto de 1999 siendo reemplazada por El candidato.

Protagonizada por Lucía Méndez, Omar Fierro, Marco Muñoz y Homero Wimer, con las participaciones antagónicas de Guillermo Quintanilla y Karen Sentíes. Cuenta además con las actuaciones de los primeros actores Saby Kamalich, Evangelina Elizondo, Rodolfo de Anda y Miguel Couturier.

Elenco
 Lucía Méndez - Sofía Gutiérrez Ríos / Sofía Soler Campos Miranda
 Omar Fierro - Federico Vidaurri
 Marco Muñoz - Jorge Briceño
 Karen Sentíes - Leticia Plata
 Homero Wimer - César Márquez
 Martha Mariana Castro - Laura Touriño de Márquez
 Saby Kamalich - Doña Adelaida Puerta viuda de Vidaurri
 Verónica Langer - Elsa Cifuentes
 Lisa Owen - Mercedes Montemayor
 José González Márquez - Don Alberto "Beto" Solís
 Guillermo Quintanilla - Rigoberto Serna
 Alma Rosa Añorve - Gloria Ortega de Madrigal
 Carlos Águila - Lic. Tappan
 Mayte Vilán - Alejandra Landazabal
 Mark Tacher - Juan Carlos Cifuentes
 Gabriel Porras - Germán Lizarralde
 Raquel Bustos - Andrea Briseño Gutiérrez
 Alain Kuri - Guillermo Briseño Gutiérrez "Memo"
 Hernán Mendoza - Félix Valladares
 Alejandro Gaytán - Juan Andrés
 Fernando Becerril - Adolfo Landazábal
 Evangelina Elizondo - Magnolia
 Marta Resnikoff - Lic. Rosa Roa
 Cristina Michaus - La Rusa
 Edith Kleiman - Díaz
 Juan David Burns - Arturo Guevara
 Jimena Guerra - Lupe
 Miguel Couturier - Henry
 Luz Elena Solís - Alcira
 Rodolfo de Anda - Renato
 Betty Monroe - Secretaria

Premios y nominaciones

Premios ACE New York 1999

Enlaces externos
 Tres Veces Sofía en Alma-latina.net

Telenovelas de México
Telenovelas de 1998
Telenovelas de 1999
Telenovelas de TV Azteca
Telenovelas protagonizadas por Lucía Méndez
Telenovelas en español

Tres veces Sofía


රා (, රේ) යනු පුරාතන ඊජිප්තු හිරු දෙවියා වෙයි.  25වන සහ 24වන සියවස්වල පස්වන රාජවංශය වන විට, ඔහු  පුරාතන ඊජිප්තියානු ආගමෙහි ප්‍රධාන දෙවිවරයෙක් වූ අතර, ප්‍රාථමික වශයෙන් මධ්‍යහ්න සූර්යයා වෙතින් හඳුනාගැනුණි.

රා (දෙවියා)


රඹුක්කන හිරිවඩුන්න ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. රඹුක්කන හිරිවඩුන්න හරහා පොල්ගහවෙල මාර්ගයේ අන්දිරමඩ මෙම වලව්ව පිහිටා ඇත.

දැන් මේ වලව්ව වෙනස් කර ඇත.

මදන වලව්ව


Das Königin-Carola-Gymnasium war ein staatliches humanistisches Gymnasium für Jungen in der Südvorstadt von Leipzig.

Geschichte

Das Königin-Carola-Gymnasium wurde nach Plänen von Stadtbaurat Otto Wilhelm Scharenberg in der Elisenstraße 62 (heute Bernhard-Göring-Straße) errichtet und am 16. Oktober 1902 eingeweiht.  Mit der Namensgebung wurde die sächsische Königin geehrt, die ihr Amt mit dem Tod ihres Gatten im gleichen Jahr verloren hatte. Das Gebäude befand sich zwischen Arndt- und Schenkendorfstraße gegenüber dem Albrecht-Dürer-Platz. Es war ein dreistöckiges, 21-achsiges Gebäude mit einem 5-achsigen Mittelrisaliten. Die Seitenflügel besaßen nochmals acht Achsen. Im Hof befand sich die Turnhalle.

Zur Zeit der Eröffnung war es neben dem König-Albert-Gymnasium eines der beiden sogenannten Staatsgymnasien der Stadt. Während der Zeit des Nationalsozialismus wurde das Gymnasium 1937/38 zunächst in Friedrich-Nietzsche-Schule, Staatliche Oberschule für Jungen und später in Günther-Prien-Schule, Staatliche Oberschule für Jungen umbenannt. Prien war im Zweiten Weltkrieg ein vom NS-Regime gefeierter U-Boot-Kommandant und hatte das Königin-Carola-Gymnasium einige Jahre besucht, dieses jedoch 1924 im Alter von 16 Jahren verlassen, um zunächst bei der Handelsmarine zur See zu fahren.

Beim Bombenangriff vom 4. Dezember 1943 wurde das Gebäude völlig zerstört und das Areal nach der Trümmerräumung nicht wieder bebaut. Heute befindet sich auf dem Grundstück eine Garagenanlage nebst Parkplatz.

Galerie

Bekannte Lehrer
 Arthur Franz
 Hugo Hickmann
 Walther Hofstaetter
 Johannes Ilberg
 Bernhard Kockel
 Horst Kohl
 Gottlob Friedrich Lipps
 Peter Petersen
 Hans Preuß
 Friedrich Schulze
 Albert Soergel
 Wilhelm Spengler
 Horst Stephan
 Paul Vogel
 Georg Weicker
 Johannes Zwicker
 Karl Zuchardt

Bekannte Schüler
 Alexander Arendt
 Erich Bauer
 Manfred Berger
 Rolf Bertolini
 Wolfgang Brauch
 Martin Broszat
 Karl Brückner
 Walther Brügmann
 Walter Brugmann
 Hans Fallada
 Erhard W. Fischer
 Hans Flössel
 Hans-Christian Freiesleben
 Karl Fritzsche
 Peter von Gebhardt
 Alfred Haase
 Karl Hauck
 Alfred Heuß
 Ernst Heuss
 Ernst Hölder
 Curt Hoffmann
 Rudolf Hohl
 Dietrich Hrabak
 Werner Ihmels
 Waldemar Ilberg
 Eberhard Itzenplitz
 Hanns Johst
 Martin Kießig
 Bernhard Kummer
 Heinrich Lange
 Günter Männig
 Karl Maruhn
 Heinz Nöbert
 Eduard Pendorf
 Walter Porzig
 Günther Prien
 Tom Albert Rompelman
 Frithjof Rüde
 Wolfgang Schanze
 Werner Scharf
 Heinrich Schönfelder
 Rolf Sievers
 Ulrich Steindorff
 Max Syrbe
 Hans Thieme
 Karl Thieme
 Robert Ulich
 Job von Witzleben

Siehe auch
 Liste Königlicher Gymnasien

Literatur
 Jahresbericht des Königin-Carola-Gymnasiums in Leipzig. Leipzig 1903–1930 ()

Weblinks

 Bild vom Zustand nach der Bombardierung

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Leipzig
Gymnasium in Leipzig
Carola
Ehemalige Schule in Sachsen
Carola von Wasa-Holstein-Gottorp als Namensgeber
Gegründet 1902
Aufgelöst 1943
Historische Organisation (Leipzig)
Südvorstadt (Leipzig)

Königin-Carola-Gymnasium


Florentin Iosif (n. 5 martie 1936, satul Toager, comuna Giera, județul Timiș – d. 31 mai 2013, Comuna Glimboca, Caraș-Severin) a fost un cântăreț de muzică populară din Banat.

Biografie
S-a nascut la 5 martie 1936, la Toager, comuna Giera, judetul Timis.
De mic copil a indragit muzica populara si a inceput sa cante alaturi de cei trei frati ai sai pe scena caminului cultural din localitatea natală. Ulterior a activat la Ansamblul Ciocarlia alaturi de alte nume mari ai muzicii populare: Maria Tanase, Lucretia Ciobanu, Ioana Radu si altii.
Din repertoriul lui Florentin Iosif amintim cantece precum: La birtuțu din pădure, Banii, Trecui seara pe uliță, Vino mandră totdeauna, Hai mandra mea, Dragu-mi-i, mândră, de tine, Mândruliță bănațeană, Lu Maica-ta-i pare bine, Cine trece-acuma dealul.

Discografie

Decesul
A murit pe data de 31 mai 2013, la Glimboca la vârsta de 77 de ani.

Note

Nașteri în 1936
Decese în 2013
Interpreți de muzică populară românească

Florentin Iosif


Ahali Cumhuriyet Fırkası, Abdülkadir Kemali Öğütçü tarafından Adana'da kurulan ve 29 Eylül 1930 - 21 Aralık 1930 tarihleri arasında faaliyet gösteren siyasi partidir.

Abdülkadir Kemali Bey, 1924 yılında kurma girişiminde bulunduğu "Müdafaa-i Umumiye Fırkası"nı 1930 yılındaki çok partili sisteme geçiş denemesi sırasında "Ahali Cumhuriyet" ismiyle kurmayı başardı. Genel Başkanlığını Abdülkadir Kemali Bey'in üstlendiği fırkanın diğer kurucuları Ali Vehbi, Bekir Sıtkı, Mustafa Ziya, Çiftçi Hasan, Yedek subay Ali Bey idi.

Bazı Güneydoğu illerinde zayıf biçimde örgütlenen fırka kuruluşundan sonra sadece Arif Oruç'un çıkardığı Yarın gazetesi tarafından olumlu karşılandı. Daha önce çıkardığı Toksöz gazetesini yeniden çıkarmak isteyen Abdülkadir Ali Bey, izin alamayınca Ahali gazetesini partinin yayın organı olarak kullandı.

Parti programında ordunun erzakını kendisinin temin etmesi, demiryolu dahil bütün inşaatın durdurulması savunulmuş, elli sene boyunca telif eserlerin yasaklanıp hep tercüme yapılması ve iptidaî mekteplerin hep leylî olması vurgulanmıştır.

Tam hazır olmadan 1930 belediye seçimlerine giren fırka, başarılı olamadı. 21 Aralık 1930'da Bakanlar Kurulu kararıyla "idare heyeti gösteremediği" gerekçesiyle kapatıldı. Başbakanlığın hakkında kovuşturma açılmasını istemesi üzerine Abdülkadir Kemali Bey, İstiklal Mahkemeleri'nde yargılanmamak için 24 Aralık 1930'da (Menemen Olayı'nın ertesi günü) Suriye'ye kaçtı.

Kaynakça

1930'da kurulan siyasi partiler
1930'da kapatılan siyasi partiler
Türkiye'de kapatılan siyasi partiler

Ahali Cumhuriyet Fırkası


Antonio Prieto puede referirse a:

 Antonio Prieto Puerto (1905-1965), actor español;
 Antonio Prieto (1926-2011), cantante y actor chileno;
 Antonio Prieto (1929-2021), escritor y filólogo español;
 Antonio Prieto (1958-), atleta español;
 Antonio Prieto Lucena (1974-), obispo católico español.
 José Antonio Prieto, Mister RNB Valladolid 2023.

Antonio Prieto (desambiguación)


ගණිතයේ ශ්‍රිත සංකල්පයේ ඉතිහාසය "දා පොන්ටේ" (da Ponte) (1992) මගින් විස්තර කරයි. 1694 දී ගොට්ෆ්‍රයිඩ් ලෙයිබ්නිස් විසින් "ශ්‍රිතය" යන වදන හඳුන්වා දුන්නේ , විශේෂ ලක්ෂ්‍යයක දී වක්‍රයක බෑවුම් වැනි වක්‍රවලට සම්බන්ධ ගුණ විස්තර කිරීමටය.ලෙයිබ්නිස් විසින් සැලකූ ශ්‍රිත වර්තමානයේ හඳුන්වනු ලබන්නේ අවකල්‍ය ශ්‍රිත ලෙසය. මෙම වර්ගයේ ශ්‍රිත සඳහා කෙනෙකුට සීමා හා ව්‍යුත්පන්න පිළිබඳ කතා කළ හැක. මේවා ආදානය හා ආදානයේ වෙනසක් මත ප්‍රතිදානයේ හා ප්‍රතිදානයේ වෙනසක්  පිළබඳ මිනණුමකි. එවැනි ශ්‍රිත කලනයේ මූලික පදනම වී ඇත.
18 වන ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ දී ලෙනාර්ඩ් ඉයුලර් ශ්‍රිතය යන වදන, විවිධ ස්වායත්ක විචල්‍ය අඩංගු ප්‍රකාශන හෝ සමීකරණ විස්තර කිරීමට යොදා ගන්නා ලදී.
උදාහරණ වශයෙන්
ƒ(x) = sin(x) + x3.
19 වන සියවසේ දී ගණිතඥයන් , ගණිතයේ සියලු වෙනස් අංශ විධිමත් කිරීම ආරම්භ කලෝය. වෙයර්ස්ට්‍රාස් , ජ්‍යාමිතියට වඩා අංක ගණිතය මත කලනය ගොඩ නැංවීමට පක්ෂව කතා කළ අතර එය ලෙයිබ්නිස් ගේ අර්ථ දැක්වීමට වඩා ඉයුලර්ගේ අර්ථ දැක්වීමට වාසි සහගත විය. (විශ්ලේෂණයේ අංකගණිතකරණය බලන්න)
මුලදී ශ්‍රිතයක් පිළිබඳ අදහස සීමා වී තිබුණි. උදාහරණයක් ලෙස ජොසප් ෆවුරියර් සෑම ශ්‍රිතයකටම ෆවුරියර් ශ්‍රේණියක් තිබෙන බවට ප්‍රකාශ කළේය. වර්තමානයේ කිසිදු ගණිතඥයෙක් එසේ ප්‍රකාශ නොකරයි. ශ්‍රිතවල අර්ථ දැක්වීම පුළුල් කිරීම තුළින් ගණිතඥ‍යන්ට, කිසිඳු ලක්ෂයක් අවකලනය  නොවන සන්තතික ශ්‍රිත වැනි වෙනස් ගණිතමය වස්තූන් පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීමට හැකි විය. ආරම්භයේ දී මෙම ශ්‍රිත සිද්ධාන්තමය කුතුහල පමණක් බවට සැලකූ අතර 20 වන සියවස දක්වාම හැඳින්වූයේ අද්භූත යන අර්ථය දෙන "මොන්ස්‍ටර්ස්" යනුවෙනි. කෙසේ නමුත් ශ්‍රිතීය විශ්ලේෂණයේ බලවත් තාක්ෂණික ක්‍රම පෙන්වා දී ඇත්තේ මෙම ශ්‍රිත අවකල්‍ය ශ්‍රිතවලට වඩා බහුල බවයි. මෙවැනි ශ්‍රිත බ්‍රවුනීය චලිතය වැනි භෞතික විද්‍යාත්මක සංසිද්ධි ආදර්ශනය කිරීමට යොදා ගෙන ඇත.
19 වන සියවසේ අවසාන කාලයේ දී ගණිතඥයන් . ගණිතයේ සියල්ල, කුලක සිද්ධාන්තය යොදා ගනිමින් විධිමත් කිරීම ආරම්භ කරන ලදී. ඔවුන් විසින් සෑම ගණිතමය වස්තුවක්ම කුලකයක් ලෙස නම් කළහ. ඩිරිචෙල්ට් හා ලොබෑෂ්ව්ස්කයි සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් ශ්‍රිතයේ නව අර්ථ දැක්වීම සඳහා ස්වාධීන උපහාර ලබයි. ඔවුන් ශ්‍රිතය හැඳින්වූයේ , සියලු ප්‍රථම අවයවයකටම  ආවේණික දෙවන අවයවයක් ඇත්තක වූ සම්බන්ධයක් ලෙසය. නමුත් ඩිරිචෙල්ට් ගේ විධිගත කිරීම ඉම්‍රේ ලාකටොස්ගේ පහත කියමනෙන් අපහාසයට ලක්වේ.

"ඩි‍රිචෙල්ට්ගේ ක්‍රියාකාරකම්වල කිසිසේත්ම එවැනි අර්ථ දැක්වීමක් නොමැත.නමුත් ඔහුට මෙම සංකල්පය පිළිබඳ කිසිදු අදහසක් නොතිබූ බවට ඕනෑ තරම් සාක්ෂි ඇත. උදාහරණයක් ලෙස ඔහුගේ (1837) දී , ඔහු කොටසක් වශයෙන් සන්තතික ශ්‍රිත සාකච්ඡා කිරීමේ දී පැවසුවේ අසන්තතිකතා ලක්ෂ්‍යවලදී ශ්‍රිතයට අගයන් දෙකක් පවතින බවය".
(සාක්ෂි හා නිශ්ප්‍රභා කිරීම්,) 151 , කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය 1976)

හාර්ඩි (Hardy) (1908, pp. 26–28) ශ්‍රිතයක් යනු x සහ y  විචල්‍යයන් දෙකක් අතර සබඳතාවයක් යැයි අර්ථ දැක්වූයේ පහත පරිදි ප්‍රකාශ කිරීමෙනි. "සමහරක් x  අගයන් සඳහා කවර ආකාරයකින් හෝ අනුරූපී y අගයන් ඇත. ඔහුට ශ්‍රිතය සියලු x අගයන් සඳහා අර්ථ දැක්වීමට හෝ x හි එක් එක් අගය y හි එක් අගයකට සම්බන්ධ කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. ශ්‍රිතයක මෙම පුළුල් අර්ථ දැක්වීමට, සමකාලීන ගණිතයේ පොදුවේ සැලකූ ශ්‍රිතවලට වඩා වැඩි සබඳතා ප්‍රමාණයක් අන්තර්ගත වේ.
පරිගණකයේ නීතියක් ලෙස ශ්‍රිතයක් පිළිබඳ මතය, විශේෂ ආකාරයේ සබඳතාවයකට වඩා පුළුල් ලෙස ගණිතමය තර්කනයේ දී හා සෛද්ධාන්තික පරිගණක විද්‍යාවේ දී අධ්‍යයනයට ලක්වේ. මෙම පරිගණනය කළ හැකි ශ්‍රිතවලට ආකෘති ලෙස ලැම්බ්ඩා කලනය , μ සහානුයාත ශ්‍රිත හා ට'රින්ග් යන්ත්‍ර හැඳින්විය හැක.
ගණිතය

ගණිතයේ ශ්‍රිත සංකල්පයේ ඉතිහාසය


Părul uman este mai mult sau mai puțin abundent la toți oamenii unei populații, dar prezența părului în axile și la organele genitale este constantă.

La specia umană există invariabil același număr și aceeași situare a foliculilor de păr și a părului rezultat. Singurele diferențe care pot fi observate la bărbați se datorează influenței hormonilor androgeni (în principal testosteronul) asupra foliculilor de păr ceea ce a determinat variații ale tipurilor de păr. Aceste influențe depind de sensibilitatea fiziologică a receptorilor și de rata de producție a hormonilor androgeni.

Influențe
Revista Nature a publicat în 1970 un articol în care s-a susținut că creșterea bărbii la bărbați era mult mai rapidă în timpul perioadelor de activitate sexuală.

S-a demonstrat că minoxidilul, un medicament care a fost destinat inițial a fi testat ca agent hipotensiv, favorizează dezvoltarea pilozității, inclusiv în zonele fără păr. El a fost folosit de atunci pentru combaterea căderii părului și chiar pentru regenerarea părului. Cu toate acestea, beneficiile tratamentului (care necesită un control medical) dispar treptat atunci când este sistată folosirea medicamentului.

O legendă urbană susține că tăierea un fir de păr determină înmulțirea și întărirea firului de păr: părul este o anexă a pielii, constituită din keratină, astfel că tăierea lui nu are nici un impact asupra ciclului său de creștere.

Tipuri de păr și densitatea părului
Femeile și bărbații adulți au același număr de foliculi de păr, distribuiți pe tot corpul, dar femeile dezvoltă un păr mai subțire decât bărbații din cauza diferenței de stimulare a hormonilor androgeni, în special a testosteronului. Bărbatul, femeia sau copilul au un număr mediu de 5 milioane de foliculi de păr, din care 1 milion de foliculi pe cap și 4 milioane de foliculi pe restul corpului. Conform raportului foliculilor anageni/telogeni, densitatea părului variază în funcție de zona corpului (50 fire/cm2 pe față și 10 peri/cm2, în medie, pe restul corpului). O varietate există, de asemenea, în ceea ce privește tipul de păr (păr terminal: diametrul de 80 μm, lungimea mai mare de 2 cm; păr intermediar: diametru între 40 și 80 μm, lungime mai mică de 2 cm; păr fin: diametru între 5 și 40 μm, lungime mai mică de 5 mm).

Părul capilar
Părul capilar este părul care crește pe capetele oamenilor.

Părul facial
Părul facial este o trăsătură sexuală secundară întâlnită în special la bărbați. Apariția părului facial are loc în timpul pubertății: deasupra buzei superioare pe la 15 ani, pe obraji în jurul vârstei de 16 ani și apoi pe bărbie. O barbă completă de adult este de obicei posibilă numai după vârsta de 20 de ani.

Părul pubian
Părul pubian apare în timpul pubertății atât la bărbați, cât și la femei. El este constituit din fire de păr care cresc în zona pubisului, cu o formă triunghiulară, pe partea inferioară și mijlocie a abdomenului inferior.

Ideologii
Diferența de pilozitate între diferite grupuri de populații umane este o realitate exploatată uneori de anumite ideologii rasiste. Într-adevăr, această stare de lucruri este folosită uneori pentru a clasifica populația în grupuri mai mult sau mai puțin evoluate. Aceste diferențe nu iau în considerare variațiile de pilozitate care există în cadrul aceleiași populații. De exemplu, Yu Zhenhuan, cunoscut sub porecla "copilul păros", născut în 1978 în provincia Liaoning, China, este considerat cel mai păros om din lume, el aparținând unei populații evoluate științific. Ambele abordări nu sunt științifice: variațiile de pilozitate interindividuale și intergrupuri sunt realități care nu se exclud reciproc și nu au nimic de-a face cu gradul de evoluție.

Note

Păr uman

Pilozitate umană


غاليسيا (بالأوكرانية والروسينية: Галичина، بالبولندية: Galicja، بالتشيكية والسلوفاكية : Halič، بالألمانية: Galizien، بالمجرية: Galícia/Kaliz/Gácsország/Halics) هي منطقة تاريخية وجغرافية تقع بين أوروبا الوسطى والشرقية. فيما مضى كانت إمارة غاليسيا فولينيا الصغيرة، وبعد ذلك أرض التاج التابعة للإمبراطورية النمساوية المجرية، ومملكة غاليسيا ولودوميريا التي امتدت عبر الحدود المعاصرة بين بولندا وأوكرانيا. جاء ذكر المنطقة التي سميت باسم مدينة هاليتش في العصور الوسطى لأول مرة في السجلات التاريخية المجرية في العام 1206 باسم غاليسيو. في العام 1253 تُوج الأمير دانيال ملك غاليسيا ملك الروس  أو ملك روثينيا إثر الغزو المغولي لروثينيا (روس الكييفية). في العام 1352 ضمت مملكة بولندا مملكة غاليسيا وفولينيا تحت اسم مقاطعة روثينيا.

تقع نواة غاليسيا التاريخية في المناطق المعاصرة في غرب أوكرانيا: أوبلاستات لفيف، وترنوبل، وإيفانو فرانكيفسك بالقرب من هاليتش. في القرن الثامن عشر، أُضيفتأراضي كل من محافظة بولندا الصغرى ومحافظة بودكارباتسكي ومحافظة سيليزيا إلى غاليسيا والتي أصبحت فيما بعد جزءًا من المناطق البولندية الحديثة. تغطي غاليسيا معظم المناطق التاريخية مثل ريد روثينيا (عاصمتها لفيف)، وبولندا الصغرى (عاصمتها كراكوف). أصبحت غاليسيا أرضًا متنازع عليها بين بولندا وروثينيا من العصور الوسطى، وفي القرن العشرين بين بولندا وأوكرانيا. أُسست العديد من المدن في غاليسيا في القرن العاشر، مثل فولوديمير وجاروسلاف اللتان ارتبطت أسماؤهما بأمراء كييف. ثمة تداخل كبير بين غاليسيا وبودوليا (إلى الشرق) وكذلك بين غاليسيا وجنوب غرب روثينيا، وخاصة في المنطقة الحدودية (ومركزها روثينيا الكارباتية) والتي تقطنها إثنيات مختلفة.

أصول الاسم وأشكاله المتنوعة
اتخذ أندراس الثاني ملك المجر من العام 1205 حتى 1235 لقب ريكس غاليسيا ولودوميريا (ملك غاليسيا ولودوميريا) وهو النسخة اللاتينية للأسماء السلافية هاليتش وفولوديمير، المدينتان الرئيسيتان في إمارة هاليتش فولهينيا التي حكمها المجريون من العام 1214 حتى العام 1221. تمكنت هاليتش-فولهينيا من فرض نفسها باعتبارها إمارة عظيمة تحت حكم الأمير رومان العظيم (رومان مستيسلافيتش) في الفترة الواقعة بين 1170-1205. استعاد الروثينيون حكم المنطقة بعد طرد المجريين في العام 1221. في العام 1253 تُوج نجل رومان العظيم دانيال من غاليسيا (الذي أمير غاليسيا حتى العام 1255) توج ملكًا على هاليتش-فولهينيا. وقريبًا من العام 1247، أسس دانيال غاليسيا مدينة لفيف (ليوبوليس) والتي سُميَت على شرف ابنه ليو الأول، الذي نقل العاصمة فيما بعد نحو الشمال الغربي من هاليتش إلى لفيف في العام 1272.

اشتُق الاسم الأوكراني هاليتش () من خواليس أو كاليز الذين احتلوا المنطقة منذ زمن المجريين.  كما أُطلقت عليهم تسمية الكاليسيو باليونانية، وكفاليس بالأوكرانية. خمّن بعض المؤرخين أن الاسم كان له علاقة بمجموعة من الشعوب من أصل تراقي، انتقلوا خلال العصر الحديدي إلى المنطقة بعد الغزو الروماني لداسيا في العام 106 ميلادية، ومن المحتمل أنهم قد شكلوا الثقافة الليبتسية مع شعب فينيدي الذين انتقلوا إلى المنطقة في نهاية فترة لاتين (حضارة لاتين). يُفترض أن حضارة ليبيتسيا حلت محل حضارات التراقية هالشتات الموجودة آنذاك، وحضارة فيتستوسكي. يُرجح أن الاتصال مع الشعوب الكلتية يفسر علاقة اسم «غاليسيا» بالعديد من أسماء الأماكن المماثلة الموجودة في كافة أرجاء أوروبا والأناضول، مثل غاليا القديمة أو الغال (التي ضمت فرنسا الحالية، وبلجيكا، وشمال إيطاليا)، غالاتيا (في الأناضول)، ومنطقة غاليسيا في شبه الجزيرة الإيبيرية، وغالاتي الرومانية. يؤكد بعض الباحثين أن اسم هاليتش له أصول سلافية من هاليستا، بمعنى «تلة عارية (غير مشجرة)»، أو من هالكا التي تعني غراب زيتون (ظهر غراب الزيتون كرسمة في شعار النبالة في المدينة ثم لاحقًا في شعار النبالة لغاليسيا-لودوميريا). ومع ذلك فإن تاريخ ظهور الاسم يسبق شعار النبالة، والذي قد يمثل الشعار المرسوم على الأسلحة، أو ببساطة من التأثيل الشعبي). على الرغم من طرد الروثينيين المجر من هاليتش-فولهينيا بحلول العام 1221، فقد واصل الملوك المجريون استعمال غاليسيا ولودوميريا في ألقابهم الرسمية.

في العام 1349، وخلال حروب غاليسيا-فولهينيا غزا الملك البولندي كازيمير الثالث الأعظم الجزء الأكبر من غاليسيا وأنهى بذلك استقلال تلك المنطقة. عند الفتح اعتمد كازيميراللقب التالي:بفضل الرب، كازيمير ملك بولندا والروس (روثينيا)، وسيد ووريث أرض كراكوف، وساندومييرز، وسيرداز، ووينتشيستا، وكويافيا، وبوميرانيا.بعد وفاة كازيمير في العام 1370، دخلت بولندا في اتحاد شخصي مع المجر (1370-1382) وأصبحت روثينيا (غاليسيا) تحت حكم اللورد الروثيني، فلاديسلاوس الثاني من أوبول، الذي عينه ملك المجر. وفي وقت لاحق خضعت غاليسيا لفترة وجيزة لحكم عدة قادة عسكريين مجر من روثينيا.

في عهد سلالة ياغيلون (ملوك بولندا من 1386 حتى 1572) انتعشت مملكة بولندا وأعادت بناء أراضيها. وظهرت مقاطعة روثينيان بدلًا من غاليسيا التاريخية.

بعد وفاة لويس الثاني ملك المجر في عام 1526، ورث آل هابسبورغ الحقوق الهنغارية لألقاب ملوك غاليسيا ولودوميريا إضافة إلى التاج المجري. في العام 1772، استخدمت إمبراطورة هابسبورغ وأرشيدوقة النمسا وملكة هنغاريا ماريا تيريزا تلك الحقوق التاريخية لتبرير مشاركتها في تقاسم بولندا الأول. ولكن على أرض الواقع فإن الأراضي التي استحوذت عليها النمسا لا تتطابق تمامًا مع أراضي هاليتش-فولهينيا السابقة –إذ قد سيطرت الإمبراطورية الروسية على فولهينيا في الشمال الشرقي، بما في ذلك مدينة فولديمير فولينسكي () التي سُميت لودوميريا باسمها. من ناحية أخرى، أصبح الجزء الأغلب من بولندا الصغرى، ونوفي سانتش، وبرزيميسل (1772-1918) وزاموشتش (1772-1809)، ولوبلين (1795–1809)، وكراكوف (1846–1918) أصبحت جزءًا من غاليسيا النمساوية. رغم أن مطالبات النمسا مستمدة من التاج المجري التاريخي، فإن غاليسيا ولودميريا لم تُمنح رسميًا إلى المجر، وعلى إثر التسوية النمساوية-المجرية في العام 1867، وجدت المنطقة نفسها في سيسليثانيا، أو ضمن الجزء الذي تديره النمسا من الإمبراطورية النمساوية المجرية.

أصبح الاسم الرسمي للمنطقة النمساوية هو مملكة غاليسيا ولودوميريا ودوقيتا أوشفيتس وزاتور. بعد ضمّ مدينة كراكوف الحرة في العام 1846، وُسّع الاسم الرسمي ليصبح مملكة غاليسيا ولودوميريا، ودوقية كراكوف الكبرى ودوقيتا أوشفيتز وزاتور .

في الواقع، كانت جميع هذه الكيانات منفصلة رسميًا؛ وظهرت أسماؤها في ألقاب الإمبراطور النمساوي، وكان لكل منها شعار النبالة وعلم خاص بها. مع ذلك، ولأسباب إدارية بحتة، شكلت تلك الكيانات مقاطعة واحدة. كانت دوقيتا أوشفيتز (أشفنشم) وزاتور مقاطعتان تاريخيتان تقعان شرق كراكوف، على الحدود مع سيليزيا البروسية. بقيت لودوميريا، باسمها فولهينيا، تحت حكم الإمبراطورية الروسية –راجع مقاطعة فولهينيا.

المجموعات العرقية

 سكان الجبال (أكبر مجموعة من القرابة): الغورال في جيفجيتس، وغورال بابيا غورا، وغورال رابكا، وكليسزاكي، وغورال بودهال، وغورال نوفي تارغ، وغورال بينيني، وغورال نوفي سونتس، وغورال سبيز، وكورتاسي (ليمكوس، روسناك)، وبويكوس، وتوكولسي، وهوتسول.
 سكان الوديان (أكبر مجموعة من القرابة): كراكوفياسي، ومازوري، وليسوفياسي أو بوروسي، وغوشونيمسي، وبيلزاني، وبوزاني (لوبوتنيكي، بوليسكي)، وأوبلاني، وولينياسي، وبويرسي، أو نيسترووياني.

تاريخ
في زمن الرومان، قطنت عدة قبائل من أصل كلتي-جرماني في المنطقة، بمن فيهم قبائل كلتية أصلية -مثل غاليس أو «غوليكس» و بوليهيني أو «فولهينيون»- واللوغي والغوتيني من ذوي الأصول الكلتية، والوندالية، والقوطية، والجرمانية (أصحاب حضارات برزيورسك وبوشوف). خلال عصر الهجرات الأوروبية (والذي تزامن مع سقوط الإمبراطورية الرومانية)، غزت عدة مجموعات مترحّلة المنطقة، ولكن بشكل عام، هيمنت القبائل السلافية الشرقية الكروات البيض والتيفيرتسي المنطقة منذ القرن السادس الميلادي حتى أُلحقت بروس الكييفية في القرن العاشر.

مراجع

الإمبراطورية النمساوية
الممالك والدول النمساوية المجرية
مناطق تاريخية في أوكرانيا
أصل تسميات الأسماء الجغرافية
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
إمارة غاليسيا فولينيا
بولندا الصغرى
تاريخ أوكرانيا
تاريخ بولندا
جبال الكاربات
دول سلافية سابقة
روثينيا الكارباتية
غاليسيا
مجتمعات يهودية تاريخية
مناطق أوروبا
مناطق بولندا التاريخية
مناطق تاريخية
مناطق مقسمة
مناطق مملكة المجر التاريخية

غاليسيا (أوروبا الشرقية)


124075 Ketelsen este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
124075 Ketelsen este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Junk Bond Observatory de David Healy (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,06 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 0,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 124001-125000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

124075 Ketelsen


Die ersten internationalen Milizionäre im Spanischen Bürgerkrieg waren vornehmlich Teilnehmer der Volksolympiade in Barcelona und politische Emigranten, die in Spanien lebten. Es waren an die 300 internationale Milizionäre, welche sich nach dem Militärputsch in Barcelona in Gruppen (spanisch Grupo) organisierten. Sie bildeten mit den ersten internationalen Freiwilligen, die über Frankreich nach Spanien kamen, Gruppen von internationalen Milizionären. Diese Gruppen gingen auf in Hundertschaften (spanisch Centuria). Diese Hundertschaften kämpften zu Beginn des Spanischen Bürgerkrieges vornehmlich an der Aragon-Front. Laut Sebastián Herreros Agüí formierten sich des Weiteren auch Milizengruppen in Irun und in der Sierra de Guadarrama westlich von Madrid. Kommunistische internationale Freiwillige kämpften vornehmlich in PSUC-Milizeinheiten, sozialistische internationale Freiwillige vornehmlich in POUM-Milizeinheiten und anarchistische vornehmlich in CNT-Milizeinheiten unter dem Oberkommando von Buenaventura Durruti.

Am 16. Oktober 1936 veröffentlichte die "Gaceta de la Republica" (das Amtsorgan der spanischen Regierung) den Beschluss zur Bildung einer Volksarmee, des Ejército Popular de la República, und den Beschluss zur Aufstellung von Internationalen Brigaden. Nach dem Beschluss zur Aufstellung der Internationalen Brigaden erfolgte die schrittweise Eingruppierung sämtlicher internationaler Milizionäre in die Bataillone der Internationalen Brigaden. Im ersten Schritt unterstellten sich nur die kommunistisch geführten Hundertschaften der Befehlsgewalt der Volksarmee. Ab Oktober 1936 erfolgte in Albacete, dem zentralen Ausbildungslager der Internationalen Brigaden, die Aufstellung sämtlicher Internationalen Bataillone. Die ersten Bataillone waren das André-Marty-Bataillon, das Dąbrowski-Bataillon und das Edgar-André-Bataillon. Während des gesamten Spanischen Bürgerkrieges kämpften 32.000 bis 35.000 Freiwillige aus 53 Nationen in den Internationalen Brigaden. Zudem dienten weitere 5.000 internationale Freiwillige in POUM-Milizeinheiten und anarchistischen CNT-Milizeinheiten.

Weblinks
 Sebastián Herreros Agüí: The International Brigade in the Spanisch War 1936 (englisch)
 Sebastián Herreros Agüí: Semiotica de las Brigades Internationales, 1.Los internacionales antes de las Brigdas (spanisch)

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Spanien
Bewaffnete anarchistische Organisation
Deutsche Militärgeschichte

Internationale Milizionäre


Valeria Grosu () a fost o poetă și eseistă din Republica Moldova. A fost autoare a mai multor poezii, eseuri, traduceri și proză pentru copii.

A studiat la Facultatea de Jurnalistică a Universității de Stat din Moldova în 1968–1971, după care și-a continuat studiile la  din Moscova din 1974. După 1979, a rămas la aceeași universitate să facă doctorantura. La Moscova, primește titlul de Magister Scientiarum în literatură.

A colaborat la revistele Sud-Est, Basarabia, Columna, Glasul și la publicația Curierul românesc. A fost corespondentă la ziarul Tinerimea Moldovei. De asemenea, a fost coordonator de programe la Fundația Soros din Moldova, cât și membră și secretar al filialei moldovenești a asociației internaționale de scriitori . A lucrat ca șef adjunct al Departamentului pentru Relații Internationale și Imagine la Ministerul Culturii.

Valeria Grosu a debutat în 1975 în culegerea Dintre sute de catarge. În 1991 scoate la editura «Советский писатель» volumul de poezie Капканы памяти (din ). Alte volume scrise de ea includ:
Chip și suflet (poezie, 1979)
Căsuța de miere (poezie pentru copii, 1982)
Ninsori cu privighetori (poezie, 1988)
Mărul de aur
Schimbarea la față (poezie, 1990)
Miere eretică (2002)

Valeria Grosu este considerată o reprezentantă notorie a generației "optzeciste", cultivând o poezie meditativ-raționalistă, oscilând între vizionarism și consemnarea narativă. Atingea teme existențiale general-valabile. Despre creația sa, poetul Emilian Galaicu-Păun remarca următoarele:

A fost membră a Uniunii Scriitorilor din Moldova, din 1985. În 2002, a primit Premiul Uniunii Scriitorilor.

A decedat subit la 27 iunie 2012 și a fost înmormântată în satul său natal, Sofia.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Poeți moldoveni
Femei din Republica Moldova
Nașteri pe 22 iunie
Nașteri în 1950
Decese pe 27 iunie
Decese în 2012

Valeria Grosu


Olaylar
 1154 - Nicholas Breakspear, IV. Hadrianus ismiyle Papa oldu ve bu göreve gelen ilk İngiliz olarak tarihe geçti.

 1791 - The Observer'ın (Dünyanın ilk pazar günü gazetesi) ilk sayısı yayımlandı.
 1829 - Şiddetli yerel muhalefet karşısında, İngiliz Genel Valisi Lord William Bentinck, Bengal'de suttee'ye yataklık eden herkesin cinayetten suçlu olduğunu ilan eden bir yönetmelik yayınladı.
 1859 - Mekteb-i Mülkiye kuruldu.
 1861 - Amerika Konfedere Devletleri'nin çeşitli eyaletlerinden 109 Seçmen oybirliğiyle Jefferson Davis'i Başkan ve Alexander H. Stephens'ı Başkan Yardımcısı olarak seçtiler.
 1865 - Kuzey Carolina, ABD Anayasasının 13. Değişikliğini onayladı, ardından kısa süre sonra ardından Georgia geldi ve ABD'deki köleler iki hafta içinde yasal anlamda özgürdü.
 1872 - Atlantik'te sürüklenen mürettebatsız Amerikalı Brigantine Mary Celeste, Kanadalı Dei Gratia tarafından keşfedildi. Gemi dokuz gündür terk edilmiş durumda idi ama sadece hafifçe hasar görmüştü. Ustası Benjamin Briggs ve gemide olduğu bilinen diğer dokuz kişi, hiçbir zaman bundan sorumlu tutulmadı.
 1875 - Ünlü New York politikacısı Patron Tweed hapishaneden kaçtı; daha sonra İspanya'da iken geri alınmıştı.
 1881 - Los Angeles Times'ın ilk sayısı yayımlandı.
 1893 - Birinci Matabele Savaşı: İngiliz Güney Afrika Şti.'nden 34 askerinden oluşan bir devriye, Matabeleland'deki Shangani Nehri üzerinde 3.000'den fazla Matabele savaşçısı tarafından pusuya düşürüldü ve ortadan kaldırıldı.
 1897 - Osmanlı Devleti ile Yunanistan arasında barış anlaşması imzalandı.
 1906 - İlk siyah üniversiteler arası, Yunanca belgeli dernek olan Alpha Phi Alpha New York, Ithaca'daki Cornell Üniversitesi'nde kuruldu.
 1909 - Kanada futbolunda Birinci Gri Kupa maçı oynandı. Toronto Üniversitesi'nden Varsity Blues, Toronto Parkdale Canoe Club'ı 26-6 skor ile yendi.
 1909 - Dünyanın yaşayan en eski profesyonel hokey kulübü olan Montreal Canadiens Buz Hokeyi Kulübü, ülkenin ulusal hokey birliğinin patentli üyesi olarak kuruldu.
 1917 - Bağımsızlık Bildirgesi'nin taslağını hazırladıktan sonra, P. E. Svinhufvud başkanlığındaki Finlandiya Senatosu, Finlandiya Parlamentosu'na Finlandiya Cumhuriyeti'nin hükûmet biçimine ilişkin bir teklif sundu ve Parlamento'ya Finlandiya'nın bağımsızlığını ilan eden bir bildiri yayınladı.
 1918 - ABD Başkanı Woodrow Wilson, I. Dünya Savaşı barış görüşmeleri için Versay'a geldi. Başkanlığı sırasında Avrupa'ya gelen ilk ABD Başkanı oldu.
 1920 - Ankara'da maaşlarını alamayan öğretmenler ilk kez grev yaptı.
 1929 - Türk parasının değerini yükseltmek için alınacak önlemlerle her yerde yerli malı kullanılmasını hedefleyen bir kararname yayımlandı.
 1939 - HMS Nelson, İskoçya kıyılarında (U-31 tarafından döşenen) bir mayına çarptı ve daha sonra Ağustos 1940'a kadar onarım için elden geçti.
 1943 - İnönü, Churchill ve Roosevelt arasında Kahire Konferansı yapıldı.
 1943 - 2. Dünya Savaşı: ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt, ABD'de savaş zamanındaki aşırı istihdamı nedeniyle, İş İlerleme İdaresi'ni kapattı.
 1945 - Tan Olayı gerçekleşti. İstanbul'da komünizm karşıtı gösteride, ABC ve Berrak kitabevleri, Tan gazetesi, Görüşler dergisiyle Yeni Dünya ve La Turquie Kemaliste gazeteleri tahrip edildi ve yağmalandı. Olaydan sonra Tan gazetesi yayın hayatına son verdi.
 1945 - ABD Senatosu, 65'e karşı 7 oyla BM'e katılma kararı aldı. (BM, 24 Ekim 1945'te kuruldu).
 1955 - Türkiye'de ilk elektrikli tren, İstanbul'da Sirkeci Garı - Halkalı Tren İstasyonu arasında çalışmaya başladı.
 1956 - Million Dollar Quartet (Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins ve Johnny Cash) Sun Studio'da, ilk ve son kez bir araya geldi.
 1961 - Birleşik Krallık'ta doğum kontrol hapları serbest olarak satışa çıkarıldı.
 1964 - Serbest Konuşma Hareketi: Polis, Kaliforniya Üniversitesi (Berkeley)'de 800'den fazla öğrenciyi, UC Regents'ın UC mülkü üzerindeki protestoları yasaklama kararını protesto etmek için yönetim binasında oturma eylemi yaptıktan sonra tutukladı.
 1965 - Frank Borman ve Jim Lovell'dan oluşan ekip üyeleri ile Gemini 7 fırlatıldı. Söz konusu uzay gemisi, Gemini 6A mürettebatı tarafından gerçekleştirilen ilk insanlı uzay randevusu için pasif hedefti.
 1967 - Vietnam Savaşı: ABD ve Güney Vietnam kuvvetleri, Mekong Deltası'nda Viet Kong birlikleriyle çatışıyor.
 1979 - Adana'da Yapı Meslek Lisesinin bazı öğrencileri, okulun pencerelerinden devriye gezen askerlere silahlarla ateş açtı, dinamit attı.
 1980 - Ünlü Rock grubu Led Zeppelin dağıldıklarını açıkladı.
 1981 - ABD Başkanı Ronald Reagan, CIA'nın ülkedeki casusluk faaliyetlerine izin vererek örgütün yetkilerini genişletti.
 1981 - Danışma Meclisi Başkanı Sadi Irmak; "Askerler kışlaya dönmenin hasreti içinde" dedi.
 2000 - Yatağan Termik Santrali'nde üretim durduruldu. Santral filtresiz çalıştırıldığı için Yatağan halkını zehirliyordu.
 2002 - BM Güvenlik Konseyi, Irak'ın "gıda karşılığı petrol" programını altı ay uzatma kararı aldı.

Doğumlar
 34 - Aulus Persius Flaccus, Etrüsk kökenli Romalı şair ve hicivci (ö. 62)
 1555 - Heinrich Meibom, Alman tarihçi ve şair (ö. 1625)
 1585 - John Cotton, İngiliz püriten (ö. 1652)
 1714 - Israel Acrelius, İsveçli Lüterci misyoner ve rahip (ö. 1800)
 1795 - Thomas Carlyle, İskoç asıllı, deneme ve hiciv yazarı, tarihçi ve eğitmen (ö. 1881)
 1798 - Jules Armand Dufaure, Fransız siyasetçi (ö. 1881)
 1800 - Emil Aarestrup, Danimarkalı şair (ö. 1856)
 1817 - Nikoloz Baratashvili, Gürcü şair (ö. 1845)
 1835 - Samuel Butler, İngiliz yazar (ö. 1902)
 1840 - Crazy Horse (Çılgın At), Oglala Siyu Kızılderili şefi (ö. 1877)
 1865 - Edith Cavell, Anglikan Kilisesi tarafından azize olarak ilan edilen İngiliz hemşire (ö. 1915)
 1875 - Rainer Maria Rilke, Alman şair (ö. 1926)
 1881 - Erwin von Witzleben, Nazi Almanyası'nın mareşali (ö. 1944)
 1890 - Fuad Köprülü, Türk tarihçi ve Dış İşleri Bakanlarından (ö. 1966)
 1892 - Francisco Franco,  İspanyol general, İspanya'nın faşist diktatörü (ö. 1975)
 1908 - Alfred Hershey, Amerikalı biyolog (ö. 1997)
 1910 - Alex North, Amerikalı besteci (film müzikleri ile tanınmış) (ö. 1991)
 1913 - Claude Renoir, Fransız görüntü yönetmeni (ressam Pierre Auguste Renoir'ın torunu) (ö. 1993)
 1913 - Mark Robson, Kanada doğumlu yönetmen, yapımcı ve editör (ö. 1978)
 1919 - Inder Kumar Gujral, Hindistan Cumhuriyeti'nin 12. Başbakanı (ö. 2012)
 1920 - Nadir Afonso, Portekizli mimar ve ressam (ö. 2013)
 1920 - Abdullah Yüce, Türk müziği sanatçısı (ö. 1995)
 1921 - Carlos Franqui, Kübalı yazar, şair, gazeteci, devrimci ve siyasetçi (ö. 2010)
 1921 - Deanna Durbin, Kanadalı aktris (ö. 2013)
 1923 - Demmus Hentze, Faroeli siyasetçi ve finansçı (ö. 2016)
 1925 - Albert Bandura, Kanadalı psikolog (ö. 2021)
 1927 - Aptullah Kuran, Türk akademisyen, yazar ve Boğaziçi Üniversitesi kurucusu (ö. 2002)
 1929 - Necati Zincirkıran, Türk gazeteci ve yazar
 1929 - Şakir Eczacıbaşı, Türk iş insanı ve fotoğrafçı (ö. 2010)
 1930 - Ronnie Corbett, İskoçyalı oyuncu ve komedyen (ö. 2016)
 1931 - Ken Bates, İngiliz iş insanı ve futbol yatırımcısı
 1932 - François Deguelt, Fransız şarkıcı (ö. 2014)
 1932 - Roh Tae-wu, Güney Koreli politikacı (ö. 2021)
 1936 - Jean-Bernard Mérimée, Fransız diplomat
 1937 - Donnelly Rhodes, Kanadalı aktör (ö. 2018)
 1939 - Stephen W. Bosworth, Amerikalı akademisyen ve diplomat (ö. 2016)
 1943 - Karina, İspanyol şarkıcı
 1944 - Yelena Volçetskaya, emekli olmuş Beyaz Rus artistik jimnastikçi
 1949 - Jeff Bridges, Amerikalı sinema oyuncusu ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1951 - Patricia Wettig, Emmy ve Altın Küre Ödülü sahibi Amerikalı oyuncu ve oyun yazarı
 1953 - Jean-Marie Pfaff, Belçikalı futbolcu
 1955 - Philip Hammond, İngiliz siyasetçi
 1957 - Eric Raymond, Open Source Initiative adlı kuruluşun sözcüsü ve avukatı
 1962 - Alexander Litvinenko, Rus casus (ö. 2006)
 1964 - Sertab Erener, Türk şarkıcı, söz yazarı ve besteci
 1964 - Marisa Tomei, Amerikalı sinema ve tiyatro oyuncusu
 1965 - Álex de la Iglesia, İspanyol film yönetmeni, senarist ve yapımcı
 1965 - Ulf Kirsten, Alman eski futbolcu ve teknik direktör
 1966 - Fred Armisen, Amerikalı aktör, komedyen, yazar, yapımcı ve müzisyen
 1967 - Guillermo Amor, İspanyol millî futbolcu ve teknik direktör
 1969 - Jay-Z, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1972 - Yūko Miyamura, Japon oyuncu, ses yönetmeni ve şarkıcı
 1972 - Nikki Tyler, Amerikalı porno yıldızı
 1973 - Tyra Banks, Amerikalı manken
 1973 - Kate Rusby, İngiliz müzisiyen
 1977 - Çağlar Çorumlu, Türk sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu
 1977 - Ertan Saban, Türk kökenli Makedon oyuncu
 1977 - Lyubov Sokolova Kılıç, Rus voleybolcu
 1979 - Jay DeMerit, Amerikalı millî futbolcu
 1980 - Eric Thompson, Kanadalı profesyonel güreşçi
 1982 - Waldo Ponce, Şilili millî futbolcu
 1982 - Nick Vujicic, Avustralyalı-Amerikalı Hristiyan evanjelisti ve motivasyon konuşmacısı
 1983 - Chinx, Amerikalı rapçi (ö. 2015)
 1984 - Martell Webster, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1985 - Javi Lara, İspanyol futbolcu
 1986 - Martell Webster, Amerikalı profesyonel eski basketbolcu
 1987 - Dree Hewingway, Amerikalı oyuncu
 1990 - Lukman Haruna, Nijeryalı futbolcu
 1992 - Kim Seok-Jin, Güney Koreli şarkıcı ve söz yazarı
 1996 - Diogo Jota, Portekizli millî futbolcu
 1996 - Sebastián Vegas, Şilili futbolcu
 1999 - Kim Do-yeon, Güney Koreli şarkıcıı ve model

Ölümler
 MÖ 530 - II. Kiros, Pers komutan ve kral (d. MÖ 600)
 749 - Şam'lı Yuhanna, Kilise babası ve Kilise Doktoru (d. 675/76)
 771 - I. Carloman, Frank Kralı (d. 751)
 1131 - Ömer Hayyam, İranlı matematikçi, astronom, şair ve filozof (d. 1048)
 1214 - I. Uilliam, 1165'ten 1214'e kadar İskoçya kralı (d. 1143)
 1334 - XXII. İoannes, 1316 yılından 1334 yılına kadar Papalık yapmıştır (d. 1249)
 1609 - Alexander Hume, İskoç şair (d. 1560)
 1679 - Thomas Hobbes, İngiliz felsefeci (d. 1588)
 1680 - Thomas Bartholin, Danimarkalı hekim, ilahiyatçı ve matematikçi (d. 1616)
 1696 - Meishō, Japonya hükümdarı (d. 1624)
 1795 - Thomas Carlyle, İskoç asıllı, deneme ve hiciv yazarı, tarihçi ve eğitmen (ö. 1881)
 1798 - Luigi Galvani, İtalyan fizikçi (d. 1737)
 1845 - Gregor MacGregor, İskoç asker ve maceracı (d. 1786)
 1893 - John Tyndall, İngiliz fizikçi (d. 1820)
 1932 - Samih Yalnızgil, Türk şair, dil bilimci ve siyasetçi (Türk Dil Kurumu'nun ilk başkanı) (d. 1875)
 1935 - Charles Robert Richet, Fransız fizyoloji bilgini (d. 1850)
 1945 - Thomas H. Morgan, Amerikalı zooloji ve genetik bilgini (d. 1866)
 1948 - Rakım Elkutlu, Türk bestekâr (d. 1869)
 1952 - Karen Horney, Amerikalı psikanalist (d. 1885)
 1957 - Naciye Sultan (Killigil), Osmanlı Padişahı Sultan Abdülmecit'in torunu ve Şehzade Süleyman Efendi'nin kızı (d. 1898)
 1958 - Ahmet Özenbaşlı, Kırım Tatar Milli Fırka hareketi önderlerinden, siyaset ve fikir adamı (d. 1893)
 1967 - Salih Murat Uzdilek, Türk fizikçi (d. 1891)
 1969 - Fred Hampton, Amerikalı aktivist, Marksist-Leninist ve devrimci sosyalist (d. 1948)
 1973 - Takazumi Oka, Japon asker (d. 1890)
 1975 - Hannah Arendt, Alman filozof (d. 1906)
 1976 - Tommy Bolin, Amerikalı rock müzisyeni ve şarkıcısı (d. 1951)
 1976 - Benjamin Britten, İngiliz piyanist (d. 1913)
 1980 - Francisco de Sá Carneiro, Portekizli siyasetçi ve avukat (d. 1934)
 1980 - Stanisława Walasiewicz, Polonyalı atlet (d. 1911)
 1984 - John Rock, Amerikalı kadın doğum uzmanı ve jinekolog (d. 1890)
 1987 - Rouben Mamoulian, Amerikalı sinema yönetmeni (d. 1897)
 1992 - Perihan Tedü, Türk tiyatro oyuncusu (d. 1927)
 1993 - Frank Zappa, Amerikalı müzisyen (d. 1940)
 2004 - Mahmut Atalay, Dünya ve Olimpiyat şampiyonu Türk güreşçi (d. 1934)
 2007 - Pimp C, Amerikalı rapçi ve prodüktör (d. 1973)
 2009 - Eddie Fatu, Amerikalı güreşçi (d. 1973)
 2011 - Sonia Pierre, Dominik Cumhuriyeti'ndeki insan hakları savunucusu (d. 1963)
 2011 - Sócrates, Brezilyalı futbolcu (d. 1954)
 2015 - Robert Loggia, Amerikalı oyuncu (d. 1930)
 2016 - Gotlib, Fransız çizer ve animatör (d. 1934)
 2016 - Margaret Whitton, Amerikalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1949)
 2017 - Shashi Kapoor, Hint oyuncu ve film yapımcısı (d. 1938)
 2017 - Christine Keeler, eski İngiliz model ve manken (d. 1942)
 2017 - Manuel Marín, İspanyol sosyalist siyasetçi (d. 1949)
 2017 - Ali Abdullah Salih, Yemenli asker, siyasetçi ve Yemen Cumhuriyeti'nin Devlet Başkanı (d. 1942)
 2017 - Carles Santos, İspanyol sanatçı ve müzisyen (d. 1940)
 2018 - Kadircan Batirov, Kırgız iş insanı, siyasetçi ve gazeteci (d. 1956)
 2018 - Selma Engel-Wijnberg, Hollandalı aktivist ve yazar (d. 1922)
 2018 - Nikoloz Rurua, Gürcü siyasetçi ve bakan (d. 1968)
 2019 - Azucena Hernández, İspanyol aktris (d. 1960)
 2019 - Sheila Mercier, İngiliz oyuncu (d. 1919)
 2019 - Rosa Morena, İspanyol kadın flamenko, pop müziği sanatçısı, dansçı, oyuncu ve model (d. 1940)
 2019 - Bob Willis, İngiliz kriketçi (d. 1949)
 2020 - Larry Dixon, Amerikalı siyasetçi (d. 1942)
 2020 - Madeleine Mathiot, Amerikalı dilbilimci ve akademisyen (d. 1927)
 2020 - Anatoli Samoylenko, Ukraynalı matematikçi ve akademisyen (d. 1938)
 2020 - Kinuko Tanida, Japon voleybolcu ve Olimpik şampiyon (d. 1939)
 2021 - Boris Misnik, Sovyet-Rus siyasetçi (d. 1938)
 2022 - June Blair, Amerikalı model ve aktris (d. 1932)
 2022 - Magomedali Magomedov, Sovyet, Rusya ve Dağıstan devlet ve siyaset adamı (d. 1930)
 2022 - Bob McGrath, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1932)
 2022 - Karl Merkatz, Avusturyalı aktör ve yazar (d. 1930)
 2022 - Jacqueline Rigaud, Fransız Direniş savaşçısı ve insan hakları aktivisti (d. 1925)
 2022 - Patrick Tambay, Fransız eski Formula 1 pilotudur (d. 1949)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Madenciler Günü

1204
04

4 Aralık


Lamerica ist ein Spielfilm und preisgekröntes Sozialdrama aus dem Jahre 1994 von Gianni Amelio. Anregung zum Film waren die Ereignisse von 1991, als Zehntausende Albaner auf überfüllten Schiffen wie der Vlora über die Adria nach Italien flüchteten.

Inhaltsangabe

Albanien 1991 – im einst isolierten Land herrscht nach dem Zusammenbruch des sozialistischen Regimes das Chaos. Der ausgebuffte Fiore (Michele Placido – "Allein gegen die Mafia") und der arrogante, unsympathische 28-jährige Yuppie Gino (Enrico Lo Verso) sind elegante italienische "Unternehmer", die nach Albanien kommen, um für wenig Geld eine Schuhfabrik zu kaufen. Sie geben vor, diese wieder aufbauen zu wollen, um dann die Subventionen in die eigene Tasche zu stecken. Doch für diesen Kauf benötigen sie einen einheimischen Strohmann, der möglichst unbedarft bis einfältig sein sollte – perfekt wäre ein Widerstandskämpfer gegen den Kommunismus. So stöbern sie durch heruntergekommene ehemalige Arbeitslager und treffen auf Menschen, denen man ansehen kann, dass sie Grausamkeiten ausgesetzt waren. Doch dies prallt an den beiden ab. Schließlich finden Fiore und Gino einen verstörten, alten Mann: Spiro Tozaj (alias Michele Tallarico) (Carmelo Di Mazzarelli) – ein politischer Strafgefangener und italienischer Veteran des Zweiten Weltkriegs. Er ist leicht verwirrt und völlig verarmt, so dass er als perfekte Wahl erscheint, bis er kurz vor Vertragsabschluss unerwartet verschwindet.

Nun muss Gino den 80-jährigen "Präsidenten" ihrer Scheinfirma in den albanischen Bergen wiederfinden, wobei er mit den schwierigen Verhältnisse, mit denen die Menschen Albaniens zurechtkommen müssen, und großer Armut konfrontiert wird. Hier gelten andere Regeln.

Schließlich wird Ginos Jeep total ausgeraubt. Darunter die Autoreifen und die schicken Schuhe, die er Spiro gab. Alles ist weg – nur nicht seine arrogante "Ich bin Italiener"-Attitüde. Da aber auch Ginos Pass weg ist, muss er sich als Albaner ausgeben, um als Flüchtling nach Italien zu kommen. Daraufhin schließen sich der junge Schnösel Gino und der alte Spiro einer Gruppe von albanischen Armutsflüchtlingen an, die sich auf der Suche nach einem besseren Leben nach Italien aufmachen – zunächst auf einem Lastwagen. Weit weg von seinen italienischen Wurzeln, beginnt sich Gino zu wandeln. Gemeinsam mit Spiro besteigt Gino schließlich mit den anderen Auswanderern ein Schiff, das die Flüchtlinge "Lamerica" nennen und das sie nach Italien bringen soll.

Auf seiner Reise lernt Gino auch das tragische, persönliche Schicksal von Spiro kennen, der eigentlich Italiener ist: Er desertierte als junger Kerl wie viele andere und tauchte dann als Albaner unter. Er wähnt sich immer noch in seiner Jugendzeit und möchte zurück nach Sizilien – zu seiner Verlobten.

Der albanische Exodus entspricht dem italienischen Auswanderungswellen in die USA, so dass Spiro glaubt, dass dies das eigentliche Ziel ihrer Reise ist. So bezieht sich auch der Titel des Films "Lamerica" auf die Hoffnung auf das gelobte Land: Was für die Albaner Italien ist, war für die Italiener einst Amerika.

Preise

 1994 Europäischer Filmpreis – "Bester Film"
 1994 Internationale Filmfestspiele von Venedig – vier Preise (darunter "Beste Regie")
 1995 Mostra Internacional de Cinema de São Paulo – "Kritikerpreis"
 1995 David di Donatello Preis – "Beste Kamera", "Beste Filmmusik", "Bester Sound"
 1995 Nastro d'Argento (dt.: "Silbernes Band") – "Beste Regie", "Beste Kamera"
 1995 Goya Filmpreis – "Bester Europäischer Film"

Rezensionen

Dieses Drama ist eine sehr berührende und eindrucksvolle Bestandsaufnahme. Mit großer Skepsis zeigt der Film eine düstere Vision über den Verlust von Würde und Identität – für den Einzelnen wie für ein ganzes Volk. "Ein ruhiges, intensives, poetisches, aber realitätsnahes Roadmovie, das unter die Haut geht" (Cinema).

Im Film entdeckt Spiro Toiza seine italienische Identität als Michele wieder und glaubt am Ende des Films, dass sich das Schiff auf den Weg nach New York mache, während andererseits Gino alle Nachweise für seine italienische Identität verloren hat und auf dem Boot voller Albaner selbst wie einer von ihnen aussieht. Diese beiden Handlungsstränge "fordern Italiens koloniale Vergangenheit heraus und erzwingen dadurch die Neudefinition des Identitätsbegriffs. Wer ist Italiener? Und was bedeutet es, Italiener zu sein?" ("challenge Italy's colonial past and in so doing force the redefinition of the notion of identity. Who is Italian? And what does it mean to be Italian?")

TV Guide gibt dem Film vier Sterne und ist der Meinung, dass er ein verwegen-ernüchterndes Porträt des postkommunistischen Europas in moralischer Finsternis ist – mit Leidenschaft und außerordentlicher Anmut vom italienischen Regisseur Gianni Amelio (Gestohlene Kinder) inszeniert. ("A boldly chilling portrait of post-Communist Europe in moral eclipse, directed with passion and singular grace by Italian Gianni Amelio (STOLEN CHILDREN).")

Janet Maslin schreibt in The New York Times, "die Synthese des Films von Tatsachen und Fiktion ist anmutig verwirklicht" ("The film's synthesis of fact and fiction is gracefully achieved") und bringt ihre Hoffnung zum Ausdruck, dass nach der Aufführung von Lamerica beim New York Film Festival (1995) Amelio viel bekannter werden würde ("emerge … much more widely known").

Literatur

Bücher

Artikel über Lamerica
 Deborah Young in: Variety (New York), 12. September 1994
 Louis Menashe in: Cineaste (New York), Vol. 21, No. 4, 1995
 Janet Maslin: Film Festival Review; Scheming Italians In Troubled Albania, in: The New York Times, 4. Oktober 1995
 Jay Carr in: Boston Globe, 20. Dezember 1995
 Michael Wilmington in: Chicago Tribune, 24. Dezember 1995
 Gary Crowdus, Richard Porton: "Beyond Neorealism: Preserving a Cinema of Social Conscience", in: Cineaste (New York), Band 21, Nr. 4, 1995
 Michael J. Agovino: His Mind Fixed on the Moment, Eyes on the Past, in: The New York Times, 17. Dezember 1995
 Caryn James: The Little Things Mean a Lot^, in: The New York Times, 17. Dezember 1995
 Daniel Winkler: Gianni Amelio, 'Lamerica / Lamerica' (1994), in: Andrea Grewe, Giovanni di Stefano (Hrsg.): Italienische Filme des 20. Jahrhunderts in Einzeldarstellungen. Erich Schmidt, Berlin 2015, S. 391–407.
 Daniel Winkler: Questioni meridionali, questioni europee? Ethnische und kulturelle Alterität im italienischen Kino der Gegenwart. Mit einem Exkurs zu Gianni Amelios 'Lamerica', in: Quo vadis Romania? Zeitschrift für eine aktuelle Romanistik. Nr. 33 (2009), S. 39–52.

Weblinks

 Lamerica auf www.filmzentrale.com
 Lamerica auf www.film.at
 Artikel über Lamerica in der New York Times (englisch)
 Artikel über Lamerica auf www.filmreference.com (englisch)
 Lamerica auf www.reelviews.net (englisch)

Einzelnachweise

Italienischer Film
Filmtitel 1994
Gianni Amelio
Filmdrama

Lamerica


Tarawa ist ein zwischen 1948 und 1949 erschienener frankobelgischer Comic.

Handlung
Sid Callahan, Rock Lange und Tim Barkley sind 1943 als Kriegsberichterstatter bei der Landung der amerikanischen Marinesoldaten auf den von den Japanern besetzten Gilbertinseln dabei. Sie erleben den Sieg der Amerikaner nach verlustreichen Gefechten.

Hintergrund
Jean-Michel Charlier schrieb die Kriegsepisode nach den Erlebnissen des US-amerikanischen Journalisten Robert Sherrod, der selbst an der Schlacht um die Gilbertinseln teilnahm. Die Zeichnungen stammten von Victor Hubinon. Die 60 Seiten lange Geschichte mit dem Untertitel Atoll sanglant erschien zwischen 1948 und 1949 in Le Moustique. Für die Wiederveröffentlichung 1974 in Spirou überarbeitete der Zeichner sein eigenes Werk. Dupuis gab die Alben heraus.

Weblinks
 Tarawa auf bdtheque.com (französisch)

Einzelnachweise

Frankobelgischer Comic (Werk)

Tarawa (Comic)


Trávnik este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 695 de locuitori. Se învecinează cu Győr, Gönyű și Klížska Nemá.

Istoric
Localitatea Trávnik este atestată documentar din 1216.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Trávnik


Bölgesel politika, değişik bölgeler arasındaki ekonomik ve farklılıkların ve fırsat eşitliklerinin azaltılması için hükûmetler ve devletler üstü örgütlerin (Avrupa Birliği gibi) uyguladıkları politikaların tamamı.

Avrupa birliğinde bölgesel politika

Bölgesel politikalar ve yapısal araçların koordinasyonu, AT Müktesabatı Analitik Çerçevesindeki başlılardan biridir.

Avrupa Birliği Uyum Çerçevesinde Türkiye'nin Bölgelendirilmesi Süreci
Türkiye 22 Eylül 2002 günü yayınlanan bir Bakanlar Kurulu Kararnamesiyle üç kademe bölgeye ayrıldı. Buna göre 81 il NUTS 3 seviyesi olarak kabul edildi. 2-6 arasında değişen  sayılarda il birleştirilerek 26 NUTS 2 Bölgesi ve onların da birleşmesiyle 12 NUTS 1 düzeyi oluşturuldu. İstanbul büyüklüğünden dolayı aynı anda NUTS 1, NUTS 2 ve NUTS 3 düzeyi sayıldı. Bunun dışında Ankara ve İzmir ise tek ilden oluşan NUTS 2 bölgelerini oluşturdular.

İtalya'da bölgesel politika

Birleşik Krallık'ta bölgesel politika

ABD'de bölgesel politika

Bölgesel politika


Thalassa war eine speziell für den Eurovision Song Contest formierte Pop-Rock-Band. Die Frontleute waren Gitarrist Yiannis Valvis und Sängerin Dionisia Karoki.

Nach dem Sieg in der griechischen Vorentscheidung durften sie beim Eurovision Song Contest 1998 in Birmingham antreten. Ihr Rocksong Mia krifi evesthisia (dt.: Eine geheime Empfindlichkeit) erreichte aber nur Platz 20 von 25. Nach dem Contest löste sich die Gruppe auf.

Einzelnachweise

Interpret eines griechischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Griechische Band
Rockband

Thalassa (Band)