L'Opération Catalogne est une conspiration policière impulsée par le Gouvernement du Royaume d'Espagne qui a eu pour objectif de freiner le processus indépendantiste catalan. Les moyens utilisés comprennent les fausses rumeurs, la manipulation de données, la mise au point de rapports irréguliers, l'utilisation des services secrets, des fuites programmées dans la presse, des menaces pour obtenir une information confidentielle. C'est seulement l'une des ramifications de l'offensive contre l'indépendantisme catalan. Alors que cette opération aurait dû rester secrète, sa divulgation a fait grand bruit et a permis connaître quelques-uns des noms de ceux qu'on appelle maintenant «les égouts de l'état».

Lors de la manifestation du 11 septembre du 2012 avec sa devise «la Catalogne, nouvel état d'Europe», un million et demi de personnes manifestent dans les rues de Barcelone en faveur du droit à décider. Les dirigeants de la Police Nationale déclenchent alors une opération secrète en dehors des procédures judiciaires et pour une bonne partie, en dehors même de la structure de la police.

L'opération consistait à enquêter et à rassembler des informations sur des hommes politiques favorables à l'indépendance de la Catalogne sans aucune autorisation judiciaire. Ils le faisaient de deux façons: à travers une unité spéciale et secrète du Corps national de Police du Royaume d'Espagne, dépendant du Ministère de l'Intérieur, et aussi via l'ambassade espagnole à Andorre, dépendant du Ministère des Affaires Etrangères.

Histoire
Le 6 juillet 2016, le commissaire du Corps National de Police d'Espagne José Manuel Villarejo a révélé au palais de justice qu'il a travaillé avec l'ex-chef de l'unité des affaires intérieures, Marcelino Martín Blas, pour arrêter le processus indépendantiste. Villarejo a admis qu'il était chargé de «rechercher des délits», tandis que Martín Blas se consacrait à des «rendez-vous», des «histoires» et à «capter des sources». Il a aussi assuré que parmi les sources qu' avait captées Martín Blas, il y avait l'ex-directeur du Bureau Anti-corruption de Catalogne, Daniel de Alfonso, qui a été vu dans deux réunions en octobre 2014 avec le ministre de l'intérieur espagnol, Jorge Fernández Díaz, et pendant lesquelles on présume qu'ils conspiraient pour trouver des preuves contre les hommes politiques indépendantistes catalans.

Le 11 juillet 2016 a été rendu public un rapport policier, signé par Marcelino Martín Blas, qui confirme l'existence de l'Opération Catalogne et dans lequel il affirme qu'une des attributions du commissaire José Villarejo «pendant la dernière législature» était «le processus indépendantiste catalan»

Le 18 août 2016, l'ancien président de la Banque Privée d'Andorre, Higini Cierco, a déclaré, au palais de justice, avoir reçu des pressions de membres du Ministère de l'Intérieur du Gouvernement d'Espagne et des dirigeants policiers espagnols pour obtenir des informations bancaires de quelques hommes politiques indépendantistes et de leurs familles. Concrètement, il a assuré avoir reçu des menaces et des chantages de la part de Celestino Barroso, attaché de Sécurité Intérieure à l'ambassade d'Espagne à Andorre, et de Marcelino Martín Blas, commissaire en chef du département des Affaires Internes de la Police Nationale espagnole. L'ex-avocat des frères Cierco, Jaume Bartumeu, confirme les menaces et les extorsions qu'ont fait subir la police espagnole aux Cierco.

Le 30 août 2016, il a été rendu public que le président du Gouvernement d'Espagne, Mariano Rajoy, a participé à l'opération pour obtenir des informations sur des politiciens catalans. Le président a envoyé son chef de Cabinet, Jorge Moragas, et le secrétaire d'État au Commerce, Jaime García-Legaz, à Andorre pour qu'ils convainquent les patrons de la BPA de leur livrer des relevés bancaires, en violacion de la législation andorrane.

Commissions d'enquête

Une commission d'enquête sur les agissements du ministre Jorge Fernández Díaz a été mise en place par le Congrès espagnol le 9 mars 2017 . Le nom officiel de cette commission est "Commission d'investigation sur l'utilisation partisane au Ministère de l'Intérieur, sous le mandat du ministre Fernández Díaz, des effectifs, moyens et ressources du Département et des Forces et des Organes de la Sécurité de l'Etat à des fins politiques".

L'avis final a été approuvé par tous les groupes parlementaires, à l'exception de celui de Ciudadanos, qui s'est abstenu, et de celui du Parti Populaire, qui a voté contre . Les conclusions 3 et 4 de l'avis final énoncent ce qui suit :

3. Au ministère de l'Intérieur de l'Espagne, sous le mandat de monsieur Jorge Fernández Díaz, utilisant de façon frauduleuse le catalogue de postes de travail, il s'est créé une structure policière sous les instructions de monsieur Ignacio Cosidó Gutiérrez, par ordre du DAO Eugenio Pino, avec la connaissance et consentement du Ministre, destinée à entraver l'enquête sur les scandales de corruption qui affectaient le Parti Populaire et à surveiller, enquêter et, à l'occasion, poursuivre des adversaires politiques. Par exemple: PSOE (comme en témoignent la création et travaux réalisés par le BARC), le nationalisme catalan (monsieur Trias) ou Podemos (rapport PISA).

4. Ces décisions ont conduit à une inacceptable utilisation partisane des effectifs, des moyens et des ressources du Département de l'Intérieur et des Forces et Corps de Sécurité de l'État, avec un abus de pouvoir qui viole les règles essentielles de la démocratie et de l'État de droit.

Une seconde commission d'enquête, la commission d'investigation sur l'Opération Catalogne, a été constituée le 21 avril 2017 au Parlement de Catalogne .

L'avis final de la commission a été approuvé en séance plénière par le Parlement de Catalogne le 7 septembre 2017. Ont voté pour les deux groupes indépendantistes Junts pel Sí i CUP et le groupe Catalunya Sí que és Pot, et contre le Parti Populaire, tandis que le PSC et Ciudadanos se sont abstenus . Les conclusions 2.1 et 2.2 de l'avis final  énoncent ce qui suit :

2.1. L'Opération la Catalogne est une conspiration pour essayer freiner la dissidence politique en Catalogne, et en particulier le mouvement indépendantiste, conspiration qui a été menée, au moins, pendant les années où Jorge Fernández Díaz (2011-2017) a été ministre de l'Intérieur espagnol. Il s'agit d'une série d'actions de nature politique, policière et de renseignement qui ont cherché à réduire le soutient social à l'indépendantisme en tant qu'option politique en le discréditant […].

2.2. […] Pour ce faire, des rapports de police ont été créés sur la base d'un mélange de fausses informations avec des données obtenues frauduleusement et avec des élucubrations d'origine ambiguë ou anonyme, avec l'idée finale de fabriquer une histoire qui ait l'apparence d'un cas réel et éprouvé pour pouvoir le communiquer plus tard à la presse ou pour pouvoir le judiciariser.

Personnes impliquées

 Jorge Fernández Díaz: l'opération Catalogne s'est tenue alors qu'il était ministre de l'Intérieur et qu'il commandait la Police Nationale. Les enregistrements de ses conversations avec Daniel de Alfonso en octobre du 2014 indiquent qu'il menait l'opération et que Rajoy en était informé. Avec De Alfonso, il a regardé quelles investigations de l'Office Antifraude pouvaient être utilisées contre les partisans du processus  indépendantiste.
 Jorge Moragas: lorsqu'il était chef de cabinet du président espagnol, Moragas a envoyé plusieurs SMS à Victoria Álvarez pour la convaincre d'expliquer tout ce qu'elle savait de la famille Pujol.
 Daniel d'Alfonso: lorsqu'il dirigeait l'Office Antifraude de Catalogne (2011-2016) , il a rencontré Fernández Díaz à Madrid pour discuter des meilleures cartes qu'ils avaient en leur possession qui permettraient démonter l'indépendantisme politique. Il a aussi passé un contrat, avec de l'argent public, avec une entreprise de Giménez Raso et Redondo Rodríguez liée à José Manuel Villarejo et à l'opération Catalogne.
 Eugenio Pino: pendant qu'il était directeur adjoint opérationnel de la Police Nationale d'Espagne, juste sous Ignacio Cosidó, il fut le marionnettiste qui réellement manipulait les fils de l'opération Catalogne dans la police. Martín Blas, Fuentes Gago et, en théorie, même Villarejo suivaient ses ordres. Il est maintenant retraité.
 José Ángel Fuentes Gago: c'était la main droite d'Eugenio Pino et qui aurait organisé la réunion entre De Alfonso et le ministre. Il a enquêté sur le patrimoine de Villarejo et il est arrivé à la conclusion qu'il n'y avait rien d'irrégulier. Il est affecté actuellement à l'ambassade de La Haye.
 José Manuel Villarejo, alias "Manuel Villar", commissaire retraité du Corps National de la Police d'Espagne, est le seul qui a admis l'existence de l'opération Catalogne -sans l'appeler ainsi-, pour laquelle il affirme qu'il a travaillé au travers d'entreprises privées en parallèle de son poste à la police. Il était en confrontation avec Martín Blas. Il aurait fait pression sur Victoria Álvarez pour qu'elle dénonce les Pujol.
 Rafael Redondo Rodríguez: détective privé et avocat, associé habituel du commissaire Villarejo, avec qui il partage une charge ou une direction dans huit entreprises, et dans treize avec le fils du commissaire. Il a aussi accompagné Victoria Álvarez à Madrid pour qu'elle dénonce les Pujol.
 Antonio Giménez Raso: policier en deuxième activité et associé du réseau patronal du commissaire Villarejo, il se faisait passer pour un agent en activité de l'unité policière qui lutte contre la corruption, sous le nom d'Andrés García, devant au moins une témoin du cas Pujol. Il a travaillé avec Redondo dans une entreprise et il l'a fait avant dans celle que De Alfonso a employée pour chercher des microphones et caméras à l'Antifraude. Selon deux dénonciations et une série de messages WhatsApp, il faisait l'intermédiaire entre le noyau policier de l'opération Catalogne et les détectives Peribáñez et Tamarit.
 Marcelino Martín Blas, alias "Félix", alors qu'il était chef des Affaires Intérieures de la Police Nationale d'Espagne, il a été un des hommes forts de Pino et il dirigeait l'unité policière la plus secrète de la police jusqu'à ce que Fernández Díaz l'ait destitué. Il a une dispute ouverte avec Villarejo, qu'il considère comme un homme du CNI, avec qui il est aussi en conflit. Il a voyagé à Barcelone avec Olivera en 2012 pour essayer de convaincre les procureurs Bermejo et Sánchez Ulled de réactiver l'investigation du cas Millet, avec un brouillon de rapport apocryphe, et pour fouiller le siège de CDC. Après ne pas y être arrivé, le brouillon, basé sur une information trouvée sur internet, a fuité.
 José Luis Olivera, quand il était chef de l'Unité de Délits Économiques et Fiscaux (UDEF), il a voyagé avec Martín Blas à Barcelone. C'est l'actuel directeur du Centre d'Intelligence contre le Terrorisme et le Crime Organisé (CITCO).
 María Victoria Álvarez: après avoir rompu sa relation sentimentale avec Jordi Pujol Ferrusola, Álvarez a mis en route en 2013 le cas Pujol en révélant la présumée évasion fiscale de la famille devant le juge Pablo Ruz à l'Audience Nationale. Mais quand elle a fait cette déclaration, cela faisait déjà trois ans qu'elle avait expliqué beaucoup des faits à Sánchez-Camacho, lors d'un déjeuner controversé au restaurant barcelonais La Camarga, qui a eu lieu en juillet du 2010. Le déjeuner a été enregistré en cachette et cet enregistrement a filtré dans les médias.
 Alícia Sánchez-Camacho: alors qu'elle était présidente du Parti Populaire catalan, elle était au courant des irrégularités des Pujol, au minimum trois années avant qu'elles ne soient portées devant les tribunaux, lors du déjeuner à la Camarga avec Álvarez. Là elle lui a dit qu'elle avait de bons contacts avec la police et qu'elle informait de tout Rajoy et Moragas. Tout en assurant ne pas savoir que Método 3 avait enregistré la conversation avec Álvarez, elle a trouvé un accord pour stopper le procès judiciaire contre l'agence de détectives.
 Javier de la Rosa: avocat et entrepreneur qui est l'une des principales sources du commissaire Villarejo sur les Pujol, et qui aurait touché des fonds contre ses services d'informateur. Il a apporté à la cause judiciaire des données sur l'aîné des fils Pujol. Redondo l'a accompagné pour faire sa déclaration devant le juge Ruz.
 Francisco Nicolás Gómez Iglesias: plus connu comme le Petit Nicolás, c'est un étudiant en droit qui se serait fait passer pour un collaborateur du CNI, du gouvernement de Rajoy et de la monarchie espagnole. Il a enregistré quand on offrait de l'argent à De la Rosa en échange d'informations sur les Pujol. Il a été arrêté en octobre 2014 et le premier média qui a parlé de l'arrestation était un site internet lié à Villarejo.
 Julián Peribáñez et Antonio Tamarit: détectives de Método 3 qui auraient fait des filatures de politiciens catalans et de commandants des Mossos pour l'opération Catalogne.
 Celestino Barroso, attaché de Sécurité Intérieure à l'ambassade d'Espagne à Andorre
 Bonifacio Díaz, alias "Boni", ex-attaché de Sécurité Intérieure à l'ambassade d'Espagne à Andorre

Référence

Bibliographie

 MARCO, Francisco (2017): Operación Cataluña, la verdad occulta (en espagnol). .

Opération policière
Indépendantisme catalan
Politique en Espagne
Corruption

Opération Catalogne


Agnes Moorehead (født 6. december 1900, død 30. april 1974) var en amerikansk skuespiller.

Hun var datter af en presbyteriansk præst, og som en tre-årig begyndte hun at spille teater. Elleve år gammel gjorde hun sin professionelle debut i balletten og koret ved St. Louis Opera.

Efter eksamen fra college underviste hun i tale og drama. Fra 1928 havde hun mindre roller på Broadway, men satsede derefter på radioen, hvor hun medvirkede i flere radioprogrammer.

I 1940 sluttede hun sig til Orson Welles' Mercury Theatre Company og filmdebuterede i 1941 i Welles' film Citizen Kane, hvor hun lavede en mindeværdig rolle som Kanes mor. I 1942 blev hun nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle i Familien Ambersons.

Hun blev nomineret til en Oscar fire gange. Hun havde en bred vidde, men var til sin fordel i roller som dominerende, neurotiske kvinder. På tv optrådte hun i tv-serien Bewitched (1964-1972).

Moorehead døde i 1974 i livmoderkræft. Mange andre, der arbejdede på optagelsen af  Erobreren (1956), blev også ramt af kræft; Moorehead (og andre) mistænkte, at kræften var forårsaget af radioaktivt deponering fra atomvåbenprøvning udført i nærheden af filmens optagelsessted.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Massachusetts
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Personer døde af kræft

Agnes Moorehead


An ice hockey rink is an ice rink that is specifically designed for ice hockey, a competitive team sport. Alternatively it is used for other sports such as broomball, ringette, rinkball, and rink bandy. It is a rectangle with rounded corners and surrounded by walls approximately  high called the boards.

Name origins
Rink, a Scots word meaning 'course', was used as the name of a place where another game, curling, was played. Early in its history, ice hockey was played mostly on rinks constructed for curling. The name was retained after hockey-specific facilities were built.

Dimensions
There are two standard sizes for hockey rinks: one used primarily in North America, also known as NHL size, the other used in Europe and international competitions, also known as IIHF or Olympic size.

International

Hockey rinks in the rest of the world follow the International Ice Hockey Federation (IIHF) specifications, which are  with a corner radius of .

The two goal lines are  from the end boards, and the blue lines are  from the end boards.

North American
Most North American rinks follow the National Hockey League (NHL) specifications of 200 by 85 feet (60.96m ×25.9m) with a corner radius of . Each goal line is  from the end boards. NHL blue lines are  from the end boards and  apart. The 13.6 ft difference in width from the international standard represents a significant difference in width-to-length ratio on the ice.

Origins
The rink specifications originate from the ice surface of the Victoria Skating Rink in Montreal, constructed in 1862, where the first indoor game was played in 1875. Its ice surface measured . The curved corners are said to originate from the design of the Montreal Arena, constructed in 1898.

Markings

Lines
The centre line separates the ice in half crosswise. It is used to judge icing. It is a thick line, and in the NHL must "contain regular interval markings of a uniform distinctive design, which will readily distinguish it from the two blue lines." It may also be used to judge two-line pass violations in leagues that use such a rule.

There are two thick blue lines that divide the rink into three parts, called zones. These two lines are used to judge if a player is offside. If an attacking player crosses the line into the other team's zone before the puck does, he is said to be offside.

Near each end of the rink, there is a thin red goal line spanning the width of the ice. It is used to judge goals and icing calls.

Faceoff spots and circles
There are 9 faceoff spots on a hockey rink. All faceoffs take place at these spots. There are two spots in each team's defensive zone, two at each end of the neutral zone, and one in the centre of the rink.

There are faceoff circles around the centre ice and end zone faceoff spots. There are hash marks painted on the ice near the end zone faceoff spots. The circles and hash marks show where players may legally position themselves during a faceoff or during in-game play.

Spot and circle dimensions
Both the centre faceoff spot and centre faceoff circle are blue. The circle is 30 feet (9m) in diameter, with an outline  thick, and the faceoff spot is a solid blue circle  in diameter.

All of the other faceoff spots and circles are colored red. Each spot consists of a circle  in diameter (as measured from the outermost edges) with an outline  thick. Within the spot, two red vertical lines are drawn  from the left and right inner edges, and the area between these lines is painted red while the rest of the circle is painted white.

Goal posts and nets
At each end of the ice, there is a goal consisting of a metal goal frame and cloth net in which each team must place the puck to score. According to NHL and IIHF rules, the entire puck must cross the entire goal line in order to be counted as a goal. Under NHL rules, the opening of the goal is  wide by  tall, and the footprint of the goal is  deep.

Crease
The crease is a special area of the ice in front of each goal that is designed to allow the goaltender to perform without interference.

In North American professional hockey, the goal crease consists of straight lines extending  perpendicularly from the goal line  outside each goal post connected by an arc with a  radius; two red hashmarks  thick located  from the goal line that extend  into the crease from either side. This area is typically coloured blue for easier visibility.

Goaltender trapezoid ("Martin Brodeur" Rule)

During the 2004–05 American Hockey League (AHL) season, an experimental rule was implemented for the first seven weeks of the season, instituting a goaltender trap zone, more commonly called the trapezoid in reference to its shape. Under the rule, it is prohibited for the goaltender to handle the puck anywhere behind the goal line that is not within the trapezoidal area. If they do so they are assessed a minor penalty for delay of game.

The motivation for the introduction of the trapezoid was to promote game flow and prolonged offensive attacks by making it more difficult for the goaltender to possess and clear the puck. The rule was aimed at reducing the effectiveness of goaltenders with good puck-handling abilities, such as Martin Brodeur for whom the rule is nicknamed.

The area consists of a centred, symmetrical trapezoid. The bases of the trapezoid are formed by the goal line and the end boards. The base on the goal line measures  — widened from the original  for the 2014-15 NHL season onwards — and the base along the end boards measures , with the depth behind the goal line-to-boards distance specified at .

The seven-week experiment proved so successful that the AHL moved to enforce the rule for the rest of the season, and then the rule was approved by the NHL when play resumed for the 2005–06 season following the previous lockout. The ECHL, the only other developmental league in the Professional Hockey Players Association along with the AHL, also approved the rule for 2005–06.

The trapezoid was later adopted by the KHL for the 2019-2020 season, and by the IIHF in 2021.

Referee's crease
The referee's crease is a semicircle  in radius in front of the scorekeepers bench. Under USA Hockey rule 601(d)(5), any player entering or remaining in the referee's crease while the referee is reporting to or consulting with any game official may be assessed a misconduct penalty. The USA Hockey casebook specifically states that the imposition of such a penalty would be unusual, and the player would typically first be asked to leave the referee's crease before the imposition of the penalty. The NHL has a similar rule, also calling for a misconduct penalty. Traditionally, captains and alternate captains are the only players allowed to approach the referee's crease.

Zones

The blue lines divide the rink into three zones. The central zone is called the neutral zone or simply centre ice. The generic term for the outer zones is end zones, but they are more commonly referred to by terms relative to each team. The end zone in which a team is trying to score is called the attacking zone or offensive zone; the end zone in which the team's own goal net is located is called the defending zone or defensive zone.

The blue line is considered part of whichever zone the puck is in. Therefore, if the puck is in the neutral zone, the blue line is part of the neutral zone. It must completely cross the blue line to be considered in the end zone. Once the puck is in the end zone, the blue line becomes part of that end zone. The puck must now completely cross the blue line in the other direction to be considered in the neutral zone again.

Boards
In a hockey rink, the boards are the low wall that form the boundaries of the rink. They are between  high. The "side boards" are the boards along the two long sides of the rink. The half boards are the boards halfway between the goal line and blue line. The sections of the rink located behind each goal are called the "end boards". The boards that are curved (near the ends of the rink) are called the "corner boards".

See also

Ice hockey arena
Ice hockey rules
National Hockey League rules
Neutral zone trap
Ice rink
Figure skating rink
Speed skating rink

References

External links

 Backyard Ice Hockey Rinks
 NHL Official Rules: Rule 1 – Rink
 Hockey Rinks Database of 5,500 Rinks in the U.S. and Canada
 Hockey Arenas in Europe

Ice hockey rules and regulations
Ice rinks
Sports venues by type

Ice hockey rink


An Telipogon venustus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Telipogon venustus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon venustus


Le Venezuela est le pays d'Amérique latine ayant la plus grande variété de fromages. On en compterait plus de 30 variétés.

Voici une liste des fromages produits au Venezuela :

Notes et références

Liens externes

Gastronomie vénézuélienne
venezuelien

Liste de fromages vénézuéliens


Como un guante de seda forjado en hierro (en el inglés original, Like A Velvet Glove Cast In Iron) es una novela gráfica creada por Daniel Clowes para los números 1 a 10 (1989–1993) de su comic book "Eightball".

Surrealista y siniestra, Como un guante... narra la búsqueda que emprende Clay Loudermilk en pos de su novia Barbara Allen, tras reconocerla en una película BDSM titulada como la historieta.

Trayectoria editorial
Daniel Clowes inició la obra sin un plan prefijado, convirtiéndola en su primera narración larga.

Posteriormente fue recopilada en formato de álbum en su país natal, siendo traducida además a varios idiomas, incluyendo japonés, griego y francés. La edición francesa fue nominada para el premio al mejor álbum en el Festival de historieta de Angulema del año 2000. En España, Como un guante... ha sido publicada por ediciones La Cúpula.

Valoración
En opinión del crítico Jordi Costa:

Para Santiago García, la obra resulta algo agotadora, pues no se adaptaba bien a su publicación seriada, de tal forma que Daniel Clowes optó por desarrollar su siguiente narración larga, Ghost World, en forma de capítulos autoconclusivos.

Referencias

Bibliografía
 GARCÍA, Santiago (2010). La novela gráfica, Bilbao, Astiberri Ediciones.

Historieta de Estados Unidos
Historieta de terror


Rahman Soyudoğru (* 6. Januar 1989 in Ravensburg) ist ein deutsch-türkischer Fußballspieler.

Geburt und Kindheit
Soyudoğru wurde 1989 als Sohn türkischer Einwanderer in Ravensburg (Baden-Württemberg) geboren, wo er auch aufwuchs. Soyudoğrus Vorfahren kamen als Gastarbeiter aus der zentralanatolischen Provinz Sivas in die Bundesrepublik. Ferner ist Soyudoğru der Cousin des Bundesligaspielers Ömer Toprak.

Karriere

Nachwuchs
Soyudoğru begann mit dem Fußball im Nachwuchs des FV Ravensburg. Danach wechselte er in die Nachwuchsakademie des SC Freiburg. Mit der A-Jugend des SC wurde er 2008 deutscher A-Junioren-Meister und Torschützenkönig der A-Jugend-Bundesliga Süd/Südwest.

Seniorenbereich
2008 wurde er in den Kader der zweiten Mannschaft des SC Freiburg geholt.

Am 1. Spieltag der viertklassigen Regionalliga gab er sein Debüt im Seniorenbereich, als er beim 1:3 gegen die zweite Mannschaft der SpVgg Greuther Fürth in der 58. Minute für Florian Hornig eingewechselt wurde. Einen Spieltag später, gegen den SV Waldhof Mannheim, wurde er in der 56. Minute eingewechselt – ebenfalls für Florian Hornig – und markierte in der 74. Minute das 2:2, sein erstes Tor im Seniorenbereich. Trotzdem verlor die Reserve des SC Freiburg mit 2:3. In der Folge bestritt er 20 weitere Spiele, in denen er zu sechs weiteren Treffern kam. In 22 Spielen spielte er jedoch nur siebenmal 90 Minuten. In der Folgesaison bestritt Soyudoğru nur sieben Spiele. Aus diesem Grund verließ er in der Winterpause den SC Freiburg und wechselte in die Türkei, das Heimatland seiner Eltern, um beim Erstligisten Sivasspor zu unterschreiben. Es dauerte jedoch bis zum 14. März 2010, ehe er dann zu seinem Profidebüt kam. Am 25. Spieltag der Saison 2009/10 wurde er, gegen Antalyaspor, in der 79. Minute für Mehmet Yildiz eingewechselt. Es blieb Soyudoğrus einziger Saisoneinsatz sowie sein einziger Einsatz für Sivasspor. In der Winterpause der Saison 2010/11 wechselte er zum österreichischen Zweitligisten SCR Altach. Am 22. Spieltag (8. März 2011) spielte Soyudoğru erstmals für die Vorarlberger, als er gegen First Vienna FC in der 89. Minute für Yeray eingewechselt wurde. Dies blieb sein einziger Einsatz in der Saison. Nach einem Jahr beim FC Singen 04 wechselte er zur Saison 2013/14 zurück in seine Heimatstadt zu seinem ehemaligen Jugendverein FV Ravensburg und spielt mit diesem seitdem in der Fußball-Oberliga Baden-Württemberg. Ende Mai 2016 gewann er mit dem Klub an der Seite von unter anderem Steffen Wohlfarth und Ndriqim Halili den WFV-Pokal 2015/16, zum 5:2-Endspielerfolg über den Ligakonkurrenten FSV 08 Bissingen trug er mit einem Treffer bei. Bereits im Vorjahr hatte er mit dem Klub das Endspiel erreicht, gegen den SSV Reutlingen 05 aber mit einer 1:2-Niederlage den Kürzeren gezogen.

Nationalmannschaft
2008 nahm Soyudoğru mit der deutschen U-19 an der U-19-Fußball-Europameisterschaft 2008 teil; zuvor hat er für diese Mannschaft kein Spiel bestritten. Am 14. Juli 2008, im Gruppenspiel gegen Spanien, gab Soyudoğru sein Debüt für die U-19. Hierbei wurde er in der 89. Minute für Richard Sukuta-Pasu eingewechselt. Drei Tage später kam er gegen Bulgarien zu seinem zweiten Turniereinsatz; das Spiel war sein letztes im Turnier und auch das letzte für die U-19. Das Turnier selbst endete mit dem Titelgewinn.

Am 3. September 2008 lief Soyudoğru erstmals für Deutschlands U-20 auf; gegen Österreich wurde Soyudoğru zu Beginn der zweiten Halbzeit für Manuel Schäffler eingewechselt. Mehr als ein Jahr später kam Soyudoğru gegen die Schweiz zu einem weiteren Einsatz.

Erfolge
 U-19-Fußball-Europameisterschaft: 2008
 WFV-Pokal: 2016 (zudem 2015 Finalist)

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SC Freiburg)
Fußballspieler (Sivasspor)
Fußballspieler (SCR Altach)
Fußballspieler (FC Singen 04)
Fußballspieler (FV Ravensburg)
Person (Ravensburg)
Deutscher
Türke
Geboren 1989
Mann

Rahman Soyudoğru


Reichswehr (hrv. Carska obrana), oružane snage Weimarske Republike i Trećeg Reicha do 1935. i uklapanja u snage Wehrmachta, prepoznatljive po njemačkoj carskoj trobojnici sa željeznim križem. Bile su nasljednica Njemačke carske vojske raspuštene nakon ukidanja Njemačkog Carstva završetkom Prvog svjetskog rata.

Početkom 1920-ih snage Reichswehra brojile su 115 000 pripadnika raspoređenih u kopnenu vojsku Reichsheer i ratnu mornaricu Reichsmarine (Carsku mornaricu). Unatoč uspostavljanju Republike, pridjev carski koristio se u nazivlju Reichswehra sve do njegova ukinuća. Središnji garinzon vojske nalazio se u Zossenu, dvadesetak kilometara južno od Berlina.

Vrhovni zapovjednici Reichswehra bili su predsjednici vlade Weimarske Republike.

Vanjske poveznice
 Axis History Factobook Reichswehr

Njemačka vojna povijest
Njemačka između dva svjetska rata

Reichswehr


Der Schachen ist ein Berg oberhalb des Großen Lautertals auf der Schwäbischen Alb. Der Berg liegt in der Nähe der Stadt Münsingen im Landkreis Reutlingen. Der  hohe Schachen befindet sich mitten im Biosphärengebiet Schwäbische Alb und bietet bei entsprechendem Wetter eine gute Sicht auf die Alpen.

Pfadfinderzentrum
Auf dem Schachen liegt das Pfadfinderzentrum Schachen des Verbands Christlicher Pfadfinderinnen und Pfadfinder Land Württemberg; es wurde Ende der 1950er Jahre erbaut und eingerichtet. Das Pfadfinderzentrum verfügt über zwei getrennte Häuser und einem Lagerplatz für bis zu 500 Pfadfinder.

Vom 6. bis 15. August 2014 fand hier das Bundeslager des VCP mit über 4500 Teilnehmenden statt. Darunter befanden sich auch fast 500 Internationale Gäste aus über 20 verschiedenen Nationen. Am Sonntag, dem 10. August führte eine Unwetterwarnung des DWD zur vorsorglichen Räumung des Zeltlagers; die Teilnehmenden verbrachten die Nacht zum Montag in umliegenden Schulen und Gemeindehäusern. Weiterhin wurde im Rahmen des Programm-Angebotes eine Murmelbahn gebaut, die mit 1,9 km Länge den aktuellen Weltrekord übertrifft.

Das Sommerzeltlager des Evangelischen Jugendwerk Heilbronn findet seit 1978 jährlich auf dem Zeltplatz statt. Somit ist diese Freizeit die am längsten, regelmäßig stattfindende auf den Zeltplätzen des Pfadfinderzentrums.

Geologie
Auf dem Hochplateau des Schachens, auf dem auch der Lagerplatz liegt, finden sich Dolinen mit einem Durchmesser von bis zu zehn Metern. Die Dolinen sind ein typisches Merkmal des Kalksteingebirges der mittleren Schwäbischen Alb. Sie kommen auch in den angrenzenden Waldgebieten des Schachens vor.

Weblinks
 Pfadfinderzentrum Schachen

Einzelnachweise

Berg in Europa
Berg im Landkreis Reutlingen
Berg der Schwäbischen Alb
Geographie (Münsingen, Württemberg)

Schachen (Schwäbische Alb)


بلدية مايلينا , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 186 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

مايلينا


En hornhjelm er hjelm, hvorpå der er fastmonteret horn, som kan være fremstillet i det samme materiale som hjelmen, eller i et andet materiale. De er blevet båret af mange folkslag rundt om i verden, men, modsat hvad mange går og tror, aldrig af vikingerne. De er blevet båret helt tilbage i ældre stenalder, hvor man har fundet tegn på det i det arkæologiske område Star Carr i England.

De blev sandsynligvis anvendt under religiøse ceremonier eller til ligne de rituelle formål, men ikke i kamp eller under slag, idet hornene vil have gjort hjelm hjelm nem at gribe fat i og bringe personen ud af balance, eller få den slået af hovedet. En stor del af materialet som underbygger hornhjelme stammer fra afbildninger frem for fund af selve hjelmene.

Se også
 Bevinget hjelm
 Veksøhjelmene
 Waterloohjelmen
 Vikingetidens rustning og våben

Eksterne henvisninger

Did Vikings really wear horns on their helmets?  from The Straight Dope

Militærhistorie i middelalderen
Kamphjelme
Vikingernes krigsførelse

Hornhjelm


Juan Ortiz de Zárate (* um 1515 in Orduña, Baskenland; † 26. Januar 1576 in Asunción, Paraguay) war ein spanischer Konquistador und Kolonisator. Nachfolger des Gouverneurs Francisco Ortiz de Vergara mit Sitz in Asuncion, Paraguay und im Jahr 1567 zum dritten Adelantado ad-interim durch den Vizekönig von Peru, Don Lope Garcia de Castro ernannt.

Herkunft der Familie und Jugendjahre
Sein Vater, Lope Ortiz de Mendieta y Sáenz de Angulo war ein angesehener Hauptmann und unter anderem Ritter des Ordens zum goldenen Sand. Seine Mutter war Juana de Zárate. Juan hatte mindestens 3 ältere Geschwister: die erstgeborene Lope de Mendieta, gefolgt von Pedro Ortiz de Zárate y Mendieta (den späteren Oidor-Richter, der ersten Audiencia in Lima, Peru) sowie Lucía de Mendieta y Zárate (die spätere Mutter des nachmaligen zweiten Gründers von Buenos Aires, Juan de Garay) sowie zwei weitere, jüngere Brüder.

Reise und erste kriegerische Taten in Peru
Ortiz kam in sehr jungen Jahren nach Südamerika und nahm an der Conquista Perus 1534 durch Francisco Pizarro und Diego de Almagro teil. Als 14-Jähriger war er bei der Gründung Limas anwesend. Im April 1538 kämpfte er in der Schlacht von Las Salinas auf der Seite Almagros. Nach dessen Festnahme und Exekution am 26. April 1538 schloss er sich dessen gleichnamigen Sohn Diego de Almagro "el Mozo" gegen Francisco Pizarro an. Als dieser 1542 geschlagen und hingerichtet wurde, flüchtete er nach Charcas (Sucre).

Encomendero in Tortora, Bolivien
Ab 1548 erwarb Juan Ortiz de Zárate in der Region von Cochabamba eine sehr ertragreiche Encomienda. So war er einer der ersten Spanier, der begann die äußerst ergiebigen Silberminen von Potosí durch lokale Sklaven auszubeuten und dadurch zu sagenhaftem Reichtum gelangte. Sein Einfluss reichte von Charcas und Potosí bis nach Lima, Cochabamba, Arequipa und Tarija. Aber auch in Spanien selbst nutzte er die familiären Bande und Beziehungen, die bis in die Casa de Contratación in Sevilla reichten.

Ernennung zum Gouverneur der Kolonie Río de la Plata mit Sitz in Asunción
1567 nominierte der Interimsgouverneur des Vizekönigreichs Peru Lope García de Castro Juan Ortiz de Zarate als Gouverneur der Kolonie am Río de la Plata. Auf Grund der begeisterten Berichte von Ñuflo de Chávez über die neu erworbenen Gebiete um die heutige Stadt Santa Cruz de la Sierra verließ der damalige Gouverneur ad-interim Ortiz de Vergara in einem beispiellosen Exodus mit den meisten der in Asunción angesiedelten Spaniern die Stadt am 19. Oktober 1564. Zum Stellvertreter in Asunción ernannte Ortiz de Vergara Juan de Ortega. Er hielt dieses Amt von 1556 bis am 12. November 1568 inne, als Juan de Ortiz de Zárate nach Spanien aufbrach, um die formelle Ernennung durch König Philipp II. als Gouverneur zu erhalten. Zu seinem Stellvertreter in Asunción ernannte Juan Ortiz de Zárate Felipe de Cáceres, der sich aber zu diesem Zeitpunkt im Chaco Boral befand und sich Kämpfe mit den Indigenen der Stämme Payaguas, Itatines und Guacharapos lieferte. So führte Ortiz de Vergara die Kolonie Río del la Plata bis nach der Rückkehr von Juan Ortiz de Zarate im Jahr 1569 weiter. Er wurde aber nach kurzer turbulenter Amtszeit von Martín Suárez de Toledo ersetzt. Er kehrte nach Spanien zurück, wo er 1572 von König Philipp den Auftrag erhielt, 500 spanische Familien und eine Gruppe Franziskaner – darunter Alonso de San Buenaventura und Luis de Bolaños – nach Südamerika zu führen.  Am 26. November 1573 erreichte er mit seiner Flotte die Insel San Gabriel (Uruguay) wo er ein kleines Fort errichtete. Zu Beginn war das Verhältnis zur lokalen Bevölkerung der Charruas gut. Das änderte sich bald und gipfelte in die Schlacht um San Gabriel, in der die Indigenen obsiegten und die Spanier mit dem Tod von 100 Soldaten die Insel aufgeben mussten. Im selben Jahr trafen die meist armen überlebenden Passagiere in einem beklagenswerten Zustand am Río Paraná in der Gegend der heutigen Stadt Zárate ein. 1574 wurde die Stadt Zaratina de San Salvador offiziell gegründet.  Unter den Kolonisatoren befand sich Martín del Barco Centenera. Er verherrlichte das Land mit einem ohne großes Talent verfassten Gedicht, dem er den Titel "Argentina" gab. 1575 ging er nach Asunción, wo sein Neffe Juan de Garay ein politisches Amt innehatte, um seinen Posten als Gouverneur wieder zu übernehmen. Den Schwierigkeiten nicht gewachsen starb Juan Ortiz de Zárate am 26. Januar 1576. Er hatte eine Tochter aus der Ehe mit der Inkafürstin Leonor Yupanquí und bestimmte auf Grund seiner vom spanischen Hof verliehenen Vollmachten den künftigen Mann derselben zum Erben seiner Rechte.  Nach seinem Tod wurde de Garay, sein Neffe, sein Nachfolger als Gouverneur.

Quellen
 Real Academia de la Historia (span.)
 Biografica.info Biographie (span.)
 Biographie auf mcnbiografías.com (span.)
 Angaben auf Biografías y vidas (span.)
 Juan José Alzugaray: "Vascos universales del siglo XVI", Encuentro, 1988, ISBN 978-84-7490-195-5, S. 144–145 (span.)
 Siegried Huber: Entdecker und Eroberer, Deutsche Konquistadoren in Südamerika. Walter Verlag, Olten 1966.

Konquistador
Spanier
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1576
Mann

Juan Ortiz de Zárate (Konquistador)


Hrvatska gradska glazba Stari Grad je gradska glazba iz Staroga Grada na otoku Hvaru. Puhački je orkestar. Redovna je sudionica svih državnih, pučkih i crkvenih blagdana. Danas je u glazbi 40 članova, na čelu s kapelnikom g. Lukijem Gamulinom.

Povijest

Osnovana je 1876. godine. Osnivač je bio gradonačelnik Ivan Antun Botteri (Gianantonio Botteri). Godina osnutka uklesana je na spomen-ploči postavljenoj 2001. na zgradi gdje je bilo prvo sjedište u današnjoj ulici Ruđera Boškovića bb u Starome Gradu, a o 125. obljetnici osnutka. Rečene 1876. godine osnovano je prvo glazbeno društvo u Starome Gradu i nosilo je naziv Banda Cittadina (Gradska glazba). Status glazbarskog društva je iz iste godine i dokumentirao je organizirani puhački orkestar i i njegovanju glazbene kulture u tadašnjem Starom Gradu. Prvi kapelnici bili su Česi. U Starom Gradu je od 1887. usporedno djelovalo i glazbeno društvo Hrvatska gradjanska glasba koja je potrajala do 1908. kad je osnovana Sokolska glazba u sklopu Hrvatskog sokola, ali je Sokolsku glazbu ukinula talijanska okupacijska vlast 1919. kad je i zabranjem rad Hrvatskog sokola. Inače, od svog osnutka 1876. Hrvatska gradska glazba neprekidno djeluje, iako su joj ime nekoliko puta nakratko pokušali promijeniti.Starogrojski glazbari gostovali su po Hrvatskoj i izvan Hrvatske, osobito u zemljama gdje su bili gradovi pobratimi Starom Gradu. Mnogi su Starograjani svirali u Glazbi, a neki su u njoj počeli svoju profesionalnu karijeru. Redovna je sudionica svih državnih, pučkih i crkvenih blagdana. Sve do velikosrpske agresije, glazba je ljetnjim večerima redovno činila svoj hod od spomenika pa do Hrvatske čitovnice.
2006. osam članova Hrvatske gradske glazbe Stari Grad dobilo je Nagradu Grada Staroga Grada - Povelju zahvalnosti za svoj dugogodišnji rad i aktivnost. Siječnja 2007. starogrojsko Gradsko poglavarstvo predložilo je Odboru za javna priznanja Županijske skupštine Splitsko-dalmatinske županije da Hrvatskoj gradskoj glazbi Stari Grad povodom navršene 130. obljetnice osnivanja dodijeli joj Skupnu nagradu Splitsko-dalmatinske županije za tu godinu. Obrazloženje prijedloga bila je uz ostalo i činjenica da je to jedina aktivna glazba na otoku Hvaru koja je nastupala po otoku, diljem Hrvatske i u inozemstvu: Rotterdamu, Pragu, Münchenu, Velkim Opatovicama, Letvicama, Brnu i drugdje. Iznimni povijesni nadnevci u djelovanju društva su 1926. i 1928. kad su im ukazali čast nastupati u Splitu nastupaju na svečanostima otkrivanja spomenika Grguru Ninskome i Marku Maruliću.

Zanimljivosti
Hrvatska gradska glazba Stari Grad pojavila se u prizorima nekoliko epizoda hrvatske televizijske serije Malog mista.

Nagrade
2006.: nagrada Grada Starog Grada osmorici članova
2007.: kandidatura za Skupnu nagradu Splitsko-dalmatinske županije

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatska gradska glazba Stari Grad, Facebook

Stari Grad
Hrvatski glazbeni sastavi

Hrvatska gradska glazba Stari Grad


හදිසි අනතුරු ඇඟවීම යනු ආසන්න හදිසි අනතුරු ඇගවීම් සඳහා දේශීය ,කලාපීය හෝ ජාතික මට්ටමේ බලධාරීන් හා සම්බන්ධ වීමේ ක්‍රමයයි.මෙම අනතුරු ඇඟවීම් පහත සඳහන් ඒවා ඇතුළුව හේතු ගණනාවක් සඳහා අවශ්‍ය විය හැකිය.
 සුලි කුනාටු, සැඩ කුණාටු සහ අයිස් කුණාටු වැනි  කාලගුණ හදිසි අවස්ථා;
 භූමිකම්පා, නායයාම්, ගිනිකඳු පිපිරීම්, හා සුනාමි වැනි භූ විද්යාත්මක ව්‍යසනයන්;
 විෂ වායුන් නිකුත් වීම ,ගංගා ජලය දුෂණය වැනි කාර්මික ව්‍යසනයන්;
 විකිරණ පිටවීම වැනි නයෂ්ටික බලාගාර ව්‍යසනයන්;
 වේගවත් බෝවන රෝග පැතිරීම් වැනි හදිසි වෛද්‍ය අවස්ථා;
 යුද්ධය හෝ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවන්.
බොහෝ දේශීය ප්‍රදේශ සිරකරුවන් පැනයාම , දරුවන් පැහැර ගැනීම ,හදිසි දුරකථන විසන්ධි වීම් සහ එවැනි කටයුතු  දැනුම් දීම සඳහා  හදිසි අනතුරු ඇඟවීම් භාවිත කරයි.

අවශ්‍යතා
ඵලදායී හදිසි අනතුරු ඇඟවීමේ පද්ධතියක් සංවර්ධනය කිරීම සඳහා සමහර දේවල් අවශ්‍ය වේ:
 හදිසි අවස්ථා වලදී කුමන ආකාරයෙන් පද්ධතිය ප්‍රදේශයට සේවය සපයන්නේද යනුවෙන් සදහන් වන ගිවිසුමක්.මෙය දේශීය දේශගුණය, භූ විද්‍යාව වැනි කරුණු මත ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රදේශයට වෙනස් වේ .
 කුමන පුද්ගලයන්ට අනතුරු ඇගවීම ආරම්භ කල හැකිද යනුවෙන් සදහන් වන ගිවිසුමක්. සමහර රටවල සියලු අනතුරු ඇඟවීම් එක් විධාන මධ්‍යස්ථානයක් මගින් සම්ප්‍රේෂණය වන අතර, අනෙකුත් රටවල් (එක්සත් ජනපදය වැනි) දී අනතුරු ඇඟවීම් ආරම්භ කිරීමට බලයලත් දේශීය, කලාපීය සහ ජාතික ආයතන රැසක් ඇත.
 තොරතුරු ඉක්මනින් ජනතාව සම්ප්‍රේෂණය කළ හැකි පද්ධතියක් හෝ පද්ධති.
 අනතුරු ඇඟවීමේදී හෝ දේ අනතුරු ඇඟවීමක් විකාශය වේ නම් ක්‍රියාත්මක විය යුතු ආකාරය ගැන දැනුවත් කරන අධ්‍යාපන වැඩසටහනක්.

එක්සත් ජාතීන්ගේ වැඩසටහන
පූර්ව අනතුරු ඇඟවීම් පද්ධතිය, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් සම්බන්ධීකරණය කරන ජාත්‍ය න්තර පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමේ වැඩ සටහන මගින් සියළුම පද්ධති සඳහා හදිසි අනතුරු ඇඟවීම් යැවීමට භාවිතා කරන පදයකි.(IEWP 2007)

තීරනාත්මක සිද්ධියක් හෝ අවස්ථාවක් සිදු වන විට ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව සහ සුරක්ෂිතතාවය  එහි 10,000ක් වූ කාර්ය මණ්ඩලය වෙත ඇමතීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය  Everbridge හදිසි අනතුරු ඇගවීමේ පද්ධතිය(ENS)මත විස්වාසය තබයි..

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන හදිසි තත්වයක් පැනනගින විට එහි ලොව පුරා කාර්ය මණ්ඩලය වෙත එය ඇඟවීමට දැන් වචනය යවන්න(Send Word Now) හදිසි නිවේදනය පද්ධතිය භාවිතා කරයි..

රට රටවල ක්‍රම

කැනඩාව
කාලගුණ ජාලයෙහි  සහ MétéoMédia හිමිකරුවන්, නාලිකාව කැනඩාවේ පවත්වාගෙන යාමට අවශ්‍ය  සියලුම රූපවාහිනී සේවා සපයන්නන්ට, සාමාන්‍ය අනතුරු ඇගවීම් මුලාශ්‍රය  හා අනුකූල දේශීයකරණය හදිසි අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩ "ජාතික එකතුකිරීමේ හා බෙදාහැරීමේ" සංවර්ධනය කිරීම සඳහා විනිමය ඇතුලත් Pelmorex විසින් ඉදිරිපත් කල යෝජනාව ජූනි 11, 2009 දින, කැනේඩියානු ගුවන් විදුලි-රූපවාහිනී හා විදුලි සංදේශ කොමිෂන් සභාව (CRTC) අනුමත කරන ලදී.අනතුරු ඇගවීමේ පද්ධතිය ,ජාතික අනතුරු ඇගවීම් ඒකරාශි හා ප්‍රචලිත පද්ධතිය (NAAD) ලෙස හැඳින්වෙන අතර එය පළමුව 2010දී ස්ථාපිත කරන ලද අතර රජයේ නිලධාරීන්, ගුවන් විදුලි විකාෂකයින්, සහ CRTC සමග සාකච්ඡා කිරීමේ ප්රතිඵලයක් ලෙස තවදුරටත් පුළුල් කරන ලදී. 2014 අගෝස්තු මස දී,  සියලුම රූපවාහිනී ස්ථාන, ගුවන් විදුලි මධ්යස්ථාන, සහ විකාශන බෙදා හැරීමේ ව්‍යාපාර CRTC මගින් පාලනය කල අතර  NAAD හරහා ලැබුනු දේශීය ඇඟවීම් ප්‍රතිප්‍රචාරය 2015 මාර්තු 31 වනවිට ඇරඹිය යුතු විය.

ඇල්බර්ටා පළාතේ ද Emergency Public Early Warning System (EPWS) කියලා ඔවුන්ගේම පද්ධතියක් තිබුණා. 27 දෙනෙකු ඝාතනය කරමින් සහ ඩොලර් මිලියන ගණනක හානියක් සිදු කරමින් එඩ්මන්ටන් නගරය හරහා 1987 දී හමාගිය ප්‍රධාන ටොනාඩෝවෙන් පසු EPWS ස්ථානගත කරන ලදී. ඇමරිකානු EAS මෙන් නොව, කෙසේ වෙතත්, ගුවන් විදුලි හා රූපවාහිනී නාලිකාවන්හි EPWSහි විකාශය අනිවාර්ය නොවේ. එය CKUA ගුවන් විදුලි ජාලය මත සහ Access රූපවාහිනිය සහ සම-මෙහෙයුම් මධ්යස්ථාන විසින් විකාශනය කරන ලදී. EPWS අනතුරු ඇඟවීම් මහ නගර පොලිස්, ගිනි දෙපාර්තමේන්තු , පළාත් රජය, ප්‍රාන්ත බලධාරීන්, ගෝත්‍රික රාජ්‍ය ආයතන, පරිසර කැනඩාව විසින් රාජකීය කැනේඩියානු පොලිස් ප්‍රදේශයේදී ආරම්භ කළ හැකිය. ඔටාවා සමාගමට කොන්ත්‍රාත්තුව අහිමි වූ විට CKUA මෙම EPWS 2010 ජනවාරි දක්වා සංවර්ධනය හා අලුත්වැඩියා කරමින් පවත්වා ගෙන ගියහ.

2011 ජූනි මාසයේ දී, Alberta Emergency Alert ලෙස හඳුන්වන පද්ධතියේ නවීකරණය හඳුන්වා දෙන ලදී. එය දැනට RSS feed හරහා පණිවුඩ, සමාජ ජාල, හා ජංගම දුරකථන යෙදුම් හරහා විකාශනය කෙරේ. ස්වේච්ඡා රූපවාහිනී හා ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්ථාන "අවදානම්" පණිවුඩ ඇල්බර්ටා හදිසි අනතුරු ඇගවීම් හරහා  සම්ප්‍රේෂණය කරන අතරතුර වෙනත්, අඩු අවදානම් "අනතුරු ඇගවීම් තොරතුරු"  විකාශනයට ස්වයංක්‍රියව බාධා නොවන නමුත් සඳහන් කරන ලද වෙනත් මාධ්‍ය මගින්  ලබා ගත හැකිය.

ප්‍රංශය

ප්‍රංශයේ, ජනගහනය අනතුරු ඇඟවීම් සයිරන් නාදය හරහා සිදු වේ.මෙම ජාලයට "Réseau national d'alerte" (RNA)යයි කියනු ලැබේ. මෙම පද්ධතිය දෙවන ලෝක යුද්ධයට පෙර පැවති air-raid siren ජාලයෙහි(défense passive) සංවර්ධනයෙහි විකසනයකි. එය සියලු ප්‍රංශය පුරා තබා ඇති ඉලෙක්ට්‍රොනික හෝ විදුලි සයිරන් 4,500 කින් පමණ සමන්විත වේ.

සමහර අවස්ථාවල දී, මෙම අනතුරු ඇඟවීම් සංඥා ගිනි දෙපාර්තමේන්තුවේ වාහන මත ස්ථාපනය කර ඇති ජංගම පද්ධතිය විසින් ඉටු කළ හැක.

එම අනතුරු ඇඟවීමේ සංඥා මාර්තු 23, 2007 (නීතිය මගින්) décret විසින් විස්තර කර ඇත. එය පළමු මිනිත්තුව තුලදී (380 Hz ට දක්වා) ඉහළ සහ පහළ යාමේ සහ තුන් ගුණයක් නැවත නැවත සිදුවන ශබ්දයකින් සමන්විත වේ. එය අවසානයේදී තත්පර 30 කල් පවත්නා අඛණ්ඩ සංඥාවකි.

පද්ධතිය සෑම මසකටම වරක් පරික්ෂා කරනු ලබන අතර එය පළමු බදාදා දින දහවල් 12ට පාලන සංඥා එක් වරක් පමණක් නාද කිරීමෙන් සිදු  කරයි.

අනතුරු ඇඟවීම් සංඥා නාද වන විට ජනතාව නිවෙස්වල හෝ ඔවුන් සිටින ගොඩනැගිල්ල මත France Info,France Inter හෝ දේශීය මද්‍යස්ථාන හරහා වැඩිදුර උපදෙස් අපේක්ෂාවෙන් ගුවන්විදුලියට සවන්දෙමින් රැදී සිටී.

පොලිසියේ හෝ ගිනි දෙපාර්තමේන්තුවේ වාහන මගින් ද උපදෙස් නිවේදනය කළ හැක.

ජපානය
2007 වසරේ දී ආරම්භ කළ J-ඇලර්ට් පද්ධතිය රජයේ නිලධාරීන් හට ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර මාර්ගයෙන් සෘජුව ජනගහනය ආමන්ත්‍රණය කිරීම අරමුණු කර ඇත. එය භූමිකම්පා, සුනාමි, ගිනිකඳු, හා යුධ හදිසි අවස්ථා ආවරණය කිරීමට අපේක්ෂා කරයි.

භූ කම්පන පෙර අනතුරු ඇඟවීම් පද්ධතිය ජපන් කාලගුණ විද්‍යා ඒජන්සිය විසින් මෙහෙයවනු ලැබේ. S-තරංග ඈත ස්ථාන කරා ව්යාප්ත කිරීමට තත්පර කිහිපයකට පෙර අනතුරු ඇඟවීම්  ලබා දීමට මෙයට  හැකි ය.අනතුරු ඇඟවීම් ගුවන් විදුලි සහ රූපවාහිනී නාලිකාව මගින් විකාශය කරන අතර, පණිවිඩයක් ලැබුණු විට අනුකූල උපකරණ ස්වයංක්‍රියව සක්‍රිය කළ හැකිය. 2007 පසු විකුණන සියලු දේශීය සෙලියුලර් දුරකථන සඳහා EEW හැකියාව ද අවශ්‍ය වේ.

JMA ද බටහිර පැසිෆික් සාගරයේ නිවර්තන සුළි සුළං සම්බන්ධයෙන් උපදෙස් නිකුත් කරයි.

දකුණු ඇමරිකාව
දකුණු ඇමරිකාවේ බොහෝ රටවල "cadena Nacional" (ජාතික විකාශනය) නමින් යාන්ත්‍රණයක් ඇත. සාමාන්‍ය වැඩසටහන් වලට බාධා කරමින් , සියලු රූපවාහිනී නාලිකා සහ ගුවන් විදුලි මධ්‍යස්ථාන මගින් එකවර ජනතාව ආමන්ත්‍රණය කිරීමට රටේ නායකයා හට මෙමගින් හැකියාව ලැබේ. ආර්ජන්ටිනාව සහ වෙනිසියුලාව වැනි සමහර රටවල මෙම පණිවිඩයන් විකාශනය අනිවාර්ය වේ. මෙම පද්ධති වලින් බහුතරයක් පසුගිය යුද ආන්ඩු විසින් නිර්මාණය කරන ලද අතර, එම යාන්ත්‍රණයේ දේශපාලන භාවිතය සුලභ වේ.

එක්සත් ජනපදය
එක්සත් ජනපදය තුල හදිසි අනතුරු ඇඟවීම් වැඩි ප්‍රමාණයක් හදිසි ඇඟවීම් පද්ධතිය මඟින් යවනු ලැබේ. මෙම EAS ,  පොලීසිය, ගිනි, කාලගුණය, සහ අනෙකුත් රජයේ බලධාරීන් ඇතුළුව , ජාතික, රාජ්‍ය , කලාපීය, හෝ පළාත් පාලන ආයතන විසින් ක්‍රියාත්මක කළ හැක. ටෝනාඩෝ, භූමිකම්පා හෝ විෂ වායු නිදහස් වීම වැනි අනපේක්ෂිත හදිසි සිදුවූ විට EAS බොහෝ විට ක්‍රියාත්මක වේ. EAS ඇඟවීම් වලින් අතිමහත් බහුතරය ජාතික කාලගුණ සේවාව විසින් ජනනය කර ඇත.

එක්සත් ජනපද වැඩසටහනක් වන  ඒකාබද්ධ රාජ්ය ඇලර්ට් සහ අනතුරු ඇඟවීම පද්ධතිය (IPAWS) ,ෆෙඩරල් හදිසි ආපදා කළමනාකරණ ආයතනය බහුතරයක් වූ පොදු අනතුරු ඇගවීම් තාක්ෂණයන් ඒකාබද්ධ කොට පොදු ජාතික 'පද්ධතිවල පද්ධතියක්  "බවට පත් කිරීමට දරන ප්‍රයත්නයකි. ජංගම දුරකථන සහ අනෙකුත් රැහැන් රහිත උපාංග සහ NOAA කාලගුණ ගුවන්විදුලි ජාලය භාවිතයෙන් ක්‍රියාත්මක වන වාණිජ ජංගම අනතුරු ඇගවීම් පද්ධතිය , හදිසි අනතුරු ඇගවීම් පද්ධතිය ඇතුළුව IPAWS ඇතුලත් කිරීමට පද්ධතිය ඉලක්ක කරයි.

බොහෝ ප්‍රාන්ත සුලි කුනාටු සහ ක්ෂණික ගංවතුර අනතුරු ඇඟවීමට පවතින සයිරන් භාවිතා කරයි. වොෂින්ටනයේ Hanford Site වැනි නයෂ්ටික පහසුකම් සහිත ප්‍රදේශවල ජිවත් වන ජනතාවට ඔවුන්ගේ නිවාසවල විකිරණ හදිසි අවස්ථාවලදී අනතුරු සංඥා විකාශය කිරීමට විශේෂිත ගුවන්විදුලි උපකරණ ඇත. සමහර හදිසි (උදාහරණයක් ලෙස ඇම්බර් ඇලර්ට්,) ඊ-මේල්, ජංගම දුරකථන පණිවිඩය, සහ අධිවේගී මාර්ග සංඥා හරහා යවනු ලැබේ. බොහෝ එක්සත් ජනපද උසස් අධ්යාපන ආයතන දැන් ඔවුන්ගේ විද්‍යාල තුල එළිමහන් හා අභ්‍යන්තර සයිරන්, පොදු ඇමතීම් පද්ධති, ඊ-මේල් සහ ජංගම දුරකතන කෙටි පණිවිඩ, සහ සන්ක්යාංක දර්ෂිත ඇතුළු බහු අනතුරු ඇඟවීම් තාක්ෂණය භාවිතා කරයි.

තවදුරටත් බලන්න
  අනතුරු ඇගවීම සුදානම් (කැනඩාව )
 හදිසි අනතුරු පද්ධතිය  (එක්සත් ජනපදය )
 HEARO දේශීය අනතුරු ඇගවීම් ලබාගන්නා
  ප්‍රමිතිගත  හදිසි අනතුරු සංඥා(ඔස්ට්‍රේලියාව)
  අනතුරු ඇගවීම පද්ධතිය (වර්ගවල ලැයිස්තුව)

References

හදිසි අනතුරු ඇඟවීම්


පිටතඹල උපබස්සා (Glaucidium castanotum) (බොහෝ අවස්ථාවල Glaucidium castanonotum ලෙස වැරදියට සඳහන් කෙරේ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික බස්සන් විශේෂයකි. මෙම විශේෂය දර්ශීය බකමූණන් අයත්වන Strigidae කුලයට අයත් සාමාජිකයෙකි. මෙම කුලයට බොහෝ කුඩා බස්සන් විශේෂ ඇතුළත් කෙරේ. අතීතයේ මෙම විශේෂය වන උපබස්සාගේ උපවිශේෂයක් යැයි විශ්වාස කෙරිණි.

හඳුනාගැනීම සහ විස්තරය
පිටතඹල උපබස්සා ප්‍රමාණයෙන් කුඩා, කෙටි බස්සන් වි‍ශේෂයක් වන අතර දිගින්  පමණ වේ. හැඩය, ප්‍රමාණ සහ පෙනුම අතින් වන උපබස්සාට සමානත්වයක් පෙන්වුවද, මෙම පක්ෂියාගේ ඉහළ පෙදෙස, උරය සහ පියාපත් ප්‍රධාන වශයෙන්ම අඳුරු දාර සහිත තඹලවන් දුඹුරු පැහැයක් ගනියි. ඉහළ පෙදෙස් සුදු පැහැයට හුරු අතර, කළු පැහැ දිගටි වයිරම් දැකගත හැක. මුහුණු මඬල ප්‍රධාන වශයෙන් දුඹුරු පැහැ අතර, ඇස් කහ පැහැති ය. සුදු පැහැ ගෙලපටියක් ඇත.

ව්‍යාප්තිය සහ වාසස්ථාන
පිටතඹල උපබස්සා ශ්‍රී ලංකාවේ තෙත් කලාපයේ පොදු නේවාසික පක්ෂියෙකි. මෙම විශේෂය කිතුල්ගල සහ සිංහරාජය වැනි ස්ථානවල දී පහසුවෙන් නිරීක්ෂණය කළ හැක. මෙම විශේෂයේ ව්‍යාප්තිය පිළිබඳ ලෙග්ගේ ඓතිහාසික වාර්තා අනුව, මෙම විශේෂය ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු අර්ධය, විශේෂයෙන්ම කොළඹ අවට පහතරට තෙත් කලාපීය කඳුකර ප්‍රදේශවල ද හමුවන බව සඳහන් වේ. මෑතක දී මෙම විශේෂයේ ගහනය ශීඝ්‍රයෙන් හායනය වී ඇති අතර, වර්තමානයේ හමුවන්නේ තෙත් කලාපයේ සහ මුහුදු මට්ටමෙන් අඩි 6500ට ඉහළ කඳුකර ප්‍රදේශවල පමණි.

චර්යාව
මෙම විශේෂය දෛනික විශේෂයක් වන අතර, දිවා කාල, විශේෂයෙන්ම සන්ධ්‍යාවෙහි නිතර දැකගත හැක. පියාසැරිය ගැඹුරු තරංගීය ස්වභාවයක් ගනියි. මෙම විශේෂය ගසක ලැගි කුඩා පක්ෂීන් සහිත රැළවල් තුළ ද දැකගත හැක . සාමාන්‍යයෙන් බෑවුම් සහිත කඳුකර ප්‍රදේශවල උස් ගස්වල මුදුන්වල මෙම පක්ෂීන් හැසිරෙන බැවින් නිරීක්ෂණය කිරීම දුෂ්කර විය හැක. ප්‍රධාන වශයෙන්ම කුරුමිණියන් වැනි කෘමීන් මත යැපෙන අතර, මීයන්, කුඩා කටුස්සන් සහ කුඩා පක්ෂීන් ද, විශේෂයෙන්ම පැටවුන්ට ආහාර දෙන අවධියේ ආහාරයට ගනියි. නාදය මන්දගාමී ය.එය ක්‍රාව්-ක්‍රාව් ආකාරයේ හඬකි. දිගු දුරක් පුරා පැතිර යයි. මොවුන් ගසක බෙණයක් තුළ බිත්තර දෙකක් දමයි.

සංස්කෘතිය තුළ

ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙම පක්ෂියා සිංහල බසින් පිටතඹල වන බස්සා, මූකලන් බස්සා වැනි නම්වලින් ද ඉංග්‍රීසි බසින් Chestnut-backed owlet යනුවෙන් ද හඳුන්වයි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
  Database entry includes a brief justification of why this species is near threatened
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp, ISBN 0-691-04910-6

පිටතඹල උපබස්සා
ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික පක්ෂීන්
පිටතඹල උපබස්සා

පිටතඹල උපබස්සා


NGC 181 este o galaxie spirală, posibil lenticulară, situată în constelația Andromeda. A fost descoperită în 6 octombrie 1883 de către Édouard Stephan.

Note

Vezi și
 NGC 180
 NGC 182

Legături externe
 NGC 181 pe spider.seds.org
 NGC 181 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1883
Obiecte astronomice descoperite de Édouard Stephan

NGC 181


හෙවත් මුලින්  ලෙස හඳුන්වන ලද්දේ ජපන් කුඹල් ශිල්පියකු සහ චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. ඔහුව ෂිසුයි යන ව්‍යාජ නාමයෙන් ද හැඳින්වේ.

චරිතාපදානය
ඔගතා කෙන්සන් උපත ලැබූයේ කියෝතෝවේ ධනවත් වෙළඳ පවුලක ය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වූයේ ප්‍රකට චිත්‍ර ශිල්පියකු වන ඔගතා කෝරින් (1658–1716) ය. කෙන්සන් නොනොමුරා නින්සෙයි නම් කුඹල් ශිල්පියා සමග අධ්‍යයන කටයුතු සිදුකළ අතර, තමන්ගේම මැටි බඳුන් නිෂ්පාදනාගාරයක් තනා ගැනීමට සමත් විය. 1712දී වංශවත් පුද්ගලයකු විසින් මෙම මැටි බඳුන් නිෂ්පාදනාගාරයට අනුග්‍රහ දැක්වූ අතර, ඔහු එය කියෝතෝවේ නැගෙනහිර ප්‍රදේශය වෙත රැගන ගියේ ය. මොහු ටොකුගාවා යුගයේ විසූ විශිෂ්ඨතම සිරිමැටි කලා ශිල්පීන්ගෙන් අයකු සේ සැලකේ. 1713දී ඔහු එදෝ ප්‍රදේශයේ පදිංචියට පැමිණි අතර, ඉන් අනතුරුව සිය දිවියේ සෙසු කාලය ද ගත කරන ලද්දේ එම ප්‍රදේශයේ ය.

ඔගතා කෙන්සන් විසින් නිදහස් ලින්සල් පහරින් මෝස්තර යෙදූ තමන්ගේම මැටි බඳුන් නිර්මාණ සම්ප්‍රදායයක් ගොඩනගා ගත්තේ ය. මෙහි දී තණකොළ, මල් කැකුළු සහ පක්ෂීන් වැනි රූප මෙම මැටි බඳුන් අලංකාරය සඳහා මෝස්තර ලෙස භාවිතා කරන ලදී. ඔහුගේ කලා කෘති ඒවායේ සැලසුම සහ හැඩය අතර ඇති මනා සබඳතාව හේතුවෙන් ඇගයුමට පත්ව ඇත. ඔහු නිතරම සිය සොහොයුරා වූ ඔගතා කෝරින් සමග සහයෝගයෙන් යුතුව කුඹල් ශිල්පයේ නියැළී ඇත. රින්පා කලා සම්ප්‍රදායයට එම නම හිමිවූයේ ද ඔහුගේ සොහොයුරාගේ නම ආශ්‍රයෙනි.

සිය වෘත්තිය ආරම්භයේ දී නරුතකිහි දී, ඔහු සතරැස් හැඩැති බඳුන් නිර්මාණයෙහි නියැළුණේ ය. එසේම පිටත සහ ඇතුළත වර්ණ ගන්වන ලද පියන් සහිත මංජුසා ද නිපදවී ය. කෙන්සන්ගේ ඒකවර්ණ සෙරමික් නිෂ්පාදන නිතරම පාහේ චාරුලේඛනවලින් සමන්විත අතර, ඒවා චීන තීන්ත සේදුම් චිත්‍ර කලාව සිහි ගන්වයි.

1712 සිට ඔත්තාකි සිට නැවත පැමිණීමෙන් පසුව, ඔගතා කෙන්සන් ආහාර සඳහා භාවිත වූ බඳුන් නිමැවීම කෙරෙහි අවධානය යොසුකළේ ය. මෙහි දී ප්‍රධාන වශයෙන්ම කයිසෙකි සහ ජපන් තේ මංගල්‍යයතේ මංගල්‍යය සඳහා භාවිතා වන බඳුන් නිර්මාණය විය. මේ නිසා සෙරමික් බඳුන් විශාල වශයෙන් නිර්මාණය වූ අතර, ඉල්ලුම අනුව ඒවා නිර්මාණය කෙරිණි. මැටි බඳුන් නිර්මාණයට අමතරව ඔගතා කෙන්සන් සිතුවම්කර‍ණයේ ද නියැළී ඇති අතර, ඔහුගේ සිතුවම්වලින් බොහෝමයක් නිර්මාණය වූයේ ඔහු‍ගේ අවසන් අවුරුදු පහ තුළ වීම විශේෂත්වයකි.

බ්‍රිතාන්‍ය කලාගාර මැටි බඳුන් නිර්මාණ ශිල්පියකු වූ බර්නාඩ් ලීච් 1966දී ඔගතා කෙන්සන් පිළිබඳ ග්‍රන්ථයක් රචනා කළ අතර, එය Kenzan and his Tradition ලෙස නම්කෙරිණි. මෙය ප්‍රකාශයට පත් කරවන ලද්දේ ලන්ඩනයේ ෆේබර් ඇන්ඩ් ෆේබර් සමාගම විසිනි.

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

සිහින පාලම: ජපන් කලාව පිළිබඳ මේරි ග්‍රිග්ස් බර්ක් එකතුව, මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාර පුස්තකාලයේ නාමාවලිය (මාර්ගස්ථව පූර්ණ ලෙසින් පීඩීඑෆ් මාදිළියෙන් ලබාග හැක), මෙහි ඔගතා කෙන්සන් පිළිබඳ අංග ඇතුළත් ය. (බලන්න සුචිය)
ඔගතා කෙන්සන්ගේ කුඹල් නිර්මාණ
කිම්බල් කලා කෞතුකාගාරයේ ඇති උණ පත්‍ර මෝස්තර සහිත පාත්‍රය

1663 උපත්
1743 මරණ
17වන සියවසේ චිත්‍ර ශිල්පියෝ
18වන සියවසේ චිත්‍ර ශිල්පියෝ
17වන සියවසේ ජපන් චිත්‍ර ශිල්පි‍යෝ
18වන සියවසේ ජපන් චිත්‍ර ශිල්පියෝ
ජපන් චිත්‍ර ශිල්පියෝ
ජපන් කුඹල්කරුවෝ
කි‍යතෝ‍වේ ජනයා
17වන සියව‍සේ ජපන් ජනයා
18වන සියව‍සේ ජපන් ජනයා
රින්පා ගුරුකුලය

ඔගතා කෙන්සන්


est un film dramatique allemand écrit et réalisé par Annika Pinske et sorti en 2022.

Il est présenté à la Berlinale 2022.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Annika Pinske
 Scénario : Johannes Flachmeyer, Annika Pinske
 Photographie : Ben Bernhard
 Montage :
 Musique :
 Costumes : Svenja Gassen
 Pays d'origine : Allemagne
 Langue originale : allemand
 Format : couleur
 Genre : dramatique
 Durée :
 Dates de sortie :
 Allemagne :  (Berlinale 2022)
 Allemagne :

Distribution

 Anne Schäfer : Clara
 Judith Hofmann : Margot
 Marcel Kohler : Max
 Anne-Kathrin Gummich : Inge
 Max Riemelt : Marcel
 Emma Frieda Brüggler : Emma
 Sandra Hüller : Hanna
 Alireza Bayram : Faraz
 Christine Schorn : Charlotte
 Hermann Beyer : Hans
 Ronald Zehrfeld : Roland

Production

La réalisatrice est Annika Pinske, qui a également écrit le scénario. Après plusieurs courts métrages, c'est son premier long métrage.

Anne Schäfer incarne Clara dans le rôle principal, Judith Hofmann, sa mère le docteur Margot, et Marcel Kohler l'étudiant Max, avec qui elle a une liaison. La jeune actrice Emma Frieda Brüggler incarne sa fille Emma. Anne-Kathrin Gummich dans le rôle d'Inge, Max Riemelt dans celui de Marcel et Sandra Hüller dans celui d'Hanna. Pinske a travaillé comme assistant réalisateur pour le film Toni Erdmann.

Les premières projections sont prévues en février 2022 au Festival de Berlin, où il sera projeté dans la section Panorama.

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 2022
Film dramatique allemand
Film en allemand
Premier long métrage sorti en 2022

Alle reden übers Wetter


Kabarda Prensliği veya Doğu Çerkesya, tarihsel ülke.

Coğrafi koşullar
Kabarda Prensliğinin güneyi Kazbek dağları ile sınırlanır. En yüksek yeri Elbruz Dağıdır. Dağların en yüksek yerleri kar ve buzullarla, daha aşağıları alp tipi çayırlarla, daha aşağıya doğru iğne yapraklı ve karışık ormanlarla kaplıdır. Vadiler ve kuzeydeki Kabarda Ovası çayır ve step bitkileriyle kaplıdır. Dağlardaki buzullarla beslenen çok sayıda hızlı akışlı akarsu, derin ve dar vadiler içinden geçerek kuzeye doğru akarak Terek Nehrine dökülür: batıdan doğuya doğru Malka, Baksan, Çegem, Nalçik, Çerek ve Lesken. Bölgede karasal iklim görülür. Ocak ayı sıcaklık ortalaması dağlık kesimlerde -8 derece ile -12 dereceler arasında değişirken düzlüklerde -4 derece dolayındadır. Temmuz ortalamaları dağlık kesimlerde +6 ve +10 derece, Nalçik'te ise +22 derecedir. Yıllık yağış miktarı dağlık kesimlerde yükseltiye göre 800-3.200 mm. arasında değişirken kuzeydeki Kabarda ovasında 600 mm'nin altına iner. Bu nedenle tarımda sulama gereklidir (bk. Özdemir Özbay, "Dünden Bugüne Kuzey Kafkasya", II.Baskı, Ankara, 1999, s.163-164).

Tarih

Kabarda Prensliğinin halkı kuzey bölümdeki Çerkesler ve onlarla akraba olan batıdaki Abazalar ile dağlık kesimlerdeki Türk asıllı olan Karaçaylar ve Balkardan oluşur. Kabarda halkı önceleri Kuban Irmağının kuzeyinde, Şapsığlar ile komşu olarak Taman Yarımadası'nda, Azak Denizi'nin doğusunda ve kuzeyinde, Kırım Yarımadası'nda yaşıyorlardı. 13-15.yüzyıllarda Tatar baskıları sonucu, yavaş yavaş geri çekilerek şimdiki yerlerinde toplanmışlardır. Balkarlar ile onların daha batısındaki Karaçayların da, Çerkes birliğine katılmış Türk-Tatar topluluklarından oldukları sanılmaktadır. Bunlar Çerkesler ile ortak bir kültürü paylaşmaktadırlar.

Kabarda Prensliği Osmanlı İmparatorluğu koruması altındaki Kırım Hanlığı'na bağlı iken, 1556'da Astrahan Hanlığı'nı yıkıp topraklarını ilhak eden Rusya Çarlığı ile komşu oldular. 1557'de Rus korumasını kabul ederek Kırım'dan ayrıldılar. 1739-1774 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu ve Rusya Çarlığı etki alanları arasında tarafsız bölge statüsü kazanan Kabarda, 1774'te Rusya Çarlığı'na ilhak edildi. Ancak, Kabarda Prensliği Rusya Çarlığının egemenliğini kabul etmeyerek 1825 yılına değin direnişlerini sürdürdüler.

Kabarda Prensliği 1763-1825 yılları arasında Rus kolonyalist politikasına karşı sık sık ayaklandılar. Sert ve kanlı bir biçimde bastırılan bu ayaklanmalar sonucu nüfus iyice azaldı, bir veriye göre 200 binden 30-35 bine düştü (bk. Ali Kasumov-Hasan Kasumov,"Çerkes Soykırımı", Ankara, 1995, s.20). 1859'da Osmanlılarla diplomatik görüşmeleri başlatan Ruslar, planladıkları Çerkes Sürgünü olayını gizlemek ve Müslüman nüfusu azaltmak amacıyla 1860-61 yıllarında Müslüman Osetlerle birlikte Kabardeylerin önemli bir bölümünü de Osmanlı İmparatorluğu'na göçe zorladılar. Bu tür göç ettirmeler aralıklarla 20.yüzyıl başlarına değin sürdü. Kabarda bölgesinde 16 Ocak 1922'de Rusya SFSC'ne bağlı Kabardino-Balkar Özerk Oblastı (il) kuruldu. Oblast 1936'da özerk cumhuriyet oldu. Şimdi burası Rusya Federasyonu içindeki Kabardino-Balkarya Cumhuriyeti'ni oluşturmaktadır.

Rusya'nın tarihteki bölgeleri
Kafkasya'da kurulan devletler

Kabarda


Damendoppel der Olympischen Sommerspiele 1924.

Titelverteidigerinnen waren Kathleen McKane und Winifred McNair. Das Finale bestritten Hazel Wightman und Helen Wills gegen Phyllis Covell und Kathleen McKane, das Wightman und Wills in zwei Sätzen gewannen. Im Spiel um die Bronzemedaille gewannen Evelyn Colyer und Dorothy Shepherd-Barron in zwei Sätzen gegen Marguerite Broquedis und Yvonne Bourgeois.

Ergebnisse

Zeichenerklärung

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Damendoppel
1924
Tennisturnier 1924
Tennisturnier in Colombes

Olympische Sommerspiele 1924/Tennis/Damendoppel


Caloianul (în  = "bun" și Iani = "Ioan"), este o datină însoțită de cântec, care sărbătorea la origine mitul zeului naturii (simbol al vegetației care moare și învie). Oamenii bisericii, pentru a elimina zeul păgân, l-au asimilat cu Ioan Botezătorul, astfel că data caloianului a fost fixată în proximitatea solstițiului de vară (24 iunie). Obiceiul este practicat de copii, într-o zi fixă (a treia marți sau a patra joi după Paști ori după Rusalii) sau, mai târziu, în orice zi secetoasă. Obiceiul are o terminologie populară bogată ("Iene", "Scaloian", "Ududoi", "Murmuliță de ploiță", "Tatăl soarelui" etc.) și este cunoscut numai în sudul României, în Oltenia, Muntenia, Dobrogea și sudul Moldovei, unde seceta era mai frecventă.

Caloian este o denumire adaptata după numele lui Ioniță Caloian, împărat vlaho-bulgar, urmaș al valahilor Petru și Asan.

Scaloianul aparține numai culturii de pe Valea Dunării inferioare care s-a extins înspre  vaile tuturor râurilor din sudul Carpaților cu precădere în zona unde au fost centrele regatelor getice.

Descrierea acestui obicei așa cum era prin anii 1945:

-pregatirile începeau la Paste când de aduna cu grija cojile de la ouăle vopsite sau încondeiate ce se consumau la mesele Pascale;

-a doua marți după Paște se formau echipele din copiii de până la 14 ani sub îndrumarea bunicilor și mamelor. In sat se formau doua-trei echipe, nu mai multe;

-in a treia marți după Paste se începeau pregatirile. Se aducea pământ galben din gropile satului (nu exista sat fara gropi de extragere a pământului galben). Pământul galben se framanta cu apa neîncepută adunată de la trei fantani. Apa neinceputa=apa scoasă din fântână înaintea zorilor de zi. În după amiaza zilei respective se forma un chip omenesc din lutul preparat și se gătea acest chip cu cojile de oua de la Pasti, se făceau ochii cu coji albastre, sprâncene cu coji negre, gura cu coji roșii, îmbrăcămintea din diferite culori, etc. Numai fetele făceau aceste pregătiri;

-dupa asfințit fetele puneau chipul într-un sicriu sau pe o mica targa pregătite din timp;

-noaptea de marti /miercuri se începea priveghiul la care participau numai fetele și una-doua bunici;

-miercuri, prima persoana care venea cu flori și lumânare (ca la mort) era Mama Moașa. După ea veneau și alți copii sau chiar femei, mame sau bunici, aduceau flori din hârtie creponată confecționate în casă și două fire de flori din gradina. Nu exista casă țărănească fara gradina cu flori, erau o frumusețe a satelor românești, se întreceau fetele și femeile în a gati gradina și a o îngriji. Excela gradina bisericii, a școalei, a băncii sătești și a primăriei. Satul de la un capăt la altul era un spectacol: grădini de flori, grădini cu pomi fructiferi, case văruite alb strălucitor, garduri văruite, șanțuri îngrijite, podete văruite și lavițe la porți sau la intersecția ulițelor. Acum lumea a decăzut. In sate erau tradiții de neclintit. Învățătorii și preoții și șeful de post de jandarmi se implicau mult, nimeni nu putea să se sustraga căci se făcea de ras și mai erau și amenzile și corvezile șefului de post;

-miercuri se jelea Scaloianul precum un mort. După amiază se forma cortegiul unde luau parte și băieții: unul era popa, altul dascăl, alții patru erau ducatorii, iar ceilalti erau pur și simplu însoțitori, parte a cortegiului funebru;

-cortegiul format pleca din curtea casei unde se făcuseră pregătiri cu jelirea de rigoare, cu bocitoare, cu cruce și steag, o imitare a unei înmormantari. Se pleca din curte și se făcea preumblarea Scaloianului pe la porți. Miercuri la prânz veneau în sat toți oamenii din câmp, Joi era zi nelucrătoare;

-cortegiul cu Scaloianul preumblat se îndreptă spre camp unde erau lanurile de grâu verde;

-cortegiul se oprea la capătul locului cu graul verde cel mai mănos și se împărțeau toți copii in grupuri de câte doi. Se făcea ultima jelirea și ultimul bocet. Apoi se trăgea la sorti primul grup de doi copii care ascundeau Scaloianul  in lanul de grâu verde. Ceilalți copii se întorceau cu spatele, se spunea că orbește cel de se uita. Își acopereau fata și așteptau până cei care au ascuns Scaloianul ieșeau din lan și strigau: Scaloianul se uită la asfințit! Plecau doi sa caute. Dacă îl gaseau, atunci îl ascundeau ei și când ieșeau din lan strigau " Scaloianul se uită la asfințit". Daca nu îl gaseau, atunci ieșeau din lan și strigau "Scaloianul se uită la răsărit" și tot așa până la ultimul grup de căutători. Apoi Scaloianul la asfințitul Soarelui era condus spre sat dar fără cortegiul inițial. Când ajungeau în casă de unde plecase, Scaloianul se depunea pe prispa casei și se priveghea de fete, care puteau dormi,  iar Joi, în zori de zi când se îngână noaptea cu ziua, fetele puneau lumânări în jurul Scaloianului și porneau cu el la gârlă. Acolo aprindeau toate luminările și dădeau Scaloianul pe apa. Toată gârla se umplea de licărul  lumânărilor de la toți Scaloienii din toate satele de pe malurile gârlei. Era ceva înălțător!

-Joi, se revenea acasă unde cu mic cu mare participau la pregatirea pomanei Scaloianului. Se făceau plăcinte, ciorba de pasare cu tăiței, friptura de găină,  se pregătea vin cu miere.

-pe la ora prânzului se punea masa pe rogojini întinse în curte sau la strada, se acopereau  cu fete de masa. La pomana participau toți copiii, mamele și bunicile precum și bărbații adulți care nu pierdeau ocazia de a bea un pahar cu vin și de a discuta despre muncile campului. Se manca pe saturate, la pomana participau multe gospodine, dar participa la masa toți doritorii, era mâncare pentru toți și bardacele cu vin circulau din mana în mana. În capul mesei era invitata Mama Moașa, care dădea tonul începerii mesei. In fiecare sat era o Mama Moașa iar la comuna era Moașa Șefa, doftoroaia;

,-dupa terminarea mesei ieseau toții la drum unde se socotea apa din putz și se stropeau cu apa pe picioare, unii ajungeau leoarcă de uzi ce erau;

-a doua zi, vineri, erau paparudele, copii de țigani in pielea goala încinși cu fuste din bozi verzi înșirați pe atza, umblau din poarta in poarta și jucau paparuda, gospodinele ii stropeau cu apa și le dădea cate un ciurel de porumb sau grau. Paparudele, cred că este obicei adus de țigani de prin India, trebuie studiat. Sigur nu este obicei românesc dar pentrucă era bun pentru ploaie a fost acceptat de către țăranii romani.

Legături cu trecutul îndepărtat.

Scaloianul era mai răspândit în zonele unde au fost culturile Boian, Hamangia, cred că este un o tradiție religioasă păgână din preistoria daco-getilor. Preoții inca erau rău porniți împotriva Scaloianului, îl aruncau, dar țăranii săreau în apărarea copiilor pe motiv că era o joaca de copii. Cred că în trecut era o tradiție practicată de adulți dar impunerea creștinismului a impus că să rămână un obicei mascat ca o joaca de copii. Existența in aceasta tradiție a unui copil înveșmântat in popa dovedește că a fost o tradiție religioasă care s-a adaptat vremurilor. Existența în eveniment a Mamei Moașa, o personalitate foarte respectată în lumea satului românesc denotă că tradiția este străveche. Cea mai veche meserie a lumii este Moasa. Moașa a fost și prima preoteasa a lumii deoarece este cea care l-a descoperit pe Dumnezeu. Când apare suferinta și mila, când copilul nou născut moare sau moare mama la naștere, sau mor amândoi, moașa e prima persoana din lume care cunoaște mila, compasiunea, care lăcrimează plângând durerea și neputința, când are speranța și lupta, când reușește, atunci moașa l-a descoperit pe Dumnezeu căruia se închina și se roagă în felul de atunci. Noi suntem creștini, credinta noastră este mult evoluată fata de timpurile când familia era turma de femei și bărbați, descoperirea lui Dumnezeu duce in decurs de milenii la desprinderea omului de fiara, e perioada îndelungată când se dezvolta gândirea omului, vorbirea, conștiința, toate prin credință în Dumnezeu, forța necunoscuta  care domina lumea, care împarte spaimele pe mai mulți zei, idoli, dar care în final a ajuns la Dumnezeul unic. In epoca matriarhatului, Moașa predomina viața sacerdotala a familiei primitive. In satele românești încă era tradiția ca lampa și focul în vatra sa fie aprinse de bunica sau mama, ori o persoana feminina. Bărbații aprindeau orice foc din afara casei, femeile nu făceau asta. Erau reminiscențe din trecut când femeia era capul familiei și stapana vetrei. Scaloianul este o zeitate păgână, un idol, pe care crestinismul nu a putut să îl incadreze dar nici să îl elimine. Moș Crăciun a devenit un înger al Domnului și a fost asimilat sarbatoririi Nașterii Domnului și introdus în primul calendar creștin întocmit de un geto-dac, Sf.Dionisie cel Mic sau Exigul originar din Silistra/Dârstor. Cu Scaloianul nu s-a putut face nimic poate din cauză că este mai vechi decât Moș Crăciun, probabil vine din zorii omenirii. Sper că specialiștii în trecutul omenirii sa caute ce ascunde acest obicei pe cale de dispariție. Trebuie avut în vedere că istoria Europei nu a început nici cu Grecia și nici cu Roma. Primile treburi care s-au așezat în Atica cu cca 1500-2000 ani înainte de Hristos au găsit acolo triburile pelasge care plecaseră de la Dunăre cu multe secole mai devreme.

Ritualul conservat de folclor
Caloianul este o păpușă sau sub forma unui idol, confecționat din lut sau alte materiale, împodobit cu flori și îngropat în cadrul unui ceremonial tradițional (bocire, pomană, masă etc.). Ca număr se pot face de la unul până la nouă exemplare.  După trei zile "Caloianul" era dezgropat, adus în sat și bocit din nou, pe tot drumul către apa în care urma să fie aruncat (în fântână) sau pe care era lăsat să plutească (pe râu, baltă, lac). Odată încheiată această ceremonie fetele se adunau la casa uneia dintre ele pentru a face "ghizmanul" (o plăcintă) și alte mâncăruri, la care îi invitau pe flăcăi și pe ceilalți săteni, pentru a se ospăta din pomana caloianului. Adesea, cu această ocazie se cânta din fluier și cimpoi, făcându-se horă și joc, până seara târziu. Textul poetic este o invocație pentru ploaie și urare de belșug, se cântă pe o melopee cu ambitus redus, cu profil ascendent, în valori ritmice egale:
 "Iene-Iene, Caloiene,
Ia cerului torțile
Și deschide porțile,
Și pornește ploile,
Curgă ca șuvoile,
Umple-se pâraiele
printre toate văile,
Umple-se fântănile,
Să răsară grânele,
Florile, verdețele,
Să crească fânațele
Să-s-adape vitele,
Fie multe pitele".

sau pe melodie de bocet local, cu formă liberă improvizată:
 "Iene, Caloiene!
Tinerel te-am îngropat,
De pomană că ți-am dat,
Apă multă și vin mult
Să dea Domnul ca un sfânt,
Apă multă să ne ude,
Să ne facă poame multe!".

Sensul mistic al ritualului
Caloianul coincide cu o perioadă climaterică de mare însemnătate pentru încolțirea și creșterea culturilor, având drept scop asigurarea unor condiții normale de precipitații naturale. Apa care este simbolul vieții, este invocată pentru a obține fertilizarea pământului și fecunditatea animalelor, cu scopul obținerii belșugului pentru țărani.

Origini
La origine caloianul a fost un ritual de inițiere, probabil de sorginte tracă, peste care s-a suprapus ulterior un ritual al aducerii/alungării ploilor. Obiceiul caloianului este o reminescență din mitologia romană, ca și Paparudele. Romanii obișnuiau să-l invoce pe Jupiter pluvius în sărbătorile robigale. Obiceiul a fost foarte răspândit până pe la mijloculul secolului al XX-lea.

Referințe

Bibliografie
 Ion Ghinoiu, Obiceiuri populare de peste an, Editura Fundației Culturale Române, București, 1997,  pp. 37-38

Vezi și
Paparudă

Legături externe
Sărbători cu dată mobilă (Raportat la data Paștelui) – anul 2015 / 28-30 aprilie 2015 – Caloianul / Scaloianul, traditieialomita.ro
Sărbătorile lunii mai la români Autor: Ioana Hares, publicat în agero-stuttgart.de, accesat la 4 ianuarie 2016
Caloianul la crestinortodox.ro

Mitologie românească
Tradiții românești

Caloian


An Cyperus tenuispica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Cyperus tenuispica in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus tenuispica


William Beattie Booth (Perthshire, ca. 1804 - 1874) fue un botánico escocés. Fue reconocido como un experto en Camelias, y en 1829 presentó una exhautiva ponencia sobre el tema en dos reuniones de la Sociedad de Horticultura de Londres Booth se especifica en los documentos publicados como "Garden Clerk (Secretario de Jardín)".

Publicaciones
 . 1944. Illustrations and descriptions of the plants which compose the natural order Camellieae, and of the varieties of Camellia japonica, cultivated in the gardens of Great Britain: the drawings by Alfred Chandler. Ilustró Alfred Chandler. Editor Am. Engraving Soc.
 ---------------------------------. 1834. The cottager's manual: containing directions for the proper management of bees and the cultivation of a garden, during each month of the year. Editor E. Heard, 34 pp.
 ---------------------------------. 1831. History and Description of the Species of Camellia and Thea. Edición reimpresa de Kessinger Publ. LLC, 48 pp. ISBN 1162002298
 . 1831. Illustrations and descriptions of the plants which compose the natural order Camellieæ, and of the varieties of Camelia japonica, cultivated in the gardens of Great Britain. Volumen 1. 80 pp. en línea
 . 1827. Journal of meteorological observations made in the garden of the horticultural Society at Chiswick during the y. 1826

Honores
Miembro de
 Sociedad Linneana de Londres
 Real Sociedad de Horticultura

Eponimia
Género
 (Papaveraceae) Boothia Douglas ex Benth.
Especies

 (Ericaceae) Rhododendron boothii Nutt.
 (Onagraceae) Camissonia boothii (Douglas) P.H.Raven

 (Orchidaceae) Nidema boothii Schltr.
 (Polypodiaceae) Cyclophorus boothii (Hook.) C.Chr.

Véase también
 Anexo:florilegia y códices botánicos

Referencias

Bibliografía utilizada
 . 1994. The Art of Botanical Illustration [ed. de 1950]. Dover (NY) : 368 pp.
 . 2001. Flora. Une histoire illustrée des fleurs de jardín. Delachaux & Niestlé (Lausanne) : 335 pp.
 Referencias bibliográficas son extraídas del site catálogo de la British Library.

Botánicos de Escocia del siglo XIX
Escritores en inglés
Miembros de la Sociedad Linneana de Londres
Real Sociedad de Horticultura

William Beattie Booth


La Coupe du Portugal de football 1955-1956 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 27 mai 1956, au stade national du Jamor, entre le FC Porto et le SC União Torreense. Le FC Porto remporte son premier trophée en battant l'União Torreense 2 à 0.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1955-1956

1955-1956
Portugal
Sport au Portugal en 1955
Sport au Portugal en 1956

Coupe du Portugal de football 1955-1956


HDPE, petrolden elde edilen, yüksek yoğunluklu polietilen malzemedir. İsmi İngilizce karşılığı olan "High Density Polyetylene" kelimelerinin kısaltmasından gelmektedir. Sanayi ve imalat sektöründe genelde bu isim kullanılmaktadır. Yaklaşık olarak, 1.75 kg. petrolden, 1 kg. HDPE hammadde elde edilir.

Elde Edilmesi
HDPE günümüzde birkaç yöntemle elde edilebilmektedir.
 Radikal polimerizasyon yönteminde, yüksek basınç uygulanır.
 Koordinasyon polimerizasyonunda, alçak basınç ve 50-75 °C sıcaklıkta katalitik sentez yapılır.

Katalizör olarak heptanda çözünmüş, titan tetraklorid ve alüminyum alkil kullanılır. Polimerizasyon ısısı soğutularak giderilir. Ele geçen polimer formu toz veya granüldür. Sıvı ortamdan süzülerek alındıktan sonra kurutularak ambalajlanır.

HDPE sentezinde diğer yol olan, "metal oksit katalizörlü polimerizasyon"da etilen gazı parafinde çözülür, 60-200 °C sıcaklıkta, 35 atm. basınç altında, belirli bir sürede işlem tamamlanır. Soğutma ve çözücü buharlaştırılmasından sonra ürün elde edilir.

"Doğrusal (lineer] polietilen" de denilen HDPE %90 oranında kristal haldedir. Ana zincir en az 200 karbon atomludur. ASTM standartlarında Tip III ve Tip IV olarak tanımlanan HDPE'in bağıl yoğunluğu 0.940 ve daha yukarı olarak verilmiştir. (HDPE, PETKİM kapasitesi 96.000 ton/yıldır).

Özellikleri
HDPE, görünüm olarak LDPE'e benzese de ondan çok daha sert, molekül kütlesi 150000-400000 dolaylarında bir polimerdir. Suya, kimyasal maddelere direnci iyidir. Işık ve açık hava koşullarına LDPE'de olduğu gibi dayanıklı değildir. Özel dolgularla bu direnç artırılabilir. Mekanik özellikler çok iyi olup, özellikle darbe ve çekme dayanımları yüksektir. Bazı dolgu maddeleriyle de özellikler daha da iyileştirilir. Normalde çekme dayanımı 225-350 kgf/cm² civarındadır. Sıcaklık dayanımı 100 °C'nin üzerindedir. Ayrıca kendi kendini yağlama özelliği vardır.

Enjeksiyon, ekstrüzyon, toz kaplama, film çekme, döner kalıplama, gibi birçok biçimlendirme yöntemine uygun bir malzemedir. Enjeksiyon kalıp sıcaklığının 50-70 °C'de tutulması cihazdan çıkan ürün kalitesini yükseltir. HDPE elektriksel uygulamalara da çok elverişlidir.

Kullanım alanları
Geniş bir kullanım alanına sahip olan HDPE, basınçlı borular, gaz dağıtım boruları, şişe, bidon, varil, beyaz eşya ve makine parçaları, yalıtkan, oyuncak, elektrik ve elektronik eşya imalatında kullanılmaktadır. Suya dayanıklı olduğundan tekne ve depo yapımında da HDPE'den yararlanılır.

Plastikler

HDPE


Saint Pierre (en inglés: Saint Peter, en francés: Saint-Pierre-du-Bois), es una parroquia civil en el Bailiazgo de Guernsey. Es el centro de las parroquias occidentales de Guernsey, que incluye Torteval, Saint Saviour y Forest.

El antiguo apodo para los habitantes de Saint Pierre era etcherbaots, que significa escarabajos.

El código postal de las direcciones de las calles de esta parroquia comienza con GY7.

Saint Pierre ganó el pequeño premio costero Britain in Bloom en 2015, y una medalla de oro en la competencia Champion of Champions en 2016.

La parroquia lleva el nombre de San Pedro, uno de los doce apóstoles de Jesús. Su nombre se traduce como San Pedro del Bosque.

Geografía
La parroquia está ubicada en el oeste de la isla y tiene fronteras al este con Saint Saviour y al sureste con Forest. Limita al sur con las dos partes de la parroquia de Torteval, y por eso tiene una costa corta al sur añadido a la costa más larga al oeste. Hay cinco reservas de naturaleza en la parroquia, incluso a todo de la isla deshabitado de Lihou desde 1995.

La parroquia es principalmente rural con un pequeño pueblo en el centro. La iglesia parroquial es una de las más inusuales de las islas, ya que está construida al fondo de un pequeño valle y el interior de la iglesia no es plano sino diagonal en apariencia.

Referencias

Parroquias de Guernsey

Saint Pierre (Guernsey)


Kingston Maurward House est une grande maison de campagne anglaise géorgienne classée Grade I située dans un domaine de 750 acres (3 km carrés) dans le Dorset, situé dans la vallée de Frome, à deux miles à l'est de Dorchester.

Histoire

Il y a un manoir à Kingston depuis la fin du , remplacé à la fin du  par le manoir actuel, construit par George Pitt (1663-1735) de Stratfield Saye House, cousin de William Pitt l'Ancien, entre 1717 et 1720 sur le domaine que lui a apporté sa seconde épouse Lora, fille d'Audley Grey. Le manoir est en brique rouge, mais après des commentaires désobligeants du roi George III, Pitt recouvre la maison de calcaire de Portland. Le bâtiment est orienté au sud et possède une partie centrale en saillie. La façade nord est de conception similaire avec l'ajout d'un porche du . Une grande partie de la maison est maintenant utilisée par le Kingston Maurward College, bien qu'une partie soit utilisée pour des réceptions privées .

En 2016, la maison est inondée après l'éclatement d'un tuyau au-dessus du hall principal de la maison. Les consultants mandatés pour évaluer les dégâts découvrent que la pièce avait été redécorée et conçue pour utiliser du blanc et de la pierre pour accentuer les moulures. La découverte conduit à une restauration à sa forme originale .

Terrains et jardins

Les terrains de Kingston Maurward, qui sont utilisés pour le collège terrestre, sont ouverts au public et comprennent les zones agricoles et les vastes jardins. La maison et le terrain appartiennent au Kingston Maurward College. Également sur le terrain se trouve le manoir de Kingston Maurward, construit en 1590, un ancien manoir qui a été sauvé de justesse de la démolition lors de l'acquisition du domaine. Après rénovation, c'est une résidence privée .

Les jardins sont classés Grade II * dans le registre national des parcs et jardins historiques.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Dorset

Kingston Maurward House


Pilotrichaceae, porodica pravih mahovina koja je dobila ime po rodu Pilotrichum, a 1984. nazvana Callicostaceae. što joj je sinonim.

GBIF za nju navodi dva roda Cyclodictyon i Hypnella. Rod Hypnella, po drugim izvorima pripada porodici Hookeriaceae (Tropicos), ili porodici Sematophyllaceae (The Plant List), koja pripada redu Hypnales.

Rod Pilotrichum, po kojem je dobila porodica ime uključuju i u porodicu Daltoniaceae

Rodovi i vrste
 genus: Brymela Crosby & B.H. Allen
 genus: !!Callicostella (Müll. Hal.) Mitt.  nom. cons.
 genus: Callicostellopsis Broth.
 genus: Crossomitrium Müll. Hal.
 genus: Cyclodictyon Mitt.
 genus: Helicoblepharum (Spruce ex Mitt.) Broth.
 species: !Hookeriopsis pachydictyon Herzog
 genus: Lepidopilidium (Müll. Hal.) Broth.
 genus: !Pilotrichum P. Beauv.
 genus: Thamniopsis (Mitt.) M. Fleisch.
 genus: Trachyxiphium W.R. Buck

Izvori

Hookeriales

Pilotrichaceae


Matris, kompozit malzemelerde takviye malzemesini bir arada tutan maddeye verilen addır. İmalat aşamasında sıvı olup, daha sonra katı forma kolaylıkla geçebilmelidir.

Örnekler
Beton bir kolon veya kirişte matris görevi gören madde çimentodur.
İnsanlık tarihinin en eski kompozit malzemelerinden olan kerpiçte çamurdur.
Havacılık endüstrisinde sıklıkla kullanılan karbon-epoksi'de epoksidir.

Kaynakça

Malzeme bilimi

Matris (malzeme bilimi)


Zargus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae. Se distribuyen por la Macaronesia.

Especies
Se reconocen las siguientes:

 Zargus crotchianus Wollaston, 1865
 Zargus desertae Wollaston, 1854
 Zargus monizii Wollaston, 1860
 Zargus pellucidus Wollaston, 1854
 Zargus schaumii Wollaston, 1854

Referencias

Enlaces externos
 Zargus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Lestignathina

Zargus


Igor Lichnovsky Osorio (Peñaflor, Santiago, Chile, 7 de marzo de 1994) es un futbolista chileno que juega como defensa en el Club América de la  Liga MX.

Trayectoria
Ingresó en las categorías inferiores del Club Universidad de Chile cuando contaba con diez años y debutó con el primer equipo el 8 de octubre de 2011 en un amistoso disputado frente al Club Alianza Lima en el Estadio Nacional en el que su equipo venció por 2-0. El 20 de noviembre debutó en un encuentro oficial ante el C. D. Universidad Católica, correspondiente a la fecha 16 del Torneo Clausura y que finalizó con el resultado de 0-0. El 29 de abril de 2012 marcó el tercer gol en la victoria del Universidad de Chile por 5-0 ante el Colo-Colo, lo que supuso su primer tanto como profesional y el primero que anotaba en un superclásico. El 13 de mayo convirtió su segundo gol en clásicos, esta vez contra el Universidad Católica en la derrota por 2-1 en el estadio San Carlos de Apoquindo.

En la campaña 2012-13 se proclamó campeón de la Copa Chile tras la victoria de su equipo por 2-1 en la final disputada frente al Universidad Católica, partido en el que además fue alineado como titular. Después de haber suscitado el interés de varios clubes europeos como el Chelsea F. C., el Inter de Milán o el Bayer 04 Leverkusen para hacerse con sus servicios, fue finalmente el F. C. Oporto quien fichó al jugador para su equipo filial en junio de 2014 a cambio de 1,8 millones de euros.

En la temporada 2014-15 jugó treinta y siete partidos con el F. C. Oporto "B", mientras que en la segunda pasó a formar parte de la plantilla del primer equipo, aunque sólo participó en dos encuentros de la Copa de Portugal. El 22 de enero de 2016 se confirmó su cesión al Real Sporting de Gijón hasta el final de la temporada 2015-16. El 2 de agosto salió nuevamente en calidad de cedido al Real Valladolid C. F. de la Segunda División de España para disputar la campaña 2016-17.

El 21 de junio de 2017 se anunció su fichaje por el Club Necaxa de la Liga MX, con el que se proclamó campeón de la Copa MX en 2018. El 21 de mayo de 2018 firmó un contrato con el Cruz Azul F. C. con el cual ganó una Copa MX en 2018 y una Supercopa de México en 2019.

El 12 de octubre de 2020 dejó el Cruz Azul F. C. para firmar un contrato con el  Al-Shabab Club de la Liga Profesional Saudí dónde jugó 2 temporadas.

El 19 de enero de 2022 llegó a un acuerdo para fichar con los Tigres de la UANL para así hacer su regreso a la Liga MX después de su paso en el futbol de Arabía.

Selección nacional

Categorías inferiores
Sumó actuaciones en el Campeonato Sudamericano sub-15 de 2009 y en el sub-17 de 2011, en los que Chile fue eliminada en la fase de grupos.

Con la selección sub-20 disputó varios partidos preparatorios para el Campeonato Sudamericano de 2013, como un cuadrangular en el que se enfrentó a otras selecciones de Sudamérica o también una gira por Europa que duró aproximadamente un mes. Durante el Sudamericano fue el capitán de su selección y jugó tres de los cuatro partidos de la fase de grupos, en los que anotó un gol ante Colombia. Tras la cuarta plaza obtenida en el hexagonal final, consiguieron clasificarse para el Mundial sub-20 que tuvo lugar en junio de 2013. En este torneo continuó con su rol de capitán de la selección y estuvo presente en cuatro de los cinco encuentros que disputó Chile, cuya participación llegó a su fin en los cuartos de final tras ser derrotados por la escuadra de Ghana.

Selección adulta
En 2012, para la fecha eliminatoria con Colombia, Claudio Borghi integró a Lichnovsky como invitado especial, para que fuera parte de los entrenamientos de la selección adulta. Fue convocado por primera vez a la selección adulta por Jorge Sampaoli para los duelos amistosos frente a Venezuela y Uruguay en noviembre de 2014. Únicamente fue titular contra Venezuela y jugó los 90 minutos. En marzo de 2015 fue llamado por segunda vez consecutiva para los partidos amistosos frente a Irán y Brasil. En septiembre de 2016 es llamado por Juan Antonio Pizzi para los partidos contra Ecuador y Perú en las Clasificatorias de Conmebol para el Mundial de 2018.

El 14 de marzo de 2018 fue convocado por Reinaldo Rueda para disputar los compromisos amistosos ante Suecia y Dinamarca que se disputaron en Estocolmo y Aalborg los días 24 y 27 de marzo, respectivamente. En el segundo de ellos ingresó a los 91 minutos de juego en reemplazo de Paulo Díaz.

Participaciones en Copa América

Partidos internacionales
Actualizado hasta el 6 de septiembre de 2019

<center>
{|class="wikitable collapsible collapsed" style="width:100%"
|-
! colspan="43" | Partidos internacionales |- bgcolor=#DDDDDD style="background:beige"
! N.º
! Fecha!! Estadio!! Local!! Resultado!! Visitante!! Goles!! Competición
|- style="text-align: center;"
| 1 ||  || Estadio Huachipato-CAP Acero, Talcahuano, Chile || align=center|  || bgcolor=PaleGreen|5-0 ||  ||  || Amistoso
|- style="text-align: center;"
| 2 ||  || Aalborg Portland Park, Aalborg, Dinamarca || align=center|   || bgcolor=LemonChiffon| 0-0 ||  ||  || Amistoso
|- style="text-align: center;"
| 3 ||  || Sportzentrum Graz-Weinzödl, Graz, Austria || align="center" |  || bgcolor=Salmon| 3-2 ||  ||  || Amistoso
|- style="text-align: center;"
| 4 ||  || Stadion Graz-Liebenau, Graz, Austria || align=center|  || bgcolor=PaleGreen| 0-1 ||  || || Amistoso
|- style="text-align: center;"
| 5 ||  || Estadio Mundialista de Suwon, Suwon, Corea del Sur || align=center|  || bgcolor=LemonChiffon| 0-0 ||  || || Amistoso
|- style="text-align: center;"
| 6 ||  || Estadio Maracaná, Río de Janeiro, Brasil || align=center|  || bgcolor=Salmon| 0-1 || ||  || Copa América 2019
|- style="text-align: center;"
| 7 ||  || Los Angeles Memorial Coliseum, Los Ángeles, Estados Unidos || align=center|  || bgcolor=LemonChiffon| 0-0 || ||  || Amistoso
|- style="text-align: center;"
! colspan=3"| Total || Presencias || 7 || Goles || 0 ||
|-
|}

Clubes

Estadísticas
 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el .

Fuente:Ficha en Soccerway

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

Referencias

Nacidos en Peñaflor (Chile)
Defensas centrales de fútbol
Futbolistas de las inferiores del Club Universidad de Chile
Futbolistas del Club Universidad de Chile en los años 2010
Futbolistas del Fútbol Club Oporto B
Futbolistas del Fútbol Club Oporto
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 2010
Futbolistas del Real Valladolid Club de Fútbol en los años 2010
Futbolistas del Club Necaxa en los años 2010
Futbolistas del Cruz Azul Fútbol Club
Futbolistas del Al-Shabab (Arabia Saudita)
Futbolistas de los Tigres de la UANL
Futbolistas del Club América en los años 2020
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Chile
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Chile
Futbolistas de Chile en la Copa América 2019
Cristianos de Chile
Streamers de Twitch

Igor Lichnovsky


Troldebjerg, boplads på Sydlangeland fra begyndelsen af bondestenalderen, ca. 3250 f.Kr., udgravet 1930-36 af Jens Winther, hvis fund af hustomter dog senere er anfægtet. Det rige fundmateriale er udstillet på Langelands Museum i Rudkøbing. Troldebjerg er en af de typiske langelandske hatbakker, og her lå der en boplads under tragtbægerkulturen. Stedet lå strategisk godt med stort udsyn og var beskyttet af søer på begge sider. Den ene af søerne er drænet væk, men Gammellung mose findes stadig. I mosen har der sandsynligvis været udlagt ofringer. Troldebjerg er den største danske stenalderboplads, og giver derfor en indsigt i datidens landsbysamfund i en større grad end andre bopladser fra samme periode.

Referencer

Langeland
Stenalder
Arkæologi i Danmark

Troldebjergbopladsen


Sankt Petri ist die evangelische Kirche des Dorfes Stegelitz in Sachsen-Anhalt. Die Kirche im Zentrum des Ortes liegt an der "Straße der Romanik".

Architektur und Geschichte
Das Kirchenschiff besteht aus Feldsteinsaal, dem im Osten ein quadratischer Chorraum und eine halbkreisförmige Apsis, jeweils breitenmäßig abgesetzt, angefügt sind. Sein Ursprung geht bis in die Spätromanik des 12. Jahrhunderts zurück.

In den Jahren 1721 bis 1727 wurde die Kirche erneuert und umgebaut. In dieser Zeit wurde auch nördlich des Chors befindet sich eine barocke Sakristei angefügt, die in ihrem Inneren über ein Kreuzgratgewölbe verfügt. Der Sockel der Kirche besteht aus einem sorgfältig gearbeiteten Mauerwerk aus Granit. Auf der nördlichen Seite des Schiffs ist ein vermauertes Portal in romanischem Stil zu erkennen. Schiff und Chor sind mit Spitzbogenfenstern, vermutlich aus dem 19. Jahrhundert, versehen und werden von einem Satteldach abgeschlossen.

Über dem Westgiebel wurde im 18. oder Anfang des 19. Jahrhunderts ein quadratischer Fachwerkturm mit Schweifdach und achteckiger Laterne errichtet. Diese sogenannte Welsche Haube ist mit Schiefer gedeckt. Im Fachwerk findet sich die Figur des Halben Manns.

Ausstattung
In der Kirche ist zwischen Schiff und Chor ein runder Triumphbogen angeordnet. Das Innere des Kirchenschiffs wird von einer flachen Decke überspannt. Sie ist mit einfach gestalteten Kreisfeldern geschmückt. Der um 1740 gefertigte barocke Altaraufsatz ist mit zwei Gemälden, die Abendmahl und Kreuzigung zeigen, ausgestattet und trägt das Stifterwappen des Werner von Wulffen und seiner Ehefrau Henriette Sophie von Wulffen, geborene von Platen. Die hölzerne Kanzel mit ihren barocken Ornamenten stand ursprünglich auf einer einen Engel darstellenden Kanzelträger-Figur und entstand 1701. Beide Teile befinden sich jetzt unabhängig voneinander im Kirchenraum. Darüber hinaus befinden sich mehrere barocke Skulpturen in der Kirche, die vermutlich zum Teil ebenfalls von der Kanzel stammen. Darunter ein triumphierender Christus, Johannes der Täufer, Moses und Engel. Der sechseckige kelchförmige Taufstein aus der Zeit des Barock wurde aus Rübeländer Marmor hergestellt. Die ursprünglich noch reichhaltigere barocke Ausstattung wurde im Zuge einer 1964/1965 durchgeführten "Instandsetzung" zum Teil entfernt und verkauft.

Innerhalb der Apsis sind noch aus dem Mittelalter stammende Sakramentsnischen erhalten. An der südlichen Wand des Schiffs befindet sich ein aus Marmor gefertigter Trophäenepitaph für den 1743 verstorbenen W. von Wulffen.

Bemerkenswert ist das im 16. Jahrhundert aus Backstein gefertigte Portal zum Kirchhof.

Hartmann-Orgel

Die Orgel auf der Westempore der Sankt-Petri-Kirche wurde 1748 von dem Orgelbauer und Silbermann-Schüler Johann Georg Hartmann aus Magdeburg geschaffen.
Ihr Rokoko-Prospekt wurde aus Kiefern- und Lindenholz geschnitzt. Auf dem Prospekt befindet sich das Allianzwappen der Familien von Wulffen und von Ledebur. Die Balustrade der auf der Westseite befindlichen Orgelempore ist geschwungen und ruht auf toskanischen Säulen.
Das Instrument hat 13 Register auf einem Manualwerk und Pedal, sowie einen Cymbelstern als Effektregister. Angelegt ist ebenfalls der Mechanismus eines Schalenglockenspiels, dessen Glocken rekonstruiert werden müssen. 1997 wurde die Orgel umfassend restauriert und steht unter Denkmalschutz. Sie erklingt unter anderem im Stegelitzer Orgelsommer.

 Koppel: Pedalcoppel

Galerie

Literatur
Folkhard Cremer in Dehio, Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Sachsen-Anhalt I, Regierungsbezirk Magdeburg, Deutscher Kunstverlag München Berlin 2002, ISBN 3-422-03069-7, Seite 876
Dietmar Möschner, Kirchen im Evangelischen Kirchenkreis Elbe-Fläming, Eigenverlag 2003, , Seite 72

Einzelnachweise

Weblinks

 Website der Kirchengemeinde

Stegelitz
Petri
Stegelitz
Stegelitz
Stegelitz
Bauwerk der Romanik im Landkreis Jerichower Land
Stegelitz, Sankt-Petri-Kirche
Stegelitz

St. Petri (Stegelitz)