Satürn (eski Türkçede Sekentir(tiz), Arapçada Zühal), Güneş Sistemi'nin Güneş'e yakınlık sırasına göre 6. gezegenidir.
Büyüklük açısından Jüpiter'den sonra ikinci sırada gelir. Adını Yunan mitolojisindeki Kronos'tan alır. Çıplak gözle izlenebilen 5 gezegenden biri (diğerleri: Merkür, Venüs, Mars ve Jüpiter) olarak eski çağlardan beri insanoğlunun dikkatini çekmiştir. Büyük ölçüde hidrojen ve helyumdan oluşmakta ve gaz devleri sınıfına girmektedir.

Fiziksel özellikler
Su yoğunluğu ile karşılaştırıldığında 0,69 olan bu değer, Yerküre'nin yoğunluğunun %12'si kadardır. Düşük yoğunluk, gezegenin akışkan yapısı ve kendi çevresindeki dönüş hızının yüksekliği ile birleşerek, Satürn'e ekvatorda geniş, kutuplarda basık elipsoit görüntüsünü vermektedir. Yansıtılabilirlik derecesi (albedo) 0,47 olan gezegen, böylece yüzeyine düşen güneş ışığının yarıya yakınını görünür tayfta yansıtmaktadır. Ancak kızılötesi alandaki ışınım ölçüldüğünde, Satürn'ün Güneş'ten aldığı enerjinin 3 kat fazlasını dışarı yaydığı görülür. Bu nedenle gezegen, Güneş'e olan uzaklığına göre hesaplanan 71K' den (-202 °C) çok daha yüksek bir etkin sıcaklığa sahiptir ve 95K (-178 °C) sıcaklığında bir kara cisim gibi ışır. Satürn'ün kendi içinde yarattığı bu enerji fazlası, gezegenin yerçekiminin etkisi ile yavaşça kendisi üzerine çökerek küçülmesi sırasında dönüştürülen potansiyel enerji ile açıklanmaktadır. Kelvin-Helmholtz mekanizması olarak adlandırılan ve daha sınırlı ölçüde Jüpiter'de de gözlenen bu olgu Satürn'ün yarattığı ısıl enerji fazlasını tek başına açıklamaya yeterli değildir. Ek bir mekanizma olarak, gezegenin yüzeye yakın katmanlarında hidrojen ile karışım halinde bulunan helyumun ağırlığı nedeniyle merkeze doğru süzülerek göç etmesi sırasında potansiyel enerjisinin bir kısmını açığa çıkarması önerilmektedir.

İç yapı

Gaz devleri, içerdikleri elementlerin oranlarına göre iki alt gruba ayrılırlar. Uranüs ve Neptün 'buz' ve 'kaya' oranı daha yüksek Uranian gezegenler grubundadır. Satürn ile Jüpiter ise adını yine Jüpiter'den alan Jovian gezegenler grubu içindedir. Jovian gezegenlerin kabaca Güneş'i ve benzer yıldızları oluşturan maddeleri bu yıldızlardakine yakın oranlarda içerdiği düşünülür. 20. yüzyıl başlarından itibaren, gezegenlerin çap, kütle, yoğunluk, kendi etrafında dönme hızları, uydularının davranışları gibi verilerden yola çıkılarak iç yapıları hakkında ortaya atılan görüşler, daha sonra tayf ölçümsel çalışmalarla ve son otuz yıl içinde gerçekleştirilen birçok uzay aracı araştırması ile zenginleştirilmiş ve günümüzde oldukça tatminkar modeller geliştirilmiştir.

Bu bilgiler çerçevesinde, Güneş sisteminin ilksel bileşenlerine paralel biçimde Satürn'ün kütlesinin büyük kısmını hidrojen ve helyumun oluşturduğu varsayılır. Hidrojen/Helyum kütle oranı 75-25 civarındadır. Daha ağır elementlerin Güneş Bulutsusu içindeki toplam payı %1 iken, hafif bir zenginleşme ile Satürn'de %3-5 arasında olabileceği hesaplanmaktadır. Bu yapı taşları özgül ağırlıklarına göre tabakalanmış durumdadır:
 Satürn'ün merkezinde demir ve ağır metallerle birlikte bunları çevreleyen daha hafif elementlerin oluşturduğu bir 'buz' ve 'kaya' tabakasından oluşan bir çekirdek bulunur. Gezegenin ileri derecedeki basıklığının nedeni olarak büyük ve yoğun bir çekirdek varlığı gösterilmektedir. Bazı hesaplamalar, gözlenen basıklık oranını sağlayabilmek için çekirdeğin gezegen kütlesinin dörtte biri kadar büyük bir kısmını oluşturması gerektiği sonucuna ulaşmaktadır. Bu, 25 Yer kütlesine sahip ve yarıçapı 10.000 kilometreyi aşan bir kaya, buz ve metal kütlesi anlamına gelir ve Satürn'ün ağır elementler açısından tahmin edilenden daha da zengin olabileceğini gösterir. Satürn'ün merkezinde sıcaklığın 12.000K, basıncın 10 megabar (10 milyon atmosfer) üzerinde olduğu tahmin edilir.
 Çekirdeği çevreleyen alanda metalik hidrojenden oluşmuş manto tabakası yer alır. Hidrojen 3 ila 4 Mbar'dan daha yüksek basınçlarda devreye giren van der Waals kuvvetlerinin etkisi ile moleküler yapısını kaybederek metalik özellikler kazanır, ısıl ve elektriksel iletkenliği çok artar. Jüpiter'de olduğu kadar büyük olmayan bu katmanın, yaklaşık 20.000 km'lik bir kalınlıkla çekirdekten gezegen yarıçapının yarısı kadar bir uzaklığa yayıldığı sanılır.
 En dışta, gezegenin hacminin %90'ını oluşturan en az 30.000 km kalınlığında moleküler hidrojen(H2) tabakası bulunur. Gezegenin yüzeyine yaklaşıldıkça basınç, ısı ve yoğunluk düşer, hidrojen sıvıdan gaza dönüşür ve giderek atmosfer olarak adlandırılabilecek ortama geçilir.

Bu şemada helyumun konumu çok iyi aydınlatılabilmiş değildir. Satürn atmosfer ve dış tabakalarında helyum oranının beklenenden çok daha az olduğu gözlenmiştir. Buna, Jüpiter'e oranla daha soğuk olan gezegende, helyumun en dıştan başlayarak yoğunlaşıp bir süperakışkan şeklinde gezegenin içine doğru yağdığı ve gezegen yüzeyindeki oranının gittikçe düştüğü şeklinde bir açıklama getirilmiştir. Bu olasılığın geçerli olması durumunda helyumun sıvı hidrojen tabakaları içinden geçerek manto ve çekirdek arasında ayrı bir katman oluşturması beklenir. Bugün, metalik hidrojen katmanının da sıvı nitelikte olduğu görüşü yaygın olarak kabul edilmektedir. Katı fazdaki bir manto tabakasının Satürn'ün ürettiği büyük ısıyı dışarı iletemeyeceği ve bu aktarım için madde akımına (konveksiyon) olanak sağlayan sıvı bir ortamın gerekli olduğu düşünülmektedir. Konveksiyon akımlarının katmanlar arasında ne ölçüde madde alışverişine izin verdiği bilinmemektedir. Güçlü yerçekiminin ve akışkan yapının sonuçta ağır elementleri sürekli olarak merkeze doğru çökmeye zorlayacağı tahmin edilmekle birlikte, buz ve kaya oluşturan bileşiklerin tümünün çekirdeğe hapsolmuş durumda olmayabileceği, bir kısmının metalik ve moleküler hidrojen katmanlarında eriyik halinde ya da askıda bulunabileceği varsayılabilir.

Atmosfer
Satürn kalın ve karmaşık bir atmosfer tabakası ile çevrilidir. Atmosferin temel bileşeni, bir gaz devi gezegenden bekleneceği gibi, Güneş Bulutsusu'nun içeriğine benzer olarak, hidrojen gazıdır. Ancak, Jüpiter'in atmosferinden farklı olarak, helyum oranının beklenenden düşük olduğu gözlenir. Bu olgunun, helyumun kütleçekimi etkisi ile gezegenin daha derinlerine doğru çökmesi ile ilişkili olabileceği düşünülür. Satürn atmosferi %94 hidrojen ve %6 helyumdan oluşmaktadır. Bunları %0,2 oranla metan (CH4), %0,1 oranla su buharı (H2O) ve %0,01 oranla amonyak (NH3) izler. Azot, hidrojen, karbon, oksijen, kükürt, fosfor ve diğer elementleri içeren çeşitli bileşiklere milyonda bir düzeyini geçmeyen oranlarda rastlanır.

Aslında gaz devlerinin belirli bir yüzeyi olduğu söylenemez, gezegenden atmosfer olarak adlandırılabilecek en dış gaz tabakasına doğru kesintisiz, yumuşak bir geçiş söz konusudur. Bu tür gezegenlerin çapları hesaplanırken 1 bar (yaklaşık 1 atmosfer) sınırının dışında kalan kısım dikkate alınmaz, basıncın 1 barı aştığı noktadan itibaren tüm hacim gezegenin sınırları içinde kabul edilir. Ancak çoğu zaman, atmosfer olarak adlandırılan alan, hidrojen gazı yoğunluğunun sıvı hidrojen yoğunluğu düzeyine çıktığı 10.000 bar basınç sınırına yani gezegenin binlerce kilometre içine dek genişletilir.

Satürn'ün daha zayıf çekim gücü nedeniyle, atmosferi gezegenin merkezinden uzaklık bakımından daha geniş bir alana yayılmıştır; derinlikle ısı ve basınç artışı Jüpiter'e oranla daha sınırlıdır. Bu nedenle, atmosferin alt sınırı olarak kabul edilebilecek fizik koşullara çok daha derinlerde ulaşılır. Aynı şekilde, atmosferin çeşitli yükseltilerinde görülen değişik bileşiklerin yoğunlaşmasından oluşmuş bulutlar Jüpiter'e oranla birbirinden daha aralıklı yer alırlar. En yüksek bulutlar, tropopoz düzeyinin yaklaşık 100 km altında amonyak, 200 km altında amonyum hidrosülfid ve 300 km altında su buzundan oluşmuş bulutlardır.

Bulutlar ve atmosfer akımları

Jüpiter'dekine benzer ekvatora paralel bulut kuşakları Satürn atmosferinde de gözlenir; ancak kuşaklar arasındaki renk ve kontrast farkı aynı derecede çarpıcı değildir. Bu silik görünümün nedeni bulut katmanlarının daha geniş bir yükselti aralığına dağılmış ve kalın bir atmosfer kütlesi ile örtülmüş olmalarıdır. Birbirine komşu kuşaklarda bulutların zıt yönde ve büyük bir hızla ilerledikleri görülür. Kuşakların dağılım ve hareketleri kuzey ve güney yarımkürelerde Jüpiter'e oranla daha simetriktir. Batıdan doğuya doğru 1800 km/saat hızında kesintisiz bir akımın gözlendiği ekvator kuşağı, kuzey ve güney yönünde 35. enlem derecelerine kadar uzanarak gezegenin en büyük meteorolojik yapısını oluşturur.

Yeryüzünden yapılan gözlemlerde bazıları devasa boyutlara ulaşan 'beyaz leke'ler gözlenmiştir. Bu oluşumların, günler, bazen haftalar süren fırtına alanları olduğu düşünülür. Cassini uzay sondası kısa süre içinde birçok yeni fırtına alanı saptamıştır.

Satürn'ün kendi ekseni etrafında dönüşü

Katı bir yüzeye sahip olmayan Satürn'ün dönüş özelliklerinin, atmosfer yapılarının gözlenen hareketlerine göre belirlenmesine çalışılmıştır. Ekvator bölgesi ile kutupların farklı devirlerle dönmesi, 'Sistem I' ve 'Sistem II' olmak üzere iki ayrı dönme süresi tanımlanmasına yol açmıştır. Ekvator bölgelerinin dönüşü 10 saat 14 dakika 00 saniyede tamamlanır ve Sistem I olarak adlandırılır. Kutup bölgelerinde dönüş süresi 10 saat 39 dakika 24 saniyedir ve Sistem II adını alır. Satürn'den yayılan mikrodalga ve radyo dalgaboyundaki ışınımların ise 10 saat 39 dakika 22,4 saniyelik bir dalgalanma göstermelerine dayanarak, gezegenin manyetik alanını belirleyen metalik hidrojen kütlesinin bu hızla dönmekte olduğu sonucu çıkarılmıştır. 'Sistem III' adı verilen bu periyot Satürn'ün gerçek dönüş hızı olarak kabul edilir ve bu değerin kutuplardaki dönüş hızı ile hemen hemen aynı olduğu, ekvatorda ölçülen farklı hızın bu bölgelerdeki bulutların 1800 km/saat hıza ulaşan rüzgarlar nedeniyle doğuya doğru hareket etmelerinden kaynaklandığı dikkati çeker. Voyager 1 ve Voyager 2 uzay sondalarının 1980 ve 1981 yıllarındaki geçişleri sırasında yaptıkları duyarlı ölçümlere dayanan bu değer, 1997 yılında Paris Gözlemevi gök bilimcileri tarafından 6 dakika daha uzun olarak ölçüldü. Cassini uzay aracının 2004 yılında Satürn'e yaklaşmakta iken yaptığı ölçümlerde belirlediği 10 saat 45 dakika 45 saniye uzunluğundaki radyo dönüş periyodu de bu son bulguyla uyumlu idi. Gezegenin dönüş hızında kısa sürede bu denli önemli değişikliklerin olanak dışı olduğu bilinmekte, öte yandan Voyager ve Cassini sondalarının güvenilirliği tartışılmamaktadır. Radyo kaynağının dönüş hızındaki bu sapmaların aydınlatılması, gezegenin iç yapısı hakkında değerli bilgiler sağlayabilecektir.

Halkalar

Satürn'ün ilk bakışta dikkati çeken belirleyici özelliği halka sistemidir. Satürn'ün halkaları, gökyüzünün basit teleskoplarla izlenmeye başlandığı 17. yüzyıldan bu yana Satürn'ü diğer gezegenlerden ayırt eden eşsiz bir yapı olarak bilinegelmiştir. 1970'lerden sonra diğer gaz devlerinin de halkaları bulunduğu keşfedilmiştir.

Halkalar, ekvator düzleminde gezegenin merkezinden uzaklıkta 67.000 km ile 480.000 km arasında kalan alanı kaplamaktadır. Satürn'ün yarıçapı RS=60.250 km olarak alınırsa halkaların iç sınırının gezegenin yüzeyine 6.700 km uzaklıkta bulunduğu görülür. Dış sınırı ise Satürn için yaklaşık 2,5 RS yani 150.000 km olan Roche limitinin çok ötesindedir. Halkaların kalınlığı ise sadece 100 metre kadardır. Satürn halkaları çoğunluğunun çapı 1 cm. ile 10 m. arasında değiştiği düşünülen çok sayıda buz parçacıklarından oluşmuştur. Halkaların yoğunluğunun gezegen merkezinden uzaklığa göre büyük değişimler gösterdiği, bazı alanlarda boşluklar bulunduğu bilinmektedir. Bunların Satürn uydularının çekim etkileri ile ilişkisi gösterilmiş, hatta yörüngesi halkaların içinde bulunan ve çoban uydular olarak adlandırılan küçük uyduların halkaların bilinen yapısının korunmasındaki rolleri aydınlatılmıştır. Ancak son 25 yılda uzay aracı araştırmalarından elde edilen büyük miktardaki yeni bilgi, Satürn halkalarının bugün için de tam olarak açıklanamamış birçok özelliğini ortaya koymaktadır.

Manyetosfer

Satürn güçlü bir manyetik alana sahiptir. Jüpiter'in manyetik alanının yirmide biri kadar güç sağlayan bu dipol, Yer ile karşılaştırıldığında 800 kata ulaşan büyüklüğü ile devasa ölçektedir. Gezegenin manyetik ekseni dönme ekseni ile hemen hemen çakışır ve Jüpiter'de olduğu gibi manyetik kutupları Yer'in kutuplarına göre ters yerleşmiş durumdadır. Bu dipolün yanı sıra, Satürn'ün manyetik alanının, yapısını karmaşıklaştıran bir dört kutuplu ve bir sekiz kutuplu bileşeni bulunmaktadır.

Satürn, manyetik alanının Güneş rüzgarı ile etkileşimi sonucunda büyük bir manyetosfer oluşur. Bu bölge, güneş kökenli yüksek enerjili parçacıklardan oluşan plazma akımının gezegenin manyetik alanı tarafından saptırılarak engellendiği, Satürn'ün Güneş'e dönük yüzünde 300–1000 km/saniye hızındaki Güneş rüzgarı tarafından gezegene doğru itilen, karanlık yüzünde ise yüzlerce milyon kilometre uzunluğunda bir 'manyetik kuyruk' şeklinde devam eden, damla biçiminde bir hacmi kapsar. Manyetosferin en dışında Güneş rüzgarının çarparak hızla yavaşladığı ve yön değiştirdiği bir şok dalgası bulunur. Güneş etkinliğine göre gezegene uzaklığı değişen bu sınır, Cassini uzay sondası tarafından Satürn'den Güneş doğrultusunda 3 milyon km uzaklıkta saptanmıştır. Daha içeride ise güneş kökenli parçacıkların aşamayarak çevresinden dolaşmak zorunda kaldığı manyetopoz yer alır. Manyetopoz, Satürn'ün manyetosferini sınırlar. Manyetosfer içinde iyonize atomlar, serbest elektronlar, yüklü toz tanecikleri ve nötr atom ve molekülleri içeren bir plazma bulunur; ancak bu plazmanın yoğunluğu Jüpiter'dekine oranla çok azdır. Bunun nedenleri, Satürn'ün manyetosferi içinde iyonize madde kaynağı olabilecek İo benzeri bir uydusunun olmaması ve parçacıkların Satürn'ün halkaları tarafından yakalanarak sürekli bir şekilde ortadan kaldırılmalarıdır.

Serbest kalan yüklü parçacıklar, manyetik alan çizgileri boyunca toplanarak, Van Allen kuşakları benzeri ışınım alanları oluştururlar. Satürn'ün manyetik kutuplarındaki açık manyetik çizgiler boyunca ilerleyerek atmosferin yüksek tabakalarında kutup ışıklarının ortaya çıkmasına neden olurlar.

Doğal uydular

Satürn'ün 53'ü resmi olarak adlandırılmış 145 bilinen uydusu vardır. Kısa bir aradan sonra, yeniden Güneş Sistemi'nin en fazla uyduya sahip gezegeni konumuna geldi. Ayrıca, Satürn'ün halkalarında gerçek uydu olarak kabul edilmeyen ve çapları 40–500 metre aralığında olan düzinelerce ila yüzlerce adet küçük uydu olduğuna dair kanıtlar vardır. Satürn'ün en büyük uydusu olan Titan, halkalar da dahil olmak üzere Satürn'ün yörüngesindeki kütlenin %90'ından fazlasını oluşturur. Satürn'ün ikinci en büyük uydusu Rhea'nın kendine özgü zayıf bir halka sistemi ve belli belirsiz bir atmosfere sahip olduğu düşünülmektedir.

Diğer uyduların çoğu küçüktür: 34'ünün çapı 10 km'den küçüktür ve diğer 14'ünün çapı 10 km arasındadır. Geleneksel olarak, Satürn'ün uydularının çoğuna Yunan mitolojisindeki Titanların adı verilmiştir. Titan, Güneş Sistemi içinde karmaşık bir organik kimyanın oluştuğu büyük bir atmosfere ve ayrıca hidrokarbon göllerine sahip tek uydudur.

6 Haziran 2013'te Endülüs Astrofizik Enstitüsü (IAA-CSIC) bilim adamları Titan'ın üst atmosferinde yaşam için olası öncü, polisiklik aromatik hidrokarbonlar belirlendiğini bildirdi. 23 Haziran 2014'te NASA, Titan atmosferindeki azot'un daha önceki zamanlarda Satürn'ü oluşturan malzemelerden değil kuyruklu yıldızlar ile ilişkili Oort bulutu'ndaki malzemelerden geldiğine dair güçlü kanıtlara sahip olduğunu iddia etti.

Kimyasal yapı bakımından kuyruklu yıldızlara benzeyen Satürn'ün uydusu Enceladus, genellikle mikrobiyal yaşam için bir potansiyel yaşam alanı olarak kabul edilmiştir. Bu olasılığın kanıtı, Enceladus'tan dışarı atılan buzun çoğunun sıvı tuzlu suyun buharlaşmasından geldiğini gösteren "okyanus benzeri" bir bileşime sahip, tuz açısından zengin parçacıklar içermesidir. 2015 yılında Cassini'nin Enceladus'taki bir bulut üzerinden geçişi metanojenez ile yaşayan yaşam formlarını sürdürmek için gereken bileşenlerin çoğunu buldu.

Nisan 2014'te NASA bilim adamları, 15 Nisan 2013'te Cassini tarafından görüntülenen A Halkasında yeni bir uydunun olası başlangıcını bildirdiler.

İlginçtir ki, Venüs, Dünya, Mars, Jüpiter, Uranüs ve Neptün en az bir adet Truva asteroidine sahipken, Güneş Sistemi'nin en büyük ikinci gezegeni olan Satürn, bilinen herhangi bir truva asteroidine sahip değildir. Truva asteroitleri, Güneş'in yörüngesi boyunca kütleçekimine kapıldıkları gezegene 60°'lik açılarla tutunan, gezegenin L4 ve L5 olarak adlandırılan kararlı Lagrange noktalarında dolanan küçük gezegenlerdir. Kayıp Satürn truvalarının nedeninin tutarsız rezonanslar da dahil olmak üzere yörüngesel rezonans mekanizmaları veya Jüpiter'den kaynaklanan yörüngesel bozulma kaynaklı olduğuna inanılmaktadır.

Satürn araştırmalarının tarihçesi

 Eski çağlardan günümüze ulaşan kaynaklarda Satürn, Ay, Güneş, Merkür, Venüs, Mars ve Jüpiter ile birlikte görünür hareketlerinin diğer yıldızlardan farklılığıyla tanınan 7 gökcisminden biri olarak gösterilir. Bu yönüyle, antik gökbilim için olduğu kadar astroloji açısından da önem taşıyan gezegen, birçok dilde haftanın yedi gününe adını veren varlıklardan biri olarak, tarihöncesinden günümüze insan kültüründe yerini korumuştur.
 1610 yılında Galileo Galilei kendi yaptığı teleskop yardımı ile gözlediği Satürn'ün küresel bir yapısı olduğunu fark etti, gezegenin her iki yanında kendi deyimi ile 'kulak' olarak nitelediği ve sonradan Satürn'ün halkaları oldukları anlaşılacak oluşumları gördü.
 1655'te Hollandalı bilim insanı Christiaan Huygens Satürn'ün en büyük uydusu Titan'ı keşfetti. Huygens 1659'da Galilei'nin görmüş olduğu oluşumun Satürn'ün halkası olduğunu açıkladı.
 1670'ler ve 1680'lerde Fransız-İtalyan gök bilimci Giovanni Domenico Cassini, halkalar içindeki Cassini bölümünü ve dört yeni uyduyu daha (iapetus, Rhea, Tethys, Dione)keşfetti.
 1789'da İngiliz gök bilimci Sir William Herschel Satürn'ün basıklık derecesini hesapladı, iki yeni uyduyu daha (Mimas, Enceladus) keşfetti.
 1837'de Alman gök bilimci Johann Franz Encke halkalardaki kendi adıyla anılan boşluğu keşfetti.
 19.yüzyılın ikinci yarısında Édouard Roche, James Clerk Maxwell, Daniel Kirkwood halkaların yapısına ilişkin görüşleri geliştirdiler.
 1848'de William Lassell Hyperion'u, 1898'de William Henry Pickering Phoebe'yi keşfetti.
 1903 yılında Satürn yüzeyinde bugün fırtına alanları ile ilişkilendirilen beyaz lekeler ilk kez gözlendi.
 1966'da Janus ve Epimetheus keşfedildi.

Pioneer 11 uzay aracı

1973 yılında fırlatılan Pioneer 11 uzay sondası, Aralık 1974'te Jüpiter yakın geçişini gerçekleştirdikten sonra 1 Eylül 1979'da Satürn'ün 21.000 km yakınından geçti. Sınırlı teknik donanıma sahip olmasına karşın bu araç daha sonra gerçekleştirilen uçuşların planlanması için yaşamsal önem taşıyan bilgiler topladı.
 Satürn'ün boyutları ve çekim gücü duyarlı biçimde ölçülerek yoğunluğunun ve kütlesinin daha büyük kesinlikle hesaplanmasına olanak sağlandı.
 Satürn'ün ve uydularının birçok fotoğrafı elde edildi. Gezegen ve halkaları ilk kez karanlık yüzlerinden gözlendi.
 F halkası keşfedildi.

Voyager 1 ve 2 uzay araçları

1977 yılında fırlatılan ve birbirinin aynı olan Voyager 1 ve Voyager 2 uzay araçları sırasıyla Kasım 1980 ve Ağustos 1981 tarihlerinde Satürn'ün yakınından geçerek gözlemlerde bulundular.
 Satürn atmosferindeki Helyum oranının Jüpiter'dekine göre az olduğu anlaşıldı.
 Gezegenin ve uydularının çok sayıda yüksek çözünürlüklü görüntüsü elde edildi.
 Satürn atmosferindeki bantlar, geçici oval yapılar gözlemlendi. 1800 km/saat hızına ulaşan büyük ölçekli atmosfer akımları saptandı.
 Gezegenin karanlık yüzünden radyo dalgaları ile yapılan gözlemlerle atmosferin değişik düzeylerindeki sıcaklıklar ölçüldü.
 Kutup ışıkları gözlendi. Bu arada, orta enlemlerde mor ötesi bantta kutup ışıklarına benzer, nedeni açıklanamayan ışınımlar saptandı.
 Halkaların ayrıntılı yapısı gözlendi, sayılamayacak kadar çok miktarda küçük halkacıklardan oluştukları anlaşıldı. Yeryüzünden yapılan gözlemlerde sınırlı şekilde görülebilen D ve E halkalarının varlığı kanıtlandı, G halkası keşfedildi.
 B halkasında 'araba tekerleklerinin çubuklarını' andıran ışınsal yoğunluk değişimleri gözlendi.
 Satürn'ün 4 yeni uydusu keşfedildi. Bunlardan Pan'ın fark edilmesi, Voyager 2 uzay aracının gezegeni ziyaretinden 9 yıl sonra eldeki fotoğrafların yeniden incelenmesi sırasında gerçekleşti.

Cassini-Huygens programı

Satürn ve sisteminin araştırılması amacıyla 1997 yılında fırlatılan Cassini-Huygens uzay aracı, gezegenlerin çekim gücünden yararlanarak yolculuğun hızlandırılabilmesi için Venüs (2 kez), Yer ve Jüpiter yakın geçişlerini gerçekleştirdikten sonra, 1 Temmuz 2004'te Satürn çevresinde yörüngeye girdi. İki ayrı uzay sondasından oluşan araçtan, Huygens iniş aracı ayrılarak 14 Ocak 2005'te Satürn'ün en büyük uydusu Titan üzerine iniş yaptı. Cassini yörünge aracı ise Satürn çevresinde değişen yörüngeler izleyerek gezegen ve çeşitli uyduları ile ilgili gözlemlerine başladı.
 Satürn'ün kendi etrafında dönüş hızı ile ilgili olarak 1997 yılında Fransız gözlemcilerin saptadığı ve daha önceki bilgilerle çelişen veriler doğrulandı ve gezegenin radyo kaynağının dönüş periyodu 10 saat 45 dakika 45 saniye olarak belirlendi.
 Araç, yörünge giriş manevrasından önce Satürn halka düzlemini kuzeyden güneye doğru geçti. F ve G halkaları arasındaki boşluktan yapılan bu geçiş, boşluk olarak kabul edilen bölgedeki parçacıkların miktarı konusunda bilgi verdi.
 Phoebe, Titan, İapetus ve Enceladus yakın geçişleri gerçekleştirilerek uyduların yüksek çözünürlüklü görüntüleri elde edildi ve bilimsel gözlemler gerçekleştirildi.
 Huygens sondası, Titan yüzeyine iniş sırasında uydunun atmosferi ve yüzeyi hakkında veriler topladı ve görüntüler elde etti.
 Satürn'ün 4 yeni uydusu keşfedildi.

Gözlem koşulları

Bir dış gezegen olan Satürn, Güneş çevresinde yaklaşık 30 yıllık dolanma süresi ve yaklaşık 12,5 ay olan kavuşum dönemi nedeniyle, sabit yıldızlar arasında çok yavaş ilerlediği için aynı takım yıldız içinde 2 yıldan daha uzun süre kalır. Güneşe Jüpiter'den daha uzak ve biraz daha küçük olduğu için Satürn daha sönük görülür. Sarımsı rengi ve 1. kadirden parlaklığı ile yılın büyük bir bölümünde kolaylıkla gözlenebilir. Halkaların konumuna bağlı olarak parlaklığı 30 yıllık dönemlerle -0,3 kadire ulaşabilir. Satürn'ün halkaları orta boy teleskoplar ile ayırt edilebilir. Gezegenin 29,4 yıllık yörünge çevrimi içinde, Dünya iki kez Satürn'ün halkalarının düzleminden geçer, bu durumda halkalar görülemez. Kendi etrafındaki dönme hızının yüksekliği nedeniyle basık bir görünüme sahiptir. Satürn'ün uydularından sadece Titan küçük teleskoplar ile görülebilir....

Güneş Sistemi'nde Satürn'ün özel yeri

Bazı özellikleri, Satürn'ü eşsiz kılmaktadır:

 Basıklık oranı en yüksek gezegendir. Kutuplar arasındaki çapı ekvator çapından %10 düşüktür.
 En gelişmiş halka sistemine sahip gezegendir. Halkaların çapı gezegenin çapının 8 katı kadardır.
 Neptün'ün ardından güneş sistemindeki ikinci en hızlı rüzgarlara sahiptir. Ekvator çevresinde gözlenen batı rüzgarlarının hızı saatte 1800 km'yi bulur.
 Yağmur ancak bin yılda bir metan sağanağı şeklinde yağar.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Arizona.edu - Satürn
 NASA - Saturn
 En son Satürn fotoğrafları

Gaz devi gezegenler
Antik çağlardan beri bilinen astronomik cisimler

Satürn


A pulse, in physiology, is the throbbing of arteries resulting from heartbeat.

Pulse, The Pulse or Pulses may also refer to:

Botany
 Pulse (legume), any agriculturally significant annual leguminous food crop, such as peas, beans, lentils, and chickpeas

Electronics and physics
 Pulse (physics), a single disturbance through a transmission medium
 Pulse (signal processing), a brief change from a baseline value
 Pulse dialing, of a telephone

Books and publications
 Pulse (magazine), a medical professional's magazine
 Pulse! (magazine), a music magazine
 Pulse (Augustus), a character in the Marvel Comics universe
 Pulse (short story collection), a short story collection by Julian Barnes
 Pulse, a book by Robert Frenay
 The Pulse, the signal transmitted from cell phones that made people go crazy in Stephen King's novel Cell
 The Pulse (comics), a Marvel Comics series
 Pulse (webtoon), a Lezhin Comics series

Film, television and games

Film
 Pulse (1988 film), a horror film starring Cliff De Young
 Pulse (1995 film), a video by the band Pink Floyd
 Pulse (2001 film) or Kairo, a Japanese horror film directed by Kiyoshi Kurosawa
 Octane (film), a 2002 thriller film released in the U.S. as Pulse
 Pulse: A Stomp Odyssey, a 2002 short documentary
 Pulse (2006 film), an American remake of the 2001 Japanese film
 Pulse, a 2010 British TV film directed by James Hawes
 Pulse (2017 film), an Australian film
 Pulse Films, a film company headquartered in London

Radio
 Pulse 1, an independent FM radio station in West Yorkshire, England
 Pulse 2, an independent AM radio station in West Yorkshire, England
 Pulse! Radio, a student-run radio station at the London School of Economics, England
 KVIT is a Mesa, Arizona-based, student-run radio station operated by the East Valley Institute of Technology that is branded The Pulse
 WKJO (FM), a radio station (102.3 FM) licensed to Smithfield, North Carolina, which was called Pulse 102 from 2010 to 2014
 WKXU (FM), a radio station (102.5 FM) licensed to Hillsborough, North Carolina, which was called Pulse FM from 2010 to 2022
 WPLW-FM, a radio station (96.9 FM) licensed to Goldsboro, North Carolina, which is called Pulse FM
 WTPL, a radio station (107.7 FM) licensed to Hillsboro, New Hampshire, which is called The Pulse of NH
 WEMJ, a radio station (1490 AM) licensed to Laconia, New Hampshire, which simulcasts WTPL
 WTSN (AM), a radio station (1270 AM) licensed to Dover, New Hampshire, which simulcasts WTPL
 94.7 The Pulse, an Australian community radio station from Geelong, Victoria
 The Pulse (SiriusXM), a hot AC channel on Sirius XM Radio
 The Pulse (Sirius), the original Sirius incarnation on Channel 9 until November 12, 2008
 Sounds of the Seasons: The Pulse, a Music Choice ambient music channel
 The Pulse (radio), a college basketball program that aired on ESPN Radio
 The Pulse, a health and science radio show on WHYY-FM

Television
 Pulse (TV channel), a media stream based on video games and sports
 Pulse (American TV series), a videogame news program aired on G4TV
 Pulse (Australian TV series), a 2017 drama lasting eight episodes
 The Pulse (TV programme), RTHK English-language current affairs programme

Video games
 Pulse (video game), a 2011 music video game by Cipher Prime

Music
 Pulse (music), a rhythmic succession of sounds

Groups
 Pulse (American band), an American dance/house project
 Pulse (UK band), a UK group, winners of the reality TV show Dance X
 Twist and Pulse, an English street dance band

Albums
 Pulse (Front 242 album), 2003
 Pulse (Toni Braxton album), 2010
 Pulse (Thomas Giles album), 2011
 Pulse (Megumi Hayashibara album), 1994
 Pulse (Greg Phillinganes album), 1984
 Pulse (Pink Floyd album), 1995
 Pulses (Karmin album), 2014
 Pulses (The Fast Feeling album), 2017

Songs
 "Pulse" (song), by Fluke
 "Pulse", a song by Erra from Augment
 "Pulse", a song by Loop from Fade Out
 "Pulse", a song by The Mad Capsule Markets from Osc-Dis
 "Pulse", a song by Mushroomhead from A Wonderful Life
 "Pulse", a song by Orchestral Manoeuvres in the Dark from History of Modern
 "Pulse", a song by The Psychedelic Furs from The Psychedelic Furs
 "Pulse", a song by Nebula from the 2009 album Heavy Psych

Technology
 Pulse (ALM), a proprietary application lifecycle management technology
 Pulse (app), a news aggregator app for Android and the iPad, now owned by LinkedIn
 Pulse (interbank network), an electronic funds transfer network
 PULSE (P2PTV), a peer-to-peer software
 PULSE (Police Using Leading Systems Effectively), a computer system used by the Garda Síochána, the police force in the Republic of Ireland
 Pulse Smartpen, a ballpoint pen, computer, and audio recorder manufactured by Livescribe
 Novell Pulse, an enterprise collaboration software platform
 T-Mobile Pulse, an Android phone manufactured by Huawei

Transportation
 Fiat Pulse, a subcompact crossover SUV
 GRTC Pulse, a bus rapid transit line in Richmond, Virginia
 The Pulse, a three-wheeled electric vehicle prototype produced by Arcimoto
 Renault Pulse, an Indian version of the supermini car Nissan Micra
 UP Pulse, a German paraglider design
 Pulse Litestar, a motorbike with aircraft-esque cockpit and outrigger wheels

Other
 Pulse (confectionery), an Indian hard-boiled candy
 Pulse (festival), an annual cultural, literary, and sports festival of the All India Institute of Medical Sciences in New Delhi, India
 PULSE (webtoon), a lesbian webcomic
 Providing Urban Learners Success in Education (PULSE) High School, New York City
 Pulse nightclub, an Orlando, Florida gay bar, dance club, and nightclub where a mass shooting occurred in June 2016
 The Pulse (shopping mall), a shopping arcade in Repulse Bay, Hong Kong
 PULSE, an interdisciplinary project at Boston College administered by the Lonergan Institute
 Central Pulse, a New Zealand netball team based in Wellington

See also

 Journal-News Pulse, a defunct weekly broadsheet newspaper founded in Mason, Ohio, US

 Puls (disambiguation)

Pulse (disambiguation)


Der Eifelturm (auch Eifelturm Theater) war eine Kölner Kleinkunstbühne. Sie wurde 1986 gegründet und bestand bis 2007. Dort fanden Kabarett, Comedy und Kleinkunstdarbietungen statt. Das Theater wurde als gemeinnütziger Verein betrieben und galt als eine der erfolgreichsten Kabarettbühnen Kölns.

Unter anderem traten Moritz Netenjakob, der Grimmepreisträger von 2006, und Mathias Tretter, dem ein Preis beim Berliner Kleinkunst-Festival des Kabaretts Die Wühlmäuse verliehen wurde, im Eifelturm auf. Mit einem Soloprogramm war 2007 der Schauspieler Matthias Rödder vertreten. Außerdem zeigte Robert Griess sein Programm Geht's noch?. Gerd Buurmanns Aktion Kunst gegen Bares hatte am 1. Januar 2007 im Eifelturm ihre Premiere. Im Rahmen des 17. Köln Comedy Festivals trat 2007 Michael Ehnert im Eifelturm auf.
WDR 5 zeichnete ab November 2005 mehrere Hörfunksendungen, darunter mit Peter Zudeick und Wilfried Schmickler, im Eifelturm auf. Im November 2007 folgten Aufzeichnungen von Sendungen mit Jürgen von der Lippe, Ralph Morgenstern, Bernd Stelter und anderen.

Weblinks
 Basisdaten zum Theater Eifelturm
 Kurzportrait zum Eifelturm

Einzelnachweise

Kleinkunstbühne
Theater (Köln)

Eifelturm (Köln)


An Catopsis oerstediana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Catopsis oerstediana in nahilalakip ha genus nga Catopsis, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Catopsis

Catopsis oerstediana


الجسيمات دون الذرية هي التي تكون ذات أحجام أصغر من الذرّة من هذه الجسيمات البروتونات والإلكترونات
والنيترونات التي منها تتكون الذرة كما إن منها جسيمات أخرى تنتج من التفاعلات النووية لكنها غير مستقرة إذ سرعان ما تتلاشى على هيئة جسيمات أخرى أو طاقة إشعاعية وقسم العلماء الجسيمات دون الذرية إلى قسمين رئيسيين هما الفرميونات موزعة على ثلاثة أجيال و هي نوعان هما اللبتونات والكواركات والبوزونات هذه الأنواع تمثل الجسيمات الأولية أي التي لم يثبت حتى الآن إنها تتكون من جسيمات اصغر منها ولكنها قد تدخل في تكوين جسيمات أخرى فالكواركات مثلاً هي الجسيمات التي يتكون منها كل من البروتون والنيترون أما الإلكترون فهو من اللبتونات.

إن حجم الجسيمات الأولية أصغر بمقدار مئة مليون مرة من حجم الذرات وبعضها عمره قصير جداً يصل إلى أجزاء من الثانية.

مراجع

جسيمات أولية
ميكانيكا الكم

جسيم دون ذري


Udinese Calcio, İtalya'nın Udine şehrinde kurulan futbol kulübü. Serie A'da mücadele etmektedir. 1896'da kurulan kulüp, Genoa'nın ardından Serie A'daki en eski kulüp olma özelliğini taşır. Maçlarını 41.705 kişilik Friuli Stadyumunda oynayan kulübün renkleri siyah-beyazdır.

Kulübün transfer politikası genel olarak geleceğin yıldız oyuncularını genç yaşta keşfetme üzerinedir.

Tarihçe
Serie A'ya ilk kez 1913-14 sezonunda yükselen Udinese, 1954-55 sezonunda Milan'ın gerisinde ligi 2. sırada tamamlayarak ligdeki en yüksek derecesini elde etti.

Giampaolo Pozzo 1986 yılında kulübü satın aldığında, Udinese bahis skandalından dolayı Serie B'ye düşürüldü. Ancak, puan silme cezası almayarak bu skandaldan fazla zarar görmeden çıktı. Giampaolo Pozzo'nun 1990 yılındaki bir telefon skandalına adı karışıncaya dek başkanlığını sürdürdüğü kulüp, birçok teknik direktör değişikliğine rağmen Serie A'da istikrarlı bir konuma geldi.

2000 yılında UEFA Intertoto Kupası'nı kazanan Udinese, aynı sezon ligi 8. sırada tamamladı. UEFA Kupası'nda bir kez dördüncü tur, bir kez de çeyrek final gördü.

Güncel kadro

Teknik direktörler

Kaynakça

Dış bağlantılar
Resmi ağ sayfası

Serie A kulüpleri
İtalya'daki futbol kulüpleri
1896'da kurulan futbol kulüpleri

Udinese Calcio


Dobritsch ist der Name folgender Orte:

 Dobritsch, Stadt in der Oblast Dobritsch, Bulgarien
 Dobritsch (Kärnten), Ort im Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten, der durch eine Gemeindegrenze in zwei Ortschaften geteilt wird:
 Dobritsch (Kärnten) #Ortschaft Dobritsch (Gemeinde Friesach), Ortschaft in der Stadtgemeinde Friesach
 Dobritsch (Kärnten) #Ortschaft Dobritsch (Gemeinde Guttaring), Ortschaft in der Marktgemeinde Guttaring
 Dobritsch, deutscher Name von Dobříč u Prahy, Gemeinde in Tschechien
 Dobritsch, deutscher Name von Dobrič, Ort und Katastralgemeinde in der Gemeinde Polzela (Heilenstein) in Slowenien

Außerdem ist es der Familienname von:

 Lasar Dobritsch (1881–1970), bulgarischer Artist

Siehe auch:

 Dobrić

Dobritsch (Begriffsklärung)


Popstar Türkiye, sunuculuğunu Haldun Dormen ve Gamze Özçelik'in yaptığı 2003-2004 yıllarında Kanal D'de yayınlanan yarışma programıdır. Jüriyi Armağan Çağlayan, Ercan Saatçi, Ahmet San ve Deniz Seki yapmıştır.

Birleşik Krallık'ta bu yarışma Pop Idol, Fransa'da Nouvelle Star, Almanya'da Deutschland sucht den SuperStar, Hollanda'da Idols, Yunanistan'da Super Idol, ABD'de American Idol, Avustralya'da Australian Idol, Estonya'da Eesti otsib superstaari, Kanada'da Canadian Idol olarak yapılmaktadır.

Yarışma büyük reytingler almış, diğer idol yarışmalarına öncülük etmiştir. Yarışma birincisi Abidin Özşahin, ikinci Firdevs Güneş, üçüncü ise Bayhan Gürhan olmuştur. Bu yarışma sonradan Türkstar adını almış, ardından Popstar Alaturka adıyla Arabesk-Pop Müzik starları yetiştiren bir yarışmaya dönüşmüştür. Ayrıca ses sanatçısı Ajdar Anık, her ne kadar elense de bu programdan sonra ün kazanmıştır.

Finalistler
Renklerin anlamı

Notlar

Ayrıca bakınız
 Idol yarışmaları

Dış bağlantılar
 İşte Popstar'ın bilançosu
 Popstar Türkiye Yarışması - 2003

Kanal D
Kanal D yarışmaları
Yarışma programları

Popstar Türkiye


Hannu Rajaniemi (n. 9 martie 1978) este un autor finlandez de science fiction și fantasy, care scrie atât în engleză, cât și în finlandeză. El trăiește în Edinburgh, Scoția, și este unul dintre fondatorii organizației de cercetare ThinkTank Maths.

Biografie

Rajaniemi s-a născut în Ylivieska, Finlanda. După ce a studiat matematica la Universitatea Oulu și Universitatea Cambridge, și-a luat doctoratul în fizică matematică la Universitatea Edinburgh. Înainte de acesta, și-a îndeplinit serviciul național ca cercetător științific la Forțele de Apărare Finlandeze.

În timpul doctoratului, Rajaniemi s-a alăturat grupului Writers' Bloc din Edinburgh, care organiza reprezentații semi-regulate și-l avea printre membri pe Charlie Stross. Printre primele opere se numără prima povestire publicată, "Shibuya no Love" (2003) și "Deus Ex Homine", apărută în 2005 în antologia SFF scoțiană Nova Scotia, care a atras atenția actualului său agent literar, John Jarrold..

Rajaniemi a ajuns în centrul atenției în octombrie 2008, când John Jarrold a semnat un contract de trei cărți cu Gollancz, pe baza primelor 20 de pagini din manuscris.
Romanul său de debut, Hoțul cuantic, a fost publicat în septembrie 2010 de către Gollancz în Marea Britanie și în mai 2011 de către Tor Books în S.U.A.. Romanul a fost nominalizat în 2011 la premiul Locus pentru cel mai bun roman de debut. Continuarea, The Fractal Prince, a fost publicată în septembrie 2012 de către Gollancz în Marea Britainie și în octombrie 2012 de către Tor în S.U.A.. A treia carte a seriei se numește The Causal Angel și a fost publicată în iulie de către Gollancz În Marea Britanie și de către Tor în S.U.A.

Premii

 2012 premiul Tähtivaeltaja Award, câștigător (cea mai bună carte SF publicată în Finlanda) pentru Hoțul cuantic
 2011 premiul Science Fiction & Fantasy Translation, câștigător, categoria proză scurtă, traducerea textului lui Hannu Rajaniemi "Elegy for a Young Elk"
 2011 premiul Locus pentru cel mai bun roman de debut, nominalizare, Hoțul cuantic
 2011 premiul John W. Campbell Memorial, locul al treilea, Hoțul cuantic
 2013 premiul John W. Campbell Memorial, nominalizare, The Fractal Prince

Bibliografie

Romane

Seria Jean le Flambeur

 The Quantum Thief (2010) - locul al treilea la John W. Campbell Memorial pentru cel mai bun roman SF
ro. Hoțul cuantic - editura Nemira, 2015
 The Fractal Prince (2012)
 The Causal Angel (2014)

Volume de povestiri
 Words of Birth and Death (2006)
 Hannu Rajaniemi: Collected Fiction (2015) ISBN 978-1-61696-192-3

Note

Legături externe

 Hannu Rajaniemi pe ISFDB

Nașteri în 1978
Oameni în viață

Hannu Rajaniemi


1904 (MCMIV) cuma günü başlayan bir artık yıldır.

Olaylar
 7 Ocak - Telgrafta tehlike kodu olarak CQD kullanılmaya başladı, 2 yıl sonra SOS ile değiştirilecektir.
 8 - 9 Şubat - Port Artur Baskını
 10 Şubat - Japonya, Rusya'ya savaş ilan etti.
 23 Şubat - ABD, 10 milyon dolara Panama Kanal Bölgesi'nin kontrolünü ele geçirdi.
21 Mayıs - Uluslararası Futbol Federasyonu, FIFA kuruldu.
 21 Temmuz - Transsibirya demiryolu hattı (8.314 km) tamamlandı.
 3 Ağustos - Francis Younghusband komutasındaki İngiliz kuvvetleri, Tibet'in başkenti Lhasa'yı ele geçirdi.
 27 Ekim - New York metrosu ilk seferini yaptı.

Tarihi bilinmeyenler
 İskoç elektrik uzmanı John Ambrose Fleming, Birleşik Krallık'ta diyot lambayı tanıtmıştır.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak – Fazal Elahi Çaudhri, Pakistanlı siyasetçi (ö. 1982)
 5 Ocak – Jeane Dixon, Amerikalı astrolog (ö. 1997)
 18 Ocak – Cary Grant, İngiliz aktör (ö. 1986)
 29 Ocak – Arnold Gehlen, Alman filozof (ö. 1976)

Şubat
 2 Şubat – Valeri Çkalov, Sovyet test pilotu (ö. 1938)
21 Şubat – Aleksey Kosigin, Sovyetler Birliği Başbakanı (ö. 1980)

Mart
2 Mart – Dr. Seuss, Amerikalı çocuk kitabı yazarı (Şapkadaki Kedi) (ö. 1991)
5 Mart - Karl Rahner, Cizvit, 20. yüzyıldaki en etkili Roma Katolik teologlarından birisidir (ö. 1984)
7 Mart – Reinhard Heydrich, Alman Nazi yetkilisi (ö. 1942)

Nisan
13 Nisan - Yves Congar - Dominikan, Kardinal, 20. yüzyılın en önemli Roma Katolik ilahiyatçılarından biridir (ö. 1995)

Mayıs
 11 Mayıs - Salvador Dali, İspanyol sürrealist ressam (ö. 1989)

Haziran

Temmuz
 3 Temmuz - Lauri Virtanen, Finlandiyalı atlet (ö. 1982)

Ağustos
 21 Ağustos - Count Basie, Amerikalı caz piyanisti ve orkestra şefi

Eylül
 16 Eylül - Nikolay Ostrovski, Sovyet yazar (ö. 1936)

Ekim
 26 Ekim - Josefina de Vasconcellos, Brezilya asıllı İngiliz heykeltıraş

Kasım
 14 Kasım - Dick Powell, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1963)

Aralık
 16 Aralık - Banat Batırova, Başkurt milletvekili, Başkurdistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nde Sosyalist Emek Kahramanı unvanını kazanan ilk kadın (ö. 1970)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler

 Anatoliy Lavrentyev, 1944-1946 yılları arası Rusya SFSC Dışişleri Halk Komiseri görevi yapan Sovyet diplomat (ö. 1984)
 Mohammed Salim, Hint futbolcu (ö. 1980)

Ölümler

 9 Nisan - II. Isabel, İspanya kraliçesi (d. 1830)
 10 Mayıs - İngiliz kâşif Henry Morton Stanley
 3 Temmuz - Siyonizm hareketinin kurucusu Theodor Herzl
 5 Temmuz - İbrahim Abay, Kazak şair ve yazar (d.1845)
 14 Temmuz - Transvaal devlet başkanı Paul Kruger (d. 1825)
 15 Temmuz - Anton Pavloviç Çehov, Rus yazar
 29 Ağustos - V. Murat, Osmanlı Devleti 33.Padişahı. (d. 1840)

1904 Nobel ödülünü kazananlar

 Fizik – Lord John Strutt Rayleigh
 Kimya – Sir William Ramsay
 Tıp – Ivan Petrovich Pavlov
 Edebiyat – Frédéric Mistral ve José Echegaray
 Barış – Institut de Droit International

1904


Mythos is a worldview-based traditional story or body of mythology.

Mythos may also refer to:

Aircraft
Kohl Mythos, a German observation ultralight aircraft

Automotive
Ferrari Mythos, a concept car

Film and television
Mythos, a character in the TV series Rounin
Mythos (film), a multipart documentary on Joseph Campbell

Food and drink
Mythos Beer, a Greek beer produced by the Olympic Brewery
Mythos (restaurant), at the Universal Orlando Resort

Games and comics
Mythos (card game), an Origins-Award-winning card game by Chaosium released in 1996
Mythos Games, a defunct British video game developer company
Mythos Island, a fictional place in the Disney comic series Mythos Island
Mythos (Marvel Comics), a series of Marvel comic books
Mythos (video game), a 2011 computer game by HanbitSoft Inc. & T3 Entertainment
Mythos, the unreleased North American version of the 2011 game, in development by Redbana Corporation

Literature
Mythos (Aristotle), the term used by Aristotle in his Poetics for the plot of an Athenian tragedy
Mythos (book), a retelling of a number of Ancient Greek myths by Stephen Fry
Mythos (journal), a journal published by the University of Palermo since the 1990s
Mythos-Magazin, a magazine published by the University of Düsseldorf since 2005
MythOS, a science-fiction novel by Kelly McCullough

Music
Mythos (band), a German krautrock band (founded 1969)
Mythos (Mythos album) (1972)
Mythos (musical project), a Canadian music project (founded 1996), or their self-titled album
Remastered Tracks Rockman Zero: Mythos, a soundtrack of the Mega Man Zero series
Mythos (Mario Pavone album) (2002)
 Mythos  (Soul Embraced album), a 2013 album by the Christian metal band Soul Embraced

See also

 Myth (disambiguation)
 Mythology (disambiguation)
 Mythus (disambiguation)
 Methos
 Mythopoeia
 Mỹ Tho

Mythos (disambiguation)


Wunderlichioideae, potporodica glavočika. Sastoji se od 4 roda unutar jednog tribusa, a ime je dobila po rodu Wunderlichia. Svi rodovi su iz Južne Amerike.

Tribus Hyalideae Panero, prema nekima također pripda ovoj potporodici, dok po drugima pripada potporodici Stifftioideae

Rodovi
 Subfamilia Wunderlichioideae Panero & V.A.Funk
 Tribus Wunderlichieae Panero & V.A.Funk
 Wunderlichia Riedel ex Benth. & Hook.fil. (6 spp.)
 Chimantaea Maguire, Steyerm. & Wurdack (9 spp.)
 Stomatochaeta (S.F.Blake) Maguire & Wurdack (6 spp.)
 Stenopadus S.F.Blake (15 spp.)

Izvori

Glavočike

Wunderlichioideae


Körfez, denizin kara dışına çıkarak oluşturduğu, göle benzer, ancak dar bir boğazla denize açılan su çıkıntısıdır. Körfezin meydana gelmesinde kıyı gerisindeki arazi yapısının çok önemli rolü vardır. Eğer dağlar kıyıya paralel olarak uzanıyorsa böyle kıyılarda girinti çıkıntı azdır. Böyle yerlerde körfezlere rastlanmaz. Dağların kıyıya dik olarak uzandığı yerlerde ise kıyı girintili çıkıntılıdır. Böyle kıyılarda deniz, vadiler boyunca, toprağı aşındırmak suretiyle içerilere doğru girerek körfezleri meydana getirmiştir. Körfezlerin biçimleri deniz suları altında kalmış bulunan kara topoğrafyasının jeomorfolojisiyle yakından ilgilidir.

Körfezler limanların kurulması ve gemilerin barınması için çok uygun yerlerdir. Bu nedenledir ki, dünyanın büyük ve ticaret hacmi geniş limanları hep böyle körfezlerde bulunurlar. Mesela Hamburg, Cenova, Napoli, Pire, İzmir limanları bu çeşit limanlara örnek olarak sayılabilir.

Bazı meşhur körfez ve koylar

 Afrika

 Avrupa - Atlas Okyanusu

 Avrupa - Baltık Denizi/Kuzey Denizi
 Finlandiya Körfezi Finlandiya ve Estonya arasında
 Avrupa - Akdeniz

 Asya

 Basra Körfezi - Suudi Arabistan, Kuveyt, Irak, ve İran arasında
 Kızıldeniz
 Kuzey Amerika, Orta Amerika ve Karayipler
 Fundy Körfezi, Yeni İskoçya ve New Brunswick arasında
 Meksika Körfezi Meksika ve ABD arasında
 Güney Amerika

 Okyanusya

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Koy

Dış bağlantılar
 GeoResources - diagrams of headland and bay formation

Körfez


Wapelfeld er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen Wapelfeld ligger ved Haaler Au, en lille flod, der sammen med Papenau afvander de højere liggende områder i Naturpark Aukrug. Bundesstraße 430 fra Neumünster til Bundesautobahn 23 fører forbi Wapelfeld. I den nærliggende by Hohenwestedt er der jernbaneforbindelse (strækningen Neumünster - Heide). Fra 1901 til 1957 var Wapelfeld station på Rendsburger Kreisbahn.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Wapelfeld


Thunk es un término usado en la jerga del desarrollo de software que designa la llamada o invocación a un código que pertenece a otra plataforma o a otro Framework. En el paso de 16 a 32 bit por ejemplo, los sistemas operativos (OS/2, Windows NT etc.) podían resolver código de 16 bit a través de la transformación de los parámetros de llamadas y direcciones, de modo tal que fue posible seguir utilizando los programas de 16 bit.

En el desarrollo de software moderno, un thunk es la llamada del código nativo desde el código gestionado y viceversa (véase por ejemplo Java Native Access o .NET P/Invoke). Es decir, se trata de una plataforma de transición, en la que las convenciones y/o parámetros de invocación tienen que transformarse correspondientemente (Marshalling). El lenguaje de programación C++/CLI del  .NET-Framework de Microsoft fue concebido especialmente para posibilitar tales thunks en ambas direcciones:

Invocación por «gestionada» a «no gestionada»

Sea dada una clase nativa en C++, por ejemplo un proyecto C++ o como parte integrante de un proyecto C++/CLI, que se utilizará más abajo en código gestionado:

  public class CNativeClass
  {
  private:
    int m_i;
  public:
    void SetValue( int i )
    {
      m_i = i;
    }
  };

La clase gestionada C++/CLI (que en esta forma puede ser directamente instanciada, por ejemplo, en C#), la cual utiliza la clase nativa mostrada anteriormente:

  public ref class CManagedClass
  {
  public:
    CManagedClass()
    {
      System::Int32 i = 42;
      CNativeClass* pNativeClass = new CNativeClass();
      pNativeClass->SetValue( i ); // Implementación del tipo de datos
      delete pNativeClass;
    }
  };

Invocación por «no gestionada» a «gestionada»

La clase gestionada C++/CLI :

  public ref class CManagedClass
  {
  private:
    System::Int32 m_i;
  public:
    void SetValue( int i )
    {
      m_i = i; // Implementación del tipo de datos
    }
  };

Las clases nativas C++ en un proyecto C++/CLI. Aquí se puede ver que también el camino inverso es posible, es decir, instanciar el código  gestionado dentro de una clase no gestionada. La condición es, sin embargo, que se trate de un proyecto C++/CLI, de modo tal que el compilador comprenda la correspondiente sintaxis. El thunk ya aparece en la instrucción «gcnew», ya que aquí se invoca al constructor de la clase gestionada:

  public class CNativeClass
  {
  public:
    void Foo()
    {
      int i = 42;
      CManagedClass^ pManagedClass = gcnew CManagedClass();
      pManagedClass->SetValue( i );
    }
  };

Aplicaciones

La programación funcional

A pesar de que la industria estandarizada del software, ha estado dominada en gran medida por la programación funcional con referencias de evaluación, el Thunk posee una amplia comunidad que lo usa para aplicaciones de investigación en programación funcional para crear lenguajes de programación. Esta investigación produjo una serie de lenguajes de programación con Evaluaciones perezosas en el que las variantes dependían de estrategias de evaluación estándar. Los compiladores de idiomas, como el caso del Glasgow Haskell Compiler, han dependido en gran medida de los procesadores sencillos, con la característica añadida de que los procesadores salvan su resultado inicial de modo que así pueden evitar volver a calcularlo; esto se conoce en inglés como memoization.

Interoperabilidad

Los Thunks han sido ampliamente utilizados para proporcionar interoperabilidad entre los módulos de software cuyas rutinas de programación no pueden comunicarse directamente entre sí, como en los siguientes casos.

Los software de rutina que tienen diferentes convenciones de llamada o utilizan diferentes representaciones de datos.

Los software con rutinas que se ejecutan en diferentes modos del procesador del CPU, o en diferentes espacios de dirección, o al menos uno se ejecuta en una Máquina virtual.

Un compilador (u otra herramienta) puede resolver este problema mediante la generación de un thunk que automatiza los pasos adicionales necesarios para llamar a la rutina de destino, ya que se ocupa de la transformación de datos, el copiarlos a otra ubicación, o cambia el modo de procesamiento. Un Thunk exitoso minimiza el trabajo extra que la persona debe ejecutar con muchas notificaciones, y solo debe ocuparse de una notificación regular en todo el proceso.

Gran parte de la literatura sobre los procesadores de interoperabilidad se refiere a diversas plataformas Wintel, incluyendo MS-DOS, OS/2, Windows y Microsoft .NET, para la transición del direccionamiento de memoria de 16 bits a 32 bits. A medida que los clientes han migrado desde una plataforma a otra, los procesadores han sido esenciales para apoyar el legado del software escrito de las plataformas más antiguas.

Véase también

Sistemas con Thunks

DOS Protected Mode Interface

Windows on Windows

WOW64

Conceptos Relacionados

Llamada a procedimiento remoto

Valor futuro (informática)

Bibliografía
 Marcus Heege: Expert C++/CLI. Apress Verlag, Berkeley 2007, ISBN 978-1-59059-756-9, Capítulo 9, p. 203 y siguientes.

Referencias

Programación
Programación funcional
Terminología informática

Thunk


Indicele de saponificare reprezintă numărul de miligrame de hidroxid de potasiu necesare pentru a saponifica 1 gram de grăsime, în anumite condiții specificate de lucru. Determinarea indicelui de saponificare este o metodă de a determina masa moleculară medie (sau lungimea catenelor) corespunzătoare tuturor acizilor grași prezenți în grăsime.

Determinare

Interpretare
Acizii grași cu catenă mai lungă se regăsesc în grăsimile care au un indice de saponificare mai mic, deoarece în acest caz numărul de grupe funcționale carboxil este mai mic raportat la unitatea de masă a grăsimii, în comparație cu acizii grași cu catenă mai scurtă. Dacă mai mulți moli de bază sunt necesari pentru saponificarea a N grame de grăsime, atunci se regăsesc mai mulți moli de grăsime și catenele sunt mai scurt, conform relației:

Numărul de moli = masa de grăsime / masa moleculară medie

Note

Vezi și
 Aciditate
 Indice de iod
 Saponificare

Legături externe
 Estimation of Saponification Value of Fats/Oils (în engleză)

Chimie analitică

Indice de saponificare


Şahmuratlı, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 184 km, Feke ilçesine 62 km uzaklıktadır.

Nüfus

Feke'nin mahalleleri

Şahmuratlı, Feke


Başkale, Van iline bağlı bir ilçedir. İl topraklarının güneydoğusunda yer alır.

Tarihçe
Başkale Urartular zamanında Adamma olarak adlandırılan bir yerleşme idi. Ermeniler buraya Adamakert ismini vermişlerdi. Sonraları Romalılar ile Partlar arasında bir sınır bölgesi olan  Başkale, MS 3. yüzyılda Sasaniler'in, 6. yüzyılda Bizanslılar'ın eline geçti. 645'teki Arap egemenliğinden sonra da yerel Ermeni beylerinin yönetiminde kaldı. 1100'lerde kurulan Sökmenliler'e (Ahlatşâhlılar) bağlandı, 1245'te Moğol saldırısına uğrayan yöre kısa sürede yerel beylerin yönetiminde kaldıktan sonra 1386'da Timur'un ardından Karakoyunlular'ın, 16. yüzyıl başlarında Safeviler'in egemenliğine girdi. Başkale yöresinin kesin olarak Osmanlı Devletine bağlanması Kanuni Sultan Süleyman döneminde 16. yüzyıl ortalarına rastlar. Eskiden Kotur-Elbak adıyla anılan yöre 19. yüzyıl sonlarında Van vilayetinin Hakkâri sancağına bağlı Elbak (Elbak) kazasının sınırları içerisinde idi. Kazanın adı Cumhuriyet döneminde Başkale olarak değiştirildi.

Coğrafya
Yüzölçümü 2599 km2, denizden yüksekliği 2400 m, ortalama karla kaplı gün sayısı 140 gün, enlem 38.03, boylam 41.01. Ortalama sıcaklığı 5.8oC. Van´a uzaklığı 120 km olan Başkale Van´ın Güneydoğusunda yer alır. İspiriz Dağı eteklerine kurulmuştur.

Kuzeyinde Van´a bağlı Özalp, doğusunda Türk-İran sınırı, güneyinde Hakkâri'ye bağlı Yüksekova, batısında ise Van´a bağlı Gürpınar ilçesi bulunmaktadır. Van ilinin güneydoğusunda yer alan ilçe toprakları çok dağlık ve engebelidir. Kuzey-güney doğrultulu yüksek dağ dizileri arasındaki bir vadiden oluşur. Doğu kesimi Yiğit dağı olarak bilinen Haravil Dağı (3468 m) Batı kesimini Başkale Dağı adıyla anılan İspiriz Dağı (3668 m), Güneybatı kesiminde Gökdağ (3604 m) engebelindedir. Dicle Nehri'nin en önemli kollarından olan Büyük Zap Suyu, Haravil Dağı ile doruğu ilçe sınırları dışında kalan Mengene Dağı yamaçlarından doğan suların birleşmesiyle oluşur. Bu akarsuyun derin vadisi tabanında bazı dar düzlükler vardır.

Ekonomi
Başkale ilçesi halkının ana geçim kaynağı hayvan yetiştiriciliğidir. Özellikle koyun beslenir. Gerek iç gerek dış pazarlara canlı hayvan satılır. Bitkisel üretim iklim şartları nedeniyle gelişmemiştir. Bundaki en önemli etmen bitkisel üretime elverişli toprakların çok az olması ve iklimin sertliğidir. Buğday, arpa ve patates en önemli ürünleridir.

İlçede halkın geçim kaynağı ekseriyetle tarım ve hayvancılık olup 371.900 küçükbaş (25.790'ı kıl keçisi) ve 11.500 büyükbaş hayvan varlığı bulunmaktadır. Toprakları geniş bir vadi hâlinde olan ilçenin; Zap Nehri'nin ayaklarına yataklık etmesi ayrı bir özelliğidir. İlçenin tarım alanı 35.534 hektar (yaklaşık 355 km2)'dir.

Nüfus
Merkez Bucak ile Albayrak bucağı dahil toplam 62 mahallesi ve 70 mezrası vardır. Küçük büyük 70 mezraya sahiptir. Merkezde 4 mahalle bulunmaktadır. Bunlar Çarşı, Tepebaşı, Yeni Mah. ve Hafıziye (Kale) mahalleleridir.

Turizm
İlçe turizm bakımından zengindir. Türkiye'de 2 farklı yerde bulunan ve dünya harikaları arasına giren Peribacaları ve Travertenler bu küçük ilçede de bulunmaktalar. Duyulmamasının nedeni ise bakımsızlık ve duyarsızlık denilebilir. Butün yerleri görebilmek için ayrı ayrı iki farklı yer gezmek yerine Başkale'de birbirine yaklaşık 60 km uzaklıkta bulunan peribacalarını ve travertenleri görmek mümkün. Şu anda turizme elverişli hale getirmek için çalışmalar sürmektedir.

Şehir
İspiriz Dağı'nın eteğinde Büyük Zap Suyu vadisinde kurulmuş olan Başkale kenti gelişmekte olan bir yerleşim merkezidir. Van-Hakkâri yolu üzerinde yer alan kent il merkezi Van'a 112 km uzaklıktadır. Başkale Belediyesi 1926'da kurulmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Başkale Kaymakamlığı
 T.C. Başkale Belediyesi

Başkale


Kıyma, etin çok ince şekilde makinada ya da elle çekilmiş haline denir. Türkiye'de yaygın olarak dana, koyun ve kuzudan elde edilir, hindi ve tavuk kıymasına da rastlamak mümkündür. Çekme işleminde kıyma makinesi, dişli öğütücü, zırh veya mutfak robotu gibi cihazlar kullanılabilir.

Türk mutfağında kıyma değişik yemeklerde kullanılır. Bunlardan bazıları Ali Nazik, tarhana çorbası, karnıyarık ve her türlü köfte yemeğidir.

Kıymadan daha ince çekilmiş iyi kalite et çiğköfte için kullanılır. Bu tür et özellikle çiğköftelik et olarak anılır.

Anadolu'da geleneksel olarak kuyruk yağı ile pişirilen taze et kıymasının pişmiş hali kaplarda soğutulunca birlikte pişirildiği yağı ve etin içindeki doğal jelatin sayesinde oda sıcaklığında donar ve bozulmadan saklanabilir, uzun süre sonra bile her öğün bir parça kırılıp sebze ve tahıl ağırlıklı yemeklere katılarak ailenin protein ihtiyacını düzenli karşılamaya yarayan bu ürünün pişirilip donmuş haline de kıyma denir. Belli yörelerde ucu kıyma blokunun içinde dondurulmuş bir ipten asılarak, bazı yörelerde de testilere basılarak saklanır.

Bunun bir benzeri içine böğürtlen, koruk, yaban mersini gibi meyveler de katılıp pişirilerek yapılan pemmikan adı altında amerikan yerlileri tarafından hazırlanır, ateşte veya güneşte kurutulur, av iyi gitmediği zamanlar bile  uzun süre bozulmadan saklanabilir ve yavaş yavaş tüketilebilir.

Et ürünleri

Kıyma


Der Davis Cup 1992 war die 81. Ausgabe des von der ITF veranstalteten Wettbewerbes für Herrennationalmannschaften im Tennis. Das zwischen dem 4. und 6. Dezember ausgetragene Finale in Fort Worth gewannen die USA mit 3:1 gegen die Schweiz.

Die Mannschaften

Weltgruppe
In der Weltgruppe spielten 16 Mannschaften, welche sich aus den 8 besten Teams des Vorjahres und den Gewinnern der letztjährigen Relegation zusammensetzten.

Ergebnisse

Finale

Siehe auch
 Fed Cup
 Davis Cup

Weblinks
 Offizielle Seite des Davis Cups

1992
Tennisturnier 1992

Davis Cup 1992


Solari may refer to:

 Solari (surname)
 Solari (village), a village in Gabrovo Municipality, Bulgaria
 Solari, a minor character in the TV series Xena: Warrior Princess
 Solari Inc., a company founded by Catherine Austin Fitts
 Solari departure board, a popular designation for a flap display board named after the manufacturer, Solari di Udine
 Solari Bay, an embayment in Antarctica

Solari


التراث الشعبي الألماني  يتقاسم الكثير من الخصائص مع الفلكلور الإسكندنافي والفلكلور الإنجليزي ناشئ عن أصولهم في المثولوجيا الجرمانية.

مراجع

تراث شعبي

تراث شعبي ألماني


Bajna es una localidad de la India en el distrito de Ratlam, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 386  a 358 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 3 912 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Bajna


Maincor Rohrsysteme GmbH & Co. KG (Eigenschreibweise: MAINCOR) ist ein Unternehmen mit Hauptsitz in Schweinfurt und Produzent von Kunststoffrohren für unterschiedlichste Anwendungsbereiche.

Geschichte
Ursprünglich wurde das Unternehmen 2004 unter den Namen PP Maincor GmbH & Co. KG und PS Maintools GmbH & Co. KG gegründet. 2006 folgt der Erwerb der Maincor Anger in Marl, sowie die Gründung verschiedener Vertriebsgesellschaften in Deutschland und Europa.
Im Jahr 2008 erfolgt die Umwandlung in Maincor AG. Im gleichen Jahr werden die Vertriebsgesellschaften Polen und Österreich gegründet. 2009 folgte die Gründung der DRS Rohrwerke Sachsen. 2011 wurde die Firma Weißenberger in Mellrichstadt aufgekauft und die Maincor Slowenien und Sytec in Italien mit Beteiligung durch Maincor gegründet. 2011 erfolgt die Mitarbeiterbeteiligung bei Maincor.

Im August 2013 musste die Maincor AG Firmengruppe Insolvenz anmelden (Aktenzeichen IN 280/13), die in Eigenverantwortung durchgeführt wurde. Mit einer Umstrukturierung und der damit verbundenen Veräußerung von verschiedenen Geschäftsbereichen konnte die Insolvenz im Dezember 2013 beendet werden; dabei entstand das Unternehmen Maincor Rohrsysteme GmbH & Co. KG. Die Mitarbeiterzahl der Firmengruppe sank von 630 auf 535.
Zum Jahreswechsel 2014/2015 waren noch 220 Mitarbeiter in dem Unternehmen beschäftigt.

Unternehmen
Die Gesellschaft gliedert sich in die zwei Geschäftsbereiche Rohrsysteme Hochbau und Rohrsysteme Industrie. Das Produktspektrum im Bereich Rohrsysteme reicht von der Automotive-, Industrie-, Weißgerätebranche über Kabelschutz, Heizung- und Trinkwasser bis hin zu Kapillarrohren zur Verwendung in der Medizintechnik.

Auszeichnungen
 2006: Die innovativen Top 100
 2007: Entrepreneur des Jahres
 2008: Axia-Award
 2009: Bayerischer Gründerpreis
 2009: Bayerns BEST 50
 2009: Entrepreneur des Jahres 2009
 2011: Staatsmedaille für besondere Verdienste
 2019: Bayerns BEST 50

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Schweinfurt)
Gegründet 2004
Produzierendes Unternehmen (Kunststoff)
Entrepreneur des Jahres

Maincor


Mathilde Emma Halse (født 2. maj 1999) er en dansk curlingspiller, der til dagligt spiller i Gentofte Curling Club. Hun er sammen med klubkammeraten Julie Dall Høgh og søstrene Denise Dupont og Madeleine Dupont fra Hvidovre Curling Club kvalificeret til vinter-OL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea.

Hun repræsenterede for første gang Danmark ved vinter-OL 2022 i Beijing, hvor hun er med som third sammen med de øvrige curlingspillere Madeleine Dupont, Denise Dupont,  Jasmin Lander og My Larsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Curlingspillere fra Danmark
Personer fra Nuuk
Deltagere for Danmark ved vinter-OL 2018
Curlingspillere ved vinter-OL 2018
Deltagere for Danmark ved vinter-OL 2022
Curlingspillere ved vinter-OL 2022

Mathilde Halse


Friedrich Pöting (* 23. Januar 1921 in Dortmund; † 12. Januar 1998 in Bremerhaven) war ein deutscher Beamter und Politiker (SPD) aus Bremerhaven und Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Pöting absolvierte die Ausbildung für den gehobenen öffentlichen Dienst. Er war u. a. als Verwaltungsoberamtmann tätig sowie als  Angestellter in der AOK Bremerhaven, einer Körperschaft des öffentlichen Rechts.

Politik
Pöting war Mitglied der SPD in Bremerhaven.

Er war von 1967 bis 1987 für die SPD 20 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig. Von 1979 bis 1987 war er Schriftführer in der Bürgerschaft.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Bd. 1). Lit, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
Person (Bremerhaven)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1921
Gestorben 1998
Mann

Friedrich Pöting


Santa Maria della Sapienza je rimokatolička crkva koja se nalazi na Via Costantinopoli u središnjem Napulju Italija.

Povijest
Godine 1507. kardinal Oliviero Carafa, nadbiskup Napulja, započeo je s planovima za izgradnju na mjestu Sveučilišta della Sapienza . Radovi su započeli tek posthumno na parcelama kupljenim od Giovannija Latra, te Giampietra i Marina Stendarda. Mjesto je pretvoreno u klarisanski samostan, ali je članstvo u ovom samostanu oslabilo do 1535., a preostale časne sestre preselio je kardinal i nadbiskup Giampietro Carafa (kasnije papa Pavao IV.), promijenivši ih u dominikanski red, pod papinom bratom i sestrom, Marijom, kao opatica. Njezine relikvije postale su štovane u crkvi, koja je također sadržavala relikvije svetih Evarista i Prisciana (braća i sestre San Fortunata); i razrjeđujuća krv svetog Stjepana Prvomučenika. Dva isklesana kruga na pročelju prikazuju poprsja pape Pavla IV. i njegove sestre Marije.

Crkva je izgrađena 1625. prema nacrtima Francesca Grimaldija (teatinskog svećenika), a dovršio ju je do 1630. Giovan Giacomo Di Conforto. Rečeno je da su arhitekti Cosimo Fanzago i Dionisio Lazzari pomogli dovršiti pročelje i ulazne stepenice; Fanzago, u dizajnu, Lazzari, u mramornom dekoru. Drugi izvori kažu da je planove za fasadu izradio Di Conforto. Od 1634. do 1636. dovršeni su kupola i zvonik. Giacomo Lazzari dizajnirao je kupolu, čiji je unutarnji strop freskama oslikao Belisario Corenzio. Susjedni samostan srušen je u 19. stoljeću da bi se sagradila bolnica i klinika.

Unutrašnjost je ukrašena polikromiranim mramorom Dionisia Lazzarija . Crno-bijela dekoracija pločnika slična je onoj u crkvi San Gregorio Armeno. Freske apside djelo je Cesarea Fracanzana, dok je dva anđela u timpanonu isklesao Paolo Benaglia. U sklopu crkve nalazi se velika kapela koja se zove Cappella della Scala Santa (Kapela Svetih stepenica). Crkva della Sapienza zatvorena je desetljećima. Crkva je bila u fazi obnove 2011. godine.

Bibliografija
 Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, urednik Newtona i Comptona, Napulj 2004.

Izvori

Vanjske poveznice

Maria della Sapienza
Maria della Sapienza

Santa Maria della Sapienza


83. breddegrad kan henvise til:

 83. nordlige breddekreds
 83. sydlige breddekreds

83. breddegrad


Le parc de l'Harmonie ou parc de la Société Royale d'Harmonie est un parc et un espace vert classés du centre de la ville de Verviers (Belgique). Il comprend deux bâtiments aussi classés (salle et kiosque).

Situation
Le parc est situé entre trois rues du centre de Verviers : la rue Peltzer de Clermont le long du côté nord et de la partie basse (entrée principale), la rue de la Concorde longeant le côté ouest (entrée) et la rue Aux Laines contournant de plus loin les côtés est et sud mais sans accès. Le parc jouxte la plaine Peltzer et présente une déclivité similaire à la rue de la Concorde.

Histoire
La Société royale d'Harmonie est une société initialement consacrée à la musique fondée le 6 janvier 1829 à l'initiative du musicien Léonard Lecloux, originaire de Herve. Elle acquiert le terrain en 1832. La salle de la Société de l'Harmonie est réalisée dès 1834 par l'architecte bruxellois Louis Spaak et est inaugurée le 4 octobre 1835 sous la présidence d'Édouard de Biolley par un concert de gala organisé avec le concours d'un jeune musicien verviétois qui allait devenir célèbre : Henri Vieuxtemps. Le kiosque est inauguré le 13 août 1854 d'après les plans de l'architecte verviétois Adolphe Thirion. Il est restauré en 1994. Les premières fêtes de Wallonie y sont organisées en 1913. La fontaine est inaugurée en septembre 2003.

Description

Parc
Ce parc d'une superficie approximative de 3 hectares est constitué de milieux ouverts arborés et de quelques bâtiments. Il est entouré de grillages le long des rues Peltzer de Clermont et de la Concorde. Ces grillages reposent sur des colonnes rondes en fer ou sur des colonnes carrées à refends en pierre calcaire. La partie basse et plus plate du parc se compose en partie d'un jardin à la française avec buis taillés autour du kiosque et devant la salle alors que la partie haute est davantage boisée.
Devant la salle, au centre de la fontaine circulaire, se dresse un aigle terrassant un serpent dont la gueule crache une gerbe d'eau symbolisant le bien (l'aigle) dominant le mal (le serpent).

Salle de la Société Royale d'Harmonie
La salle occupe la partie basse du parc à proximité du carrefour des rues  Peltzer de Clermont et de la Concorde. Ce bâtiment de style néo-classique est réalisé en brique et pierre calcaire peintes. La façade possède neuf travées et deux niveaux marqués par des cordons moulurés. Les sept travées centrales du rez-de-chaussée sont construites en retrait du bâtiment et comprennent un portique de six colonnes doriques.

Kiosque
Le kiosque présente une base octogonale en pierre calcaire. La partie haute, d'influence orientale, est constituée d'un garde-corps et de huit doubles colonnes en fonte peinte finement ouvragées sous une toiture surmontée d'un bulbe aplati.

Conciergerie
Au point le plus haut du parc, le long de la rue de la Concorde, se trouve la conciergerie du parc, une construction originale datant vraisemblablement du début du , bâtie en brique polychrome, panneaux à colombage, boiseries peintes, jouant avec les volumes et possédant de nombreuses ouvertures et des pans de toiture variés. Sur la façade, une plaque en pierre reprend l'inscription : STÉ D'HARMONIE.

Notes et références

Voir aussi

Article annexe
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers

Lien externe
Site officiel de la Société Royale d'Harmonie

Bibliographie

Patrimoine du XIXe siècle
Patrimoine classé à Verviers
Parc ou jardin public en Wallonie

Parc de l'Harmonie


حرب التحرير هو صراع يهدف في المقام الأول إلى تحقيق حرية أو الاستقلال لأمة أو جماعة. وتشمل حربا للإطاحة بالدكتاتور عن السلطة أو إزالة قوة استعمارية. ومثل هذه الحروب غالبا ما تكون غير تقليدية.

انظر أيضًا

 حرب تحرير بنغلاديش
 حرب أوسيتيا الجنوبية 2008

مراجع

الاستعمار الأوروبي في إفريقيا
إنهاء استعمار
حركات تحرر وطني
حروب استقلال
مصطلحات ماركسية

حرب التحرير


ريكاردو موراندي  (1 سبتمبر 1902 - 25 ديسمبر 1989) كان مهندسا مدنيا إيطاليا عرف باستخدامه المتميز للخرسانة المسلحة. حاز على عدد من الجوائز بينها جائزة مؤسسة المهندسين الإنشائيين.
من بين أشهر أعماله جسر الجنرال رافاييل أوردانيتا في فنزويلا والذي يبلغ طوله 8 كيلومترات ويعبر بحيرة ماراكيبو والذي يحوي 7 عواميد للكابلات.

المهنة
ولد موراندي في روما وبعد تخرجه العام 1927 اكتسب الخبرة في كالابريا عبر تحصين الخرسانة المسلحة في الأماكن التي تأثرت بزلزال. بعد عودته إلى روما وافتتاحه لمكتبه استمر في العمل على تقنية تعزيز انشاءات الخرسانة المرهقة، كما شرع على تنفيذ تصميمات غير مألوفة للانشاءات والجسور.

تضمنت لائحة أعماله لاحقا آيرو بورتو دي روما فيوميتشينو في روما 1970. كم عين موراندي كبروفيسور في الجسور في جامعتي فلورنسا وروما.

تضمنت أعماله الرئيسية الأخرى:
 بونتي أميرغو فيسبوتشي في فلورنسا، 1957.
 محطة سانتا باربرا للطاقة في كافريليا، 1958.
 فيوريلا فيادوكت في كاتنزارو، 1960.
 جسر كينرد في كندا، 1960.

 بولشيفرا فيادوكت في جنوة، 1968.
 جسر وادي الكوف في ليبيا، 1971. (احتوى على أطول كابل شد من الخرسانة في العالم)
 جسر كاربينيتو في بوتنسا، 1973.
 جسر بارانكيلا على نهر ماغدالينا في كولومبيا 1974.

تتميز جسور موراندي الكبلية كونها ذات حبال دعم قليلة ومدعمة دوما بالخرسانة عوضا عن الاستخدامات المعتادة للفولاذ في انشاءات الجسور. كما أن هذه الجسور مثيرة للإعجاب فهي أقل كلفة من الجسور متعددة القوائم، كما كان لها تأثير ما على بقية المهندسين.

مصادر

ملاحظات

وصلات خارجية

 ريكاردو موراندي في قاعدة بيانات archINFORM.
 ريكاردو موراندي في قاعدة بيانات Structurae على الإنترنت.
 بيوغرافيا قصيرة (بالإيطالية)

أشخاص من روما
أعضاء هيئة تدريس جامعة روما سابيينزا
أعضاء هيئة تدريس جامعة فلورنسا
مهندسو إنشاءات
مهندسو جسور
مهندسون إيطاليون في القرن 20
مهندسون مدنيون إيطاليون
مواليد 1902
مواليد في روما
وفيات 1989
وفيات في روما
مهندسون من روما

ريكاردو موراندي


Ben Hirsh Sidran (Chicago, Illinois, 14 de agosto de 1943) es un pianista, organista y cantante de smooth jazz y rock,  que adquirió proyección especialmente por su participación en la Steve Miller Band, además de escritor.

Historial
Sidran estudió en la Universidad de Wisconsin–Madison donde, en 1961, integró el grupo The Ardells, junto a Steve Miller y Boz Scaggs. Tras su graduación en 1966, Sidran se trasladó a la Universidad of Sussex, en Inglaterra, para continuar sus estudios.

Sidran se reencontró con Miller en un estudio de grabación de Inglaterra, para tocar en el álbum "Children of the Future". Durante su estancia en suelo británico, ejerció de músico de sesión, trabajando para Eric Clapton, The Rolling Stones, Peter Frampton y Charlie Watts. Sidran volvió a Madison (Wisconsin), donde había crecido, en 1971 y tocó con músicos locales, como el batería Clyde Stubblefield y el teclista Leo Sidran. Su primer disco como líder, "Feel you groove", partía de una fusión de jazz y rock, con toques grooves. A lo largo de las dos décadas siguientes, trabajó como docente en la Universidad de Wisconsin y realizó actuaciones y grabaciones con su grupo, dentro de un estilo de fusión cercano al smooth jazz. A partir de 1981, realizó una serie de programas de TV, para las cadenas NPR, ("Jazz Alive", que obtendría el Premio Peabody) y VH1 Television ("New Visions", que ganó a comienzos de los años 1990 el Premio Ace).

Sidran montó en la década de 1990 su propio sello discográfico, "Go Jazz Records", con artistas como Georgie Fame, Ricky Peterson o Phil Upchurch. Como músico y productor discográfico, ha trabajado con artistas como Mose Allison, Van Morrison, Diana Ross y Rickie Lee Jones.

Obras literarias
Ha escrito también varios libros, como "Black Talk," (un estudio sociológico de los negros en América), las memorias "A Life in the Music", y "Talking Jazz", una colección de entrevistas con músicos históricos del jazz.

Discografía
1971 - Feel Your Groove (Capitol) - con Blue Mitchell
1972 - I Lead a Life Blue Thumb
1973 - Puttin' in Time on Planet Earth (Blue Thumb)
1974 - Don't Let Go  (Blue Thumb)
1976 - Free in America (Arista)
1977 - The Doctor Is In (Arista)
1978 -  A Little Kiss in the Night (Arista)
1979 - Live at Montreux (Arista)
1980 - The Cat and the Hat (A&M)
1981 - Get To The Point (Polystar)
1982 - Old Songs for the New Depression (Island / reeditado por Go Jazz)
1983 - Bop City (Island / Go Jazz)
1984 - Live - con Richard Davis (Madrigal / reeditado por Go Jazz)
1985 - On the Cool Side (Windham Hill / reeditado por Go Jazz)
1986 - Have You Met...Barcelona? (Orange Blue)
1987 - On the Live Side (Windham Hill / reeditado por Go Jazz)
1988 - Too Hot to Touch (Windham Hill / reeditado por Go Jazz)
1990 - Cool Paradise (Go Jazz)
1994 - Life's a Lesson (Go Jazz)
1996 - Mr. P's Shuffle (Go Jazz)
1997 - Go Jazz All-Stars (Go Jazz)
1998 - Live at Celebrity Lounge (Go Jazz)
2000 - Concert For Garcia Lorca (Go Jazz) - Nominado a los Premios Grammy
2002 - Walk Pretty, The Music Of Alec Wilder (Go Jazz)
- On The Live Side (DVD) 8Go Jazz(
2004 - Nick's Bump  (Nardis Music)
- Sentimental Journey (Bonsai Records) - Recopilatorio publicado sólo en Francia
2005 - Bumpin' At The Sunside  (Nardis Music) - Grabado en vivo en The Sunside, París - 2003
- Jazz Legends: Live at the Palais Des Festivals Hall DVD, grabado en Cannes - 1989
- In Concert at Ohne Filter  DVD, grabado en vivo en Alemania - 1995
2006 - Live à fip  (Bonsai Music)
2008 - Cien Noches (Nardis Music)
2009 - Dylan Different (Nardis Music)

Referencias

Enlaces externos

 Ben Sidran, en la emisión del 27 de junio de 1985 del programa de La 2 (TVE) Jazz entre amigos.
 Otra copia.

Pianistas de jazz de Estados Unidos
Organistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de jazz moderno
Escritores de Estados Unidos del siglo XX
Escritores de Estados Unidos del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XXI
Nacidos en Chicago

Ben Sidran


Saladero ist die Bezeichnung für die insbesondere in Argentinien und Uruguay verbreiteten Salzfleischfabriken.

1755 entstand das erste größere Unternehmen zur Produktion des gedörrten (Tasajo) und ungedörrten Pökelfleisches. Das Florieren dieser Industrie begann jedoch erst, nachdem die Handelsbeschränkungen in der La-Plata-Region gefallen und die Salzpreise deutlich zurückgegangen waren. Maschinenbetriebene Saladeros gab es in Argentinien erstmals 1815, in Uruguay ab 1841. Mit dem Aufschwung dieses Industriezweigs ging auch die Gründung der fettgewinnenden Graserías einher.

Bedeutender Entwicklungsschritt war das Jahr 1859, als mit der Gründung des Saladero Fray Bentos das Großkapital in Form französischer und englischer Unternehmer in die Salzfleischproduktion einstieg. Dieses Saladero begann zwei Jahre später mit der Salz- und Trockenfleisch-Produktion. Eng mit dieser Entwicklung verbunden war auch die im Jahre 1857 von Justus von Liebig entwickelte Herstellung von Fleischextrakt.

Literatur
 Herbert Wilhelmy, Wilhelm Rohmeder: Die La Plata-Länder. Westermann 1963, S. 180 ff.

Fleischverarbeitung
Wirtschaft (Argentinien)
Wirtschaft (Uruguay)

Saladero


One Last Stop é um romance LGBT de 2021 da autoria de Casey McQuiston. A protagonista é uma mulher chamada August Landry, uma pseudo-detetive cínica que se apaixona por uma mulher que conhece no metro chamada Jane Su, uma lésbica punk da década de 1970 que se perdeu em viagens no tempo e ficou presa no metro.

Antecedentes
One Last Stop é o segundo romance publicado por Casey McQuiston. No tema de viajar no tempo, McQuiston inspirou-se na série de TV Outlander. Numa entrevista ao Insider, McQuiston disse que se interessou em centrar a história no metro por ver "o transporte público como um espaço liminar onde a sua vida se cruza com a vida de outra pessoa cinco milhões de vezes durante meio segundo".

Premissa
August Landry é uma mulher bissexual de 23 anos que se muda para Nova Iorque para esquecer a sua vida antiga. Ela é muito cínica e está determinada a deixar tudo da sua vida antiga para trás, não acreditando no amor ou na amizade. Ela também está a tentar superar a busca obsessiva da sua mãe pelo seu tio desaparecido. Em Nova Iorque, ela encontra colegas de quarto que também são membros da comunidade Queer. Ela arranja trabalho num restaurante chamado "Pancake Billy's House of Pancakes". No caminho para a faculdade, no metro, August vai contra uma mulher, Jane, e apaixona-se. À medida que as duas se vão conhecendo, Jane revela que só sabe o seu nome porque estava escrito na parte de dentro do seu casaco e que ela é, na verdade, dos anos 1970. August tem de desenterrar as suas habilidades de detetive e encontrar uma maneira de levar Jane de volta para o seu tempo, bem como salvar a Pancake Billy's House of Pancakes da Gentrificação, enquanto aprende a ser mais aberta às outras pessoas.

Personagens

Personagens principais

 August Landry, uma estudante universitária de 23 anos que vive em Nova Iorque. O seu interesse amoroso é Jane Su.
 Biyu "Jane" Su, uma lésbica punk deslocada em sua época dos anos 1970 que está presa numa carruagem do metro. O seu interesse amoroso é August Landry.
 Niko, um dos colegas de quarto de August. Ele é um médium psíquico a tempo parcial e bartender também a tempo parcial. O seu interesse amoroso é Myla.
 Myla, uma das colegas de quarto de August. Ela é uma artista que faz arte com ossos. O seu interesse amoroso é Niko.
 Wes, um dos colegas de quarto de August e tatuador. O seu interesse amoroso é Isaías.

Recepção
Seguindo os passos do primeiro livro de McQuiston, Red, White & Royal Blue, One Last Stop recebeu críticas positivas.

One Last Stop foi indicado ao Goodreads Choice Awards na categoria de melhor romance de 2021. O livro também foi colocado em sexto lugar entre os dez melhores romances de 2021 para a Bookpage.

Referências

Livros de 2021
Romances românticos dos Estados Unidos
Romances LGBT
Romances jovem-adultos dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Diversidade)

One Last Stop


En invernesskappe (engelsk Inverness cape) er en form for vandtæt overfrakke. Den har ikke ærmer, og armene kommer ud af ærmegab. Den bliver associeret med den fiktive detektiv Sherlock Holmes.

Den blev opfundet i 1850'erne. Den hører til den traditionelle skotske highland dress.

I slutningen af 1800-tallet havde mænd en invernesskappe over kjole og hvidt.

Referencer

Kapper

Invernesskappe


Wonsan (numit în Rusia și Port Lazareva) este un oraș-port din R.P.D. Coreea și reședința provinciei Kangwŏn.

Administrație

Orașul este împărțit în 45 de cartiere (tong) și 14 sate (ri).

 Changch'on-dong
 Changdŏk-tong
 Changsan-dong
 Chŏkch'ŏn-dong
 Chŏnjin-dong
 Chungch'ŏng-dong
 Haean-dong
 Haebang 1-dong
 Haebang 2-dong
 Kaesŏn-dong
 Kalma-dong
 Kwangsŏk-tong
 Kwanp'ung-dong
 Myŏngsasimri-dong
 Myŏngsŏk-tong
 Naewŏnsan-dong
 Namsan-dong
 Panghasan-dong
 Pogmak-tong
 Poha-dong
 Pongch'un-dong
 Pongsu-dong
 P'yŏnghwa-dong
 Ryŏdo-dong
 Ryongha-dong
 Ryul-dong
 Sambong-dong
 Sang-dong
 Segil-dong
 Sinhŭng-dong
 Sinp'ung-dong
 Sinsŏng-dong
 Sŏg'u-dong
 Sŏkhyŏn-dong
 Songch'ŏn-dong
 Songhŭng-dong
 Sŭngri-dong
 Tŏksŏng-dong
 Tongmyŏngsan-dong
 T'ap-tong
 Wau-dong
 Wŏnnam 1-dong
 Wŏnnam 2-dong
 Wŏnsŏk-tong
 Yangji-dong
 Changrim-ri
 Chuksal-li
 Chungp'yŏng-ri
 Ch'ilbong-ri
 Ch'unsal-li
 Hyŏndong-ri
 Namch'ŏl-li
 Raksu-ri
 Ryongch'ŏl-li
 Samt'ae-ri
 Sangja-ri
 Sinsŏng-ri
 Susang-ri
 Yŏngsam-ri

Orașe din Coreea de Nord

Wonsan


حي الورود هو أحد أحياء الرياض التابعة لبلدية العليا ، ويحده من الشمال طريق الملك عبد الله ومن الشرق طريق الملك عبد العزيز ومن الجنوب طريق العروبة ومن الغرب طريق الملك فهد

يجاوره من الشمال حي الملك فهد ومن الشمال الشرقي حي المرسلات ومن الشرق حي صلاح الدين ومن الجنوب الشرقي قاعدة الرياض الجوية ومن الجنوب حي السليمانية وحي العليا ومن الجنوب الغربي حي العليا ومن الغرب حي الرحمانية ومن الشمال الغربي حي المحمدية

ويتخلله شوارع رئيسية هي :
 شارع الأميرأحمد بن عبد العزيز
 شارع الأمير سلطان بن سلمان بن عبد العزيز
 شارع الشيخ عبد الله العنقري
 شارع مساعد العنقري

أحياء الرياض

حي الورود (الرياض)


An Skeptrostachys montevidensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Skeptrostachys montevidensis in nahilalakip ha genus nga Skeptrostachys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Skeptrostachys

Skeptrostachys montevidensis


28 Hotel Rooms est un film américain écrit et réalisé par Matt Ross  sorti en 2012, avec comme acteurs principaux Chris Messina et Marin Ireland. Il se déroule intégralement dans des chambres d'hôtel.

Synopsis
Un romancier et une comptable d'entreprise entretiennent une liaison sur une période de plusieurs années, en ne se rencontrant que lorsqu'ils se déplacent pour le travail dans une ville éloignée de chez eux. Le film adopte un parti pris minimaliste : l'ensemble des scènes du film se déroule exclusivement dans les chambres d'hôtel dans lesquelles les deux amants se rencontrent.

Distribution
 Chris Messina : l'homme
 Marin Ireland : la femme
 Robert Deamer : barman (comme Robert E. Deamer Jr.)
 Anne H. Wilson : patronne de bar
 Yaitza Rivera : patron de bar (comme Yaitza Rivera Dimeo)
 Paul Day : patron de bar
 Marine Buton : patronne de bar
 Matthew L. Oliva : patron de bar
 Brett Collier : patron du bar (comme Brett Collieb)
 Justin Stevenson : hôte
 Brandon Dexter : hôte
 Courtney Krings : hôte
 Jomar Gomez : hôte

Production
L'idée originale de Matt Ross était de réaliser un film intimiste traitant d'une relation intime en plaçant la focale davantage sur l'histoire des personnages que sur l'intrigue. Matt Ross déclare : .

Après deux semaines de répétition, le tournage  commença à Los Angeles et se poursuivit pendant environ deux semaines. Pendant ce temps, Marin Ireland faisait des allers-retours entre Los Angeles et New York, où elle tournait la mini-série HBO Mildred Pierce. Le film fut monté au cours des deux mois qui suivirent et il a été décidé que certaines scènes additionnelles étaient nécessaires afin de mieux définir la relation entre les deux personnages. Ces ultimes scènes furent tournées à New York au cours d'une autre semaine. Le tournage du film dura approximativement 18 jours.

Avant et pendant le tournage du film, Ross a encouragé les acteurs à prendre activement part à son développement : Matt Ross en tira 49 heures de rushes, pour une partie scénarisés et pour l'autre improvisés. En  postproduction, de nombreuses versions achevées du film furent montées, avec des scènes disposées dans différents ordres, une multiplicité d'intrigues intégrant notamment un variété de propositions pour l'ouverture du film ainsi que pour son épilogue. Une version finale fut ensuite sélectionnée.

Critiques
Sur Rotten Tomatoes, le film obtient un score d'approbation de 47% basé sur les critiques de 15 critiques. Metacritic lui attribue une note de 50% sur la base des avis de 10 critiques.

Variety n'a trouvé le film ni particulièrement tragique ni stimulant intellectuellement en dépit de la bonne alchimie entre les acteurs principaux. Slant lui a donné 1,5 étoiles sur 4. The Village Voice a estimé que les personnages n'étaient pas suffisamment travaillés et qu'une sorte d'approche rudimentaire et minimaliste du film empêchait une connaissance plus approfondie de leur vie. The New York Times n'a pas non plus été impressionné, louant la qualité du jeu mais relevant l'absence de toute tension dramatique ou de passion dans les interactions entre les personnages.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2012
Film se déroulant dans un hôtel
Film dramatique américain
Film en anglais

28 Hotel Rooms


Le château de Barjon est un château moderne situé  à Barjon (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté .

Localisation
Le château est situé à la limite sud du village en bordure de plateau d'où il surplombe le cours du Volgrain et la RD 19.

Historique

En 1368, Étienne de Musigny tient la forteresse de Barjon de Jacques de Gransdson, seigneur de Pesmes, En 1413, le château appartient à De Bulligneville et vers 1450 à Nicolas Bouesseau, secrétaire du duc de Bourgogne. En 1500, il y reçoit l'assemblée de la chambre des comptes, pendant l'épidémie de peste à Dijon. Le 10 février 1505, il lègue à son fils Bénigne le fief de Barjon. Le château est ensuite divisé jusqu'en 1609 où Georges Martin de Choisey rachète à sa sœur sa part de propriété. A la fin du , le château est réputé en ruines et on relève un devis de restauration de 1787. Olivier Berger, l'actuel propriétaire, est un passionné des vieilles pierres.

Architecture

Le château actuel est constitué d'un corps de bâtiment dont la façade sud, ouverte sur la vallée, au sud, est bordée d'une terrasse. La façade nord est garnie de deux tours et le pignon oriental d'une tour rectangulaire coiffée d'un toit en pavillon. Elle est flanquée d'une tour semi-circulaire hors-œuvre, garnie de huit canonnières réparties sur trois niveaux.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

Barjon

Château de Barjon


Der Medelsergletscher (auch Medelser Gletscher; ) ist ein Alpen-Gletscher in der Surselva im Kanton Graubünden in der Schweiz. Er liegt am Nordabhang der Piz-Medel-Gruppe rund um den Piz Medel () im Gebiet zwischen Val Medel, Val Sumvitg und Val Camadra. Er ist gut von Disentis/Mustér aus sichtbar. Der Gletscher hat in den letzten Jahrzehnten deutlich an Grösse eingebüsst.

Gliederung

Überblick
Der Gletscher zieht sich entlang des ganzen Grats des Massivs bestehend aus Piz Medel und seinen westlichen Nachbarn. Er beginnt im Westen am Osthang des Piz a Spescha () respektive Nordhang des Piz Cristallina (), zieht sich entlang des Nordhangs des Piz Uffiern (), der Cima di Camadra () und des Piz Medel bis zum Westhang des Fil Liung () im Osten. All diese Gipfel erheben sich nur wenig über den Gletscher, der – vor allem nordöstlich des Piz Medel – im oberen Teil nur langsam abfällt und so an einen Plateaugletscher erinnert.

Der Gletscher wird schnell steiler und teilt sich – getrennt durch Felskämme – in mehrere Lappen und deutliche Talzungen. Die Talzungen haben eigene Namen. Die Unterteilung ist aber nicht einheitlich:
 Der Medelsergletscher wird im Gegensatz zur Landeskarte im schweizerischen Gletscherinventar nicht als einzelner Gletscher aufgeführt, sondern als drei benachbarte Gletscher mit zusammengesetztem Akkumulationsgebiet, aber eigenen, selbstständigen Zungen.
 Im Geographischen Lexikon der Schweiz und in der Landeskarte 1:10'000 wird die mittlere Zunge dem Glatscher da Plattas zugeteilt. Im Gletscherinventar ist sie als Glatscher da Medel aufgeführt.

Glatscher da Plattas
Einst hing der Medelsergletscher zwischen den Felskämmen des Fil Liung und des Davos la Buora () respektive Miez Glatsche in einer breiten Front steil ins Val Plattas, ein Seitental des Val Medel, hinab. Dieser Teil wird als Glatscher da Plattas bezeichnet und hat sich durch den Rückzug in zwei Zungen geteilt. Diese östliche und mittlere Zunge des Medelsergletschers werden vom grossen Felsblock Refugi da Camutschs () getrennt, einst eine Felsinsel im Eismeer des Medelsergletschers, deren Name – zu Deutsch Gemsenzuflucht – auch andernorts für Felsinseln innerhalb von Gletschern Verwendung findet. Heute ist die einstige Felsinsel nur noch im oberen Teil von Eis umgeben.

Glatscher Davos la Buora
Die westliche Zunge ist der Glatscher Davos la Buora, der zwischen Davos la Buora und Las Crunas () durchs Val la Buora zum Val Medel abfällt, wo sein Abfluss bei Fuorns in den Medelser Rhein mündet. Im Meyer-Weiss-Atlas (1786–1802) wurde dieser Gletscherteil mit Wildentengletscher beschriftet.

Kleinere Gletscher
Nordwestlich des Piz a Spescha befindet sich noch der Rest des kleinen, nicht mehr mit dem Medelsergletscher verbundenen Puzzettagletscher (). Dieses Eisfeld westlich von Glatscher Davos la Buora und Las Crunas war vor 100 Jahren noch mit dem Medelsergletscher verbunden und ist auf der Siegfriedkarte noch mit Glatschè dellas Crunas bezeichnet.

Ein kleines Eisfeld findet sich noch an der Westseite des Piz Cristallina.

Laut Siegfriedkarte gab es vor 100 Jahren auch noch grössere Gletscherfelder auf der Südseite der Piz-Medel-Gruppe, so den Glatscher d'Uffiern südwestlich des Piz Uffiern und den Ghiacciaio di Camadra, der sich ausgedehnt von der Südflanke der Cima di Camadra bis zum Südhang des Piz Medel zog. Von diesem ist heute nur noch der isolierte Hängegletscher Vadrecc di Camadra am Osthang des Grats zwischen Piz Medel und Cima di Camadra und einige kleinere Firnfelder südlich der Cima übrig. Ein kleiner Hanggletscher an der Südostflanke des Piz Medel ist noch heute mit dem Medelsergletscher verbunden.

Südlich des Fil Liung fällt eine Zunge über den Grat steil nach Osten hinunter ins Val Lavaz zum Lavaz-Gletscher. Dieses Gletscherfeld war früher Teil des Lavaz-Gletschers, der so direkt mit dem Medelsergletscher verbunden war. Der Hängegletscher auf der Ostflanke des Fil Liung reichte hingegen in neuerer Zeit nie ganz bis zum Lavaz-Gletscher hinunter.

Ausdehnung

Aktuelle Bilder zeigen einen deutlichen Rückgang des Gletschers und dass das grosse Plateau sogar in mehrere Stücke zerfällt. Die Bezeichnung  für die Piz-Medel-Gruppe scheint heute kaum mehr angebracht.

Messdaten
Der Medelsergletscher wird nicht laufend beobachtet oder vermessen. Der im östlich angrenzenden Tal gelegene Lavaz-Gletscher wird genau beobachtet. Hier wurde in den letzten 20 Jahren ein Rückgang von über 700 Metern gemessen. Im Jahr 1973 war dieser Gletscher 2,1 Kilometer lang und hat seither (2010) rund einen Kilometer an Länge verloren.

Ein erstes grosses Gletscherinventar erhob Daten für das Jahr 1973, die später mit Daten des Gletscherhochstands um 1850 verglichen wurden. Neuere Daten stehen nur begrenzt zur Verfügung. Die 25 Gletscher im Gebiet Medel haben zwischen 1850 und 1973 zusammen 41 Prozent ihrer Fläche verloren.

Rückzug seit dem Höchststand Mitte 19. Jahrhundert bis 1973
Der Glatscher da Davos la Buora verlor in diesem Zeitraum am wenigsten Länge: Diese Zunge ist von  im Jahr 1850 auf  um 500 Meter zurückgegangen. Bei der östlichen Zunge des Glatscher da Plattas war der Rückgang 650 Meter von  auf  Die mittlere Zunge hat 900 Meter verloren und ist von  auf  gestiegen.

Die kleineren Gletscher sind meist nicht mehr mit dem Gletscherplateau verbunden. Wie üblich sind auch im Gebiet Medel und um die Piz-Medel-Gruppe die kleineren Gletscher- und Firnflecken sowie die Gletscher mit Südexposition vom Rückgang besonders betroffen. Der kleine Glatscher d'Uffiern auf der Südseite der Piz Cristallina war bereits 1973 gänzlich verschwunden. Die Gletscherzunge des Vadrecc di Camadra stiess 1850 bis auf  vor, der Gletscher am Südosthang des Piz Medel auf

Rückzug 1973 bis heute
Für die Situation nach 1973 wurden keine genauen Zahlen mehr publiziert. Bilder und vereinzelt publizierte Daten belegen hingegen den fortschreitenden Gletscherschwund.

Nach aktuellen Landeskarten stösst die längste Zunge heute nur noch bis rund  vor, wobei dies nicht mehr aktuell sein dürfte. Gerade die kleineren Gletscher und Firnfelder dürften vom Rückgang besonders stark betroffen sein.

Die Gletschervorfelder der beiden Hauptzungen wurden in den Zeiträumen 1995 bis 1998 sowie 2003 bis 2005 vermessen. Allein in diesem Zeitraum von höchstens neun Jahren gingen am Zungenende 36 Hektar Eis verloren (Zuwachs der Gletschervorfelder).

Aktuelle Bilder (2014) lassen darauf schliessen, dass der einstige Plateaugletscher in Teilstücke verfallen ist und das Akkumulationsgebiet der einzelnen Zungen nicht mehr zusammenhängend ist.

Gletschervorfeld

Die Vorfelder der beiden Zungen von Glatscher Davos la Buora und Glatscher da Plattas sind seit 2001 Auengebiete von nationaler Bedeutung.
Die beiden Schutzgebiete von 101 respektive 170 Hektar Grösse bestehen zu einem Viertel respektive einem Drittel aus Fels, mehrheitlich vom Gletscher geschliffene Felsflächen. Beim Glatscher da Plattas finden sich besondere, rundhöckerartige Felsformen. Es gibt grosse Bestände von Alpen-Mannsschild, verbreitet Pohlia-Rasen (Familie der Mniaceae), im unteren Bereich des Platta-Gletscher-Vorfelds mit seinen Flachmooren selten grosse Flächen von Weidenröschen und beim Vorfeld des Glatscher Davos la Buora grosse Flächen mit Zwergstrauchheiden. Waldflächen zählen nicht zum Schutzgebiet.

Alpinismus
Der Gletscher ist am einfachsten von der Medelserhütte auf der Fuorcla da Lavaz nördlich des Fil Liung zu erreichen. Die Besteigung ist technisch nicht allzu anspruchsvoll. Im Winter kann er im Rahmen von Skitouren befahren werden.

Im Jahr 1782 hatte der Benediktinerpater Placidus a Spescha vom Lukmanierpass, wo er als Seelsorger tätig war, als Erster die Piz Cristallina bestiegen. Er war so der erste Mensch, der von oben auf den Gletscher schauen konnte. Der Gletscher war mit der damaligen Ausrüstung aber ein gefährliches Hindernis, weshalb er von Westen her aufstieg und den Plan, über den Gletscher abzusteigen, nicht umsetzte. Drei Jahre später bestieg er noch den Piz Uffiern.

Für das 19. Jahrhundert sind nur vereinzelte wenige Begehungen in der Piz-Medel-Gruppe belegt. 1910 wurde die Medelserhütte von der SAC-Sektion Uto gebaut, wodurch das Gebiet für Berggänger und Tourenfahrer einfacher zugänglich wurde.

Bilder

Weblinks

 Fotos "Gletschervergleich für die Jahre 1983, 1994 und 2011" (jacomet.ch)

Anmerkungen

Einzelnachweise

Gletscher im Kanton Graubünden
Gletscher in den Alpen
Gletscher in Europa
Surselva
Medel (Lucmagn)
GMedel
GMedel

Medelsergletscher


La Désintégration (, Raspad) est un film soviétique réalisé par Mikhaïl Belikov, sorti en 1990.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : Распад
 Titre français : La Désintégration
 Réalisation : Mikhaïl Belikov
 Scénario : Mikhaïl Belikov, Oleg Prikhodko
 Photographie : Vassili Trouchkovski, Alexandre Chigaïev
 Musique : Ihor Stetsiouk
 Pays d'origine : URSS
 Format : Couleurs - 35 mm - Mono
 Genre : drame
 Durée : 102 minutes
 Date de sortie : 1990

Distribution
 Sergueï Chakourov : Alexandre Jouravliov
 Tatiana Kotchemassova : Lioudmila Jouravliova
 Stanislav Stankevitch
 Gueorgui Drozd : Anatoli Stepanovitch
 Alexeï Serebriakov : Valeri
 Marina Moguilevskaïa : Liouba
 Aleksey Gorbounov : Chourik
 Anatoli Grochevoï : Ignati
 Nikita Bouldovski : Kolka
 Natalia Plakhotniouk : Maria
 Nikolaï Dossenko : Valentin Ivanovitch
 Valeri Cheptekita : Dmitri Stepanovitch
 Valentina Massenko : Lida
 Tarass Mikitenko : Dimka
 Vladimir Olekseïenko : Ossip Loukitch

Notes et références

Liens externes

Film soviétique sorti en 1990
Film dramatique soviétique
Film de Studio Dovjenko

La Désintégration (film, 1990)


Ceirano puede referirse a:

 Giovanni Battista Ceirano (1860-1912), industrial italiano primero de los cuatro hermanos Ceirano.
 Giovanni Ceirano (1865-1948), industrial italiano segundo de los cuatro hermanos Ceirano.
 Matteo Ceirano (1870-1941), industrial italiano tercero de los cuatro hermanos Ceirano.
 Ernesto Ceirano (1875-¿?), cuarto de los hermanos Ceirano.
 Giovanni "Ernesto" Ceirano (¿?-¿?), piloto automovilístico italiano e industrial, hijo de Giovanni Ceirano.

Además, es el nombre utilizado en varias empresas automovilísticas italianas fundadas por los hermanos Ceirano:
 Ceirano & C. fundada en 1898 por Matteo y Giovanni Batista Ceirano, sobre la que se cimentó el nacimiento del grupo industrial Fiat.
 Fratelli Ceirano & C. fundada en 1901 por Matteo y Giovanni Batista Ceirano. Dio lugar a la empresa automovilística Rapid.
 Matteo Ceirano & C. fundada en 1903 por Matteo Ceirano. Dio lugar a la empresa automovilística Itala.
 Ceirano Junior & C. fundada en 1904 por Giovanni Ceirano. Dio lugar a la enmpresa automovilística Junior.
 Società Piemontese Automobili Ansaldi-Ceirano, fundada en 1906  por Matteo Ceirano y Michele Ansaldi y conocida por su marca SPA.
 Società Ceirano Automobili Torino, fundada en 1906 por Giovanni Ceirano y conocida por su marca SCAT.
 Ceirano Fabbrica Automobili, fundada en 1917 por Giovanni Ceirano y su hijo Giovanni "Ernesto" Ceirano. Comercializaba sus productos bajo la marca Ceirano.
 SCAT-Ceirano, nombre que adquirió en 1923 la empresa fruto de la fusión entre SCAT y Ceirano Fabrica Automobili. Comercializaba sus productos bajo la marca Ceirano.

Ceirano