Stuart Henry McPhail Hall  (3 February 1932 – 10 February 2014) was a Jamaican-born British Marxist sociologist, cultural theorist, and political activist. Hall — along with Richard Hoggart and Raymond Williams — was one of the founding figures of the school of thought known as British Cultural Studies or the Birmingham School of Cultural Studies.

In the 1950s Hall was a founder of the influential New Left Review. At Hoggart's invitation, he joined the Centre for Contemporary Cultural Studies (CCCS) at Birmingham University in 1964. Hall took over from Hoggart as acting director of the CCCS in 1968, became its director in 1972, and remained there until 1979. While at the centre, Hall is credited with playing a role in expanding the scope of cultural studies to deal with race and gender, and with helping to incorporate new ideas derived from the work of French theorists such as Michel Foucault.

Hall left the centre in 1979 to become a professor of sociology at the Open University. He was President of the British Sociological Association from 1995 to 1997. He retired from the Open University in 1997 and was professor emeritus there until his death. British newspaper The Observer called him "one of the country's leading cultural theorists". Hall was also involved in the Black Arts Movement. Movie directors such as John Akomfrah and Isaac Julien also see him as one of their heroes.

Hall was married to Catherine Hall, a feminist professor of modern British history at University College London, with whom he had two children. After his death, Stuart Hall was described as "one of the most influential intellectuals of the last sixty years". The Stuart Hall Foundation was established in 2015 by his family, friends and colleagues to "work collaboratively to forge creative partnerships in the spirit of Stuart Hall; thinking together and working towards a racially just and more equal future."

Biography
Stuart Henry McPhail Hall was born on 3 February 1932 in Kingston, Jamaica, into a middle-class Jamaican family. His parents were Herman McPhail Hall and Jessie Merle Hopwood. Herman's direct ancestors were English, living in Jamaica for several centuries, tracing back to the Kingston tavern-keeper John Hall (1722–1797) and his Dutch wife Allegonda Boom. Hall's direct paternal ancestors were implicated in the trans-Atlantic slave trade and slavery in Jamaica, being associated with the Grecian Regale Plantation, Saint Andrew Parish. Hall's mother was descended through her mother from John Rock Grosset, a pro-slavery Tory MP. According to the 1820 Jamaica Almanac, Stuart's great-great-great grandfather John Herman Hall owned 20 enslaved Black African people. Hall was mixed-raced and it is claimed that he was of African, English, Portuguese Jewish, and likely Indian descent.

As a teen he had been baptized in an Evangelical Youth Group. He attended Jamaica College, receiving an education modelled after the British school system. In an interview Hall describes himself as a "bright, promising scholar" in these years and his formal education as "a very 'classical' education; very good but in very formal academic terms." With the help of sympathetic teachers, he expanded his education to include "T. S. Eliot, James Joyce, Freud, Marx, Lenin and some of the surrounding literature and modern poetry", as well as "Caribbean literature". Hall's later works reveal that growing up in the pigmentocracy of the colonial West Indies, where he was of darker skin than much of his family, had a profound effect on his views.

In 1951, Hall won a Rhodes Scholarship to Merton College at the University of Oxford, where he studied English and obtained a Master of Arts degree, becoming part of the Windrush generation, the first large-scale emigration of West Indians, as that community was then known. He originally intended to do graduate work on the medieval poem Piers Plowman, reading it through the lens of contemporary literary criticism, but was dissuaded by his language professor, J. R. R. Tolkien, who told him "in a pained tone that this was not the point of the exercise." Hall began a PhD on Henry James at Oxford but, galvanised particularly by the 1956 Soviet invasion of Hungary (which saw many thousands of members leave the Communist Party of Great Britain (CPGB) and look for alternatives to previous orthodoxies) and the Suez Crisis, abandoned this in 1957 or 1958 to focus on his political work. In 1957, he joined the Campaign for Nuclear Disarmament (CND) and it was on a CND march that he met his future wife. From 1958 to 1960, Hall worked as a teacher in a London secondary modern school and in adult education, and in 1964 married Catherine Hall, concluding around this time that he was unlikely to return permanently to the Caribbean.

After working on the Universities and Left Review during his time at Oxford, Hall joined E. P. Thompson, Raymond Williams and others to merge it with The New Reasoner, launching the New Left Review in 1960 with Hall as the founding editor. In 1958, the same group, with Raphael Samuel, launched the Partisan Coffee House in Soho as a meeting place for left-wingers. Hall left the board of the New Left Review in 1961 or 1962.

Hall's academic career took off in 1964 after he co-wrote with Paddy Whannel of the British Film Institute "one of the first books to make the case for the serious study of film as entertainment", The Popular Arts. As a direct result, Richard Hoggart invited Hall to join the Centre for Contemporary Cultural Studies at the University of Birmingham, initially as a research fellow at Hoggart's own expense. In 1968 Hall became director of the centre. He wrote a number of influential articles in the years that followed, including "Situating Marx: Evaluations and Departures" (1972) and "Encoding and Decoding in the Television Discourse" (1973). He also contributed to the book Policing the Crisis (1978) and coedited the influential Resistance Through Rituals (1975).

Shortly before Margaret Thatcher became Prime Minister in 1979, Hall and Maggie Steed presented It Ain't Half Racist Mum, an Open Door programme made by the Campaign Against Racism in the Media (CARM), which tackled racial stereotypes and contemporary British attitudes to immigration. After his appointment as a professor of sociology at the Open University (OU) that year, Hall published further influential books, including The Hard Road to Renewal (1988), Formations of Modernity (1992), Questions of Cultural Identity (1996) and Cultural Representations and Signifying Practices (1997). Through the 1970s and 1980s, Hall was closely associated with the journal Marxism Today; in 1995, he was a founding editor of Soundings: A Journal of Politics and Culture.

He spoke internationally on Cultural Studies, including a series of lectures in 1983 at the University of Illinois at Urbana-Champaign that were recorded and would decades later form the basis of the 2016 book Cultural Studies 1983: A Theoretical History (edited by Jennifer Slack and Lawrence Grossberg).

Hall was the founding chair of Iniva (Institute of International Visual Arts) and the photography organization Autograph ABP (the Association of Black Photographers).

Hall retired from the Open University in 1997. He was elected fellow of the British Academy in 2005 and received the European Cultural Foundation's Princess Margriet Award in 2008. He died on 10 February 2014, from complications following kidney failure, a week after his 82nd birthday. By the time of his death, he was widely known as the "godfather of multiculturalism". His memoir, Familiar Stranger: A Life Between Two Islands (co-authored with Bill Schwarz), was posthumously published in 2017.

He was buried on the eastern side of Highgate Cemetery.

Ideas
Hall's work covers issues of hegemony and cultural studies, taking a post-Gramscian stance. He regards language-use as operating within a framework of power, institutions and politics/economics. This view presents people as producers and consumers of culture at the same time. (Hegemony, in Gramscian theory, refers to the socio-cultural production more of "consent" and "coercion".) For Hall, culture was not something to simply appreciate or study, but a "critical site of social action and intervention, where power relations are both established and potentially unsettled".

Hall became one of the main proponents of reception theory, and developed Hall's Theory of encoding and decoding. This approach to textual analysis focuses on the scope for negotiation and opposition on the part of the audience. This means that the audience does not simply passively accept a text—social control. Crime statistics, in Hall's view, are often manipulated for political and economic purposes. Moral panics (e.g. over mugging) could thereby be ignited in order to create public support for the need to "police the crisis". The media play a central role in the "social production of news" in order to reap the rewards of lurid crime stories.

In his 2006 essay "Reconstruction Work: Images of Postwar Black Settlement", Hall also interrogates questions of historical memory and visuality in relation to photography as a colonial technology. According to Hall, understanding and writing about the history of black migration and settlement in Britain during the postwar era requires a careful and critical examination of the limited historical archive, and photographic evidence proves itself invaluable. However, photographic images are often perceived as more objective than other representations, which is dangerous. In his view, one must critically examine who produced these images, what purpose they serve, and how they further their agenda (e.g., what has been deliberately included and excluded in the frame). For example, in the context of postwar Britain, photographic images such as those displayed in the Picture Post article "Thirty Thousand Colour Problems" construct black migration, blackness in Britain, as "the problem". They construct miscegenation as "the centre of the problem", as "the problem of the problem", as "the core issue".

Hall's political influence extended to the Labour Party, perhaps related to the influential articles he wrote for the CPGB's theoretical journal Marxism Today (MT) that challenged the left's views of markets and general organisational and political conservatism. This discourse had a profound impact on the Labour Party under both Neil Kinnock and Tony Blair, although Hall later decried New Labour as operating on "terrain defined by Thatcherism".

Encoding and decoding model

Hall presented his encoding and decoding philosophy in various publications and at several oral events across his career. The first was in "Encoding and Decoding in the Television Discourse" (1973), a paper he wrote for the Council of Europe Colloquy on "Training in the Critical Readings of Television Language" organised by the Council and the Centre for Mass Communication Research at the University of Leicester. It was produced for students at the Centre for Contemporary Cultural Studies, which Paddy Scannell explains: "largely accounts for the provisional feel of the text and its 'incompleteness'". In 1974 the paper was presented at a symposium on Broadcasters and the Audience in Venice. Hall also presented his encoding and decoding model in "Encoding/Decoding" in Culture, Media, Language in 1980. The time difference between Hall's first publication on encoding and decoding in 1973 and his 1980 publication is highlighted by several critics. Of particular note is Hall's transition from the Centre for Contemporary Cultural Studies to the Open University.

Hall had a major influence on cultural studies, and many of the terms his texts set forth continue to be used in the field. His 1973 text is viewed as a turning point in Hall's research toward structuralism and provides insight into some of the main theoretical developments he explored at the Centre for Contemporary Cultural Studies.

Hall takes a semiotic approach and builds on the work of Roland Barthes and Umberto Eco. The essay takes up and challenges longheld assumptions about how media messages are produced, circulated and consumed, proposing a new theory of communication. "The 'object' of production practices and structures in television is the production of a message: that is, a sign-vehicle or rather sign-vehicles of a specific kind organized, like any other form of communication or language, through the operation of codes, within the syntagmatic chains of a discourse."

According to Hall, a message "must be perceived as meaningful discourse and meaningfully de-coded" before it has an "effect", a "use", or satisfies a "need". There are four codes of the encoding/decoding model of communication. The first way of encoding is the dominant (i.e. hegemonic) code. This is the code the encoder expects the decoder to recognize and decode. "When the viewer takes the connoted meaning ... full and straight ... and decodes the message in terms of the reference-code in which it has been coded, ... [it operates] inside the dominant code." The second way of encoding is the professional code. It operates in tandem with the dominant code. "It serves to reproduce the dominant definitions precisely by bracketing the hegemonic quality, and operating with professional codings which relate to such questions as visual quality, news and presentational values, televisual quality, 'professionalism' etc." The third way of encoding is the negotiated code. "It acknowledges the legitimacy of the hegemonic definitions to make the grand significations, while, at a more restricted, situational level, it makes its own ground-rules, it operates with 'exceptions' to the rule." The fourth way of encoding is the oppositional code, also known as the globally contrary code. "It is possible for a viewer perfectly to understand both the literal and connotative inflection given to an event, but to determine to decode the message in a globally contrary way." "Before this message can have an 'effect' (however defined), or satisfy a 'need' or be put to a 'use', it must first be perceived as a meaningful discourse and meaningfully de-coded."

Hall challenged all four components of the mass communications model. He argues that (i) meaning is not simply fixed or determined by the sender; (ii) the message is never transparent; and (iii) the audience is not a passive recipient of meaning. For example, a documentary film on asylum seekers that aims to provide a sympathetic account of their plight does not guarantee that audiences will feel sympathetic. Despite being realistic and recounting facts, the documentary must still communicate through a sign system (the aural-visual signs of TV) that simultaneously distorts the producers' intentions and evokes contradictory feelings in the audience.

Distortion is built into the system, rather than being a "failure" of the producer or viewer. There is a "lack of fit", Hall argues, "between the two sides in the communicative exchange"—that is, between the moment of the production of the message ("encoding") and the moment of its reception ("decoding").
In "Encoding/decoding", Hall suggests media messages accrue common-sense status in part through their performative nature. Through the repeated performance, staging or telling of the narrative of "9/11" (as an example; there are others like it), a culturally specific interpretation becomes not only plausible and universal but elevated to "common sense".

Views on cultural identity and the African diaspora

In his influential 1996 essay "Cultural Identity and Diaspora", Hall presents two different definitions of cultural identity.

In the first definition, cultural identity is "a sort of collective 'one true self' ... which many people with a shared history and ancestry hold in common." In this view, cultural identity provides a "stable, unchanging and continuous frame of reference and meaning" through the ebb and flow of historical change. This allows the tracing back the origins of descendants and reflecting on the historical experiences of ancestors as a shared truth. Therefore, blacks living in the diaspora need only "unearth" their African past to discover their true cultural identity. While Hall appreciates the good effects this first view of cultural identity has had in the postcolonial world, he proposes a second definition of cultural identity that he views as superior.

Hall's second definition of cultural identity "recognises that, as well as the many points of similarity, there are also critical points of deep and significant difference which constitute 'what we really are'; or rather – since history has intervened – 'what we have become'." In this view, cultural identity is not a fixed essence rooted in the past. Instead, cultural identities "undergo constant transformation" throughout history as they are "subject to the continuous 'play' of history, culture, and power". Thus Hall defines cultural identities as "the names we give to the different ways we are positioned by, and position ourselves within, the narratives of the past." This view of cultural identity was more challenging than the previous due to its dive into deep differences, but nonetheless it showed the mixture of the African diaspora. In other words, for Hall cultural identity is "not an essence but a positioning".

Presences

Hall describes Caribbean identity in terms of three distinct "presences": the African, the European, and the American. Taking the terms from Aimé Césaire and Léopold Senghor, he describes the three presences: "Présence Africaine", "Présence
Européenne", and "Présence Americaine". "Présence Africaine" is the "unspeakable 'presence' in Caribbean culture". According to Hall, the African presence, though repressed by slavery and colonialism, is in fact hiding in plain sight in every aspect of Caribbean society and culture, including language, religion, the arts, and music. For many black people living in the diaspora, Africa becomes an "imagined community" to which they feel a sense of belonging.

However, Hall points out, there is no going back to the Africa that existed before slavery, because Africa too has changed. Secondly, Hall describes the European presence in Caribbean cultural identity as the legacy of colonialism, racism, power and exclusion. Unlike the "Présence Africaine", the European presence is not unspoken even though many would like to be separated from the history of the oppressor. But Hall argues that Caribbeans and diasporic peoples must acknowledge how the European presence has also become an inextricable part of their own identities. Lastly, Hall describes the American presence as the "ground, place, territory" where people and cultures from around the world collided. It is, as Hall puts it, "where the fateful/fatal encounter was staged between Africa and the West", and also where the displacement of the natives occurred.

Diasporic identity

Because diasporic cultural identity in the Caribbean and throughout the world is a mixture of all these different presences, Hall advocated a "conception of 'identity' which lives with and through, not despite, difference; by hybridity". According to Hall, black people living in diaspora are constantly reinventing themselves and their identities by mixing, hybridizing, and "creolizing" influences from Africa, Europe, and the rest of the world in their everyday lives and cultural practices. Therefore, there is no one-size-fits-all cultural identity for diasporic people, but rather a multiplicity of different cultural identities that share both important similarities and important differences, all of which should be respected.

Difference and differance

In "Cultural Identity and Diaspora", Hall sheds light on the topic of difference within black identity. He first acknowledges the oneness in the black diaspora and how this unity is at the core of blackness and the black experience. He expresses how this has a unifying effect on the diaspora, giving way to movements such as negritude and the pan-African political project. Hall also acknowledges the deep-rooted "difference" within the diaspora as well. This difference was created by destructive nature of the transatlantic slave trade and the resulting generations of slavery. He describes this difference as what constitutes "what we really are", or the true nature of the diaspora. The duality of such an identity, that expresses deep unity but clear uniqueness and internal distinctness provokes a question out of Hall: "How, then, to describe this play of 'difference' within identity?" Hall's answer is "differance". The use of the "a" in the word unsettles us from our initial and common interpretation of it, and was originally introduced by Jacques Derrida. This modification of the word difference conveys the separation between spatial and temporal difference, and more adequately encapsulates the nuances of the diaspora.

Global policy
Hall was one of the signatories of the agreement to convene a convention for drafting a world constitution. As a result, for the first time in human history, a World Constituent Assembly convened to draft and adopt the Constitution for the Federation of Earth.

Legacy
 The Stuart Hall Library, Iniva's specialist arts and culture reference library, currently located in Pimlico, London, and founded in 2007, is named after Stuart Hall, who was the chair of the board of Iniva for many years.
 In November 2014, a week-long celebration of Stuart Hall's achievements was held at the University of London's Goldsmiths College, where on 28 November the new Academic Building was renamed in his honour, as the Professor Stuart Hall building (PSH).
 The establishment of the Stuart Hall Foundation in his memory and to continue his life's work was announced in December 2014. The Foundation is "committed to public education, addressing urgent questions of race and inequality in culture and society through talks and events, and building a growing network of Stuart Hall Foundation scholars and artists in residence."
In May 2016, Housmans bookshop sold Hall's private library. 3,000 books were donated to Housmans by Hall's widow Catherine Hall.

Film
Hall was a presenter of a seven-part television series entitled Redemption Song — made by Barraclough Carey Productions, and transmitted on BBC2, between 30 June and 12 August 1991 — in which he examined the elements that make up the Caribbean, looking at the turbulent history of the islands and interviewing people who live there today. The series episodes were as follows:
 "Shades of Freedom" (11/08/1991)
 "Following Fidel" (04/08/1991)
 "Worlds Apart" (28 July 1991)
 "La Grande Illusion" (21 July 1991)
 "Paradise Lost" (14 July 1991)
 "Out of Africa" (7 July 1991)
 "Iron in the Soul" (30 June 1991)

Hall's lectures have been turned into several videos distributed by the Media Education Foundation:
 Race, the Floating Signifier (1997).
 Representation & the Media (1997).
 The Origins of Cultural Studies (2006).

Mike Dibb produced a film based on a long interview between journalist Maya Jaggi and Stuart Hall called Personally Speaking (2009).

Hall is the subject of two films directed by John Akomfrah, entitled The Unfinished Conversation (2012) and The Stuart Hall Project (2013). The first film was shown (26 October 2013 – 23 March 2014) at Tate Britain, Millbank, London, while the second is now available on DVD.

The Stuart Hall Project was composed of clips drawn from more than 100 hours of archival footage of Hall, woven together over the music of jazz artist Miles Davis, who was an inspiration to both Hall and Akomfrah.

The film's structure is composed of multiple strands. There is a chronological grounding in historical events, such as the Suez Crisis, the Vietnam War, and the Hungarian Uprising of 1956, along with reflections by Hall on his experiences as an immigrant from the Caribbean to Britain. Another historical event vital to the film was the 1958 Notting Hill race riots occasioned by attacks on black people in the area; these protests showed the presence of a black community within England. When discussing the Caribbean, Hall discusses the idea of hybridity and he states that the Caribbean is the home of hybridity. There are also voiceovers and interviews offered without a specific temporal grounding in the film that nonetheless give the viewer greater insights into Hall and his philosophy. Along with the voiceovers and interviews, embedded in the film are also Hall's personal achievements; this is extremely rare, as there are no traditional archives of those Caribbean peoples moulded by the Middle Passage experience.

The film can be viewed as a more pointedly focused take on the Windrush generation, those who migrated from the Caribbean to Britain in the years immediately following the World War II. Hall, himself a member of this generation, focused on the racial discrimination faced by the Windrush generation, contrasting the idealized perceptions among West Indian immigrants of Britain versus the harsher reality they encountered when arriving in the "mother country".

A central theme in the film is diasporic belonging. Hall confronted his own identity within both British and Caribbean communities, and at one point in the film he remarks: "Britain is my home, but I am not English."

IMDb summarises the film as "a roller coaster ride through the upheavals, struggles and turning points that made the 20th century the century of campaigning, and of global political and cultural change."

In August 2012, Professor Sut Jhally conducted an interview with Hall that touched on a number of themes and issues in cultural studies.

Book
  McRobbie has also written an article in tribute to Hall:
Scott, David (2017). Stuart Hall's Voice: Intimations of an Ethics of Receptive Generosity. Durham: Duke University Press.

Personal life
Hall was married to Catherine Hall.

Publications
This is not a complete list:

1960s

1970s
 Hall, Stuart (1971). Deviancy, Politics and the Media. Birmingham: Centre for Contemporary Cultural Studies.
 Hall, Stuart (1971). "Life and Death of Picture Post", Cambridge Review, vol. 92, no. 2201.
 Hall, Stuart; P. Walton (1972). Situating Marx: Evaluations and Departures. London: Human Context Books.
 Hall, Stuart (1972). "The Social Eye of Picture Post", Working Papers in Cultural Studies, no. 2, pp. 71–120.
 Hall, Stuart (1973). Encoding and Decoding in the Television Discourse. Birmingham: Centre for Contemporary Cultural Studies.
 Hall, Stuart (1973). A 'Reading' of Marx's 1857 Introduction to the Grundrisse. Birmingham: Centre for Contemporary Cultural Studies.
 Hall, Stuart (1974). "Marx's Notes on Method: A 'Reading' of the '1857 Introduction'", Working Papers in Cultural Studies, no. 6, pp. 132–171.
 Hall, Stuart; T. Jefferson (1976), Resistance Through Rituals, Youth Subcultures in Post-War Britain. London: HarperCollinsAcademic.

 Hall, Stuart; C. Critcher; T. Jefferson; J. Clarke; B. Roberts (1978), Policing the Crisis: Mugging, the State and Law and Order. London: Macmillan. London: Macmillan Press.  (paperback);  (hardback).

1980s
 Hall, Stuart (1980). "Encoding / Decoding." In: S. Hall, D. Hobson, A. Lowe, and P. Willis (eds). Culture, Media, Language: Working Papers in Cultural Studies, 1972–79. London: Hutchinson, pp. 128–138.

 Hall, Stuart (1980). "Race, Articulation and Societies Structured in Dominance." In: UNESCO (ed). Sociological Theories: Race and Colonialism. Paris: UNESCO. pp. 305–345.
 Hall, Stuart (1981). "Notes on Deconstructing the Popular". In: People's History and Socialist Theory. London: Routledge.
 Hall, Stuart; P. Scraton (1981). "Law, Class and Control". In: M. Fitzgerald, G. McLennan & J. Pawson (eds). Crime and Society, London: RKP.
 Hall, Stuart (1988). The Hard Road to Renewal: Thatcherism and the Crisis of the Left. London: Verso Books.

 Hall, Stuart (1989). "Ethnicity: Identity and Difference". Radical America 23 (4): 9–20. Available online.

1990s

  Available online.

2000s

2010s

 Hall, Stuart (2016). Cultural Studies 1983: A Theoretical History. Slack, Jennifer, and Lawrence Grossberg (eds), Duke University Press. .

2020s
 Selected Writings on Marxism (2021), Durham: Duke University Press.
 Selected Writings on Race and Difference (2021), Durham: Duke University Press.

See also
 Articulation (sociology)
 Musgrave Medal
 Bill Schwarz

References

Footnotes

Bibliography

Further reading

External links

 Stuart Hall Foundation website
 Marcus Williamson, Obituary in The Independent, 11 February 2014.
 John O'Hara interview with Stuart Hall for the Australian Broadcasting Corporation's Doubletake program, originally broadcast 5 May 1983: The Narrative Construction of Reality – Stuart Hall. Republished in centerforbookculture.org's "Context" online edition, No. 10. Retrieved 16 April 2008.

1932 births
2014 deaths
Academics of the Open University
Academics of the University of Birmingham
Alumni of Merton College, Oxford
Black British writers
British feminists
British literary critics
British Marxists
British political activists
British semioticians
British sociologists
Burials at Highgate Cemetery
Colony of Jamaica people
Fellows of the British Academy
Jamaican people of Indian descent
Jamaican people of Jewish descent
Jamaican people of Scottish descent
Jamaican Rhodes Scholars
Linguists from Jamaica
Emigrants from British Jamaica to the United Kingdom
People from Kingston, Jamaica
Presidents of the British Sociological Association
World Constitutional Convention call signatories
People educated at Jamaica College

Stuart Hall (cultural theorist)


The Shanghai Grand Theater¥() is a complex  located at the intersection of Central Boulevard and Huangpi Road South in the northern part of the People's Square in the Huangpu District of Shanghai. The building houses the Shanghai Opera House and other performing companies.

Designed by French architect Jean-Marie Charpentier together with the Institute of Architectural Design of Eastern China, since its opening on August 27, 1998, it has staged performances of operas, musicals, ballets, symphonies, chamber music, and Chinese operas.

Origin
Since the Reform and Opening-up in the late 1970s, more and more international performing groups came to Shanghai, but there is no large theater for grandiose plays even until the 1990s. Shanghai municipal government decided to put up a large performing space complex to satisfy such a need and make it an urban culture center. In 1994 with 3000 million RMB government investment the construction of SGT started.

Theater buildings and architecture style
The Theater is divided into 8 floors above ground and 2 floors below ground, covering a total area of 62803 m2. The total investment budget is 1.3 billion yuan.

The whole building is a crystal-like palace consisting of three main theaters: the Auditorium, the Buick Theater, and the Studio Theater, with complete ancillary facilities such as ticketing center, Ballet Rehearsal hall, band rehearsal hall, VIP hall, exhibition hall, souvenir shop, coffee bar, banquet hall, and parking garage.

The Auditorium
The Auditorium is decorated with warm colors of gold and red. It is mainly for large-scale performances such as operas, symphonies, ballets, dramas, and so forth. The 19.5-meter-high Auditorium covers an area of 1000 m2 and is divided into three levels of stands, with 1631 seats in total. The structural proportion and seating arrangement of the stand ensure that the audience is close to the stage as much as possible and enjoys the performance from the best audio-visual angle.

In the overall design, a Waagner Biro control system is adopted in the full-automatic mechanical stage for lifting, tilting, rotation, ladder, and other transformations. The well-equipped Meyersound's loudspeaker and surrounding sound can meet the requirements of the 5.1 channel. A digital mixer of high fidelity can provide 96 inputs and 64 outputs.

The Buick Theater
The Buick Theater, with stable walnut color as its main color, is located on the west side of the first floor. It is the performing space for chamber concerts as well as small and medium-sized dramas and is also the venue of public charity performances and art education activities. The Buick Theater is divided into two levels of stands, with 575 seats in total.

The stage is 12 meters wide, 6 meters high, and 11 meters deep. Above the stage is a voice echoing board and 25 electric suspenders, the loading capacity of which is up to 300 kilograms, the maximum lifting height being 14 meters, and the maximum lifting speed 1m / s. There are 5 dressing rooms in backstage for 50 people to make up simultaneously.

The Studio Theater
Located on the fifth floor, the Studio Theater is a "black box theater" with dark gray as its main color. It mainly presents small plays of experiments and fashion. There are 220 fixed seats and 80 mobile seats which can be combined according to the needs of the performance. The performance area is about 140 m2. There are 4 dressing rooms in backstage for 30 people to make up at the same time.

At the entrance of the small theater, there are coin dispensers and parcel cabinets to provide mineral water and deposit services for the audience. There is an independent VIP lounge in the backstage area, which provides program book, tea, towel, and other services, which can be used by the VIP before and during the performance.

Culture import and export
Shanghai Grand Theater actively combines domestic and foreign performing arts and production resources and presents world classics to Chinese audiences in the way of its own after integrating national elements and characteristics. It has successively cooperated with Shanghai Shaoxing Opera House, Shanghai Ballet Company, Shanghai Opera House, Shanghai Peking Opera House, Salzburg Music Festival in Austria, Budapest Grand Art Palace in Hungary, and The Royal Opera House in Britain to launch various types of performances, such as operas, ballets, and dramas. The mode of adding Chinese elements to the world excellent culture has played a vital role in promoting Shanghai's cultural originality and creativity as well as the spirit of the times.

Notable activities

 1999.8 "Dream of the Red Chamber" of its Shaoxing Opera version was first performed in Shanghai Grand Theater.
 1999.10 The Shanghai Grand Theater held the "Mariinsky Music Festival" to celebrate the 11th anniversary of the friendship between Shanghai and St. Petersburg, Russia.
 2000 Shanghai Grand Theater and Sydney Opera House held a two-way satellite transmission concert.
 2001.1 & 10 Solo concerts by Spanish and Italian tenor Domingo and Pavarotti were held.
 2002 The Theater staged the original classic musical "Les miserable" for the first time in Asia, with 21 consecutive performances.
 2012.7.19 The Theater held a series of performances for the 60th anniversary of the founding of "Beijing People's art."
 2016.10 The Theater held "the Brilliant Russia" Mariinsky Art Festival, with 7 performances brought by Russian Mariinsky opera, symphony, chorus, and ballet troupe.
 2017.11 The Theater held the Mariinsky Art Festival, which featured the ballet "Cinderella" of Russian Mariinsky Theater, and the concert of "Stravinsky Night."
 2018.7.1–2 The Theater held "2018 World Theater Operation and Development Forum."
 2019.11.11 The "Celebrating Paris Opera 350th Anniversary—— Paris Opera Academy Gala Concert" will be held.

Transportation
Bus: No. 17, 20, 23, 37, 46, 48, 49, 71, 108, 109, 112, 123, 505, 506.
Metro: Line 1, 2, 8 at the People's Square station

References

External links

Official website

1998 establishments in China
Music venues completed in 1998
Opera houses in China
Theatres completed in 1998
Theatres in Shanghai
Huangpu District, Shanghai

Shanghai Grand Theatre


Kilimanjaro Dağı genelde sadece Kilimanjaro (1902'den 1918'e kadar Kaiser-Wilhelm-Spitze olarak adlandırılır), deniz seviyesinden 5.895 metre yüksekte Afrika'nın masif bir dağı. Kilimanjaro sönmüş bir stratovolkandır.

Tanzanya'nın kuzeydoğusunda bulunan Kilimanjaro, üzerindeki Kibo zirvesiyle, Afrika kıtasının en yüksek dağıdır. 1987 yılında, kendine özgü tabiatı, UNESCO tarafından Dünya Doğa Mirası olarak ilan edilmiştir.

Ekvator'un yaklaşık 340 km güneyinde bulunan Kilimanjaro, Tanzanya'nın kuzeydoğusunda, Darüsselam şehrinin yaklaşık 500 km kuzeybatısında ve Victoria Gölü merkezinin yaklaşık 560 km güneydoğusundadır. Kenya sınırına sadece birkaç kilometre mesafedeki Kilimanjaro, bu ülkenin başkenti Nairobi'nin yaklaşık 200 km güneydoğusunda kalır.

Faunası
Kilimanjaro'da pek büyük hayvana rastlanılmaz, büyük hayvanlar genellikle ormanlarda ve dağın alt kısımlarında bulunur. Filler, Afrika mandası gibi hayvanlar yürüyüşçüler için tehlikeli olabilecek hayvanlardır. Bukalemun, Dikdik, Duiker, Kuyruksürengiller, Nectariniidae ve Yaban Domuzu gibi hayvanlar olduğu da rapor edilmiştir. Ayrıca Zebra, Pars, Sırtlangiller gibi hayvanlarda düzensiz olarak görülmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tanzanya'daki yanardağlar
Yedi Zirveler
Stratovolkanlar
Beşbinlikler

Kilimanjaro Dağı


Truva (Yunanca: Τροία Troya veya Ίλιον İlion, Latince: Troia veya Ilium, Hititçe: 𒌷𒃾𒇻𒊭 Wilusa/Vilusa veya 𒋫𒊒𒄿𒊭 Truwisa/Truvisa), Kaz Dağı (İda) eteklerinde tarihî bir kenttir. Çanakkale il sınırları içinde, günümüzde Hisarlık olarak adlandırılan arkeolojik bölgede yer alır.

Çanakkale Boğazı'nın güneybatı ağzının hemen güneyinde ve Kaz Dağı'nın kuzeybatısında bulunan bir şehirdir. Homeros tarafından yazıldığı sanılan iki manzum destandan biri olan İlyada'da bahsi geçen Troya Savaşı'nın gerçekleştiği antik kenttir.

1870'lerde Alman amatör arkeolog Heinrich Schliemann tarafından Tevfikiye köyü civarında keşfedilen antik kentte çıkan eserlerin çoğu yurt dışına kaçırılmıştır. Eserler günümüzde Türkiye, Almanya ve Rusya'da çeşitli müzelerde sergilenmektedir. Antik kent; 1998 yılından beri Dünya Miras Listesi'nde, 1996 yılından beri de Millî Park statüsündedir.

Etimoloji
Fransızcanın etkisiyle antik kentin bu dildeki "Troie" kelimesinin okunuşundan Türkçeye Truva olarak geçmiştir. Kentin adı Yunanca belgelerde Τροία (Troia) olarak geçer. Bazı uzmanlar, kentin Türkçe "Troya" olarak anılmasının daha doğru olduğunu savunmaktadır. Bununla birlikte Türkçe belgelerde Truva adı Truva Savaşı, Truva Atı örneklerinde görüldüğü gibi yaygın olarak kullanılmaktadır.

Troya Kent Mevkisi
Antik kent, Çanakkale merkez ilçesine bağlı Tevfikiye köyünün batısında, "Hisarlık Tepesinde" bulunur (). Tepe, 200x150m boyutlarında, 31.2m rakımlı ve aynı zamanda geniş bir kalker tabakasının parçasıdır.

Hisarlık Tepesinde bir antik kentin olduğu uzun süre bilinmese de tepenin isminden de anlaşılacağı gibi bölgede arkeolojik kalıntıların yüzeye yakın olduğu ve bu yüzden yerel sakinlerince tepeye Hisarlık adı verildiği görüşü savunulabilir. Ayrıca Troya kentinin kurulduğu zamanlarda Hisarlık Tepesi, Karamenderes ve Dümrek Çaylarının döküldüğü ve Çanakkale Boğazı'na açılan bir koyun kenarında, bugüne göre denize çok daha yakın bir yerde bulunduğu düşünülür.

Kentin bulunduğu ve adını verdiği, bugün yaklaşık olarak Çanakkale İli'nin Asya kıtasında temsil eden tarihsel bölge Troas (ya da Troad) olarak adlandırılır.

 Tarihçe

İlk olarak Efes ve Milet antik kentleri gibi denize yakın olan kent, Çanakkale Boğazı'nın güneyinde bir liman kenti olarak kurulmuştur. Zamanla Karamenderes Nehri'nin kent kıyılarına taşıdığı alüvyonlar nedeniyle denizden uzaklaşmış ve önemini yitirmiştir. Bu yüzden yaşanan doğal felaketler ve saldırılar sonrasında yeniden iskan edilmeyip terk edilmiştir.

Troyalılar, Sardis kökenli Herakleid hanedanının yerine geçmiş ve Anadolu'yu 505 yıl boyunca Lidya Krallığı Candaules (MÖ 735-718) dönemine dek yönetmişlerdir. İyonlar, Kimmerler, Frigyalılar, Miletliler onlardan sonra Anadolu'da yayılmış, ardından MÖ 546 yılında Pers istilası gelmiştir.

Troya antik kenti, Athena tapınağı ile özdeşleşmiştir. Pers egemenliği sırasında imparator I. Serhas çıktığı Yunanistan seferinde, Çanakkale Boğazı'nı geçmeden önce kentte gelerek bu tapınağa kurban sunduğu, aynı şekilde Büyük İskender'in de Perslere karşı giriştiği mücadele sırasında kenti ziyaret ettiği ve zırhını Athena tapınağına bağışladığı tarihsel kaynaklarda belirtilir.

 Troya Katmanları
1871'de amatör arkeolog Heinrich Schliemann tarafından keşfedilen antik şehrin kalıntılarında, ilerleyen zamanlarda gerçekleştirilen kazılar sonucu, aynı yerde yedi kez -farklı dönemlerde- kent kurulduğu ve farklı dönemlere ait 33 katman olduğu saptanmıştır. Şehrin bu karmaşık tarihsel ve arkeolojik yapısı, daha kolay incelenebilmesi için kent tarihsel dönemlere göre sırayla Roma rakamlarıyla ifade edilen 9 ana bölüme ayrılmıştır. Bu ana dönemler ve bazı alt dönemler aşağıda verilmiştir:

Troya I 3200-2600 (Batı Anadolu EB 1)
 Troya II 2600-2300 (Batı Anadolu EB 2)
 Troya III 2300-2200 (Batı Anadolu EB 3)
 Troya IV 2200-2050 (Batı Anadolu EB 3)
 Troya V (Batı Anadolu EB 3)
 Troya VI: MÖ 17. yüzyıl – MÖ 15. yüzyıl
 Troya VIh: Geç Tunç Çağı MÖ 14. yüzyıl
 Troya VIIa: ca. MÖ 1300 – MÖ 1190 Homerik Troya dönemi
 Troya VIIb1: MÖ 12. yüzyıl
 Troya VIIb2: MÖ 11. yüzyıl
 Troya VIIb3: yaklaşık MÖ 950
 Troya VIII: MÖ 700 Helenistik Troya
 Troya IX: Ilium, M.S. 1. yüzyıl Roma Troyası

 Troya I (MÖ 3200-2600)

Alandaki ilk şehir sonraki şehirlerinde kurulacağı hisarlık tepesine MÖ 3. bin yılda kuruldu. Tunç Çağı boyunca kent ticari anlamda gelişme gösterdi, konumunun Ege Denizi'nden Karadeniz'e giden her ticaret gemisinin geçmek zorunda kaldığı Çanakkale Boğazı'nda bulunmasının bunda katkısı büyüktür. Troya'nın doğusundaki şehirlerin yıkıldığını ve Troya'nın yıkılmamasına rağmen, bir sonraki dönem yeni bir insan topluluğunun Troya'yı ele geçirdiğini gösteren bir kültür değişikliği görülmektedir. Şehrin ilk evresi, yaklaşık 300 metre çapında; büyük duvarlar, kuleler ve geçitlerle çevrili 20 dikdörtgen evden oluşan daha küçük bir kale ile karakterize edilir.

 Troya II, III, IV ve V (MÖ 2600-1950)
Troya II, bir önceki evrenin iki katına çıktı ve daha küçük bir kasaba ve üst kaleye sahipti. Duvarlar kral için megaron tarzı sarayı barındıran üst akropolü koruyordu. İkinci evrede arkeolojik kazılarda büyük bir yangın tarafından tahrip edildiği görülmektedir ancak Troyalılar, II. Troya'dan daha büyük fakat içerisinde daha küçük ve daha yoğun evler barındıran müstahkem bir kale oluşturacak şekilde yeniden inşa ettiler. Bu yoğun ve müstahkem yapılanmanın sebebinin ekonomik bir gerileme ve dış tehditlerin artması olduğu düşünülmektedir. Daha büyük bir alanı kaplayan surların yapımı Troya III, IV ve V'te de devam etti. Böylece ekonomik sebepler ve dış tehditler karşısında dahi surlar sonraki evrelerde de ayakta kaldı.

 Troya VI ve VII (MÖ 1700-950)

Troya VI, MÖ 1250 civarında, muhtemel bir deprem sebebiyle yıkıldı. Bu katmanda bir ok ucu dışında herhangi bir gövde kalıntısı bulunamadı ancak kent hızla kendini iyileştirdi ve daha düzenli bir şekilde yeniden inşa edildi. Bu yeniden inşa ile kent merkezi deprem ve kuşatmalar karşısında kentin dış kenarını korumak için yoğun bir şekilde güçlendirilmiş bir kaleye sahip olma eğilimini sürdürdü.

Troya VI, güney kapısındaki sütunların inşası ile karakterize edilebilir. Sütunların herhangi bir yapıyı desteklediği düşünülmemekte, sunak benzeri bir tabana ve etkileyici bir büyüklüğe sahiptir. Bu yapı muhtemel olarak şehrin dini ritüellerini yaptığı alan olarak düşünülmektedir. Troya VI'nın diğer bir karakteristik özelliği; kalenin yakınında sıkıca paketlenmiş bir mahfaza ve birçok Arnavut kaldırımı sokağının inşasıdır. Sadece birkaç ev bulunmasına rağmen bunun sebebi Troya VIIa'nın tepelerinin üzerine yeniden inşasıdır.

Ayrıca 1890 yılında keşfedilen bu VI. Troya tabakasında Miken çanak çömlekleri bulunmuştur. Bu çanak çömlek, Troya IV sırasında Troyalıların hala Yunanlar ve Ege ile ticaret yaptığını göstermektedir. Ayrıca kalenin 400 metre güneyinde ölü yakma mezarları bulunmuştur. Bu, Helenistik kent surlarının güneyinde küçük bir alt kentin kanıtını sağlamıştır. Her ne kadar erozyon ve düzenli inşaat faaliyetleri nedeniyle bu kentin büyüklüğü bilinmese de, 1953 yılında Blegen tarafından sitenin kazılması sırasında ortaya çıkarıldığında, ana kayanın hemen üzerindeki yerleşimleri savunma amaçlı kullanılabilecek bir hendek bulundu. Dahası, duvarın güneyindeki küçük yerleşimin kendisi de ana şehir surlarını ve kaleyi korumak için bir engel olarak kullanıldığı muhtemeldir.

Hala tartışılan bir konu, Troya'nın Anadolu mu yoksa Miken uygarlığına mı mensup olduğudır. Şehrin Ege'de bir varlığı olsa da, seramik buluntuları ve mimarisi Anadolu yöneliminde kuvvetle ipucu veriyor, ek olarak Luvi şehir devletlerinin birçoğu erken Troya dönemlerinde (Troya I-VII), bölgede ve Ege ticaretinde hakimdi. Ege kıyısı boyunca uzanan Luvi kentleri gibi Troya'nın da kazılarda da bulunan kalıntılar ışığında Luvi kenti olması muhtemeldir. Troya VI kazısı sırasında bulunan çanak çömleklerin yalnızca yüzde biri Miken uygarlığına aittir. Kentin büyük duvarları ve kapıları, diğer pek çok Anadolu tasarımıyla yakından ilişkilidir. Ayrıca, ölü yakma uygulaması Anadolu kültürünün bir özelliğidir. Kremasyon, Miken dünyasında asla görülmez. Anadolu hiyeroglifi Luvi yazısıyla ile işaretlenmiş olan bronz mühürlerle birlikte Anadolu hiyeroglifleri de 1995 yılında ortaya çıkarılmıştır. Bu mühürler, zaman zaman yaklaşık 20 diğer Anadolu ve Suriye kentinde görülmüştür (M.Ö. 1280 - 1175).

Troya VI uzun mesafeli ticari hakimiyetini bu dönemde de sürdürdü ve bu dönemde nüfusu kuruluşunun zirvesini gördü ve 5.000 ila 10.000 arasında insan topluluğunu içinde barındırdı ve önemli bir şehir statüsüne yükseldi. Troya'nın konumu Erken Tunç Çağı'nda son derece uygun bir yerdeydi. Orta ve Son Tunç çağlarında Afganistan, Basra Körfezi, Baltık Bölgesi, Mısır ve Batı Akdeniz'e kadar ulaşan uzun mesafeli bir ticaret bölgesi için ortak noktaydı. Orta ve erken dönemde Troya VI da geçtiği düşünülen ticari ürünlerin doğudan metaller ve batıdan parfüm ve yağlar gibi çeşitli ürünlerin Türkiye kıyıları boyunca bulunan yüzlerce gemi batığı kalıntılarından görülmektedir. Bu gemilerde bol miktarda ticari mal bulunmaktaydı ve gemilerin bir kısmı 15 tondan fazla mal taşıdığı gözlemlenmektedir. Batıklarda keşfedilen mallar arasında bakır, kalay ve cam külçeleri bronz aletler ve silahlar; abanoz ve fildişi; deve kuşu yumurtası kabukları, mücevherler ve Akdeniz'in her yerinden farklı kültürlere ait seramikler bulunmaktadır. Tunç Çağı'ndan itibaren, Akdeniz'de keşfedilen 210 gemi enkazından 63'ü Türkiye kıyı şeridinde keşfedildi ancak Troya'nın bulunduğu yerdeki kalıntılar asgari düzeydedir. Troya VI katmanında bulunan mallarının çok azının belgelendiği görülmektedir. Geç Tunç Çağı boyunca çok az ticari merkez olması ve ticaret hacminin düşük olmasının, bunun olası sonucu olduğu tahmin edilmektedir. Troya en büyük ticari rotaların kuzeyindedir bu yüzden Troya'yı doğrudan bir ticari merkez olarak tanımlamak yerine 'ticarete ciddi katkıda bulunan bir metropol' olarak tanımlamak daha doğrudur.

Troya VII'a katmanında nüfusun çoğunluğunun surların içinde yaşadığını vurgulamak doğrudur.

Bu durumun böyle olmasındaki temel sebep, büyük olasılıkla Miken tehdididir. Troya VI'nın bir deprem tarafından tahrip edildiği düşünülmektedir. Bölgedeki fay hatlarının hareketliliği ve tektonik aktiviteler bu olasılığı güçlendirmektedir Troya VIIa'nın kazı sürecini zorlaştıran Troya VI'nın üzerine inşa edilmiştir.

M.Ö. 13. yüzyıl ortalarına tarihlenen Troya VIIa, Homerik Troya için en güçlü adaydır bu evrenin savaş tarafından tahrip edildiği kazılarda ortaya çıkarılmıştır. Troya VIIa'yı sona erdiren ve tahmini M.Ö. 1184 yıllarında meydana gelen yangın ve katliamların delilleri bu evrenin Troya Savaşı sırasında Akalar tarafından kuşatılan şehir ile özdeşleşmesine neden olmuştur ve Troya Savaşı, Homeros tarafından yazılmış İlyada Destanı'nda ölümsüzleştirilmiştir.

 Calvert'in 1000 Yıllık Boşluğu
Başlangıçta, Troya VI ve VII'nin katmanları tamamen göz ardı edildi çünkü Schliemann yanmış Truva II şehrini Homerik Troya olması ihtimalini tercih ediyordu. Arkeolojinin Schliemann'ın Troyasın'dan uzaklaştığı ve Homerik Troya'yı bir kez daha bulmak için çalışmalara başlama Troya VI üzerine yoğunlaşmayla oldu Dörpfeld'in Troya VI'yı keşfetmesiyle "Calvert'in 1000 yıllık boşluğu" ortaya çıktı.

Bu 1000 yıllık boşluk, (M.Ö. 1800-800) Schiliemann'ın arkeolojisinin hesaba katmadığı bir dönemdi ve böylece Troya zaman çizelgesinde bir delik oluşturdu. Homer'ın İlyada'sının şehir tarifinde surların bir tarafının bir bölümünün zayıf olduğu söylenir. Dörpfeld, 300 metrelik duvar kazıları sırasında zayıf bölümün Homerik Troya tarifine çok benzeyen bir bölümle karşılaştı. Dörpfeld, Homerik Troya'yı bulduğuna ikna oldu ve kentin kazılarını yapmaya başladı. Bu tabakanın duvarlarında (Troya VI) geç Helladik (LH) IIIa ve IIIb dönemlerinden kalma çok sayıda Miken çömleği ortaya çıkmıştır ve Troyalıların ve Mikenlerin arasında bir ilişki olduğu ortaya çıkarılmıştır. Duvarlardaki büyük kule "İllios büyük kulesi" gibi görünmektedir. Sonuç olarak kalıntılar şehrin Dörpfeld'in Homer destanındaki şehir olan İllios'a (Troya) rastladığını gösterdi. Schilliemann'ın kendisi, Troya VI'nın Homerik Troya olması ihtimalini yüksek olduğunu belirtmiş ancak bununla ilgili bir şey yayınlamamıştır. Troya'yı bulmak konusunda Schilliemann kadar tutkulu olan Dörpfeld tarafından onaylanan tek tartışma, kentin erkekler tarafından değil deprem tarafından tahrip edilmiş gibi görünmesi tartışmasıdır. Fakat Troya VII'nin Mikenlilerin saldırdığı Troya olmadığı konusunda çok az şüphe vardır.

 Troya VIII (MÖ 700)
Troya VIII dönemi Helenistik Troya olarak bilinmektedir. Helenistik Troya, kültürel olarak Ege'nin geri kalanına benzerlik göstermektedir. Bu dönemde yaşanılan olaylar, dönem sonrası Yunan ve Romalı tarihçiler tarafından günümüze aktarılmıştır. M.Ö. 480'de Pers Kralı Xerxes, Hellaspontine bölgesinden Yunanistan'a doğru yürürken, Troya VIII katmanında kazılarda bulunan Athena tapınağında 1000 sığır kurban etti. M.Ö. 480-479'daki Pers yenilgisinin ardından İllion ve bölgesi, Midilli'nin kıta mülkiyetine sahip oldu ve M.Ö. 428-427'de başarısız olan Midilli İsyanı'na kadar Midilli kontrolünde kaldı. Atina, İllion dahil sözde Aktaean kentlerini kurtarıp bu bölgedeki nüfusu Delian Ligi'ne dahil etti. Hellaspont'daki Atina etkisi, M.Ö. 411 oligarşik darbesiyle azaldı ve o yıl Spartalı general Mindaros, aynı şekilde Athena İllias'ı feda ederek Xerxes'i taklit etti. 399'da Spartalı general Dercylidas, Lampskenes hanedanı adına bölgeyi yöneten ve bölgeyi Pers etkisinden geri alan Yunan garnizonunu bölgeden kovdu. İllion, M.Ö. 387-386 arasındaki Antalcidas Barışı'na kadar Dascylium'daki Pers Satraplığının kontrolü altında kaldı. Bu yenilenen Pers etkisi döneminde (M.Ö. 387-367) Hellaspontin Frigya satrapı olan Ariobarzanes'in heykeli, Athena İllias tapınağının önüne dikilmiştir. M.Ö. 360-359 yılları arasında şehir, dönem dönem Atinalılar için çalışan Eğriboz adasından (Euboean), Oreuslu Charidemus tarafından kontrol altına alınıyordu. M.Ö. 359'da İllionluların (Troya) bir vekâletname ile onurlandırdığı Arriabos, oğlu Atinalı Menalaus tarafından şehirden kovuldu. M.Ö. 334 yılında İskender, Küçük Asya seferine çıkarken; şehre gelip Athena İllias tapınağını ziyaret edip zırhını buraya bağışladı. İskender, Homerik dönem kahramanlarının mezarlarını ziyaret edip onlara kurbanlar sunup daha sonra şehri serbest statüsüne çıkarıp vergiden muaf tuttu. İskenderin son planlarına göre Athena İllias tapınağını bilinen dünyadaki diğer bütün tapınaklardan daha büyük bir şekilde yeniden inşa etmeyi düşündü. Antigonus Monophtalmus, 311 yılında Troad'ın kontrolünü ele geçirdi ve Skepsis, Kebren, Neandreia, Hamaxitos, Larissa ve Kolonai kentlerinin sinoikliği olan, yeni Antigoneia Troas şehrini kurdu. M.Ö. 311-306'da Athena Illias'ın koinon'u, Antigonus'tan özerkliklerine ve özgürlüklerine saygı duyacağına dair bir güvence almayı başardı ve Koinon statüsü M.S. 1. yüzyıla kadar çalışmaya devam etti. Koinonlar genel olarak Troad kentlerinden oluşuyordu fakat 3. yüzyılın 2. yarısında bir süre Doğu Propontisten Myrlea ve Kalkedonda dahildi. Koinonlar'ın yönetim organı, her bir kentin iki delege tarafından temsil edildiği Synedrion idi. Özellikle finansıyla ilgili olarak, sinerjinin günlük çalışması, hiçbir şehirde birden fazla temsilcisi bulunmayan beş agonothetai okuluna bırakılmıştır. Bu eşit (orantılı değil) temsil sistemi, hiç kimsenin koinona siyasi olarak hakim olamamasını sağlamıştır. Koinon'un temel amacı, Athena Ilias tapınağında düzenlenen yıllık Panathenaia festivalini düzenlemekti. Festival, festival süresince Ilion'a çok sayıda hacı getirmenin yanı sıra, bölgedeki tüccarları çeken muazzam bir pazar (panegiriler) yarattı. Ek olarak Koinon İllion'daki yeni bina rojelerini finanse etti, bunların içinde şehre kurulan yeni bir tiyatro ve kenti bu kadar büyük bir festivalde uygun bir yer haline getirmek için Athena İllias tapınağının geliştirilmesidir. M.ö. 302–281 döneminde, Ilion ve Troad, Ilion'un yakınlardaki toplulukları eşleştirerek kent nüfusunu ve bölgesini genişletmeye yardımcı olan Lysimachus krallığının bir parçasıydı. Lysimachus, Şubat 281'de Corupedium savaşında Seleucus I Nikator tarafından yenildi ve böylece Küçük Asya'nın Seleucid krallığı kontrolünü devretti daha sonra Seleucus'un Troad'ı geçerek yakındaki Trakya Chersonese Ilion'daki Lysimachia'ya giderken 281 Ağustos veya Eylül'ünde, kentin yeni sadakatlerini belirtmek onuruna bir kararname çıkardı. Eylül ayında Seleucus Lysimachia'da Ptolemy Keraunos tarafından öldürüldü ve halefi olan Antiochus I Soter'ı yeni kral yaptı. 280'de veya kısa bir süre sonra Ilion, kendisiyle ilişkilerini güçlendirmek için cömertçe Antiochus'u onurlandıran uzun bir kararname çıkardı. Bu dönemde Ilion hala kale çevresinde çökmekte olan Truva VI tahkimatı dışında uygun şehir surlarından yoksundu ve 278'de Galya istilası sırasında şehir kolayca yağmalandı. Ilion, hükümdarlığının geri kalanı için Antiochus ile yakın bir ilişki kurdu; örneğin, M.Ö. 274'te Antiochus, vergi amaçlı olarak Ilion toprağına bağlanacak olan arkadaşı Assos Aristodikides'e toprak verdi ve M.Ö. 275-269 Ilion, kralı savaşta aldığı bir yara için başarıyla tedavi etmiş olan Amfipolis Metrodoros onuruna bir kararname çıkardı.

 Troya IX

Şehir, on bir günlük kuşatmanın ardından M.Ö. 85'te Sulla'nın rakibi olan Roma generali Fimbria tarafından tahrip edildi. Sulla, Fimbria'yı mağlup ettiği o yılın sonlarında, kenti sadakatini ödüllendirmek için yeniden inşasına yardım etti. Ilion, bu cömertlik eylemini ilk yıl olarak M.Ö. 85 olan yeni bir sivil takvim düzenleyerek karşılık verdi. Bununla birlikte, Roma'nın sağladığı statüsüne rağmen, şehir birkaç yıl finansal sıkıntı içinde kaldı. M.Ö. 80'lerde, Roma halkı yasadışı bir şekilde Athena Ilias'ın kutsal bölgelerine vergi uyguladı ve kent L. Julius Caesar'ı hakemliğe çağırdı. Aynı yıl şehir korsanlar tarafından saldırıya uğradı. M.Ö. 77'de, Athena Ilias'ın koinonunun yıllık festivalini yönetmenin maliyetleri, hem Ilion hem de Koinon'un diğer üyeleri için çok zorlayıcı hale geldi. L. Julius Caesar, bir kez daha finansal yükü düzenlemek için hakemlik yapmak zorunda kaldı. M.Ö. 74'te, Ilıanlar bir kez daha VI. Mithridates'e karşı Roma generali Lucullus'un yanında olarak Roma'ya sadakatlerini gösterdiler. Mithridates'in 63-62'deki son yenilgisini takiben, Pompey, Ilion'un yardımcısı ve Athena Ilias'ın patronu olarak kentin sadakatini ödüllendirdi. M.Ö. 48'de Jullius Ceasear da, Mithridatik Savaşları sırasında kentin sadakatini kuzeni L.Julius Ceasear ile olan ilişkisini ve ailesinin Venüs'ten Troya Prensi Aenas üzerinden geldiğini söyleyerek İllian'lılar ile akrabalık kurdu. M.Ö. 20'de, İmparator Augustus Ilion'u ziyaret etti ve önde gelen vatandaşının Euthydikos'un oğlu Melanippides'in evinde kaldı. Ziyareti sonucunda, Athena Ilias tapınağının, bouleuterion (belediye binası) ve tiyatronun restorasyonunu ve yeniden inşasını da finanse etti. Tiyatro kısa bir süre sonra MÖ 12–11'de tamamlandı, Melanippides bu yararı kaydetmek için tiyatroda bir Augustus heykeli adadı.

 Kazılar
Troya antik kentinin Hisarlıkta olabileceğine ilişkin ilk yorumlar, 1822 İskoç Charles Maclaren tarafından yapılmıştır. İlk arkeolojik araştırma, bölgede bir höyüğün olabileceğini tespit eden İngiliz Frank Calvert tarafında 1863-1865 yıllarında yapılmıştır. Fakat bu kentin Troya olduğu görüşünün kesinlik kazanması ve yaygın şekilde tanınması Alman Heinrich Schliemann tarafından yapılan kazılar sonucunda olmuştur.

 Heinrich Schliemann

Aslen tüccar olan Heinrich Schliemann, Hisarlıkta ilk geniş kapsamlı kazıları yapan ve "Troya Hazinesi" ya da "Priamos Hazinesi" adlı koleksiyonu bulan kişidir. Osmanlı Devletinden kazı izni alarak 1870 yılında tamamlanan sondaj çalışmaları neticesinde, 1871-1874 yılları arasında ilk grup kazılarını yapmıştır. Bir dönem sıtma hastalığına yakalanan Schliemann, kazılara ara vermiş ve ilk kazılar kadar yoğun olmamakla beraber 1890'lara kadar kazılara devam etmiştir. Schliemann'ın kazılarda bulduğu hazineleri yurt dışına kaçırdığı da bilinmektedir.

Gerek Schliemann'nin arkeoloji kökenli olmayışı, gerekse arkeoloji biliminin o dönem yeterince gelişmemiş olması dolayısıyla bu dönem yapılan kazılarda çıkan eserler yeterince iyi değerlendirilememiştir ve birçok başka arkeolojik bulguda tahribata yol açmıştır.

 Wilhelm Dörpfeld
Mimar olan ve Schliemann kazılarınada eşlik eden Wilhelm Dörpfeld, Schliemann'nın ölümü sonrası 1893-1894 yıllarında kazıları üstlenir. Kentin katmanlı yapısının tespiti Dörpfeld'e aittir.

 Carl W. Blegen

Bir süre ara verilen kazılar Türkiye Cumhuriyeti döneminde Amerikalı arkeolog Carl W. Blegen tarafından tekrar başlatılır. Kazılar Cincinati Üniversitesi desteğiyle 1932-1938 döneminde yapılmıştır. Blegen özellikle Truva Savaşının geçtiği dönem olarak düşünülen Troya VIIa dönemini üzerine çalışmalarıyla özdeşleştirmiştir.

 Manfred Korfmann

Yaklaşık yarım asırlık ikinci bir duraklama döneminde Tübingen Üniversitesi adına kazı başkanı olan Alman arkeolog Manfred Korfmann tarafından 1988 yılında yeniden başlar. Ölümüne yani 2005 yılına kadar kazı başkanlığı görevini sürdüren Korfmann, antik kentin kazı tarihinde önemli bir yere sahiptir. 2003 yılında Türkiye vatandaşı olup, Osman adını ikinci isim olarak almıştır.

Antik kent aynı zamanda önemli bir turistik gezi noktası olduğu için Korfmann'ın kazılarına ilk olarak ören yeri düzenleme çalışması ile başlamıştır. Daha sonraki yıllarda hem yaptığı arkeolojik çalışmalar hem de kentin millî park olmasına verdiği destek ve antik kentte turistlere yönelik çalışmalarıyla hatırlanır.

 Ernst Pernicka
Pernicka, 2006 yılından beri kazıları yürütmektedir.

 Kalıntılar

 Yurt dışındaki eserler Almanya: Heinrich Schliemann Troya'da bulduğu hazineyi önce Yunanistan'a daha sonra da Almanya'ya kaçırdı. II. Dünya Savaşı'ndan önce Almanya'da olduğu bilinmekte olan hazine savaş sonrası kayıplara karıştı. Günümüzde Almanya'nın elinde hala yaklaşık 480 Troya eseri olduğu sanılmaktadır. Bu eserlerin Berlin'de bulunan Neues Müzesinde 103 ve 104 nolu salonlarda sergilenmektedir fakat koleksiyon II. Dünya Savaşı'nda kaybolduğu için sergilenen bazı eserler, asıllarının kopyalarıdır.

Türkiye'nin 10. Cumhurbaşkanı Ahmet Nejdet Sezer, 2001 yılında Almanya'nın Stuttgart kentinde düzenlenen "Truva, Düşler ve Gerçek" adlı sergi açılışında, dolaylı yoldan eserlerin Türkiye iadesini istedi ve bunu şu sözlerle dile getirdi:

"Burada sergilenen kültür hazinesi, dünya kültür mirasının bir parçasıdır. Bu yapıtlar, ait oldukları uygarlıkların topraklarında daha büyük bir anlam ve zenginlik kazanmaktadırlar"Rusya: Troya hazinesinin Berlin'de kaybolan kısmının II. Dünya Savaşı sonunda, müttefik kuvvetlerce işgal edilen Berlin'de, saklandıkları Berlin Hayvanat Bahçesi'nden Ruslar tarafından alınıp götürüldükleri ortaya çıktı. Uzun süre eserlerin ülkesinde olduğu iddialarını reddeden Rusya, 1994 eserlerin ülkesinde olduğunu kabul ederek, bunların savaş tazminatı olduğunu belirtti. Eserlerin Türkiye tarafından istenmesine konusunda ise eserler Almanya'dan getirdiği için Türkiye'nin bunları isteme hakkı olmadığı yönündedir. Rusya'daki eserler 1996 yılından beri Moskova'da bulunan Puşkin Müzesi'nde sergilenmektedir.ABD: Troya'nın Erken Tunç Çağı'ndaki 2. Dönemi'nden kalma küpe, kolye, diadem, bilezik, pendant gibi 24 parçadan oluşan eser 1966 yılında Penn Müzesi'nce satın alındı. Bu parçalar 2009'da dönemin Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay'ın başlattığı görüşmeler öncülüğünde Türkiye'ye iade edildi.

 Mitolojide Troya

 Kuruluşu
Mitolojide şehrin kurulduğu tepe, Zeus'u kandırdığı için Zeus tarafından Olympus'tan aşağı atılan tanrıça Ate'nin ilk düştüğü yerdir. Kentin kurucusu Tros'un oğlu İlios'tur. Çanakkale yakınlarındaki Dardanos kenti kralı Dardanos'un soyundandır.

Frigya Kralının düzenlediği bir yarışmayı kazanır ve ödül olarak verilen siyah boğayı takip ederek, boğanın durduğu yere bir kent kurmaya karar verir. Boğa, tanrıça Ate'nin düştüğü yerde yere çöker ve İlios kentini bu tepeye kurar. Kente kurucusundan dolayı İllion, İlios'un babası Tros'dan dolayı da Troya denir. Kentin Akalar tarafından yıkılmasıyla ise bu tanrıçanın getirdiği kötü şansa bağlanır.

 Kral Laomedon
Zeus, tarafından kaçırılan Ganymede'nin babası olan kral, kötü kişiliği ile tanınır. Ganymede'ye karşılık kral özel atlar verir. Kendisini devirmek isteyen Poseidon ve Apollon'un tuzağından, tanrıça Thetis tarafından kurtulan Zeus, Poseidon ve Apollon'a kentin surlarını yapma cezası verir. Bu görevi tamamlayınca karşılık olarak Kral Laomedon, önerdiği altınları vermez. Poseidon da Troya'a bir deniz canavarı saldırtır. Yarı-tanrı Herkül ise kralın atlarına karşılık canavarı öldürür. Kral ise sözünü yine tutmaya yanaşmayınca, Herkül Kral Laomedon'u öldürür ve kralın oğlu son Troya kralı Priamos tahta geçer.

 Truva Savaşı

Truva Savaşı, Kaz Dağındaki tanrıçalar arası güzellik yarışması sonucu, dünyanın en güzel kadının aşkını kazanan Priamos'un oğlu Paris, bu evli kadın Hellen'i kaçırmasıyla başlayan ve Troya'nın yıkılmasına yol açan İlyada'ya da konu olmuş savaştır.

 Truva Atı
Truva atı, savaş bitmesi amacıyla şehre gizlice girmek için yapılarak, surlar içerisine sokulmak üzere karşı tarafa hediye edilen tahta attır. Odysessus'un fikri olan içi boş tahta at Troyalılara hediye gibi sunulur. Atın içine gizlenen askerlerden habersiz Troyalılar anıtı şehre taşır ve kutlamalara başlarlar. Akşam ise askerler dışarı çıkarak şehrin yağmalanmasına başlarlar. Truva atı tabiri o kadar yaygınlaşır ki deyim olarak da kullanılmaya başlar. Truva atının gerçekten var olup olmadığı bilinmemektedir. Homeros tarafından anlatılan öyküde geçmekle birlikte, bunun bir metafor olduğunu düşünen tarihçiler de bulunmaktadır. Bu tarihçilere göre, Truva atı gerçekten inşa edilmemiştir ve ancak deprem tanrısı da olan Poseidon'un simgesi olan atın, depremle yıkılan Truva surlarından içeri girme olayına metafor olarak Homeros tarafından kullanıldığı düşünülmektedir.

 Troyalı ünlüler
Mitolojide bahsi geçen Troya'lı ünlü kişiler şunlardır;

 Laomedon
 Ganymede
 Tithonus
 Priamos
 Hektor

 Paris
 Kassandra
 Aesacus
 Corythus
 Deiphobus

 Troya ve Türkler
15. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'da büyük bir güç kazanmaya başlamasıyla birlikte Rönesans dönemi hümanist düşünürleri Türklerin soyları hakkında fikir yürütmeye başlamıştı. En büyük görüş ise Türklerin Truvalıların soyundan geldiği iddiasıydı. Birçok Rönesans düşünürü eserlerinde Truva şehri Yunanlar tarafından ele geçirildikten sonra Asya'ya kaçan Truvalı bir grubun, yani Türklerin Anadolu'ya geri dönerek Yunanlardan intikam aldığını anlatırlardı. Daha eski tarih olan 12. yüzyılda, Tyreli William, Türklerin göçebe kültüründen geldiklerini belirterek köklerinin Truva'ya dayandığını belirtmişti. İstanbul'un fethinden önce İspanyol Pero Tafur 1437'de Konstantinopolis (İstanbul) şehrine uğradığında insanlar arasında "Türkler Truva'nın intikamını alacaklar" sözünün dolaştığını söyler. 1453'te İstanbul'un muhasarası sırasında kentte bulunan Kardinal İsidore yazdığı bir mektupta Osmanlı padişahı Fatih Sultan Mehmet'ten "Troyalıların Prensi" şeklinde söz etmişti. Fatih Sultan Mehmed'in vakanüvisi Kritovulos, Fatih'in Midilli seferi sırasında Çanakkale'de Truva kalıntılarının bulunduğu bölgeye gelerek burada Truva savaşı kahramanları hakkında hayranlık hislerini belirterek onları methettiğini belirtmiştir. Kritovulos, Fatih'in başını sallayarak Truva medeniyetiyle ilgili şu sözleri sarfettiğini yazmıştır:

Allah beni bu şehrin ve halkının dostu olarak bugüne kadar sakladı. Biz bu şehrin düşmanlarını yendik ve onların vatanlarını aldık. Burayı Yunanlar, Makedonyalılar, Teselyalılar ve Moralılar ele geçirmişlerdi. Bunların biz Asyalılara karşı kötülüklerini aradan birçok devir ve yıl geçmesine rağmen onların torunlarından aldık.

Aynı şekilde Sabahattin Eyüboğlu'nun 'Mavi ve Kara' adlı denemeler kitabında Yunanlara karşı Türk Kurtuluş Savaşı'nı yöneten Mustafa Kemal Atatürk'ün yanındaki bir subaya ''Dumlupınar'da Truvalıların öcünü aldık'' dediğini iddia eder.

 Popüler kültürde Filmler Troya'lı Helen, (1956)
 Troya'lı Helen, (2003)
 Troy, (2004)
 Troy: Fall Of A City (2018)Belgeseller Megan Fox ile Kayıp Efsaneler: Troya ŞehriDiğerleri'Anadolu'nun Dans Diliyle Troya'' - Mustafa Erdoğan

Ayrıca bakınız
Troya Müzesi
Truva Atı
Truva Savaşı
Troya Tarihî Millî Parkı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Troia Vakfı
 Project Troia - Troya kazıları İngilizce
 şehrin rekonstif modeli İngilizce
 Ilios İngilizce
 Troya'nın tanımlanması Jan Sammer (İngilizce)
 Troy (İngilizce)

Türkiye'deki Dünya Mirasları

Türkiye'deki antik bölgeler

Troya


Sistar (stilizat ca SISTAR) a fost o formație de fete sud-coreene înființată în 2010 de Starship Entertainment. Era constituită din patru membre: Hyolyn, Bora, Soyou și Dasom. Primul album de studio, So Cool, a fost lansat pe 9 august 2011. Cel de-al doilea album, Give It to Me, a fost lansat la 11 iunie 2013.

Cele mai mari hituri ale formației includ "So Cool", "Alone", "Touch My Body", "Loving U" și "Give It to Me". Cel de-al patrulea single, "So Cool", a debutat pe prima poziție la Billboard Korea K-Pop Hot 100 single.

Formația s-a destrămânat în 2017 după 7 ani de activitate.

Discografie
 So Cool (2011)
 Give It to Me (2013)

Note

Formații muzicale fondate în 2010
Formații K-pop
Formații sud-coreene
Cvartete muzicale
Formații de fete

Sistar


البنك الاتحادي الألماني  كان فقط حتى حين إدخال عملة اليورو الحق كمصرف مركزي للجمهورية الألمانية في إصدار الأوراق المالية، واليوم يعمل البنك بالتعاون مع المصارف المركزية لدول الاتحاد الأوروبي على تنفيذ وتطبيق سياسة البنك المركزي الأوروبي (EZB). يقع مقر البنك الاتحادي الألماني بفرانكفورت على نهر الماين ويدخل ضمن مسؤولياته تنظيم النقد المتداول والائتمان الاقتصادي وإدارة احتياطيات ألمانيا النقدية.

مراجع

المالية العامة لألمانيا
النظام الأوروبي للبنوك المركزية
بنوك أسست في 1957
بنوك مركزية
بنوك مقرها في فرانكفورت
تأسيسات سنة 1957 في ألمانيا الغربية

البنك الاتحادي الألماني


سينكدوكي، نيويورك  هو فيلم سينمائي أمريكي من تأليف وإخراج تشارلي كوفمان في أول تجربة إخراج له، الفيلم إنتاج 2008، وبطولة فيليب سيمور هوفمان وكاثرين كينر.

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أعمال وجودية
أفلام أخرجها تشارلي كوفمان
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أمريكية مستقلة
أفلام أولى للمخرج لعام 2008
أفلام إخراجية أولى
أفلام إنتاج 2008
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام تعكس الذات
أفلام تقع أحداثها في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام دراما كوميدية أمريكية
أفلام دراما كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام درامية 2008
أفلام سجلها جون بريون
أفلام سوني بيكتشرز كلاسيك
أفلام عن اضطراب اكتئابي
أفلام كتب نصها السينمائي تشارلي كوفمان
أفلام كوميدية درامية في 2008
أفلام كوميدية في 2008
أفلام ما بعد الحداثة
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 2008
أفلام مستقلة
أفلام مستقلة 2008
أفلام مصورة في مدينة نيويورك

سينكدوكي (نيويورك) (فيلم)


ميشيل مايلارد  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

مراجع

روابط خارجية

لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو فالينسيان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
مواليد 1952
مواليد في ليون
وفيات في سانت بريست

ميشيل مايلارد


Condensarea aldolică este un tip de reacție de condensare organică în care are loc reacția unui intermediar enolic sau a unui anion enolat cu un compus carbonilic, cu formarea unei β-hidroxialdehide sau β-hidroxicetone.

Condensarea aldolică poate continua cu o reacție de deshidratare prin care se obțin compușii nesaturați corespunzători (în trecut această etapă era cunoscută sub numele de condensare crotonică).

Mecanism
Prima parte a acestei reacții este o reacție de adiție nucleofilă, iar cea de-a doua etapă este o reacție de eliminare prin deshidratare (eliminare de apă). Produsul de adiție se poate deshidrata în două moduri, depinzând de catalizatorul folosit. Când se folosesc baze tari precum terț-butoxidul de potasiu, hidroxidul de potasiu sau hidrura de sodiu, mecanismul evoluează prin intermediul unui anion enolat. Dacă în schimb se folosesc catalizatori acizi, în mecanism intervine un intermediar enol. Condensarea aldolică poate să aibă loc în diferite condiții de reacție, în funcție de produsul la care se dorește să se ajungă, și de obicei se intervine prin control cinetic sau prin control termodinamic.
 :

Vezi și
 Condensare Knoevenagel
 Condensare Perkin

Referințe

A

Condensare aldolică


Lesjaskog Station (Lesjaskog stasjon) var en jernbanestation på Raumabanen, der lå i Lesja kommune i Norge.

Stationen åbnede sammen med den første del af banen fra Dombås til Bjorli 19. november 1921. Banen blev åbnet i sin fulde længde 30. november 1924, og ved samme lejlighed blev Lesjaskog nedgraderet til holdeplads. Den blev yderligere nedgraderet til trinbræt 1. september 1964. Betjeningen med persontog ophørte 29. maj 1988, og 27. maj 1990 blev stationen nedlagt.

Stationsbygningen blev opført efter tegninger af Gudmund Hoel og Bjarne Friis Baastad. Den blev revet ned i 1989.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Raumabanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1921
Ophørt i 1990
Jernbanestationer i Oppland

Lesjaskog Station


Robert Tesche (Wismar, Alemania, 27 de mayo de 1987) es un futbolista alemán. Juega como mediocampista y su club es el VfL Osnabrück de la 3. Liga.

Carrera

Hamburgo
En el verano 2009, Tesche firmó un contrato de tres años con el Hamburgo S. V. Este acuerdo fue extendido dos años más durante el verano de 2011. Debutó con el Hamburgo el 23 de agosto de 2009, en un encuentro de la Bundesliga contra el VfL Wolfsburgo, en el que entró en el minuto 90 sustituyendo al jugador neerlandés Eljero Elia.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

 Robert Tesche en kicker.de (en alemán)
 Robert Tesche en ESPN (en inglés)

Futbolistas del Arminia Bielefeld en los años 2000
Futbolistas del Hamburgo S.V. en los años 2000
Futbolistas del Hamburgo S.V. en los años 2010
Futbolistas del Hamburgo S.V. II
Futbolistas del Fortuna Düsseldorf en los años 2010
Futbolistas del Nottingham Forest Football Club
Futbolistas del Birmingham City Football Club
Futbolistas del VfL Bochum en los años 2010
Futbolistas del VfL Bochum en los años 2020
Futbolistas del VfL Osnabrück en los años 2020
Nacidos en Wismar

Robert Tesche


Gara Pitești (cunoscută și ca Pitești Sud) este cea mai importantă gară din municipiul Pitești.

Aceasta este străbătută de linia București Nord - Craiova (linia de cale ferată 901) și linia spre Curtea de Argeș (906).

Prezentare generală
Gara a fost inaugurată pe 13 septembrie 1872, în același timp cu darea în folosință a liniei de cale ferată Pitești-Chitila-București. Această clădire este ultimul supraviețuitor al seriei de clădiri construite în 1872 de consorțiul prusac al antreprenorului Bethel Henry Strousberg pentru căile ferate române. Gara veche a fost demolată iar în locul acesteia s-a construit o gară modernă. Noua gară finalizată în anul 2016 este o cladire parțial suspendată, întinzându-se peste liniile de cale ferată, astfel încat peroanele se află sub clădire, iar trenurile opresc sub aceasta. Aceasta are peste 1.000 de metri pătrați și două etaje. Gara are și un minimall în sala de așteptare, cu multe magazine, scări rulante și lifturi cu o capacitate de 15 persoane care îi duc pe călători pe peroane. În apropiere vor fi amenajate spații de parcare. Clădirea include, la nivelul etajului întai, un pasaj care face legătura între cartierul Tudor Vladimirescu și gară.

Legături feroviare
Din Pitești sunt trenuri sau vagoane directe zilnice spre următoarele localități din România: București, Craiova, Constanța, Slatina, Curtea de Argeș, Câmpulung Muscel, Titu etc.
CFR Călători și CFR Marfă sunt principalii operatori, dar mai sunt și alte firme private.

Oferta Tarif Regio la trenurile InterRegio "Săgeata Albastră"
Datorită numărului de călători în continuă scădere din ultimii ani, ce-i drept din cauza unor tarife foarte mari raportate la distanță și durata de mers (mai ales pe această relație), CFR Călători a introdus pe mai multe rute oferte promoționale de la noul mers de tren ce a intrat în vigoare de la 13 decembrie 2015. Oferta a atras la Pitești un succes foarte mare, tot mai mulți călători revenind la tren după mulți ani în care au preferat alte variante de transport, astfel la anumite ore de vârf în weekend-uri multe trenuri Săgeata Albastră nu mai pot oferi o capacitate de locuri suficient de mare. Oferta se bucură în continuare de o mare apreciere a călătorilor în continuă creștere.

Legături externe
 Mersul Trenurilor de Călători

Pitești Sud

Gara Pitești


ستيفان كيم سو هوان (بالكورية: 김수환)، ولد بتاريخ 8 مايو/أيار 1922 في مدينة ديغو في كوريا الجنوبية، وتوفي عن عمر ستة وثمانين عاماً بتاريخ 16 فبراير/شباط 2009 في العاصمة سيول. هو كاردينال كاثوليكي ورئيس أساقفة سيول شرفاً.

حياته الكنسية

بتاريخ 15 سبتمبر/أيلول من عام 1951 تمت رسامة كيم قسيساً ليبدأ عمله الكنسي وذلك في فترة الحرب الكورية. ثم سافر إلى اليابان ليكمل تحصيله العلمي حيث حصل على إجازة في الفلسفة، بعد ذلك انتقل إلى ألمانيا ليتخصص في العلوم الاجتماعية. عام 1966 اختير ليصبح أسقفا على رعية ماسان الكاثوليكية، وبتاريخ 9 أبريل/نيسان 1968 تمت ترقيته لدرجة رئيس أساقفة على سيول واستمر في ذلك المنصب مدة ثلاثين عاماً.

اختير عدة مرات ليصبح رئيسًا لمجلس أساقفة كوريا، وبين عامي 1973 و 1977 أوكلت إليه رئاسة اتحاد مجالس أساقفة آسيا. ومنذ عام 1967 شارك كيم في الكثير من جمعيات سينودس الأساقفة، وكان كذلك عضوا في مجلس الأمانة العامة لسينودس الأساقفة بين عامي 1974 و 1977. في 28 أبريل/نيسان من عام 1969 رفعه البابا بولس السادس لمرتبة الكاردينال وذلك في الكنيسة الجامعة في كونسيستورا.

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لرئاسة إسقفية سيول الكاثوليكية (بالكورية)

مصادر

 البابا يبرق معزيا بوفاة الكردينال كيم سو هوان رئيس أساقفة سيول شرفًا. إذاعة الفاتيكان القسم العربي

أساقفة كاثوليك رومان من بيونغ يانغ
أشخاص من دايغو
رجال دين كاثوليك
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك القرن 20
رؤساء أساقفة رومان كاثوليك في كوريا الجنوبية القرن 20
رؤساء أساقفة من سول
شخصيات مسيحية معاصرة
كرادلة كوريون جنوبيون
كوريون جنوبيون
مواليد 1922
مواليد في كوريا الجنوبية
وفيات 2009
وفيات بسبب أمراض الجهاز التنفسي
وفيات في سول
وفيات بأمراض الجهاز التنفسي في كوريا الجنوبية

كم سو هوان


Fadıl, Adana ilinin Çukurova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 25 km, Karaisalı ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çukurova'nın mahalleleri

Fadıl, Çukurova


Rodrigo Mendes (født 9. august 1975) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Rodrigo Mendes


İnebahtı Deniz Muharebesi (İspanyolca: Batalla de Lepanto, İtalyanca: Battaglia di Lepanto), 7 Ekim 1571 tarihinde Osmanlı Devleti ile Haçlı donanmaları arasında, Korint Kıstağı'nda, İnebahtı yakınlarında yapılan deniz muharebesidir. II. Selim dönemindeki bu muharebede donanma büyük hasar görmüş ve Osmanlı Devleti'nin yükselme dönemindeki en büyük deniz mağlubiyeti olarak addedilir. Osmanlı kaynakları, bu muhaberenin adını Sıngın olarak yazar. İspanyol yazar Cervantes bu savaşta elinden ve göğsünden yaralanmıştır.

Muharebe Öncesi

O dönemde Kıbrıs, oldukça hareketli Mısır - İstanbul deniz ticaret yolu üzerinde önemli bir engeldi. Ada Venediklilerin elinde bulunuyor, adada yuvalanan, Venedik desteğindeki Hristiyan korsanlar sık sık ticaret ve hac gemilerini vuruyorlardı. Kıbrıs'ın vaktiyle Müslüman bir ülke olduğu gerekçesiyle fetva alınıp savaş açıldı. Kıbrıs'ın önemli merkezleri Lefkoşa ve Mağusa, zorlu mücadelelerden sonra zaptedildi. Fethi tamamlandıktan sonra Kıbrıs, beylerbeyliği haline getirildi (1570-1571).

Osmanlı Devleti'nin Kıbrıs adasını alması, Avrupa'da büyük tepkilere yol açtı. Bunun sonucu olarak Papa V. Pius, İspanya kralı ve Venedik dukası, Osmanlılara karşı birleştiler. Bu birleşmeyi imza ile de onayladılar. (15 Mayıs 1571) Kutsal İttifak adı verilen bu antlaşmayı, Osmanlılar öğrendiler. Dîvan'da, bu tarihlerde, bazı görüş ayrılıkları yüzünden anlaşmazlık vardı. Bu durum, alınacak tedbirleri durduruyor, Donanmayı Hümayun amiralliğinin, Preveze'den yazdığı yardım isteklerini cevapsız bırakıyordu. Sonunda Dîvan, Avrupa karşısına güçlü bir donanma ile çıkma konusunda karara vardı. Ancak Dîvandaki anlaşmazlık yüzünden, Osmanlı donanmasının başına, bir kara ordusu kumandanı olan Müezzinzade Ali Paşa getirildi. İstanbul'a gelen ikinci bir haber, Osmanlı sularına gelmekte olan Haçlı donanması ile ilgiliydi. Sokollu, bu donanmayı durdurmak görevini de gene bir kara ordusu kumandanı olan Pertev Mehmed Paşa'ya verdi.

Muharebe
Osmanlı donanmasında bir vezir, dört paşa, 15 beylerbeyi vardı. Ayrıca Uluç Ali Paşa, Cafer Paşa, Barbaroszâde Hasan Paşa, Barbaroszâde Mehmed Paşa ve Salihpaşazâde Mehmed Bey gibi Osmanlı denizcileri de bulunuyordu.

Osmanlılara karşı meydana getirilen Haçlı donanmasının başına, V. Karl'ın evlilik dışı oğlu, Hollanda genel valisi Don Juan de Austria (Avusturyalı Johann) getirildi. Venedik donanmasının başında Vaniero, Cenevizlilerinkinde Giovanni Andrea Doria, Papalık donanmasında da dük Marco Antonio Colonna vardı. Ayrıca Avrupa'nın prens, asilzâde, amiral ve generalleri Haçlı donanmasında görev almıştı.

Müezzinzade Ali Paşa ile Pertev Mehmed Paşa'nın yanlış tutumları, Osmanlı denizcilerinin karşı koymalarına sebep oldu, ancak, yapılan tartışmalar sonunda Kaptan-ı Deryanın görüşü uygulandı.

Saat 11 sıralarında Osmanlı donanması da manevralarını tamamlamış, harp nizamını almış bulunuyordu. Müttefik donanması ise henüz istediği durumu alamamıştı. Her biri 30 toplu olan galiaslardan dört tanesi cephedeki yerini almış, sağ cenah Harisinde bulunacak olan iki galias ise mevkiini almaya çalışıyordu.

Müttefik ihtiyat filosu ise henüz Skrofa burnunun gerisinde bulunuyordu. Her iki filonun teşkil ettiği hattı harp yaklaşık olarak dört mil genişliğinde idi. Bu genişlik nedeniyle de filolara bir merkezden komuta etmek pek mümkün olamıyordu. Savaş, evvela Osmanlı sağ cenahıyla müttefik sol cenahı arasında başladı. Biraz sonra da merkez filoları muharebeye tutuştular. Osmanlı sol cenahıyla müttefik sağ cenahı savaşa bir hayli geç başladılar. Öğleye doğru Osmanlı sağ cenahıyla merkez filosu galiasların top menzili içine girdiler. Atılan güllelerden Osmanlı kadırgaları kayıplar vermeye başladılar.

Şuluk Mehmet Bey ile Ağrıboz Beyi Mehmet Paşa'nın bulunduğu Osmanlı sağ cenahı müttefiklerin sol cenahına hücum etti. Her iki taraf gemilerinin birbirine rampa etmesiyle muharebe başladı. Başlangıçta savaş Venediklilerin aleyhine cereyan ediyordu. Bunu gören diğer Venedik kalyonları derhal sol cenahlarının yardımına koştular. Yeni gelen takviye kuvvetleri karşısında Osmanlılar galibiyet ümitlerini yitirdiler. Venediklilerin sayıca üstünlüğü karşısında Osmanlıların bütün gayretleri bir sonuç vermedi. Osmanlı kadırgalarındaki Hristiyan forsaların ayaklanması, bu cenahta Osmanlıların yenilgisini çabuklaştırdı. Şuluk Mehmet Bey, Venediklilerin eline esir düştü. Ağrıboz Beyi Mehmet Paşa ise öldü. Kıyıya yakın olan ve baştan kara eden on kadar kadırgadan başka bu cenahta geri kalan gemiler ya battı veya düşman tarafından zapt edildiler.

Merkez kesimine gelince, başta Başkomutan Pertev Paşa baştardasıyla Papalık amirali Kolonna'nın kaptanesine, Kaptan-ı Derya Ali Paşa da Don Juan'ın riyalesine hücum ve rampa ettiler. Diğer Osmanlı kadırgalarıyla müttefiklerin kalyonları da yekdiğerlerine rampa ederek şiddetli bir savaş başladı. Savaşın en kızgın bir anında Don Juan, çektiği bir işaretle 30 gemiden kurulu ihtiyat filosunu yardıma çağırdı. Oldukça uzun süren kanlı ve şiddetli savaşlar sonunda İspanyol ve Papalık askerleri Ali Paşa'nın baştardasına girdiler, gemiyi zapt ettiler. Savaşlar sırasında bir kurşunla yaralanmış olan Ali Paşa'nın başını keserek Don Juan'a götürdüler ve baş direğe astılar.

Pertev Paşa ila Sebastian Venier gemileri arasında cereyan eden savaş da, müttefik ihtiyat filosunun yardıma yetişmesi üzerine Osmanlıların aleyhine döndü. Pertev Paşa'nın gemileri de düşmanın eline geçti. Haşan Paşazade Mahmut Bey kadırgasıyla çekilmekte iken denizde yüzmekte olduğunu gördüğü Pertev Paşa ile bir kısım erleri kurtarmayı başardı. Bu suretle merkez kesimindeki savaşlar sonunda Osmanlı kadırgalarının çoğu düşman tarafından zapt edildi.

Osmanlı sol cenah filosunun komutanı Uluç Ali Paşa, daha küçük yaştan beri deniz savaşlarında yetişmiş olduğu ve Venedik ve İspanyol harp usullerini ve gemilerinin kudreti hakkında bilgi sahibi olduğu için cepheden yapılacak hücumların sakıncasını biliyordu. Kâptan-ı Derya Ali Paşa'yı bu bakımdan ikaz ettikten sonra kendi filosunda bulunan komuta gemilerindeki komutan forslarının indirilmesini emretti. Sonra düşman donanmasına yandan veya geriden hücum etmek amacıyla 90 derece iskeleye dönerek kıble yönünde ilerleyip düşmanın merkez filosundan açıldı.

Uluç Ali Paşa'nın karşısında bulunan müttefik sağ cenah filosu komutanı Jean Andrea Doria, Uluç Ali Paşa'nın maksadını anladı. O da kendi yanının kuşatılmasına engel olmak üzere güneye doğru seyre başladı. Halbuki bu manevrayı yapacağı yerde Osmanlı merkez filosuna saldırsaydı savaşın sonu daha çabuk alınabilirdi.

Ana filolardan bir hayli açıkta savaşa tutuşmak üzere Uluç Ali Paşa düşmanın gerisini almak üzere fırsat bulamayacağını anlayınca, düşmanın sağ cenah filosu ile savaşa tutuşmadan birden dönerek düşmanın merkez filosu üzerine saldırdı. Merkez filosunun güney kısmında bulunan Malta, Papalık, Venedik ve Savva'ya ait yedi kalitenin üzerine atıldı. Bunlar üzerinde kesin bir sonuç almayı başardı. Bir saat devam eden bu üstün deniz savaşı, düşmanın yetişen takviye kuvvetleri ve özellikle ihtiyat filosunun muharebeye katılması üzerine Uluç Ali Paşa kendi kuvvetinin üç misline varan düşman sağ cenahı, merkez ve ihtiyat filolarıyla da bir saatten fazla kanlı bir savaş verdi. Her iki taraf da ağır kayıplara uğradılar. Daha fazla bir iş yapmanın imkânsızlığını gören Uluç Ali Paşa, kendi etrafını saran düşman gemileri içinden kendisine katılan 40 kadar gemisiyle sıyrılmaya muvaffak oldu. Itaki adasıyla Aya Movro (Levkas) arasındaki boğazdan geçerek açık denize çıktı.

Santa Cruz markisiyle Andrea Doria kendisini bir müddet takip ettilerse de yetişmeye muvaffak olamadılar. Bilahare Uluç Ali Paşa Modon'a gitmeye muvaffak oldu. Uluç Ali Paşa'nın bu savaşı sırasında da beş on Osmanlı kadırgası İnebahtı Körfezine çekilmeye muvaffak olabildiler. Saat 12 sıralarında başlayan savaş saat 17'de son buldu.

142 gemi yok oldu, 20 bin Osmanlı askeri öldü. Ölenler arasında, Müezzinzade Ali Paşa başta olmak üzere birçok Osmanlı paşası ve beylerbeyi de vardı. Bu arada, yalnız Uluç Ali Paşa'nın kumandasındaki Osmanlı donanmasının sağ cenahı başarı gösterdi. 42 Osmanlı gemisinden kurulu olan bu cenah, gemilerini kaybetmedi, Haçlı sağ cenahını bozarak, savaş alanından ayrıldı. Uluç Ali Paşa, bu başarısından sonra Kaptan-ı Deryalığa getirildi ve "Kılıç Ali Paşa" diye anıldı.

Sokollu Mehmed Paşa yeni bir donanma hazırlamasını istedi. Bunun için çok sayıda malzemeye ihtiyaç olduğunu, kısa süre içinde böyle bir donanmanın hazırlanmasının zor olacağını söyleyen Uluç Ali Paşa'ya, Sokullu; "Bütün donanmanın demirlerini gümüşten, halatlarını ibrişimden, yelkenlerini atlastan yapabiliriz. Hangi geminin malzemesi yetişmezse gel benden al" demiştir ki, Osmanlı Devletinin o dönemdeki gücünü göstermesi açısından önemlidir. Sokullu Mehmed Paşa, gönderilen Venedik elçisine de, İnebahtı Deniz Muharebesiyle ilgili olarak "Biz Kıbrıs'ı almakla sizin kolunuzu kestik, siz İnebahtı'da bizi yenmekle, sakalımızı tıraş ettiniz. Kesilen kolun yerine yenisi gelmez, fakat kesilen sakalın yerine daha gür çıkar." diye cevap vermiştir. Nitekim Tersane Baş Mimarı Mustafa Ağa idaresinde altı ay içerisinde 150 Kadırga inşa edilerek Osmanlı donanması yine eski haline getirilmiştir.

Sonuç
Bu deniz savaşını Osmanlı donanmasının kaybetmesine başlıca sebep, Uluç Ali Paşa ile birkaç reis hariç, yeniçeri ağalığından bu makamlara gelmiş olan Pertev ve Müezzinzade Ali Paşa gibi cesur ve cengâver olmakla beraber denizcilik yönünden ehliyetli olmayan komutanların emirlerinde bulunması idi. Bundan başka Mart ayından yani yaklaşık olarak yedi aydan beri sürekli olarak denizde bulunan gemilerin tamire muhtaç ve personelin yorgun ve bir kısmının terhis edilmiş veya izinli olarak donanmadan ayrılması sonucu denizci olmayan sipahilerle takviye edilmiş olmaları gibi sebepler de bu yenilgide etkili olmuşlardı. Buna karşılık müttefik donanmasındaki bütün komutanların tecrübeli birer denizci olmaları, filoların iyi sevk ve idare edilmeleri, personelin sayıca ve teçhizat yönlerinden üstün oluşu, özellikle top miktarı fazla olan galias tipi gemilerin sağladığı ateş kudreti gibi hususlar, bu deniz savaşını müttefikler lehine sonuçlandırmıştır.

Ayrıca bakınız
Preveze Deniz Muharebesi

Kaynakça

İtalya'da İslam
Ceneviz Cumhuriyeti'nin deniz muharebeleri
İspanya'nın deniz muharebeleri
Venedik Cumhuriyeti'nin deniz muharebeleri
Osmanlı-Venedik savaşları
Osmanlı İmparatorluğu'nun deniz muharebeleri
Osmanlı donanması
Naupaktos
Aetolia-Akarnania tarihi
1570'lerde Osmanlı İmparatorluğu
1571'de İtalya
1571'de çatışmalar

İnebahtı Deniz Muharebesi


Radoslav I. Babonić († o. 1295.), hrvatski velikaš, gorički knez i slavonski ban iz velikaške obitelji Babonić.

Otac mu je bio gorički knez Baboneg I., a stariji brat knez Stjepan III. Babonić († o. 1295.). Braća Radoslav I. i Stjepan III. bili su predvodnici čitave obitelji Babonića. Sukobljavali su se oko prvenstva u Slavoniji s velikaškim obiteljima Gut-Keledima i Gisingovcima. Godine 1278. braća Radoslav i Stjepan izmirili su se s Gut-Keledima i Gisingovcima, a 1280. godine ponovno su se izmirili s Gisingovcima u Ozlju, posredovanjem kralja Ladislava IV. (1272. – 1290.).

Potkraj 13. stoljeća Radoslav I. i Stjepan III. nastojali su steći nasljednu bansku čast. Oba brata su se izmijenjivala na položaju slavonskog bana. Poslije smrti kralja Ladislava IV. 1290. godine, braća Babonići su obnašala bansku čast istodobno s Gisingovcima. U međuvremenu su se posvađala i sama braća Radoslav i Stjepan među sobom, a sukob su okončali 1294. godine. Za vrijeme nestabilne vladavine kralja Andrije III. (1290. – 1301.), posljednjeg Arpadovići, Radoslav je balansirao između budimskog i napuljskog dvora, nastojeći dobiti što više privilegija, naslova i imanja za obitelji. S druge strane, njegov je brat Stjepan čvršće stao uz kralja Andriju III. Obojica braće dobila su niz privilegija, uz priznanje nasljedne banske časti od kralja Andrije III., te napuljskog kralja Karla II., njegova sina Karla Martela te Karla I. Roberta. Uskoro nakon toga, oba brata nestaju iz izvora i vjeruje se da su u to vrijeme obojica umrla.

Budući da Radoslav I. vjerojatno nije ostavio potomstva, a Stjepanovi su sinovi vjerojatno bili još maloljetni, vodstvo u obitelji Babonića prešlo je na sinove njihova strica Babonega II.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Babonići - Hrvatska enciklopedija

Hrvatsko plemstvo
Hrvatski banovi
Babonići

Radoslav I. Babonić


Deutch puede referirse a:
 Zoey Deutch (1994-), actriz estadounidense.
 Howard Deutch, director de cine estadounidense.
 John M. Deutch, político estadounidense (Secretario de Defensa y director de la CIA).
 Ted Deutch, político estadounidense (demócrata, congresista por Florida).

Deutch


36445 Smalley este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
36445 Smalley este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Olathe (Kansas) de Larry Robinson (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 9,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 36001-37000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

36445 Smalley


رأس الكلاب  هو  يقع على الساحل الشمالي لجزيرة جالطة التونسية.

كلاب

رأس الكلاب


Karameşe, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Karameşe köyü halkı Abazaların Aşuwa-Şkarawa kolundan olup Abazacanın Şkarawa diyalektiyle konuşmaktadırlar. Karameşe köyü halkı 1889 yılında bugün Rusya'ya bağlı Karaçay-Çerkesk Özerk Cumhuriyeti hudutları içinde bulunan Kujdu ya da Kujçkün adlı iki köyden birinden göç etmişlerdir. Köyün Abazaca orijinal ismi Bulat Kıt'tır. Köyün kurucu aileleri: Dakum=Taxun (Тахун=Даквын), Mamir  (Мамир), Labıça (Тлабыча), Hanfen (ХIанфен ), Tsikis (Цикьис)

Köy ismini bölgede bulunan meşe ormanlarından almaktadır.

Coğrafya
Samsuna 80 km. Havzaya 14 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Havza'nın mahalleleri

Karameşe, Havza


Renucci ist der Familienname folgender Personen:

 Paul Renucci (1915–1977), französischer Romanist, Italianist und Literaturwissenschaftler
 Robin Renucci (* 1956), französischer Schauspieler und Filmregisseur
 Simon Renucci (* 1945), französischer Politiker
 Toussaint Renucci (1889–1969), französischer Romanist und Italianist

Renucci