ඒ යාගි - සාමාන්යයෙන් යාගි ඇන්ටනාව ලෙස උඩා ඇන්ටනාව,, යනු දිශාව ඇන්ටනාව රේඛාවක් දී බහු සමාන්තර අංග සමන්විත,  සාමාන්යයෙන් අර්ධ තරංග dipoles ලෝහ පොලු සාදා.   යාගි - උඩා ඇන්ටනා සම්ෙපේෂක ෙහෝ ග්රාහකයට සම්ෙපේෂකයට ෙහෝ සම්ෙපේෂණයට සම්බන්ධ ෙනොවන අතිෙර්ක පරෙපෝෂිත මූලදව්ය සමඟ සම්ෙපේෂකයකු ෙහෝ ලබන්නාට සම්බන්ධ වූ තනි උපකරණයක් අඩංගු ෙව්: ඊනියා පරාවර්තකයෙකි සහ එක් අධ්යක්ෂකවරයකු ෙහෝ වැඩි ගණනක්.     එය 1926 දී ජපානයේ ටොහෝකු ඉම්පීරියල් විශ්ව විද්යාලයේ ෂින්ටාරෝ උඩු විසින්  සහ (ඔහුගේ සගයා විසින් ඉටු කරන ලද අඩු භූමිකාවක් සමග) හයිටෙචුගි යාගි විසින් නිර්මාණය කරන ලදී .

පරාවර්තක ආලේපනය මෙහෙයවූ ඩිපෝල්ට වඩා තරමක් දිගු වන අතර අධ්යක්ෂවරු ටිකක් කෙටි වේ.   පරපෝෂිත අංග වෙනස් සමග අවශෝෂණය හා පැදවූ අංගයක් සිට ගුවන් විදුලි තරංග විකිරණය අදියර වන ඩයිපෝල් ගේ කිරීමෙන්, විකරණය කිරීමෙන් විකිරණ රටාව .  විවිධ බලවේග සිට තරංග superpose සහ මැදිහත් වන ඇන්ටනා ගණන්වල ඉතා සැලකිය යුතු වර්ධනයක් කරා, තනි දිශාවට විකිරණ වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා ලාභ සරල dipole සාපේක්ෂව.

"කදම්බ ඇන්ටනා" ලෙසද හැඳින්වේ.  හෝ "පරපෝෂිත අරා" ලෙස හැඳින්වේ. යාගි HF , VHF සහ UHF බෑන්ඩ්ස් හි ඉහළ ප්රතිදාන ඇන්ටෙනාවක් ලෙස බොහෝ ලෙස භාවිතා වේ.    එය ඉහළ මට්ටමක් දක්වා ඇත වාසියක් සාමාන්යයෙන් 20 ක් පමණ සීමා භාවිතා අංග ගණන මත පදනම් වන,   dBi ,  රේඛීය ධ්රැවිකරණ ,  දිශාති්රක (අවසාන ආලෝකය ) කදම්බ රටාව  ඉහළ ප්රතිවිරුද්ධ අනුපාතය 20   db. එය සැහැල්ලු, මිළ අඩුයි හා සරලයි.   මෙම කලාප පළලක් ඇති යාගි ඇන්ටනාව, එම වාර ගණන එය ඉහළ ලාභයක් ඇති අධික පරාසය, මධ්ය සංඛ්යාතය සියයට කිහිපයක් පටු වන අතර, වැඩි වාසි සමඟ අඩු,   එසේ ස්ථාවර සංඛ්යාත අයදුම්පත් එය බොහෝ විට භාවිතා කරනු .  විශාලතම හා වඩාත්ම ප්රසිද්ධ භාවිතා වන්නේ භූමිෂ්ඨ රූපවාහිනී ඇන්ටනා ලෙසය.  නමුත් එය ලක්ෂ්ය-ලක්ෂ්ය ස්ථාවර සන්නිවේදන සබඳතා සඳහාද  රේඩාර් ඇන්ටනා සහ  දුරස්ථ කෙටි දුර සන්නිවේදන සඳහා කෙටි විකාශන මධ්යස්ථාන සහ ගුවන් විදුලි නාලිකා.

මූලාරම්භය
මෙම ඇන්ටෙනා විසින් 1926 දී නිර්මාණය කළ ෂින්ටාරෝ උඩ ක ටොහෝකු ඉම්පීරියල් විශ්ව විද්යාලයේ , ජපානය ,  , ඔහුගේ සහායක විසින් ඉටු අඩු භූමිකාව සමග Hidetsugu Yagi .

කෙසේ වුවද "යාගි" නම ඌඩා බොහෝ විට අතහැර දමා ඇත.  මෙම යාගි හි යූඩීගේ නම නොමැතිව යාගි පේටන්ට් බලපත්රයක් ලබා ගැනීමෙන් පසු, පේටන්ට් බලපත්රය එක්සත් රාජධානියේ මාර්කොනි සමාගමට පේටන්ට් බලපත්රය මාරු කර යැවීමට හේතු වී තිබේ.

බි්රතාන්ය, එක්සත් ජනපද, ජර්මානුවන් සහ ජපන් ජාතිකයන් විසින් රේඩාර් පද්ධතීන්හි දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී ප්රථමයෙන් යාගි ඇන්ටනා භාවිතා කරනු ලැබීය.   යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසු ඔවුන් රූපවාහිනී ඇන්ටනා ලෙස පුළුල් සංවර්ධනයක් දක්නට ලැබිණි.

විස්තර

Yagi - Uda ඇන්ටනා රේඛාව තුල සමාන්තර ටැන්ජ් පෝඩ් වර්ග ගණනාවක් අතර, සාමාන්යයෙන් අර්ධ තරංග තරංගයක්, සාමාන්යයෙන් සිය මධ්යස්ථාන ඔස්සේ විෂ්කම්භය හරස් අතට හෝ "උත්පාතය" මත රදවා ඇත.   කේන්ද්රීයව මෙහෙයවන තනි ධාවන මූලද්රව්යයක් (සම්ප්රේෂිත මාර්ගයේ එක් පැත්තකින් එකිනෙකට සම්බන්ධ වන පොලු දෙකක්) සහ පරපුටු මූලද්රව්ය විචල්ය ගණනක්, එක් පැත්තක තනි පරාවර්තකයක් සහ විකල්ප වශයෙන් එක් පැත්තක හෝ තවත් අධ්යක්ෂකයකු හෝ .     පරෙපෝෂිත මූලද්රව්ය සම්ප්රේෂකය හෝ ග්රාහකයාට විද්යුත් සම්බන්ධතාවයක් නොමැති අතර, විකිරණ රටාව වෙනස් කිරීම සඳහා රේඩියෝ තරංග රේඩියේටර් ලෙස ක්රියා කරයි .   අංග අතර සාමාන්ය spacings නිශ්චිත සැලසුම් මත පදනම්ව, එහි තරංග ආයාමය ¼ කටත්  ක් පමණ සිට වෙනස් වේ.  අධ්යක්ෂකවරුන් විසින් මෙහෙයවන ලද මූලද්රව්යයට වඩා තරමක් කෙටි වන අතර පරාවර්තකය (s) තරමක් දිගු වේ.   විකිරණ ආකෘතිය එක් දිශානුසාරීය වන අතර, අධ්යක්ෂකවරුන් සමඟ අවසානයෙහි මූලද්රව්යවල තලය තුළ මූලද්රව්යවල මූලිකව අක්ෂයේ දිශාවට අක්ෂය දිගේ ප්රධාන කවචය වේ.

සුවපහසු, එම dipole පරපෝෂිත අංග ඇති node එකක් මතම ඊට අදාල (ශුන්ය ලක්ෂ්යය RF වෝල්ටීයතා ඔවුන්ගේ මධ්යස්ථානය), ඒ නිසා ඔවුන් ඔවුන්ගේ විදුලි මෙහෙයුම් බාධා තොරව, පරිවාරක අවශ්ය තොරව එම අවස්ථාවේ දී එය සන්නායක ලෝහ සහාය අනුයුක්ත කල හැක.   සාමාන්යයෙන් ඒවා ඇන්ටනාහි මධ්යම ආධාරක උත්ශ්රේණිගත කිරීම සඳහා සාමාන්යයෙන් සවි කර ඇති හෝ වෑල්වනය කරති.   එහි ප්රධාන අංගය කේන්ද්රීයව පෝෂණය වන අතර එහි භාජන දෙපැත්තට ඒවායේ ආධාරය සඳහා අවශ්ය වන පරිදි පරිවරණය කළ යුතුය.

භාවිතා වන පරපෝෂිත මූලද්රව්ය සමඟ වැඩි වීම වැඩි වේ.   අතිරේක පරාවර්තකයින්ගේ වැඩිදියුණු වීමක් ඇතිව වැඩිදියුණු කිරීම නිසා එක් පරාවර්තකයක් භාවිතා කරනු ලැබේ. එහෙත් Yagis 30 - 40 අධ්යක්ෂකවරුන් සමඟ ඉදිකර ඇත.

ඇන්ටෙනාවෙහි පළල කලාපය යනු ලාභය පහළ බැස ඇති සංඛ්යාතයන් අතර සංඛ්යාත පරාසය වේ   dB (එක් අර්ධ බලයක්) එහි උපරිමයට වඩා අඩුය.  Yagi - Uda මාලාව එහි මූලික ආකෘතියේ ඉතා පටු තරංග පරාසයක් ඇති අතර කේන්ද්රීය සංඛ්යාතයෙන් 2 ත් 3 ත් අතර වේ.   වාසි හා කලාප පළල අතර වෙළඳාමක් පවතී, වැඩි මූලද්රව්ය භාවිතා කරන විට කලාප පළල පටු වීම සමග.   පෘථිවි රූපවාහිනිය වැනි පුළුල් කලාප පළල සඳහා අවශ්ය වන යෙදුම් සඳහා Yagi - Uda ඇන්ටනා සාමාන්යයෙන් VHF සහ UHF බෑන්ඩ්වල අදාල කොටස් ආවරණය කිරීම සඳහා ත්රිකෝණාකාර පිළිබිඹුවන් සහ විශාල විෂ්කම්භය කොන්දෙසර යොදා ගනී.   පහත විස්තර කර ඇති පරිදි "උගුල්" භාවිතය මගින් පුළුල් කලාප පළලක් ලබා ගත හැකිය.

Yagi - Uda ඇන්ටනා ආධුනික ගුවන්විදුලි සඳහා සමහර බෑන්ඩ්ස් මත ක්රියාත්මක කිරීමට නිර්මාණය කර ඇත.  මෙම විස්තීර්ණ මෝස්තර එක් එක් මූලද්රව්යය දෙපස විද්යුත් විවීමක් නිර්මාණය කරයි. එහිදී ලක්ෂ්ය LC ( ප්රේරක හා ධාරිත්රක ) පරිපථය ඇතුළත් වේ.  මෙම ඊනියා උගුලට වැඩි සංඛ්යාත කලාපයේ මූලද්රව්යය කාවැදී ඇති අතර එහි දිග අඩි තරංග ආයාමයක් සෑදීමේ හැකියාව ඇත.  අඩු සංඛ්යාතයකදී, සම්පූර්ණ අංගය (උගුලට හේතු වන ඉතිරි ප්රේක්ෂකය ඇතුලුව) අර්ධ තරංග තරංග අනුනාදණයට සමීපව වෙනස් Yagi - Uda ඇන්ටෙනාවක් ක්රියාත්මක කරයි.  උගුල් දෙවන කට්ටලයක් භාවිතා කරමින්, ගෝත්රික ඇන්ටෙනාවක් එකිනෙකට වෙනස් කණ්ඩායම් තුනකට අනුකූල විය හැක.  කුළුණකට ඉහලින් ඇන්ටෙනා හා රොටර් පද්ධති සවි කිරීම සඳහා අදාල පිරිවැය නිසා එක් ඒකකයක් තුළ ආධුනික බෑන්ඩ් තුනක් සඳහා ඇන්ටනා සංයෝග ඉතා ප්රායෝගික විසඳුමක් වේ.  කෙසේ වෙතත්, උගුල් භාවිතා කිරීම, අවාසි නොමැතිව වුවද, එක් එක් පරාසයේ ඇති තරංගවල පළල අඩු කිරීම සහ ඇන්ටනාහි විද්යුත් කාර්යක්ෂමතාව අඩු කිරීම සහ අමතර යාන්ත්රික සලකා බැලීම් (සුළඟ නැව්ගත කිරීම, ජලය හා කෘමි ආක්රමණ) වලට ඇන්ටනා යටත් කිරීමයි.

මෙහෙයුමේ න්යාය

Yagi - Uda මෙහි දැක්වෙන්නේ පරාවර්තකය, මෙහෙයවන අංගය සහ තනි අධ්යක්ෂවරයෙකුගෙන් සමන්විත ය.  මෙහෙයවන මූලද්රව්යය සාමාන්යයෙන් ½ කි   λ dipole හෝ නවනු dipole සහ සෘජුව කලබල (වෙත, විද්යුත් වශයෙන් සම්බන්ධ බව ව්යුහය එකම සාමාජිකයෙකු වන feedline ).  අනෙක් මූලද්රව්ය පරපුටු ලෙස සලකනු ලැබේ.  එනම්, ඔවුන් මෙහෙයවනු ලබන මූලද්රව්යයෙන් ඔවුන් ලබා ගන්නා බලය ප්රතික්රියා කරති (ඔවුන් එකිනෙකා සමඟ අන්තර්ක්රියා කිරීම).

එවැනි ඇන්ටෙනාවක් ක්රියාත්මක කිරීම ගැන සිතීම එක් පරපෝෂිත මූලද්රව්යයක් එහි ධූමස්ථානය හරහා කෙටි පරිපථයක් සහිතව එහි මධ්යයේ දී පරිපථයේ විෂ්කම්භය සාමාන්ය සම්පීඩකයක් ලෙස සැලකිය යුතුය.  සම්ප්රේෂිත මාර්ග සිද්ධාන්තය පිළිබඳ හොඳින් දන්නා පරිදි, කෙටි පරිපථය, අදියරෙන් අංශක 180 ක පමණ අංශකයක් මඟින් පිළිබිඹු වේ.  එබැවින් පරපුටු මූල ද්රව්යයේ ක්රියාකාරිත්වය මැනිය හැකි ලෙස ඩිපෝල් මූලද්රව්යයේ සුපිරි ධ්රැවය ලෙස සම්ෙපේෂණය කරන ලද සම්ප්රේෂණ රේඛාවක් පහළට යැවීම හා සම්පේ්රෂණ මාර්ගය ඔස්සේ ඇන්ටෙනාව දෙසට සම්පේ්රෂනය වන සම්ප්රේෂණය කිරීම සඳහා සම්ප්රේෂකය මූලද්රව්යය.  සම්ප්රේෂිත වෝල්ටීයතා තරංග 180 ක් නම්   එම ස්ථානයේ ලැබුණු තරංගය සමග අංශුවලින් බැහැරව ඇති අතර, වෝල්ටීයතා තරංගවල සුපිරි පිහිටීම, ශුන්ය වෝල්ටීයතාවයක් ලබා දෙනු ඇත. එය ප්රෝටීන් අගය (dipole) පිටතට ගැනීම සඳහා සමාන වේ.  එබැවින් අර්ධ තරංග පරපුටු මූලද්රව්යය ආක්රමණ තරංගය සමඟින් 180 ° ක තරංගයක් විකාශනය කරයි.

පරපෝෂිත මූලද්රව්යය සම්බන්ධ වීම හරියටම අනුනාදයක් නොවන නමුත් ½ ට වඩා තරමක් කෙටි (හෝ වැඩි)   λ මූලයේ මූලද්රව්යයේ උච්චාවචනය සම්බන්ධයෙන් මූලද්රව්යයේ ධාරාවෙහි අදියර වෙනස් වේ.  ඊනියා පරාවර්තක මූලද්රව්යය, ½ ට වඩා දිගු වීම   λ   , ක උද්ගාමී ඇත ප්රතිබාධනය එහි වත්මන් අවධිය ලැබුණු ක්ෂේත්රයේ අවිධිමත් බව විවෘත-පරිපථ වෝල්ටීයතා අවධිය lags, ඉන් අදහස් වන්නේ.  අනෙක් අතට, අධ්යක්ෂවරයාගේ මූලධර්මය වන්නේ ½ ට වඩා අඩු වීමයි   λ   , වෝල්ටීයතා මට්ටමේ ධාරාව ඇතිව ධාරිතාවය සහිත ධාරිතක ප්රතිබාධයක් ඇත.

මූලද්රව්යවල නිවැරදි දිග හා විචල්යතාවයන් ලබා දී ඇති අතර, පරාමිතික මූලද්රව්ය මගින් නැවත විකිරණය වූ විකිරණ මගින් තරංග ආලෝක තරංග ආලෝකය තරංග ආයාම මඟින් අසමසම ඇනෑනියේ ඉදිරිපසට පැමිනේ. එබැවින් ඒවා සංවේදී හා සංඥා ශක්තිය වැඩි කිරීම, ඉදිරි දිශාව.  වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, පරාවර්තක මූලද්රව්යයේ ඉදිරිපස තරංගයේ මූලාරම්භය, එම මූලද්රව්යයෙන් තරංගය මුදාහරිනු ලැබීම හරියටම ප්රත්යාවර්ත මූලද්රව්යයට ළඟා වේ.  මෙම තරංගයේ මූලාරම්භක මූලද්රව්යය වෙතට මෙම රැළි ඇල්ලීම සිදු වේ.  ප්රතිවිරුද්ධ දිශාවන්හි තරංගය විනාශකාරී ලෙස මැදිහත් වන අතර , අවලංගු වන නිසා, ප්රතිවිරුද්ධ දිශාවට විකිරණ සංඥා ශක්තිය කුඩා වේ.  මෙලෙස ඇන්ටනාව අන්තේන්ද්රයේ රේඩියෝ තරංග (තනි අධ්යක්ෂක කදම්භයක්) රේඩියෝවෙන් (අධ්යක්ෂ අධ්යක්ෂණය) විකිරණනය කරයි.

විශ්ලේෂණය
පරපුටු මූලද්රව්ය එකිනෙකට වැය වන වියදමෙන් එක් දිශාවකින් සිදුවන විකිරණ මූලද්රව්ය වැඩිදියුණු කළ හැකි බව ඉහත ගුණාත්මක පැහැදිලි කිරීම ප්රයෝජනවත් වන අතර, භාවිතා කරන උපකල්පන ඉතා නිවැරදියි.  දිගු පරපෝෂිත මූලද්රව්යය වන දිගු පරපුටු මූල ද්රව්යය නිසා, මෙහෙයවන ලද මූලද්රව්යයේ තාපය අඩු වී ඇති නිසා, යගයි - යූඩා ඇන්ටෙනාවේ සැබෑ දිශාව ට පටහැනිව ප්රතිබිම්බයෙහි දිශාවෙහි දිශාව පෙන්වීමට අපේක්ෂා කරයි .  ඇත්ත වශයෙන්ම, එය සිදුවන්නේ නම්, අප විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද පරිපථවල දිශාගතව ඇති වෝල්ටීයතාවන් විසින් ධාවනය කරනු ලබන තරමක් පරමාණුක වස්තූන් සහිත ව්යුත්පන්න ආවාටයක් නිර්මාණය කිරීමයි.

කෙසේ වෙතත් මෙම මූලද්රව්ය ලෙස මෙහෙයවනු නොලැබුවද, මෙහෙයවන ලද මූලද්රව්ය මගින් නිර්මාණය කරන ලද ක්ෂේත්රයෙන් ඔවුන්ගේ ශක්තිය ලබා ගනී. එබැවින් අපට සත්යය විය හැකි ප්රතිවිරුද්ධයයි.  දැන්, පැරසිටික් මූලද්රව්යයේ දිග ද λ / 2 ට සමාන බව සලකන්න.  පරපෝෂිත මූලද්රව්යයේ පරපෝෂිත මූලද්රව්යය දිගේම දිග්ලෑවක් ලෙස සැලකෙන පරපෝෂිත මූලද්රව්යයක් ලෙස ක්රියා කරන ලද මූලද්රව්යයට ප්රතිචාර දැක්වීමෙන් ආරම්භ කරන ලද මූලද්රව්යයට සම්බන්ධ වන විවෘත පරිපථයේ ප්රොටොපොම්පේ වෝල්ටීයතාවයට ප්රතිචාර දැක්විය හැකි බව අපට දැකිය හැකිය. අපි දැන් උපකල්පනය කරමු) එවිට කෙටි පරිපථයේ ඇති පරාවර්තක තරංගය මෙහෙයවනු ලබන මූලද්රව්යයේ ධාරාව සමඟ ධාරාවකින් 180 ° ක් අක්රියවනු ඇත.  මෙය මෙහෙයවනු ලබන මූලද්රව්ය විකිරණය අවලංගු කිරීමට නැඹුරු වේ.  කෙසේ වෙතත්, දිග වෙනස් වීමෙන් ඇතිවන ප්රතික්රියාකාරිත්වය නිසා, පරාවර්තකයේ ධාරාවෙහි ඇතිවන තත්පරයට සාපේක්ෂව 180 ° පසුබෑමකට හේතු වේ. එහි ප්රතිඵලයක් වශයෙන් අධ්යක්ෂක වරයාට ඉදිරි පියවරක් ඇති වේ.  එබැවින් අරාවෙහි සෘජුකාරකත්වය ඇත්ත වශයෙන්ම අධ්යක්ෂක වෙත යොමු වී තිබේ.  අධ්යක්ෂවරුන් හා පරාවර්තක (s) යන දෙඅංශයේ පවත්නා ධාරාවන්ගේ අදියර තවදුරටත් ප්රමාද වන මූලද්රව්ය අතර සීමිත දුර ප්රමාණය හේතුවෙන් අතිරේක පියවර ප්රමාදයක් සැලකිල්ලට ගත යුතුය.  Yagi - Uda මාලාවක් භාවිතා කරන ලද යතුරු පුවරුවක සහ අධ්යක්ෂකවරයෙකු යොදාගෙන ඇති අතර මෙම සියලු ප්රතිඵල සැලකිල්ලට ගනිමින් මෙම රූප සටහනෙහි නිදර්ශනය කර ඇත.  පාලිත මූලද්රව්යය විසින් උත්පාදනය කරන ලද තරංගය (හරිත) ඉදිරියට සහ ආපසු හරවන දිශාවන් දෙකම (සහ වෙනත් දිශාවන් නොපෙන්වන) පැතිරෙයි.  අධ්යක්ෂවරයාට ලැබෙන්නේ එම කාල වකවානුවේදී (පසුකාලීන දිශාව ගණනය කිරීම් සඳහා වැදගත් වනු ඇති 35 ° ක අනුක්රමික ප්රමාදයක්) වන අතර, මෙහෙයවන ලද මූලද්රව්යය සමඟ අක්රිය වන ධාරාවක් උත්පාදනය කිරීම (එමගින් අතිරේක 180 ° අදියර මාරු කිරීම), නමුත් අධ්යක්ෂවරයාගේ කෙටි කාලය හේතුවෙන් අදියර (උෂ්ණත්වය 70 °) තවදුරටත් වැඩි දියුණු වේ.  ඉදිරි දිශාව තුළ ශුද්ධ බලපෑම යනු මෙම නිශ්චිත සැලසුමේ දී රියදුරු මූලද්රව්යය (කොළ) සිට පාලනය වන 110 ° (180 ° - 70 °) පමණ වන අධ්යක්ෂක (නිල්) විසින් නිකුත් කරන තරංගයක් වේ.  මෙම රැළි එකිනෙකට සම්බන්ධ වන තරංගවල (පහළ, දකුණට) තනි තරංගයක් මෙන් මදක් විශාලය.

අනෙක් අතට, අනෙක් අතට, දෙකේ අතර පරතරය හේතුවෙන් අධ්යක්ෂණය (නිල්) සිට රවුමේ අතිරේක ප්රමාදය (දෙවරක් ගමන් කර ඇති දිගු ප්රමාදය ප්රමාණයේ 35 ° ක් පමණ) එය 180 ° (110 °   +   2    ×   35 °) රියදුරු මූලද්රව්යය (හරිත) රැල්ල සමග අදියරයෙන් පිටත.  මෙම දෙකේ රැළි (ශුද්ධ, වමේ) වල ඇති වූ ශුද්ධ බලපෑම් සම්පූර්ණයෙන්ම අවලංගු වේ.  අධ්යක්ෂවරයාගේ පිහිටීම හා කෙටි කාලයෙහි සංයෝජනයක් නිසා ධ්රැවීය (අර්ධ තරංග තරංග ඩිපෝල්) මූලද්රව්යයේ තනි දෙආකාරකයක් පමණක් ලබා ගත හැකිය.

එවැනි ක්රමයක් පිළිබඳ සම්පූර්ණ විශ්ලේෂණය dipole අවයව අතර අන්යෝන්ය සම්බාධනය ගණනය අවශ්ය  නිසැකයෙන්ම සැලකිල්ලට අවයව අතර පරිමිත පරතර ලෑම නිසා පැතිරවීම ප්රමාද කාලයක් ගතවේ.  අපි වෝල්ටීයතා V j හා ඒ තුළට ගලා යන ධාරාව I j සමග මධ්යස්ථානයේ feedpoint සහිත අංගයක් අංකය j ආදර්ශයට.  එවැනි මූලද්රව්ය දෙකක් සලකා බලමින් අපට එකිනෙකා අතර සම්බාධක Z ij භාවිතා කරන ධාරාවන් අනුව,

  </mi>  </msub>                    </mrow> </math>

  </mi>  </msub>                    </mrow> </math>

Z 11 සහ Z 22 සාමාන්යයෙන් ඩයිපොල් වල සාමාන්ය ධ්රැව ධාරා සම්බාධන වේ   +   j43   අර්ධ රැල්ලේ මූලද්රව්ය සඳහා ඕම්ස් (සාමාන්යයෙන් අපේක්ෂිත මූලද්රව්යය සඳහා සාමාන්යයෙන් අපේක්ෂිත පරිදි හෝ තරමක් කෙටි වන හෝ හුදෙක් ප්රතිරෝධී).  මූලද්රව්යයේ දිග වල Z 11 සහ Z 22 යන වෙනස්කම් සැලකිය යුතු ලෙස ප්රතික්රියාශීලී උපාංගයක් ඇත.  සංහිඳියාව නිසා Z 21 = Z 12 අපි දන්නවා.  දැන් අසීරු ගණනය කිරීම සංඛ්යාත්මක විසඳුමක් අවශ්ය වන අන්යෝන්ය සම්බාධනය Z 21 තීරණය කිරීමයි.  මෙම ප්රස්ථාරයේ ප්රස්ථාරයේ විවිධ දුරේක්ෂවලදී නිශ්චිත අර්ධ තරංග තරංග ඩයිපෝල් මූලද්රව්ය දෙකක් සඳහා මෙය ගණනය කර ඇත.

පද්ධතියේ විසඳුම පහත පරිදි වේ.  එන්ජිම 1 හි 1 සහ I 1 ලෙස හැඳින්වෙන අතර එය සම්ප්රේෂකය මගින් සපයනු ලබන වෝල්ටීයතාව සහ ධාරාව වේ.  පරපෝෂිත මූලද්රව්යය 2 ලෙස නම් කර ඇති අතර, එහි "feedpoint" හි කෙටි නිසා එය අපට V 2 ලෙස ලිවිය හැකිය   =   0.  ඉහත සම්බන්ධතා භාවිතා කිරීමෙන්, මම 1 1 සඳහා I 2 සඳහා විසඳිය හැකිය:

  </mn>                          </mrow> </math>

ඉතිං මොක ද

  </mi>  </msub>                </mrow> </math>     .

මෙම පාලිත මූලද්රව්යයේ වර්තමාන I 1 නිසා පරපෝෂිත මූලද්රව්යයෙහි ඇති ධාරාව මෙයයි.  අපි මීට පෙර සමීකරණය භාවිතා කරමින් ධාවනය මූලද්රව්යයක feedpoint දී වෝල්ටීයතාව V 1 විසඳීමට ද හැකි:

  </mi>  </msub></mtd>                                                </mtr>                          </mtable></mrow></mrow> </math>

අපි Z 12 = Z 21 ආදේශ කළෙමු.  මෙම ලක්ෂ්යයේදී වෝල්ටීයතාවයට අනුපාතය අනුපාතය 2-Eleg Yagi හි Z dp වන ධාවක ලක්ෂයේ සම්බාධනයයි :

  </mi>    </msub>                              </mrow> </math>

රියදුරු ලක්ෂ්යය සම්බාධනය පමණක් වන අතර, එය නිකම්ම Z 11 වේ , නමුත් පරපෝෂිත මූලද්රව්යය පැමිණීම මගින් දැන් වෙනස් කර ඇත.  හා දැන් ඉහත ගණනය ලෙස මම 1 සම්බන්ධයෙන් මම 2 වන අදියර (සහ විස්තාරය) දැන හේතුවෙන් මෙම මූලද්රව්ය දෙක ගලන ධාරා සඳහා විකිරණ රටාව (දිශාව ශ්රිතයක් ලෙස වාසි) තීරණය කිරීම සඳහා අපට ඉඩ දී ඇත.  අංග දෙකක් කට වඩා වැඩි එවැනි ඇන්ටනාව විසඳුමක් එක් එක් V j ස්ථාපිත කරමින්, එම රැහැන් ඔස්සේ ඇදී යයි   =   පැදවූ අංගයක් නමුත් සියලු 0 අතර, එක් එක් අංගයක් දී දියවැල් (සහ වෝල්ටීයතාවය V 1 feedpoint දී) ගතයුතුයි.

නිර්මාණ
භෞතික පරාමිතීන් අතර සංකීර්ණ සම්බන්ධතා නිසා Yagi - Uda ඇන්ටනා නිර්මාණය කිරීම සඳහා සරල සමීකරණයක් නොමැත

 මූලද්රව්ය දිග හා පරතරය
 මූල විෂ්කම්භය
 කාර්ය සාධන ලක්ෂණ: වාසි සහ ආදාන සම්බාධනය

කෙසේ වෙතත් ඉහත සඳහන් වර්ගීකරණ විචල්ය විශ්ලේෂණය භාවිතා කළ හැකි වන පරිදි පරාමිති කට්ටලයක් ලබා දෙන කාර්යසාධනය ගණනය කර ලාභය සඵල කර ගැනීම සඳහා ඒවා සකස් කිරීම (සමහර විට යම් සීමාවන්ට යටත්වේ).  N Yagi - Uda antenna n නාලිකාව සමඟ 2 n   -   සැකසීමට පරාමිතීන් 1 (මූලද්රව්ය දිග හා සාපේක්ෂ දුරේක්ෂ).  මෙම පසුබිමේ විශ්ලේෂණ ක්රමය සරල නොවේ.  ඉහත සඳහන් කළ අන්යෝන්ය සම්බාධක පමණක් λ / 2 දිග මූලද්රව්යවලට අදාළ වන නිසා, ඒවා නිවැරදිව නිරවද්යතාව සඳහා නැවත සලකා බැලිය යුතුය.

සැබෑ ඇන්ටෙනා අංගයක් ඔස්සේ වත්මන් ව්යාප්තිය ආසන්න වශයෙන් ලබා දී ඇත්තේ සම්භාව්ය ස්ථාවර රැල්ලක සුපුරුදු උපකල්පනයෙනි. අනෙක් කොන්දොස්තරවරුන් සැලකිල්ලට ගනිමින් හලන්ගේ සම අනුකූල සමීකරණයට අවශ්ය වේ.  ඉහත සදහන් සියළු අන්තර්ක්රියාකාරිත්වය සැලකිල්ලට ගෙන එවන් සම්පූර්ණ විශ්ලේෂණයක් විශ්ලේෂණය කිරීම අතිශයින්ම අතිමහත් ය. ප්රයෝජනවත් ඇන්ටෙනාවක් සොයා ගැනීමේ මාර්ගයේ ආසන්න වශයෙන් ආසන්න වශයෙන් අපරිමිත වේ.

මෙහි ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, මෙම ඇන්ටනා බොහෝ විට අනුභූතික නිර්මාණයක් වන අතර අත්හදා බැලීමේ සහ දෝෂයක් සහිත අංගයකි, බොහෝ විට ආරම්භයේ පවතින මෝස්තරයට අනුව වෙනස් කර ඇත.  ප්රතිඵලය සෘජු මිනුම් හෝ පරිගණක සිෙමන්ති මගින් සළකුණු කළ හැකිය.

මෙම පසුබිමෙහි භාවිතා වූ ප්රසිද්ධ මූලාශ්රයක් වන්නේ ජාතික ප්රමිති කාර්යාංශය (NBS) (දැන් ජාතික ප්රමිති හා තාක්ෂණ ආයතනය (NIST) විසින් නිකුත් කරන ලද වාර්තාවකි.   MHz සහ මෙම සැලසුම් වෙනත් සංඛ්යාතයන්ට අනුගත වීම සඳහා ක්රියා පටිපාටි.   මෙම සැලසුම් සහ ඒවායේ ව්යුත්පන්නයන් සමහර විට හැඳින්වෙන්නේ "NBS yagis" ලෙසිනි.

යාබද අධ්යක්ෂවරුන් අතර දුර ප්රමාණය සකස් කිරීම මගින් විකිරණ රටාවෙහි පිටුපස කවුළුව අඩු කළ හැකිය.

ඉතිහාසය

මෙම Yagi - උඩ ඇන්ටනාව විසින් 1926 දී නිර්මාණය කළ ෂින්ටාරෝ උඩ ක ටොහෝකු ඉම්පීරියල් විශ්ව විද්යාලයේ ,  සෙන්ඩායි , ජපානය සමග එක්ව, Hidetsugu Yagi ද ටොහෝකු ඉම්පීරියල් විශ්ව විද්යාලයේ.   Yagi සහ Uda විසින් තරංග ප්රක්ෂේපණ යන්ත්රවල දිශා තරංග ආතන්නයේ මුල්ම වාර්තාව ප්රසිද්ධියට පත් කරන ලදී.  යාගි සංකල්පයක් ඔප්පු කළ නමුත් ඉන්ජිනේරු ගැටලු සාම්ප්රදායික පද්ධතියට වඩා සංවේගයට පත් විය.

ජපානයේ කෙටි කාලීන පර්යේෂණ පිළිබඳව 1958 සමීක්ෂණ වාර්තාවේ දී පළ වූ ඉංග්රීසි භාෂාව පිළිබඳ පළමුවෙන් යාගි විසින් ඔහුගේ නමට සම්බන්ධ විය.  කෙසේ වෙතත් Yagi සෑම විටම සැලසුම් කර ඇති Uda හි ප්රධාන දායකත්වය පිළිගත් අතර, ඇන්ටෙනාව සඳහා නිසි නම වන්නේ Yagi - Uda ඇන්ටෙනාව (හෝ අරා) ලෙසය.

යාදි ප්රථම වරට ගුවන් යානා රේඩාර් කට්ටල සඳහා දෙවන ලෝක යුධ සමයේදී භාවිතා කරනු ලැබුවේ එහි සරලත්වය සහ දිශානතිය නිසාය.    ජපානය තුල නිපදවන ලද නමුත් ජපන් රේඩාර් ඉංජිනේරුවන් බොහෝ විට යුද්ධයේ දී ඉතා ප්රමාද වන තෙක් නිර්මාණයේ නොදැනුවත්බව, අර්ධ වශයෙන් යුධ හා නාවුක හමුදාවන් අතර ප්රතිවිරෝධතාව නිසා විය.  ජපන් මිලිටරි බලධාරීන් ප්රථම වරට සිංගප්පූරුවේ සටනෙන් පසුව මෙම යගයි ඇන්ටෙනාව සඳහන් කළ බ්රිතාන්ය රේඩාර් කාර්මික ශිල්පියෙකුගේ සටහන් අල්ලා ගත් අවස්ථාවෙහි පළමුව දැන සිටියහ.  මෙම සන්දර්භය තුළ යාගි ජපන් නමක් බව ජපාන බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් පවා පිළිගත්තේ නැත.  ජපන් මහාචාර්යවරයෙකු විසින් නම් කරන ලද ඇන්ටෙනාවක් යැයි ප්රශ්න කළ විට කාර්මික ශිල්පියෙකු පැවසුවේය.

ඒ තිරස් අතට කණ්ඩායම් දෙකකට අරා ප්රධාන අද්දර යටතේ දැක ගත හැකිය Grumman රජයට සහ Avenger ගුවන් මත පදනම් එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව ගුවන් යානා හා ඒකාබද්ධ PBY Catalina දිගු දුර මුර seaplane.  වර්ථමානයේ දී ධ්රැවීකරණය කරන ලද අරා හි පී-61 හි කම්මුල් මත සහ WWII ගුවන් යානා බොහොමයක නාස් කොළ මත දක්නට ලැබේ. විශේෂයෙන් Lichtenstein රේඩාර් - ජර්මානු Junkers Ju 88 R-1 ප්රහාරක බෝම්බකරු සහ බි්රතාන්ය බ්රිස්ටල් බොයිෆයිටර් රාත්රිය සටන්කාමියෙක් සහ කෙටි සන්ඩර්ලන්ඩ් පියාසර කරන බෝට්ටුවක්.  නාසය හා වලිගය දී, සහ සිතුවම් මුදුනේ එහි භයානක turreted ආරක්ෂක යුධෝපකරණ අමතරව - - ඇත්ත වශයෙන්ම, අග එහි නැවත සකස්කර බොහෝ ඇන්ටනාව බලවේග ප්රකාශ එය ජර්මානු ගුවන් භටයන් විසින් fliegendes Stachelschwein, හෝ "පියාසර ඉත්තෑවා" යන අන්වර්ථ නාමයෙන් කරන ලදී.   1943 - 44 සමීක්ෂණයේ ඇති Morgenstern ජර්මන් AI VHF-band රේඩාර් ඇන්ටනා විසින් එකිනෙකට වෙනස් ද්විමය ද්විත්ව මූලද්රව්ය හයක් නිර්මාණය කරන ලද Yagi ඇන්ටනා 90 ° යුගල සහිත Yagi ආකෘතියක් භාවිතා කළ අතර එමඟින් කොන්කීක්, රබර් ගුවන් යානා නාසය මත ප්ලයිවුඩ් රේඩෝව සඟවාගත් අතර, රේඩම්ගේ මතුපිට සිට Morgenstern හි ඇන්ටෙනා අංගවල අතිශය ඉඟි සහිතව, එහි එල්ටීටීඑස්ටේන් SN-2 සඳහා යුද්ධයේ අවසාන භාගයේ භාවිතා කරන ලද ගුවන් සේවයේ NJG 4 Ju 88 G-6 AI රේඩාර්.

දෙවන ලෝක සංග්රාමයෙන් පසුව රූපවාහිනී විකාශනය ඇරැඹීම, යාගි - යූඩා ඇන්ටෙනාහි වී.එෆ්.පී. සහ යූඑෆ්එෆ් බෑන්ඩ්ස් හි ක්වොපොප් රූපවාහිනී ඇන්ජිමේ ඇන්ටෙනා ලෙස හා එම්එම්එම් රේඩියෝ ඇන්ටෙනා තරමක් දුරට විය.  මෙම සංවර්ධනය වන තුරු ලඝු-සටහන-ආවර්තිතා ඇන්ටෙනා 1960 දී, එය ප්රමාණවත් දිය හැකි ඇන්ටෙනා එකම වර්ගය විය වාටිය පිළිගැනීමේ දුර රූපවාහිනී සම්ප්රේෂකය සිට ප්රදේශවල.  ප්රධාන පසුබෑමක් වූයේ යාගිගේ නෛසර්ගික පටු තරංග කලාපයයි.  පුළුල් රූපවාහිනී පටි ඔස්සේ ප්රමාණවත් වාසියක් ලබා ගැනීම සඳහා ඉතා සංකීර්ණ යාගි නිර්මාණ දියුණු කරන ලදි.  රූපවාහිනී ඇන්ටනා තවමත් Yagi ඇන්ටෙනාවේ ප්රධාන යෙදුමකි.

Yagi - Uda ඇන්ටනා 1995 දී IEEE Milestone ලෙස නම් කරන ලදී.

බලන්න

 ඇන්ටනා (ගුවන් විදුලි)
 ලැර්මර් සූත්රය
 ලොග්-පැ periodic dipole array
 සංඛ්යාත විද්යුත් විද්යුත් චුම්බක කේතය
 රේඩියෝ දිශාව සොයන්නා
 රේඩියෝ දිශාව සොයා ගැනීම

සටහන්

පරිශීලන

 සයිට්ස්

 ග්රන්ථ නාමාවලිය

 බ්රවුන්, ලුවිස් (1999).  දෙවන ලෝක යුද්ධයේ රේඩාර් ඉතිහාසයක්: තාක්ෂණික හා මිලිටරිමය අවශ්යතාවයන්   .  CRC මාධ්යය.   ISBN   0-7503-0659-9
 S. යුඩා, "කෙටි විදුලි තරංගවල අධි කෝණය විකිරණය".  IRE හි කාර්යයන් , vol. 15, පි.   377 - 385 මැයි 1927.
 එස්ඩීඩා, "අර්ධ මීටර් තරංග මත විකිරණ රූපවාහිනිය සහ රේඩියෝotelephony".  IRE හි කාර්යයන් , vol. 18, පි.   වර්ෂ 1930 ජුනි 1047 - 1063.
 එන්.ඊ. බ්රිටාන්, අතීතය පරික්ෂා කිරීම, ෂින්ටාරෝ යුඩා සහ වයිට් ප්රොජෙක්ටර්, ප්රෙස්.  IEEE, මැයි 1997, pp.   800 - 801.
 එච්.  යාගි, බීඩම් අධි-කෙටි තරංග සම්ප්රේෂණය , IRE හි කාර්යයන්, vol. 16, පි.   715 - 740, ජූනි 1928.  මෙම URL එක 1997 වර්ෂයේදී සම්මත ග්රන්ථයක් වන IEEE නැවත මුද්රණය කිරීමයි.  මෙයද බලන්න ක්ලැසික් කඩදාසි වන විට එච් Yagi සඳහා හැඳින්වීමක්: Ultra කෙටි තරංග කදම්බයක් සම්ප්රේෂණ දි.මු. Pozar විසින්, එක්ව IEEE වැඩ කටයුතු , වෙළුම 85, නිකුත් කිරීම 11, නොවැම්බර් 1997 පිටුව (s): - 1863 1857.
 " අතීතය පරිලෝකනය: අතීතයේ සිට විදුලි ඉංජිනේරු විද්යාව පිළිබඳ ඉතිහාසය ".  IEEE Vol. 81, අංක 6, 1993.
 ෂෝසෝ උමාමි සහ ජෙන්ටී සැටෝ, " කෙටුම්පත කෙටි තරංග ඇන්ටනා, 1924 ".  IEEE Milestones, IEEE ඉතිහාස මධ්යස්ථානය, IEEE, 2005.

බාහිර සබඳතා

 Yagi-Uda ඇන්ටෙනා ඉතිහාසය ".  ඇන්ටෙනා නව සොයාගැනීමේ ඉතිහාසය සහ එහි පේටන්ට් බලපත්ර.
 ඩී. ජෙෆරිස්, " යගි-යූඩා ඇන්ටනා  ". 2004.
 යගි-උඩ ඇන්ටනා .  Yagi - Uda ඇන්ටෙනාහි මූලික සැලසුම, ව්යාපෘති සහ මිනුම් පිළිබඳ සරල තොරතුරු. 2008
 Yagi-Uda ඇන්ටනා www.antenna-theory.com
ඇන්ටෙනා
රූපවාහිනී සේවා
ගුවන්විදුලි සේවා
ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාව
Pages with unreviewed translations

යාගි–උඩා ඇන්ටෙනා


An Bulbostylis somaliensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye. An Bulbostylis somaliensis in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Somalia.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 B. s. confusa
 B. s. microcarpa
 B. s. somaliensis

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis somaliensis


Strëam est un groupe de rock portugais, originaire d'Angra do Heroísmo, Terceira, Açores.

Biographie
Tout commence en 2002, lorsque le groupe, inconnu jusque là, participe au festival Angra Rock de cette année-là, un festival qui a pour but de faire connaître de nouvelles valeurs musicales à la population de cette région, et finit par gagner. Par la suite, ils entament une tournée dans les autres îles de l'archipel des Açores avec plusieurs spectacles prévus, suivis d'une représentation à la Fnac dans la ville de Porto. Au début de 2006, le groupe se rend à nouveau dans la ville de Porto pour commencer à enregistrer quelques chansons aux studios IM avec le producteur Ivo Magalhães. C'est là que sort le premier single , qui permet au groupe de se faire connaître à la fois dans sa ville natale et au niveau national. Ce single connait un grand succès, passant sur les radios portugaises, notamment Antena 3 et Best Rock FM. Au niveau international, c'est un énorme succès en Australie où il grimpe chaque semaine dans le Top 40 du World Indie Countdown, où il atteint de manière inattendue la  place.

En 2007, le groupe signe un contrat avec le label new-yorkais Cutie Pop Records qui sortira et promouvra le single dans le pays où il sera bien accueilli. Toujours aux États-Unis,  est l'une des chansons choisies par Hot Sauce Records pour éditer une compilation qui rassemble plusieurs artistes des quatre coins du monde, sous le nom de . Déjà en 2008, ce même single fera partie de la bande originale du film joué par Tom Green, intitulé Shred.

En , le groupe sort son premier album studio, , et entame une tournée nationale pour le promouvoir. L'album est masterisé par Pete Doell des Universal Music Studios à Hollywood, qui a travaillé avec R.E.M., Céline Dion et Marilyn Manson. Le retour aux Açores se fait lors d'un concert dans la ville de Ponta Delgada, à Portas do Mar, le 29 mai, à la clôture des Jeux des îles pour des milliers de jeunes venus de toute l'Europe. Ce spectacle suit d'un autre sur la scène principale des Festas da Praia 2010, en première partie du groupe portugais Klepht. Le , RTP Açores diffuse un programme consacré à la tournée Strëam de 2010, toujours en 2011, la chanson  est choisie pour la publicité pour les mégastores Manor en Suisse.

Membres
 Toni - chant, guitare électrique
 John - guitare électrique, chant secondaire
 Eddie - basse, chant secondaire
 Nuno - batterie

Discographie

Albums studio
 2010 :

Démos
 2002 : Strëam

EP
 2007 :

Participations
 2007 :

Bandes son
 2008 :

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de rock
Groupe musical portugais
Groupe musical formé en 2002

Strëam


Hafið... 20 cm í landabréfabók er 8. ljóðabók Gísla Þórs Ólafssonar og fjallar m.a. um hugleiðingar rúmlega fertugs karlmanns. Gísli Þór hefur einnig gefið út 5 hljómplötur undir flytjandanafninu Gillon og er bókin því hans 13. verk í heild.

Hafið... 20 cm í landabréfabók


Illuminate va fi cel de-al doilea album lansat de cantautorul canadian Shawn Mendes. A fost lansat la data de 23 septembrie 2016, de către casele de discuri Island Records și Universal Music Group.

Discuri single

"Treat You Better" a fost lansat ca primul single extras de pe album, la data de 3 iunie 2016.

Listă piese

References

Albume din 2016

Illuminate (album)


Âşık Seyrani, Türk halk ozanı.

Develi'li (Everek) Seyrani'nin doğum tarihi kesin değildir. 1800 veya 1807 yılında doğduğuna dair kayıtlar vardır. Bugün Kayseri ilinin ilçesi olan, o yıllarda Everek adıyla bilinen Develi'de doğmuştur. Asıl adı Mehmet'tir.

Babası fakir bir mahalle camii imamı olan Hoca Cafer Efendi'dir. Çocukluğu ekonomik güçlüklerle geçmesine rağmen babasının sayesinde medrese eğitimi almaktan geri kalmamıştır.

Seyrani'nin hayatı ile ilgili kesin bilgiler mevcut olmadığından halk kendisi için bazı menkıbeler yayarak bu eksikliği gidermeye çalışmıştır. Seyrani'nin ününü duyan çevre vilayet ve kaza aşıkları sık sık Develi'ye gelerek onunla atışırlar. Seyrani ustalığını konuşturarak onları pes ettirir. Ama artık ona Develi dar gelmeye başlamıştır, İstanbul'a gitmeyi arzular.

Seyrani, büyük bir ihtimalle Sultan Abdülmecit'in tahta geçtiği yıl olan 1839 yılında İstanbul'a gelir. O yıllarda İstanbul'da semai kahvelerine, söz meclislerine ilgi gösterilir, aşıklar birer bilge kişi olarak görülür, dinlenirdi. Bu meclislerin tiryakileri, aşıkları yalnız bırakmaz, onları meclisten meclise, kahveden kahveye taşırlardı. Saray'da devlet erkanının konaklarında, zenginlerin köşklerinde bir araya gelen aşıklar, birbiriyle tanışır, söyleşir, atışırlardı. Bazı paşa ve beyler, şairleri himaye eder onlara rahat bir hayat sağlarlardı. Böylesi bir zamanda İstanbul'a giden Seyrani, zamanın saz ve kalem şairleriyle tanışır, bilişir. Seyrani, İstanbul'a gelmişken yarım kalan medrese öğrenimini tamamlar. Şu sözleriyle tanımlamıştır bugünlerini:

"Yedi yıl eğlendi, kaldı Seyrani
Bütün tahsil etti ilmi irfanı
Sendeyken her türlü mürüvvet kanı
Bulmadın derdime çare İstanbul"

Ancak Seyrani karakteri gereği, etrafında gördüğü yanlışlıklara, bu yanlışlıkları yapan Padişah da olsa görmezlikten gelemeyen ve şiirlerinde bu durumları ağır bir şekilde hicveden bir şairdir. Bu yüzden hakkında soruşturma açılmış ve yakalanmamak için de Develili bir dostunun yardımıyla Develi'ye kaçmak zorunda kalmıştır.
Bir süre burada kalan Seyrani daha sonra Halep'e gider. Burada da tutunamayan Seyrani tekrar Develi'ye gelir.
Yakalandığı sinir hastalığından dolayı ona "Deli Seyrani" denmiş, son yıllarını Develi'de yoksulluk içinde geçirmiştir.

Yoksulluğunu, çektiği acıları, dik kafalı bir ozan oluşuna bağlamak pek yanlış olmaz. Seyrani devrindeki gelişmeleri yakından takip etmiş, yanlışlıkları eleştirmiş, şiirlerinde kendisinden önceki ozanların alışılmış konu sınırlarının dışına çıkmıştır. Olaylara genellikle eleştirel gözle bakmış ve halkın sesi olmaya özen göstermiştir. Şiirleri hem ele aldığı konu bakımından hem de kafiye yapısı bakımından çeşitli ve zengindir. Şiirlerini daha çok hece ölçüsüyle yazmıştır. Asıl ününü hece ölçüsüyle yazdığı koşma, semai, destan, nefes ve şathiyeleriyle kazanmıştır. Şiirlerinde daha önce kimsede rastlanmayan kafiye yapılarına yer vermiştir. Şiirlerinde bazen bir tarikat ehli, bazen siyasi bir eleştirmen, bazen de koyu bir aşık olur. Bu da Seyrani'nin içten, dindar, duygulu ve duyarlı bir kişi olduğunu gösterir.

Hakkında yazılanlar
 Okay, Haşim Nezihi (1953). Develili (Everekli) Seyranî: Hayatı ve Şiirleri. İstanbul: Maarif Kitaphanesi. OCLC 21622856, OL OL26355207M

Kaynakça

1800 doğumlular
Develi doğumlular
1866 yılında ölenler
Türk halk ozanları
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Âşık Seyrani


An Pescatoria lalindei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Jules Linden, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler. An Pescatoria lalindei in nahilalakip ha genus nga Pescatoria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Pescatoria

Pescatoria lalindei


يشتهر المطبخ الكويتي بعدة مأكولات وحلويات شعبية، ويعد الرز عامل رئيسي في أغلب الأطباق الرئيسيى للمأكولات الكويتية، أما الحلويات فتعد غالبية الحلويات منتجة من الطحين والمواد النباتية مثل الزعفران والجوز والتمر وغيرها، كما تعد الكثير من الحلويات الكويتية مستخلصة من المعجنات.

أشهر الأكلات الكويتية
 مموش عبارة عن رز مطبوخ مع عدس أخضر (ماش).
 معدس عبارة عن رز مطبوخ مع عدس اصفر.
 مربين عبارة عن رز مطبوخ مع الربيان. اما ان يكون الربيان طازج أو يابس.
 مطبق الزبيدي
 قبوط عبارة عن عجين محشي بالبصل والفلفل الأسود ومطبوخ بالصلصة مع اللحم.
 محروق صبعه عبارة عن خبز مقطع صغير ومطبوخ بالصلصة مع البطاط والباذنجان.
 ميدم عبارة عن رز مطبوخ مع سمك قرش صغير.
 مشخول عبارة عن رز أبيض وبأسفل القدر حلقات بصل مع الكركم والفلفل الأسود.
 مشخول بطاط باذنجان نفس الاكلة السابقة مضاف إليها البطاط والباذنجان اسفل القدر.
 خثرة عبارة عن رز مع سمك مع زيادة الصلصة عليه ليصبح كالسائل.
 مجبوس
 مطبق
 تشريبة
 مرقوق
 حمسة
 هريس
 جريش
 الباتشه

أشهر الحلويات الكويتية
 عصيدة عبارة عن طحين مطبوخ مع السمن والسكر.
 بلاليط عبارة عن شعرية مطبوخه مع السكر والزعفران.
 ألبة
 الرهش
 بقلاوة
 القيمات
 الزلابية
 غريبة
 درابيل
 بقصم عباره عن نوع من أنواع البقسماط يؤكل بعد غطه (تغميسه) مع الحليب
 قرص عقيلي
 السمسمية
 بيض القطا
 القبيط
 صب القفشة
 دملوج

مراجع

مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ عربي

مطبخ كويتي


Acynodon es un género extinto de  aligatórido. Inicialmente fue considerado como perteneciente a la familia Alligatoridae, pero posteriormente ha sido reclasificado como un globidonto, constituyendo el globidonto más antiguo y primitivo conocido, con restos fósiles encontrados en Francia, España, Italia, y Eslovenia.

Acynodon aparece por primera vez en el Campaniense inferior dentro del Cretácico Superior, y desapareció durante la extinción masiva ocurrida en el límite K-T.

Descripción

El cráneo de Acynodon es extremadamente brevirostral, teniendo un hocico pequeño y ancho en comparación con otros aligatoroides.

Su dentición es apomorfa con grandes dientes parecidos a molares y ausencia de dientes caniniformes en los huesos maxilar y dentario. Supuestamente esta condición se debe a una adaptación alimentaria hacia presas con fuertes caparazones. Los osteodermos de Acynodon poseen una distintiva doble quilla.

Referencias

Crocodilianos extintos
Crocodilomorfos del Cretácico
Crocodilomorfos extintos de Europa

Acynodon


Friis Arne Petersen (født 25. november 1952 i Skagen) er en tidligere dansk diplomat, der var direktør i Udenrigsministeriet fra 1997 til 2005 og senest fra 15. august 2015 til 31. august 2020 var Danmarks ambassadør i Tyskland.

Fra ambassaden i Tysklands hovedstad Berlin var Friis Arne Petersen ligeledes akkrediteret som Danmarks ambassadør i Schweiz og Liechtenstein.

Historie
Petersen blev uddannet cand.polit. fra Københavns Universitet i 1978. Han blev efter endt uddannelse ansat som sekretær for Rigsrevisionen i to år. I 1979 blev han ansat i Udenrigsministeriet, og samme år udpeget til fuldmægtig. Fra 1981 til 1984 var Friis Arne Petersen udstationeret på den danske ambassade i Kairo, Egypten.

I 1986 blev han leder af ministersekretariatet for udenrigsminister Uffe Ellemann-Jensen, og fortsatte i 1993 under Niels Helveg Petersen. I 1994 blev han kontorchef med ansvaret for Rusland og Østeuropa, inden han i 1997 blev udnævnt til direktør for Udenrigsministeriet.

Friis Arne Petersen blev i 2005 sendt til Washington, da han skulle afløse Ulrik Federspiel som Danmarks ambassadør i USA. Et embede han havde indtil 2010, hvor han blev udnævnt som ambassadør i Kina. Her var han også ambassadør i fem år, inden han med virkning fra 15. august 2015 blev Danmarks ambassadør i Tyskland, og akkrediteret ambassadør i Schweiz og Liechtenstein.

I 2020 blev Friis Arne Petersen pensioneret fra Udenrigsministeriet og tiltrådte en stilling som partner og Public Affairs-direktør i konsulenthuset Rud Pedersen.

Hæder
 Kommandør af 1. grad af Dannebrog
 Grønlands Hjemmestyres fortjenstmedalje (guld)
 Storkors fra Egypten, Belgien, Brasilien, Bulgarien, Tyskland, Finland, Japan, Jordan, Luxembourg, Rumænien, Thailand og Det Forenede Kongerige (GCMG)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Danmarks ambassade i Tysklands officielle websted

Personer fra Skagen
Ambassadører fra Danmark
Kommandører af 1. grad af Dannebrog
Personer i Kraks Blå Bog

Friis Arne Petersen


Tyler Conklin, né le  à Chesterfield Township au Michigan, est un joueur américain de football américain qui évolue au poste de tight end. Il joue pour la franchise des Jets de New York dans la National Football League (NFL).

Biographie

Carrière universitaire
Étudiant à l'université de Central Michigan, il a joué pour l'équipe des Chippewas de 2014 à 2017.

Carrière professionnelle

Vikings du Minnesota
Il est sélectionné au cinquième tour,  rang au total, par les Vikings du Minnesota lors de la draft 2018 de la NFL. Le , il signe un contrat de 4 ans et d'un montant de 2,7 millions de dollars.

Jets de New York
Le , il signe un contrat de 3 ans et d'un montant de 21 millions de dollars avec les Jets de New York.

Statistiques

|-
| 2018 || Vikings du Minnesota ||16 ||5 ||77 ||15,4 ||0 ||- ||- ||- ||-
|-
| 2019 || Vikings du Minnesota ||15 ||8 ||58 ||7,3 ||0 ||- ||- ||- ||-
|-
| 2020 || Vikings du Minnesota ||16 ||19 ||194 ||10,2 ||1 ||- ||- ||- ||-
|-
| 2021 || Vikings du Minnesota ||17 ||61 ||593 ||9,7 ||3 ||- ||- ||- ||-

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1995
Naissance dans le comté de Macomb
Joueur américain de football américain
Tight end
Joueur de football américain des Chippewas de Central Michigan
Choix de draft des Vikings du Minnesota
Joueur des Vikings du Minnesota
Joueur des Jets de New York

Tyler Conklin


İtalik diller, bilinen ilk üyeleri MÖ 1. milenyumda İtalyan Yarımadası'nda konuşulmuş olan bir Hint-Avrupa dil ailesi koludur. Eski dillerinin en önemlisi, milattan önce diğer İtalik halkları fetheden Antik Roma'nın resmi dili olan Latinceydi. Diğer İtalik diller; MS ilk yüzyıllarda, konuşanları Roma İmparatorluğu'nda asimile olduğundan ve Latinceye kaydıklarından dolayı yok oldu. MS 3. ve 8. yy. arasında Halk Latincesi, (belki diğer İtalik dillerdeki kaymadan etkilenerek) günümüzde ana dil olarak konuşulan tek İtalik dil grubu olan Latin (Romen) dillerine ayrıldı, ayrıca Edebi Latince de hayatta kaldı. Latincenin yanında bilinen diğer antik İtalik dilleri; Faliskçe (Latinceye en yakın), Umbriyaca ve Oskanca (Osko-Umbriya dilleri) ve Güney Pikencedir. Yarımadada konuşulmuş ve sınıflandırması tartışmalı olan diğer İtalik diller Venetik dili ve Sikulcadır. Uzun zaman önce yok olmuş bu diller, yalnızca arkeolojik bulgulardaki birkaç yazıttan bilinmektedir.

MÖ 1. milenyumda Hint-Avrupa'nın diğer kollarından diller (Kelt ve Helenik diller) ve en az bir tane Hint-Avrupa olmayan dil (Etrüskçe) de dahil olmak üzere bazı İtalik olmayan diller de konuşulmuştu.

Genellikle bu MÖ 1. milenyum İtalik dillerinin, göçmenler tarafından yaklaşık MÖ 2. milenyumda yarımadaya getirilen Hint-Avrupa dillerinden geldiğine inanılır. Fakat bu göçlerin kaynağı ve yarımadadaki dillerin tarihi, tarihçiler arasında halen daha bir tartışma konusudur. Özellikle, antik İtalik dillerin hepsinin bölgeye geldikten sonra tek bir Ön-İtalik dilinden mi türediği yoksa göçmenlerin iki veya daha fazla, birbiriyle uzaktan ilgili Hint-Avrupa dili mi getirdiği tartışılır.

Ana dil olarak konuşan 800 milyonun üzerinde kişiyle Latin dilleri; İtalik'i, Hint-İran'ın ardından en yaygınca konuşulan Hint-Avrupa kolu yapıyor. Ancak akademide eski İtalik diller, Orta Çağ ve Modern Latin dillerinden ayrı bir çalışma alanı oluşturuyor. Bu madde eski dillere odaklanmaktadır. Diğerleri için Romen çalışmalarına ve şu anda konuşulan İtalik altgrubu için Latin dillerine bakınız.

Tüm İtalik diller (Romen dahil), genellikle Eski İtalik alfabeleriyle - veya ondan türeyen Latin alfabesi ve uyarlamalarıyla - yazıldılar, bu alfabeler nihai olarak Yunan alfabesinden gelen İtalik olmayan Etrüskçe dilini yazmak için kullanılan alfabelerden türediler.

Konseptin tarihi

Tarihsel dilbilimciler genel olarak; İtalyan Yarımadası'ndaki antik Hint-Avrupa dillerinin, ailenin diğer kollarına (örneğin Helenik'e) ait olarak tanımlanamayacaklarını ve ailenin tek bir koluna ait olduklarını düşündüler, Kelt ve Cermen dillerine benzer şekilde. Bu teorinin kurucusu Antoine Meillet'dir (1866-1936).

Bu üniter teori; Alois Walde, Vittore Pisani ve Giacomo Devoto gibi kişilerce eleştirildi. Onlar; Latin-Falisk ve Osko-Umbriya dillerinin, Hint-Avrupa'nın iki ayrı kolunu oluşturduğunu düşünüyordu. Bu görüş, 20. yüzyılın ikinci yarısında kabul görmeye başlamıştı  ancak Helmut Rix gibi bazı destekçileri daha sonradan fikri reddetmişti. Üniter teori, çağdaş bilimde baskın olmaya devam etmekte.

Sınıflandırma
Aşağıdaki Michiel de Vaan (2008) tarafından önerilen sınıflandırma genellikle kabul edilir. Fakat bazıları yakın zamanda Venetik dilinin konumunu reddetmeye başladı.

 Ön-İtalik (veya Ön-İtalo-Venetik)
 Ön-Venetik
 Venetik (MÖ 550 – MÖ 100)
 Ön-Latin-Sabel
 Latin-Falisk veya Latino-Faliskan
 Erken Faliskçe (MÖ 7. yy. - MÖ 5. yy.)
 Orta Faliskçe (MÖ 5. yy. - MÖ 3. yy.)
 Geç Faliskçe (MÖ 3. yy. - MÖ 2. yy.), Latinceden yoğun bir şekilde etkilenmiştir.
 Eski Latince (MÖ 6. yy. - MÖ 1. yy.)
 Klasik Latince (MÖ 1. yy. – MS 3. yy.)
 Geç Latince (MS 3. yy. – MS 6. yy.)
 Halk Latincesi veya Vulgar Latince (MS 2. yy. – MS 9. yy.) MS 3. yy. - MS 8. yy. arasında Ön-Romenceye (Latin dillerinin atası olan Geç Halk Latincesinin yeniden oluşturulmuş haline) evrildi.
 Latin veya Romen dilleri, en azından MS 9. yy.dan beri Latinceyle karşılıklı anlaşılabilir değiller, bugün hala konuşulan tek İtalik grubu
 Gallo-Romen (MS 842'de tasdiklendi), İtalo-Dalmaçya (yaklaşık 960), Oksitan-Romen (yaklaşık 1000), İber-Romen (yaklaşık 1075), Reto-Romen (yaklaşık 1100), Sarduca (1102), Afrika Romen (soyu tükenmiş; en azından MS 12. yy.a kadar konuşuldu), Doğu Romen (1521)
 Sabel veya Osko-Umbriya dilleri
 Umbriyaca (MÖ 7. yy. - MÖ 1. yy.),  Ekçe, Marsice ve Volskice gibi lehçeler dahil
 Oskanca (MÖ 5. yy. - MÖ 1. yy.), Hernikçe, Kuzey Oskanca (Marrukince, Pelinyice, Vestince) ve Sabince (Samnitçe) dahil
 Piken dilleri
 Ön-Samnitçe veya Pre-Samnitçe (MÖ 6. yy. - MÖ 5. yy.)
 Güney Pikence (MÖ 6. yy. - MÖ 5. yy.)
 (?) Sikulca
 (?) Lusitanca

Tarih

Ön-İtalik dönemi

Ön-İtalik, muhtemelen Alplerin kuzeyindeki İtalik kabileleri tarafından konuşuldu. Özellikle Kelt ve Cermen dili konuşanlarla olan erken temaslar dilbilimsel kanıtlarla önerilir.

Bakkum; Ön-İtalik'i, kendi başına bağımsız bir gelişimi olmayan, Geç Ön-Hint-Avrupaca'dan Ön Latince ve Ön-Sabelceye kadar uzanan "kronolojik bir evre" olarak tanımlıyor. Meiser'ın MÖ 4000'den MÖ 1800'e tarihleri (Miken Yunancasından çok önce), kendi tarafından "herkesinki kadar iyi bir tahmin" olarak tanımlanıyor. Schrijver, bir Ön-İtalo-Kelt evresini tartışır; yaklaşık olarak MÖ 2. milenyumun birinci yarısında ya da ortasında konuşulduğunu; önce Kelt'in, sonra Venetik'in ve kalandan yani İtalik'ten Latin-Falisk ve Sabel'in ayrıldığını önermekte.

İtalik halklar muhtemelen, 2. milenyumun ikinci yarısı sırasında İtalyan Yarımadası'na doğru hareket ettiler, zamanla güney bölgelere de gittiler. Ancak arkeolojik ve dilbilimsel kanıtlar arasında kesin bir denklem kurulamasa da Ön-İtalik dili genellikle Terramare (1700–1150 BC) ve Proto-Villanovan (1200–900 BC) kültürleri ile ilişkilendirilir.

Demir Çağı'nda İtalya dilleri
Demir Çağı'nın başında (yaklaşık MÖ 700'de) Eğriboz'dan gelen İyonyalılar, Güney İtalya kıyıları boyunca koloniler kurdu. Fenikelilerden öğrendikleri, bugünki ismiyle Batı Yunan alfabesini getirdiler. İcat, bütün yarımadaya dilsel ve siyasi sınırlar boyunca hızlıca yayıldı. Yerel uyarlamalar (çoğunlukla harflerdeki küçük şekil değişimleri ve bazı harflerin atılıp eklenmesi), Eski İtalik alfabeleri ortaya çıkardı. Yazıtlar gösteriyor ki MÖ 700'de bölgede Hint-Avrupa'nın çeşitli kollarından diller ve çeşitli Hint-Avrupa dışı diller de dahil çok sayıda dil konuşuluyordu. Hint-Avrupa olmayanların en önemlisi, 10,000'den fazla yazıt ve bazı kısa metinlerle tasdiklenen Etrüskçedir. Etrüskçenin diğer bilinen herhangi bir dille bağlantısı bulunamadı ve halen daha olası kökeni hakkında bir ipucu bulunmamakta (Ege'deki Limni Adası'ndaki yazıtlar hariç). O dönemde bulunan diğer muhtemelen Hint-Avrupa olmayan diller; Alp bölgesindeki Retoca, bugünki Genoa'daki Ligurca (Liguryaca değil) ve Sardunya'daki bazı tanımlanamamış dillerdir. Bu diller, Latince üzerinde tespit edilebilir bir etki bırakmışlardır. Güney İtalya'da, Yunan kolonilerinde konuşulan en büyük dil - İyonca hariç - MÖ 6-5. yy.dan kalan yaklaşık 260 yazıttan bilinen Mesapçaydı. İki halk arasında bulunan seramikler ve metallerdeki arkeolojik bağlantıya ek olarak Mesapya ve İlirya kabileleri arasında tarihi bir bağlantı da bulunmaktadır ki bu da dilbilimsel bağlantının hipotezini güçlendirmiştir. Ancak İlirce yazıtlar, kişisel isim ve yer adlarından oluşmakta ve bu da, böyle bir hipotezi desteklemeyi zorlaştırmakta. Ayrıca Lusitancanın da İtalik dil grubuna dahil olabileceği de önerildi.

Latincenin zaman çizelgesi
Antik zamanlardaki Latince tarihinde, çeşitli dönemler bulunmaktadır:

 Arkaik (eski) dönemden geriye; MÖ 6-4. yy.dan kalma çeşitli yazıtlar, en eski kanunların parçaları, Salii'nin kutsal marşından parçalar, Arval Kardeşler'in marşı kalmıştır.
 Klasik öncesi dönemde (MÖ 3. ve 2. yy.) Edebi Latince (Plautus ve Teretius'un komedileri, Yaşlı Cato'nun tarım tezleri, bir dizi yazarın eserlerinden parçalar), Roma lehçesine dayanıyordu.
 Klasik Latincenin "altın" dönemi, MS 17'deki Ovidius'un ölümüne kadar sürdü (MÖ 1. yy., söz varlığının ve terminolojinin gelişimi, eski morfolojik eşillerin (dubletlerin) kaybı, edebiyatın çiçek açışı: Cicero, Caesar, Sallustius, Vergilius, Horatius, Ovidius).
 Klasik Latincenin "gümüş" dönemi, İmparator Marcus Aurelius'un MS 180'deki ölümüne kadar sürmüştür. Bu dönemde; Juvenalis'in, Tacitus'un Suetonius'un eserleri ve Petronius'un Satyricon'u görülür; fonetik, morfolojik ve yazım normları sonunda oluşturuldu.

Roma Cumhuriyeti'nin İtalyan Yarımadası'ndaki siyasi egemenliğini genişletmesiyle beraber Latince, diğer İtalik dillere baskın gelmeye başladı; bu diller, muhtemelen MS 1. yy.da bir noktada konuşulmayı bıraktılar. Halk Latincesinden Romen dilleri oluşmaya başladı.

Bu devletin gücünün büyümesiyle Latince, giderek Roma'nın ötesinde de yayıldı ve MÖ 4. ve 3. yy.da başlayarak diğer İtalik kabilelerin dillerinin, İlircenin, Mesapçanın ve Venetik dilinin yerine geçti. İtalyan Yarımadası'nın Romalılaştırması, MÖ 1. yy.a kadar Güney İtalya ve Sicilya hariç tamamlanmıştı, oralarda baskın dil Yunancaydı. Ligurcanın durumu tartışmalıdır.

Köken teorileri
İtalik dillerin kökenini ilgilendiren ana tartışma, Helenik dillerin kökeni hakkındaki tartımalara benzer fakat burada Miken Yunancası rolünü oynayacak bir "Erken İtalik" dilinden kayıt bulunmamakta.

İtalya'nın dilsel manzarası hakkında bildiğimiz her şey; yaklaşık MÖ 700'e doğru alfabenin yarımadaya yayılmasından sonra yazılmış olan yazıtlardan ve yüzyılllar sonrasındaki Yunan ve Romalı yazarların eserlerinden gelmekte.  En eski örnekler MÖ 7. yy.dan, Umbriyaca ve Faliskçe yazıtlardan geliyor. Alfabelerinin, Etrüsk alfabesinden türediği açıkça görülüyor.. Bu zamandan önce konuşulan diller hakkında güvenilir kaynak bulunmamakta. Yer adlarına bakarak bazı tahminler yapılabilir ama doğrulanamazlar.

Eski İtalik diller ve Hint-Avrupaca arasındaki ara evrelerin bulunacağının garantisi yok. Haliyle İtalik diller, İtalya'nın dışında mı oluştu yoksa İtalya içinde Hint-Avrupacanın ve diğer etkenlerin asimilasyonu ile mi gelişti sorusu cevapsız kalmaya devam ediyor.

Bazı dilbilimci ve tarihçilere göre Hint-Avrupa'nın "İtalik" kolu diye bir şey yok, yani İtalik dillere ayrılan bir Ön-İtalik dili yoktu. Domenico Silvestri ve Helmut Rix gibi bazı dilbilimciler; ortak bir Ön-İtalik dilinin yeniden oluşturulamayacağını çünkü (1) fonolojik sisteminin tutarlı fonetik değişimlerle Latince ve Osko-Umbriya dillerinin sistemlerine dönüşmüş olabileceğini, (2) fonolojisi ve morfolojisinin tutarlı bir şekilde Ön-Hint-Avrupacadan evrilmiş olabileceğini söylediler. Fakat Rix sonradan fikrini değiştirdi ve İtalik'i dil grubu (ailesi) olarak tanıyanlardan biri oldu.

Bu dilbilimciler; İtalya'daki 1. milenyum Hint-Avrupa dillerinin atalarının iki veya daha fazla farklı dil olduğunu, uzak bir zamanda Hint-Avrupacadan ayrı ayrı evrildiklerini ve Avrupa'ya muhtemelen farklı çağlarda ve farklı rotalarla girdiklerini öneriyorlar. Bu görüş; kısmen, tarih öncesinde ortak bir İtalik anayurdu tanımlamanın veya bu dillerin gelmiş olabileceği "Yaygın İtalik", "Ön-İtalik" gibi atasal bir dili yeniden oluşturmanın zorluğundan kaynaklanıyor. Dilleri bağlayan bazı ortak özellikler bir dil birliği (sprachbund) fenomeninden ibaret olabilir, İtalo-Kelt'in en çok kabul gören versiyonunda olduğu gibi.

Özellikleri
Roma öncesi İtalik dillerin genel ve spesifik özellikleri:

 Fonetikte: Oskanca (Latince ve Umbriyaca kıyasla); rotasizm yokluğunda, ıslıklı seslerin yokluğunda ve kt > ht değişiminde eski ikili ünlülerin (ai, oi, ei, ou) tüm konumlarını korudu. Hint-Avrupa *kʷ ve *gʷ seslerinde farklılıklar oluştu (Latince qu ve v, Oskanca p ve b). Genizsil ünsüz öncesindeki s sesi korundu ve Hint-Avrupa *dh ve *bh, f sesine dönüştü. İç ses düşmesine (syncope) ve vurgusuz hecelerdeki ünlülerin indirgenmesine yol açan başlangıç vurgusu oluştu (Latincede bu, tarihi dönemde yeniden oluşturulmuştu).
 Sözdizimde: Birçok benzeşme görülür. Osko-Umbriya'da; kişisiz yapılar, parataksis (art arda sıralılık), kısmi tamlayan, geçici tamlayan ve tamlayan ilişkileri daha sık kullanılır.

Fonoloji
İtalik dillerin en ayırt edici özelliği Ön-Hint-Avrupaca ötümlü soluklu patlamalılarının gelişimidir. Başlangıç konumunda *bʰ-, *dʰ- ve *gʷʰ- /f-/'de birleşirken *gʰ- > /h-/ olmuştur. Latincede ise bazı durumlarda *gʰ- > /w-/ ve /g-/ değişimleri yaşanmıştır.

Orta konumda; tüm ötümlü soluklu patlamalılarının Latincede uzak bir karşılığı vardır, öncesinde genizsil varsa -*gʰ- ve *gʷʰ- için de farklı karşılıklar vardır. Osko-Umbriya dilleri, başlangıç konumunda genellikle aynı karşılıklara sahiptirler fakat Umbriyaca, öncesinde genizsil olmasına göre farklı bir değişim göstermekte, aynı Latince gibi. Ötümlü soluklu patlamalılar, Ön-İtalik'te büyük ihtimalle *-β-, *-ð-, *-ɣ- ve *-ɣʷ- ara evresini geçirdiler.

Ötümsüz ve normal ötümlü patlamalılar (*p, *t, *k, *kʷ; *b, *d, *g, *gʷ); Latincede, *gʷ > /w/ değişimi hariç değişmeden kaldı. Osko-Umbriya'da dudaksıl artdamaksıllar (*kʷ ve *gʷ), dudaksıl patlamalılara (/p/ ve /b/) dönüştü. Örneğin Oskanca pis (kim), Latince quis; bivus (canlı, yalın çoğul), Latince vivus.

Dil bilgisi
Dil bilgisinde, Osko-Umbriya ve Latin-Falisk dilleride paylaşılan basitçe üç yenilik bulunmaktadır:

 Bitmemiş isteme kipindeki *-sē- eki (3. tekil bitmemiş dilek kipinde Oskanca fusíd ve Latince foret, ikisi de *fusēd'in türevleri)
 Bitmemiş haber kipindeki *-fā- eki (Oskanca fufans 'onlardı, ing. they were', Latincede bu ek -bā- olmuştur, ör. portabāmus 'taşıdık')
 Sıfat-fiil (gerundif) eki *-ndo- (Latince operandam 'inşa edilecek, edilmesi gereken (şey)'; Osko-Umbriya'da ek bir değişim vardır -nd- > -nn- , Oskanca úpsannam 'inşa edilecek, edilmesi gereken (şey)', Umbriyaca pihaner 'saflaştırılacak, saflaştırılması gereken (şey)')

Bu paylaşılan değişimler, diğer yazarların sorguladığı İtalik grubunun lehine olan ana argümanlardan biridir.

Sözlüksel kıyaslama
Hint-Avrupa dilleri arasında İtalik, Kelt ve Cermen dillerinin leksikonları büyük bir oranda ortaktır ki bunlar Helenik dillerle beraber Hint-Avrupa'nın geleneksel "centum" kolunu oluştururlar.

Aşağıdaki tablolarda bazı İtalik diller arasında yapılan sözlüksel kıyaslamalar yer almaktadır:

Yıldız işareti, doğrudan bir yazıtta bulunmayan ve dolaylı dilsel kanıtlara dayanarak yeniden oluşturulan biçimleri ifade ediyor.

Ön-Hint-Avrupaca açısından bakıldığında İtalik diller oldukça tutucudur. Fonolojide İtalik diller centum dilleridir, öndamaksılları artdamaksıllarla birleştirirler fakat dudaksıl artdamaksılları ayırırlar. Morfolojide İtalik diller; isim ve sıfatlarda 6 durum (yalın, belirtme, tamlayan, yönelme, ayrılma, seslenme) ve yedincisinden (bulunma) izler barındırır ancak hem isimde hem de fiilde çiftlik (dual) kaybolmuştur. Morfolojik yenilikler ve ortak sözlük birimleri göz önüne alındığında İtalik, en fazla Kelt ve Cermen ile benzerlik göstermektedir, ortak sözlük karşılıklarının bir kısmı Baltık-Slav'da da bulunmaktadır.

P-İtalik ve Q-İtalik dilleri
Kelt dillerine benzer şekilde İtalik diller de, Ön-Hint-Avrupaca *kʷ sesinin karşılığına göre P- ve Q- diye kollara ayrılmaktadır. Osko-Umbriya dillerinde *kʷ > p değişimi olurken, Latin-Falisk dillerinde ses korunmuştur.

Ayrıca bakınız

 İtalikler
 Latin dilleri
 Hint-Avrupa dil ailesi

Kaynakça

Ek kaynaklar

Daha fazla okuma

Baldi, Philip. 2002. The Foundations of Latin. Berlin: de Gruyter.
Beeler, Madison S. 1966. "The Interrelationships within Italic." In Ancient Indo-European Dialects: Proceedings of the Conference on Indo-European Linguistics held at the University of California, Los Angeles, April 25–27, 1963. Edited by Henrik Birnbaum and Jaan Puhvel, 51–58. Berkeley: Univ. of California Press.
Coleman, Robert. 1986. "The Central Italic Languages in the Period of Roman Expansion." Transactions of the Philological Society 84.1: 100–131.
Dickey, Eleanor, and Anna Chahoud, eds. 2010. Colloquial and Literary Latin. Cambridge, UK: Cambridge Univ. Press.
Joseph, Brian D., and Rex J. Wallace. 1991. "Is Faliscan a Local Latin Patois?" Diachronica 8:159–186.
Pulgram, Ernst. 1968. The Tongues of Italy: Prehistory and History. New York: Greenwood.
Rix, Helmut. 2002. Handbuch der italischen Dialekte. Vol. 5, Sabellische Texte: Die Texte des Oskischen, Umbrischen und Südpikenischen. Indogermanische Bibliothek. Heidelberg, Germany: Winter.

Tikkanen, Karin. 2009. A Comparative Grammar of Latin and the Sabellian Languages: The System of Case Syntax. PhD diss., Uppsala Univ.

Wallace, Rex E. 2007. The Sabellic Languages of Ancient Italy. Languages of the World: Materials 371. Munich: LINCOM.
Watkins, Calvert. 1998. "Proto-Indo-European: Comparison and Reconstruction" In The Indo-European Languages. Edited by Anna Giacalone Ramat and Paolo Ramat, 25–73. London: Routledge.
 Clackson, James, and Horrocks, Geoffrey. 2007. A Blackwell History of the Latin Language

Ek bağlantılar

 TM Texts Italic  A list of all Italic texts in Trismegistos.
 Michael de Vaan (2008) Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages p. 826, Leiden Indo-European Etymological Dictionaries Series, Brill Academic Publishers (archived 17 June 2013) – part available freely online

 "Languages and Cultures of Ancient Italy. Historical Linguistics and Digital Models ", Project fund by the Italian Ministry of University and Research (P.R.I.N. 2017)

İtalik diller
Hint-Avrupa dilleri

İtalik diller


الفيراما نوع من علامات الوقف على الحرف وتسكينه، تدل عليه شكلة يتنوع شكلها حسب الخطوط المستعملة لدى أسرة الكتابات البراهمية.

أصناف
  — ديوانكري
  — بنغالي
  — كرمكهي
  — كجراتي
  — أورياني
  — تاميلي
  — تيلوجوي
  — كانادي
  — مالايالامي

انظر أيضا
 سكون

مراجع

شكلات

فيراما


Quadrante Sul foi um fanzine brasileiro sobre histórias em quadrinhos criado em 1988 pelos quadrinistas Alexandre Fontoura Doeppre, Denilson Rosa dos Reis e Gervásio Santana de Freitas. Os artistas formam um coletivo da região metropolitana de Porto Alegre, também chamado de Quadrante Sul, responsável pela produção de diversos fanzines e revistas em quadrinhos independentes.

O fanzine tem como foco a publicação de quadrinhos e teve originalmente três edições publicadas no final dos anos 1980. Em 2008, voltou a ser publicado, mantendo o mesmo foco e trazendo novas equipes criativas para alguns dos personagens que surgiram nas primeiras edições, como o Eliminador, criado por Denilson Rosa dos Reis, um ex-policial que busca vingança contra o cartel criminoso que fez lavagem cerebral nele para torná-lo um assassino.

Prêmios

 2013 — Vencedor de Melhor Fanzine, do 29º Prêmio Angelo Agostini

Ligações externas

Fanzines sobre histórias em quadrinhos
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini
Revistas extintas do Brasil

Quadrante Sul


Mala iglica ()  je zeljasta jednogodišnja biljka iz roda Geranium.

Porijeklom je iz Europe, ali je introduciran u gotovo svaku regiju SAD-a i Kanade.

Izvori

Vanjske poveznice
Jepson Manual Treatment
Photo gallery

Ostali projekti

Iglica
Flora Sjeverne Europe
Flora Srednje Europe
Flora Andore
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Srednje Azije
Flora Kavkaza
Flora Zapadne Azije
Flora Indije
Flora Pakistana

Mala iglica


Les mosaïques de Délos sont un ensemble important de l'art de la mosaïque grecque antique. La plupart des mosaïques survivantes de Délos, île grecque des Cyclades, datent de la dernière moitié du  et du début du , au cours de la période hellénistique et au début de la période romaine de la Grèce. Les mosaïques hellénistiques ont cessé d'être produites après environ 69 av. J.-C., en raison de la guerre avec le Royaume du Pont et le brusque déclin consécutif de la population de l'île et de sa position en tant que centre commercial important. Parmi les sites archéologiques de la Grèce hellénistique, Délos rassemble l'une des plus fortes concentrations d'œuvres d'art en mosaïque. Environ la moitié de toutes les mosaïques grecques tesselées survivantes de la période hellénistique proviennent de Délos.

Les allées pavées de Délos vont de simples constructions en galets ou gravier à des sols en mosaïque élaborés composés de tesselles. La plupart des motifs se composent des dessins géométriques simples, tandis que seul un petit nombre utilisent les techniques de l'opus tessellatum et de l'opus vermiculatum pour créer des scènes et des figures claires, naturelles et richement colorées. Des mosaïques ont été trouvées dans des lieux de culte, mais aussi dans les cours et péristyles de bâtiments publics et de maisons privées.

Bien qu'il existe des traces mineures d'influence punique (phénicienne et romano-italienne), les mosaïques déliennes se conforment généralement aux grandes tendances de l'art hellénistique. Les mêmes riches mécènes qui ont commandé des peintures et des sculptures à Délos ont peut-être également été impliqués dans l'embauche d'artistes mosaïstes de l'étranger. Les mosaïques de Délos partagent des caractéristiques avec celles d'autres parties du monde grec, comme les mosaïques macédoniennes de Pella. Elles partagent également certains caractères avec les traditions de la peinture grecque et utilisent souvent une technique de fond noir similaire à celle trouvée dans la poterie à figures rouges de la période classique. Certains des styles et techniques trouvés à Délos sont présents dans les mosaïques romaines, bien que des exemples romains contemporains, à Pompéi par exemple, révèlent des différences significatives entre les productions occidentales et orientales de mosaïques dans le monde méditerranéen.

Chronologie

Les fouilles archéologiques de Délos par l'École française d'Athènes ont commencé en 1872, avec les premières descriptions des mosaïques publiées dans un rapport de l'archéologue français Jacques Albert Lebègue en 1876. Précisément, 354 mosaïques de Délos ont survécu et ont été étudiées par l'archéologue français Philippe Bruneau. La plupart datent de la période hellénistique tardive, contemporaine de la République romaine tardive (c'est-à-dire la dernière moitié du  et le début du ). Un très petit nombre d'entre elles ont été datées de la période classique, avec une mosaïque attribuée à l'époque impériale romaine. Bruneau pensait que des pièces nominalement non datées, sur la base de leurs styles, avaient été produites dans la même période, soit entre 133 et

En 167 ou , après la victoire romaine dans la Troisième guerre de Macédoine, Rome cédait l'île de Délos aux Athéniens, qui ont expulsé la plupart des habitants. Après la destruction de Corinthe par les Romains en , la prospérité commerciale, l'activité de construction et la population de Délos ont encore considérablement diminué après que l'île a été assaillie par les forces de Mithridate VI du Pont en 88 et , pendant les guerres de Mithridate contre Rome. Malgré les invasions du Pont, l'île n'a été abandonnée que progressivement après que Rome eut obtenu un lien commercial plus direct avec l'Orient, qui a marginalisé Délos en tant que point central à mi-chemin dans le commerce menant vers l'Orient.

Caractéristiques

Composition
La composition des mosaïques et pavements de Délos comprend de simples constructions en galets, des pavements en brisures de marbre blanc, fragments de céramique et éléments de tesselles, qui se divisent en deux catégories : l'opus tessellatum plus simple, utilisant de grosses pièces de tesselles, en moyenne de 8 × 8 mm, et l'opus vermiculatum plus fin, utilisant des morceaux de tesselles inférieurs à . De nombreuses mosaïques déliennes utilisent un mélange de ces matériaux, tandis que le pavage en fragments est le plus courant. Celui-ci, généralement réservé au rez-de-chaussée, a été trouvé dans 55 logements. La majorité des mosaïques de Délos sont constituées de morceaux de marbre brisés sertis dans des sols en ciment ; d'autres bases de plancher sont composées de dalles de pisé ou de gneiss. Les trottoirs des cuisines et des latrines étaient construits avec des fragments de poterie, de brique et de tuiles à des fins d'étanchéité. De fines bandes de plomb incrustées dans le ciment sont souvent utilisées pour distinguer les contours des mosaïques à motifs géométriques, mais sont absentes des mosaïques figuratives et tesselées plus complexes

Disposition et emplacement

Certaines mosaïques proviennent de sanctuaires religieux et de bâtiments publics, mais la plupart d'entre elles ont été trouvées dans des bâtiments résidentiels et des maisons privées. La majorité de ces maisons ont un plan d'étage de forme irrégulière, tandis que le deuxième plus grand groupe s'organise autour d'une cour centrale à péristyle. Les mosaïques simples étaient généralement reléguées dans des allées normales, tandis que les pièces destinées à recevoir des invités présentaient des mosaïques plus richement décorées. Cependant, seules vingt-cinq maisons de Délos présentent des mosaïques à motifs en opus tessellatum et seulement huit maisons des scènes figuratives en opus vermiculatum. La grande majorité des sols décorés ne présentent que des motifs géométriques simples. Il est également plus fréquent de trouver des mosaïques en opus vermiculatum et en opus tessellatum dans les pièces à l'étage qu'au rez-de-chaussée des maisons. À l'exception de la Maison de Dionysos et de la Maison des Dauphins, les cours des maisons à péristyle de Délos ne présentent que des motifs floraux et géométriques.

Motifs décoratifs

Parmi les divers motifs décoratifs trouvés dans les mosaïques de Délos figure le losange tricolore qui crée une illusion tridimensionnelle de cubes en perspective pour le spectateur. Ce motif apparaît en quinze endroits différents, ce qui en fait l'un des plus courants. D'autres motifs sont constitués de vagues et des triangles étagés, tandis que les thèmes principaux incluent des objets et des figures maritimes, théâtrales, naturelles ou mythologiques. Le motif à vague unique, courant dans l'art hellénistique, est le type prédominant dans la conception des bordures des mosaïques de Délos. Il se rencontre sur d'autres sites comme Arsameia (bien que disposés dans la direction opposée). Le motif de la rosette, que l'on trouve dans les mosaïques de divers sites hellénistiques à travers la Méditerranée, est souvent associé à des bordures à une seule vague dans les mosaïques deliennes. Le motif de palmettes, typique de l'art hellénistique, est utilisé dans une mosaïque de Délos pour remplir les quatre coins autour d'un motif de rosace centrale. L'illusion du relief tridimensionnel dans les scènes figurées des mosaïques de Délos était généralement obtenue par l'utilisation de la polychromie, avec des teintes blanches, noires, jaunes, rouges, bleues et vertes.

Les origines de la composition, les techniques, la mise en page et le style des mosaïques de Délos se trouvent au  dans les mosaïques de galets d'Olynthe, en Chalcidique, avec des mosaïques positionnées au centre de sols en ciment et utilisant guirlandes, méandres et ondulations autour d'un motif central ou d'une scène figurée. Ce schéma de conception est similaire à celui des mosaïques de Pella, en Macédoine, au  La transition des mosaïques de galets à des mosaïques tesselées plus complexes est peut-être originaire de la Sicile grecque hellénistique du , développé sur des sites comme Morgantina et Syracuse. Tout comme à Olynthe, les mosaïques de Morgantina contiennent des motifs de guirlandes, de vagues et de méandres, bien que ceux-ci aient finalement été exécutés en perspective.

Culture et origines ethniques

Mis à part le symbole de la déesse punique-phénicienne Tanit, tous les motifs de mosaïques de sol sont d'origine typiquement grecque hellénistique , bien que certains des mortiers utilisés avec des motifs de tesselles trahissent une certaine influence italienne. Les trois principaux groupes ethniques de Délos comprenaient les Grecs (en grande partie d'origine athénienne), les Syro-Phéniciens et les Italo-Romains, beaucoup de ces Italiens étant très probablement des Italiotes, Grecs natifs de la Magna Graecia, aujourd'hui le Sud de l'Italie. Les habitants de Délos d'origine grecque, italienne et syrienne avaient des mosaïques dans leurs habitations privées, mais selon Vincent J. Bruno, les conceptions de leurs œuvres en mosaïque étaient entièrement redevables aux traditions artistiques grecques.

Signification

Le corpus survivant de l'art de la mosaïque hellénistique

L'archéologue français François Chamoux considérait les mosaïques de Délos comme le summum de l'art de la mosaïque grecque antique utilisant des tesselles pour créer des scènes riches, détaillées et colorées. Ce style hellénistique de mosaïque s'est poursuivi jusqu'à la fin de l'Antiquité et a peut-être influencé l'utilisation généralisée des mosaïques dans le monde occidental au Moyen Âge. Dans son étude des foyers et des œuvres d'art des centres commerciaux méditerranéens, Birgit Tang a analysé trois sites archéologiques : Délos en mer Égée, Carthage dans l'actuelle Tunisie et Emporion (Empúries) en Catalogne, qui était autrefois une colonie grecque. Elle a choisi ces sites pour leur statut de grands centres commerciaux maritimes, mais aussi pour la relativement bonne conservation de leurs maisons urbaines.

Ruth Westgate écrit que Délos contient environ la moitié de toutes les mosaïques grecques tesselées survivantes de la période hellénistique. À son avis, les sites de Delos et de Morgantina et Solonte en Sicile contiennent la plus grande quantité survivante de mosaïques grecques hellénistiques. Hariclia Brecoulaki affirme que les mosaïques de Délos représentent la plus grande collection de mosaïques grecques. Elle déclare également que seule la capitale macédonienne de Pella se classe sur un pied d'égalité par ses maisons privées richement décorées de peintures murales élaborées, des mosaïques signées et des statues de marbre. Katherine MD Dunbabin écrit que même si de nombreuses mosaïques hellénistiques ont été trouvées en Grèce continentale, en Asie Mineure et en Afrique du Nord-Est (à Cyrène), ce n'est que sur le site de Délos qu'elles ont été produites en nombre suffisant pour permettre des conclusions générales sur leur utilisation et leur nature.

Comparaison avec la Pompéi romaine

Dans son analyse comparative de l'art de la mosaïque dans le monde gréco-romain, Hetty Joyce a choisi les mosaïques de Délos et de Pompéi romaine comme échantillons représentatifs principaux pour déterminer les distinctions dans la forme, la fonction et les techniques de production des mosaïques dans l'Orient grec et l'Occident latin. Son raisonnement pour la sélection de ces deux sites sont leurs sols bien conservés, la datation sûre des échantillons à la fin du  et au début du  et la quantité de littérature académique dédiée à chaque site pour établir des comparaisons. Ruth Westgate, dans son enquête et son étude comparative des mosaïques grecques hellénistiques avec les mosaïques de Pompéi, conclut que les mosaïques romaines, datées du premier style pompéien de la peinture murale à la fin  et au début du  étaient dérivées de la tradition grecque. Cependant, elle souligne que les mosaïques pompéiennes se sont éloignées de leurs homologues grecques en présentant presque exclusivement des scènes figurées au lieu de motifs abstraits, au lieu du pavement uni très probablement mis en place par des artisans locaux et produisant séparément des panneaux figurés, ces derniers étant peut-être fabriqués par des artisans grecs pour leurs patrons romains.

En raison des similitudes entre les peintures murales hellénistiques de Délos et le premier style de Pompéi, Joyce soutient que les différences entre les mosaïques de Délos et de Pompéi sont le produit délibéré d'une préférence artistique plutôt que le résultat de l'ignorance des traditions de l'autre. Ces différences comprennent l'utilisation généralisée de l'opus signinum à Pompéi, avec seulement quatre exemples connus à Délos ; l'usage de l'opus sectile à Pompéi et son absence totale à Délos ; l'utilisation répandue de motifs polychromes et de motifs complexes en trois dimensions dans les mosaïques de Délos par rapport aux motifs bidimensionnels de Pompéi, qui utilisent au mieux deux couleurs. Les mosaïques complexes en trois dimensions utilisant des motifs polychromes pour obtenir l'illusion de lumière et d'ombre n'ont pas été produites à Pompéi avant le deuxième style de peinture murale pompéienne (80-20 av. J.-C.) et sont considérées comme une adoption des tendances de l'art hellénistique. Alors que des bandes de plomb sont présentes dans les mosaïques hellénistiques de Délos, Athènes et Pella (Grèce), Pergame (Turquie), Callatis (Roumanie), Alexandrie (Égypte) et de Chersonèse (la péninsule de Crimée), elles sont absentes dans les mosaïques méditerranéennes occidentales de Malte, de Sicile et de la péninsule italienne. Westgate affirme que les mosaïques hellénistiques peuvent être divisées en deux grandes catégories : orientales et occidentales, en fonction de leurs différents styles et techniques de production.

Connexions à d'autres médiums de l'art grec ancien

La céramique à figures rouges n'était plus produite au moment où les mosaïques de Délos ont été réalisées. La technique de fond noir de la poterie à figures rouges était encore appréciée au  dans les mosaïques de galets macédoniennes de Pella et les mosaïques de Délos, comme le Triton à figure blanche en mosaïque à tesselles. La technique du fond noir a été reprise plus tard dans l'art du verre camée romain (comme le vase Portland, la Gemma Augustea, le Grand Camée de France, etc.).

Le motif de guirlande ondulante sur fond noir des peintures murales de Délos figurait auparavant dans des œuvres grecques allant des vases aux mosaïques macédoniennes de Pella du , en particulier la mosaïque de la chasse au cerf. Cependant, les peintres de Délos ont sans doute inventé leur propre genre décoratif par la combinaison de ces éléments plus anciens et d'une nouvelle coloration naturaliste. À part le fond noir, les mosaïques comme la mosaïque de la chasse au cerf ont été également inspirées par les qualités illusionnistes et tridimensionnelles des peintures grecques. À Délos, peintures et mosaïques héritent des mêmes normes grecques classiques d'artisanat, d'éclairage, d'ombrage et de coloration. Les sculpteurs, peintres et mosaïstes ont peut-être tous fait partie du même système de mécénat à Délos, ce qui dans certains cas aurait nécessité l'importation d'artistes étrangers.

Maisons et quartiers de la ville

Mosaïques du quartier nord
Maisons et quartiers de la ville
Mosaïques du quartier nord

Le quartier nord de Délos contient le quartier des joailliers, où ont été découvertes des structures assez anciennes, comme des ateliers et d'autres vestiges archéologiques du  et du début du . Dans la seconde moitié du , ces ateliers ont cédé la place à des maisons privées bâties de la façon la plus caractéristique des constructions déliennes : un plan d'étage étroit, rectangulaire avec une cour centrale, un vestibule de service sur le devant, et un plus grand, pièce principale à l'arrière. Le quartier de la Maison des Masques est le seul quartier de Délos à ne pas observer ce plan archétypal. Certaines maisons du quartier nord présentent des décorations en mosaïques avec des scènes mythologiques, dont Lycurgue de Thrace et Ambrosia dans une mosaïque de l'étage supérieur, ainsi qu'Athéna et Hermès avec une femme assise dans la pièce principale.

Mosaïques du quartier du théâtre
La plupart des maisons du quartier surpeuplé du théâtre de Délos ont des plans d'étage de forme irrégulière (souvent des conceptions trapézoïdales), par opposition au plans carrés ou rectangulaires des maisons des autres quartiers. La grille des rues est étroite et irrégulière, avec des rues qui se rejoignent approximativement à angle droit. Semblables à la majorité des maisons de Délos, celles du quartier du théâtre présentent une cour ouverte sans portique, au lieu du classique péristyle. Certaines des maisons du quartier du théâtre manquent complètement de décoration intérieure, sans peintures murales ni mosaïques, ce qui est inhabituel dans les maisons déliennes.

Maison de Dionysos
La mosaïque de Dionysos chevauchant un tigre, dans la Maison de Dionysos à Délos, est l'un des plus beaux exemples d'opus vermiculatum, selon Dunbabin, comparable au Dionysos chevauchant un léopard de la Maison des Masques, sinon un prédécesseur plus simple de la mosaïque de galets de la capitale macédonienne de Pella. Une différence, cependant, se trouve dans les ailes de Dionysos qui suggèrent son incarnation en tant que daimôn au lieu de divinité. Les matériaux des tesselles, en verre, faïence, terre cuite et pierres naturelles, sont faites de pièces mesurant environ un millimètre carré, permettant des détails nets et une palette de couleurs élaborée.

Maison des Masques
La maison des Masques tire son nom du motif en mosaïque de masques de théâtre ornés de lierre disposés en bandes autour d'une surface centrale décorée selon un motif cubique. Les mosaïques les plus finement décorées se trouvent dans quatre pièces partant de la cour du péristyle pavé de copeaux de marbre, avec des mosaïques de sol comprenant des fragments d'amphores. Au centre d'une des mosaïques se trouve une figure de Dionysos chevauchant un léopard sur un fond noir, similaire à la mosaïque de la maison de Dionysos. Une autre mosaïque centrale présente un joueur de flûte et une figure dansante qui représente peut-être Silène. Seule la figure de Dionysos emploie la méthode du vermiculatum. Les autres mosaïques de la maison n'atteignent pas le naturalisme des scènes et des motifs de figures plus fines, mais elles démontrent néanmoins une tentative d'imiter leurs qualités illusionnistes avec la technique des tesselles.

Maison des Dauphins
La maison des Dauphins présente sur son péristyle des mosaïques dont les motifs sont inhabituels à Délos, dans un cercle encadré d'un contour carré. Chaque coin du carré présente une paire de dauphins montés par de minuscules figures ailées portant les attributs de divinités grecques : le thyrse, le caducée, le trident et un objet disparu. Le cercle contient une rosace centrale entourée de guirlandes florales et de griffons. La mosaïque, signée par un certain Asclépiade d'Arados (localité de l'ancienne Phénicie, aujourd'hui l'Ouest de la Syrie), est l'un des deux seuls exemples à Délos d'une signature d'artiste.

Maison du Lac
La maison du Lac est une maison de forme irrégulière (par opposition à un plan d'étage rectangulaire ou carré), située près du Lac sacré et habitée d'environ 300 à  Sa conception est celle de la majorité des maisons déliennes : l'impluvium du péristyle, décoré de motifs géométriques autour d'une rosace centrale, est entouré de colonnes ioniques monolithes.

Maison du Trident
La maison du Trident contient des panneaux de péristyle avec un motif de dauphin noir situé autour d'une ancre rouge et de tridents noirs sur fond blanc. Le thème suggère que les propriétaires de la maison étaient liés à des activités maritimes. Ces mosaïques bidimensionnelles simples contrastent avec les mosaïques hellénistiques tridimensionnelles multicolores, finement détaillées de figures et de motifs. Elles sont peut-être comparables ou même liées aux mosaïques de sol en noir et blanc qui apparaissent dans l'Italie romaine quelques décennies plus tard.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

 Delos Archaeological Museum from Ancient-Greece.org
 "Delos, House of Masks (Building)", Perseus Digital Library de l'université Tufts
 Archaeologists unearth 'little Pompeii' in southeast France, France 24

Art de la Grèce antique
Délos

Mosaïques de Délos


جوسي فيريرا فييرا (بالبرتغالية Jussiê Ferreira Vieira) الشهير باسم جوسي (19 سبتمبر 1983 في نوفا فينيسيا) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى بوردو الفرنسي في مركز الجناح كما يجيد اللعب في مركز المهاجم .

المسيرة الرياضية

البدايات
بدأ جوسي مسيرته الرياضية في نادي كروزيرو البرازيلي سنة 2001 . تمت إعارته إلى نادي كاشيوا ريسول الياباني طوال سنة 2003 .

فرنسا
في 30 يونيو 2005 انتقل جوسي إلى نادي لنس الفرنسي مقابل 3.5 مليون يورو موقعا على عقد يمتد لخمس سنوات .

في يناير 2007 انضم إلى نادي بوردو بعقد إعارة حتى نهاية الموسم . في 3 فبراير شارك في أول مباراة في بطولة الدوري أمام نادي نيس . ساهم في تتويج نادي بوردو بطلا لبطولة كأس الدوري الفرنسي بتحقيق نتيجة الفوز في المباراة النهائية على نادي ليون 1/0 . في 4 يونيو أعلن مسئولو نادي بوردو نجاح تحويل عقد إعارة جوسي إلى عقد دائم بعدما قدم أداء عالي المستوى . في موسم 2008/2009 استطاع أن يساهم في تحقيق النادي 3 بطولات وهي كأس الأبطال الفرنسي ثم كأس الدوري الفرنسي ثم بطولة دوري الدرجة الأولى .

الإنجازات
 دوري الدرجة الأولى : 2008/2009
 كأس الدوري الفرنسي : 2006/2007 - 2008/2009
 كأس الأبطال الفرنسي : 2008/2009

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إسبيريتو سانتو (البرازيل)
رياضيون برازيليون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون برازيليون مغتربون في فرنسا
رياضيون مغتربون برازيليون في اليابان
رياضيون من إسبيريتو سانتو
فرنسيون متجنسون
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو بوردو
لاعبو كاشيوا ريسول
لاعبو كروزيرو
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من إسبيريتو سانتو
لاعبو لنس
لاعبو نادي الوصل
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983

جوسي


Soarele negru este un film românesc din 1968 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1968 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1968

Soarele negru


Shōkoku-ji (相 国寺), formelt kaldt Mannen-zan Shōkoku Shōten Zenji (万年 山 相 國 承天 禅寺), er et buddhistisk tempel i det nordlige Kyoto, der blev grundlagt i 1382 af Ashikaga Yoshimitsu.

Historie
Shōkoku-ji blev grundlagt i midten Muromachi-perioden. Den oprindelige konstruktion af de centrale tempelstrukturer blev påbegyndt i 1383, og hele templet blev oprindeligt færdiggjort i 1392. I den ottende måned af Meitoku's tredje år organiserede Yoshimitsu en stor banket med deltagelse af alle kejserlige hofs store officerer og de militære ledere af den tid. Pomp og ceremoni ved indvielsen siges at have modsvaret en kejserlig begivenhed.

I 1383 blev Zen-mesteren Shun'oku Myōha (春 屋 妙 葩) (1311-1388) udpeget af Yoshimitsu som grundlæggende abbed . Myōha insisterede dog på, at den officielle ære blev overordnet tildelt hans egen lærer, Musō Soseki. Den formelle beslutning om at yde denne posthume ære blev proklameret i 1385.

Hele tempelkomplekset blev ødelagt af en brand i 1394; men genopbygningen finansieret af Yoshimitsu fulgte snart efter. Templet komplekset er blevet genopbygget mange gange gennem århundrederne, især under Onin-krigen.

Efter Muromachi-perioden blev Shōkoku-ji støttet af flere nationale ledere som Toyotomi Hideyoshi, hans søn Toyotomi Hideyori og Tokugawa Ieyasu, som alle hjalp med at finansiere templets forskellige genopbygningsprojekter.
 Hideyori finansierede 1605 rekonstruktionen af Hattō (Dharma Hallen); og denne struktur, udpeget som en vigtig kulturel ejendom, er for tiden den ældste bygning af sin art i Japan.
 Ieyasu donerede Sanmon (Bjergporten) i 1609.
 Kejser Go-Mizunoo donerede en kejserlig paladsbygning til at fungere som Kaisando (Stifterhallen).
Andre bygninger blev rekonstrueret i denne periode, men med den bemærkelsesværdige undtagelse fra 1700-tallet hatto blev templet komplekset i høj grad ødelagt under konfronteringen af 1788.

Drage

Hattō-hallen (法堂) har på sit lidt kuplede loft et stort maleri af en drage. Maleriet blev udført af Kanō Mitsunobu (1565-1608). Dragen symboliserer regnen af buddhistiske lære. Når man klapper i hænderne sammen, lyder lyden mellem det svagt kuperede loft og det brolagte stengulv, der giver ekko i hele hallen som om det var dragens torden.

Hovedhallen i Kennin-ji i Kyoto har også en stor drage på loftet.

Buddhistisk center

Shōkoku-ji anses for at være en af de såkaldte Kyoto Gozan eller "fem store Zen templer i Kyoto". Det blev rangeret den anden af Kyoto i middelalderen.<ref name="t317a">Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 317.</ref> I kort tid i 1392 blev Shōkoku-ji anset for først blandt Gozan.

Shōkoku-ji er en af fjorten autonome grene af Rinzai-skolen af japansk Zen. I dag er templet hovedkvarter for Shōkoku-ji-grenen af Rinzai Zen, med over halvtreds tilknyttede templer, herunder den berømte Gyldne Pavillon og Sølv Pavillon-templerne i Kyoto.

Jotenkaku Museum er placeret i templets lokaler.

 Noter

 Litteratur
 Baroni, Helen Josephine. (2002). The Illustrated Encyclopedia of Zen Buddhism. New York: Rosen Publishing Group. ; OCLC 42680558
 Dumoulin, Heinrich. (2005) Zen Buddhism: a History. Bloomington, Indiana: World Wisdom.  (paper)
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: The Old Capital of Japan, 794-1869. Kyoto: The Ponsonby Memorial Society.
 Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon.'' Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
 Snyder, Gary. (1969). Earth House Hold: Technical Notes & Queries to Fellow Dharma Revolutionaries. New York :New Directions Publishing. ;

Eksterne henvisninger

 Shōkoku-ji official web site
 Kyoto Prefectural Tourism Guide : Shōkoku-ji
 Joint Council for Japanese Rinzai and Obaku Zen: Shōkoku-ji

Japans historie

Shōkoku-ji


Internetafhængighed (IAD fra engelsk internet addiction disorder) er ikke en anerkendt diagnose i Danmark eller internationalt.

Begreber som "skærmafhængighed", "internetafhængighed" og "mobilafhængighed" er blevet brugt hyppigt i den offentlige debat, men anerkendes ikke som former for misbrug eller adfærdsafhængighed i hverken WHOs sygdomsklassifikationssystem ICD-10 (der bruges af det danske sundhedssystem og psykologforeningen) eller den amerikanske DSM-V, der udgives af den amerikanske psykiatrisammenslutning APA.

Kilder/referencer

Internetkultur
Pornografi
Afhængighed
Menneske-datamaskine interaktion

Internetafhængighed


An Fargesia decurvata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.L.Lu. An Fargesia decurvata in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia decurvata


Noget om nisser er en dansk julekalender for børn som blev vist på DR1 i 1972.

Medvirkende
 Poul Thomsen
 Olaf Nielsen
 Vigga Bro
 Ove Sprogøe

Eksterne henvisninger

Tv-julekalendere
Børneserier fra Danmark
Tv-serier fra 1970'erne
Børnenes U-landskalender

Noget om nisser


عتبة بن غزوان (40 ق هـ/ 584 م- 17 هـ/ 638 م،) صحابي بدري، كان حليفًا لبني نوفل بن عبد مناف في الجاهلية. أسلم وهاجر إلى يثرب، وشارك مع النبي محمد  في غزواته كلها، ثم شارك في فتح العراق، وهو الذي اختطّ البصرة، وكان أول ولاتها.

نسبه
 أبوه: غَزْوَان بن جابر بن وُهيب بن نُسَيْب بن زيد بن مالك بن الحارث بن عَوْف بن الحارث بن مازن بن منصور بن عكرمة بن خصَفة بن قيس عَيْلاَن بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

سيرته
كان عتبة بن غزوان بن جابر بن وهيب المازني من السابقون الأولون إلى الإسلام، فكان سابع سبعة أسلموا، وهو من بني مازن بن منصور أحد قبائل قيس عيلان، وكان حليفًا لبني عبد شمس بن عبد مناف، وقيل بني نوفل بن عبد مناف في الجاهلية.

هاجر عتبة بن غزوان إلى الحبشة، ثم عاد فهاجر إلى يثرب مع مولاه خباب والمقداد بن عمرو، ونزل هو ومولاه خباب على عبد الله بن سلمة العجلاني. وقد آخى النبي محمد  بينه وبين أبي دجانة. شهد عتبة مع النبي محمد  غزواته كلها، وكان فيها من الرماة المهرة.

بعد وفاة النبي محمد ، شارك عتبة بن غزوان  في فتح العراق، وهو الذي فتح الأُبُلَّة، واختطّ مدينة البصرة بأمر من الخليفة عمر بن الخطاب  الذي استعمله عليها ليكون أول ولاتها، وقضى فيها ستة أشهر، ثم سار إلى المدينة المنورة يستعفي من الولاية، فرفض عُمر، وردّه إلى ولايته، فمات في الطريق سنة 17 هـ، وعمره يومها 57 سنة. أما صفته، فكان رجلاً طويلاً جميلاً. ودفن بالقرب من المدينة المنورة.

روايته للحديث النبوي
 روى عن: النبي محمد .
 روى عنه: خالد بن عمير العدوي وقبيصة بن جابر وغنيم بن قيس المازني وشويس أبو الرقاد وحفيده عتبة بن إبراهيم بن عتبة بن غزوان.
 الجرح والتعديل: لعتبة حديث في صحيح مسلم كما روى له الترمذي والنسائي وابن ماجه.

المراجع

رواة الحديث
صحابة شهدوا غزوة أحد
صحابة شهدوا غزوة الخندق
صحابة شهدوا غزوة بدر
صحابة شهدوا غزوة خيبر
صحابة هاجروا إلى الحبشة
قادة مسلمون في العصور الوسطى
مواليد 40 ق هـ
مواليد 581
وفيات 17 هـ
وفيات 638
ولاة البصرة في عهد الخلافة الراشدة

عتبة بن غزوان


Blaue Partei bezeichnet:

 Die blaue Partei, ehemalige deutsche Partei
 eine von Toni Geller erdachte Partei als Teil seines Kabarettprogramms
 eine Zirkuspartei bei den antiken Wagenrennen

Blaue Partei


Die römisch-katholische Pfarrkirche Wörgl steht in der Gemeinde Wörgl im Bezirk Kufstein in Tirol. Sie ist dem heiligen Laurentius geweiht und gehört zum Dekanat Kufstein in der Erzdiözese Salzburg. Das Bauwerk steht unter Denkmalschutz ().

Baugeschichte

Frühmittelalterliche Kirche (9.–10. Jh.)

Etwa um 1212 wurde in Wörgl eine erste, gemauerte Kapelle an der Stelle der heutigen Kirche errichtet. Seit wann sich ein Gotteshaus auf der kleinen Anhöhe, die unter dem heutigen Bau kaum mehr erkennbar ist, befindet, kann nicht genau festgestellt werden. Das Patrozinium des Hl. Laurentius lässt jedoch auf eine sehr frühe, wahrscheinlich schon zur Römerzeit existierende, christliche Kultur schließen. Die Grundmauern der Kapelle, die mit einem halbrunden Presbyterium eine Fläche von ca. 6 × 10 m einschlossen, wurden bei den Renovierungsarbeiten 1961 im Langhaus unter dem Fußboden entdeckt. Vermutlich war sie eine Eigenkirche des Herzogs, damals der größte Grundherr Wörgls, bis im 11. Jahrhundert, im Zuge der Errichtung der Pfarren, die Kirche der Pfarre Kirchbichl unterstellt wurde.

Gotische Kirche (1479–1748)

1479 wurde in Wörgl eine neue, gotische Kirche mit vier Altären errichtet. Das Gebäude befand sich im Bereich des heutigen Langhauses und besaß einen Glockenturm, der sich an der südwestlichen Ecke der Kirche befand. Das Gotteshaus dürfte der Kirche St. Leonhard in Kundl ähnlich gewesen sein. Das Sakramentshaus dürfte sich an der Nordwand des Chores befunden haben. Bischof Georg von Chiemsee führte die Weihe der gotischen Kirche durch. Aus dieser Zeit stammt heute nur mehr die gotische Madonna, die etwa um 1500 angefertigt wurde und sich im Nordteil des Querschiffes befindet. Die damalige Kirchenrechnung gibt Aufschluss über die Weihe der Kirche:

"Item dem gnädigen Hern dem weihbischof von dem weichn 10 rheinische Gulden, die han ich (Kirchpropbst Christoph von Mairhof) der Kirchn entlichen, 6 rheinische Gulden von dem Hanns Walder und 4 rheinische Gulden von dem Chuntzen; noch ist man dem wischolf (Bischof) schuldig 4 rheinische Gulden.
Item ich han abgeraitt (abgerechnet) mit dem Saxstetter (Wirt) dy speys, dy man hat verzert mit dem bischolff, da man dy Chirich weihat und dy 4 altar, da ist verzert worden 6 Mark.
Dem Jakob, maler von Ratemberg, 4 rheinische Gulden von dem gemal ob an dem Gewelib an dem schloßstein."

1607 wurde Wörgl zum Vikariat erhoben, im Jahre 1620 entstand an der Südseite die Friedhofskapelle für den um die Kirche angelegten Friedhof.

Barocke Kirche (1748–1836)
Aufgrund der steigenden Bevölkerungszahl und der sich durch den Alpenraum ziehenden Barockisierungswelle, entschied man sich auch in Wörgl für einen Neubau. Dabei war es üblich, die neue Kirche wie einen Mantel um die Alte zu bauen. Dann wurde die gotische Kirche abgebrochen. Der Turm wurde für den Neubau erhalten. Die barocke Kirche besaß einen runden Chorabschluss. Das Langhaus reichte mit vier Jochen Länge bis zur heutigen Orgelempore zurück. Diese vier Joche sind noch heute Teil des Langhauses. Die neue, barocke Kirche wurde am 25. Mai 1748 vom Chiemseer Bischof (und zugleich Salzburger Weihbischof) Franz Karl Eusebius von Waldburg-Friedberg und Trauchburg geweiht. Zur selben Zeit entstanden auch in Kirchbichl, Kundl, Kirchberg in Tirol, Ellmau, Angath u. a. barocke Gotteshäuser. Der etwa 50 m hohe, gotische Kirchturm hatte stattliche Ausmaße und dürfte jenem von Kirchbichl geähnelt haben. Der barocke Neubau sollte jedoch nicht einmal ein Jahrhundert überdauern, da am 4. Juni 1836 fünf Häuser und das Gotteshaus einem Brand im Ortszentrum zum Opfer fielen. Der Kirchturm war nicht mehr benutzbar und das Gewölbe stürzte am 30. November 1836 unmittelbar nach einem Gottesdienst ein. Eine Scheune wurde als "Notkirche" genutzt und ein Neubau war unausweichlich. Der sogenannte "Mordbrenner von Wörgl" wurde am 5. Dezember 1839 gehenkt.

Spätklassizistische Erweiterung 1837

Nach dem verheerenden Brand war es schwer, Baumeister für Kirchenbauten zu finden, wurden doch seit 40 Jahren keine neuen Bauten errichtet. Schließlich nahmen sich jedoch Ingenieure der Landesbauämter der Aufgabe an. Der Kirchturm wurde entfernt und ein neuer Turm an der Nordseite des Gebäudes errichtet, das Langhaus wurde den Platzbedürfnissen folgend um zwei Joche in Richtung Westen verlängert. Während der Bauarbeiten am halbfertigen Turm stellte die Baubehörde die Arbeiten für zwei Jahre ein, durch die Verzögerungen und Probleme während des Baus entstand eine Kostenüberschreitung von fast 82 %. Die Weihe der Kirche erfolgte am 16. September 1844. Das nun entstandene Gebäude konnte jedoch nur knappe 70 Jahre dem Bevölkerungsanstieg genügen, da bereits nach dem Ersten Weltkrieg eine erneute Erweiterung notwendig wurde.

1891 erhob Kaiser Franz Joseph I. alle Vikariate zu Pfarren, wodurch Wörgl ein Pfarramt erhielt.

Neubarocke Erweiterung 1912

Durch die enorme Erweiterung 1912 erhielt die Pfarrkirche ihr heutiges Erscheinungsbild. Aufgrund der tatkräftigen Arbeit eines Kirchenerweiterungsvereines konnte am 9. Juni 1912 die Grundsteinlegung und bereits am 30. November 1912 die Weihe durch Weihbischof Ignaz Rieder vorgenommen werden. Durch die Erweiterung wurde das Langhaus um etwa 12 m in Richtung des Chores verlängert und ein Querschiff von circa 25 m Länge hinter dem Turm errichtet. Als zweite Kirche in Österreich-Ungarn erhielt sie ein betoniertes Gewölbe, eine Maßnahme, die sich 1945 bei den Wörgler Bombardierungen als sinnvoll erwies, jedoch viele Nachteile wegen der Nichthaltbarkeit der Farben brachte. Um das Vierungsgewölbe stabilisieren zu können, wurden große Eisenträger im Lokomotivheizhaus nördlich des Bahnhofes gebogen und durch die Bahnhofstraße zur Pfarrkirche transportiert. Das Sakramentshaus erhielt seinen heutigen Platz an der Südwand des Langhauses. Die Friedhofskapelle bekam ein Obergeschoß und wurde mit der Pfarrkirche verbunden. Somit entstand nicht nur eines der größten Gotteshäuser im Tiroler Unterland, sondern auch ein Hauptwerk des "Ingenieurstils" in Tirol. Wegen der sehr schnell durchgeführten Arbeiten und dem dadurch entstandenen Zeitmangel litt die Qualität der Bauarbeiten und bereits 1937 war eine Kirchenrenovierung notwendig. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche, wie auch etliche andere Gebäude im Ort, beschädigt. Dabei trafen insbesondere einige Bombenabwürfe direkt neben der Kirche (Gasthof Schachtner) das Gebäude schwer. 24 Fenster wurden zerstört, das Dach durchlöchert und die Mauern stark beschädigt.

Pfarrer Matthias Riedelsberger wirkte über 44 Jahre lang als Seelsorger in Wörgl. Er führte rund 2570 Taufen, 870 Trauungen und 2960 Begräbnisse durch. Auch die Erweiterung von 1912, die Reparaturen und Glockenanschaffungen nach den beiden Weltkriegen und die Stadterhebung fielen in seine Amtszeit.

Tiefgreifende Renovierung 1961
Pfarrer Bruno Regner wollte 1961 den durch das Zweite Vatikanische Konzil hervorgerufenen neuen Grundsätzen der Orientierung eines Altarraumes und der neuen Zeremonieart – nicht mehr zum Altar, sondern zum Volk zelebrierend – als einer der ersten Pfarrer nachkommen. Er leitete eine tiefgreifende Umgestaltung der Kirche ein. Dabei wurden sämtliche Stuckaturen, kunstvoll ausgeführten Fresken und Deckenbemalungen abgeschlagen oder überputzt. Der wertvolle Hochaltar (1906 errichtet und als "wahres Meisterwerk im barocken Stil" bezeichnet), die Statuen und Bilder wichen kahlen Wänden. Zwei Fenster im Querschiff wurden zugemauert sowie zwei Emporen und die Kanzel entfernt. Der Altarraum wurde unter dem Vierungsgewölbe im Zentrum der Kirche eingerichtet. Diese radikale Umorientierung und Konzentrierung auf das Wesentliche fand nicht bei der ganzen Pfarrgemeinde Anerkennung. Es gab begeisterte Zustimmung und schroffe Ablehnung. Künstlerisches Handwerk einiger Generationen wurde durch diesen Schritt zerstört. Neue künstlerische Arbeiten beschränkten sich nur auf die Kreuzwegstationen, einen Leuchtkreuz statt des Hochaltares und zwei große Tafelbilder.

Weitere Umbauten und Renovierungen

1964 wurde unter Pfarrer Jakob Mayr die gesamte Dachlandschaft erneuert. 1968 wurde die Orgel von 1883 ausgetauscht. 1976 wurde der mittlerweile unansehnlich gewordene Innenraum neu ausgemalt und 1985/86 das Bauwerk wieder stabilisiert. Im Jahr 2000 mussten wieder Renovierungsarbeiten durchgeführt werden. Dabei wurden die beiden zugemauerten Fenster wieder geöffnet, die Emporenanzahl wieder auf fünf erhöht, neue Leuchter und goldene Ornamentstreifen an den Kapitellen angebracht. Zusätzlich wurde die Altarinsel neu gestaltet.

2020 wurde das komplette Kirchendach erneuert.

Glocken
Das damalige mächtige Geläute, das als eines der wohlklingendsten Österreichs weit über die Stadtgrenzen hinaus bekannt war, wurde 1910 in der Münchner Glockengießerei Kortler gegossen und am 6. September vom Salzburger Fürsterzbischof Kardinal Johannes Ratschtaler geweiht. Im Zuge des Ersten Weltkrieges mussten im September 1916 vier kleine Glocken mit einem Gesamtgewicht von 4804 Kilogramm zu Kriegszwecken abgenommen werden. Der Bürgermeister Franz Hörhager bat Kaiser Karl I. daraufhin persönlich um den Verbleib der "Großen", mit dem Erfolg, dass die Glocke mit einem Gewicht von 3631 Kilogramm in Wörgl verbleiben durfte und künftig "Kaiserglocke" genannt wurde. Weiters verblieb das von Grassmayr im Jahre 1837 gegossene Zügenglöcklein ebenfalls im Turm.

Pfarrer Matthias Riedelsberger kümmerte sich um die Anschaffung eines neuen Geläuts, welches 1923 von der Glockengießerei Grassmayr in Innsbruck geliefert wurde. 1942 mussten nach nur 19 Jahren erneut alle Glocken mit Ausnahme des alten Zügenglöckleins, diesmal jedoch mit der Kaiserglocke für den Zweiten Weltkrieg abgeliefert werden.

Als eine der letzten glockenlosen Gemeinden erhielt Wörgl 1950 aus Salzburg sein jetziges Geläut, welches am 17. Dezember 1950 feierlich hochgezogen wurde. Dabei reichte die Kette der mit helfenden Bevölkerung bis zur Brücke der Hauptstraße über den Wörgler Bach. Das Geläut wurde von Erzbischof Andreas Rohracher geweiht. Es handelt sich um ein schwerrippiges Geläut aus einer Zinn-Kupfer-Legierung mit einem Gesamtgewicht von 8781 kg. Es ist mit einer elektrischen Läuteanlage und Klöppelfängern ausgestattet und hängt in einem Stahlglockenstuhl. Die genaue Übereinstimmung der Terzen, Gleichheit der Untertöne und ausgezeichnete Resonanz wurden vom Diözesankollaudator festgestellt, der auch den seltenen Grad an Vollkommenheit des Geläutes bekundete. Bis auf die Klöppel der Friedens- und der Kriegerglocke befindet sich die Anlage noch im Originalzustand.

Orgel

Die Orgel wurde im Jahre 1968 von der Firma Pirchner aus Steinach am Brenner errichtet. Es handelt sich hierbei um eine mechanische Schleifladenorgel, die Disposition orientiert sich eher an herkömmlichen Barockorgeln als an romantischen Instrumenten. Die Orgel besitzt nur drei Koppeln und kein Schwellwerk.

Die Vorgängerorgel wurde 1883 vom Wörgler Orgelbauer Josef Unterberger erbaut und besaß 16 Register auf zwei Manualen.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Friedhof
Schon der erste gemauerte Kirchenbau dürfte von einem kleinen Friedhof umgeben gewesen sein. Ab 1620 befand sich eine eigene Friedhofskapelle (auch Totenkapelle genannt) neben der Kirche. Für den um die Kirche angelegten Friedhof wurde die Tiroler Straße B 171 zum Problem, da diese immer wieder verbreitert und der Friedhof dadurch ständig verkleinert wurde. An den ehemaligen Friedhof erinnern noch heute Grabtafeln an der Kirchenwand. 1892 wurde ein neuer Friedhof am Südrand der Gemeinde angelegt. Der Friedhof wurde seit seiner Errichtung dreimal erweitert und besitzt eine eigene, kleine Kapelle. Doch 1992 wurde aufgrund des steigenden Platzbedarfes der neue städtische Friedhof Süd auf Initiative des damaligen Bürgermeisters Fritz Atzl um 30 Mio. ATS errichtet.

Weblinks

 Internetpräsenz der Pfarrgemeinde

Einzelnachweise

Worgl
Worgl
Worgl
Worgl
Wörgl
Worgl
Worgl
Baudenkmal (Tirol)
Worgl
Worgl

Pfarrkirche Wörgl


Futbolnij klub Vitebsk (, FK Vitsebsk; normalt bare kendt som Vitebsk) er en hviderussisk fodboldklub fra Vitebsk.

Klubben spiller i landets bedste liga, og har hjemmebane på Centrale sport kompleks. Klubben blev grundlagt i 1960.

Titler
 Hviderussisk Pokalturnering (1): 1998.

Historiske slutplaceringer

Nuværende trup
Pr. 26. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Hviderusland
Etableret i 1960

FK Vitebsk


Die isländische Fußballmeisterschaft 1934 war die 23. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga.

Es nahmen fünf Teams am Bewerb teil, in dem jede Mannschaft jeweils einmal auf jede andere traf. KR Reykjavík gewann den neunten Titel der Vereinsgeschichte.

Valur Reykjavík gelang mit einem 13:1-Sieg über Víkingur Reykjavík der bis dahin höchste Sieg in der Geschichte der isländischen Fußballmeisterschaft.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1934
1934

Isländische Fußballmeisterschaft 1934


«Animal Rights» es una canción del disc jockey y productor canadiense deadmau5. Fue lanzado el como el segundo sencillo de su quinto álbum de estudio 4x4=12. El DJ y productor estadounidense Wolfgang Gartner colaboró en la canción. El sencillo debutó en la BBC Radio 1 en la Creamfields 2010, el 28 de agosto de 2010. El 1 de diciembre de 2010, la canción se añadió al playlist de BBC Radio 1.

Formatos y remezclas

Posición en listas

Referencias

Sencillos de 2010
Sencillos de Deadmau5
Sencillos de música electrónica

Animal Rights (canción de deadmau5 y Wolfgang Gartner)


Ljekovita milica (lat. Gratiola officinalis) otrovna je ljekovita biljka iz porodice trpučevki (Plantaginaceae). Česta biljka po cijeloj srednjoj i istočnoj Europi. Raste i u Sjevernoj Americi. Najčešće raste na vlažnim, močvarnim livadama.

Opis
Zeljasta trajnica. Naraste do 40 cm visine. Stabljika četverobridasta, listovi nasuprotni, kopljasti, sitnonazubljenog ruba. Cvjetovi bijeli,sitni.

Ljekovite tvari
Nadzemni dijelovi sadrže eterično ulje, gorke tvari, tanine, saponine i vrlo ljekovit glikozid graciotoksin i otrovni glikozid elatericid. Zbog otrovnosti je njezina uporaba za liječenje danas napuštena.

Dodatna literatura
Gerhard Madaus: Lehrbuch der biologischen Heilmittel. Band II. Olms, Hildesheim / New York 1976,

Vanjske poveznice

 https://pfaf.org/user/Plant.aspx?LatinName=Gratiola+officinalis

Izvori

Gratioleae
Otrovne biljke
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Srednje Europe
Flora Maroka
Flora Sibira
Flora Srednje Azije
Flora Sjevernog Kavkaza
Flora Gruzije
Flora Zapadne Azije
Flora Kine
Flora Hrvatske

Ljekovita milica


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 111 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Abtshof

|}

Albstadt

|}

Alzenau

|}

Hörstein

|}

Kälberau

|}

Michelbach

|}

Wasserlos

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Alzenau

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Alzenau
!Liste

Liste der Baudenkmäler in Alzenau


Rinaldo Pikoloti (Hrvatska Poljana), bh. majstor borilačkih vještina, bh. reprezentativac u borilačkim športovima, danas trener u klubu borilačkih športova Favorit BH iz Bihaća, trener bh. juniorske kickboksačke reprezentacije, iz Hrvatske Poljane. talijanskog podrijetla

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Intervju za FTV: Ema Bajrić i Rinaldo Pikoloti 25. rujna 2018.

Bosanskohercegovački majstori borilačkih vještina
Hrvatska Poljana
Talijani u Bosni i Hercegovini
Kickboksači

Rinaldo Pikoloti


Jonathan Ligali (Montpellier, Francia, 28 de mayo de 1991) es un exfutbolista francés de ascendencia beninesa. Jugaba de portero.

Selección nacional

Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Francia Sub-20.

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Enlaces externos

 Ficha en transfermarkt

Futbolistas de Francia
Futbolistas del Montpellier Hérault Sport Club
Franceses con doble nacionalidad
Deportistas de Montpellier
Nacidos en Montpellier

Jonathan Ligali


Les terrains d'aventure sont des espaces d'activités libres destinés aux enfants, qui leur permettent de se réapproprier l'espace public

Histoire

Inventés au Danemark par Carl Theodor Sørensen, les terrains d'aventure sont des espaces d'activités libres destinés aux enfants afin de leur permettre de se réapproprier l'espace public.
L'objectif est de permettre aux enfants d'imaginer et de construire leur univers propre univers où l'empreinte des adultes est minimale.

Références

Culture enfantine
Type de parc de loisirs

Terrain d’aventure (aire de jeu)