Zwei Männer in Betrachtung des Mondes ist ein Gemälde von Caspar David Friedrich. Das Bild in Öl auf Leinwand im Format 35 × 44 cm gilt mit seinem Motiv als Inbegriff der romantischen Anschauung der Natur und Identifikationsbild der deutschen Romantik.

Von dem Gemälde wurden mehrere Wiederholungen und Kopien angefertigt. Es gibt dazu die Variante Mann und Frau den Mond betrachtend. Sehr wahrscheinlich handelt es sich bei der Betrachtung des Mondes in der Galerie Neue Meister in Dresden um die Urfassung.

Bildbeschreibung

Motiv
Das Gemälde zeigt zwei Männer auf einem Bergpfad, der von der Bildmitte nach links oben führt. Die vordere  Figur ist mit einem graugrünen Umhang bekleidet, trägt ein schwarzes Barett und hält mit der rechten Hand einen Stock. Die hintere Figur stützt sich mit dem rechten Arm auf die Schulter des Nebenmanns. Sie ist im Vergleich schlanker, trägt einen graugrünen Mantel, aus dem ein weißer Kragen hervorlugt, und eine schwarze Kranzmütze, mit Sturmband unter dem Kinn befestigt. Beide miteinander offenbar recht vertrauten Männer schauen auf das Neulicht des Mondes im Erdschein sowie einen Planeten rechts davon, die zu Frühlingsbeginn in der Dämmerung hell am westlichen Abendhimmel leuchten.

Eine entwurzelte moosbewachsene Eiche, die am oberen Bildrand in die Krone einer Fichte reicht, rahmt die Szene ein. Die Eiche wird von einem verwitterten Felsblock gehalten. Links erhebt sich ein weiterer Fels. Im Hintergrund fällt das Gelände auf einer tieferen Ebene ab, von der mit Tannenspitzen ein Wald angedeutet ist. Den Vordergrund beherrschen der Stumpf eines abgeschlagenen Baumes und ein großer dürrer am Boden liegender Ast. Eine braune Tönung des Bildes vermittelt die Dämmerung des Abends.

Malweise
Die Grundierung der Leinwand erfolgte mit Kreide oder Gipsgrund. Eine zweite pigmentierte Grundierung bringt einen hellgelben bzw. ockerfarbenen Ton. Darauf zeichnete der Maler mit Bleistift und Rohrfeder die Linien des Gegenständlichen. Die Bildgegenstände wurden nun mit jeder sehr dünn aufgetragenen farbigen Lasur konkretisiert. Wobei auch bei dunkel dargestellten Objekten die gelbliche Grundierung durchscheint. So durchtränkt das schwache Mondlicht die gesamte Bildfläche. Die Mondsichel wurde zum Schluss mit deckendem Weiß aufgetragen und wirkt effektvoll als Lichtquelle. Mit der farbig durchscheinenden Imprimatur, bei der das Licht von der hellen Grundierung reflektiert wird, steht Friedrich in der kunsttechnologischen Tradition von Malern wie Anthonis van Dyck oder Thomas Gainsborough.

Struktur und Ästhetik
Im Unterschied zu den anderen Fassungen schneiden sich im Dresdner Bild die waagerechte Mittelachse des Bildes und die rechte Senkrechte des goldenen Schnitts im Leuchtpunkt des Abendsterns. Die obere Waagerechte des goldenen Schnitts verläuft durch das Auge des älteren Mannes. Werner Busch sieht durch das ästhetische Maßsystem Ursprung und Ziele sowie die tiefere Bedeutung des Bildes markiert. Die geometrische Figur des Bildes tritt hier als Mittlerin auf. Die Transzendenzerfahrung der beiden Männer oder von Mann und Frau wird durch die ästhetische Erfahrung gestiftet.

Wie in vielen anderen Bildern Friedrichs fehlt der Mittelgrund. Der begehbare Vordergrund ist von der aufgehellten Hintergrundzone kontrastiert und somit der Abgrund, vor dem die beiden Männer stehen, erfahrbar gemacht. Durch die bräunliche Lasur wirkt das Bild in einem Sepia-Licht nahezu monochrom, changiert lediglich in Braun- und Grautönen. Die Naturformen erscheinen im Gegenlicht des Mondes bizarr.

Bilddeutung
In der kunsthistorischen Literatur lassen sich vier miteinander streitende Deutungsmuster erkennen: ein naturmystisch-frühromantisches, ein religiöses, ein politisches und ein biografisches Deutungsmuster.

Natur und Religion
Das Bildmotiv mit seiner sanften melancholischen Grundstimmung gilt als der Inbegriff der romantischen Anschauung der Natur. Die beiden Männer in meditativer Haltung beim Betrachten der Mondsichel und des Abendsterns wirken als Rückenfiguren in ihrer vermittelnden Funktion als Stellvertreter des Betrachters. Das Bild wird überwiegend in seiner metaphorischen Anlage als kontemplative Betrachtung gesehen, ohne dass deren Gegenstand deutlich wird und ist damit ein Kontemplationsangebot für den Betrachter.

Helmut Börsch-Supan plädiert für die Gegenüberstellung von immergrüner Fichte und abgestorbener Eiche als Symbole christlicher bzw. überwundener heidnischer Lebensauffassung, erkennt den Weg als Lebensweg und den zunehmenden Mond als Christus. Ohne einen religiösen Bezug symbolisiert die Eiche Geschichtlichkeit und Vergänglichkeit, die immergrüne Tanne die sich erneuernde Kraft der Natur. In der naturmystisch-frühromantischen Deutung besteht zwischen dem begehbaren Vordergrund und dem sich im Hintergrund ausdehnenden unendlichen Kosmos eine metaphysische Spannung.

Demagogen
Die politische Deutung des Bildes wird mit der Altdeutschen Tracht der beiden Männer begründet. Im Entstehungsjahr des Bildes wurden die Karlsbader Beschlüsse gefasst, die zur Demagogenverfolgung führten, in deren Rahmen auch die Gesinnungstracht der "Demagogen" verboten wurde. Der Maler leistete einer solchen politischen Interpretation Vorschub. Karl Förster berichtete in seinen Lebenserinnerungen von einem Besuch im Dresdner Atelier am 9. April 1820 über eine Bemerkung Friedrichs, als ihm dieser das Bild Zwei Männer in Betrachtung des Mondes zeigte: "'Die machen demagogische Umtriebe', sagte Friedrich ironisch, wie zur Erklärung."

Die Bemerkung "demagogische Umtriebe" wird mit Friedrichs zahlreichen Darstellungen von Personen mit Altdeutscher Tracht verknüpft und damit werden dem Maler politische Intentionen gegen die Demagogenverfolgung unterstellt. Allerdings entstanden die zeichnerischen Vorlagen für diese Bekleidung und die meisten diesbezüglichen Bilder vor dem Verbot der Altdeutschen Tracht durch die Karlsbader Beschlüsse im Jahr 1819.

Bildpersonal und Ort
Die Identifizierung des Bildpersonals kann der Deutung des Bildes zuarbeiten. Johan Christian Dahl übermittelt die Version, dass es sich bei dem linken Mann um August Heinrich, 1818 bis 1820 Schüler von Friedrich, und bei dem im Umhang um Christian Wilhelm Bommer, Bruder von Friedrichs Frau Caroline, handelt. Gegen diese Variante spricht bei der Datierung auf das Jahr 1819 das jugendliche Alter von Heinrich (25) und Bommer (18). Nach einer Mitteilung von Friedrichs Freund Wilhelm Wegener soll sich der Maler selbst und seinen Lieblingsschüler August Heinrich darstellen. In der Kombination Frau/Mann wäre dann Friedrichs Frau Caroline an Stelle von Heinrich platziert.

Detlef Stapf erkennt in dem Gemälde ein Gedächtnisbild für den im Februar 1818 verstorbenen Jugendfreund und Theologen Franz Christian Boll, der zusammen mit den Turnvater Friedrich Ludwig Jahn abgebildet ist. Als Ort nimmt er das Nordwestufer des Tollensesees an. Biografischer Hintergrund ist die gemeinsame Zeit, die Friedrich, Boll und Jahn in Neubrandenburg verbrachten. Boll hatte in seinen Schriften die körperliche Ertüchtigung der Jugend gefordert und fand in dem körperlich durchtrainierten Jahn den idealen Lehrer, der dieses Anliegen praktisch umsetzen konnte. Bei dem Berg, auf dem die beiden Figuren dargestellt sind, handelt es sich um Bolls nächtlichen "Freundschaftshügel", den Ort, an dem Jahn seine Eleven trainierte und Friedrich seine preisgekrönte "Wallfahrt bei Sonnenaufgang" inszenierte. Auf die Eiche auf dem Hügel verweist eine Zeichnung Friedrichs und ein zeitgenössischer Text. Für Jahn als die linke Figur im Bild spricht der angedeutete weiße Kragen auf dem sonst in den Farben dunkel gehaltenen Bild. Mit seinem breiten weißen Hemdkragen als ein Element der altdeutschen Tracht und persönliches Markenzeichen ist der Turnvater auf nahezu allen zeitgenössischen Porträts sehen.

Max Semrau vermutete Friedrich und seinen Freund Benjamin Friedrich Gotthelf Kummer an einem Steilufer auf Rügen. Max Sauerlandt verortete die Bildlandschaft mit den beiden Männern im Harz.

Mond und Planet
Friedrich war ein genauer Beobachter der Natur. In Skizzen hielt er Bäume, Landschaften und atmosphärische Erscheinungen fest, manche wurden später in einem Bild zusammengeführt und in konstruierten Zusammenhängen komponiert, einer Bildidee folgend. Im Mittelpunkt dieses Gemäldes steht der Mond. Seine Gestalt ist nicht der Vollmond, sondern die schmale Mondsichel des Neulichts beim Abenderst. Sie wird durch Wiedergabe des durch den Erdschein verursachten aschgrauen Mondlichts zur runden Mondscheibe ergänzt, umgeben von einem Hof. Der Mond wird in geringer Höhe über dem westlichen Horizont, und die Mondsichel deutlich geneigt gezeigt. Ein dem dargestellten ähnlicher Anblick ist in gemäßigten nördlichen Breiten während der Abenddämmerung zwischen Sonnenuntergang und Monduntergang um die Zeit des Äquinoktiums im Frühjahr zu sehen. Die scheinbare Helligkeit des Mondes würde jedoch nicht ausreichen, die Umgebung derart auszuleuchten. Neben dem Mond wird ein hell leuchtender Himmelskörper gezeigt, ebenfalls mit einem Hof. In der für diese Jahres- und Tageszeit relevanten Himmelsregion mit dem ekliptikalen Sternbild Stier gibt es nur den Roten Riesen Aldebaran, der hierfür in Frage kommen könnte. Dieser ist allerdings deutlich rötlich sowie beim Monduntergang nie rechts vom Mond zu sehen. Hierfür kommt also nur ein Planet in Frage, und es wären eine Konjunktion mit dem Jupiter oder mit der Venus als Abendstern denkbar. Die letzte vor der Erstellung des Bildes erfolgte Konjunktion in der dargestellten Konstellation fand am 28. März 1811 zwischen Jupiter und Mond statt. Der astronomische Horizont lag an diesem Abend von den Felsen verdeckt im unteren Bildbereich, also zutreffender Weise in Augenhöhe des unterhalb der beiden Personen befindlichen Betrachters der perspektivischen Szene.

Versucht man, vom Augenpunkt der beiden erhöht stehenden Beobachter beziehungsweise Betrachter ausgehend deren Anschauen anhand der angedeuteten Blickachsen nachzuvollziehen, so scheint es, dass diese abwärts verlaufen und konvergieren. Damit entsteht der Eindruck, sie schauten nicht auf zum Mond, sondern von ihrem Standpunkt aus auf ihn wie auf einen Gegenstand, der ihnen in nicht allzu weiter Entfernung vorschwebe. Diese Bildkonstruktion lässt sich auffassen als ein Hinweis auf die Unvereinbarkeit zwischen Wahrnehmung und Bildgegenstand. Friedrich konstruiere hier eine paradoxe Situation, die das Sehen selbst zum Schlüssel der Bildinterpretation mache. Die naturmetaphorische Deutung sieht den Mond als Symbol der sich wandelnden Zeit und sich unendlich wandelnden Natur, hier als Zeichen des Trostes. In einer anderen Lesart steht der Mond als Symbol für eine unerreichbare romantische Sehnsucht.

Eine analysierende Bildbetrachtung untersucht zunächst den Bezug zentraler Elemente. Bei dem Gemälde "Zwei Männer in Betrachtung des Mondes" steht also die dargestellte Beziehung der Beobachtenden zum Beobachteten im Zentrum. Zwischen der betrachteten Mondsichel und den sie betrachtenden zwei Männern fällt eine Korrespondenz auf. Dem durch einen Stock als älterem ausgewiesenen Mann legt der jüngere seinen Arm auf die Schulter. Durch dessen auffällig gekrümmte Körperhaltung bildet das Beobachterpaar links eine Figuration, deren Umriss auf einer Seite einen Halbkreis bildet. Rechts davon ist eine Mondsichel dargestellt, die auf anderer Seite ebenfalls von einem Halbkreis begrenzt ist. Mit aschgrauem Mondlicht wird diese zum vollen Kreis der Mondscheibe ergänzt zu einer Erscheinung, die oft mit der Wendung "der alte Mond in den Armen des jungen" umschrieben wird. Unterstrichen wird der korrespondierende Bezug, indem die helle Sichel in dem weiß aufblitzenden Hemdkragen eine Entsprechung findet.

Detlef Stapf führt an, dass Friedrich in dem Bild keine Naturinszenierung im Sinn hatte. In der von ihm gewählten Inschrift auf dem Neubrandenburger Denkmal für Franz Christian Boll erklärt er mittels eines alttestamentarischen Zitates die Symbolik. Danach steht der Mond für den theologischen Lehrer und die Sterne für dessen Schüler. Unter den Annahme, dass hier Friedrich und Friedrich Ludwig Jahn zu sehen sind, würden die Gestirne das Lehrer-Schüler-Verhältnis der beiden Männer abbilden.

Bildgeschichte

Skizzen und Studien
Als eine Formvorlage für die schräg im Bild stehende Eiche wird die Baumskizze der Zeichnung Studie einer Eiche; Baum mit Wurzel vom 25./26. April 1809 erkannt. Der Felsblock rechts könnte in veränderter Weise aus dem Hünengrab der Zeichnung Baum, Hünengrab, Turm vom 26./27./29. Mai 1806 stammen.

Das Paar des Bildes Mann und Frau in Betrachtung des Mondes erscheint erstmals auf einer Zeichnung mit der Ansicht des Schlosses Tarant. Eine Pauszeichnung in der Sammlung des Berliner Kupferstichkabinetts zeigt die weibliche Figur und den Schulterbereich des Mannes.  Friedrich verwendet bei der Darstellung von Personen in Altdeutscher Tracht immer wieder Bleistiftpausen, entstanden zwischen 1815 und 1818.

Wiederholungen und Kopien
Von dem Bild existieren nach Aussage des ersten Besitzers der vermutlichen Urfassung, Johan Christian Dahl, eine unbestimmte Anzahl von Wiederholungen bzw. Kopien:

Mehrere Exemplare sind erhalten, die aber in Fragen der Datierung und Friedrichs Autorenschaft nicht endgültig bestimmt werden konnten. Eine genaue Übersicht zu den angefertigten Arbeiten ist derzeit nicht möglich.
 Es gibt einen breiten Konsens, dass es sich bei dem Dresdner Bild um die Urfassung handelt, wenngleich das Thema seit 1991 wieder kontrovers diskutiert wird.
 Zum Dresdner Bild gibt es eine Wiederholung von Friedrichs Hand im Metropolitan Museum of Art in New York mit der Datierung 1825/30.
 Ein Gemälde in der Variante Mann und Frau in Betrachtung des Mondes befindet sich in der Berliner Alten Nationalgalerie.
 Eine Kopie der Variante Mann und Frau den Mond betrachtend befindet sich in Zürcher Privatbesitz.

In der Diskussion um die Urfassung wird das Dresdner Bild favorisiert, weil der Maler darin die höchste Vollkommenheit in der Verhältnismäßigkeit erreicht. Für das Dresdner Bild als Urfassung spricht auch, dass der Maler hier dichter an seinen Naturskizzen geblieben ist. Im Berliner Bild geht er großzügiger mit der Naturrichtigkeit um. Sonst sind mehrere kompositorische Details verändert. So wurde der rechte Tannenwald höher ins Bild gehoben, der dürre Ast fehlt oder der Baumstumpf ist nicht abgesägt, sondern gesplittert. Entscheidend scheint, dass der Wanderstock fehlt, auf den sich der ältere Mann stützt. Bei einer Infrarot-Reflektografie des Berliner Bildes sieht man jedoch in der Unterzeichnung zwei senkrechte Linien, die den Stock andeuten. Friedrich hat demnach bei der Übertragung der Pause den Stock übernommen und dann nicht ausgeführt.

Kasper Monrad will die aufgrund der Malweise auf 1830/34 datierte Variante Mann und Frau den Mond betrachtend als erste Fassung des Themas sehen, die dann bereits 1818 entstanden sein müsste. Diese These stützt sich auf eine Mitteilung des dänischen Schriftstellers Peder Hjort, der ein solches Bild im Frühjahr 1818 von Friedrich bekommen haben will.

Provenienz
Das Dresdner Gemälde Zwei Männer in Betrachtung des Mondes befand sich um 1830 als Mondscheinlandschaft. Zwei männliche Figuren betrachten den aufgehenden Halbmond in der Gemäldesammlung von Johan Christian Dahl, der es im Tausch gegen eine eigene Arbeit von Friedrich erhalten hatte. 1840 verkaufte Dahl das Bild für 80 Taler an die Königliche Gemäldegalerie in Dresden.

Das Berliner Bild Mann und Frau den Mond betrachtend war 1922 in der Dresdner Kunsthandlung Salomon nachzuweisen, 1932 bei Paul Cassirer in Berlin als Leihgabe der Luzerner Sammlung Lulu Böhler ausgestellt und wurde durch die Alte Nationalgalerie 1932 von der Galerie Fritz Nathan (Luzern) erworben.

Einordnung im Gesamtwerk
In dem kleinen Format und der fast monochromen Farbwahrnehmung hat das Bild in Friedrichs Werk eine singuläre Stellung. Motivisch gibt es für die Zwei Männer in Betrachtung des Mondes eine Vorarbeit in dem Gemälde Zwei Männer am Meer von 1817 sowie eine Fortsetzung im Mondaufgang am Meer von 1821. Die Mondlandschaft als Angebot an den Betrachter zur Kontemplation ist im Gesamtwerk durchgängig vertreten.

Mondsichel und Abendstern sind in derselben Konstellation auch zu finden in einer Vorstufe des Himmels vom Mönch am Meer, im Kreuz auf dem Bild Die Kathedrale von 1818 und in dem Gemälde Spaziergang in der Abenddämmerung von 1835.

Durch Friedrichs übermittelte Bemerkung "Die machen demagogische Umtriebe" wird das Gemälde zum dokumentierten politischen Bekenntnisbild neben Grabmale alter Helden, dem Chasseur im Walde oder Huttens Grab.

Rezeption
Die Zwei Männer in Betrachtung des Mondes haben bereits Friedrichs Zeitgenossen fasziniert und andere Maler inspiriert. Bis heute gilt das Gemälde als eine Art Identifikationsbild der deutschen Romantik und wird als Passe-partout-Symbol verwendet.

Wirkung in der Kunst
Die Zwei Männer in Betrachtung des Mondes haben nach Friedrich alle Künstlergenerationen zu Mondscheinbildern inspiriert. Dabei war es aber meist die unnachahmliche Lichtwirkung des Gemäldes und weniger die Komposition, die ähnliche Motive anregte. Unmittelbare Wirkung zeigen Arbeiten bei Friedrichs Freunden Johann Christian Claussen Dahl mit seiner Mondnacht von 1819 (Museum Kunstpalast in Düsseldorf) und Carl Gustav Carus, der eine enorme Zahl von Mondscheinlandschaften fertigte. Im 20. Jahrhundert war es etwa Jack Butler Yeats, der mit dem Gemälde The two travellers (1952) das Motiv wieder aufgriff.

Literatur
Harro Harring setzte in seinem Roman Rhongar Jarr von 1828 Friedrich ein Denkmal und versuchte eine politische Deutung des Bildes:

Das Bild soll Samuel Beckett 1936 auf seiner sechsmonatigen Deutschlandreise für sein Theaterstück Warten auf Godot inspiriert haben, wie er 40 Jahre später dem Theaterwissenschaftler Ruby Cohn gestand: This was the source of Waiting for Godot, you know. Die beiden Figuren des Gemäldes verwandelten sich auf der Theaterbühne in die Landstreicher Wladimir und Estragon. Beckett ersetzte Friedrichs Einladung an den Betrachter zur Kontemplation durch eine Provokation, bei der es nicht um den Inhalt der Erwartung geht, sondern um die Fragwürdigkeit des Wartens.

Die französische Autorin Cécile Wajsbrot wählte für ihren 2003 erschienenen Roman mit einem modern adaptierten Caspar David Friedrich-Thema den Titel Mann und Frau den Mond betrachtend.

Briefmarken und weitere Adaptionen
Am 21. Mai 1974 gab die Deutsche Post der DDR zum 200. Geburtstag von Caspar David Friedrich einen Briefmarkenblock heraus mit den Motiven Zwei Männer in Betrachtung des Mondes, Die Lebensstufen, Das große Gehege bei Dresden und Ausblick ins Elbtal, inklusive Ersttagsbrief. Am 16. August 1974 gab die Deutsche Bundespost zum 200. Geburtstag von Caspar David Friedrich eine Briefmarke mit dem Motiv Mann und Frau den Mond betrachtend heraus.

Zahlreiche Plattencover zu Kompositionen von Ludwig van Beethoven, Robert Schumann oder Franz Liszt sind mit dem Bild Zwei Männer in Betrachtung des Mondes gestaltet.

Ausstellungen
Das Metropolitan Museum of Art in New York zeigte 2001 drei Fassungen des Motivs in der Ausstellung Caspar David Friedrich : moonwatchers.

Das Gemälde Zwei Männer in Betrachtung des Mondes war ein Hauptwerk in der Dresdener Ausstellung Constable, Delacroix, Friedrich, Goya. Ein Schock für die Sinne im Jahr 2013, sowie der Ausstellung Dahl und Friedrich – Romantische Landschaften des Nasjonalmuseet, Norwegen und der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden Albertinum von Oktober 2015 bis Mai 2015.

Literatur
 Helmut Börsch-Supan, Karl Wilhelm Jähnig: Caspar David Friedrich. Gemälde, Druckgraphik und bildmäßige Zeichnungen, Prestel Verlag, München 1973, ISBN 3-7913-0053-9 (Werkverzeichnis)
 Werner Busch: Caspar David Friedrich. Ästhetik und Religion. Verlag C. H. Beck, München 2003
 Hilmar Frank: Aussichten ins Unermessliche. Perspektivität und Sinnoffenheit bei Caspar David Friedrich. Akademie Verlag, Berlin 2004, S. 212
 Christina Grummt: Caspar David Friedrich. Die Zeichnungen. Das gesamte Werk. 2 Bde., München 2011
 Jens Christian Jensen: Caspar David Friedrich. Leben und Werk. DuMont Verlag, Köln 1999
 Kasper Monrad: Friedrich and Two Danish Moonwatchers. In: Kat. Ausst. Caspar David Friedrich Moonwatchers. The Metropolitan Museum of Art, New York 2001, S. 23–29.
 Detlef Stapf: Caspar David Friedrich. Die Biographie. Okapi Verlag, Berlin 2019. ISBN 978-3-947965-02-1.
 Detlef Stapf: Caspar David Friedrichs Wanderer. Franz Christian Boll und die Kunst der Romantik. Okapi Verlag, Berlin 2019, ISBN 978-3-947965-04-5.
 Werner Sumowski: Caspar David Friedrich Studien. Franz Steiner Verlag, Wiesbaden 1970

Weblinks

 Online Collection der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden
 Alte Nationalgalerie Berlin
 The Metropolitan Museum of Art New York

Einzelnachweise

Gemälde (19. Jahrhundert)
Gemälde der Galerie Neue Meister
Gemälde von Caspar David Friedrich
Mond in der Kultur
Nachtstück

Zwei Männer in Betrachtung des Mondes


Pravopisni provjernik (engl. spelling checker), računalni je program za provjeru usklađenosti tekstualnog zapisa napisanog na računalu s odabranom prvopisnom normom.

Izvori

Računalni programi
Pravopis

Pravopisni provjernik


Gheorghe Pantazi (n. 1911, București - d. 1989, București) a fost un țambalist, compozitor și profesor român, de etnie romă.

Biografie
S-a născut în 1911 în București, într-o familie de muzicanți.

Începe să studieze țambalul în anii '20 cu celebrul țambalist Lică Ștefănescu, învățând de la acesta notele muzicale.

În perioada 1930-1940 cântă în diverse formații pe la diferite restaurante bucureștene.

Între 1941-1944 concertează frecvent la Radio București, mai ales la "Ora răniților".

În 1950 este angajat ca țambalist la Orchestra populară a Ansamblului "Doina" al Armatei, evoluând sub bagheta dirijorului Dinu Stelian.

Între 1950-1953 înregistrează piese concertante și unele compoziții la Radiodifuziunea Română.

Între 1954-1955 este primul și unicul profesor de țambal la Școala nr. 1 din București, actualul liceu de muzică "Dinu Lipatti".

A întreprins turnee artistice în URSS, Cehoslovacia, Polonia, RDG, Iugoslavia, Bulgaria, Ungaria, Austria, Elveția, Finlanda, Israel, Egipt, Turcia, Irak, Siria, India, China, Coreea de Nord etc.

A compus și prelucrat numeroase piese de concert pentru țambal, notabile fiind: Hora de concert, Sârba de concert nr. 1, Piesa de concert nr. 5 și Piesă pentru concert de țambal.

Discografie
Înregistrările lui Gheorghe Pantazi au fost făcute la Societatea Română de Radiodifuziune pe bandă de magnetofon, unele dintre ele fiind imprimate pe un disc de gramofon și unul de vinil la casa de discuri Electrecord.

Bibliografie
 Cosma, Viorel: București. Citadela seculară a lăutarilor români, Fundația culturală Gheorghe Marin Sepeteanu, București, 2009 ISBN 978-973-88609-7-1
 Gifford, Paul M.: The Hammered Dulcimer: A History, Scarecrow Press, University of Michigan, 2001, p. 126

Legături externe
  Gheorghe Pantazi - Hora de concert (anii '50)

Nașteri în 1911
Decese în 1989
Țambaliști români
Muzicieni români
Bucureșteni

Gheorghe Pantazi


Um substituto do leite é qualquer substância que se assemelha ao leite e pode ser usada da mesma forma. Tais substâncias podem ser conhecidas como bebidas não lácteas, leite de nozes, grãos, leguminosas, leite simulado e alternativo.

Para os adultos, os substitutos do leite assumem duas formas: leites vegetais, que são líquidos feitos de plantas e podem ser caseiros ou produzidos comercialmente, e cremes de café, produtos sintéticos inventados nos EUA em 1900 especificamente para substituir o leite lácteo no café. Para os lactentes, o leite materno pode ser substituído por fórmulas infantis à base de leite de vaca ou alternativas à base de plantas, como a soja.

Bibliografia

Leite
Leites vegetais

Substituto do leite


පෙපි I මෙරිරේ (රාජ්‍ය පාලනය ක්‍රි.පූ. 2332 – 2287) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඊජිප්තුවේ හයවන රාජවංශයේ තෙවන රජු ය. ඔහුගේ පළමු සිහසුන් නාමය වූයේ නෙෆෙර්ඩ්ජාහෝර් යන්නයි. පසුව රජු විසින් "රේගේ සෙනෙහලත්" යන අරුතැති මෙරිරේ යන්න ඒ වෙනුවට භාවිතා කරන ලදී.

මේවාත් බලන්න
ඊජිප්තු පිරමීඩ ලැයිස්තුව
මෙගලිතික අඩවි ලැයිස්තුව

References

බාහිර සබැඳි
 දකුණු සකාරා පාෂාණය: හයවන රාජවංශයේ අනුවාර්ෂික

ඊජිප්තුවේ හයවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරු
ක්‍රි.පූ. 24වන සියවසේ පාලකයෝ
ක්‍රි.පූ. 23වන සියවසේ පාලකයෝ
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 24වන සියවස
ඊජිප්තුවේ ක්‍රි.පූ. 23වන සියවස
ක්‍රි.පූ. 23ව්න සියවසේ මරණ

පෙපි I මෙරිරේ


Hailey Rhode Baldwin Bieber(født Baldwin; 22. november 1996) er en amerikansk model og tv-personlighed.

Privat
Den 7. juli 2018 blev Baldwin forlovet med den canadisk sanger og sangskriver Justin Bieber. Den 23. november 2018, bekræftede Bieber, at han er gift med Hailey Baldwin.

Referencer

Eksterne henvisninger

Modeller fra USA
Personer_fra_Tucson

Hailey Baldwin


Ved et baggrundslager forstås den del af lageret på en computer, der ikke er direkte tilgængeligt fra maskinens CPU. Baggrundslageret er normalt billigere pr. lagret datum og kan derfor gøres meget større uden at omkostningerne bliver for store. Til gengæld er tiden, som det tager at få fat i en given oplysning større, ofte særdeles meget større.

Maskinens hovedlager, ofte benævnt med det engelske udtryk main storage (eller blot som RAM) har altid en begrænset størrelse afhængigt af maskinens arkitektur, der angiver et maksimalt antal adressebit og dermed den maksimale størrelse på hovedlageret. Med metoder som bank switching kan størrelsen øges noget, men man kommer sjældent uden om at forsyne maskinen med en eller flere typer baggrundslagre.

Dette baggrundslager kan benyttes som mellemlagring under programafviklingen, når hovedlageret ikke er stort nok, såkaldt virtuel hukommelse og til lagring af programmer og data mellem benyttelsen af disse. I nogle tilfælde anvendes et hierarki af lagre, således at data kan overføres mellem cpu og cache, mellem cache og hovedlager, mellem hovedlager og harddisk, mellem harddisk og magnetbånd. Når man bevæger sig ned gennem hierarkiet stiger tilgangstiden, mens prisen falder.

Gennem tiden har forskellige typer af baggrundslager været benyttet:
 Benyttes stadigvæk:
 Solid State Drive (SSD)
 Magnetbånd
 Harddisk/pladelager (HDD)
 Cd-rom
 Dvd
 Benyttes stort set ikke mere:
 Hulkort
 Hulstrimmel
 Facit karrusel
 Tromlelager

Digitale lagringsmedier

Baggrundslager


Le Maillé Brézé est un contre-torpilleur français de la classe Vauquelin, coulé accidentellement en Écosse le . Il a été baptisé en hommage à Jean Armand de Maillé-Brézé, un officier de marine français du .

Le Maillé Brézé en chiffres

Conçus comme des versions améliorées de leurs prédécesseurs de la classe Aigle, les navires de la classe Vauquelin sont longs de  et larges de  pour un tirant d'eau de . Chacun déplace  tonnes à vitesse normale et  à pleine charge. Ils sont propulsés par deux turbines à vapeur Rateau-Breguet entraînant chacune une hélice et alimentées par quatre chaudières du Temple. Ces turbines, capables de fournir une puissance totale de , permettent au vaisseau d'atteindre une vitesse maximale de , soit . Durant ses essais en mer le , les turbines du Maillé Brézé atteignent même  et le navire file à  () pendant une heure. Chaque contre-torpilleur transporte à son bord suffisamment de mazout pour disposer d'une autonomie de  à une vitesse de  (soit  à ). L'équipage est composé de 10 officiers et 201 matelots en temps de paix et de 12 officiers et 220 marins en temps de guerre.

L'artillerie principale des navires de la classe Vauquelin consiste en cinq canons de  modèle 1927 montés chacun sur une tourelle blindée simple, avec une paire de tourelles superposées à l'avant et à l'arrière de la superstructure et le cinquième canon situé sous la cheminée arrière. L'armement antiaérien se compose de quatre canons de  modèle 1925 à tourelle simple, placés au milieu du navire, et de quatre mitrailleuses Hotchkiss de  modèle 1929 montées sur deux tourelles doubles à hauteur du gaillard d'avant, à côté de la passerelle. Chaque bâtiment dispose en outre de deux doubles tubes lance-torpilles de , à raison d'une paire de chaque côté du navire au niveau de l'écart dans la rangée de cheminées, et d'un triple tube situé sous la paire de cheminées arrières. Chaque tube est en outre équipé de deux goulottes à grenades anti-sous-marines, soit 16 grenades pesant chacune , sans compter huit grenades de réserve. L'ensemble est complété par deux lanceurs à grenades, un sur chaque flanc au niveau des cheminées arrière, abritant une douzaine d'explosifs de  chacun. Enfin, les navires peuvent être équipés de rails destinés au largage de 40 mines Breguet B4 de .

Construction

Histoire

Après avoir participé à la campagne de Norvège, le Maillé Brézé fut détruit par la chute accidentelle d'une torpille le  dans le port de Greenock en Écosse, ; le naufrage fit 28 victimes. Renfloué, il fut démoli en 1955.

Notes et références

Bibliographie

 .
 .

Nom de bateau
Contre-torpilleur de la Marine française
Bateau lancé en 1931
Bateau de guerre de la Seconde Guerre mondiale
Navire construit à Saint-Nazaire
Navire coulé en 1940

Maillé Brézé (contre-torpilleur)


Andrea di Robilant (born in Rome, Italy) is an Italian journalist and writer.

Early life and education
Di Robilant was born in Rome and attended a Swiss boarding school, Institut Le Rosey. He moved to New York for university, where he earned his BA in History in 1979 from Columbia College and his MA in International Relations from the School of International and Public Affairs, Columbia University in 1980.

He is the eldest of three sons of Count Alvise Nicolis di Robilant e Cereaglio, of Piedmontese and Venetian ancestry, and American Elizabeth, née Stokes. His father, a descendant of Italian statesman and diplomat Carlo Felice Nicolis, conte di Robilant, was managing director of Sotheby's in Italy; he was found murdered in his apartment in the Palazzo Rucellai in Florence in 1997, aged 72. The murder remains unsolved.

Other members of his family include General Mario Nicolis di Robilant, who commanded the Italian Fourth Army at Monte Grappa during World War I.

His great-great-great-great grandmother, Lucia Memmo, married Alvise Mocenigo, a member of the House of Mocenigo that played a pivotal role in Venice's history. In 1818, Lucia rented the piano nobile of Palazzo Mocenigo to Lord Byron, who wrote parts of Don Juan at the family mansion, and hosted illustrious figures such as François-René de Chateaubriand and Effie Ruskin throughout her life. Lucia's father, Andrea Memmo, was the Venetian ambassador to the Papal States and a prominent citizen of the Republic of Venice. Both of di Robilant's ancestors became subjects of his books.

Career
After he finished school, he was hired as a reporter for the New Jersey-based Italian-American newspaper, Il Progresso Italo-Americano. He later joined La Repubblica as a U.S. correspondent, covering the Ronald Reagan presidency, the Central American crisis, and the Falklands War. He then traveled to South America and covered local affairs for a number of publications and was The Dallas Morning News's Latin American correspondent in Buenos Aires, where he covered the end of military regimes in South America.

He returned to Italy in 1987 to start a monthly city magazine in Milan named "02" but the magazine folded only after a year, which made him return to journalism. He joined La Stampa and became its diplomatic correspondent and in 1996, he became the paper's bureau chief in Washington, D.C., where he covered Bill Clinton's second term in office.

In 2003, di Robilant wrote his first book A Venetian Affair, a biography of his ancestor, Andrea Memmo, in 18th century Venice based on his correspondence with Giustiniana Wynne found in the Palazzo Mocenigo; and a sequel entitled Lucia: A Venetian Life in the Age of Napoleon (2008) based on Andrea's daughter, Lucia Mocenigo. He subsequently left La Stampa to pursue a full-time writing career.

In 2011, he published Irresistible North: From Venice to Greenland on the Trail of the Zen Brothers, in which he analyses the claim that two Venetian merchants, the Zeno brothers, sailed over the north Atlantic in a pre-Columbian expedition to North America. His new book, Autumn in Venice: Ernest Hemingway and His Last Muse was published in 2018.

Di Robilant lives in Rome. He is a writer and a professor at The American University of Rome.

Personal life
He and his wife, Alessandra Mattirolo, have two sons, Tommaso and Sebastiano.

References

Italian journalists
Italian male journalists
Alumni of Institut Le Rosey
Living people
1957 births
Columbia College (New York) alumni
School of International and Public Affairs, Columbia University alumni
House of Mocenigo

Andrea di Robilant


Olaylar
 325 - Roma İmparatoru II. Konstantin, ilk Ekümenik Konsil'in İznik'te düzenlenmesini sağladı.
 1481 - II. Beyazıt, Osmanlı Padişahı oldu.
 1622 - Osmanlı İmparatorluğu'nda isyancılar, ordu ve yönetimde yenilik taraftarı olan Padişah II. Osman'ı tahttan indirip öldürdü. Öldürülen ilk padişah olan Genç Osman'ın yerine, I. Mustafa ikinci kez tahta çıkarıldı.
 1861 - Amerikan İç Savaşı: Kentucky eyaleti iç savaşta tarafsız olduğunu ilan etti. Bu tarafsızlığı 3 Eylül'de Güney Orduları eyalete girince sona erecektir ve Kentucky, Kuzey'e katılacaktır.
 1873 - ABD'de Levi Strauss ve Jacob Davis, bakır perçinlerin kullanıldığı ilk blue jean'in patentini aldılar.
 1878 - II. Abdülhamit'i devirmek ve Çırağan Sarayı'nda tutulan V. Murat'ı tahta çıkarmak amacıyla, Çırağan Baskını'nı düzenleyen gazeteci Ali Suavi öldürüldü.
 1883 - Endonezya'daki Krakatoa yanardağı faaliyete geçti. Volkanın son ve en büyük püskürmesi 26 Ağustos'ta gerçekleşecektir.
 1891 - Sinema tarihi: Thomas Edison'un "kinetoscope" adlı film gösterme cihazının bir prototipinin tanıtımı yapıldı.
 1896 - Paris Operası'nın (Palais Garnier) 6 ton ağırlığındaki avizesi, seyirci kalabalığının üzerinde düştü ve bir kişi öldü. Yazar Gaston Leroux, gotik romanı Operadaki Hayaleti 1909 yılında bu olaydan esinlenerek yazdı.
 1902 - Küba, ABD'den bağımsızlığını kazandı, Tomás Estrada Palma ülkenin ilk Başkanı oldu.
 1919 - İngiliz Muhipleri Cemiyeti kuruldu.
 1920 - İlk hemşire okulu, Amiral Bristol Hemşire Mektebi hizmete girdi.
 1928 - Türkiye'de uluslararası rakamlar kabul edildi.
 1928 - Afganistan Kralı Emanullah Han ve Kraliçe Süreyya Türkiye'ye geldi. Bu ziyaret, bir hükümdarın ilk resmî Türkiye ziyaretiydi ve benzeri görülmeyen törenlerle karşılama yapıldı.
 1932 - Amelia Earhart, Atlantik Okyanusu'nu uçakla tek başına ve hiç durmadan geçeceği yolculuğuna Newfoundland'dan başladı. Ertesi gün İrlanda'ya iniş yaptığında bunu başaran ilk kadın pilot unvanını almış oldu.
 1932 - Avusturya Şansölyeliği'ne Hristiyan Sosyalist lider Engelbert Dollfuß seçildi.
 1933 - Türk Hava Yolları kuruldu.
 1939 - Hatay Meclisi, Türk ordusunun Hatay'a girdiği 5 Temmuz'u Kurtuluş ve Meclis'in açıldığı 2 Eylül'ü Kurtuluş Bayramı olarak kabul etti.
 1941 - II. Dünya Savaşı: Alman paraşütçüleri Girit adasını işgal etti.
 1946 - Türkiye, UNESCO Antlaşması'nı onayladı.
 1953 - Amerikalı Jacqueline Cochran, North American F-86 Sabre ile uçarak dünyada süpersonik hızla uçan ilk kadın oldu.
 1955 - Karadeniz Teknik Üniversitesi, 6594 sayılı kanunla Trabzon'da kuruldu. KTÜ, Türkiye'nin İstanbul ve Ankara illeri dışında kurulan ilk üniversitesidir.
 1956 - ABD, uçaktan atılarak yapılan ilk hidrojen bombası denemesini, Pasifik Okyanusu'nda bulunan Bikini Atolü'ünde yaptı.
 1963 - 20 Mayıs 1963 ayaklanması: Bazı ordu birlikleri, Ankara'da Talat Aydemir'in yönetiminde yeniden ayaklandı. Olayların ardından üç büyük ilde sıkıyönetim ilan edildi.
 1971 - Anayasa Mahkemesi, Millî Nizam Partisi'nin kapatılmasına karar verdi.
 1971 - Kısa adı TÜSİAD olan Türk Sanayicileri ve İş Adamları Derneği kuruldu.
 1980 - Québec'te yapılan halk oylamasında halkın %60'ı, eyaletin Kanada'dan ayrılması ve bağımsız kalması yönünde Meclis'e verilen teklifi reddetti.
 1983 - AIDS'e yol açan HIV virüsünün keşfedilmesiyle ilgili ilk makaleler, Science dergisinde Luc Montagnier ve Robert Gallo tarafından ayrı ayrı yayımlandı.
 1983 - Anavatan Partisi (ANAP), Turgut Özal başkanlığında kuruldu.
 1989 - Aleksandr Zuyev, Soğuk Savaş'tan kaçmak için Bakü Hava Savunma Ordusu'na ait Mikoyan MiG-29 uçağını ile sınır ihlali yaparak, Sovyetler Birliği'nden kaçıp Trabzon Havalimanı'na iniş yaptı. Türkiye hükûmeti uçağı Sovyetlere geri versede, Aleksandr Zuyev ABD'ye kaçmayı başardı.
 1990 - Romanya'da, Ion Iliescu Cumhurbaşkanı seçildi.
 2003 - Yazar Orhan Pamuk, "Benim Adım Kırmızı" adlı romanıyla dünyanın en büyük edebiyat ödüllerinden biri olan Uluslararası IMPAC Dublin Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü.

 Doğumlar
 1315 - Bonne de Bohemia, Normandiya Düşesi (ö. 1349)
 1470 - Pietro Bembo, İtalyan kardinal ve şair(ö. 1547)
 1664 - Andreas Schlüter, Alman mimar ve heykeltıraş (ö. 1714)
 1743 - François-Dominique Toussaint L'Ouverture, Haiti Devriminde yer almış Haitili devrimci önder ve yönetici (ö. 1803)
 1759 - William Thornton, Amerikalı fizikçi, mucit, ressam ve mimar (ö. 1828)
 1765 - Andreas Miaoulis, Yunan amiral ve politikacıydı (ö. 1835)
 1799 - Honore de Balzac, Fransız romancı (ö. 1850)
 1806 - John Stuart Mill, İngiliz düşünür, filozof ve politik ekonomist (ö. 1873)
 1822 - Frédéric Passy, Fransız ekonomist ve Nobel Barış Ödülü sahibi (ö. 1912)
 1838 - Jules Méline, 1896'dan 1898'e kadar başbakanlık yapan bir Fransız devlet adamıydı (ö. 1925)
 1851 - Emile Berliner, Alman asıllı Amerikalı mucit (ö. 1929)
 1856 - Henri-Edmond Cross, Fransız ressam (ö. 1910)
 1860 - Eduard Buchner, Alman kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1917)
 1882 - Sigrid Undset, Norveçli romancı ve 1928 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1949)
 1883 - I. Faysal, Irak Kralı (ö. 1933)
 1884 - Leon Schlesinger, Amerikalı film yapımcısı (ö. 1949)
 1886 - Ali Sami Yen, Türk spor adamı (ö. 1951)
 1887 - Sermet Muhtar Alus, Türk gazeteci ve yazar (ö. 1952)
 1890 - Catharine Cox Miles, zeka ve deha üzerine yaptığı çalışmalarla tanınan Amerikalı psikolog (ö. 1984)
 1894 - Sri Chandrasekharendra Saraswathi, Hint dini lider ve aziz (ö. 1994)
 1899 - Aleksandr Deyneka, Rus modernist ressam (ö. 1969)
 1901 - Max Euwe, Hollandalı Dünya satranç şampiyonu (ö. 1981)
 1908 - James Stewart, Amerikalı aktör (ö. 1997)
 1913 - Mualla Gökçay, Türk ses sanatçısı ve Klasik Türk Müziği yorumcusu (ö. 1991)
 1913 - Bill Hewlett, Amerikalı mühendis, Hewlett-Packard şirketinin kurucu ortağı (ö. 2001)
 1915 - Moşe Dayan, İsrailli general ve siyasetçi (ö. 1981)
 1916 - Aleksey Maresyev, Sovyet as pilot, Sovyetler birliği kahramanı (ö. 2001)
 1917 - Tony Cliff, Yahudi asıllı Sosyalist aktivist (ö. 2000)
 1918 - Edward B. Lewis, Amerikalı genetikçi (ö. 2004)
 1921 - Wolfgang Borchert, Alman yazar (ö. 1947)
 1924 - Cavid Erginsoy, Türk fizikçi ve bilim insanı (ö. 1967)
 1927 - David Hedison, Amerikalı oyuncu (ö. 2019)
 1929 - James Douglas, Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 2016)
 1933 - Constance Towers, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1935 - José Mujica, Uruguaylı siyasetçi ve 40. Uruguay devlet başkanı
 1936 - Anthony Zerbe, Amerikalı oyuncu
 1938 - Sabih Kanadoğlu, Türk hukukçu (ö. 2023)
 1940 - Rasim Özdenören, Türk öykü ve deneme yazarı (ö. 2022)
 1940 - Stan Mikita, Slovak-Kanadalı buz hokeyi oyuncusu (ö. 2018)
 1941 - Goh Chok Tong, Singapurlu siyasetçi ve eski Singapur başbakanı
 1943 - Albano Carrisi, İtalyan şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu
 1944 - Dietrich Mateschitz, Avusturyalı milyarder iş insanı (ö. 2022)
 1944 - Joe Cocker, İngiliz rock ve blues sanatçısı (ö. 2014)
 1945 - Anton Zeilinger, Avusturyalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi
 1945 - İnci Gürbüzatik, Türk yazar ve yapımcı
 1946 - Cher, Amerikalı şarkıcı
 1948- Jaakko Laakso, Fin siyasetçi
 1951 - Christie Blatchford, Kanadalı gazeteci ve köşe yazarı (ö. 2020)
 1951 - Thomas Akers, Amerikalı astronot
 1952 - Roger Milla, Kamerunlu futbolcu
 1955 - Zbigniew Preisner, Polonyalı besteci
 1956 - Douglas Preston, Amerikalı yazar
 1956 - Ingvar Ambjørnsen, Norveçli yazar
 1956 - Gerry Peyton, İrlandalı futbolcu ve teknik direktör
 1957 - Yoşihiko Noda, Japon siyasetçi
 1960 - Tony Goldwyn, Amerikalı oyuncu ve yönetmen
 1961 - Tilbe Saran, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı
 1966 - Mirkelam, Türk şarkıcı
 1966 - Ahmet Ak, Türk güreşçi
 1968 - Timothy Olyphant, Amerikalı oyuncu
 1969 - Road Dogg, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1970 - Sabahat Aslan, Türk halk müziği sanatçısı
 1971 - Šárka Kašpárková, Çek atletizm sporcusu
 1972 - Busta Rhymes, Amerikalı rapçi
 1972 - Erkan Aydoğan Oflu, Türk oyuncu (ö. 2011)
 1977 - Leo Franco, Arjantinli futbolcu
 1977 - Matt Czuchry, Amerikalı oyuncu
 1979 - Aysun Kayacı, Türk model ve oyuncu
 1979 - Andrew Scheer, Kanadalı siyasetçi
 1979 - Yoshinari Takagi, Japon futbolcu
 1980 - Juliana Pasha, Arnavut şarkıcı
 1981 - Iker Casillas, İspanyol futbolcu
 1981 - Silvino João de Carvalho, Brezilyalı futbolcu
 1981 - Omar Anguiano, Amerikalı oyuncu
 1981 - Rachel Platten, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı
 1981 - Klæmint Matras, Faroeli eski millî futbolcu
 1982 - Ásmundur Sveinsson, İzlandalı heykeltıraş
 1982 - Petr Čech, Çek futbolcu
 1982 - Wes Hoolahan, İrlandalı futbolcu
 1982 - Natalya Podolskaya, Beyaz Rus şarkıcı
 1983 - Óscar Cardozo, Paraguaylı futbolcu
 1983 - Mehdi Taouil, Faslı eski futbolcu
 1984 - Kim Dong-Hyun, Eski Güney Koreli futbolcu
 1984 - Dilara Kazımova, Azerbaycanlı şarkıcı ve oyuncu
 1984 - Ricardo Lobo, Brezilyalı futbolcu
 1984 - Naturi Naughton, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı-söz yazarı
 1985 - Raúl Enríquez, Meksikalı futbolcu
 1985 - Christ Froome, İngiliz yol bisikleti yarışçısı
 1986 - Ahmed Samir Ferec, Mısırlı millî futbolcu
 1986 - Stéphane Mbia, Kamerunlu futbolcu
 1987 - Desirée van den Berg, Hollandalı manken
 1987 - Marcelo Guedes, Brezilyalı futbolcu
 1987 - Mike Havenaar, Japon millî futbolcu
 1987 - Luboš Kalouda, Çek eski futbolcu
 1988 - Magno Cruz, Brezilyalı futbolcu
 1988 - Kim Lamarre, Kanadalı serbest stil kayakçı
 1988 - Lana Obad, Hırvat manken
 1989 - Aldo Corzo, Perulu millî futbolcu
 1989 - Ahmed es-Salih, Suriyeli millî futbolcu
 1990 - Alex, Brezilyalı futbolcu
 1990 - Rafael Cabral, Brezilyalı futbolcu
 1990 - Anderson Carvalho, Brezilyalı futbolcu
 1990 - Miloš Kosanović, Sırp millî futbolcu
 1990 - Bernardo Vieira de Souza, Brezilyalı futbolcu
 1990 - Lucas Gomes da Silva, Brezilyalı eski futbolcu (ö. 2016)
 1990 - Josh O'Connor, İngiliz oyuncu
 1990 - İzzet Türkyılmaz, Türk basketbolcu
 1991 - Emre Çolak, Türk futbolcu
 1991 - Vitor Hugo, Brezilyalı futbolcu
 1991 - Mehmet Taş, Türk futbolcu
 1992 - Damir Džumhur, Bosnalı profesyonel tenis oyuncusu
 1992 - Jack Gleeson, İrlandalı televizyon ve sinema oyuncusu
 1992 - Daniel Haber, Kanadalı futbolcu
 1992 - Enes Kanter, Türk basketbolcu
 1992 - Gerónimo Rulli, Arjantinli futbolcu
 1993 - Sunny Dhinsa, Kanadalı profesyonel güreşçi ve eski amatör güreşçi
 1993 - Juanmi, İspanyol millî futbolcu
 1993 - Václav Kadlec, Çek futbolcu
 1993 - Caroline Zhang, Amerikalı buz patenci
 1994 - Alex Høgh Andersen, Danimarkalı aktör
 1994 - Okan Deniz, Türk futbolcu
 1994 - Piotr Zieliński, Polonyalı millî futbolcu
 1995 - Damien Inglis, Fransız profesyonel basketbolcu
 1996 - Michael Brown, Amerikalı genç (ö. 2014)
 1997 - Marlon, Brezilyalı futbolcu

 Ölümler
 794 - Æthelberht, Doğu Anglia kralı ve Hristiyanlar için bir aziz (d. ?)
 1277 - XXI. İoannes, Lizbon doğumlu Portekizli papa (d. 1215)
 1506 - Kristof Kolomb, Cenovalı denizci ve kâşif (d. 1451)
 1550 - Ashikaga Yoshiharu, Ashikaga şogunluğunun 12. şogunu (d. 1511)
 1622 - II. Osman, Osmanlı'nın 16. Padişahı (d. 1604)
 1648 - IV. Władysław Waza, Polonya kralı, Rus çarı ve İsveç kralı (d. 1595)
 1793 - Charles Bonnet, Cenevreli bir doğa bilimci ve felsefi yazar (d. 1720)
 1834 - Marquis de Lafayette, Fransız aristokrat (Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda İngiliz sömürgeciliğine karşı Amerikalıların yanında savaşan) (d. 1757)
 1878 - Ali Suavi "Sarıklı İhtilalci", Türk gazeteci ve yazar (d. 1839)
 1880 - Károly Alexy, Macar heykeltıraş (d. 1823)
 1835 - II. Hüseyin Bey, Tunus Beyi (d. 1784)
 1896 - Clara Schumann, Alman piyanist ve besteci (d. 1819)
 1909 - Ernest Hogan, Amerikalı vodvil şovmeni, şarkıcı, besteci ve şarkı söz yazarı (d. 1860)
 1924 - Bogd Han, Moğolistan hanı (d. 1869)
 1940 - Verner von Heidenstam, İsveçli şair ve yazar (d. 1859)
 1942 - Hector Guimard, Fransız mimar (d. 1867)
 1947 - Philipp Lenard,''' Nobel Fizik Ödülü almış Alman fizikçi (d. 1862)
 1949 - Damaskinos Papandreou, 1941'den ölümüne kadar Atina'nın başpiskoposu ve Yunanistan başbakanı (d. 1891)
 1956 - Max Beerbohm, İngiliz yazar, karikatürcü ve tiyatro eleştirmeni (d. 1872)
 1958 - Varvara Stepanova, Rus ressam ve desinatör (d. 1894)
 1958 - Frédéric François-Marsal, Fransız siyasetçi (d. 1874)
 1970 - Hermann Nunberg, Polonyalı psikiyarist (d. 1884)
 1974 - Jean Daniélou, Kardinal ilan edilen Fransız Cizvit patrolog (d. 1905)
 1975 - Barbara Hepworth, İngiliz heykeltıraş ve sanatçı (d. 1903)
 1989 - John Hicks, İngiliz iktisatçı (d. 1904)
 1996 - John Pertwee, İngiliz oyuncu (d. 1919)
 2000 - Malik Sealy, Amerikalı basketbolcu (d. 1970)
 2002 - Stephen Jay Gould, Amerikalı paleontolog (d. 1941)
 2005 - Paul Ricoeur, Fransız filozof (d. 1913)
 2009 - Lucy Gordon, İngiliz manken ve oyuncu (d. 1980)
 2009 - Oleg Yankovski, Rus oyuncu (d. 1944)
 2011 - Randy Savage, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1952)
 2012 - Robin Gibb, Birleşik Krallık doğumlu şarkıcı ve söz yazarı (d. 1949)
 2012 - Eugene Polley, Amerikalı bilim insanı ve mucit (d. 1915)
 2013 - Ray Manzarek, Amerikalı müzisyen (d. 1939)
 2013 - Zach Sobiech, Amerikalı pop şarkıcısı (d. 1995)
 2014 - Barbara Murray, İngiliz oyuncu (d. 1929)
 2015 - Mary Ellen Trainor, Amerikalı oyuncu (d. 1952)
 2017 - Recep Adanır, Baba Recep'' lakaplı Türk futbolcu (d. 1929)
 2017 - Albert Bouvet, Eski Fransız profesyonel bisiklet yarışçısı (d. 1930)
 2017 - Emile Degelin, Belçikalı film yönetmeni ve romancı (d. 1926)
 2017 - Victor Găureanu, Rumen eskrimci (d. 1967)
 2017 - Syed Abdullah Khalid, Bangladeşli heykeltıraş (d. 1942)
 2017 - Nataliya Şahovskaya, Sovyet Rus kadın çellist (d. 1935)
 2017 - Aleksandr Volkov, Rusya Federasyonu'na bağlı Udmurtya cumhurbaşkanı (d. 1951)
 2018 - Jaroslav Brabec, Çek atlet (d. 1949)
 2018 - Billy Cannon, Eski Amerikan futbolcusu (d. 1937)
 2018 - Patricia Morison, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1915)
 2019 - Nanni Balestrini, İtalyan deneysel şair, yazar ve görsel sanatlar sanatçısı (d. 1935)
 2019 - Sandy D'Alemberte, Amerikalı hukukçu, akademisyen, siyasetçi ve eğitimci (d. 1933)
 2019 - Andrew Hall, İngiliz oyuncu ve tiyatro yönetmeni (d. 1954)
 2019 - Niki Lauda, Avustralyalı Formula 1 pilotu (d. 1949)
 2020 - Syed Fazal Agha, Pakistanlı siyasetçi (d. 1946)
 2020 - Denis Farkasfalvy, Macar-Amerikan Katolik rahibi, sistersiyen keşişi, ilahiyatçı, yazar ve çevirmen (d. 1936)
 2020 - Shaheen Raza, Pakistanlı politikacı (d. 1954)
 2020 - Gianfranco Terenzi, San Marino'nun naibi (d. 1941)
 2021 - Sándor Puhl, Macar eski futbol hakemi (d. 1955)
 2023 - Nuri Sesigüzel, Türk ses sanatçısı ve sinema oyuncusu (d. 1937)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Arı Günü

Kaynakça

0520
20

20 Mayıs


An Habenaria anomaliflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hubert Kurzweil ngan Chantanaorr.. An Habenaria anomaliflora in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria anomaliflora


A expedição dos Estados Unidos à Coreia, conhecida na Coreia como Shinmiyangyo (em coreano: 신미양요; Hanja: 辛未洋擾; lit. "Distúrbio Ocidental no Ano Shinmi (1871)") ou simplesmente Expedição Coreana, foi uma ação militar norte-americana na Coréia que ocorreu predominantemente em torno da Ilha Ganghwa em 1871.

O motivo da presença da força terrestre e naval americana na Coreia foi para apoiar uma delegação diplomática americana enviada para negociar as relações comerciais e políticas com a nação peninsular liderada pelo embaixador americano na China, Frederick Low, para averiguar o destino do navio General Sherman, que havia desaparecido durante uma visita à Coréia em 1866. No entanto, de acordo com um National Interest No artigo, os próprios registros de Low indicavam que a campanha punitiva foi motivada pela necessidade de demonstrar o poder americano sobre o que ele considerava uma nação mais fraca. Anteriormente, os comandantes americanos se sentiam no direito de poder entrar "pacificamente" nas águas coreanas para pesquisa e comércio usando navios de guerra fortemente armados e ignoraram repetidos pedidos diplomáticos para respeitar a soberania coreana.

Em 1871, os Estados Unidos enviaram Low junto com o Esquadrão Asiático da Marinha dos EUA para a Coréia para investigar o desaparecimento do General Sherman e também tentar convencer os coreanos a abrir relações comerciais. As autoridades coreanas, entretanto, deixaram claro para Low que não estavam interessadas em um tratado comercial. Quando as baterias da costa coreana atacaram dois navios de guerra americanos em 1º de junho no rio Han, Low decidiu atacar os fortes, a menos que os coreanos tivessem se desculpado formalmente pela emboscada à beira do rio. No entanto, as autoridades coreanas enviaram cartas responsabilizando os americanos por violar as leis de seu país por meio do envio ilegal de navios de guerra armados para suas águas territoriais e, finalmente, explicando a Low o que havia acontecido de maneira semelhante ao General Sherman. O governador de Ganghwa também enviou o que Low descreveu como "alguns artigos sem valor" - três vacas, cinquenta galinhas e mil ovos - em um esforço para acalmar as coisas. Os americanos rejeitaram a oferta. Em vez disso, uma campanha punitiva foi lançada depois que o comandante do almirante americano não recebeu um pedido oficial de desculpas dos coreanos que eles achavam que deviam.O governo e a natureza imperial dos americanos em não reconhecer as políticas estabelecidas da Coréia transformaram uma expedição diplomática em um conflito armado.

Em 10 de junho, cerca de 650 americanos desembarcaram e capturaram vários fortes, culminando na Batalha de Ganghwa, na qual mais de 200 soldados coreanos foram mortos com a perda de apenas três soldados americanos. Low esperava que os coreanos cedessem após esta vitória, mas, em vez disso, foi informado de que não haveria negociações e nem mais reuniões com diplomatas coreanos. Depois de não conseguir alavancar seus reféns e receber notícias de reforços coreanos maiores e mais bem equipados, Low percebeu que não tinha forças suficientes para atingir seus objetivos e optou por se retirar. Um tratado comercial entre os dois países não seria feito até 1882, seis anos depois que o Tratado Japão-Coréia de 1876 acabou com o isolacionismo da Coréia.

História da Coreia

Expedição dos Estados Unidos à Coreia


Miriam Zesler (født 3. december 1978) har siden september 2014 været studievært på TV 2 News.

Miriam Zesler blev student fra Frederiksberg Gymnasium i 1997, og  blev i 2006 uddannet fra RUC som cand.comm journalist med bifag i historie. Hun har i en periode været redaktionssekretær på Ekstra Bladet, og efterfølgende ansat på Dagbladet Politiken 2007-2014 først som journalist på forbrugerredaktionen og dernæst som redaktør for først rejsesektionen Rejser og søndagssektionen Spis&Bo.

Privat er Zesler gift med Brian Weichardt, som hun har to piger med. Zeslers mor flygtning fra Polen og kom til Danmark i 70erne.

Eksterne kilder/henvisninger

 HELT PERSONLIGT: Miriam Zesler - Frederiksberg Bladet
 Om Miriam Zesler på tv2.dk

Studieværter fra Danmark
Ansatte ved TV 2

Miriam Zesler


Sinde Portekiz'de Tábua belediyesine bağlı olan, 14,06 km2 yüzölçümüne sahip, 465 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Tábua'nın bucakları

Sinde


العطر مستحضر يصنع من مواد طبيعية أو اصطناعية أو من مزيج يتألف من كليهما. ويقوم العطار بمزج هذه المواد بعضها ببعض لينتج العبير الفواح.
يستخدم الناس العطور بطرق كثيرة ليكسبوا أنفسهم والجو المحيط بهم روائح زكية، فمن الناس من يستخدم عطورًا دُهنية أو سائلة لتبقى متعلقة بملابسهم وأجسامهم فترة طويلة. كما تستخدم النساء أصباغ الشفاه، ومستحضرات التجميل الأخرى المعطرة للوجه والجسد. ولعل أكبر قدر يستعمل من العطر هو ذلك القدر الذي يستخدم في الصابون وبخاصة صابون الاستحمام. كما تضاف بعض الخامات الصناعية، المعطِّرة، الزهيدة الأسعار لبعض المنتجات بحيث تُخفي روائحها غير المقبولة، حتى يقبل عليها المستهلكون. وكثيرًا ما تُعالج المنتجات الورقية والبلاستيكية والمطاطية بهذه الخامات الصناعية العطرة، كما تشتهر فرنسا كأكبر بلد مصنّع للعطور ومنها لوكسيتان.

تاريخ صناعة العطور

تعتبر الأزهار مثل الياسمين والبنفسج وزهر الليمون والورد وغيرها، من المصادر المهمة لاستخراج العطور. ولكن جوهر العطر يستخرج من مصادر أخرى غير الأزهار، كالخشب ولا سيما خشب الأرز وخشب الصندل، ومن الأوراق مثل النعناع والغرنوقي والخزامى، ومن جذور معينة مثل الزنجبيل والسوسن.

إن أقدم طريقة لصناعة العطور تكمن في استقطار تيجان الأزهار مع الماء، وتكون عبر وضع رقائق من الزجاج في إطارات خشبية حيث تغلف بدهن نقي وتغطى بتيجان الأزهار وتكدس الواحدة فوق الأخرى. ويجري تبديل التيجان بين حين وآخر إلى أن يمتص الدهن النقي الكمية المطلوبة من العطر.

أما الأسلوب الحديث فإنه يستخدم مذيباً نقياً يتم استخراجه من النفط. ثم يدور هذا المذيب على تيجان الأزهار النضرة إلى أن يصبح مركزاً بالعطر، ويتم فصل المذيب بواسطة عملية التقطير. ويُنقى العطر بالكحول.

ويمكن حالياً تركيب العطور من مواد كيميائية بحيث تبدو وكأنها روائح طبيعية.

تصنيف التركيز
بناء على تركيز الزيوت العطرية يتم تقسيم العطور إلى التصنيفات التالية:

 Perfume extract Extrait: التركيز 15-40% (غالبا 20%)
 Eau de Parfum EdP, Parfum de Toilette PdT: التركيز 10-20% (غالبا ~15%) يسمى أحيانا بـ "eau de perfume" أو "millésime".
 Eau de Toilette EdT: التركيز 5-15% (غالبا ~10%)
 Eau de Cologne EdC: تركيز 3-8% (غالبا ~5%)
 المرطب (Splash) وعطر ما بعد الحلاقة (After shave): التركيز 1-3%

يعتمد طول فترة بقاء رائحة العطر بناء على التركيز؛ فالعطر ذو التركيز المرتفع تبقى رائحته لفترة طويلة، والعطور ذات التركيز المنخفض تبقى لفترات أقصر.

ثبت المراجع

انظر أيضا
 العطر (رواية)
 المسكرة
 طلاء الأظافر
 أحمر شفاه

تعطير
عطور
مواد تجميل

عطر


راسم رشدي كاتب مصري شركس كتب القصة القصيرة وعن الإسلام ومصر والشراكسة.
قاد حركة نهوض ثقافي شركسي وحده في الأربعينات من القرن العشرين، رغم أنه كان متخصصا بالهندسة الالكترونية من جامعة لندن.

ألّف وأصدر عدة كتب فيّمة، اعتُبرت مراجع مهمة في تاريخ الشراكسة في مصر ودول الشتات الشركسي وكان رائدا في السبق إلى تأليف وإصدار مثل هذه الكتب التاريخية الهامّة.

مؤلفاته

 -أصدر قصته الشركسية «جان» عام 1949 م، وتدور أحداث القصة حول مآسي الحروب الشركسية وأهوالها، والمأساة الشركسية الكبرى المتمثلة بالتهجير القسري الكبير للشراكسة عن وطنهم الأم في شمال القوقاز، وما قاسته بطلة القصة جان من الويلات في نيران الحرب وأهوال التهجير القسري المأساوية.

لم يكتف الكاتب المناضل باصدار اته من الكتب المذكورة، بل اتّجه لبعث الوعي القومي الشركسي باصدار وتوزيع النشرات والمقالات التي تدعو لعدم نسيان الوطن الأم واللغة والعادات والأخلاق الشركسية، كما دعا للعمل المخطّط المرسوم بالعلم والايمان والمُثابرة لتحقيق عودة حرة عزيزة آمنة إلى أرض الأجداد.

مراجع

 القاموس الإسلامي- أحمد عطبة الله- مكتبة النهضة المصرية- القاهرة 1976م
 كتاب (أعلام الشراكسة) – تأليف فيصل حبطوش خوت أبزاخ- مؤسسة خوست للإعلان – عمان – الأردن – 2007م

أشخاص من القاهرة
أعلام الشراكسة
مصريون شراكسة
وفيات 1986

راسم رشدي


Josef "Dino" Baumberger (* 1944 in Wien) ist ein deutscher Porno-Regisseur und Porno-Produzent. Der gebürtige Österreicher ist seit 1997 mit Dolly Buster verheiratet und hatte wesentlichen Anteil an ihrem Erfolg.

Leben
Baumberger wurde in Österreich geboren und erlernte in Bad Hall den Beruf eines Radio- und Fernsehtechnikers. Da er in Österreich keine Zukunft sah, wanderte er nach Deutschland aus. Er lebte zunächst in Hamburg und dann in Düsseldorf. Im Jahr 1976 eröffnete er einen Sexshop in Wesel.

Er gründete 1985 die Dino Blue Movie Videovertrieb GmbH in einem Industriegebiet von Wesel. Dort befinden sich die Büro-, Schnitt- und Graphikräume der Firma. Von 1989 bis 2003 drehte er eine zweistellige Anzahl von Pornofilmen unter dem Pseudonym Dino, davon einige mit seiner späteren Frau, die als Dolly Buster bekannt wurde. Als Produzent war er an weiteren Produktionen beteiligt. Zu seinen Glanzzeiten veröffentlichte Baumberger monatlich elf Videos und hatte einen Jahresumsatz von 15 Millionen DM. Gerade in den 1990er Jahren zeichneten sich seine Produktionen durch aufwendige Kulissen in Las Vegas oder auf Mallorca und Ibiza aus.

Seit der Pornofilm in einer Krise steckt, produziert er kaum noch neue Filme, sondern veröffentlicht Zusammenschnitte alter Pornofilme und sogenannte "Privatfilme", die den Eindruck eines privaten Sexfilms erwecken sollen und in denen meist Amateure mitspielen.

Die deutsche Schauspielerin Sibel Kekilli wirkte 2001 und 2002 in Produktionen von Baumberger mit. Als der Film Gegen die Wand auf der Berlinale gezeigt wurde, bei dem Kekilli die Hauptrolle hatte, ließ Baumberger DVDs der Produktionen mit Kekilli nachpressen und stellte auch kostenlos Fotomaterial für RTL und Bild zur Verfügung. Einen weiteren Skandal konnte er 2012 ausnutzen, als er einen Film, mit dem Radost Bokel von ihrem Ex-Freund W. M. erpresst wurde und an dem er die Rechte besaß, ins Sortiment aufnahm.

Privatleben
Josef Baumberger und Dolly Buster heirateten 1997, nachdem sie ihre Karriere vor der Kamera beendet hatte.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Filmproduzent
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Josef Baumberger


An Physogyne sparsiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Physogyne sparsiflora in nahilalakip ha genus nga Physogyne, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Physogyne

Physogyne sparsiflora


Neuseeland nahm an den Olympischen Spielen 2012 in London teil. Es war die insgesamt 24. Teilnahme Neuseelands an Olympischen Sommerspielen.

Vom New Zealand Olympic Committee wurden 185 Athleten in 16 Sportarten nominiert.

Fahnenträger bei der Eröffnungsfeier war der Leichtathlet Nick Willis.

Medaillen
Mit sechs gewonnenen Gold-, zwei Silber- und fünf Bronzemedaillen belegte das neuseeländische Team Platz 14 im Medaillenspiegel.

Medaillenspiegel

Medaillengewinner

Gold

Silber

Bronze

Teilnehmer nach Sportarten

Boxen

Fußball

Gewichtheben

Hockey

Judo

Kanu

Kanurennsport

Kanuslalom

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Springen und Werfen

Mehrkampf

Radsport

Bahn

Mehrkampf

Straße

Mountainbike

BMX

Reiten

Rudern

Schießen

Schwimmen

Segeln
Fleet Race

Match Race

Taekwondo

Tennis

Triathlon

Weblinks

Siehe auch
 Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Cookinseln)

Einzelnachweise

Neuseeland
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Neuseeland)


A Igreja de Nossa Senhora do Rosário e Cruzeiro do Adro é um importante patrimônio histórico e cultural da cidade de Pombal, na Paraíba, construído por indígenas, escravos e trabalhadores livres, encontra-se tombado pelo Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico do Estado da Paraíba (Iphaep).

Construída em 1721, cuja data está marcada no topo da entrada principal da Igreja, é uma construção que apresenta uma arquitetura imponente, com traços barrocos, considerada uma das mais belas igrejas da região. Já o cruzeiro, construído em madeira, fica em frente à igreja, complementa o patrimônio histórico e cultural.

Além de sua beleza arquitetônica, a Igreja de Nossa Senhora do Rosário também é um importante ponto de referência da cidade, tendo em vista a sua história e importância na cultura religiosa do local e foi palco de importantes eventos históricos, além de um importante ponto turístico da região, atraindo visitantes de todas as partes do país.

Descrição

A Igreja de Nossa Senhora do Rosário foi construída no período colonial, quando a cidade de Pombal era uma das mais importantes cidades da região. A igreja é considerada um exemplo da arquitetura religiosa do século XIII, com uma riqueza de detalhes que impressiona os visitantes. Seu interior é ricamente decorado, com belas pinturas, altares e imagens sacras, que refletem a devoção dos fiéis e a importância da igreja na vida religiosa da cidade.

Já o Cruzeiro do Adro é uma construção em madeira, que fica em frente à Igreja de Nossa Senhora do Rosário. Acredita-se que o cruzeiro foi construído na mesma época da igreja, ou seja, no século XIII, e tem uma importância religiosa e cultural muito grande para a cidade. O cruzeiro é um símbolo de devoção e fé, e a sua importância para a cidade é tão grande que foi tombado como patrimônio histórico e cultural.

História

A história da Igreja liga-se à colonização portuguesa do local, uma vez que após diversas lutas, os colonos ameaçados por mais de dois mil indígenas prometeram substituir uma pequena capela de taipa e madeira por uma igreja maior e de alvenaria, que deveria ser dedicada à Nossa Senhora do Bom Sucesso.

O início da atual construção sobre a antiga, deu-se no dia 24 de fevereiro de 1721, dessa vez, erguida de pedra, barro e tijolo. Em 1724 foi registrada a primeira doação patrimonial do terreno, em nome do coronel Francisco Dias d´Ávila. Em 1897, a nova Matriz de Nossa Senhora do Bom Sucesso foi erguida, e a igreja passou a ser denominada de Igreja de Nossa Senhora do Rosário.

Em suma, a Igreja de Nossa Senhora do Rosário e Cruzeiro do Adro são importantes patrimônios históricos e culturais da cidade de Pombal, que refletem a riqueza da história e da cultura da região. São pontos turísticos que atraem visitantes de todas as partes do país, e também são palco de importantes celebrações religiosas, que reúnem milhares de fiéis em um ambiente de devoção e fé.

O Cruzeiro do Adro é um dos mais belos exemplares de cruzeiros em madeira da região, com uma estrutura imponente e detalhes cuidadosamente trabalhados. É um ponto de referência da cidade, que marca a entrada para a Igreja de Nossa Senhora do Rosário, e também é palco de importantes celebrações religiosas, como a Semana Santa e a Festa de Nossa Senhora do Rosário.

Igreja do Rosário
Igreja do Rosário
Igreja do Rosário
Igreja do Rosário


Norihiro Nishi (født 9. maj 1980) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2004||5||0
|-
!Total||5||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Norihiro Nishi


Joshua Kennedy (født 28. august 1982) er en australsk fodboldspiller.

Australiens fodboldlandshold

|-
|2006||3||1
|-
|2007||1||0
|-
|2008||6||4
|-
|2009||7||1
|-
|2010||6||1
|-
|2011||7||8
|-
|2012||0||0
|-
|2013||5||2
|-
|2014||1||0
|-
!Total||36||17
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Australien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2010

Joshua Kennedy


සුපිරි සන්නායකතාව යනු සමහරක් ද්‍රව්‍යයවල, සාමාන්‍යයෙන් අතිශයින්ම පහළ උෂ්ණත්වලදී පමණක් හටගන්නා, තථ්‍ය ලෙසින් ශූන්‍ය විද්‍යුත් ප්‍රතිරෝධයක් සහ අභ්‍යන්තර චුම්භක ක්ෂේත්‍රයේ නිෂේධනය (මෙයිස්නර් ආචරණය) මගින් ලාක්ෂණික වන සංසිද්ධියකි. හෙයික් කැමලිං ඔනෙස් විසින් 1911 දී මෙය සොයාගන්නා ලදි. අයස්චුම්කත්වය හා පරමාණුක වර්ණාවලී රේඛාවන් සේම, සුපිරි සන්නායකතාවය යනු ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රික සංසිද්ධියකි. මෙය සම්භාව්‍ය භෞතික විද්‍යාවෙහි "පරිපූර්ණ සන්නායකතාවය"ක් ලෙසින් සලකා ලුහු කොට සරළව අවබෝධ කර ගත නොහැක.

උෂ්ණත්වය පහළ බැසීමත් සමගම ලෝහ සන්නායකයක විද්‍යුත් ප්‍රතිරෝධතතාව ක්‍රමයෙන් අඩුවේ. කෙසේ නමුත් තඹ හා රිදී වැනි සාමාන්‍ය සන්නායකයන් විෂයයෙහිදී, අපද්‍රව්‍ය හා වෙනත් දෝෂ පැවතීම හේතුවෙන් ප්‍රතිරෝධකතාව පහළ බැසීම කෙරෙහි අවම සීමාකාරී අගයක් පැනවේ. නිරපේක්ෂ ශූන්‍යය ආසන්නයේ දී පවා සැබෑ තඹ සාම්පලයක් ශූන්‍ය නොවන ප්‍රතිරෝධයක් පෙන්වයි. අනෙක් අතට සුපිරි සන්නායකයකදී, ඉහත දෝෂ තිබියදී පවා, "අවධි උෂ්නත්වය"ට පහළ අගයක් දක්වා සිසිල් කල වහාම, එහි ප්‍රතිරෝධය එක්වරම ශූන්‍යය අගයක් දක්වා පහත වැ‍ටේ. සුපිරි සන්නායක කම්බි පුඩුවක් තුළින් ගලන විදුලි ධාරාවකට බල සැපයුමක් නොමැතිව අත්‍යන්තව නොනැසී පැවතිය හැකිය.

ටින් හා ඇලුමිනියම් වැනි සරළ මූලද්‍රව්‍යයන්, බොහෝ ලෝහමය මිශ්‍රණයන් සහ සමහරක් අධි-මාත්‍රිත අර්ධ සන්නායකයන් ඇතුළු, පුළුල් පරාසයකට අයත් ද්‍රව්‍ය සමූහයක සුපිරි සන්නායකත්වය ඇතිවේ. රන් හා රිදී වැනි උච්ච ලෝහයන් හී මෙන්ම අයශ් චුම්බකිත ලෝහයන් හි ශ්‍රද්ධ සාම්පලයන් තුලදීද, සුපිරි සන්නායකතාවය ඇති නොවේ.

අධි-උෂ්නත්ව සුපිරි සන්නායකයන් ලෙසින් හැඳින්වෙන, කෙල්වින් 90 කට වැඩි අවධි උෂ්නත්වයන් සහිත, කියුප්‍රේට්-පෙරොව්ස්කයිට් සෙරමික් ද්‍රව්‍යයන් කුලයක්, 1986 දී සොයාගැනීමත් සමගම, විවිධ හේතූන් නිසා, සුපිරිසන්නාකතාවය පිළිබඳ උනන්දුව සහ පර්යේෂණ ක්‍රියාවලිය ප්‍රාණවත් පෙළඹවීමකට ලක් විය. ශුද්ධ පර්යේෂණ මාතෘකාවක් ලෙස ගත් කල, මෙම ද්‍රව්‍යයන් නියෝජනය කලේ වත්මන් මත වාදයන් විසින් පැහැදිලි නොකෙරුනු නව සංසිද්ධියකි. ආර්ථික වශයෙන්-වැදගත් ද්‍රව නයිට්‍රජන් හි තාපාංකය (කෙල්වින් 77) අභිබවන්නාවූ හා, එබැවින්ම සාක්ෂාත් කරගැනුම පහසුවන උෂ්ණත්වයන් හි පවා, සුපිරි සන්නායක තත්ත්වය ළඟා කර ගැනුමට ඇති හැකියාව නිසාවෙන්, විශේෂයෙන් දැනට වඩා අධික අවධි උෂ්ණත්වයක් සහිත ද්‍රව්‍යයන් සොයාගතහොත්, සාධ්‍ය වාණිජමය නියැලුම් බොහෝ සංඛ්‍යාවක් භාවයක් ඉස්මතු වී දිස්වන්නට විය.

සුපිරි සන්නායකවල යෙදීම්

සුපිරි සන්නායකතා චුම්භක දැනට සොයාගෙන ඇති ප්‍රබලතම  විද්‍යුත් චුම්භක අතරට අයත් වේ. ඒවා මැග්ලෙව් දුම්රි හා  NRI, NMR යන්ත්‍රවල භාවිතා‍වන අතර අංශු ත්වරකවල අංශු ගමන් පථ හැසිරවීම සඳහා භාවිත‍ා වේ. එසේම ඒවා චුම්භක විභේදනය සඳහා භාවිතා වන අතර එහිදී දුබල වශයෙන් චුම්භක ගුණ දරන අංශු චුම්භක ගුණ රහිත අණු සමූහයකින් වෙන්කර ගැනීම සිදු වේ. මෙය සායම් කර්මාන්තයේ දී භාවිතා වේ.

සුපිරි සන්නායක සංඛ්‍යාංක පරිපථ (digital circuits) නිර්මාණය කිරීමටද භාවිතා වේ. (මෙය - සීඝ්‍ර ඒක ස්‍රාව ක්වොන්ටම තාක්ෂණය අනුසාරයෙන් සිදු කෙරේ) තවද මේවා මූලික ජංගම දුරකථන  උපපොළවලදී RF (ගුවන් විදුලි සංඛ්‍යාත) සහ ක්ෂුද්‍ර තරංග පෙරහන් සඳහා කථන මූල ස්ථානවල භාවිතා වේ.

සුපිරි සන්නායක SQUID හි ( සුපිරි සන්නායක ක්වොන්ටම නිරෝදන උපකරණ) නිපැයුම් ඒකකවන ජෝසප්සන් (Joshepson) සන්ධි නිර්මාණයට යොදා ගනී. මේවා දැනට පවතින සංවේදීම  චුම්භකමාන වේ. ජෝසප්සන් උපකරණ ශ්‍රේණියක් අන්තර්ජාතිකව සම්මත 'වොල්ටය' අර්ථ දැක්වීම සඳහා භාවිතා කෙරේ. ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය මත පදනම්ව ජෝසප්සන් සන්ධිය ප්‍රෝටෝන අනවරකයක් සේ හෝ මිශ්‍රකයක් සේ භාවිතා කළ හැක. සාමාන්‍ය තත්ත්වයේ සිට සුපිරි සන්නායක තත්ත්වයට සංක්‍රමණය වන විට ඇති වන විශාල ප්‍රතිරෝධ වෙනස ඉතා අඩු උෂ්ණත්ව වලට අදාල භෞතික විද්‍යාවේ ක්ෂුද්‍ර කැලරිමීටර ප්‍රෝටෝන අනාවරකවල  උෂ්ණත්ව මාපක නිර්මාණයට භාවිතා කෙරේ.

HTS මත පදනම් වූ උපකරණවල සාපේක්ෂ කාර්යක්ෂමතාව ප්‍රමාණය හා බර නිසා ඇතිවන වාසි සහගත තත්වයන් ඒ සඳහා වැය කළ යුතු වියදමට සාපේක්ෂව ප්‍රයෝජනවත් වන අවස්ථාවන් ආශ්‍රීතව සුපිරිසන්නායක ආශ්‍රීත නව වෙළඳ පොළවල් ඇතිවෙමින් පවතී.

ඉහළ ක්‍රියාකාරිත්වයක් සහිත පරිණාමක, බලශක්ති ගබඩා කරණ උපකරණ, විදුලි බලශක්ති සම්ප්‍රේෂක, විදුලි මෝ‍ටර් (උදා - රථවාහන ප්‍රචාලනයට, වැක් දුම්රිය හා මැග්ලෙච් දුම්රිවල මෙන්) චුම්භකමය ෂාවුම් උපකරණ හා විදුලි දෝෂ විද්‍යුත්ධාරා සීමා කරන උපකරන ආදිය නිපදවීම සඳහා සුපිරි සන්නායක අනාගතයේ දී භාවිතා කළ හැකි බව විශ්වාස කෙරේ. කෙසේ නමුත් සුපිරි සන්නායකතාව චාලන චුම්භක ක්ෂේත්‍ර සඳහා සංවේදී වන අතර ඒ නිසා ප්‍රත්‍යාවර්ථක ධාරා මත පදනම් වූ භාවිතා දියුණු කිරීමට වඩා දුෂ්කර වේ.

ආශ්‍රිත

විද්‍යුතය
සුපිරි සන්නායකතාව
භෞතික විද්‍යාව තුළ සංකල්ප
Spintronics

සුපිරි සන්නායකතාව


الكلمات الشائعة  أو الكلمات المستبعدة هي الكلمات التي تستبعد قبل المعالجة اللغوية الآلية للبيانات (نصوص). وهي الكلمات التي تتكرر في النصوص مثل (في، من، إلى...) ويستحسن تجاهلها وعدم فهرستها من أجل تحسين البحث. ويرجع الفضل لهانس بيتر لوهن (من الرواد في استرجاع المعلومات) في استعمال هذا المصطلح والمفهوم في التطوير.

وتعتبر هذه الطريقة مقاربة سلبية في التعامل مع الأدوات وحروف المعاني في الجمل.
لا توجد قائمة كلمات محددة للاستبعاد، تستعملها كل المحللات الصرفية وأدوات معالجة اللغة الطبيعية. لا تستعمل كل أدوات المعالجة اللغوية قائمة كلمات شائعة.
ويمكن للتحليل الصرفي التقليل من استخدام كلمات مستبعدة، لا سيما عند تحليل الجمل.
الكلمات المستبعدة قد تسبب مشاكل عند استخدام محرك بحث للبحث عن العبارات التي تدخل فيها، لا سيما في أسماء مثل 'المفعول به'، أو «رسول من الله»، «وهم».

قائمة

 في
 في
 كل
 لم
 لن
 له
 من
 هو
 هي
 قوة
 كما
 لها
 منذ
 وقد
 ولا
 لقاء
 مقابل
 هناك
 وقال
 وكان
 وقالت
 وكانت
 فيه
 لكن
 وفي
 ولم
 ومن
 وهو
 وهي
 يوم
 فيها
 منها
 يكون
 يمكن
 حيث
 الا
 اما
 التي
 التي
 أكثر
 أيضا
 الذي
 الذي
 الآن
 الذين
 ابين
 ذلك
 دون
 حول
 حين
 إلى
 انه
 أول
 انها
 ف
 و
 و
 قد
 لا
 ما
 مع
 هذا
 واحد
 واضاف
 واضافت
 فان
 قبل
 قال
 كان
 لدى
 نحو
 هذه
 وان
 واكد
 كانت
 واضح
 ب
 ا
 أ
 ،
 عن
 عند
 عندما
 على
 عليه
 عليها
 تم
 ضد
 بعد
 بعض
 حتى
 إذا
 احد
 بان
 اجل
 غير
 بن
 به
 ثم
 اف
 ان
 أو
 أي
 بها

انظر أيضا
 بحث بكلمات رئيسية

وصلات خارجية
 مشروع الكلمات المستبعدة العربية.
 الكلمات المستبعدة العربية في مشروع عربآيز
 الكلمات المستبعدة الإنجليزية
 الكلمات المستبعدة الإنجليزية (CSV)
 الكلمات المستبعدة الهندية
 الكلمات المستبعدة الألمانية

مصادر

 أنطوان الدحداح. معجم قواعد اللغة العربية، لوحات وجداول،
 صفحة أساسيات البحث في غووغل.

بحث

استبعاد الكلمات الشائعة


An Otachyrium versicolor in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Otachyrium versicolor in nahilalakip ha genus nga Otachyrium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Otachyrium

Otachyrium versicolor


සිල්ලාහි කිරුළු නිර්මාණය වූයේ ව්‍යවහාර වර්ෂයෙන් 5වන-7වන සියවස් අවට කාලයේ කොරියානු රාජධානියක් වූ සිල්ලාවේ ය.

මෙම කිරුළු හමුවූයේ සිල්ලාවේ පැරණි අගනුවර වූ ග්යොංජුහි කැනීම් කටයුතුවලින් වන අතර, වර්තමානයේ ඒවා දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන් ලෙස නම්කොට ඇත.

සිල්ලාවේ කිරුළු ඉතා බි‍ඳෙනසුලු ස්වභාවයකින් යුක්ත අතර, ඒවා කිලෝග්‍රෑම් එකකට වඩා වැඩි බරකින් යුක්ත ය. සිල්ලා රජවරුන් රන්වන් කිරුළු නිතර පැළඳ නැති බැව් පෙනේ. ඒවා බොහෝවිට චාරිත්‍රානුකූල සහ උත්සව කටයුතු සඳහා පමණක් භාවිතා වන්නට ඇත.

හැඳින්වීම

දකුණු කොරියාවේ ග්යොංජු ප්‍රදේශයේ සොහොන් ගොඩැලිවල කැනීම්වලින් හමුවූ වඩාත් චිත්තාකර්ෂණීය වස්තූන්ගෙන් එකක් ලෙස සිල්ලා කිරුළු සැලකේ. ග්යොංජු නගරය සිල්ලාවේ සහ එක්සත් සිල්ලාවේ අගනුවර ලෙස පැවතිණි. බෙක්ජේ සහ ගොගුර්යෝ සොහොන් ගොඩැලි මෙන්නොව සිල්ලා සොහොන් පිවිසීමට අපහසු අයුරින් තනා ඇත. ඒවායේ පැසේජ මාර්ග සහ බරාඳයන් දක්නට නොලැබේ. ඒ වෙනුවට ගැඹුරු වළවල් හාරා ඒවා දැවයෙන් ආවරණය කොට නිධාන සහ මිනීපෙට්ටි තැන්පත් කෙරිණි. මෙම භූමදාන වළවල් පස්වලින් ආවරණය කොට මැටියෙන් මුද්‍රා තබා, අනතුරුව මතුපිට ගංගාවල දැවැන්ත ගල්වලින් ආවරණය කොට යළි පස්වලින් ආවරණය කරන ලදී. මෙම බරැති පාෂාණ හේතුවෙන් සොහොන් පස තුළ තවත් ගැඹුරට තල්ලු කිරීම සිදුවූ හෙයින්, ඒ වෙන ප්‍රවේශ වීම තවත් අපහසු විය. සිල්ලාවේ අනුගමනය කළ භූමදාන යන්ත්‍රණය හේතුවෙන් සොහොන් බිඳින්නන් සහ විදේශ ආක්‍රමණිකයින්ට ඒවායේ ලෝහ සහ වටිනා භාණ්ඩ සොරකම් කළ නොහැකි විය. කිරුළුවලින් අගනාම ඒවා දඹ රනින් තනා ඇති අතර, ඒවා රජවරුන් විසින් භාවිතා කරන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. කෙසේනමුත්, තුනී රන් ආලේපිත ලෝකඩ හෝ රන්-ආලේපිත ලෝකඩවලින් ද තැනූ තවත් කිරුළු හමුවී ඇති අතර, ඒවා කුමාරවරුන් හෝ සුළු රජවරුන් සඳහා භාවිතා වන්නට ඇත. මේ කිරුළු අතරින් අගනාම කිරුළු 5වන සියවසට අයත් රන් කිරුළු සොහොන සහ 6වන සියවසට අයත් රන් ඝණ්ටා සොහොන සහ දිව්‍යමය අශ්ව සොහොන යන සොහොන්වල කැනීම්වලින් හමුවී ඇත. ක්‍රි.ව. 528දී සිල්ලා රජවරුන් විසින් බුදු දහම වැළඳ ගැනීමත් සමග, සොහොන් තුළ රන් ආභරණ භූමදානය කිරීමේ පිළිවෙත ක්‍රමයෙන් අභාවයට ගිය අතර, හයවන සියවසේ අවසානය වන විට එම පිළිවෙත අවසන් විය.

කිරුළේ සංකේතවාදය

කිරුළුවල පිටත කොටස්වල ශෛලිය අනුව සිතියෝ-සයිබීරියානුවන් (සක) සහ යුරේසියානු ස්ටෙප් ජනයා සමග පැවති කොරියානු සබඳතා පිළිබඳ අදහස් ඉදිරිපත් වී ඇත. මෙම කිරුළු අනන්‍ය කොරියානු නිමැවුමක් වන අතර, කිසිදු චීන ආභාසයක් දක්නට නොලැබේ. සිල්ලා කිරුළ විශේෂයෙන්ම බේකජේහි කිරුළෙන්, ගයා කිරුළෙන් සහ ගොගුර්යෝ රාජධානිවල කිරුළෙන් පැහැදිළිවම වෙනස් ය. කිරුළේ දක්නට ඇති වෘක්ෂ කැටයම මගින් සයිබීරියානු ෂමනවාදයේ වැදගත් සංකල්පයක් වූ ලෝක වෘක්ෂයේ අදහස නිරූපණය වේ යැයි පොදුවේ විශ්වාස කෙරේ. කෙසේනමුත්, ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම ත්‍රිශූලාකාර නෙරුම් මගින් කන්දක් හෝ පක්ෂියකු සංකේතවත් වන බවයි. මීට අමතරව, මුව අං වැනි දැති හේතුවෙන් කොරියානු ෂමනවාදය සමග හෝ පිනිමුවාගේ වැදගත්කම සමග ප්‍රබල සම්බන්ධතාවක් ඇති බව පෙනේ. ඇෆ්ගනිස්ථා‍නයෙන් හමුවූ කිරුළක් (රූපය බලන්න) සෙසු කොරියානු කිරුළුවලට ප්‍රබල සමානත්වයක් දක්වන අතර, මේ නිසා සිතියෝ-සයිබීරියානු සම්බන්ධතාව පිළිබඳ සාක්ෂි ලැබේ. මීට අමතරව, කිරුළුවල දියුණු ලෝහ තාක්ෂණය අනුව පෙනෙන්නේ සිල්ලා රන්කරුවන් හට රන් පිළිබඳ සුවිශේෂී දැනුමක් තිබූ බවයි. ඇතැමුන් මතයන් නගන්නේ කණිකාකරණය සහ විසිතුරු රන් රිදී වැඩ වැනි දියුණු රන් තාක්ෂණික ක්‍රම ග්‍රීකවරුන්ගෙන් හෝ එට්‍රස්කන් ජනයාගෙන් ඉගෙන ගන්නට ඇති බවයි. විශේෂයෙන්ම සිල්ලා සොහොන් ගොඩැලි තුළ තිබී මධ්‍යධරණී මුහුද තරම් ඈත ප්‍රදේශවලින් ගෙන එන ලද පබළු සහ වීදරු භාණ්ඩ හමුවී ඇත.

රන් කිරුළුවල සියුම් ස්වභාවයට හේතු වී ඇත්තේ ඒවා තුනී රන් තහඩු කපා සකස් කොට තිබීමයි. මෙම කිරුළ පැළඳීම ප්‍රායෝගික නොවන හෙයින්, ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ එම කිරුළ අවමංගල භාණ්ඩයක් ලෙස විශේෂයෙන් නිර්මාණය කරන ලද්දක් බවයි. ගෝගොක් හෙවත් කොමා-හැඩැති වක්වූ ආභරණ භාවිතය ද සයිබීරියානු ආභාසය සහ වලස් වන්දනාව හා සම්බන්ධ යැයි සිතිය හැක. ගෝගොක් බහුලව සමාජයේ පාලන පන්තියේ වංශවතුන් විසින් භාවිතා කොට තිබීම හේතුවෙන් පුරාතන ජපානය සමග ද සම්බන්ධතා පවතින්නට ඇති බව සිතිය හැක. ජේඩ් සහ වීදුරුවලින් තැනූ මෙම කොමා-හැඩැති ආභරණ මගින් පලතුරු සහ වෘක්ෂයන්ගේ ත්‍යාගශීලීභාවය නිරූපණය වනවා වන්නට ද හැක. කිරුළේ සිට එල්ලා වැටෙන කුඩා රන් දර්පණ ගණනාවක් භාවිතා කොට ඇති හෙයින් ඇතැමුන් උපකල්පනය කරන්නේ හිරුඑළියේ මෙය පැළඳිවිට ඇති වන දිදුලන ස්වභාවය හේතුවෙන් සිල්ලා රජු පෘථිවියේ සූර්යයා ලෙස සංකේතවත් කිරීමට උත්සාහ ගෙන ඇති බවයි.

කිරුළක් ප්‍රධාන කොටස් දෙකකින් සමන්විත ය. ඉහළ කොටස රන්වන් හිස් වැස්මකි. එය ඇතැම්විට සේදවලින් ආවරණය කොට තිබෙන්නට ඇත. මෙම හිස්වැස්ම පිටත කිරුළේ පටිය තුළින් රඳවා තිබෙන්නට ඇත. කිරුළේ තුන්වන කොටසක් ද ඇත. එනම් පිටත පටියට සම්බන්ධ කොට තිබෙන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි ජේඩ් ඇල්ලූ රන් දම්වැලකි. කෙසේනමුත්, කිරුළ පැළඳි ආකාරය පිළිබඳව ද නොයෙකුත් මතභේදයන් පවතියි. ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ මෙම කොටස් තුනම එක් කිරුළක් ලෙස පළඳින්නට ඇති බවයි. කෙසේනමුත්, කිරුළේ සම්පූර්ණ කොටස් තුන දිව්‍යමය අශ්ව සොහොන වැනි සමහර සොහොන්වල එකම ස්ථානයක තිබී හමු නොවීම හේතුවෙන්, යෝජනා වී ඇත්තේ මෙම අංග ත්‍රිත්වය වෙනස් අවස්ථාවන් සඳහා පැළඳි වෙනස් කිරුළු තුනක් බවයි.

සිල්ලාවේ කිරුළු ලැයිස්තුව

දකුණු කොරියාව විසින් ඇතැම් සිල්ලා කිරුළු නිල වශයෙන් ජාතික වස්තූන් () ලෙසත්, සෙසු කිරුළු වස්තූන් () ලෙසත් නම්කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න
 කොරියානු කලාව
 කොරියාවේ තුන් රාජධානි
 කොරියාවේ ඉතිහාසය
 බෙක්ජේහි කිරුළ
 ගයාහි කිරුළ
 කිරුළු ආභරණ

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 දකුණු කොරියානු සංස්කෘතික උරුම පරිපාලනය:
 ජාතික වස්තුව අං. 87
 ජාතික වස්තුව අං. 188
 ජාතික වස්තුව අං. 191
 ජාතික වස්තුව අං. 338
 වස්තුව අං. 339
 වස්තුව අං. 631
 ස්වර්ණමය නිධාන: සිල්ලාවේ රාජකීය සොහොන්

සිල්ලා
සිල්ලා
කොරියානු කලාව
කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්

සිල්ලාහි කිරුළු


Joseph "Joe" Fagan (* 12. März 1921 in Liverpool; † 30. Juni 2001 ebenda) war nach einer kurzen aktiven Karriere besonders als langjähriges Mitglied im Trainerstab des FC Liverpool bekannt. Bei den "Reds" arbeitete er lange Jahre in zweiter Reihe hinter Bill Shankly und Bob Paisley, war dann gegen Mitte 1980er-Jahre selbst in hauptverantwortlicher Rolle tätig, bevor er sich nach der Katastrophe von Heysel 1985 aus dem Profigeschäft zurückzog. Im Jahr zuvor hatte er das "Triple" aus Europapokal der Landesmeister, englischer Meisterschaft und Ligapokal gewonnen.

Sportlicher Werdegang

Spielerkarriere
Der in Liverpool geborene Joe Fagan wuchs in dem unweit nördlich gelegenen Vorort Litherland auf. Dort sah er im Kindesalter gleichsam Spiele des FC Everton und des FC Liverpool, entschied sich dann aber für die "Reds"; angeblich aus dem einzigen Grund, weil der FC Liverpool über den schöneren Füllfederhalter verfügte. Auch als aktiver Fußballer zeigte er sich früh talentiert, als er 1935 für die St. Elizabeth Central School die Daily Dispatch Trophy gewann. Aus ihm wurde in jungen Jahren ein guter Mittelläufer, der sowohl kopfballstark war als auch in technischen Belangen beschlagen war. Für die Earlstown Bohemians spielte er dann im Amateurbereich, wo er zahlreichen renommierten Vereinen auffiel. Und obwohl ihm auch der FC Liverpool ein Angebot unterbreitete, entschied er sich im Oktober 1938 für Manchester City. Der erhofften Profikarriere stand dann aber der Ausbruch des Zweiten Weltkriegs im Wege, als der Ligaspielbetrieb nach dem Beginn der Kampfhandlungen 1939 für knapp sieben Jahre offiziell ausgesetzt wurde. Während des Kriegs diente Fagan in der Royal Navy und spielte parallel in der sogenannten Wartime League. Dort kam er auch mit Harry Catterick in Kontakt, dem späteren Meistertrainer des FC Everton. Gemeinsam agierten die beiden erstmals 1942 für Manchester City. In der Saison 1946/47 stieg Fagan mit den "Citizens" in die erste Liga auf und nach seinem ersten Einsatz in der Startelf am Neujahrstag 1947 wurde er im Abwehrzentrum immer mehr zum Schlüsselspieler auf dem Weg zum Erfolg.

In den folgenden vier Jahren absolvierte Fagan 168 Pflichtspiele für Manchester City. Dabei war er Teil einer Mannschaft, die mit einigen hochkarätigen Namen bestückt war; darunter war der Torhüter Frank Swift, der 1958 mit der Mannschaft von Manchester United bei einer Flugzeugkatastrophe ums Leben kam. Im Alter von 30 Jahren wechselte er schließlich ins Trainerfach und beim Amateurklub FC Nelson verdingte er sich als Spielertrainer, während er parallel einem "bürgerlichen Beruf" als Gaszählerstandsableser nachging. Kurz kehrte er 1953 in den Profifußball zurück und absolvierte in der drittklassigen Football League Third Division North drei Ligaspiele, bevor er noch im selben Jahr eine Assistentenstelle beim AFC Rochdale unter Harry Catterick annahm.

Trainerlaufbahn
Auf Cattericks Empfehlung schloss sich Fagan 1958 dem Trainerstab des FC Liverpool an, gut 18 Monate bevor dann Bill Shankly zum Verein stieß. Shankly hatte sich bereits als Trainer von Grimsby Town für Fagan interessiert und so versicherte er sich nach seiner Ankunft, dass dieser sicherer Teil seines Teams ist. Der sogenannte "Boot Room", dem neben Fagan noch Reuben Bennett, Bob Paisley sowie später Tom Saunders angehörten, galt als einer der Hauptgründe des anschließenden Erfolgs, wodurch sich ein mittelmäßiger Zweitligist langfristig zu einem europäischen Spitzenverein entwickelte. Dort wurden in einer Art Hinterzimmerpolitik Strategien und Taktiken entworfen und diskutiert. Die Rolle von "Uncle Joe", wie Fagan genannt wurde, war dazu die eines Bindeglieds zur Mannschaft. Fagan war aufgrund seiner besonnenen und zielstrebigen Art Ratgeber und Ansprechpartner für die Spieler und mit seiner hohen Fachkompetenz genoss er bei allen Klubfunktionären hohe Anerkennung. Nach einer Zeit als Cheftrainer der Reservemannschaft wechselte er 1971 in den Kotrainerstab der A-Mannschaft und fünf Jahre nach dem Rücktritt von Shankly 1974 beförderte ihn dessen Nachfolger Bob Paisley zum direkten Assistenten.

In den vier Jahren als "rechte Hand" von Paisley gewann der FC Liverpool bis 1983 jeweils dreimal die englische Meisterschaft (1980, 1982 und 1983) und den Ligapokal (1981, 1982 und 1983) sowie 1981 den Europapokal der Landesmeister. Die nächsten Anzeichen einer weiteren Beförderung kamen während der Saison 1981/82 auf, als der FC Liverpool zwischenzeitlich auf dem zwölften Ligaplatz liegend weit hinter den Erwartungen blieb und Fagan mit deutlichen Worten die Rückbesinnung auf das Wesentliche forderte – die Mannschaft hielt seiner Meinung nach mehr Treffen ab als die Vereinten Nationen.

Als Paisley im Sommer 1983 von seinem Amt zurücktrat, übernahm Fagan im fortgeschrittenen Alter von 62 Jahren schließlich die Chefrolle. Unter seiner Regie gewannen die Reds erstmals in ihrer Geschichte das Triple aus Europapokal der Landesmeister, englischer Meisterschaft und Ligapokal, was ihm fast zwangsläufig die Auszeichnung zum "Trainer des Jahres" einbrachte. Ein weiteres Jahr später fand seine Trainerkarriere aber ein schnelles Ende. In der englischen First Division landete die Mannschaft hinter dem Lokalrivalen FC Everton auf dem zweiten Ligaplatz und die tragischen Ereignisse im Heysel-Stadion im Vorfeld des Endspiels im europäischen Landesmeisterwettbewerb mit 39 Toten überschattete den Abschied von Trainer Fagan, der bereits vor dem Finale festgestanden hatte. Ihm folgte schließlich der Schotte Kenny Dalglish, der wiederum die Funktion eines Spielertrainers ausübte.

Fagan zog sich danach in den Ruhestand zurück, obwohl er gelegentlich auf dem Trainingsplatz zu sehen war – besonders in der Amtszeit von Roy Evans. Im Alter von 80 Jahren verstarb er dann an den Folgen einer Krebserkrankung.

Titel/Auszeichnungen
 Europapokal der Landesmeister (1): 1984
 Englische Meisterschaft (1): 1984
 Englischer Ligapokal (1): 1984

Weblinks
 Profilseit bei LFCHistory.net
 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A - Z Player's Database

Fußballspieler (Manchester City)
Fußballspieler (FC Nelson)
Fußballspieler (Bradford Park Avenue)
Fußballtrainer (FC Liverpool)
Englischer Meister (Fußball)
UEFA-Champions-League-Sieger
Sportler (Liverpool)
Brite
Engländer
Geboren 1921
Gestorben 2001
Mann

Joe Fagan


142755 Castander este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
142755 Castander este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 142001-143000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

142755 Castander


Ilan Rubin (7 de julio de 1988) es un músico estadounidense, más conocido por ser exbaterista de Lostprophets y Nine Inch Nails durante su última gira. El 20 de octubre de 2011, se confirmó que reemplazaría Atom Willard como baterista de Angels & Airwaves. Grabó la batería en el álbum Paramore (2013), cuarto en la carrera de la banda estadounidense homónima.

Biografía
Rubin comenzó a tocar la batería a la edad de 8 años, cuando descubrió el set de batería Ludwig Sparkle Silver del 68' de su padre en el garaje de su casa. Luego de tres meses de "jugar" con el set, aprendió a tocar por sí mismo y ya improvisaba con sus hermanos mayores. A la edad de 9 años estaba listo para tocar con F.o.N., una banda con la que eventualmente realizaría tres presentaciones en el Vans Warped Tour, donde, además de tocar con su banda, Ilan se enlistaría en la batería con bandas como NOFX. En 1999, F.o.N. abrió Woodstock en el "Emerging Artist Stage" y, como resultado, a los 11 años de edad, Ilan logró entrar en el Libro Guinness de los Récords como el músico más joven en tocar en un escenario de Woodstock. Todavía a la edad de 11 años, presentó un video a la revista Modern Drummer de él haciendo un solo durante un toque con FoN, que fue elegido por la revista como la obra ganadora en su concurso "Best Undiscovered Drummer Under the Age of 18" . El ganador de la categoría de 18 años o más vino de Argentina, y los dos bateristas fueron invitados a participar en el Modern Drummer Festival del año 2000; para entonces Ilan había cumplido 12. Ilan ha tomado clases de batería con Travis Barker de Blink-182 y Uosikkinen David, el baterista de la famosa banda de los '80 The Hooters. Es también un consumado guitarrista y pianista de música clásica.
También fue batería de otros grupos, como Fenix Tx.

Ya de adulto es reconocido como uno de los bateristas más virtuosos y versátiles de su país, habiendo tocado con famosas bandas como Lostprophets, Nine Inch Nails, Angels & Airwaves y Paramore, además de desarrollar una carrera como solista.

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Lostprophets
 Sitio web oficial de The New Regime
 The New Regime Forum
 Coup release announcement
  Nine Inch Nails announcement

 Entrevista con Ilan Rubin en Drum Channel, parte 1 de 3
 Entrevista con Ilan Rubin en Drum Channel, parte 2 de 3
 Entrevista con Ilan Rubin en Drum Channel, parte 3 de 3

Músicos de Estados Unidos
Bateristas de Estados Unidos

Ilan Rubin


Alessandro Puccini () este un fost scrimer italian specializat pe floretă, campion olimpic la Atlanta 1996, dublu campion mondial pe echipe în 1990 și în 1994 și campion european pe echipe în 1999.

Carieră
Fratele său mai mare, Marco, era în aceeași clasă cu fiul maestrului de scrimă Antonio Di Ciolo, care l-a convins să se apuce de acest sport. La vârsta de șase ani, Alessandro a urmat exemplul lui Marco, împreună cu sora sa Simona. În paralel a jucat fotbal până la adolescența, când a trebuit să aleagă între cele două sporturi.

În anul 1988 a cucerit medalia de bronz la Campionatul Mondial pentru juniori de la South Bend. În anul următor s-a legitimat la Centrul Sportiv Carabinieri și în anul 1990 s-a alăturat echipei naționale de seniori, cu care a devenit campion mondial pe echipe la Lyon. A participat la Jocurile Olimpice din 1992 de la Barcelona numai cu echipa, care s-a clasat pe locul 6. A cucerit medalia de argint la individual la Campionatul Mondial din 1994 de la Atena, după ce a fost învins în finală de cubanezul Rolando Tucker.

La Jocurile Olimpice din 1996 de la Atlanta s-a calificat și la individual. Fiind introvert și lipsind de competitivitate, fusese consiliat de un psiholog și a folosit casete audio pentru a se motiva înainte de asalturile. A ajuns în sferturile de finală, unde l-a învins la limită pe sud-coreeanul Kim Young-ho. Apoi a trecut de francezii Franck Boidin și Lionel Plumenail pentru a cuceri titlul olimpic. După Jocurile Olimpice și-a luat un an de pauză. S-a întors pe planșă la Campionatul Mondial din 1997 de la Cape Town, unde a cucerit medalia de bronz pe echipe. În 1999 a devenit campion european, și pe echipe.

După ce s-a retras din activitate competiționale a rămas în afara sportului timp de mail multe ani, apoi a devenit antrenor la clubul de scrimă AS "Oreste Puliti" din Lucca. În 2011 s-a întors la Pisa pentru a lucra în clubul care l-a format.

Note

Legături externe

Oameni din Pisa
Scrimeri olimpici italieni
Floretiști
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Medaliați olimpici cu aur italieni

Alessandro Puccini


An Eulophia calantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Eulophia calantha in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia calantha


Die Gmina Mrągowo [] ist eine polnische Landgemeinde im Powiat Mrągowo in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Sie umschließt die Stadt Mrągowo (), in der sich auch der Amtssitz der Landgemeinde befindet, die aber als eigene Stadtgemeinde nicht dazu gehört.

Lage
Die Gmina Mrągowo liegt am Rande der Masurischen Seenplatte inmitten der Woiwodschaft Ermland-Masuren, 70 Kilometer nordöstlich deren Hauptstadt Olsztyn (Allenstein). Sie hat  Einwohner (Stand ) und umfasst 31 Schulzenämter bei insgesamt 66 Ortschaften. Ihre Fläche von 294.87 km² entspricht 27,7 % der Fläche des Powiat Mrągowski. 61 % der Gemeindefläche werden agrarwirtschaftlich genutzt, 19 % sind Forsten. Von 1975 bis 1998 gehörte die Gmina zur Woiwodschaft Olsztyn.

Nachbargemeinden sind:
 im Powiat Mrągowski:
 Stadtgemeinde Mrągowo (Sensburg)
 Stadt- und Landgemeinde Mikołajki (Nikolaiken)
 Landgemeinden Piecki (Peitschendorf) und Sorkwity (Sorquitten)
 im Powiat Giżycki (Kreis Lötzen):
 Stadt- und Landgemeinde Ryn (Rhein)
 im Powiat Kętrzyński (Kreis Rastenburg):
 Stadt- und Landgemeinde Reszel (Rößel)
 Landgemeinde Kętrzyn (Rastenburg)

Gemeindegliederung
Zur Landgemeinde gehören 31 Schulzenämter und 35 weitere Ortschaften.

Kirchen
Die meisten evangelischen Kirchenglieder im Gemeindegebiet gehören zur St.-Trinitatis-Pfarrkirche in der Stadt Mrągowo. Diese unterhält eine Filialkirche in Użranki (Königshöhe, bis 1881 Uszranken) – der einzigen evangelischen Kirche im Gemeindegebiet. Sie ist Teil der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen.

Auch die meisten Katholiken im Gemeindegebiet gehören zu einer der katholischen Pfarrkirchen in der Stadt Mrągowo. Aber es gibt auch Pfarrkirchen im Gemeindegebiet – insgesamt drei, und zwar in Grabowo (Grabowen, 1938 bis 1945 Grabenhof), Szestno (Seehesten) – beide im Erzbistum Ermland – und in Użranki (Königshöhe) im Bistum Ełk (Lyck) der Römisch-katholischen Kirche in Polen.

Verkehr
Das Gebiet der Gmina Mrągowo wird von je zwei Landesstraßen und Woiwodschaftsstraßen durchzogen:
 Landesstraße DK 16 (alte Reichsstraße 127)
 Landesstraße DK 59 (alte Reichsstraße 140)
 Woiwodschaftsstraße DW 591
 Woiwodschaftsstraße DW 600.

Über diese Straßen wird die Verbindung in die Nachbarregionen und -woiwodschaften hergestellt. Das Gemeindegebiet selbst ist durch Nebenstraßen und Landwege vernetzt.

Es besteht für die Gmina Mrągowo keine Bahnanbindung mehr. Am 30. Juni 1966 wurde die Bahnstrecke (Kętrzyn–) Sławkowo–Mrągowo (vor 1945 von den Rastenburger Kleinbahnen betrieben) aufgegeben. 2009/2010 folgte die Bahnstrecke Czerwonka–Ełk (Rothfließ–Lyck), während die Bahnstrecke Sensburg–Niedersee bereits in Kriegsfolge 1945 stillgelegt und abgebaut worden war.

Das Gebiet der Gmina Mrągowo ist nur unzulänglich an den Luftverkehr angeschlossen. Die nächstgelegenen Flughäfen sind nur auf langwierigem Wege per Bus oder Auto zu erreichen:
 Flughafen Danzig
 Chopin-Flughafen Warschau
 Flughafen Warschau-Modlin

Weblinks

 Gmina Mrągowo (polnisch)

Einzelnachweise

Gmina in der Woiwodschaft Ermland-Masuren

Masuren

Gmina Mrągowo