Bolívar's campaign to liberate New Granada was part of the Colombian and Venezuelan wars of independence and was one of the many military campaigns fought by Simón Bolívar. Bolívar's victory in New Granada (today: Colombia, Venezuela, Ecuador and Panama) secured the eventual independence of northern South America. It provided Bolívar with the economic and human resources to complete his victory over the Spanish in Venezuela and Colombia. Bolívar's attack on New Granada is considered one of the most daring in military history, compared by contemporaries and some historians to Hannibal's or Napoleon's crossing of the Alps in 1800 and José San Martín's Crossing of the Andes in 1817.

Background
During the years 1815 and 1816, Spain had reconquered most of New Granada after five years of de facto and official independence. By 1817, Bolívar had set up his headquarters in the Orinoco region in southern Venezuela. It was an area from which the Spaniards could not easily oust him. There he engaged the services of several thousand foreign soldiers and officers, mostly British and Irish, set up his capital at Angostura (now Ciudad Bolívar) and established liaisons with the revolutionary forces of the Llanos, including one group of Venezuelan llaneros (cowboys) led by José Antonio Páez and another group of New Granadan exiles led by Francisco de Paula Santander.

By 1819, José María Barreiro, who was in charge of the royalist troops in New Granada, counted with at least 4,500 trained soldiers at his command (without including the troops scattered throughout the region). Bolivar was able to round up merely 2,200 able men, which he distributed into four battalions, three regiments, one squadron, and an artillery company that lacked cannons. In the most part, Bolivar's soldiers were non-Spanish men, many of them recruited from the Venezuelan plains. Simon Bolivar's plan consisted of mobilizing his army from Venezuela to Casanare, in New Granada, to unite forces with Francisco de Paula Santander and his men, and infiltrate the territory through Tunja to combat the troops of Viceroy Juán de Sámano.

The campaign
Bolívar conceived of the operation in late 1818 and early 1819 after the Congress of Angostura began its deliberations and had reappointed him president of Venezuela.  If Bolívar could liberate New Granada, he would have a whole new base from which to operate against Pablo Morillo, head of the royalist forces in the area. Central New Granada held great promise since, unlike Venezuela, it had only been recently conquered by Morillo and it had a prior six-year experience of independent government. Royalist sentiment, therefore, was not strong. But it would be hard to take the initiative against the better prepared and supplied royalist army. To surprise it, Bolívar decided to move during the rainy season, when the Llanos flooded up to a meter and the campaign season ended. Morillo's forces would be gone from the Llanos for months and no one would anticipate that Bolívar's troops would be on the move. The proposed route, however, was considered impassable, and therefore the plan understandably received little support from the Congress or from Páez. With only the forces he and Santander had recruited in the Apure and Meta River regions, Bolívar set off in June 1819.

The route that the small army of about 2,500 men—including a British legion—took went from the hot and humid, flood-swept plains of Venezuela to the icy mountain pass of the Páramo de Pisba, at an altitude of 3,960 meters (13,000 feet), through the Cordillera Oriental. After the hardships of wading through a virtual sea, the mostly llanero army was not prepared and poorly clothed for the cold and altitude of the mountains. Many became ill or died.

Despite some intelligence that Bolívar was on the move, the Spanish doubted Bolívar's army could make the trip, and therefore, they were taken by surprise when Bolívar's small army emerged from the mountains on 5 July. Bolívar rebuilt his forces by placing a levy on the local population. In a series of battles the republican army cleared its way to Bogotá. First at the Battle of Vargas Swamp on 25 July, Bolívar intercepted a royalist force attempting to reach the poorly defended capital. After the Battle of Vargas Swamp, Bolivar reorganized his men, resting them until 4 August, when he ordered a return to Venezuela. However, in the night, he redirected his forces towards Tunja, and took the city by mid-day of 5 August 1819. Due to Bolivar's flash conquest, Barreiro was obliged to mobilize his troops to defend the capital, Santafé, from Bolivar. The Royalist men took the fastest route to Bogota (which led through the Boyacá Bridge) but were unable to pass, as Bolivar intercepted them, early morning of 7 August. Bolivar's republican troops were composed of approximately 2,850 men, which successfully divided and defeated the 2,670 royalist soldiers in a battle that lasted two hours. The battle resulted in the death of 66 republicans, 250 royalists, as well as the capture of approximately 1,600 of the remaining royal troops. At the Battle of Boyacá on 7 August 1819, the bulk of the royalist army surrendered to Bolívar.

On the day of the battle of Boyacá, Colonel Barrerio (leader of the royalist forces in Nueva Granada) was captured alongside 37 Spanish officers. The 38 prisoners were executed on 11 October 1819 by decree of Francisco de Paula Santander, keeping true to Bolivar's motto of 'war to the death.' On receiving the news, the viceroy, Juan José de Sámano, and the rest of royalist government fled the capital to Cartagena de Indias so fast that they left behind the treasury. On the afternoon of 10 August Bolívar's army entered Bogotá without any royalist resistance. His arrival concluded the campaign for liberating Nueva Granada. The battle of Boyacá was a decisive triumph over Spanish power in Nueva Granada, and the Spanish America as a whole. Despite the Royalists' strength in the other provinces of the region, such as Santa Marta and Pasto – where resistance would withstand various years of revolutionary uprisings – the capital of the viceroyalty of Nueva Granada had fallen in the hands of the New Granadans.

Political ramifications
With New Granada secure Bolívar returned to Venezuela, in a position of unprecedented military, political and financial strength. In his absence the Congress had flirted with deposing him, assuming that he would meet his death in New Granada. The vice-president Francisco Antonio Zea was deposed and replaced by Juan Bautista Arismendi. All this was quickly reversed when word got to the Congress of Bolívar's success. In December Bolívar returned to Angostura, where he urged the Congress to proclaim the creation of a new state: the Republic of Colombia (Gran Colombia). It did so on 17 December and elected him president of the new country. Since two of its three regions, Venezuela and Quito (Ecuador), were still under royalist control, it was only a limited achievement. Bolívar continued his efforts against the royalist areas of Venezuela, culminating in the Battle of Carabobo two years later, which all but secured his control of northern South America. Bolívar's victory in New Granada was, therefore, a major turning point in the history of northern South America. With this shift in political power, the path was laid out for the union of Nueva Granada and Venezuela into the Republic of Colombia. However, the campaigns for independence would continue: Antonio José de Sucre marched South, towards Pasto, the Audiencia de Quito, the Viceroyalty of Peru, and the Alto Perú, while Bolivar sought to expand the campaign to the westernmost regions of Venezuela, which still lay under Spanish power, and counted with 27,000 soldiers for its defense.

See also
United Provinces of New Granada
Spanish reconquest of New Granada
Military career of Simón Bolívar
Gran Colombia

References

Further reading
 Lynch, John (2006). Simón Bolívar. A Life, New Haven: Yale University Press. .
 Masur, Gerhard (1969). Simón Bolívar (Revised edition). Albuquerque: University of New Mexico Press.
 Harvey, Robert. "Liberators: Latin America`s Struggle For Independence, 1810–1830". John Murray, London (2000).
 Madariaga, Salvador de. (1952). Bolívar. Westport: Greenwood Press.
 Mijares, Augusto (1983). The Liberator. Caracas: North American Association of Venezuela.

Gran Colombia
Conflicts in 1819
Conflicts in 1820
Colonial Colombia
Independence of Colombia
Viceroyalty of New Granada
Spanish American wars of independence
Wars involving Colombia
Wars involving Spain
1819 in Colombia
1820 in Colombia
1819 in Gran Colombia
1820 in Gran Colombia
1819 in the Viceroyalty of New Granada
Congress of Angostura


Phobophorus paccatus es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Phobophorus.

Referencias

Enlaces externos
  Phobophorus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Phobophorus


Jens Geyer (* 21. April 1963 in Düsseldorf) ist ein deutscher Politiker (SPD).

Geyer, der seit 1971 in Monheim am Rhein wohnt, besuchte die Handelsschule und machte dort die Ausbildung zum Groß- und Außenhandelskaufmann. Er arbeitete als  Betriebsratsvorsitzender bei UCB Pharma (ehemals Schwarz Pharma).

Geyer trat 1979 der SPD bei. Er war Vorsitzender der Jungsozialisten in Monheim und im Kreis Mettmann. Später gehörte er dem Kreisvorstandsmitglied an, war Vorsitzender des Monheimer Ortsvereins und gehörte dem dortigen Stadtrat an. 2011 legte er seine politischen Ämter aus beruflichen Gründen nieder. Bei der Landtagswahl 2012 trat Geyer als Direktkandidat im Wahlkreis Mettmann I an und konnte sich gegen seine Mitbewerber durchsetzen. Auch bei der Landtagswahl 2017 trat Geyer wieder als Direktkandidat an, verlor jedoch gegen seine Herausforderin Claudia Schlottmann von der CDU und schied somit aus dem Landtag aus.

Bei der Kommunalwahl 2020 kandidierte Geyer für das Amt des Landrats im Kreis Mettmann. Dabei unterlag er dem Amtsinhaber Thomas Hendele (CDU) bereits im ersten Wahlgang. Geyer erhielt 17,06 Prozent der gültigen Stimmen und belegte damit den dritten Platz hinter Hendele und der Grünen-Kandidatin Martina Köster-Flashar.

Weblinks

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Kommunalpolitiker (Kreis Mettmann)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Jens Geyer


Gylfaginning (hrvatski: Obmanjivanje Gylfija) prvi je dio Prozne Edde Snorrija Sturlusona iz 13. stoljeća nakon Prologa. Govori o stvaranju i uništenju svijeta nordijskih bogova, kao i o brojnim drugim pojmovima iz nordijske mitologije. Drugi dio Prozne Edde naziva se Skáldskaparmál (Riječ o pjesništvu), a treći se naziva  Háttatal (Popis stihova).

Sažetak
Gylfaginning je priča o Gylfiju, kralju koji je vladao "zemljom koja se sada zove Švedska". Nakon što ga obmani jedna od božica asa, Gylfi se počne pitati koriste li se svi asi magijom i trikovima kako bi postigli ono što žele. Zbog toga putuje prema Asgardu, ali ga u međuvremenu bogovi prevare i stigne na drugo mjesto, gdje naiđe na veliku palaču. U palači susretne čovjeka koji ga pita kako se zove, a Gylfi se predstavi kao Gangleri, odnosno "On Koji Hoda". Ganglerija dovedu kralju palače i ugleda tri čovjeka: Visokog, Jednakovisokog i Trećeg.

Tada se kuša Ganglerijeva mudrost tako što postavlja pitanja, što je uobičajeno u brojnim nordijskim sagama. Svako pitanje postavljeno Visokom, Jednakovisokom i Trećem vezano je uz dio nordijske mitologije ili bogove, ali i uz stvaranje i uništenje svijeta (Ragnarok). Na koncu palača i ljudi u njoj nestanu te Gylfi stoji na praznome tlu. Implicira se da Gylfi tijekom povratka svojem narodu prepričava ispričane mu priče. Moguće je da se Snorri poslužio tim stilskim sredstvom kako bi u kršćanskom kontekstu dokumentirao usmenu predaju koja je počela nestajati.

Izvori

Bibliografija

Vanjske poveznice
 Obmanjivanje Gylfija na staronordijskom jeziku na mrežnom mjestu heimskringla.no
 Tekst na svim izvornim rukopisima
 Tekst s modernim islandskim načinom slovkanja
 Prijevod na engleski jezik

Svjetska književnost
Nordijska mitologija

Gylfaginning


Grofovija Pallars ili Pallás (katalonski: Comtat de Pallars, [kumˈtad də pəˈʎas]; lat.: Comitatus Pallariensis; šp.: Condado de Pallars) bila je srednjovjekovna de facto suverena državica čiji je glavni grad bio Sort.

Rana povijest Pallarsa je usko povezana s poviješću Ribagorze; ipak, čini se da se zapravo radi o legendi koju je zabilježio jedan redovnik 1078. god. On je zapisao da su jedan biskup i njegov brat grof, obojica iz Ribagorze, bili potomci Karla Velikog te su "osnovali" Pallars.

817. godine Pallars i Ribagorza su priključeni kraljevini Akvitaniji.

833. Aznar I. Galíndez od Urgella i Cerdanye uzurpirao je Pallars i Ribagorzu, ali je njima poslije zavladao grof Rajmond I.

Grofovi Pallarsa

Rajmond I.
Lope I., sin Rajmonda I.
Isarn, sin Rajmonda
Rajmond II.
Borrell I.
Ermengol I.
Suñer I., koji je podijelio Pallars na dva dijela

Izvori

Grofovi Pallarsa
Katalonija

Grofovija Pallars


Die Lettische Badmintonmeisterschaft 2010 fand vom 6. bis zum 7. Februar 2010 in Ādaži statt.

Austragungsort
 Ādažu Sporta Centrs

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=57F31671-B287-4120-9EFA-1E4485A712CE

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Ādaži

Lettische Badmintonmeisterschaft 2010


Zaimovići su stara tuzlanska obitelj. Potomci su plemenitaške starobosanske porodice Altomanovića, od kojih su neki prešli na islam.

Povijest
Vode korijene od Cvjetka Altomanovića, gospodara Usore i Soli. Njegov brat, župan Nikola Altomanović držao je Užički kraj. Osmanlije osvajaju taj dio Bosne i Cvjetko prelazi na islam te mu potomci dobivaju muslimanska imena. Primanje Osmanlijama podobna islama Cvjetkovi su potomci sačuvali svoja imanja, čak i povećali. U osmanskim vremenima prezimena nisu bila trajna, nego je postojalo po očinstvu pa je "prezime" postojalo samo jedno pokoljenje. nastajala po imenu i naslovu oca (npr. Omerović, a ako je Omer otišao na hadž, djeca su bila Hadžiomerović). Od Altomanovića u Solima su nastale obitelji Zaimovića, Muradbegovića i Tuzlića. Ogromno imanje Zaimovića prostiralo se u predjelima sjeveroistočne bosne. Velike posjede dobili su sultanovim beratom iz 16. stoljeća u podmajevičkoj ravnici, između Koraja i Brezovog polja, kao i u okolini Tuzle, oko 10 do 12 tisuća dunuma zemljišta. Najpoznatiji Zaimović je tuzlanski gradonačelnik Muradbeg Zaimović.

Izvori

Bošnjaci
Bosanskohercegovačke plemićke obitelji

Zaimovići


Sakîne Cansiz (født 1958, død 9. januar 2013) var en kurdisk revolutionær og demokratisk konføderalist, kvindesagsforkæmper og en af medstifterne af Kurdistans Arbejderparti (PKK). Cansiz, også kendt under hendes kodenavn "Sara", spillede en afgørende rolle med at organisere kvinder i de kurdiske dele af Tyrkiet i 70'erne. Umiddelbart inden kuppet i 1980 blev hun arresteret sammen med mange andre PKK-medlemmer og tortureret i Diyarbakir-fængslet, hvor 34 fængslede døde af tortur mellem 1981-89. Inde fra fængslet blev hun ved med at organisere protester, indtil sin løsladelse i 1991. Op igennem 90'erne og 00'erne var Cansiz med til at præge PKK til at sætte kvindesagen i centrum for deres kamp, hvilket i det nye årtusinde udmøntede sig i den videnskab om kvindekamp kaldet jineologi.

Cansiz blev skudt og dræbt i Paris d. 9. januar 2013 sammen med to andre aktivister fra den kurdiske kvindebevægelse, Fidan Doğan og Leyla Söylemez.

Ungdom
Cansiz voksede op i Dersim (også kendt som Tunceli).

Cansiz skulle med tiden få en central rolle i at få PKK til at omfavne kvindesagen. Allerede i hendes ungdom var hendes spring ind i et politisk liv i sig selv en modstandshandling mod den traditionelle familiestruktur, som hun så som slavebindende. I refleksion over, hvordan hun blev politisk engageret, sagde hun senere: "På en måde forlod jeg familien. Jeg accepterede dens pres og insisterede på et revolutionært liv. Det var sådan jeg forlod den og rejste mod Ankara. I al hemmelighed."

Mordet på Sakine Cansiz
Den 10. januar 2013 blev Cansiz, omkring 55 år gammel, fundet død sammen med to andre aktivister fra den kurdiske kvindebevægelse, Fidan Doğan og Leyla Şaylemez. Deres lig blev fundet i kurdiske foreningslokaler i Paris. Autopsien viste at de tre kvinder var blevet dræbt omkring 18-19 aftenen inden. To dage efter mordet blev Ömer Güney tilbageholdt og senere anklaget for mordet på de tre kvinder. Anklager François Molins påpegede, hvordan overvågningskameraer viste, at Ömer Güney var inde i de kurdiske foreningslokaler på mordtidspunktet. På hans taske fandt man spor af pistolkrudt.

Nogle få uger inden retssagen skulle gå i gang, d. 17. december 2016, blev Ömer Güney, den eneste mistænkte i sagen, fundet død af alvorlig sygdom i sin fængselscelle i Paris.

Amerikanske embedsfolk så Cansiz som en af to hovedmål i bestræbelserne på at standse den økonomiske støtte fra Europa til bjergene i Basur, hvor PKK har base, ifølge et diplomatisk dokument fra 2007 afsløret af WikiLeaks.

Henvisninger

Kurdere

Sakîne Cansiz


Ijeoma Ajemba (née le  Lanham (Maryland) est une joueuse nigériane de basket-ball.

Biographie

Après trois saisons NCAA avec les Monarchs d'Old Dominion (avec notamment 7,5 points et 8,9 rebonds en 2015-2016), elle ne joue pas en 2016-2017 et rejoint à l'été 2017 les Spartans de Caroline du Nord à Greensboro, autre équipe universitaire.

Au début de la saison LFB 2021-2022, elle est engagée par Basket Landes comme pigiste médicale de Clarissa dos Santos, puis mi-novembre elle rejoint les Flammes Carolo dont le secteur intérieur est handicapé par le départ de Christelle Diallo et la blessure de Marie-Michelle Milapie, mais son contrat est rompu le 20 janvier 2022 car non vacciné contre la Covid-19.

Clubs
 2009-2013 :  Riverdale Parkdale (HS)
 2013-2017 :  Monarchs d'Old Dominion
 2017-2018 :  Spartans de Caroline du Nord
 Sep 2018 - nov 2018- :  Pays Rochelais (NF1)
 nov 2018 - déc 2018- :  Mersin
 jan 2019 - mai 2019 :  Lodz
 2019-2020 :  Bembibre
 2020-2021 :  Narsina Téhéran
 2021 :  Moca
 2021-2022 :  Basket Landes
 2021-2022 :  Flammes Carolo basket

Références

Liens externes

Joueuse nigériane de basket-ball
Joueuse de Basket Landes
Joueuse de basket-ball de Mersin
Joueuse de basket-ball de Charleville
Joueuse de basket-ball des Lady Monarchs d'Old Dominion
Joueuse de basket-ball des Spartans de Caroline du Nord à Greensboro
Naissance en mars 1995
Naissance à Lanham (Maryland)

Ijeoma Ajemba


Kozpınar, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Bigadiç'in mahalleleri

Kozpınar, Bigadiç


Die Partei Blühendes Armenien (), abgekürzt als BHK (ԲՀԿ), ist eine gesellschaftskonservative und wirtschaftsliberale Partei in Armenien. Sie gilt als europaskeptisch und offen russlandfreundlich.

Geschichte

Am 30. April 2004 wurde die Partei durch Gagik Zarukjan, einem wohlhabenden Geschäftsmann, gegründet. Ein Hauptinitiator bei der Gründung der Partei war Robert Kotscharjan, ehemaliger Präsident Armeniens zur Zeit des Massakers von Chodschali. Am 5. März 2015 wurde Naira Sohrabjan zur Parteivorsitzenden gewählt.

Während des Bergkarabachkrieges 2020 gehörte Blühendes Armenien als einzige im Parlament vertretene Partei zu den 17 Parteien, die eine gemeinsame Erklärung unterzeichneten, welche die politische Führung in Frage stellten. In der Erklärung wurde die sofortige Absetzung Nikol Paschinjans als Premierminister und seiner Regierung gefordert, denen "offensichtliche Unfähigkeit" und Entfremdung Armeniens von "Verbündeten", "v.a. von der Russischen Föderation", vorgeworfen wurde. Demnach solle ein "neues Exekutivorgan" einen "Durchbruch erzielen" und "die militärisch-politischen Probleme" lösen. Während Zarukjans Blühendes Armenien als größte parlamentarische Oppositionspartei der wichtigste Unterzeichner war, waren auch die außerparlamentarischen ehemaligen Regierungsparteien der Republikanischen Partei Armeniens und der Armenischen Revolutionären Föderation Unterzeichner der Erklärung. Die restlichen 14 Unterzeichner waren Klein- und Kleinstparteien ohne größere Bedeutung.

Wahlergebnisse

Parlamentswahlen

Blühendes Armenien nahm zum ersten Mal an den armenischen Parlamentswahlen von 2007 teil und erhielt dabei 18 Sitze mit 15,29 % der Wählerstimmen, wodurch sie zur zweitgrößten politischen Fraktion im armenischen Parlament wurde. Sie war daraufhin Teil der Regierungskoalition.

Die Partei verteidigte ihre Position als zweitstärkste politische Kraft bei der Parlamentswahl 2012 und 2017. Anders als nach 2007 war sie seitdem jedoch nicht mehr an einer Regierung beteiligt. Für 2017 formte die Partei das Wahlbündnis der Zarukjan-Allianz mit der Partei Allianz und der Partei Mission.

Bei der Parlamentswahl 2018 bekam die Partei 8,26 % der Stimmen und erhielt damit 26 Sitze im 132 Abgeordnete zählenden Parlament. Hinter dem erst im gleichen Jahr gegründeten politischen Bündnis der Mein-Schritt-Allianz stellte Blühendes Armenien damit weiterhin die zweitgrößte Fraktion noch vor der dritten im Parlament vertretenen Fraktion von Leuchtendes Armenien.

In Folge der vorgezogenen Parlamentswahl 2021 verpasste die Partei den Einzug in die Nationalversammlung, indem sie nur noch 3,96 % der Stimmen erhielt. Die meisten Stimmen erhielt die Partei in den Regionen Kotajk (8,16 %), Wajoz Dsor (6,47 %), Armawir (5,75 %) und Gegharkunik (5,32 %). Den geringsten Erfolg hatte sie mit nur 2,4 % in der Hauptstadt Jerewan.

Kommunalwahlen

Parlamentarische Repräsentation

Abgeordnete in der Nationalversammlung
Hinweis: Parteilose und anderweitig parteigebundene Fraktionsmitglieder sind nicht mit aufgeführt.

Fraktionsvorsitzende
Alle bisherigen Fraktionsvorsitzenden von Blühendes Armenien in der Nationalversammlung:

Siehe auch
 Liste der politischen Parteien in Armenien

Weblinks

 Webseite der Partei (arm., eng., russ.)
 Facebook-Präsenz der Partei (armenisch)
 YouTube-Kanal der Partei (armenisch)
 Twitter-Kanal der Partei (armenisch)

Einzelnachweise

Partei (Armenien)
Konservative Partei
Gegründet 2004
Mitgliedspartei der Europäischen Konservativen und Reformer

Blühendes Armenien


Dinko Vrabac (Velika Kladuša, 28. siječnja 1963.), bivši bosanskohercegovački nogometaš. Brat Damira Vrapca. Igrao za više bosanskohercegovačkih i slovenskih klubova.

Životopis
Rođen u Jajcu. Karijeru je počeo u Sarajevu. Igrao u Rudaru iz Kaknja. S Rudarom je sezone
1984./85. godine osvojio treće mjesto u tadašnjoj jakoj Republičkoj ligi. Postigao je 14 golova. Potom u Iskri iz Bugojna. nastavio u Čeliku iz Zenice. Karijeru je nastavio u Sloveniji, u ljubljanskoj Olimpiji. 1991. se vratio u Sarajevo, a sljedeće godine opet je u Sloveniji gdje igra u Ljubljani i Primorju iz Ajdovščine.

Izvori

Vanjske poveznice
Prva liga (slo.)
NK Olimpija (slo.)

Bosanskohercegovački nogometaši
Nogometaši FK Sarajeva
Nogometaši NK Iskre Bugojno
Nogometaši Čelika
Životopisi, Velika Kladuša

Dinko Vrabac


Rasyonel sayılar ya da oranlı sayılar, iki tam sayının birbirine oranı ile ifade edilebilen sayıların oluşturduğu kümedir. Rasyonel sayılar tam sayıların bir genişlemesidir ve  ile gösterilir.  kümesi genelde şöyle tanımlanır:

(a ve b tam sayı ve b sıfır olmamak üzere a/b şeklindeki sayılara rasyonel sayı denir)

 ve  veya  eşdeğer rasyonel sayılardır. Dolayısıyla her rasyonel sayı sonsuz şekilde ifade edilebilir. Rasyonel sayıların en basit biçimi  ve  tam sayılarının ortak bölen'inin olmadığı  ifadesidir.

Her tam sayı rasyonel sayıdır. Çünkü  veya  veya  şeklinde yani Rasyonel sayı tanımına uygun biçimde yazılabilirler. Rasyonel sayılar kümesi , tam sayılar kümesi 'yi kapsar. Yani .

Daha ince bir tanımı ise tam sayılar üzerinden tanımlanacak bir denklik bağıntısıyla yapılabilir. Böylece her denklik sınıfı bir rasyonel sayı olarak anılır.  kümesinden seçilmiş keyfi (a,b) ve (c,d) ögeleri için "~" bağıntısı  olarak tanımlansın. Bunun bir denklik bağıntısı olduğu kolaylıkla kanıtlanabilir. Bu durumda, denklik sınıfları  olurlar. Rasyonel sayı ise basitçe  şeklinde tanımlanır. Tanımda paydanın sıfır olmama şartı  ifadesinin tanımlanmamış olmasındandır. Bir sayının sıfıra bölümü tanımsızdır.

Sıfırdan büyük olan rasyonel sayılara pozitif rasyonel sayılar, sıfırdan küçük rasyonel sayılar da negatif rasyonel sayılar denir. Pozitif rasyonel sayılar kümesi ile, negatif rasyonel sayılar kümesi ile gösterilir.

Örneğin

Yandaki şekilde, bir yuvarlak pasta 4 eş parçaya bölünmüş ve bu 4 eş parçalardan her birisi  olarak görülmektedir. Ancak bir parça alınmış olduğundan kalan eksikdir. Geriye kalan, dört eşit parçaya bölünmüş bütünün üç tane parçası (yani 3'te 4 oranı) veya (kesiri)dir. Bu  ifadesi şeklinde gösterilir. Burada ifadede kesir çizgisinin üstündeki değere (yani 3'e) pay, kesir çizgisinin altındaki değere (yani 4'e) payda denir. Bu kesir, "üç bölü dört" ya da "dörtte üç" diye okunur.

Tanım
Rasyonel kelimesi İngilizcedeki rational olup İtalyanca quoziente,  "quotient" kelimesinin başharfi olarak Q işareti ile gösterilir.

Rasyonel sayıların cebirsel özellikleri
  olmak üzere:

Rasyonel sayılar aşağıda gösterildiği gibi birbirlerine eklenir:

Rasyonel sayılar arasındaki çarpma işlemlerinin kuralı aşağıdaki gibidir:

Rasyonel sayılar arasındaki bölme işlemi aşağıda gösterildiği gibidir:

Toplamaya ve Çarpmaya göre terslik özellikleri rasyonel sayılar içinde geçerlidir:

Rasyonel sayıların eşitliği
İki rasyonel sayının eşitliği, o sayıların pay ve paydalarının rasyonel olmasıyla anlaşılır.  olmak üzere  ve  iki rasyonel sayı ise bu iki sayı ancak  olduğunda eşittir.

Bu koşul, yukarıdaki tanımdan çıkartılabilir. İki rasyonel sayı aynı denklik sınıfındaysa birbirine eşittir, Denklik bağıntısı da zaten  koşulunu içermekteydi.

Rasyonel sayıları karşılaştırma (büyüklük, küçüklük)

Paydaları eşit olan rasyonel sayılar
Paydaları eşit olan rasyonel oranlar için payı büyük olan daha büyük, payı küçük olan daha küçüktür.

Örneğin

Burada paydalar eşit ve yirmidir. Pay değerleri karşılaştırılınca soldaki pay 7 sağdaki pay 3'ten daha büyük olduğu için, soldaki rasyonel oran daha büyüktür.

Unutmamalıdır ki negatif paylar karşılaştırılırken sadece mutlak değerlerin karşılaştırılması hatalı olup negatif işaretlerinin de ele alınması ve :negatif sayılı pay değerlerde mutlak değeri büyük görünen sayının daha küçük olduğu hatırlanmalıdır:

Payda 20'ye eşit olup sağdaki negatif pay değeri -3, soldaki negatif pay değeri olan -7'den daha büyük olduğu için sağdaki oran daha büyüktür.

Payları eşit olan rasyonel sayılar
Payı eşit olan rasyonel sayılar için ise paydaları eşit olanın tam tersi bir kural uygulanır:

Paylar eşit olduğunda bölünen parça sayısı yani payda büyüdükçe oluşan parça boyutları daha küçük olur.

Ne payları ne de paydaları eşit olan rasyonel sayılar

Bu şekildeki durumlarda karşılaştırmadan evvel paydaların eşitlenmesi veya içler dışlar çarpımı yapılmasını gerektirir.

Paydaların eşitlenmesi
Her iki rasyonel sayının da birbirlerinin paydalarıyla genişletilmesini gerektirir.

Yukarıda görüldüğü gibi genişletme işleminden sonra oluşan paydaların ikisi de  yani 40'tır. Yukarıda görüldüğü gibi karşılaştırılabilir.

İçler dışlar çarpımı
Birinci rasyonel sayının payının ikincinin paydasına, ikincinin paydasının ise birincinin payıyla çarpılmasıdır:

Arada olma
İki rasyonel sayı arasına bir ya da birkaç rasyonel sayı yerleştirme işlemine denir.

Ayrıca bakınız
 İrrasyonel sayılar

Kaynakça

Temel matematik
Sayılar
Matematik terimleri

Rasyonel sayılar


Aad de Mos (født 27. marts 1947) er en tidligere nederlandsk fodboldspiller og træner.

Han har tidligere trænet AFC Ajax og PSV Eindhoven.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland

Aad de Mos


El Ministerio del Deporte de la República del Ecuador es el órgano rector y planificador del deporte, educación física y recreación, y cuenta con autonomía administrativa y financiera.

Historia
Surgió durante el gobierno de Rafael Correa como una escisión del antiguo Ministerio de Educación, Cultura y Deportes, el 14 de febrero de 2007.

En el gobierno de Lenín Moreno, este ministerio se transformó, mediante decreto ejecutivo suscrito el 14 de junio de 2018, en Secretaría del Deporte.

Durante el gobierno de Guillermo Lasso, esta cartera de Estado vuelve a adquirir el rango de ministerio.

Listado de ministros

Referencias

Enlaces externos
Secretaría del Deporte de Ecuador

Deporte
Ecuador

Ministerio del Deporte (Ecuador)


La fosfoinosítido fosfolipasa C zeta 1 (PLCZ1) () es una isozima humana de la enzima fosfoinosítido fosfolipasa C. Cataliza la reacción:

 1-fosfatidil-1D-mio-inositol 4,5-bisfosfato + H2O  1D-mio-inositol-1,4,5-trisfosfato + diacilglicerol

Tiene como función la producción de las moléculas mensajeras diacilglicerol e inositol 1,4,5-trifosfato. In vitro, hidroliza el fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato de una forma dependiente del Ca2+. Activa las oscilaciones de Ca2+ en los oocitos solamente durante la fase M y participa en inducir la activación de los oocitos e iniciar el desarrollo embriónico hasta la etapa de los blastocistos. Por tanto, es un fuerte candidato como factor soluble del esperma para la activación del óvulo que es transferido desde el esperma al citoplasma del óvulo siguiendo la fusión de la membrana de los gametos. Puede ejercer un efecto inhibidor sobre los procesos asociados con la fosfolipasa C que dependen de los iones calcio y de la proteína kinasa C.

Utiliza como cofactor calcio. Contiene un dominio C2, un dominio manos EF, un dominio PI-PLC X-box y un dominio PI-PLC Y-box. La región de unión X-Y entre los dominios PI-PLC X-box e Y-box puede ser un objetivo para la proteólisis y puede desempeñar un papel importante en la regulación durante la fertilización. Interacciona a través del dominio C2 con el fosfatidilinositol-3-fosfato y en menor medida in vitro con el fosfatidilinositol-5-fosfato.

Exhibe localización alternativa citoplasma/núcleo durante el desarrollo. Se translocaliza desde el pronúcleo al citoplasma en el momento de la rotura del núcleo para la mitosis y se localiza nuevamente en el pronúcleo en la interfase siguiendo a la meiosis y mitosis. Se expresa específicamente en los testículos. Se expresa débilmente en las células del conducto pancreático en dónde es regulada positivamente en los pacientes con fibrosis quística.

Referencias

Fosfolipasas
EC 3.1.4

PLCZ1


Magnolia Springs ist eine Stadt des Baldwin County im US-amerikanischen Bundesstaat Alabama. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 811 ermittelt.

Geographie
Magnolia Springs liegt auf 30°23'50" nördlicher Breite und 87°46'34" westlicher Länge und wird vom Magnolia River durchflossen, vor dessen Zufluss in die Weeks Bay und vor deren Erweiterung in die Bon Secour Bay, die in den Golf von Mexiko mündet. Foley ist fünf Kilometer in östlicher Richtung entfernt. Mobile liegt 40 Kilometer entfernt im Nordwesten, Pensacola 50 Kilometer entfernt im Osten.

Geschichtliches

Anfang der 1800er Jahre ließen sich spanische Siedler im Rahmen einer staatlichen Landzuteilung in der Gegend nieder. Nach Ende des Amerikanischen Bürgerkriegs zog der Ort neue Bewohner an. Der Name der Stadt, der ursprünglich Magnolia Springs Plantation lautete, war eine Kombination aus zwei lokalen Besonderheiten, den nie versiegenden Quellen ("Springs") und den zahlreichen Magnolienbäumen, die viele Straßen säumten. Mittelpunkt des Ortes war der Magnolia River, auf dem auch die Post transportiert wurde. Schon bald entwickelte sich eine Industrie zur Herstellung von Terpentin, die Bewohner aus anderen Bundesstaaten anzog. 1885 eröffnete die erste Filiale des United States Postal Service. Die seit 1971 nicht mehr in Betrieb befindliche Bahnstation von Foley wurde nach Magnolia Springs umquartiert und als Warenlager verwendet. 1991 kehrte sie jedoch als Geschenk nach Foley zurück, wurde renoviert und dient dort heute als Museum. Im Jahr 2006 erhielt der Ort eine selbständige Gemeindeverwaltung. Neuerdings  entwickelt sich auch eine Tourismusindustrie, und Magnolia Springs stellt das Wasser aus den Quellen in den Mittelpunkt und wirbt mit dem Slogan "die reinsten Quellen der Welt" zu besitzen.

Sechs Bauwerke und Stätten in Magnolia Springs sind im National Register of Historic Places (NRHP) eingetragen (Stand 30. Juni 2019), darunter der Magnolia Springs Historic District.

Demografische Daten
Im Jahre 2011 wurde eine Einwohnerzahl von 860 Personen mit einem Durchschnittsalter von 46,4 Jahren ermittelt.

Einzelnachweise

Weblinks

 magnoliasprings.com Historie
 townofmagnoliasprings.org Offizielle Webseite
  bestplaces Einwohnerzahlen
 Magnolia Springs in der Encyclopedia of Alabama

Gemeindegründung 1800

Magnolia Springs


Dubble Bubble er et mærke af lyserødt tyggegummi opfundet af Walter Deimer i 1928.

Walter var ansat i regnskabsafdelingen i Fleer Chewing Gum Company, men brugte sin fritid på at kokkerere nye og spændende tyggegummier. Frank Fleer, lederen af Fleer Chewing Gum Company, havde lavet opskriften til deres klassiske tyggegummi tilbage i 1906, men der skulle altså gå omkring 20 år, før Walter fik perfektioneret opskriften, som efterfølgende fik sit navn Dubble Bubble.

Tyggegummi

Dubble Bubble


NGC 1569 es una galaxia irregular en la constelación de la Jirafa visible con telescopios de aficionado a una distancia que originalmente se pensaba era de 2,4 megaparsecs (7,8 millones de años luz) pero que estudios realizados en 2008 con ayuda del Telescopio Espacial Hubble, capaz de resolver con relativa facilidad sus estrellas más brillantes, muestran que es mayor, de 3,36 megaparsecs (10,96 millones de años luz), lo que la convierte en miembro del grupo IC 342.

Propiedades físicas

NGC 1569 es una galaxia pequeña y compacta, menor que la Pequeña Nube de Magallanes pero más luminosa que ésta y la Gran Nube de Magallanes.

Brote estelar

El rasgo más notable de NGC 1569 es ser una galaxia con brote estelar que ha estado formando estrellas a un ritmo 100 veces superior al de nuestra galaxia desde hace 100 millones de años, destacando sobre todo dos masivos super cúmulos estelares, NGC 1569 A y NGC 1569 B, cada uno con masas similares a los de los cúmulos globulares de la Vía Láctea, del orden de (6-7) × 105 masas solares que han estado experimentando formación estelar en diversos episodios.

NGC 1569 A, situado en la zona noroeste de NGC 1569, está en realidad formado por dos cúmulos menores: NGC 1569 A1 -que tiene estrellas más jóvenes (de menos de 5 millones de años de edad) incluyendo algunas estrellas Wolf-Rayet-, y NGC 1569 A2, más viejo y que cuenta con varias estrellas supergigantes rojas.

NGC 1569 B, por su parte, se halla cerca del centro de la galaxia y tiene una población estelar más vieja (10-20 millones de años según diversos autores) que incluye cierto número de estrellas supergigantes rojas.

Hay también además de esos dos super cúmulos estelares una gran cantidad de cúmulos estelares relativamente jóvenes (entre 2 y 1000 millones de años de edad) y también bastante masivos en algunos casos, con masas comparables a los de un cúmulo globular pequeño o a la de R136 en la Gran Nube de Magallanes.

Las supernovas producidas en dichos cúmulos estelares y los vientos estelares de sus estrellas han expulsado gas de su vecindad, formando filamentos y burbujas de gas ionizado de hasta 3,700 años luz de largo y 380 años luz de diámetro respectivamente, que brillan con luz rojiza ionizados por las estrellas jóvenes situadas dentro de ellas y que son muy conspicuos en fotografías tomadas con telescopios grandes.

Se piensa que interacciones con otras galaxias del grupo IC 342, en particular con lo que parece una nube de hidrógeno neutro, son las que han provocado ésta intensa actividad de formación de estrellas. Estudios más recientes sugieren interacciones también con las galaxias IC 342 y UGCA 92 (ver abajo), en la forma de filamentos de gas que unen NGC 1569 con ellas; sin embargo, no está claro si tales estructuras están asociadas con esas galaxias o en realidad con la nuestra, estando mucho más cerca y no teniendo nada que ver con ellas.

Entorno

NGC 1569 tiene cerca una galaxia enana irregular, la UGCA 92, que aunque se considere a veces compañera suya no está muy claro si es o no responsable del fuerte brote estelar que está experimentando.

Referencias

Galaxias irregulares
Constelación de Camelopardalis
Objetos NGC
Grupo IC 342/Maffei

NGC 1569


Seiyun (also transliterated as Saywun, Sayoun or Say'un;   Hadhrami pronunciation: , Literary Arabic: ; Old South Arabian: 𐩪𐩺𐩱𐩬 S¹yʾn) is a city in the region and Governorate of Hadhramaut in Yemen. It is located in the middle of the Hadhramaut Valley, about  from Mukalla, the capital of Mukalla District and the largest city in the area, via western route. It is also  away from Shibam and  away from Tarim, other large cities in the valley.

It is said that the origin of the city was a resting point for travellers. There was a cafe with a woman named Seiyun there, and the area was named after her in her honor. Since then, the city has become the largest area of Hadhramaut valley. The most prominent villages surrounding the city include Madurah, Mérida, Burr, Hazkir, and Houta Sultana.

It is served by Seiyun Airport. It is also well known for the Seiyun Palace of the Sultan of Kathiri built in 1920s with mud and stones. It oversees the market place for merchants coming from outside.

History
Seiyun is first mentioned in the beginning of the 4th-century, which dates back to the reign of King Dhamar who ruled at the beginning of the 4th-century the area around Hadhramaut Valley and known for destroying sixty thousand columns in the area. Destruction of the columns confirms that the Hadhramaut region was undergoing an economic prosperity owing from spread of grape cultivation in large areas under the climatic conditions different from the current circumstances.

Seiyun during the Islamic period emerged as a village in the era of the Rashidun Caliphate. It was administratively followed by the city of Tarim. This was the case during the Umayyad period as well. In 708, it became administratively affiliated with the city of Shibam. The son of Haritha led the revolution in 1179 but it gained its autonomy only in the year 1501 when it became the capital of the valley in the era of Badr Abu Tuwairq (1501-1556), where an administrative unit consisting of a sultanate that extended from Ain Ba to the west of the city of Dhofar was founded. In the 18th-century, Yafa conquered the cities of Hadhramaut and took over many parts of Seiyun, where the state was established. In 1852, it became the capital of the State of Kathiri (Aden-Kathiri) which was within the British Aden Protectorate (1869 - 1963). Its fortified fortress, the Sultan's Palace, was the seat of Sultan al-Kathiri. Postage stamps from the Sultanate were sometimes inscribed "Kathiri State of Seiyun." After the independence from British colonialism, Seiyun became the capital of the Southern district in the fifth province of Hadhramaut.

Geography
Sayun District covers an area of approximately 804 square kilometers. It is located in the central part of Hadramaut Governorate and Wadi Hadramaut, at a latitude of 15.57° North and a longitude of 48.46° East. It is bordered by the districts of Tarim and Sah, to the south, Tarim and Al-Quf to the north, Tarim to the east, and Shibam to the west. Sayun is situated 320 kilometers from the governorate's capital, Al Mukalla.

The terrain consists of a relatively flat plain, part of the Wadi Hadramaut, surrounded by mountain ranges on the northern and southern sides, leading to the northern and southern plateaus. Several sub-valleys of Wadi Hadramaut pass through these mountain ranges, including Wadi Shuhuh, Wadi Jathmah, and Wadi Bin Salman in Tarim, and Wadi Mudar in Bur.

Climate
The climate is tropical with a high temperature in the summer (26 - 42 °C) and a mild temperature in the winter (6 - 28 °C). Rain is rare and usually falls from mid-spring until autumn.

Demographics
According to the 2004 census projections, the population of Sayun District was approximately 111,728 people. The population density was estimated at around 139 people per square kilometer. The residential areas are concentrated in the city and its suburbs, as well as in areas like Taribah, Taris, Al-Gharfah, Wadi Bur, and Mudawwarah. Urban areas constitute approximately 47.4% of the population, while rural areas constitute 52.6%. Sayun District accounts for 10.9% of the total population of the governorate and 14.3% of the population in Wadi Hadramaut and the Desert.

Architecture

As for its architectural development, it can be summarized as follows: In the 7th century AH, it was a small village located within the district of Shaharah - Al-Sahil. It then developed to include other buildings, and a wall was built around it during the reign of Sultan Badr Abi Tuwairq in the year 922 AH. This wall remained until the year 1347 AH.

Regarding the buildings, in the 7th century AH, they were confined to Shaharah - Al-Sahil until the 8th century AH. The cemetery of the city was established in the 7th century outside the city in the eastern direction. Taha ibn Umar later acquired a piece of land far from the city and built a mosque (Taha Mosque), but there were no other architectural features. In the 10th century AH, the urbanization expanded due to its status as the capital of the Kathiri Sultanate during the reign of Sultan Badr Abi Tuwairq (922-977 AH). In the year 1120 AH, Ali ibn Abdullah Al-Sqaf obtained a piece of desert land in the tribal district and built a mosque on it. The urbanization continued in the 14th century when Abu Bakr bin Salim Al-Saban acquired a piece of desert land in Wadi Jatham and built a mosque on it. The Seiyun Mosque was built in the 9th century AH to accommodate this development. In the 14th century, the mosque was rebuilt as a Friday mosque, and there are four mosques in Seiyun where Friday prayers are held: Al-Jami Mosque, Taha Mosque, Al-Qarn Mosque, and Basalam Mosque. The oldest of them is the Al-Jami Mosque in Seiyun, which was the only mosque where Friday prayers were held.

City Landmarks
There are many ancient landmarks in Seiyun, the most prominent of which are:

Seiyun Museum Palace
The Kathiri Palace, also known as the "Dawil Palace," is located in the center of Seiyun, making it one of the most prominent landmarks in the city and all of Hadhramaut. It is considered one of the most magnificent mud-brick architectural masterpieces.

This palace was initially established as the residence of the Sultan during the reign of Sultan Badr bin Abdullah bin Jafar Al Kathiri, famously known as "Abu Tuwairq" (922-977 AH). This indicates that the palace existed before the reign of Sultan Abu Tuwairq, who made it his official residence and added a mosque to it. He also renovated the palace and expanded it. The Sultan Abu Tuwairq, who emerged during a period of bloody conflicts that engulfed most of the territories of Hadhramaut, managed to occupy most of these territories, including Shahr.

In the year 1125 AH, Omar bin Jafar Al Kathiri renewed the construction of the palace. In 1272 AH, Ghalib bin Muhsin Al Kathiri arrived in Seiyun and made it the capital of his rule. He used the Dawil Palace as his ruling headquarters and renovated it. Later, his son Mansour bin Ghalib bin Muhsin Al Kathiri continued the construction of the palace in the period between 1355-1357 AH, adding adornments and making expansions, including the construction of the Al-Aqra, which is the entrance leading to the palace, and building a large hall in the façade and its surroundings. The palace remains in the same state until now.

Recently, part of the palace has been utilized as a museum, which was inaugurated in 1983. The museum houses ancient artifacts collected from various sites in Wadi Hadhramaut, including those excavated from the Ribat site. It also features sections dedicated to folk heritage and historical documents, including those related to the Kathiri Sultanate when Seiyun served as its capital. Additionally, part of the palace has been designated as an administration office for the Ministry of Culture. A theater was also built on the southeast side of the palace in 1982, accommodating over 5000 spectators.

Seiyun Olympic Stadium
Seiyun Olympic Stadium is one of the largest stadiums in Yemen and the largest in Hadhramaut, capable of accommodating over 35,000 spectators.

Qarat Al-Ar
Qarat Al-Ar houses an ancient fortress mentioned in the year 616 AH when it was cited by historians as the place where Sultan Abdullah bin Rashid Al Qahtani was imprisoned and killed. Later, the fortress was renewed in 855 AH during the reign of Sultan Badr bin Abdullah bin Ali Al Kathiri, who used it as a prison for sultans.

Hisn Al-Fals
Hisn Al-Fals is an ancient fortress mentioned initially by historians in the year 603 AH. Its age is estimated to be around 400 years, as it was built during the reign of Sultan Badr Bintuwaireq or the period that followed. It is situated on a hill in the center of Al-Qarn neighborhood in Seiyun and served as an advanced military fortress, with its edges meeting the extensions of the historical wall of Seiyun.

See also
Kathiri State of Seiyun in Hadhramaut

References

External links

Populated places in Hadhramaut Governorate

Seiyun


Amangueldy (en kazajo Аманкелді ауданы, en ruso Amangel'dinskiy) es uno de los 16 distritos en los que se divide la provincia de Kostanay, Kazajistán.

Población

Según el Censo de 1999, tenía 21.244 habitantes. Para el Censo de 2009 se había dado un importante descenso de la población y se registraron 17.660 habitantes.

Referencias

Provincia de Kostanay

Amangeldi


An Paphiopedilum cribbii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Paphiopedilum cribbii in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum cribbii


Daniel Drew (Dunoon, ca. 1850 - Burnley, 1914) est un joueur international écossais de rugby.

Il fait partie de l'équipe d'Écosse de rugby qui affronte l'Angleterre dans ce qui constitue le tout premier match international de rugby de l'histoire, en 1871.

Biographie
Daniel Drew naît à Dunoon, dans l'Argyll and Bute, en Écosse, vers 1850.

Il évolue comme  (avant) pour Glasgow Academicals RFC, qui est l'un des tout meilleurs clubs d'Écosse de l'époque.

Daniel Drew a joué dans la toute première équipe d'Écosse de rugby lors du tout premier match international de rugby de l'histoire, contre l'Angleterre. L'Écosse l'emporte , en inscrivant 2 essais et 1 transformation contre 1 essai non transformé contre l'Angleterre (seules les transformations rapportaient des points à l'époque).

Drew attend cinq ans pour être rappelé en sélection, à nouveau contre l'Angleterre : l'Écosse s'incline 1-0 au Kennington Oval de Londres le .

Son frère Thomas Auchterlonie Drew a également joué pour Glasgow Academicals. Bien que Thomas n'ait jamais fait partie de l'équipe nationale écossaise, il a joué pour  : il participe en effet au tout premier match de rugby interprovincial et interurbain au monde contre  le .

Daniel Drew meurt à Burnley, dans le Lancashire, en Angleterre, le .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Joueur international écossais de rugby à XV
Joueur du Glasgow Academicals Rugby Football Club
Date de naissance incertaine (XIXe siècle)
Naissance dans l'Argyll and Bute
Décès en février 1914
Décès à Burnley

Daniel Drew


Jodenbreestraat (lit. «calle Mayor Judía») es una calle del centro de Ámsterdam. La calle se extiende desde la esclusa de Sint Antoniesluis hasta la ronda de circunvalación Mr. Visserplein.
En esta calle vivió Rembrandt de 1631 a 1635, en casa del marchante Hendrick Van Uylenburgh, y, de nuevo, de 1639 a 1656. En 1660 construyó en la calle su propia vivienda, que hoy alberga su casa-museo. Baruch Spinoza nació en una casa de la calle, donde ahora se encuentra la iglesia Mozes en Aäronkerk. En la calle también residieron otros artistas, como Esaias Boursse, que vivió en la puerta de al lado de Rembrandt. Originariamente, formaba parte de la calle Sint Antoniesbree. Durante el siglo XVII, muchos judíos sefardíes —otrora expulsados de España y Portugal— se asentaron en el barrio, y ya durante la segunda mitad del siglo, el tramo sur de Sint Antoniesbreestraat pasó a denominarse Jodenbreestraat. En la calle hubo mercado hasta fines del siglo XIX. En 1893, el Ayuntamiento ordenó a los tenderos trasladarse a la cercana plaza Waterlooplein.

Durante la II Guerra Mundial, en el contexto de la ocupación alemana, muchos residentes del barrio judío fueron sacados de sus casas, trasladados a campos de concentración y asesinados. Tras la guerra, el barrio se dejó abandonado y muchas casas tuvieron desprendimientos, siendo finalmente demolidas. En los años 1960, el Ayuntamiento anunció un plan para construir una autopista que atravesaría Jodenbreestraat, y una línea de metro bajo la calle. Para realizar el proyecto, la calle fue ensanchada y se derribaron las casas que quedaban en pie, en el tramo Norte. Sin embargo, tras las violentas trifulcas de 1975, el proyecto de la autopista fue desechado. En el vacío del tramo Norte, se construyó un gigantesco edificio en 1971, que ocupaba todo el ancho de la calle: el Burgemeester Tellegenhuis, popularmente conocido como Maupoleum, que fue repetidas veces elegido el edificio más feo de Ámsterdam, y fue, finalmente, derribado en 1994, y reemplazado por dos grandes edificios que albergan una escuela de teatro y la concejalía municipal de vivienda. Enfrente de la Museo Casa de Rembrandt hay una escultura que lleva inserta un poema de Jacob Israël de Haan. La iglesia Mozes en Aäronkerk se levanta en el tramo Sur de la calle. Tras Jodenbreestraat se halla la plaza Waterlooplein con su "mercado de pulgas".

Véase también
Damrak
Kalverstraat
Calle Raadhuis

Enlaces externos

Calles de Ámsterdam
Urbanismo de Ámsterdam

Jodenbreestraat


Heia Fotball er en fodboldpodcast der udgives af NRK P3.
De to norske værter Tete Lidbom og Sven Bisgaard Sundet er vidende, vittige, elsker fodbold, flotte fodboldtrøjer og er omtrent 48 år gamle. Tredje ben på taburetten er Nettsjef Lars, han sørger for at dække breddefodbolden og mægle i diskussioner. Dem er der mange heldigvis mange af, under VM 2018 kan Sven f.eks. ikke lide, at folk rydder op efter sig selv på stadion, hvorimod Tete synes det er en god idé.

De har altid relevante gæster på besøg, og har blandt andet haft F.C. København-legenderne Erik Mykland, Ståle Solbakken og ikke mindst Tom Høgli i studiet.

Heia Fotballs Glory Hall er Heia Fotballs bud på fodboldens Hall of Fame. Den er lytterbestemt og forbeholdt en lang række nuværende og forhenværende ekstremt coole fodboldspillere såsom Nicklas Bendtner og Gabriel Batistuta.

Referencer

Podcasts
NRK

Heia fotball


Umur Talu (d. 1957, İstanbul), Türk gazeteci.

Hayatı
İlk ve orta öğrenimini Galatasaray Lisesi'nde tamamladı. 1980'de Boğaziçi Üniversitesi ekonomi bölümünden mezun oldu.

Eşi Şule Talu da gazeteci ve ekonomi yazarıdır. Umur Talu'nun büyük dedesi Recaizade Mahmud Ekrem, dedesi Ercüment Ekrem Talu, babası Muvakkar Ekrem Talu ve abisi Erdem Talu, ablası Çiğdem Talu'dur.

Kariyeri
Üniversite öğrenciliği döneminde Türk-İş'e bağlı Demiryolu Sendikası'nda araştırma-eğitim uzmanı olarak çalıştı. Aynı dönemde T.C. Marmara ve Boğazları Belediyeler Birliği'nde Uluslararası İktisadi Girişimler Sekretaryası'nda görev aldı.

Kasım 1980'de Günaydın'ın günlük ekonomi ekinde gazeteciliğe başladı. 1982'de Güneş gazetesinin kuruluşunda bulundu ve burada ekonomi yönetmenliği yaptı. 1983'te Cumhuriyet'te yazı işleri editörü, 1985'te ise Milliyet gazetesinin ekonomi yönetmeni, 1986'da Milliyet yazı işleri müdürü oldu. 1987'de Söz gazetesinin kuruluşunda yönetici oldu, gazete çıkarken istifa etti. Ardından Hürriyet'te yazı işleri müdürlüğü yaptı. 1988'de yeniden Milliyet yazı işleri müdürlüğüne döndü. 1992'de Milliyet genel yayın yönetmenliğine getirildi. 1994 sonunda istifa ederek aynı gazetede "Dipsiz Kuyu" başlığıyla köşe yazıları yazmaya başladı. 1998 sonunda Milliyet genel yayın koordinatörlüğüne getirildi. 2000'de bu görevinden istifa etti. 28 Şubat 2001'de Milliyet 'ten ayrılmak zorunda kaldı. 7 Mayıs 2001 tarihinden itibaren Star gazetesinde günlük yazılarına başladı. 2003 yılında Star'dan ayrıldı ve Sabah gazetesinde köşe yazarlığını yaptı. Ağustos 2009'da son olarak çalıştığı Sabah gazetesinden ayrıldı. 13 Eylül 2009 itibarı ile Gazete Habertürk 'te yazmaktadır.

06 Nisan 2023 tarihinde TİP'den milletvekili aday adaylığı açıklandı.

Gazetecilik
 1980-1982: Günaydın
 1982: Güneş
 1983: Cumhuriyet
 1985: Milliyet
 1987: Söz
 1987: Hürriyet
 1988: Milliyet

Köşe yazarlığı
 1994-2001: Milliyet (Dipsiz Kuyu)
 2001-2003: Star
 2003-2009: Sabah
 2009-günümüz: Gazete Habertürk

Kaynakça

Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
1957 doğumlular
Yaşayan insanlar
Milliyet (gazete) kişileri
Star (gazete) kişileri
Sabah (gazete) kişileri
Metin Göktepe Gazetecilik Ödülü sahipleri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri

Umur Talu


14224 Gaede este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14224 Gaede este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 0,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

14224 Gaede


Vale of Leven Football Club er skoskt knattspyrnufélag frá bænum Alexandria í Vestur-Dunbartonshire. Það var stofnað árið 1872, lagt niður árið 1929 en endurstofnað tíu árum síðar. Það var í hópi öflugustu liða á upphafsárum skosku knattspyrnunnar, varð þrívegis bikarmeistari og komst fjórum sinnum að auki í úrslitaleik keppninnar ár árunum 1877-90.

Saga
Nágrannaliðin Vale of Leven og Renton voru stórveldi á knattspyrnusviðinu á seinni hluta 19. aldar. Vale of Leven varð bikarmeistari þrjú ár í röð 1877-9. Árið 1878 hélt liðið suður fyrir landamærinn og sigraði ensku bikarmeistarana The Wanderers á Kennington Oval þrátt fyrir að heimamenn nytu góðs af því að leikið var eftir enskum reglum sem voru lítillega frábrugðnar þeim skosku. Auk knattspyrnu lagði félagið stund á fleiri íþróttir og vann t.a.m.meistaratitil í knattleiknum shinty árið 1879.

Þegar skosku deildarkeppninni var komið á laggirnar árið 1890 var Vale of Leven meðal stofnfélaga. Þegar þar var komið sögu stóð liðið hins vegar í skugganum af ríkari félögum frá Glasgow og grannliðinu Dumbarton. Á öðru keppnisárinu endaði Vale of Leven á botninum og tókst ekki að vinna leik. Ekkert annað lið náði þeim vafasama árangri fyrr en Brechin gerði slíkt hið sama árið 2018. Eftir þessa útreið ákvað Vale of Leven að draga sig út deildarkeppninni.

Árið 1905 hóf félagið keppni í nýstækkaðri 2. deild: Þar var liðið lengst af í basli og féll árið 1924 niður í hina skammlífu þriðju deild sem lögð var niður skömmu síðar. Við tók stutt skeið í héraðsdeildum uns félagið varð gjaldþrota árið 1929 og hvarf úr bókum skoska knattspyrnusambandsins.

Metnaðarfull tilraun var gerð til endurreisnar félagsins árið 1939 en frestun knattspyrnumóta vegna seinni heimsstyrjaldarinnar settu strik í reikninginn. Frá 2020 hefur Vale of Leven keppt í Vestur-Skotlandsdeildinni, sem samsvarar sjöunda efsta þrepi skoska fótboltapíramídans.

Titlar
Skoski bikarinn (3): 1876-77, 1877-78, 1878-79

Skosk knattspyrnufélög
Stofnað 1872

Vale of Leven F.C.


(4009) Drobyshevskij ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 13. März 1977 von Nikolai Stepanowitsch Tschernych vom Krim-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach Eduard Michailowitsch Drobyschewski (* 1936) benannt, einem Physiker und Astrophysiker vom Technologischen Institut Sankt Petersburg.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Themis-Familie

(4009) Drobyshevskij


Galați este un cartier al municipiului Făgăraș din județul Brașov, Transilvania, România. În trecut, cartierul a fost sat, atestat documentar pentru prima dată în 1396.

Note

Cartiere din Făgăraș

Cartierul Galați, Făgăraș


Teruaki Kurobe (født 6. marts 1978) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2003||3||0
|-
|2004||1||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Teruaki Kurobe


Događaji
 Održan je Drugi splitski crkveni sabor

Rođenja

Smrti
 28. svibnja – Ivan X., papa

Izvori

Vanjske poveznice

928.


An Rhynchospora marcelo-guerrae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Modesto Luceño ngan M.Alves. An Rhynchospora marcelo-guerrae in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora marcelo-guerrae


El eco flutter es un efecto sonoro causado por los ecos que rebotan repetidamente entre dos superficies paralelas, duras y no porosas tras un sonido transitorio.
Este efecto realza determinadas frecuencias, provocando un sonido más "metálico" .
Para que este sonido ocurra la distancia entre las paredes deberá ser menor de 17 metros.

Estas reflexiones sucesivas y repetitivas en el tiempo, pueden producir un cambio de percepción en el "pitch", una coloración en el timbre y una reducción de la inteligibilidad de la palabra dentro de la habitación. Subjetivamente se aprecia en frecuencias medias y medio altas, donde los sonidos constantes provocan fatiga auditiva.

Para tratar el eco flutter se debe controlar las reflexiones en una o en ambas superficies paralelas. Por ejemplo con la aplicación de algún tipo de insonorización, la difusión de material a las paredes laterales entre los altavoces y su posición de escucha.
Del mismo modo, alfombras o baldosas en las paredes reducirán el efecto de eco flutter.
En muchos casos, un par de baldosas de espuma acústica fijados a las paredes laterales a cada lado de la posición del equipo de sonido.

Véase también
Flutter-tonguing

Enlaces externos
http://www.soundonsound.com/sos/sep98/articles/acoustic_3.html
http://www.crutchfield.com/S-7slQycFcrGD/learn/learningcenter/home/speakers_roomacoustics.html
http://www.arquba.com/monografias-de-arquitectura/acustica-3/
http://acusticaweb.com/blog/teoria-acustica/112-eco-flutter.html

Conceptos relacionados con la acústica
Acústica arquitectónica

Eco flutter


මිනිස් දේහය තුළ තිබෙන හිතකර ලක්ෂණ පාලනය කරගැනීම මානව ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාවයි.නූතන ජෛව තාක්ෂණයට අනුව ජීවින්ගේ හෝමෝන වෙනස් කිරීමේ හැකියාව තිබේ. මිනිසුන්ගේ ජාන කිටුවේ කිසියම් ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමක්(මිනිස් කළලවල ) එනම් පිළිසැකසුමක් සිදුකර එම ජානවලට අදාළ හිතකර ලක්ෂණ ඉපදීමෙන් පසු දරවන් තුළ ඇතිකිරීමට  සිදුකරනු ලබන ජානමය පාලනය යනුවෙන්ද මානව ජාන ඉංජිනේර විද්‍යාව හැදින්වීමට පුලුවන.බැක්ටීරියා හා වෙනත් රෝග කාරකයින්ට පහසුවෙන් ගොදුරු වන දරුවන්  මෙම විශේෂ ජාන පිළිසැකසුම් පර්යේෂණවලට ලක්කර ඇත. පළමු වරට මෙම ජාන ප්‍රතිකාර අත්හදා බැලීම් වර්ෂ 1990දී ආරම්භ කළ අතර, එම අත්හදා බැලීම් 2006 වර්ෂය දක්වාම පර්යේෂණ මට්ටමේ පැවතිණ. මානව ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාවට අදාළ අනෙකුත් සියලු ක්ෂේත තවමත් පවතින්නේ සිද්ධාන්ත මට්ටමේය.නැතහොත්  ප්‍රබන්ධ වලට පමණක් සීමා වී ඇත. ප්‍රතිසංයෝජිත DNA තාක්ෂණය යටතේ සිදුකෙරෙන්නේ ඒ ඒ ජාන වලට අදාළ ආවේණික ලක්ෂණ පිළිබදව හා විවිධ මානව රෝගී තත්ත්වයන් පිළිබදව අධ්‍යයනය කිරීමයි. ජාන පිළිසැකසුම් පර්යේෂණ වලදී  ප්‍රදර්ශක ලෙස බහුලව යොදාගනුයේ මීයන් හා අනෙකුත් සතුන් ය. කෙසේ නමුත් පර්යේෂණ සඳහා මිනිසුන් යොදා ගැනීමඉතාමත් විරල සිදුවීමකි. සමහර අවස්ථාවලදී  කිසියම් ජීවි විශේෂයකට අයත් ජාන ඉවත්කර කිසියම් වෙනස්වීම් වලට භාජනය කර වෙනත් ජිවියෙකුට ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව ලෙසද සැලකේ.

ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව දෙයාකාර වේ,

දෛහික (Soymatic) ප්‍රතිසංවිධානය

මෙහිදී දෛහික සෛලවලට වෙනත් ජාන එකතු කෙරෙන අතර ඩිම්බ හා ශුක්‍රාණු මාතෘ සෛල වලට(ජන්මාණු සෛලවලට) ජාන එකතු නොකරයි. උදාහරණයක් ලෙස පුද්ගලයෙකුට කිසියම් ජාන විකෘතියක් නිසා හටගත් රෝගී තත්ත්වයක් ඇත්නම් එම ආසාධිත සෛල වලට  නිරෝගී ජානවල ප්‍රතිබද්ධයක් සිදුකර  එම රෝගි තත්ත්වය මගහරවා ගැනේ. මෙම ක්‍රමයේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ ජාන ප්‍රතිබද්ධ කර ලබාදෙන ලක්ෂණ  ප්‍රවේණිගත නොවීමයි. උදාහරණ ලෙස අළුත් ජාන නව පරම්පරාවට දායක නොවේ.

ජන්මානු රේඛීය ප්‍රතිසංවිධාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව

මෙම ක්‍රමයේ දී ජාන පිළිසැකසුම  ඩිම්බ සෛල වල හෝ ශුක්‍රාණු මාතෘ සෛලවල හෝ කළලයේ මුලික අවධියේ දී සිදු කරයි. මෙම ජාන ප්‍රතිසංවිධාන ක්‍රමය මගින් ජීවින් තුළ ඇතිකෙරෙන ලක්ෂණ  ප්‍රවේණිගතවේ. එනම් ජානවල වෙනසක් සිදුකළ ළමයින්ගේ මෙන්ම ඉදිරි පරම්පරාවල ප්‍රතිජනිතයන්ගේ ද මෙම අලුත් ලක්ෂණ දැකිය හැකිය. මෙම ලක්ෂණ ආවේණියට  දායක වන නිසා එය ප්‍රත්‍යවර්ත නොවන මානව වෙනස්වීමක් වන පරිණාමයට හේතු පාදක වේ.
ඉංජිනේරු විද්‍යාව

මානව ජාන ඉංජිනේරු විද්‍යාව


Moldova Pride (rusă: Молдова Прайд), cunoscut până în 2016 drept Curcubeul peste Nistru (rusă: Радуга над Днестром), este festivalul anual dedicat comunității LGBT din Republica Moldova. Programul festivalului include evenimente informative, sociale, culturale și politice, care sunt îndreptate spre sporirea vizibilității persoanelor LGBT din Republica Moldova, atragerea atenției la problemele actuale care îi vizează, precum și informarea societății despre orientarea sexuală și identitatea de gen, despre principiile egalității și nediscriminării. Evenimentul demarează cu arborarea steagului-curcubeu, iar festivitățile se încheie cu marșul egalității, care, tradițional, se desfășoară de Ziua internațională împotriva homofobiei, bifobiei și transfobiei, 17 mai. De-a lungul edițiilor sale, Moldova Pride a fost scena unor violențe din partea contramanifestanților, motiv pentru care desfășurarea paradei a fost interzisă pentru prima oară în 2005, fiind ulterior reluată ca urmare a presiunilor ONG-urilor și comunității internaționale.

Ediții

Moldova Pride 2018
Ediția din 2018 s-a desfășurat în perioada 16–20 mai. Marșul Solidarității a avut loc pe 19 mai și a durat 40 de minute. Pentru prima dată în istoria marșului, cei aproximativ 200 de participanți au reușit să ajungă la sfârșitul traseului fără incidente. Participanții au mărșăluit pe strada București, pe tronsonul cuprins între strada Ismail și Maria Cebotari (Palatul Republicii). Sute de polițiști au fost mobilizați pentru a asigura ordinea publică. În perimetrul unde s-a desfășurat marșul, inclusiv pe străzile adiacente accesul a fost blocat de cordoane ale poliției cu câteva ore înainte de marș. Cu toate acestea, poliția a folosit gaze lacrimogene pentru a opri zeci de extremiști ortodocși însoțiți de preoți și reprezentanți ai organizației extremiste Noua Dreaptă care au vrut să atace marșul.

Înainte de marș, mitropolitul Vladimir a transmis o scrisoare Primăriei Chișinăului în care indemna autoritățile "să sisteze prin orice mijloace promovarea manifestării comportamentelor netradiționale și, prin aceasta, a păcatelor strigătoare la cer, care inundă din ce în ce mai accentuat plaiul nostru". În Chișinău, Comrat și Bălți au avut loc festivaluri pentru susținerea familiei "tradiționale". Prezent la festivalul din Chișinău, președintele Igor Dodon și-a reiterat opoziția față de marșul comunității LGBT, susținând că Republica Moldova nu acceptă alte tipuri de familii decât cele "normale".

Moldova Pride 2017
Ediția din 2017 a Moldova Pride a avut loc între 16 și 21 mai. Deschiderea oficială a festivalului a avut loc la sediul centrului GenderDoc-M în prezența ambasadorilor SUA, Suediei și Olandei, care și-au reiterat sprijinul pentru comunitatea LGBT din Republica Moldova. Mesajul în sprijinul comunității LGBT a fost reluat într-o declarație comună la care s-au alăturat alte șapte ambasade acreditate la Chișinău.

Cu ocazia unei dezbateri privind implicarea în politică a comunității LGBT a fost inaugurată o expoziție de fotografie documentară care ilustrează problemele cu care se confruntă comunitatea LGBT din Transnistria. Este primul proiect fotografic care face publică viața comunității LGBT în regiunea transnistreană. Expunerea acestor fotografii în raioanele de est a fost interzisă de administrația regiunii separatiste. Alte evenimente din cadrul festivalului au inclus un spectacol la Teatrul Spălătorie, conferința "Campanii informaționale – instrumente eficiente în promovarea drepturilor LGBT" la Jazz Hotel și o petrecere pentru promovarea sexului protejat la Stalker Club.

Festivalul s-a încheiat cu marșul de solidaritate "Fără frică", desfășurat între intersecția străzilor Ismail și București și strada Maria Cebotari. Marșul a fost unul tacit, toți participanții purtând tricouri albe, cu însemnele campaniei sociale "Fără frică". Participanții au fost îndemnați de organizatori să nu aducă pancarte cu mesaje, ci să vină cu flori. La marș au participat și reprezentanți ai ambasadelor Suediei, Olandei, SUA, Franței, Marii Britanii, Germaniei, Consulatului Estoniei, Consiliului Europei, Agenției Elvețiene pentru Dezvoltare și Cooperare, agențiilor ONU, Delegației Uniunii Europene și Consiliului pentru prevenirea și eliminarea discriminării și asigurarea egalității. Manifestația s-a încheiat la nici o jumătate de oră de la începere, întreruptă fiind de zeci de enoriași veniți cu icoane și pancarte. Ca să evite ciocnirile dintre cele două tabere, polițiștii i-au invitat pe cei care cereau respectarea drepturilor LGBT să urce în microbuze, ca să părăsească zona.

În paralel cu marșul comunității LGBT, în Piața Marii Adunări Naționale a avut loc Festivalul Familiei. Manifestația a fost organizată de președintele Igor Dodon în sprijinul valorilor familiei tradiționale. Înainte de Moldova Pride, într-o postare pe Facebook, acesta și-a exprimat dezacordul față de organizarea unui marș LGBT, întrucât "astfel de acțiuni contravin flagrant valorilor noastre tradiționale, religiei ortodoxe și moralității". Mai mult, Dodon a declarat într-o emisiune televizată că nu poate fi președintele tuturor și nu va susține niciodată comunitatea LGBT. Filiala din Republica Moldova a Amnesty International a condamnat comentariile președintelui, întrucât, potrivit acesteia, constituie o violare a Constituției țării care "îi interzice șeful statului să incite la ură și îl obligă să respecte drepturile tuturor cetățenilor moldoveni". Gheorgina Drumea, directorul executiv al Coaliției Nediscriminare, a catalogat acțiunile președintelui drept "o ingerință abuzivă în viața privată a comunității LGBT", amintind totodată ca dreptul la libertatea de întrunire este garantat de Constituția Republicii Moldova.

Moldova Pride 2016
Ediția a 15-a a festivalului a demarat cu ceremonia de deschidere de la sediul centrului GenderDoc-M, la care au luat parte, printre alții, ambasadorii SUA, Italiei și Suediei. Anterior desfășurării festivalului, Centrul de Informații "GenderDoc-M" a lansat campania socială "Fără frică", devenită și genericul ediției din 2016 a festivalului.

În penultima zi a festivalului a fost organizat, în parteneriat cu organizațiile pentru persoanele cu nevoi speciale, un eveniment caritabil intitulat "Iarmarocul Curcubeului" (rusă: Радужная ярмарка). Potrivit GenderDoc-M, toate fondurile colectate în timpul iarmarocului au fost folosite pentru construirea unei rampe de acces la o școală din Republica Moldova.

Marșul de solidaritate din 22 mai a atras pentru prima dată 300 de participanți. Marșul a fost marcat de altercații și îmbrânceli între activiștii pentru drepturile LGBT și participanții la o manifestație în sprijinul familiei tradiționale organizată de Mitropolia Moldovei. Contramanifestanții au aruncat cu ouă de la ferestrele blocurilor situate pe traseul marșului. Pentru că situația devenea tensionată, participanții la marșul solidarității au fost nevoiți să se retragă utilizând mai multe autobuze. Printre contramanifestanți s-a numărat și controversatul preot Anatol Cibric, cunoscut pentru acțiunile sale antisemite. Un alt preot controversat, Ghenadie Valuța, a condus un grup de tineri cu măști pe cap, extrem de agresivi, ce purtau tricouri cu inscripția "Garda Nouă".

Note

Legături externe
  Pagina festivalului  la ILGA-Europe

LGBT
Evenimente în mai
Evenimente în Republica Moldova

Moldova Pride


Die Schowta (; ) ist ein nicht schiffbarer, 61 km langer linker Nebenfluss des Inhulez im Zentrum der Ukraine und gehört damit zum Flusssystem des Dnepr.
Ihr Einzugsgebiet hat eine Größe von 490 km² und ihr Gefälle beträgt 1,6 m je Kilometer. Sie liegt in einem etwa 2,5 km breiten, trapezförmigem Tal.

Name
Den Namen Schowta (deutsch "die Gelbe") erhielt der Fluss durch seine gelbe Färbung aufgrund von Eisenoxid, das er durch seinen Verlauf durch Eisenerzvorkommen mitführte. Anderen Quellen nennen den lehmigen Untergrund als Ursache der gelben Färbung.

Verlauf
Der Fluss entspringt im Rajon Oleksandrija in der Nähe des Dorfes Mychajliwka in der Oblast Kirowohrad und fließt zuerst, parallel mit der etwa 10 km weiter westlich fließenden Selena, in südliche Richtung in den, zur Oblast Dnipropetrowsk gehörendem Rajon Kamjanske.
Hier fließt sie durch das Dorf Schowte, in dem sie zu einem See angestaut ist, über dessen Damm die Fernstraße M 04/E 50 verläuft, bis südlich der Stadt Schowti Wody, um dann in südwestlicher Fließrichtung, bei dem Dorf Hanniwka wieder in die Oblast Kirowohrad zu fließen. Bei dem Dorf Iskriwka, unmittelbar unterhalb des Iskriwka-Stausees, mündet die Schowta schließlich in einen Nebenfluss des Dnepr, die Inhulez.

Geschichte
An der Schowta fand am 16. Mai 1648 die erste Schlacht des Chmelnyzkyj-Aufstandes zwischen den ukrainischen Saporoger Kosaken unter Bohdan Chmelnyzkyj und den polnisch-litauischen Truppen unter Stefan Potocki statt.

Von 1805 bis 1920 bildete die Schowta die Grenze zwischen der westlich liegenden Ujesd Alexandrija im Gouvernement Cherson und dem östlich von ihr liegenden Ujesd Werchnedneprowsk im Gouvernement Jekaterinoslaw.

Sonstiges
Im Wasser der Schowta lassen sich in ihrem Unterlauf, flussabwärts der Uranminen von Schowti Wody, erhöhte radioaktive Werte messen.

Weblinks

 weitere Fotos vom Fluss

Quelle
 Ukrainische Sowjet-Enzyklopädie auf leksika.com.ua  (ukrainisch)
 Geographische Enzyklopädie der Ukraine in 3 Bänden / Redaktion: A. M. Marinitsch u. a.

Einzelnachweise

Fluss in Europa
Fluss in der Ukraine
Rajon Kamjanske
Rajon Oleksandrija
1Schowta
Fluss in der Oblast Kirowohrad
Fluss in der Oblast Dnipropetrowsk

Schowta


يمكن تعريف مصطلح الأمية على شخص لا يعرف القراءة والكتابة, ولا يستطيع القيام بإجراء العمليات الحسابية الأساسية الأربع : الجمع، الطرح، الضرب، القسمة و تعاني فلسطين من مشكلة الأمية، وهي الدول الأقل حدة من الأمية على مستوى العالم العربي

دراسات الامية في فلسطين

اجريت عمليات مسح عديدة حول الأمية في فلسطين :
 قامت المؤسسة النرويجية (فافو) عام 1992 م بدراسة مسحية لمستوى التعليم عند الشعب الفلسطيني، فوجدت أن نسبة الأمية في فلسطين بلغت 20% بين الذكور والإناث معاً.
 قام الجهاز المركزي للإحصاء الفلسطيني عام 1997 م، بإجراء دراسة حول الأمية في فلسطين، فوجد أن نسبتها بلغت 11,6 % بين الذكور والإناث معا.

أسباب انتشار الأمية في فلسطين
 1- أسباب سياسية : حيث يتعرض الشعب الفلسطيني لضغوط سياسية صعبة وقاهرة.. فنرى الجدران العازلة التي يفرضها الإسرائيليون على الشعب الفلسطين مما يجعلهم يضطرون لمشي العديد من المسافات الطويلة للذهاب إلى المدرسة، وهنا نرى نقاط الحواجز التي يتم فيها تفتيش الطلاب، ولربما يتم أسر طلاب الثانوية، كما يتم أسر دكاترة الجامعات.
 2- أسباب  اقتصادية : فالسياسية والاقتصاد وجهان لعملة واحدة، فكان الوضع السياسي الصعب الذي يعيشه الشعب الفلسطيني سبباً للتأثير سلبياً على حياته الاقتصادية وفقر المواطن، مما يؤدي إلى عدم مقدرة كثير من الأسر على الاستمرار في إرسال أبنائها إلى المدرسة.
 3- أسباب اجتماعية : انعكست الأسباب السياسية والاقتصادي الصعبة على الوضع الاجتماعي للأسرة الفلسطينية.

وتم تصنيف فلسطين على أنها الدولة التي تحتل القمة في العالم في نسب عدد المثقفين والغير أميين فيها، إذ لا يتجاوز عدد الأميين 2% أي حوالي 142000 شخص فقط هم أميين. وجاءت السويد ثانياً عالمياً. وهذا التقرير جاءت طبقاً لصحيفة الإتحاد المحلية في فلسطين المحتلة.

فلسطين
التعليم في فلسطين

الأمية في فلسطين


Matthew Shipp,1960 doğumlu Amerikalı caz piyanisti.

Kendi kuşağının en önemli caz piyanistlerinden sayılan Shipp'in tarzı, daha çok "uyumlu ve harmonik çalma" olarak tanımlanabilir.

En bilinen çalışması olarak, 1997'de kemancı Mat Maneri, basçı William Parker ile birlikte yayınladığı "By the Law of Music" sayılır. Bu çalışmasının bir özelliği de, zaman zaman cazdan en uzaklaştığı bölümleri içermesidir. Law of Music, bazılarınca 90'lı yılların en önemli uzunçalarlarından biri olarak gösterilmiştir. Öteki önemli uzunçalarları; önce bir ikili çalışma olarak tasarlanan, ancak öteki çalgıcının dinletiye gelmemesi sonucu piyano ile tek kişilik bir çalışmaya dönüşen "Symbol Systems" (1995) ve bir dörtlü çalışma olan 1997 yapımı "The Flow of X"'tir.

Uzunçalarları
 Circular Temple (1990 Quinton), (1994 Infinite Zero)
 Points (1991) (Silkheart)
 Zo (1993) (Rise)
 Critical Mass (1995) (213CD)
 Symbol Systems (1995) (No More)
 2-Z (1996) (2.13.61)
 Prism (1996) (Brinkman)
 By the Law of Music (1997) (ART)
 The Flow of X (1997) (2.13.61)
 Before the World (1997) (FMP)
 Thesis (1997) (hatOLOGY)
 The Multiplication Table (1998) (hatOLOGY)

1960 doğumlular
Amerikalı caz müzisyenleri
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda Amerikalı piyanistler
21. yüzyılda Amerikalı piyanistler

Matthew Shipp


An Calamagrostis sclerantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Calamagrostis sclerantha in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis sclerantha


Alta-konflikten var protester mod vandkraftsudbygning af Altaelven i Finnmark fylke i Norge i 1970'erne og -80'erne. Elven er en del af flodsystemet, Alta-Kautokeinovassdraget.

"Ingen kraftutbygging i Norge har vært gjenstand for større protester enn" Alta-dæmningen, skrev avisen VG, i 2013.

Tidslinje
I 1968 var der planer om et vandkraftværk ved sammenløbet af Kautokeinoelven i Altaelven. Planerne indholdt opdæmning af elven og oversvømme bebyggelsen i Máze, blandt andet kirken. Også store rensdyr græsgange berørtes. I 1970 fik Trygve Lund Guttormsen nys om planerne, da han bad tegninger til et nyt kloaksystem, der skulle udføres i den lille by Masi. Efter denne opdagelse indledtes modstanden mod planerne.

En ansøgning af betydeligt mindre omfang blev indleveret 1974, den blev godkendt af Stortinget den 30. november 1978 (med 90 stemmer mod 36).

Der var modstand i befolkningen mod planerne til "Norges vassdrags- og energidirektorat".

De norske myndigheder ændrede planer om at skåne bebyggelsen, i Masi.

Efter starten af Folkeaksjonen
"Folkeaksjonen mot utbygging av Alta-Kautokeinovassdraget" - i blandt kaldet Folkeaksjonen - blev startet (under et møde på Alta gymnas), af 80 demonstranter, den 12. juli 1978. (Organisationen udviklede sig til at have 90 lokale afdelinger og 20.000 medlemmer.)

40 fra politiet blev stoppet af ca. 150 demonstranter. Anholdt og bødelagt, blev 92 demonstranter, den 17. september 1979.

Otte samer startede en sultestrejke foran Stortinget den 8. oktober 1979. Ca. 200 fra politiet konfronterede sultestrejkende samer, og omkring 250 demonstranter den 12. oktober 1979. Professorerne Nils Christie og Thomas Mathiesen blev anholdt, med flere.

Regeringen "ville bruke 200 vernepliktige soldater i en gigantisk politiaksjon mot Alta-demonstranter i 1979, men statsminister Odvar Nordli stanset aksjonen i tolvte time", skrev medierne.

På regeringkonference d. 15. oktober 1979 konfirmeredes beslutningen om stop af anlægsarbejdet.

Sultestrejken blev afsluttet samme dag. På en pressekonference samme dag, refererede statsministeren til: samers «legitime rettigheder». «Arbeidet på anleggsveien videreføres ikke før Stortinget har behandlet ny melding», sagde statsminister Odvar Nordli, samme dag.

Cirka 800 demonstranter blev arresteret den 14. januar 1981.

Alta kraftværk sættes i drift i maj 1987.

Reaktioner

Mindst en person blev udvist (på livstid) fra Norge: en svensk journalist konverterede (fra hans job under protesterne) og blev demonstrant (mod udbygningen).

En retssag (i Alta herredsrett) mod Alfred Nilsen, Tore Bongo, Svein Suhr og Per Flatberg, startede den 1. marts 1983. De blev senere dømt til bøder (10.000 til 20.000 norske kroner) og betinget fængselsstraf.

Referencer

Norges politik
Norges historie

Alta-konflikten


තවානක් () යනු ක්ෂේත‍්‍රයේ යම් ස්ථානයක බීජ හෝ ශාක කොටස් රෝපනය කර වැවීමට සූදුසූ තරම් විශාල වන තෙක් ඒවා ආරක්ෂාකර තබා ගන්නා ස්ථානයකි. කුඩා පැළ වර්ෂාපතනය, උෂ්නත්වය හා ජල හිඟය, වැනි සාධක නිසා විනාශ විය හැකි බැවින් එම අහිතකර තත්වයන්ගෙන් ආරක්ෂා කිරීමට තවත් ඉවහල් වේ.

තවාන් අවශ්‍යතාව

තවාන කරුණු කිහිපයක් නිසා වැදගත් වේ.

නිරෝගි පැළ ලබාගත හැකි වීම

තවාන් ලෙස භාවිතා කරන්නේ  කුඩා ප‍්‍රදේශයක් නිසා හොඳින් රැකබලා ගැනීමට  ද පහසුවෙ.ඵම කුඩා බිමේ කුඩා පැළ අධික වර්ෂාව, අධික උෂ්නත්වය,සුළග කෘමිරෝග ආදියෙන් ආරක්ෂා කරගැනීමට පුළුවනි.ජලහිග අවස්තාවකදී ජලය සැපයීමද කළහැක.ආවරණ මගින් සෙවණ සැපයීමත්,පොහොර හා කෘමීරසායන යෙදීමත් පහසූ වේ.

වගාබීමේ ඒකාකාර වගාවක් ඇතී කරගැනීම
තවාන් පැළ වගාබීමේ පැළ කිරීම මගීන් ඒකාකාර වගාවක් ඇතී කරගැනීමට හැකීවෙයි. පැළ කිරීම සදහා තවානෙන් ගලවා ගන්නේවඩා හොදීන් වැඩුනු පැළ පමණකි.ඵබැවින් වගා බිමේ ශාක ඉතා හොදින් හා පෘෂ්ඨිමත්ව වැ‍ඩෙනු ඇත.

අඩු බිජ පමාණයක් යෙදිය හැකි වීම
තවානක් දැමිමේදී අවශ්‍ය වන්නේ අඩු බීජ පමාණයකි .වී හා එලවළු  වැනි වගාවන් සදහා බිජ වැපිරීම හෝ දැමිම කළහොත් විශාල බිජසංඛ්‍යාවක් වැය වේ. බටු වගාව සදහා බීජ දමන්නේ නමි හෙක්ටයාර් එකකට බිජ 80000 ක් පමණ අවශ්‍ය වේ. නමුත් තවාන් පැළ සිටුවන්නේ නම් පැළ 10000ක් ප‍්‍රමාණවත් වේ.

වගා බිම සකස් කර ගැනීමට කාලයක් ඉතිරි වීම
මෙය වාසියකි. එමෙන්ම වගා බිම සකස් කර ගන්නා කාලයේදී තවාන් පැල වලට වැඩි සාත්තුවක්ද දීමට හැකිය. ලීක්ස් වැනි බෝග සති 8-10 අතර පමාණයක් තවානේ පවතී.

පොහොර හා කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය අඩුවෙන් යොදා ගැනීමට හැකි වීම
නෝකෝල් ගෝවා ආදී බෝගයක් සදහා සකස් කළ තවාන් බිම එම බෝගය වගා කළ හැකි බිමෙන් 240න් 1කි.එබැවින් එම බෝගයට පොහොර හා කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය අඩුවෙන් අවශ්‍ය වෙයි.

පැළ වලට කෘමීන් වල් පැළ හා වෙනත් උපද්‍රව වලින් වන හානි අඩු විම
තවාන් පැළ වලට කෘමින් වල් පැළ හා වෙනත් උපදව වලින් වන හානි ද අඩුවේ. පැළ පේලියට සිට වූ විට වල් පැළ ඉවත් කිරිම පහසුය. සිටුවන පැළ නිරෝගී හා පෘෂ්ටිමත් නිසා රෝග වැළදිමදඅඩුය.කාලගූණ හෝ වෙනත් උපද්‍රව වලට ලක්විමේ අවදානමද අඩු වේ.

වැඩි අස්වැන්නක් ලැබිම
වැඩි අස්වැන්නක් ලැබිම ද තවාන් පැළ සිටුවම නිසා ඇතිවන පතිඵලයකි.වී වගාවේදි පැළ සිට වූ විට පදුරු දැමිම නිසා කරල් පමාණයවැඩිවී අස්වැන්න වැඩි වේ. වල් පැළ වලින් වන හානි අඩු වීම, ශාක නිරෝගිමත් වීම ආදි කරුණු නිසා ද අස්වැන්න වැඩි වේ.

තවාන් සදහා බිමක් තේරීම
තවානක් සදහා තෝරාගන්නා බිමෙහි බිම සමතලා වීම,පස සරු වීම,ගල් බොරලු නොමැතිවිම,ජලයෙන් යට නොවීම,පාංශු ඛාදනයට ගොදුරු නොවීම,වල් පැලෑටි නොමැතිවිම, හිරු ඵලිය හොදින් ලැබෙන තැනක් විම,ආලෝකය හෝ සෙවන සැපයීමට හැකිවිම,ජල වහනය තිබීම.

තවානක් පිලියෙල කරන ආකාරය
පැළ තවාන් පිලියෙල කිරිම සදහා පියවර කීපයක් අවශ්‍ය වෙයි.

තවාන් බිම සකස් කිරීම
තවාන් බිම සකස් කිරීමෙි දී වල් පැල ඉවත් කිරීම, පස සෙ.මී25ක් වන ගැඹුරට පෙරලා පසේ බෙරලු හා ශාක කොටස් ඉවත් කිරීම ,පසේ කැට පොඩි කර අවශ්‍ය පරිදි සකස් කිරිම අවශ්‍ය වේ.

තවාන් මිශ‍්‍රණය සැකසීම
මේ සදහා බෝගවගා නොකල ස්ථානයකින් පස් ලබා ගැනිමත්,පස් සියුමී දැලකින් හලා ගැනිමත්,ඊට සමාන  හොදින් දිරු ගොම හෝකොමිපෝස්ටි ගෙන මිශ‍්‍රකර පාත්තියේ මතු පිට යෙදිය යුතුය.සියුමි පසේ ඡලය හොදින් උරා ගැනිම,මුල් නොකැඩි පැල ගැලවීමද කල හැකිය.

තවාන ජීවානුහරණය කිරීම
මෙය,

තවාන පිලිස්සීම

තවාන පිලිස්සීම සදහා අතුරන ලද පස් මිශ‍්‍රණය ජලයේ තෙමා ඵ්වා මත පිදුරු හා දහයියා තටිටු වශයෙන් අතුරා යටට ඇති පිදුරු තටිටුවට ගිනි තබා සියල්ල පිලිස්සණු පසුව නැවත පෙර පරිදිම  පිදුරු හා දහයියා ගිනි තබා අළු ඉවත් කළ යුතුය.

දිලිර නාශක යෙදීම

දිලීරනාශක ඉසිමෙන් දිනකට හෝ දෙකකටපසුව බීජ සිටුවිය යුතුය. තවාන ධුමකරණය කිරිමෙන් පාත්තිය පොලිතීන් වලින් ආවරණය කර ඊට යටින් මීතයිල් බ්‍රෝමයිඩී යෙදිය හැකිය.එවිට එම රසායන ද‍්‍ර‍්‍රව්‍ය ධුමසාරයක් ලෙස පැතිර ජීවානුහරණය වෙයි.

බීජ ප‍්‍රතිකාර සිදු කිරිම

මෙහිදි බීජ අක‍්‍රියතාවය ඉවත් කිරිම කළ යුතුය. බීජාවරණය ඉවත් කිරිම අඹ,දෙහි,දෙඩමි වැනි බිජ සදහා සිදු කෙරේ. වි,මෑ බෝචි , බිජ සදහා බිජ පෙඟවිම අවශ්‍ය ය.  බිජ පලුදු කිරිම තේ ආදි  බිජ වලටත්,  බිජ, පිලිස්සීම පැපොල් ආදි බිජ  සදහාත්  බිජ සේදිම පැෂන්,  තක්කාලි,ඇන්තුරියම් වැනි   බිජ සදහා සිදු කෙරේ. ශිත කිරිම ,උණුසුම් කිරිම, ආලෝකය සැපයිම ආදි ප‍්‍රතිකාර ද සිදු කරයි.

කෙරේ්්.ශිත කිරිම,උණුසුමි කිරිම ආලෝකය සැපයිම ආදි  ප‍්‍රතිකාරද සිදු කෙරේ්්. ජිවානුහරණය සදහා බිජවලට  දිලිර නාශක කුඩු මිශ‍්‍ර   කිරිම,  බිජ  දිලිර නාශක දියරයක ගැල්විම කළ යුතුය.

තවානේ බිජ තැන්පත් කිරිම

මිරිස් ,ගෝවා,නෝකෝල්, තක්කාලි, වැනි බිජ විසුරුවා හැරිම මගිනුත් දුමිකොළ වැනි බිජ වැලි හෝ ජලය සමග මිශ‍්‍රකර ඉසිම කළහැකිය. බිජ පේලි වලට සිටු විමෙන් පැල වලට සාත්තු කිරිමට හැකි නිසා බිජ සාර්ථකව වැඩේ.

තවාන වසුන් කිරිම

තවානේ තෙතමනය ආරක්ෂා කිරිම, සූර්යාලෝකයෙන් වන හානි,උෂ්ණත්වයෙන් වන හානි,වල් පැල වැවිම ආදිය වැලැක්විම වසුන් යෙදිම මගින් සිදු වෙයි. පිදුරු,ගෝනි,මානමි,තෘණ මෙි සඳහා යොදා ගනී.

තවාන් නඩත්තුව

බිජ සිටුවිමෙන් පසු තවාන් රැකබලා ගැනිම තවාන් නඩත්තුව නම්ී වෙි,තවාන් නඩත්තුවට අයත් කාර්යන් පහත පරිදි වෙයි.

වල් මර්ධනය

මෙය සැලකිල්ලෙන් කළ යුතුය.අතින් වල් ඉවත් කළ යුතුය. වල් පැල සමග බිජ පැළ ගැලවි යාමටද බිජ පැළවලට හානි වන්නටද පුළුවනි.මේ නිසා වල් නෙලිම ප‍්‍රවේසමෙන් කළ යුතුය.

හානි කරන සතුන් මර්ධනය

හානි කරන කෘමි සතුන් හා කෘමි නොවන සතුන් මර්ධනය අවශ්‍ය වේ.කුහුඹුවා,වේයා බිජ හා බිජමුල් වලට හානකර වේ. බිජ තැන්පත් කිරිමට පෙර තවානට කාමිනාශක යෙදිමෙන් සතුන් මර්ධනය කළ හැකිය.කාමිනාශක ඉසීමෙන් කොළ වලට හානි කරන කූඹින්,දළඹුවන් පැළ මැක්කන් මර්ධනය කළ හැකිය.

රෝග මර්ධනය

පීතියමී ඩෙබරියාමී,පියුසේරියමී ඔක්සිපෝරම් යන දිලීර නිසා වැළදෙන දියමලන්කෑම වැනි රෝග මර්ධනය අවශ්‍ය වෙයි. ශාකයේ කඳ කුණුවීම,
මුල් කූණු වීම,බීජ පත‍්‍ර මලානික විම හා එල්ලා වැටිම, පැලය මුලින් කඩා වැටිම, පැලය මැරියාම ආදිය රෝග ලක්ෂණ වේ..පස බුරුල් කිරීමෙන්, දිලිර නාශක යෙදීමෙන්, රෝග වැළඳුන පැළ පස් සමඟ ඉවත් කිරිමෙන් රෝග මර්ධනය කළ හැකිය.

ජලය සැපයිම

වසුන් දැමීමෙන් පසු තවානකට ජලය සැපයිය යුතූය.බීජ පැළ වීමට තෙතමනය අවශ්‍ය බැවින් බීජවලට හා පැළ වලට හානි නොවන සේ
ජලය සැපයිය යුතුය.පොහොර යෙදිම අවශ්‍යනමී ජලය සමඟ මිශ‍්‍රකළ යූරීයා ඉසිම කළ හැකිය.

සෙවන සැපයීම

වැස්සෙන්,හිරු එළියෙන් පැළ ආරක්ෂා කිරිමට හා තෙතමනය ලබා දීමට සෙවන සැපයීය යුතුය.
මේ සඳහා දැල්ගෝනි ,කොළඅතු,බටපතුරු ,පොලිතීන් ආදිය යොදා සෙ,මී 15ක් පමණ ඉහලින් ආවරණය කිරිම අවශ්‍ය වෙයි.

පැළ දැඩි කිරීම
පැළ ගැලවීමට සතියකට පෙර සෙවන අඩු කිරීම. අවශ්‍ය නමි පොහොර කෘමිනාශක හා දිලීරනාශක යෙදීම පැළ ගැලවීමට පැය 12කට පමණපෙර තවානට ජලය සපයා පස තෙත් කල යුතුය. මුල් වලට හානි නොවන සේ ගලවා ඉක්මනට ස්ථර භුමියේ සිටුවා අවශ්‍ය නමි සෙවන ලබා දිය යුතු නොවෙයි.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
ප්‍රදේශයේ වගාව

කෘෂිකර්මය යයන්ත්‍රානු සාරයෙන් වී වගා කිරීම සදහා ඩැපොග් තවාන් යොදා ගනී..

තවාන් පාලනය


An Pterostylis ciliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark Alwin Clements ngan David Lloyd Jones. An Pterostylis ciliata in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis ciliata


Der Family Circle Cup 2010 war ein Tennis-Sandplatzturnier für Frauen in Charleston. Es war als Turnier der Premier-Kategorie Teil der WTA Tour 2010. Das Turnier fand vom 10. bis zum 18. April 2010 statt.

Das Finale im Einzel bestritten Samantha Stosur und Wera Swonarjowa, das Stosur in zwei Sätzen gewann. Im Doppel gewann die Paarung Liezel Huber / Nadeschda Petrowa in zwei Sätzen gegen Vania King / Michaella Krajicek.

Qualifikation

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Website

Turnier der WTA Tour 2010
Tennisturnier in Charleston (South Carolina)

Family Circle Cup 2010


Apaplánetan er miðlunarleyfi í kringum ýmsar tegundir vísindaskáldskapar sem gerist í söguheimi þar sem apar hafa þróað greind á við menn. Sögurnar byggjast á skáldsögunni La Planète des singes eftir franska rithöfundinn Pierre Boulle frá 1963 og gríðarvinsælli kvikmynd sem Franklin J. Schaffner gerði eftir skáldsögunni 1968. Fjórar framhaldsmyndir voru gerðar 1970, 1971, 1972 og 1973 og árið 1974 var sjónvarpsþáttaröð sýnd á CBS. Árið eftir voru teiknimyndaþættir sýndir á NBC.

Árið 2001 leikstýrði Tim Burton endurgerð upprunalegu myndarinnar. Þrjár nýjar framhaldsmyndir hafa síðan komið út 2011, 2015 og 2017, og sú fjórða verður frumsýnd árið 2024.

Vísindaskáldskapur
Miðlunarleyfi
Apaplánetan

Apaplánetan


{{distinguir|Escribir en el aire (película) película dirigida en 2020 por Paula de Luque}}Escribir en el aire, es un libro de crítica literaria y cultural escrito por el peruano Antonio Cornejo Polar.

Definir lo latinoamericano en un contexto cultural es una tarea si no difícil, complicada. Así lo constata el debate que en torno al tema se dio en la década de los 80 y 90 entre críticos del pensamiento latinoamericano como Ángel Rama, Néstor García Canclini y Antonio Cornejo Polar en el análisis que cada uno realiza de la problemática cultural de la región. Escribir en el aire: ensayo sobre la heterogeneidad socio-cultural en las literaturas andinas(1994) del profesor y crítico literario Antonio Cornejo Polar intenta principalmente teorizar acerca del concepto de heterogeneidad en la literatura y la cultura andinas.  El autor problematiza el concepto de identidad latinoamericana, partiendo de la observación de una configuración diversa y múltiplemente conflictiva de lo latinoamericano que pone en cuestión la construcción de espacios de pertenencia y legitimidad.

 Reseña

≪Escribir en el aire.: Ensayo sobre la heterogeneidad socio-cultural de las literaturas andinas≫ comienza señalando el carácter disperso y contradictorio de la literatura latinoamericana como consecuencia de procesos multiculturales y transculturales que explican su condición híbrida. Desde la introducción, Cornejo es claro acerca de su interés de retomar el tema de la desestabilizadora variedad e hibridez de la literatura latinoamericana:

 Título

El título Escribir en el aire alude a unos versos de España, aparta de mí este cáliz de César Vallejo:

Allí, Vallejo se esmera por "un lenguaje a caballo" entre escritura y oralidad y que, como afirma Cornejo Polar, es un lenguaje que "se escribe", es cierto, pero en "el aire", sobre un "papel de viento" y cuyo instrumento –como en la voz- es la materia del cuerpo (el "dedo" convertido en "pluma de carne").

 Capítulo I

El primer capítulo analiza la relación entre oralidad y escritura al margen de la filología, partiendo de la crónica de Cajamarca. El encuentro entre el Inca Atahualpa y Vicente Valverde registrado en la crónica de Cajamarca designa, para Cornejo, el grado cero de la interacción entre lo oral y lo escrito y pone de manifiesto un antagonismo patente hasta la actualidad en la naturaleza dislocada de la literatura latinoamericana.    El génesis de la heterogeneidad literaria andina queda documentada en el diálogo entre Atahualpa y el padre Valverde en Cajamarca. Allí se describe la tensión generada por el encuentro de dos mundos completamente discordantes; por un lado América y por el otro España, por un lado la tradición oral representada en la palabra proveniente de la voz del supremo Inca y por el otro la tradición escrita representada en el libro sagrado de occidente y el simbolismo de la ley allí contenida. Como señala Cornejo, este episodio en la historia de la conquista española tuvo múltiples implicaciones de variada índole y sirvió como referente a crónicas y otros textos posteriores.

El diálogo entre Atahualpa y Valverde, mediado por la ruptura en la comunicación, describe una escena bilingüe en la cual Valverde en representación del imperio hispano demanda al Inca la sujeción a la fe católica y, simbólicamente, a la corona española.   Con el detalle de un mal intérprete de por medio, surge el acontecimiento que desencadena la acción: el rechazo de Atahualpa al libro por considerar que este es incapaz de hablarle.  El gesto de resistencia que supone arrojar el libro (autoridad) al suelo es clave para entender la complejidad del carácter heterogéneo de las letras y la vida social de América Latina.
Cornejo Polar recopila varias versiones testimoniales del encuentro en Cajamarca las cuales transcribe partiendo de la versión más antigua: La carta […] a la Audiencia de Santo Domingo escrita por Hernando Pizarro en 1533. A partir del relato de Pizarro surgen un sinnúmero de versiones; unas ampliadas, otras estilizadas, generadas gracias a la carga simbólica de este suceso que reclama una constante escritura.

 Proceso de homogeneización

Pasando por las versiones de Zárate y Gómara, que aportan al discurso evangelístico; la versión estilizada de Benzoni; la crónica "objetiva" de Cieza de León; la versión crítica de Cabello de Balboa, y la más objetiva de Martín de Murcia, Cornejo apunta al asunto de la representación de la reacción del Inca ante el libro. También se mencionan las versiones de Pedro Pizarro como la más corta y la de Xerex como la más elaborada donde Atahualpa se maravilla de la escritura. La única versión del encuentro narrada por un indígena –o desde la óptica indígena- es la de Guamán Poma de Ayala que hace énfasis en el enfrentamiento entre la voz y la letra evocando la oralidad de forma casi obsesiva. La del Inca Garcilaso se presenta como una de las versiones más fieles, cuidando de evidencias la validez de sus fuentes y a la vez refutando las versiones comunes –entre ellas la de Pedro Pizarro. Garcilaso se alinea con Guamán Poma al restar importancia al libro e instalar "el drama de Cajamarca en el horizonte de la pura oralidad."

Señala Cornejo que lo sucedido en Cajamarca fue un ritual de poder representado en el libro y su condición escrita cuyo propósito dialógico no se cumplió ya que requería establecer una relación de sumisión sobre la oralidad-es decir, que simbólicamente Atahualpa aceptara sin resistencias someterse a los intereses que representaba Valverde. Ante la desobediencia del Inca, la escritura irrumpe de manera violenta en el nuevo mundo, no como respuesta a una necesidad de comunicación sino como un símbolo de orden y autoridad cuyo significado está muy ligado al de Poder. En este orden de ideas, pues, el libro adquiere una dimensión más fetichista que textual pues se erige más como un gesto de dominio que como un acto de lenguaje y deja fuera de toda materialidad a la oralidad indígena. Como lo señala el crítico peruano, "el triunfo inicial de la letra es en los Andes la primera derrota de la voz. Lo que en el fondo Escribir en el aire pone de manifiesto es la posibilidad de invertir el énfasis hacia el fracaso del libro como un acto lingüístico.

La derrota de la oralidad no adquiere el sentido de tragedia hasta cuando se descubre el verdadero carácter de la conquista. El punto central en el argumento de Cornejo Polar se articula alrededor de la afirmación de que en los márgenes del discurso sobre la muerte de Atahualpa y fuera del mismo se acumulan una diversidad de versiones, con frecuencia contradictorias, que evidencian la variabilidad cultural de las conciencias históricas. Esta variedad en la forma de recordar el suceso, otorgándole legitimidad por el hecho de ser recordado, es la manera en que se manifiesta el carácter heterogéneo de las literaturas andinas y en general, hispanoamericanas pues no se limitan a la narración escrita sino que recurren a menudo a las danzas rituales o teatrales. La lectura que de estos textos hace Cornejo Polar es la de "sujetos enfrentados entre sí dentro de un proceso cuyas etapas más cercanas no invalidan del todo las anteriores. Señala Cornejo Polar que en estos textos funcionan dinámicas que provienen de la oralidad o de fuera del marco de la escritura. Por lo tanto en estos discursos escénicos se concluye que la escritura no ha desplazado del todo las normas de la expresión oral.

El pensamiento central que cruza el texto de Cornejo Polar es que el lenguaje escrito se asocia desde el comienzo de la historia literaria latinoamericana firme, rápida y consistentemente con el poder. Por consiguiente, se puede deducir que Escribir en el aire intenta evidenciar una incompatibilidad radical entre oralidad y escritura como marco global de la representación de los sucesos de Cajamarca. Incompatibilidad que se expresa en una agresividad mutua que inaugura el espacio de contradicción en que confluyen las dos y que determinan lo latinoamericano. En "La literatura peruana: realidad contradictoria" (1983), Cornejo Polar había afirmado que "la historia que comienza en Cajamarca es […] la historia de una contradicción" y que la totalidad histórica y discursiva "está tejida por y con contradicciones."

 Capítulo II

La segunda parte de Escribir en el aire examina el discurso de la homogeneidad de –o intento de homogeneizar- la literatura latinoamericana. El discurso emancipador proponía una comunidad lo suficientemente integrada como para imaginarse a sí misma como nación . A partir de Garcilaso y su autodefinición como Inca (indio) hay un reconocimiento de la alteridad, conciencia de heterogeneidad que se propone acabar abruptamente con el discurso independentista. Como lo define Andrés Bello, "si la nación pretende existir como tal requiere del papel homogeneizador del idioma como productor de la imagen socializada de la comunidad."   Ricardo Palma, uno de los escritores andinos incluidos en el estudio de Cornejo Polar, escribe dentro de esta finalidad propiciadora de una comunidad nacional. El discurso de Palma intenta diluir las contradicciones que atentan contra la unidad nacional(o contra la idea de nación), creando, a través del lenguaje, espacios homogéneos dentro de una realidad que, como señala Cornejo Polar, "es abrumadoramente heterogénea."  Escribir en el aire pone en evidencia la preocupación de las primeras obras de la novelística latinoamericana por un orden social concerniente a las nacionalidades y las relaciones de familia cuya trama se puede leer como una alegoría de la nación. Novelas como Cumandá, Aves sin nido y Juan de la Rosa afirman el deseo por una literatura homogénea, metáfora de la nación que sin embargo evidencia un problema de base: el de la identidad aún no resuelta. En Cumandá, Cornejo problematiza la oblicua figuración de la nación en las aventuras que su autor,  Juan León Mera, narra. En Cumandá los problemas en la constitución de la nación ecuatoriana no se aluden sino que su enfoque es el conflicto entre civilización cristiana y salvajismo. La diferencia entre la oralidad y la escritura es clara: la escritura pertenece a los blancos mientras que la oralidad pertenece a los salvajes. La familia, núcleo social básico común a las literaturas de este periodo y el incesto como uno de los problemas dentro de la misma, aparecen como elementos altamente homogeneizadores. En Aves sin  nido, se analizan elementos igualmente alegóricos de la nación y sus problemas a través de la imagen conflictiva de la familia y "las relaciones interpersonales que la fundan y la rodean."

El mestizaje así como el incesto, cumplen una función homogeneizante y este último evidencia el asunto de un orden mal constituido, según Cornejo Polar. Juan de la Rosa de Nataniel Aguirre es, según Cornejo, la obra que aborda más abiertamente el tema de la formación de las naciones andinas. Juan de la Rosa constituye una historia ejemplar como forjadora de la independencia de Bolivia y alegoriza la nacionalidad mediante las relaciones de parentesco. De nuevo el mestizaje funciona como marco a la idea de nación. El mestizo es en tanto que elemento homogeneizador, la prueba viviente de una "síntesis cultural", intermediario entre criollos e indios.  Afirma el crítico que el mestizo se constituye en espacio de convergencia; espacio de homogeneidad y de armonía.

 Capítulo III

En la tercera parte del texto se describe la transición de una voluntad conciliadora en los escritores del período independentista hacia un nuevo hombre, el de las vanguardias. Del mestizaje se hace tránsito a un nuevo sujeto productor de cultura y de un lenguaje nuevo.  La experimentación de las vanguardias evidencia una insatisfacción general frente al lenguaje. Surgen cuestiones como el problema de la representación y el de la autenticidad. Según Cornejo, Mariátegui y Vallejo resuelven esta contradicción construyendo un orden nuevo. En Huasipungo, Jorge Icaza vincula oralidad y escritura abriendo el lenguaje del arte popular «a las solicitaciones del habla» lo cual implica un esfuerzo por oralizar la escritura. Es decir, hay que llevar a la escritura el habla de los que no escriben. Este esfuerzo de escribir el habla común, construyendo vínculos intersociales, interculturales e interétnicos que aportan homogeneidad al universo literario, es un signo de una realidad socio-cultural conflictiva y contradictoria.

Referencias

Bibliografía

 Cornejo Polar, Antonio. La literatura peruana: totalidad contradictoria, en Revista de Crítica Literaria Latinoamericana IX, 18, Lima, (1983): 37-50.

 Ramos, Julio. Desencuentros de la modernidad en América Latina. Literatura y política en el siglo XIX. México: Fondo de Cultura Económica, 1989.
 Vallejo, César. Poesía Completa''. Edición crítica y exegética de Juan Larrea. Barcelona: Seix Barral, 1970.

Libros de 1994
Libros de Perú
Obras literarias en español
Libros de antropología
Libros de sociología

Escribir en el aire