توماس ميدلتون  مسرحي يعقوبي إنكليزي وشاعر ولد في 1580 وتوفي في 1627. يقف ميدلتون مع جون فلتشر وبن جونسون كأحد أكثر المسرحيين نجاحاً وتأثيراً في المسرح اليعقوبي. ويقف مع شكسبير كأحد مسرحيي عصر النهضة القلائل ممن استطاعوا إحراز نجاحٍ متساوٍ في كتابة الكوميديا والتراجيديا.توماس ميدليتون

عمل توماس ميدليتون وعاش طيلة حياته في لندن..وقد ولد في عام1580وعمد في كنيسة سان لورنس جوري في 18إبريل و دفن في4يوليو عام1627 بالكنيسة القريبة من محل سكنه في نيوتن بيتس التي عاش فيها منذ عام1609فوالده وليم كان بناء وسيداً يحمل شعار النبالة مات في يناير أما1585أو1586وفي نوفمبر عام1585

تزوجت أرملته آن من توماس هرفي الذي رجع لتوه وقد أفقرته رحلته إلى فرجينيا. ففي خلال أسابيع من الزواج كان هارفي قد كشف عن كونه مغامر معدوم الضمير يجد لذته في التحكم بأملاك زوجته فلأمد الطويل حدثت سلسلة من المشاحنات أدت إلى دعاوي قضائية كلها بدأت مع محاولات هارفي أن يستولي على عقار آن الذي أوقفته لمساعدة أولادها قبل أن تقابله. أما ألن وترر الذي تزوج أخت ميدليتون المسماة أفيس عام1596في التو أصبح جزءاً من ممن يرفعون الدعاوي القضائية ضد هارفي. بمجيء عام1603عندما مات آن هارفي والن وترر كان قد قضى ميدليتون وقتاً كبيرا من وقته يساعد أمه في معارك قانونية كثيرة، فحتى بعد موت وترر فإن أفيس وزوجها الثاني جون امبسون استمرا في أخذ خطوات قانونية فيما يتعلق بممتلكات العائلة

ان حياة ميدليتون منذ بدايتها كانت على اتصال بمهنة المسرح. فأجزاء واسعة من ممتلكات العائلة كانت أرضاً تسمى الكرتين، وهي في نفس الوقت أرض مسرح الكرتين (مسرح الستارة)الذي بني في عام1577..بعد أن التحق ميدليتون بأوكسفورد كوين كوليدج(وهي الكلية الأكثر شعبية في هذا الزمن)في إبريل عام1598وما يلي ذلك كان ميدليتون قد أجبر في يونيو عام 1600أن يُرسل نصف أسهمه من ممتلكات الكرتين إلى صهره وترر من أجل النقود المدفوعة على حد قوله:نظير تقدمة وارتقائه في جامعة أوكسفورد حيث انه الآن طالب..وفي وقت ما أثناء الثماني أشهر التالية عاد إلى لندن ليستأنف مجموعة من الدعاوي القضائية وتم تسجيل ذلك في الثامن من فبرير عام1600أو1601 فقد بقى ميدليتون في لندن بصفة يومية بصحبة الممثلين في هذين العامين أما صهر ميدليتون توماس ماربك كان ممثلاً في فرقة الأدميرال مين. ولعل ميدليتون التقى هناك بمن سيتزوجها في هذه الأثناء..لم يسجل في أي مكان أن ميدليتون أخذ شهادة جامعية من أوكسفورد فقد كان مهتماً بالكتابة المسرحية وأثناء ذلك حصل على دبلومة.

ولأن ابن ميدليتون المسمى أدورد كان في سن التاسعة عشر عام1623فمن المفترض أن ميدليتون تزوج حوالي عام1602..فزوجته ماجدلين كانت حفيدة المؤلف الموسيقي وعازف الأرغن جون ماربك...إن اكليس يعتقد أنها ربما تكون ملين ماربك التي عمدت في 9يوليو 1575في سان دانتن الغربية.وفي فبراير عام1627أو1628رفعت أرملة ميدليتون ملتمساً للحصول على منحة مالية من بلدية لندن مما يفترض أن ممتلكاته كانت قليلة وقد ماتت بعد ذلك بخمسة أشهر أي في يوليو1628ودفنت أيضاً في نيونجتون.

نشر ميدليتون كتاباً واحداً شعرياً يسسمى حكمة سليمان عام1597,قبل أن يلتحق بأوكسفورد وقصيدتين شعريتين أخريان الأولى هي(ميكروا سينكون)عام1599 والثانية شبح لوكريس عام1600ومن المفترض أنه كان طالباً أنذاك في عام1602سجل هانسلو أن ميدليتون كان قد انجز ثلاث مسرحيات:بالتعاون مع دكر وماندي ودريتون ووبيستر في مسرحية سقوط قيصر(المفقودة)ومسرحية رندال أيرل شيستر (المفقودة ايضاً)ومسرحية أخرى غير معروف اسمها، بعدذلك بعامين سنة 1604نشر هجائيتين نثريتين الأولى باسم الكتاب الأسود والثانية باسم النملة والكروان..أما مسرحيته الأولى التي بقيت على قيد الحياة فكان اسمها عائلة الحب (1602أو1603كان تأريخها يعود لنفس هذه الفترة وإذا كانت طبيعة هذه الأعمال المبكرة محل خلاف فمن الجلي انه بعد ان ترك أوكسفورد كان شديد النشاط وفياض الإنتاج فباديء ذي بدء عام1613 ومايليه إلى أن مات كتب عدداً لابأس به من المواكب المدنية والمسليات فمبكراً عام1604شارك توماس ديكر في كتابة (المسلية الرائعة )والتي كانت للملك جيمس وأعلن عنها رسمياً حول لندن

لقد كتب ميدليتون من أشكال فنية مختلفة لكن انتاجه الأهم كان من قالبين فنيين الأول:هو كوميديا المدينة مثل مدة ماكمليس عام 1605 وعالم مجنون أيها السادة عام1605 ,وحيلة للإمساك بالرجل العجوز والفتاة الطاهرة من شيبسيد عام1611او1613 أما القالب الثاني هو التراجيديا فقد كتب منه مأساة المنتقم عام1606أو1607والنساء يحذرن النساء 1612 والمستبدل مع وليم رولي عام1622كما كتب مسرحيات ترجيكوميدية مثل الساحرة عام1615والمشاجرة العادلة عام1615أو1617والقانون القديم عام1618..وفي عام1624كتب الهجائية السياسية مسرحية لعبة الشطرنج التي كانت كثيراً ما تعرض بصورة أكبر من أي مسرحية يعقوبية أخرى (بل حقيقة هي الأطول عرضاً في تاريخ المسرح الإنجليزي) لكنها سببت حساسية ومن ثم حجبتها الحكومة بالرغم من أنها حصلت على اذن بالعرض فلقد مثل ميدليتون والممثلون أمام البريفيس كانسل (فولده ادورد كان يجيب بدلاً عنه بينما ميدليتون بدا متحفظاً)وفي النهاية لم يتخذ أي قرار ضده

ولقد كتب ميدليتون لفرق الغلمان من بولس وبلاك فريرز وبعد أن تم حجبهما كتب لفرقة البرينس هنري أو( فرقة الأدميرال سابقاً) و فرقة الليدي اليزابيث وفرقة شيكسبير الكينج مين. ولقد شارك ميدليتون الآخرين من المؤلفين مثل شيكسبير في مسرحية تيمون الأثيني ولقد راجع مسرحية مكبث بعد عرضها الأول

روابط خارجية

مراجع

أشخاص متعلمون في مستشفى المسيح
أشخاص من مدينة لندن
خريجو كلية الملكة
دراميون وكتاب مسرحيون إنجليز
دراميون وكتاب مسرحيون إنجليز في القرن 17
شعراء إنجليز
كتاب دراما إنجليز في عصر النهضة
كتاب دراما ومسرح إنجليز
كتاب ذكور إنجليز في القرن 17
كتاب في القرن 17
ممثلو مسرح إنجليز
مواليد 1580
مواليد في لندن
وفيات 1627
وفيات في لندن

توماس ميدلتون


An Anthurium lancifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anthurium lancifolium in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. l. albifructum
 A. l. lancifolium

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium lancifolium


İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) (), kökleri 1773 yılına dayanan İstanbul'da yer alan bir devlet üniversitesi.

1773 yılında kurulan Mühendishane-i Bahrî-i Hümâyûn, III. Mustafa döneminde mühendislik eğitimi vermek için askeri bir okul olarak kuruldu. Amacı güverte subayı ve gemi inşa subayı yetiştirmek olan okul, Osmanlı İmparatorluğu'nun batı referanslı ilk eğitim kurumlarından biriydi. 1795 yılında ise topçu ve istihkam subayı yetiştirmek amacıyla Mühendishane-i Berrî-i Hümâyûn kuruldu ve daha sonra okulun sivil kanadı olan Hendese-i Mülkiye oluşturuldu. Mühendishane'nin askeri kanadı günümüzde Kara Harp Okulu ve Deniz Harp Okulu olarak devam ederken, sivil kanadı da İTÜ'yü oluşturmuştur.

İTÜ bugün İstanbul'un iş merkezi Maslak'ta bulunan ve ana kampüsü olan Ayazağa Yerleşkesi de dahil 4'ü İstanbul'un Avrupa, 1'i Anadolu yakasında, 1'i de Kıbrıs'ta olan toplam 6 yerleşkeye yayılmıştır. Maçka, Taşkışla ve Gümüşsuyu yerleşkelerinde Osmanlı döneminden kalan binalarda hâlâ eğitim yapılmaktadır. İTÜ mezunları cumhuriyetin ilk yıllarında Türkiye'nin büyümesinde ve gelişmesinde büyük rol oynamış, ülkedeki pek çok ilke ve pek çok mühendislik eserinin altına imza atmıştır.

Türkiye'de ilk kez televizyon yayınlarının yapılması, ilk üniversite radyosunun kurulması, ilk kez bir üniversitede bilgisayar kullanılması, ilk defa bir Türk üniversitesinin uzaya uydu göndermesi; ilk yerli haberleşme uydusu, ilk yerli helikopter ve ilk yerli insansız otomobilin yapılması gibi mühendislik alanında Türkiye'deki birçok ilk İTÜ tarafından gerçekleştirilmiştir.

İTÜ bugün bünyesindeki 13 fakülte, 39 bölüm ve 6 enstitü ile 25.294 lisans, 11.331 lisansüstü, 3.716 doktora öğrencisi ve 2.241 akademik personel ile eğitim hayatını sürdürmektedir. İTÜ tarafından yayınlanmış verilere göre akademik personel başına 17 öğrenci düşmektedir. Türkiye'deki pek çok üniversiteden farklı olarak kuruluşunda inşaat, mimarlık, makine ve elektrik olarak 4 fakülteye ayrılmıştır. İTÜ paydaşı pek çok hoca ve mezun TÜBİTAK bilim ödülü ve TÜBA ödülü almıştır ve pek çok hoca da ABD, İngiltere, Rusya bilimler akademisi üyesidir.

Tarihçe

Mühendishâne-i Bahrî-i Hümâyûn

1773 yılında açılan Mühendishane-i Bahr-i Hümâyun İstanbul Teknik Üniversitesi'nin eğitime başladığı tarih olarak kabul edilir. Bu yüzden İTÜ dünyanın en eski teknik üniversitelerinden biri olarak görülür. Mühendishâne-i Bahrî-i Hümâyûn, Osmanlı İmparatorluğu döneminde, tersane ve donanmanın geliştirilmesi ve askeri personelin eğitilmesi amacıyla III. Mustafa  tarafından kurulmuş teknik okuldur. Okulda sınıflara ilk defa tahta ve sıra konulmuştur. Bu dönemde bir okul matbaası kurulmuş ve ders kitapları basılmıştır ve böylece İTÜ Kütüphanesi'nin temelleri de atılmıştır.

Mühendishâne-i Berrî-i Hümâyûn

Mühendishâne-i Berrî-i Hümâyûn, 1795 yılında III. Selim döneminde kurulmuştur. Mühendishâne-i Berrî-i Hümâyûn bünyesinde balistik, haritacılık, gemi inşaatı ve inşaat mühendisliği  öğretimi verilirdi. Mühendishâne-i Berrî-i Hümâyûn 1847'de mühendislik eğitiminin dışında mimarlık eğitimi de vermeye başladı. 1883'te Hendese-i Mülkiye adını alarak eğitimine devam etti.

Hendese-i Mülkiye

Hendese-i Mülkiye, 1883 yılında kurulmuştur. Mühendishâne-i Berr-i Hümâyûndaki kılıçhanelerden birisi boşaltılıp Hendese-i Mülkiye öğrencilerine tahsis edilmiştir. Kuruluşunda Fransa'daki École nationale des ponts et chaussées  (Köprü ve Yol Mektebi) örnek alınmıştır. Ancak daha sonra Fransız dizgesi (sistem) terk edilmiş ve Alman dizgesine geçilmiştir.

Hendese-i Mülkiye öğrencileri ve öğretmenleri Osmanlı Devleti ve Türkiye'nin gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur. Örneğin Hicaz Demiryolu pek çok Hendese-i Mülkiye mezunu ve hocaları tarafından yapılmıştır. Ayrıca okulun hocalarından Mimar Kemaleddin Bey Mescid-i Aksâ'nın onarımını gerçekleştirmiştir.

Mühendis Mekteb-i Âlîsi

Mühendis Mekteb-i Âlîsi, askerî idareden ayrılarak kurulan Hendese-i Mülkiye'nin devamı olan kurumdur. Prof. Dr. Karl von Terzaghi okulun önemli hocalarındandır. Bu dönemde ülkede ilk defa Mühendis Mektebi Mecmuası adıyla akademik bir mühendislik dergisi çıkartılmıştır. Okula ilk kez kız öğrenci bu dönemde kabul edilmiş ve İTÜ'nün arı simgesine bu dönemde karar verilmiştir. Okul daha sonra Yüksek Mühendis Mektebi adını alarak eğitim ve öğretimine devam etmiştir.

Yüksek Mühendis Mektebi

Mühendis Mektebi 1928 yılında yeniden yapılandırılmış ve Yüksek Mühendis Mektebi adını almıştır. İlk mezunlarını 1931 yılında veren Yüksek Mühendis Mektebi Cumhuriyet Türkiye'sinin bayındırlık işleri için gerekli teknik elemanları yetiştiriyordu. Önceleri sadece Gümüşsuyu kışlasını kullanan Yüksek Mühendis Okulu daha sonra Maçka ve Taşkışla silâhhanelerine sahip olmasıyla birlikte büyüdü ve eğitim kadrosunu da İsviçre ve Almanya'dan gelen hocalarla geliştirdi. 1944 yılında Yüksek Mühendis Mektebi İstanbul Teknik Üniversitesi olarak yeniden yapılandırıldı. Bu dönemin mezunlarının en büyük eseri Anıtkabir'dir.

Teknik Üniversite
1944 yılından alınan bir kararla Yüksek Mühendis Mektebi, İstanbul Teknik Üniversitesi olarak yeniden yapılandırıldı ve inşaat, mimarlık, makine ve elektrik fakülteleri olarak dört fakülteye ayrıldı. 1974-1975 öğretim yılında iki kademeli eğitime geçilerek, dört yıllık lisans eğitimine eklemlenen iki yıllık lisansüstü programları ile birçok uzmanlık alanında üst düzeyde eğitim verilmeye başlanmıştır. 2000'li yıllarda ise tüm bölümler uluslararası eşdeğerlik almıştır. Türkiye'de ilk kez televizyon yayınlarının yapılması, ilk üniversite radyosunun kurulması, bilgisayarı ilk kez kullanan üniversite olması, ilk defa bir Türk üniversitesinin uzaya uydu göndermesi, pek çok mühendislik dalında ilk kez lisans eğitiminin başlaması, İTÜ basketbol takımının 5 basketbol ligi şampiyonluğu kazanması, IHF (günümüzde EFH) kupasında Türkiye'yi ilk kez İTÜ'nün temsil etmesi Teknik Üniversite'nin bu dönemdeki akademi ve spor alanlarındaki başarılarıdır.

Akademik

Fakülteler

1944 yılındaki bir yasa ile Yüksek Mühendis Mektebi inşaat, mimarlık, makine ve elektrik fakülteleri olmak üzere 4 fakülteye ayrıldı. Şu an ise İstanbul Teknik Üniversitesi içerisinde barındırdığı 13 fakülte ve 6 enstitü ile eğitim öğretim faaliyetlerini sürdürmektedir.

Hâlen bazı mühendislik programları Türkiye'de yalnızca İTÜ'de okutulmaktadır. İTÜ'de bütün lisans programlarında %30 İngilizce şartı olup bazı lisans programları %100 İngilizcedir. İngilizce hazırlık zorunludur.

Bilgisayar ve Bilişim Fakültesi
Bilgisayar ve Bilişim Fakültesi, İstanbul Teknik Üniversitesi'nin 13. fakültesi olarak 2010 yılında kuruldu. Önceden Elektrik Elektronik Fakültesi'ne bağlı olan bilgisayar mühendisliği bölümü bu fakültededir.

Denizcilik Fakültesi
Geçmişi 1884 yılına dayanan Denizcilik Fakültesi, 3 Temmuz 1992 gün ve 2809 sayılı yasa ile yeniden yapılandırılmıştır ve Tuzla yerleşkesinde bulunmakta olup, gemi makineleri işletme mühendisliği ve deniz ulaştırma ve işletme mühendisliği bölümlerini içerisinde barındırmaktadır. Tuzla kampüsünde denizcilik fakültesine ait gemiler, simülatörler, havuz ve kütüphane yer alır.

Elektrik Elektronik Fakültesi
Elektrik fakültesi adıyla kurulan Elektrik Elektronik Fakültesi'nin geçmişi 1934 yılına dayanır. Ayazağa kampüsünde yer almaktadır. Fakülte içerisinde elektrik mühendisliği, elektronik ve haberleşme mühendisliği ve kontrol mühendisliği bölümleri yer alır. Buna ek olarak ABD'deki üniversitelerle ortak yürütülen lisans programlarına da sahiptir.

Fen Edebiyat Fakültesi
Fen Edebiyat Fakültesi,  Ayazağa kampüsündedir. İçinde fizik mühendisliği, kimya, matematik mühendisliği ve moleküler biyoloji ve genetik bölümleri yer almaktadır. 20 Temmuz 1982'de Temel Bilimler Fakültesi'nin adı değiştirilerek yeniden yapılandırılmıştır. Cahit Arf, Kerim Erim, Ratip Berker, Nihat Berker, Yusuf Yağcı gibi ünlü isimlere ev sahipliği yapmıştır.

Gemi İnşaatı ve Deniz Bilimleri Fakültesi
Gemi İnşaatı ve Deniz Bilimleri Fakültesi, Ayazağa kampüsündedir. İçinde Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği ve Gemi ve Deniz Teknolojisi Mühendisliği bölümleri yer almaktadır. Fakülte olarak kuruluşu 1971 yılına denk gelir.

İnşaat Fakültesi
İnşaat Fakültesi'nin kuruluşu Osmanlı dönemine, 1795 yılına, kadar uzanmaktadır. Bu tarih aynı zamanda Türkiye'de inşaat mühendisliği eğitiminin başlangıç tarihi olarak da kabul edilir. Ayazağa kampüsünde yer alır. İçerisinde inşaat mühendisliği, çevre mühendisliği ve geomatik mühendisliği bölümleri yer almaktadır. Karl von Terzaghi, Mustafa İnan, Sedat Ersoy gibi hocalara da ev sahipliği yapan bu fakültenin mezunları Türkiye'nin özellikle ilk yıllarındaki inşasında önemli rol oynamıştır.

İşletme Fakültesi

İşletme Fakültesi, Maçka kampüsünde yer alır. Fakültede Endüstri Mühendisliği,İşletme Mühendisliği ve Ekonomi bölümleri yer almaktadır. Maçka yerleşkesinde fakültenin kendine ait bir kütüphanesi vardır. İTÜ'lülere işletme, iktisat ve hukuk dersleri veren üyelerin kürsüleri birleştirilerek işletme fakültesi kurulmuştur.

Kimya ve Metalurji Fakültesi
Kimya ve Metalurji Fakültesi, Ayazağa kampüsündedir. İçinde kimya mühendisliği, gıda mühendisliği ve metalurji ve malzeme mühendisliği bölümleri vardır. 1963 yılında Kimya Fakültesi adıyla kurulmuştur.

Maden Fakültesi
Maden Fakültesi, Ayazağa kampüsünde yer alır. İçinde maden mühendisliği, jeoloji mühendisliği, petrol ve doğalgaz mühendisliği, jeofizik mühendisliği ve cevher hazırlama mühendisliği bölümleri vardır. Türkiye'de maden mühendisliği ile ilgili eğitim İTÜ maden fakültesinin kurulması ile başlamıştır. Aykut Barka, Kazım Ergin, İhsan Ketin, Celal Şengör gibi ünlü bilim insanlarını bünyesinde barındırmıştır. Fakültenin kuruluş tarihi 1 Mart 1953'tür.

Makina Fakültesi
Makina Fakültesi, 1934 yılına kadar uzanmaktadır. Ancak ayrı bir fakülte olarak Yüksek Mühendis Mektebi, İTÜ olarak yeniden yapılandırılırken kurulmuştur. Fakülte Ratip Berker'in kurucu dekanlığı ile kurulmuştur. Makine mühendisliği ve imalat mühendisliği bölümleri olmak üzere iki bölüm yer alır. Gümüşsuyu kampüsünde yer alır.

Mimarlık Fakültesi
Başlangıcı 1847 yılına kadar uzanan Mimarlık Fakültesi Taşkışla kampüsündedir ve kuruluşunda büyük emeği olan Emin Halid Onat ile özdeşleşmiştir. İçerisinde peyzaj mimarlığı, iç mimarlık, endüstri ürünleri tasarımı, şehir ve bölge planlama ve mimarlık bölümleri bulunur. Fakülte; Clemens Holzmeister, Paul Bonatz, Emin Halid Onat, Doğan Kuban, Mimar Kemaleddin gibi ünlü hocalara ev sahipliği yapmıştır.

Tekstil Teknolojileri ve Tasarımı Fakültesi
Tekstil Teknolojileri ve Tasarımı Fakültesi, Gümüşsuyu kampüsündedir. İçinde tekstil mühendisliği, moda ve tasarım, tekstil geliştirme ve pazarlama bölümleri bulunmaktadır. Geçmişi 1955'e makine mühendisliği bölümü içinde yer alan tekstil kürsüsüne dayanır. Ayrı bir bölüm olarak 1983'te, fakülte olarak da 2004'te yeniden yapılandırılmıştır. Fakültede uluslararası ortak lisans programları da vardır.

Uçak ve Uzay Bilimleri Fakültesi
Uçak ve Uzay Bilimleri Fakültesi, Ayazağa kampüsünde yer alır. İçinde uçak mühendisliği, uzay mühendisliği, Türkiye'deki tek olan meteoroloji mühendisliği bölümleri vardır. Fakülte olarak 1983 yılında kurulmuştur.

Araştırma
Türkiye'nin ilk yerli helikopteri "Arıkopter", ilk küp uydusu "İTÜpSAT1", ilk haberleşme uydusu "Türksat3USAT", ilk insansız otomobili "Otonobil", ilk hidrojenli teknesi "MARTI-İTÜ" ve ilk elektrikli minibüsü, İTÜ tarafından yapılmıştır. Ayrıca Türkiye'nin ilk mikroelektronik laboratuvarı, ilk uydu yer istasyonu ve ilk süper bilgisayarı İTÜ'de kurulmuştur.

İTÜ bünyesinde 360 AR-GE laboratuvarı ve 13 araştırma merkezi bulunmaktadır.
Araştırma merkezleri
 Uydu Haberleşmesi ve Uzaktan Algılama Merkezi
 Ulusal Yüksek Başarımlı Hesaplama Merkezi
 Kutup Araştırmaları Uyg-Ar Merkezi
 İTÜ Laboratuvarları

İnovasyon
 ARI Teknokent
 İTÜ Çekirdek
 İTÜ GATE
 İTÜ GİNOVA
 İTÜNOVA TTO
OTAM

Enstitüler
İstanbul Teknik Üniversitesi, yüksek lisans, doktora ve araştırma etkinliklerini 6 enstitü içerisinde yürütmektedir.
Avrasya Yer Bilimleri Enstitüsü
1997 yılında İTÜ bünyesinde kurulmuştur. Amacı yer bilimleri konularında lisansüstü eğitim ve öğretim, bilimsel araştırma ve uygulamalar yapmaktır. Her yıl ünlü yer bilimcileri Prof. Dr. İhsan Ketin ve Prof. Dr. Aykut Barka anısına konferanslar düzenlenmektedir. Bünyesinde Celal Şengör gibi ünlü bilim insanlarını barındırır. Ayazağa yerleşkesinde yer alır.
Bilişim Enstitüsü
Bilgi teknolojileri ve bilişim alanında araştırma yapmak, teknoloji üretmek için kurulmuştur. Ulusal Yüksek Başarımlı Hesaplama Merkezi bu enstitünün bünyesindedir. Binası Ayazağa kampüsündedir.
Enerji Enstitüsü
1961 yılında kurulmuş olan Nükleer Enerji Enstitüsü'nün 2002 yılında yeniden yapılandırılması ile kurulmuştur. İçinde Yenilenemez-Konvansiyonel Enerji, Yenilenebilir Enerji, Nükleer Araştırmalar ve Enerji Planlaması ve Yönetimi Anabilim Dalları yer almaktadır. Ayrıca TRIGA Mark-II Nükleer Araştırma ve Eğitim Reaktörü  de bu enstitü bünyesinde yer alır. Enstitü Ayazağa kampüsündedir.
Fen Bilimleri Enstitüsü
1 Ekim 1982 tarihinde kurulmuştur. Ayazağa kampüsünde yer alır. Çağdaş bilim ve teknolojinin gelişmesini izleyip bunları Türkiye'de uygulama alanına aktarabilecek araştırma niteliği kazanmış yüksek lisans ve doktora öğrencisi yetiştirmek üzere etkinliklerini sürdürmektedir.
Sosyal Bilimler Enstitüsü
Taşkışla kampüsünde yer alır. 1982 yılında kurulmuştur. Bünyesinde pek çok master ve doktora programı barındırır.
Deprem Mühendisliği ve Âfet Yönetimi Enstitüsü
İTÜ'de deprem ve deprem mühendisliğine yönelik çalışmalar 1939 Erzincan Depremi ile başlamıştır. Daha sonra bir Sismoloji Enstitüsü açılmıştır ve çeşitli bilim insanlarınca Deprem Mühendisliği Türk Millî Komitesi oluşturulmuştur. Japon ve Amerikalı bilim insanlarının yardımıyla çeşitli laboratuvarlar açılmış ve konferanslar düzenlenmiştir. Sonunda deprem mühendisliği konusundaki araştırmaları geliştirmek için bir enstitü 2010 yılında kurulmuştur. Ayazağa yerleşkesinde yer alır.

Diğer Öğrenim Birimleri

Yabancı Diller Yüksekokulu
Yabancı Diller Yüksekokulu İngilizce hazırlık eğitimi vermek üzere 1983 yılında kurulmuştur. Maçka kampüsünde hizmet vermektedir. Hazırlık eğitiminin yanı sıra ileri İngilizce lisans derslerini ve seçmeli olarak ikinci yabancı dil eğitimini lisans öğrencilerine vermektedir.

Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı
Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı, 1975 yılında kurulmuştur ve diğer Türk müziği konservatuvarlarına öncü olmuştur. İTÜ'nün Maçka kampüsünde yer alır.

Müzik İleri Araştırmalar Merkezi
1999 yılında kurulmuştur. Müzik yüksek lisans ve müzik doktora programları vardır. Maçka kampüsünde yer alır.

Kuzey Kıbrıs Eğitim-Araştırma Yerleşkeleri
İTÜ-KKTC Eğitim-Araştırma Yerleşkeleri, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin Gazimağusa ilçesinde bulunmaktadır. 2010 yılında kurulmuştur. Deniz Ulaştırma ve İşletme Mühendisliği, Gemi Makinaları İşletme Mühendisliği, Gemi İnşaatı ve Gemi Makinaları Mühendisliği olmak üzere üç lisans programında eğitim vermektedir.

Uluslararası durum

İTÜ'nün eğitimi uluslararası alanda da kabul görmüştür. Türkiye'de ve dünyada ABET eşdeğerliği almış mühendislik bölümü en çok İTÜ'dedir. 24 mühendislik bölümü ABET tarafından akredite edilmiştir. mimarlık fakültesi  NAAB tarafından, denizcilik fakültesi ise IMO tarafından akredite edilmiştir.

İTÜ'lü bilim insanları COST, EUREKA, NASA, NATO, NSF, BM, Dünya Bankası, Jean Monnet, Erasmus Mundus, Leonardo and SOCRATES, AB çerçeve programları gibi projelerde etkin görev almaktadır. İTÜ; AÜB, CESAER, SEFI, TIME, EIAE, ATHENS gibi uluslararası ağlara üyedir. İTÜ'lü öğrenciler, AIESEC ve IAESTE sayesinde yurtdışında staj olanağı bulabilmektedir. IAESTE programına Türkiye adına İTÜ 1953 yılında üye olmuştur.

İTÜ, QS ve Times Higher Education gibi uluslararası sıralamalarda Dünya'nın en iyi 500 üniversitesi arasına girmeyi başarmıştır ve Türk üniversiteleri arasında ise en üst sıralarda yer almıştır. İTÜ, 2015-2016 QS Dünya Üniversite Sıralamaları'na göre mühendislikte dünyada 173. ve Türkiye'de 1. sıradadır.  Doğa bilimlerinde ise dünyada 307. Türkiye'de 1.'dir. Alanlara göre sıralamada da 10 kategoride listeye girmeyi başarmıştır.

Yerleşkeler
İstanbul Teknik Üniversitesi'nin eğitim binaları 5 yerleşkeye yayılmıştır. Bu 5 yerleşke dışında Kuzey Kıbrıs'ta İTÜ-KKTC Eğitim-Araştırma Yerleşkeleri bulunmaktadır. Teknik Üniversite'nin İstanbul Florya ve Küçükçekmece'de de arazileri vardır. Ayrıca Aydın, Elazığ ve Kastamonu'da da sismoloji laboratuvarları vardır.

Ayazağa yerleşkesi

Ana yerleşim birimi olan Ayazağa yerleşkesi, İstanbul'un yeni finans merkezi konumuna gelen Maslak bölgesindedir. Rektörlük ve yönetim birimleri bu yerleşkede bulunmaktadır. On üç fakülteden sekizi ve yüksek lisans ve doktora eğitimlerinin yürütüldüğü beş enstitüden dördü; Enerji, Fen Bilimleri, Avrasya Yer Bilimleri, Bilişim Enstitüleri de Ayazağa yerleşkesinde bulunmaktadır. Bu yerleşke, sosyal binalar olarak da zengindir. Mustafa İnan Kütüphanesi, Kültür ve Sanat Birliği, Spor Birliği, 75. Yıl Öğrenci Sosyal Merkezi, Süleyman Demirel Kültür Merkezi, kapalı spor salonu, kapalı yüzme havuzu, Bilgi İşlem Daire Başkanlığı, mezunlar derneği, gölet, kafeler, öğrenci yurtları, lojmanlar, halı saha, tenis kortları, stadyum da bu yerleşkededir. Merkez kütüphane olarak hizmet veren Mustafa İnan Kütüphanesi, 7/24 hizmet veren Türkiye'nin ilk ve tek üniversite kütüphanesidir.

Ayrıca Enerji Enstitüsü'nde Triga Mark-II nükleer reaktörü, Ulusal Yüksek Başarımlı Hesaplama Merkezi'nde Türkiye'nin süper bilgisayarı bulunmaktadır. Arı Teknokent de bu kampüstedir.

Gümüşsuyu yerleşkesi
İstanbul Teknik Üniversitesi'nin ilk eğitim yaptığı binalar Gümüşsuyu'ndaki binasıdır. Önceleri bu binanın bir kısmı kullanılırken daha sonra onarılmış ve tümü kullanılmaya başlanmıştır. Günümüzde makine ve tekstil teknolojileri ve tasarımı fakültesi, bir spor salonu ve öğrenci yurtları bu yerleşkede bulunmaktadır. Taksim'e yürüyüş mesafesindedir.

Maçka yerleşkesi
Maçka yerleşkesinde işletme fakültesi, yabancı diller yüksekokulu, Türk Müziği Konservatuvarı, İTÜ Vakfı büroları ve sosyal tesisler bulunmaktadır. Maçka yerleşkesindeki tarihi binalar ise Osmanlı zamanında silahhane olarak kullanılırken daha sonra İTÜ'ye, Gümüşsuyu'na ek olarak devredilmiştir. Beşiktaş - Nişantaşı hattı üzerindedir.

Taşkışla yerleşkesi

İTÜ'nün kent merkezi yerleşkelerindeki yapılar Osmanlı zamanında kalma olduğu için tarihin izleri burada görülebilir. Taşkışla yerleşkesindeki bina yeni rönesans üslubunda yapılmış bir Osmanlı kışlasıdır. Mimarlık fakültesinden başka sosyal bilimler enstitüsü, güzel sanatlar bölümü ve sürekli eğitim merkezi ve İTÜ Geliştirme Vakfı ve rektörlük kent içi büroları da Taşkışla yerleşkesindedir. Taksim'de bulunmaktadır.

Taşkışla yerleşkesinde, etkileşimli sergilerle çocukları bilime özendirmeyi amaçlayan İstanbul Teknik Üniversitesi Bilim Merkezi de bulunmaktadır. 2007 Kasım'ında açılmış olup; Merkezde optik yanılsama, mekanik, elektrik magnetizma, matematik, DNA, uzay, akışkanlar mekaniği, ses ve titreşim, genel fizik konularına ait birimler bulunmaktadır.

İTÜ'nün İstanbul'un köklü semtlerinde bulunan tarihi Taşkışla, Gümüşsuyu ve Maçka yerleşkeleri birbirine yakın olup yürüyüş mesafesindedir. Ayazağa kampüsünden Taşkışla ve Gümüşsuyu kampüslerine metro hattı üzerinden ulaşım mümkündür. Ayrıca Maçka kampüsü ile Taşkışla kampüsü arasında teleferik hattı vardır.

Tuzla yerleşkesi
16.5 hektarlık alana sahip Tuzla yerleşkesi Anadolu yakasındaki tek yerleşke olup burada çağdaş ekipmanlarla donatılmış eğitim havuzu ile Denizcilik Fakültesi bulunmaktadır. Buradaki koyda İTÜ'ye ait Akdeniz Gemisi ve Sismik1 gemisi de bulunmaktadır.

Öğrenci yaşamı
İTÜ Ayazağa, Gümüşsuyu, Taşkışla, Maçka ve Tuzla kampüslerinde geniş bir alana yayılmıştır. İTÜ kampüslerinde öğrenciler, çok çeşitli sosyal etkinliklerde bulunabilir. Öğrenci ve personelin yemek gereksinimi her fakültede bulunan yeme-içme yerlerinde ve yemekhanelerde karşılanmaktadır. Sağlık sorunları için ise Ayazağa ve Maçka kampüslerinde bulunan medikososyal merkezleri mesai saatleri içinde tüm üniversiteye hizmet etmektedir. İstanbul Teknik Üniversitesi öğrencilerinin barınma gereksinimleri geçtiğimiz yıllarda yapımı tamamlanan ve kampüs içerisinde çeşitli bölgelerde bulunan yurtlar ile giderilmektedir. Spor yapmanın ve spor etkinliklerinin bir gelenek olduğu İTÜ'de basketboldan tenise, badmintondan Amerikan futboluna kadar çok çeşitli sporlar yapılabilir.

Aktiviteler

İTÜ'ye gelen her öğrenci birden fazla kulübe birden üye olarak etkinliklerde yer almakta ve sosyal bir üniversite hayatı sürmektedir. Bu kulüplerde öğrenciler son yıllarda robot yarışması İTÜRO ve Projekent gibi büyük organizasyonlara da imza atmışlardır. İTÜ bünyesinde bulunan çok sayıdaki kulüpler Kültür Sanat ve Düşünce, Spor ve Uzmanlık kulüpleri olarak sınıflandırılmıştır. Uzmanlık kulüplerine örnek olarak İTÜ'deki girişimci potansiyeli açığa çıkarmak için çalışan İtü Girişimcilik Kulübü  ve kariyer alanında gelişimlerini ilerletmeyi hedefleyen bölüm kulüpleri, kültür sanat ve düşünce kulüplerine örnek olarak Basın Yayın Kulübü, Sinema Kulübü, Aydınlanma 1923 Atatürkçü Düşünce Kulübü, spor kulüplerine örnek olarak ise İTÜ Hornets verilebilir. Buna ek olarak öğrencileri çıkarttığı Arıyorum gazetesi,  İTÜ Radyosu ve değişik kulüplerin çıkardığı dergiler (Uzgörü dergisi, Petek dergisi, Maçka dergisi gibi) İTÜ'lüler arasında bir birliktelik ortamı yaratmaktadır. Yine yıl içinde kampüsteki sosyal hayatı geliştirmek adına düzenlenen Kulüpler Şenliği, açık hava film gösterimi, dans kulübünün dans festivali, Dil ve Tarih Kulübünün İTÜ Türkçe Günleri gibi etkinlikleri de önemli etkinlikler arasındadır. Yıl sonunda çeşitli şenliklerde öğrenciler bütün yılın yorgunluğunu üzerlerinden atmaktadırlar.

Öğrenci kulüplerinden ayrı olarak, İTÜ'lü öğrenciler bir takım oluşturup Türkiye ve Dünya çapında yarışmalara da girmekte ve büyük başarılar elde etmektedir. Örneğin ARIBA güneş arabaları TÜBİTAK Formula G 2006 ve 2007 yarışmalarında 1. ve 2., Nusrat güneş teknesi uluslararası güneş tekneleri yarışında dünya ikinciliği ve üçüncülükleri ve 6 dalda ödül kazanmıştır. Ayrıca İTÜlü öğrenciler Imagine Cup yarışmasına katılmakta, Hydrobee hidrojenli aracını oluşturmaktadır. Lisans öğrencisi düzeyinde ilk Türk (piko) uydusunun tasarımı İTÜ'de gerçekleştirilmiştir.

Öğrenci Kulüpleri
İstanbul Teknik Üniversitesi, 200'ün üzerinde öğrenci kulübüne ev sahipliği yapmaktadır. Bu kulüpler her öğretim yılının başında Back to School festivalinde yeni üyeleriyle buluşur.

İTÜ Model Birleşmiş Milletler Kulübü
Her öğrencinin bir ülke delegesi rolünü üstlendiği simülasyon Birleşmiş Milletler konferansları düzenleyen kulüp, dünya üzerindeki birçok saygın üniversitenin yanında İTÜ'de de faaliyettedir. Diğer delegelere karşı kendi fikrini sunma, gerektiğinde fikrini savunma ve uzlaşma bazlı içeriğiyle sosyal yetenekleri geliştirirken bir yandan da yurt içi ve yurt dışı konferanslara katılarak Türkiye'nin ve Dünya'nın her yerinden öğrencilerle iletişim kurulmasını sağlamaktadır. Geçmişte faaliyetlerine kısa bir ara vermiş olan kulüp 2014'te, günümüzde aktif durumdadır.

IEEE Öğrenci Kolu

İstanbul Teknik Üniversitesi IEEE Öğrenci Kolu, IEEE'nin İTÜ'deki öğrenci üyeleri tarafından 1992 yılında kurulmuştur. IEEE, IEEE Türkiye Şubesi, İTÜ Kültür Hizmetleri Şube Müdürlüğü ve İTÜ Elektrik-Elektronik Fakültesi denetiminde faaliyet gösterir.

Bünyesinde dört teknik komite (Communications Society, Computer Society, Robotics and Automation Society, Power and Energy Society), Women in Engineering farkındalık grubu, EESTEC LC Istanbul ve dört ekip (Educational Activities, IEEE İTÜ Teknoloji Konferansı Koordinasyon Ekibi, Tanıtım-Tasarım, Kariyer) bulunmaktadır.

IEEE İTÜ Teknoloji Konferansı
2016 yılından beri düzenlenen ve başta yapay zekâ, haberleşme, otomasyon, bulut, veri bilimi, lojistik, finans gibi konular olmak üzere teknolojinin güncel konularını işleyen bir etkinliktir.

Spor

1930'da Gümüşsuyu kampüsündeki voleybol sahası İTÜ'deki ilk spor alanı olmuştur. İlk zamanlarda voleybolun Türkiye'de beşiği olan İTÜ'de ilgi zamanla basketbola kaymıştır.  Daha sonra açılan Gümüşsuyu spor salonu ise 1970'lere kadar Türkiye'nin 2. büyük spor salonu olmuştur. Şimdilerde İTÜ'lü öğrencilerin spor olanakları arasında tenis kortları, halı sahalar, sağlıklı yaşam merkezi, kapalı spor salonu, kapalı yüzme havuzu bulunmaktadır. Daha önce 5 kez basketbolda şampiyon olmuş İTÜ basketbol takımı şu an 2. Ligde mücadele etmekte ve karşılaşmalarını Ayazağa kampüsündeki Ayazağa Spor Salonunda yapmaktadır. İTÜ basketbol takımı Türk basketboluna önemli isimler de kazandırmıştır. Bunlardan bazıları: Kemal Erdenay, Harun Erdenay, Levent Topsakal ve Erman Kunter'dir. Her yıl düzenlenen rektörlük kupası futbol karşılaşmaları da fakülteler arasında bir rekabete yol açmaktadır. Ayrıca Ayazağa kampüsünde her ay yürüyüş günleri yapılmaktadır.

Yurtlar

İTÜ'deki yurt kapasitesi 1355 kız, 2010 erkek olmak üzere toplam 3365'tir.  Yurtların büyük bir bölümü Ayazağa yerleşkesindedir. Gümüşsuyu yerleşkesinde de da kız ve erkek öğrenci yurtları bulunmaktadır. Yurtların standartları yurttan yurda değişmekte ve özellikle göl manzaralı Gölet yurtlarının standartları üst düzeydedir.

Erkek öğrenciler Vadi yurtları, Gölet yurtları, Yılmaz Akdoruk Konuk Evi ve Gümüşsuyu öğrenci yurdu'nda; kız öğrenciler ise Arıoğlu, Ayazağa, Ayşe Birkan, Ferhunde Birkan, Gölet, Gök, Gümüşsuyu, Yılmaz Akdoruk Konuk Evi, Verda Üründül, ve Zeynep Birkan öğrenci yurtlarında kalabilmektedir. İTÜ çevresinde çok sayıda özel öğrenci yurdu bulunmaktadır.

Üniversitenin akademik ve idari personele verdiği lojmanlar da Ayazağa yerleşkesinde, Akatlar'da ve Florya'dadır.

Mezuniyet

Ünlü mezunlar
Zamanının önde gelen bilim adamlarından Mustafa İnan, Ziya Akçasu, Bedri Karafakıoğlu, Duran Leblebici, Doğan Tekeli, Doğan Hasol, Kemal Kafalı ve Mehmet Toner İTÜ'den mezun olmuşlardır. Dünyaca ünlü malzeme bilimcisi Ali Erdemir İTÜ'den malzeme bilimcisi olarak mezun olmuştur. İlk Türk kadın mühendis Sabiha Gürayman da İTÜ mezunudur.

Eserleriyle tanınan ünlü İTÜ'lülerden bazıları ise şunlardır: Anıtkabir'in mimarlarından Prof. Dr. Emin Halid Onat ve Doç. Dr. Ahmet Orhan Arda hem İTÜ mezunudurlar hem de okulda öğretim üyeliği yapmışlardır. Atatürk Üniversitesi ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi yerleşkelerinin mimarı Veli Behruz Çinici, Devrim arabaları mühendislerinden Kemalettin Vardar, İTÜ mezunudur.

ASELSAN ilk genel başkanı ve kurucularından Hacim Kamoy, TÜBİTAK'in 1968'de kurulan Elektronik Araştırma Ünitesi'nin kurucu başkanı Yılmaz Tokad , 1995'te kurulan TÜBİTAK UEKAE'nin kurucu müdürü Önder Yetiş , HAVELSAN eski genel müdürü Faruk Yarman, Türk Hava Yolları eski genel müdürü ve TAI'nin şimdiki genel müdürü Temel Kotil, Baykar Savunma'nın genel müdürü Selçuk Bayraktar, TÜSİAD yönetim kurulu başkanı Erol Bilecik, Siemens eski genel müdürü Arnold Hornfeld, Türkiye Petrolleri  Genel Müdürü Besim Şişman, Alarko'nun kurucularından Üzeyir Garih, Enka'nın kurucuları Şarık Tara  ve Sadi Gülçelik, iş adamı Orhan Öcalgiray, Elginkan Holding'in kurucuları Ekrem Elginkan ve Cahit Elginkan da İTÜ mezunudur.

Türkiye'nin yönetiminde ve gelişiminde rol alan çok sayıda siyasetçi de İTÜ'den mezun olmuştur. Bunların başında Turgut Özal, Süleyman Demirel ve Necmettin Erbakan gelmektedir. Özal Türkiye Cumhuriyetinin 8., Demirel ise 9. cumhurbaşkanı olmuştur. İTÜ'de öğretim üyeliği de yapan Prof. Dr. Necmettin Erbakan ise bir süre Türkiye Cumhuriyeti başbakanlığı görevinde bulunmuştur. Türkiye Cumhuriyeti'nin son başbakanı Binali Yıldırım da İTÜ mezunudur. Yıldırım uzun süre Ulaştırma Bakanı olarak da görev yapmıştır. Çeşitli dönem bakanlık yapmış olan Recai Kutan, İsmet Yılmaz, Tarhan Erdem, Ali Topuz, Safa Giray, Ruhsar Pekcan, Fatma Şahin, Veysel Eroğlu, Lütfi Elvan ve Taner Yıldız da Teknik Üniversite mezunudurlar. İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı yapmış olan ve Yeditepe Üniversitesi'nin kurucusu Bedrettin Dalan da İTÜ'lüdür. Ankara Büyükşehir Belediyesi eski başkanı Vedat Ali Dalokay, Adana Büyükşehir Belediyesi eski başkanı Aytaç Durak ve Bursa Büyükşehir Belediyesi eski başkanı Teoman Özalp de teknik üniversite mezunu olup mühendis siyasetçi geleneğindendirler.

Konservatuvar mezunu ünlü İTÜ'lülerden bazıları: Volkan Konak, Funda Arar, Çelik Erişçi, Aşkın Nur Yengi, Melihat Gülses, Erkan Oğur, Erol Parlak ve İsmail Hakkı Demircioğlu. Mimar ve Redd grubunun gitaristi Berke Hatipoğlu, İTÜ mimarlık fakültesi mezunudur. Film yapımcısı, senarist ve yönetmen Tolga Örnek ise kimya ve metalurji fakültesi mezunudur. Sporcu ve manken Çağla Kubat makine mühendisliği mezunudur. Ata Demirer ise konservatuvarı yarıda bırakmıştır.

Türk edebiyatının önemli isimlerinden Oğuz Atay İTÜ inşaat fakültesi mezunudur. Ayrıca yazar Orhan Pamuk da bir süre mimarlık fakültesine devam etmiş fakat mezun olmamıştır. Tiyatrocu Yılmaz Erdoğan ise inşaat fakültesine bir süre devam etmiş ancak daha sonra okulu bırakmıştır.

Mezun dernekleri
Toplamda 15 adet İTÜ mezunları derneği bulunmaktadır. Bunlar içerisinde; Eskişehir, Antalya, Bursa, Mersin, Kahramanmaraş ve Gaziantep illerinde kurulanlar ve yurtdışında; A.B.D. ve Kanada'da kurulanlar da yer almaktadır.

Ulaşım

Ayrıca bakınız
 Arı Teknokent
 İTÜRO
 ITÜpSAT1
 İTÜ TV
 İTÜ Radyosu
 İTÜ
 İstanbul Teknik Üniversitesi rektörleri listesi

Dış bağlantılar

 İTÜ ana sayfa
 İTÜ ana sayfa
 İTÜ Öğrenci İşleri Daire Başkanlığı
 İş ve İnsan Kaynakları Merkezi
 Mezunlar Derneği
 Ninova , İTÜ e-Öğrenim Merkezi
 İTÜ Mustafa İnan Kütüphanesi

Yayınlar
 Arı Dergisi, İTÜ Arı Dergisi
 arı24 , öğrenci internet gazetesi (bilinen eski ismi ile İTÜ24)
 İTÜ Dergisi , Bilimsel ve Teknik Yazılar
 Arıyorum , Öğrenci Gazetesi

Haritalar

 Google Maps 'ten Ayazağa kampüsü uydu görüntüsü
 Google Maps 'ten Maçka, Taşkışla, Gümüşsuyu kampüsleri uydu görüntüsü
 Sokak Görüntüleri , Ayazağa kampüsü sokak görüntüleri

Kaynakça

Türkiye'deki teknik üniversiteler
Teknik Universitesi
Beyoğlu'ndaki üniversiteler
1773'te kurulan oluşumlar
1770'lerde kurulan üniversiteler

İstanbul Teknik Üniversitesi


Wing commander (Wg Cdr in the RAF, the IAF, and the PAF, WGCDR in the RNZAF and RAAF, formerly sometimes W/C in all services) is a senior commissioned rank in the British Royal Air Force and air forces of many countries which have historical British influence, including many Commonwealth countries but not including Canada (since Unification) and South Africa. It is sometimes used as the English translation of an equivalent rank in countries which have a non-English air force-specific rank structure. It ranks immediately above squadron leader and immediately below group captain.

It has a NATO ranking code of OF-4. It is equivalent to commander in the Royal and United States Navies, as well as to lieutenant colonel in the British Army, the Royal Marines, and the United States Army, Air Force and Marine Corps. The equivalent rank in the Women's Auxiliary Air Force and the Women's Royal Air Force (until 1968) and in Princess Mary's Royal Air Force Nursing Service (until 1980) was wing officer. The equivalent rank in the Royal Observer Corps (until 1995) was observer commander, which had a similar rank insignia.

Origins

On 1 April 1918, the newly created RAF adopted its officer rank titles from the British Army, with Royal Naval Air Service captains and Royal Flying Corps colonels officially becoming colonels in the RAF. In practice, there was some inconsistency, with some former naval officers using their former ranks unofficially. In response to the proposal that the RAF should use its own rank titles, it was suggested that the RAF might use the Royal Navy's officer ranks, with the word "air" inserted before the naval rank title. For example, the rank that later became wing commander would have been "air commander". Although the Admiralty objected to this simple modification of their rank titles, it was agreed that the RAF might base many of its officer rank titles on naval officer ranks with differing pre-modifying terms. It was also suggested that RAF lieutenant colonels might be entitled reeves or wing-leaders. However, the rank title wing commander was chosen as wings were typically commanded by RAF lieutenant colonels and the term wing commander had been used in the Royal Naval Air Service. The rank of wing commander was introduced in August 1919 and has been used continuously since then.

Usage
In the early years of the RAF, a wing commander commanded a flying wing, typically a group of three or four aircraft squadrons. In current usage a wing commander is more likely to command a wing which is an administrative sub-division of an RAF station. A flying squadron is normally commanded by a wing commander but is occasionally commanded by a squadron leader for small units. In the Air Training Corps, a wing commander is usually the officer commanding of a wing.

Insignia and command flag

The rank insignia is based on the three gold bands of commanders in the Royal Navy and consists of three narrow light blue bands over slightly wider black bands. This is worn on both the lower sleeves of the tunic or on the shoulder of the flight suit or the casual uniform.

The command pennant is two triangular command pennants used in the RAF. Two thin red lines differentiate this one from the other.

During 1941-45 RAF Fighter Command's wing leaders (of wing commander rank) were also allowed to use their own initials as aircraft identification letters on their personal aircraft, e.g., Wing Commander Roland Beamont's personal Hawker Tempest, JN751, was coded "R-B", Wing Commander John Robert Baldwin's personal Hawker Typhoon was coded "J-B".

Other air forces

The rank of wing commander is also used in a number of the air forces in the Commonwealth, including the Bangladesh Air Force, Ghana Air Force, Nigerian Air Force, Indian Air Force, Namibian Air Force, Pakistan Air Force, Royal Australian Air Force, Royal New Zealand Air Force, and the Sri Lankan Air Force. It is also used in the Egyptian Air Force, Hellenic Air Force, Royal Air Force of Oman, Royal Thai Air Force and the Air Force of Zimbabwe. The Royal Malaysian Air Force used the rank until it was retitled as that of lieutenant colonel in 1973, with the same rank insignia.

Royal Canadian Air Force
Canada is a unique exception. Due to the unification of the Canadian Armed Forces in 1968, the air force rank titles are the same as those of the Canadian Army. However, like their Commonwealth counterparts, rank braids are pearl grey and increase from OF-1 to OF-5 in half strip increments. The decision was taken not to retain the historic rank titles for the RCAF due to it being deemed "too confusing."

In the 1990s, the Canadian Forces Air Command (the post-1968 RCAF) altered the structure of those bases under its control, redesignating them as wings. The commander of such an establishment was re-designated as the "wing commander" (or "Wg Comd"). Like the United States Air Force usage, the term "wing commander" (as used in the Canadian Forces and again in the RCAF) is an appointment, not a rank. A wing commander usually holds the rank of colonel.

On 16 August 2011, the Government of Canada announced that the name "Air Command" was being changed to the air force's original historic name of Royal Canadian Air Force. Though traditional insignia for the RCAF was restored in 2015, there has been no restoration of the traditional RCAF officer rank structure that paralleled the RAF.

United States Air Force
In the United States Air Force (USAF), a wing commander is a command billet, not a rank. The position is most often filled by a colonel (some USAF wings are commanded by a brigadier general) who typically has command of an air wing with several group commanders (also a position, not a USAF rank) reporting to him/her.

United States Navy
In the United States Navy (USN), a wing commander is also a command billet, not a rank.  The equivalent USN rank is a captain.  Navy wing commanders are either Naval Aviators or Naval Flight Officers who typically have command of a carrier air wing or a "functional" air wing or air group such as a strike fighter wing, a patrol and reconnaissance wing, a tactical air control group, or a training air wing, with several squadron commanding officers reporting to him/her.  Those officers commanding carrier air wings are called "CAG," dating back to when carrier air wings were called carrier air groups.  Those officers commanding functional air wings and air groups are called "commodore."  Unlike USAF, "group" commands in USN are either equal to or senior to an air wing.

Civil Air Patrol (United States Air Force Auxiliary)
The Civil Air Patrol, the volunteer auxiliary of the USAF, follows the USAF rank structure. The CAP divides the nation into 52 wings (each corresponding to a state, territory, and District of Columbia). Each wing is headed by a CAP colonel, who holds the position of wing commander.

Notable wing commanders

 Douglas BaderWorld War II fighter pilot and double amputee, was the first commander to lead formations of three or more squadrons during the Battle of Britain
 Roland BeamontWorld War II fighter pilot and post-war test pilot
 Abdel Latif Boghdadipilot in the Egyptian Air Force turned politician
 M. Hamidullah Khan TJ, SH, BP Fought two wars in South Asia, 1965 Indo Pak War, Bangladesh War of Independence 1971. First and third provost marshal and commander of Ground Defense Command of the Bangladesh Air Force.
 Pierre ClostermannWorld War II fighter pilot and author of The Big Show
 Linda Corbouldfirst woman to command a RAAF flying squadron
 Roald DahlWorld War II fighter pilot, and famous novelist. His record of five aerial victories has been confirmed by post-war research and cross-referenced in Axis records. (He ended the war with the temporary rank of wing commander; substantive rank was squadron leader)
 Roly Falktest pilot on the maiden flight of the Avro Vulcan
 Brendan "Paddy" Finucanetop ranking RAF World War II ace with 32 kills. A native of Rathmines, Dublin, Ireland (who emigrated to Britain with his family in 1936), he is the youngest wing commander in the history of the RAF. He was promoted to the rank in 1942 at age 21 and was shot down and killed shortly thereafter
 Preller Geldenhuyscombat pilot in the Rhodesian Air Force, survivor of the Rhodesian War and author of Rhodesian Air Force Operations
 Guy Gibsoncommanding officer of 617 Squadron and leader of the "Dam Busters" raid
 Andy Greencurrent holder of the land speed record and first person to break the sound barrier on land
 Walter "Taffy" Holden (Holden%27s Lightning flight)  Commander of No. 33 Maintenance Unit RAF; inadvertently took off in an English Electric Lightning during ground testing; managed to land safely despite his only prior experience being with light training aircraft.
 Humphrey de Verd Leighinventor of the Leigh light which was developed to spotlight U-boats as they surfaced at night. The Leigh light is reputed to have changed the course of the Battle of the Atlantic in World War II
 Norman MacmillanAviation author and pilot of the first attempt to fly around the world in 1922.
 Mervyn Middlecoatfighter pilot who belonged to Pakistan Air Force
 Nouman Ali KhanWing Commander of the Pakistan Air Force who downed an Indian Air Force MiG-21 piloted by Abhinandan Varthamanand and crashed in Pakistan administered Kashmir on 27 February 2019. He was conferred with Sitar-e-Jurat for his bravery
 Abhinandan VarthamanWing Commander of the Indian Air Force. His aircraft was shot down in an aerial dogfight and he was held captive for 60 hours in Pakistan.
 Ken WallisWorld War II fighter pilot, aircraft engineer, and multiple world record holder in autogyro aircraft flight
 Adrian Warburtonlegendary for his role as a reconnaissance aviator in the defence of Malta; shot down over Germany on 12 April 1944, aged 26. It was only in 2002 that his remains were found in the wreckage of his plane
 Dennis Wheatleythe popular historical novelist and thriller writer was granted a commission and brought into Whitehall's World War II Joint Planning Staff
 Russell Williams British-born Canadian convicted rapist and murderer and former Colonel in the Canadian Forces
 Peter OvertonA news presenter & journalist for the 9 Network Australia and 60 Minutes Australia. He is a Wing Commander in the Royal Australian Air Force as a specialist reserve public affairs officer.
 Michael Sutton OBE - led the first Typhoon deployment on operations over Iraq and Syria. The only typhoon pilot to have used the aircraft's gun in combat. Author of bestselling memoir Typhoon.

See also

 Air force officer rank insignia
 British and U.S. military ranks compared
 Comparative military ranks
 RAF officer ranks
 Ranks of the RAAF
 Wing Commander, a popular computer game series

References

Military ranks of the Commonwealth
Military ranks of Australia
Former military ranks of Canada
Military ranks of the Royal Air Force
Air force ranks
Pakistan Air Force ranks
Military ranks of Bangladesh
Military ranks of Sri Lanka
Military ranks of the Indian Air Force

Wing commander


Formula 1 – sezona 1963. bila je 14. sezona u prvenstvu Formule 1.

Sažetak sezone

Škot Jim Clark osvojio je svoj prvi naslov svjetskog prvaka u Formuli 1. Clark je pobijedio na sedam od deset utrka u sezoni, a na samo jednoj nije bio na postolju, na Velikoj nagradi Monaka kada mu je otkazao mjenjač nakon 78 krugova. Ovo je bila prva sezona u Formuli 1 da je jedan vozač čak tri utrke prije kraja prvenstva osigurao titulu prvaka. Zajedno s Clarkom, Lotus je osvojio svoj prvi konstruktorski naslov u Formuli 1.

Branitelj naslova Graham Hill završio je sezonu kao viceprvak, s jednakim brojem bodova kao njegov momčadski kolega, Amerikanac Richie Ginther. Hill je slavio u Monacu i na Watkins Glenu, dok Ginther nije ostvario pobjedu, ali se na postolje penjao pet puta. Druga sezona u Formuli 1 za Brabham, protekla je puno bolje nego prethodna 1962. S četiri postolja, od kojih je Jack Brabham osvojio jedno, a Dan Gurney tri, Brabham-Climax je završio sezonu na trećem mjestu u poretku konstruktora. Cooper je sa starom vozačkom postavom uspio osvojiti četiri postolja, od koji je tri osvojio Bruce McLaren, a jedan Tony Maggs, te prvenstvo završiti na petom mjestu u poretku konstruktora.

Nakon što su Amerikanac Phil Hill i Talijan Giancarlo Baghetti na kraju prošle sezone napustili momčad, Ferrari je u svoje redove doveo bivšeg motociklističkog prvaka Johna Surteesa. Uz Surteesa, vozačku postavu Ferrarija, sačinjavali su Willy Mairesse, Lorenzo Bandini i debitant Ludovico Scarfiotti. Za utrke je tehnički direktor Mauro Forghieri pripremio poboljšanu verziju modela 156 koju više nije krasio prepoznatljivi Ferrarijev prednji kraj.

Ferrari je svoju 100-tu utrku odvozio upravo ove sezone na Velikoj nagradi Njemačke. Surtees je u kvalifikacijama zaostao samo devet desetinki za Clarkovim Lotusom. Clark je poveo utrku, dok je Ginther na startu preskočio Surteesa. No ubrzo je Lotusov bolid počeo razvijati probleme s motorom, te su se Ginther i Surtees probili naprijed. U drugom krugu utrke Ginther je izgubio nekoliko pozicija zbog problema s mjenjačem. To je ostavilo Surteesa i Clarka da odluče pobjednika utrke. Nakon petog kruga utrke Clarkovi problemi s motorom, koji je na kraju ostao na sedam cilindara, bili su sve gori, te je Surtees preuzeo vodstvo. Na koncu je slavio svoju prvu u karijeri Formule 1 i jednu pobjedu te sezone, ujedno i prvu Ferrarijevu nakon dvije godine.

U Monzi se pojavila nova izvedenica modela 156, nazvana 156 Aero, koja je spajala moderne trendove u konstruiranju šasije kombiniravši "spaceframe" i monokok tehnologije. Surtees je odmah na prvoj utrci s novim bolidom osvojio najbolju startnu poziciju, no zbog nepouzdanost motora odustao je s vodeće pozicije nakon samo šesnaest krugova. I preostale tri utrke u sezoni u kojima je 156 Aero korišten prošle su po sličnom obrascu – vrlo dobre kvalifikacije, potom odustajanja u utrkama zbog mehaničkih kvarova.

Vozači i konstruktori

Kalendar

Sistem bodovanja
Sistem bodovanja u Formuli 1

 Samo 6 najboljih rezultata u 10 utrka računali su se za prvenstvo vozača.
 Samo 6 najboljih rezultata u 10 utrka računali su se za prvenstvo konstruktora.
 Ako je više bolida jednog konstruktora završilo utrku u bodovima, samo najbolje plasirani bolid osvajao je konstruktorske bodove.

Rezultati utrka

 VN Monaka

 VN Belgije

 VN Nizozemske

 VN Francuske

Graham Hill u BRM-u je utrku završio na 3. mjestu, ali zbog nedopuštenog ponovnog pokretanja bolid, čiji se motor bio prethodno ugasio na samom startu, Hillu je onemogućeno osvajanje bodova.

 VN Velike Britanije

 VN Njemačke

 VN Italije

Innes Ireland je odustao zbog kvara na motoru.

 VN SAD

 VN Meksika

 VN Južne Afrike

Poredak

Vozača

 Jim Clark je osvojio ukupno 73 boda, ali samo maksimalna 54 boda osvojena u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo vozača.
 Richie Ginther je osvojio ukupno 34 boda, ali samo 29 bodova osvojenih u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo vozača.

Konstruktora

 Lotus-Climax je osvojio ukupno 74 boda, ali samo maksimalna 54 boda osvojena u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo konstruktora.
 BRM je osvojio ukupno 45 bodova, ali samo 36 bodova osvojenih u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo konstruktora.
 Brabham-Climax je osvojio ukupno 30 bodova, ali samo 28 bodova osvojenih u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo konstruktora.
 Cooper-Climax je osvojio ukupno 26 bodova, ali samo 25 bodova osvojenih u šest najboljih utrka su se računala za prvenstvo konstruktora.

Statistike

Vodeći vozač i konstruktor u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača / konstruktora ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač / konstruktor osvojio naslov prvaka.

Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica Formule 1
 Formula 1 – sezona 1963. StatsF1

 1963

Formula 1 – sezona 1963.


Le Royal Australian Infantry Corps, abrégé en RA Inf, est le corps qui englobe tous les régiments d'infanterie de  l'Australian Army. Il a été fondé le  et a reçu le titre « royal » de la part du roi George VI. Le colonel en chef du corps est la reine Élisabeth II.

Le Royal Australian Infantry Corps inclut le Royal Australian Regiment ainsi que les six régiments d'infanterie d'État en plus de trois régiments des forces spéciales et de trois régiments des forces surveillance régionale.

Organisation

Ordre de préséance

Notes et références

Unité militaire australienne
Unité ou formation militaire créée en 1948

Royal Australian Infantry Corps


Sinclair Lewis (d. 7 Şubat 1885, Sauk Centre-Minnesota - ö. 10 Ocak 1951 Roma). Amerikalı yazardır.

Sinclair Lewis, 20. yüzyılın en ünlü Amerikan yazarlarından biridir. Sosyal eleştirileri ve alaylı romanları ile tanınır.

Sinclair Lewis, Sauk Centre, Minnesota'da bir doktorun oğlu olarak dünyaya geldi. Yale Üniversitesini bitirdikten sonra Jack London tarafından New Jersey'de kurulmuş olan sosyalist okulda çalıştı. Avrupa'ya yaptığı birçok yolculuktan sonra Jack London'ın özel sekreteri olana kadar, New York'a yerleşip gazetecilik ve çevirmenlik yaptı. 1912'de pek fazla önemsenmeyen Hyke and Aeroplane adlı romanı piyasaya çıktı. Bunu sırayla Sevgili Mr. Wrenn (1914) Miras (1917) Anacadde (1920) ve daha sonra da en ünlü romanları Babbit (1922) ve Dr. med. Arrowsmith (1925) takip etti.

Sinclair Lewis özellikle Amerikan küçük burjuvazisinin ve orta sınıflarının eleştirisini yaptı ve tıp alanındaki şarlatanlıkları ve Amerikan ruhban sınıfının çevirdiği dolapları okurlara anlattı. Lewis'in acımasız eleştirileri onun popüler olmasını engelledi fakat başarılı bir yazar olmasını ve "sansasyon yaratan" unvanını almasını sağladı.

Sinclair Lewis 1926'da "Dr. Arrowsmith" adlı romanı ile Pulitzer Ödülünü kazandı, fakat romanının kahramanı Dr. Arrowsmith'in aslında klasik Amerikan doktor tipine uymayan ideal bir görev adamı olduğunu gerekçe göstererek reddetti. 1930'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü alan ilk Amerikan yazarı oldu.

Sinclair Lewis 1951'de Roma'da alkol yüzünden öldü. Üzerinde çalıştığı son romanını tamamlayamadı.

Ticari Başarı
Washington DC'ye taşındıktan sonra, Lewis kendini yazmaya adadı. 1916 gibi erken bir tarihte, küçük kasaba hayatı hakkında gerçekçi bir roman için notlar almaya başladı. Bu roman üzerindeki çalışma, 23 Ekim 1920'de yayınlanan Main Street'i tamamladığı 1920'nin ortalarına kadar devam etti. Biyografisini yazan Mark Schorer, Main Street'in olağanüstü başarısının "yirminci yüzyıl Amerikan yayıncılık tarihindeki en sansasyonel olay olduğunu" yazdı. Lewis'in menajeri 25.000 kopya ile en iyimser satış tahminine sahipti. İlk altı ayında, Main Street 180.000 kopya sattı ve birkaç yıl içinde satışların iki milyon olduğu tahmin edildi. Biyografi yazarı Richard Lingeman'a göre, "Main Street Lewis'i zengin etti - ona yaklaşık 4 milyon cari (2018) dolar kazandırdı".

Lewis, bu ilk büyük başarıyı Amerikan ticari kültürünü ve güçlendiriciliğini hicveden bir roman olan Babbitt (1922) ile takip etti. Hikâye, Lewis'in Gideon Planish ve Dodsworth dahil olmak üzere gelecekteki romanlarında geri döndüğü bir ortam olan kurgusal Ortabatı kasabası Zenith, Winnemac'ta kuruldu.

Lewis, başarısını 1920'lerde idealist bir doktorun karşılaştığı zorluklar hakkında bir roman olan Arrowsmith (1925) ile sürdürdü. Lewis'in reddettiği Pulitzer Ödülü'ne layık görüldü, ancak hala Main Street'in ödülü kazanamamasına üzüldü. John Ford'un yönettiği ve dört Akademi Ödülü'ne aday gösterilen Ronald Colman'ın oynadığı 1931 Hollywood filmi olarak uyarlandı.

Daha sonra Lewis, Evanjelik bir bakanı derinden ikiyüzlü olarak tasvir eden Elmer Gantry'yi (1927) yayınladı. Roman birçok dini lider tarafından kınandı ve bazı ABD şehirlerinde yasaklandı. Başroldeki performansıyla En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını kazanan Burt Lancaster'ın başrol oynadığı 1960 filminin temeli olarak bir nesilden fazla bir süre sonra beyazperdeye uyarlandı. Film ayrıca iki ödül daha kazandı.

Lewis daha sonra Amerikan toplumunun en zengin ve başarılı üyeleri hakkında bir roman olan Dodsworth'u (1929) yayınladı. Onları, büyük zenginlik ve avantajlara rağmen, esasen anlamsız hayatlar sürüyor olarak tasvir etti. Kitap, 1934'te, William Wyler tarafından yönetilen 1936 film versiyonunun senaryosunu yazan ve o zamanlar büyük bir başarı olan Sidney Howard tarafından Broadway sahnesine uyarlandı. Film hala yüksek itibar görüyor; 1990'da National Film Registry'de korunmak üzere seçildi ve 2005'te Time dergisi onu son 80 yılın "En İyi 100 Filmi"nden biri seçti.

1920'lerin sonlarında ve 1930'larda Lewis, çeşitli dergiler ve yayınlar için birçok kısa öykü yazdı. "Küçük Ayı Bongo" (1930), gerçek dünyada daha iyi bir yaşam arayışı içinde sirkten kaçmak isteyen bir ayı yavrusu hakkında bir hikâyedir ve ilk olarak Cosmopolitan dergisinde yayınlanmıştır. Hikâye, olası bir uzun metrajlı film için 1940 yılında Walt Disney Pictures tarafından satın alındı. İkinci Dünya Savaşı 1947'ye kadar bu planları alt üst etti. Disney hikâyeyi (şimdi "Bongo" olarak adlandırılıyor) Fun and Fancy Free özelliğinin bir parçası olarak kullandı.

Nobel Edebiyat Ödülü
1930'da Lewis, İsveç Akademisi üyesi Henrik Schück tarafından aday gösterildikten sonra, ABD'den bu ödülü alan ilk yazar olan Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Akademinin tanıtım konuşmasında Babbitt'e özel ilgi gösterildi. Nobel Konferansında Lewis, Theodore Dreiser, Willa Cather, Ernest Hemingway ve diğer çağdaşları övdü, ama aynı zamanda "Amerika'da çoğumuz -yalnız okuyucular değil, hatta yazarlar bile- yüceltilmeyen herhangi bir edebiyattan hâlâ korkuyoruz. Erdemlerimiz kadar hatalarımızın da yüceltilmesi" ve Amerika'nın "bugün dünyadaki herhangi bir ülkenin en çelişkili, en iç karartıcı, en heyecan verici olanı" olduğunu. Ayrıca Amerikan edebiyat kurumuna yönelik derin bir eleştiri de sundu: "Amerikalı profesörlerimiz, edebiyatlarını berrak, soğuk, saf ve çok ölü sever."

Kaynakça

1885 doğumlular
Stearns County doğumlular
Minnesota doğumlu yazarlar
1951 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı yazarlar
Amerikalı oyun yazarları
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Yale Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
Amerikalı satiristler
Roma'da ölenler
Kaliforniya doğumlu yazarlar
Amerikalı ateistler
20. yüzyıl Amerikalı oyun yazarları
Pulitzer Ödülü sahipleri
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri

Sinclair Lewis


Agrimonia bracteata, vrsta turice raširene od istočnog Zimbabvea do Južnoafričke Republike. Višegodišnja je biljka čija cvjetna stabljika iz reizoma naraste do jednog metra visine.

Stabljika je dlakava, cvjetovi žuti, a listovi nazubljeni.

Izvori

Turica
Flora Južnoafričke Republike
Flora Esvatinija
Flora Pakistana
Flora Nepala
Flora Đamu i Kašmira
Flora Arunachal Pradesha
Flora Mjanmara
Flora Tajlanda
Flora Jave
Flora Laosa

Agrimonia bracteata


Aleksandr Grigoryeviç Lukaşenko (, ) ya da Alyaksandr Rıhoraviç Lukaşenka (, ; d. 30 Ağustos 1954), Belaruslu siyasetçi. Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra 10 Temmuz 1994'teki seçimleri kazanarak Belarus'un ilk ve tek devlet başkanı oldu. Lukaşenko, siyasi kariyerine başlamadan önce kolektif bir çiftliğin (kolhoz) yöneticisi olarak çalıştı. Askeriyede Sovyet Sınır Birlikleri'nde görev yaptı. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasına karşı oy kullanan Belarus Yüksek Sovyet üyelerinden biriydi.

Lukaşenko, 1990'larda genellikle Rusya'yı Rusya gibi diğer Sovyet sonrası devletler kadar yıkıcı durgunluklardan kurtaran Sovyet sonrası geçiş döneminde Batı destekli ekonomik şok terapisine karşı çıktı.

Belarus'taki kilit endüstrilerin devlet mülkiyetini destekledi. Lukaşenko'nun hükûmeti, ülkenin Sovyet dönemi sembolizminin çoğunu, özellikle de II. Dünya Savaşı'ndaki zaferle ilgili olanları muhafaza etti. 2006'dan bu yana, Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri, Lukaşenko'ya ve diğer Belaruslu yetkililere insan hakları ihlalleri ve ABD'nin ulusal çıkarlarına meydan okuma nedeniyle periyodik olarak yaptırımlar uyguluyor. ABD ve AB tarafından uygulanan ticari kısıtlamalar ve ambargo, ülkenin dış ticaretini zayıflatmakta, bu da Lukaşenko hükûmetinin ekonomik açıdan sorunlar yaşamasına sebep olmaktadır.

Hükûmetinin Belarus'taki COVID-19 salgınını ele alması, yönetimine karşı yaygın bir hoşnutsuzluğa yol açtı. Tartışmalı 2020 Belarus devlet başkanlığı seçimi, Lukaşenko'nun iktidarına eşi görülmemiş bir muhalefetle karşı karşıya kaldığı hükümet karşıtı protestoları güçlü bir şekilde artıran yaygın oy hilesi iddialarına yol açtı. Protestocular, yetkililer tarafından şiddetli zulme maruz kaldı. Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Bürosu tarafından 1 Eylül'de yapılan bir açıklamada, 450'den fazla belgelenmiş işkence ve tutuklulara kötü muamele vakalarının yanı sıra cinsel taciz ve tecavüz raporları yer aldı. Tartışmalı seçimin ardından Lukaşenko, Avrupa Birliği ve ABD tarafından Belarus'un meşru başkanı olarak tanınmamaktadır.

İlk yılları, siyasi kariyeri ve devlet başkanlığı

30 Ağustos 1954'te Belarus'un Vitebsk bölgesinde doğdu. 1975 yılında Mogilev Pedagoji Enstitüsü'nden (şimdi Mogilev Eyalet A. Kuleshov Üniversitesi) ve 1985 yılında Belarus Tarım Akademisi'nden mezun oldu. 1975'ten 1977'ye kadar Sınır Muhafaza Birliği'nde ve 1980-1982 yılları arası Sovyet Ordusu'nda görev yaptı. Sovyet Ordusu'nda iken, Minsk'te bulunan 120. Mekanize "Muhafaza" Tümeni'nde bir subaydı.

Askerlikten ayrıldıktan sonra 1982-1985 yılları arasında kolektif çiftlik başkan yardımcısı olarak görev yaptı. Şklov ilçesinde Gorodets devlet çiftliği ve inşaat malzemeleri fabrikasında müdür olarak görev yaptı.

1990 yılında Belarus Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti Meclisi'ne milletvekili olarak seçildi. 1993 yılında, Belarus Meclisi Yolsuzlukla Mücadele Komitesi Başkanı olarak hizmet vermeye başladı.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından 1994'e kadar geçen sürede pek çok fabrika ve işletmenin kapatılması, işsizliğin artması ve enflasyonun yükselmesi ülkede ciddi bir ekonomik buhran yarattı. Bu koşullarda ülkeyi Sovyetlerden ayıran ilk hükûmete karşı isyan hareketleri başladı. Eski Sovyet sisteminin modernize edilerek yeniden uygulanacağını vadeden Lukaşenko'ya destek giderek arttı. 1994 yılında yürürlüğe giren yeni Belarus anayasası, Temmuz ayında ilk demokratik başkanlık seçimlerinin yolunu açtı. Seçimin ilk turunda Kebiç % 17,4 oy alırken, Lukaşenko oyların % 45,1'ini aldı. Aynı seçimde Zyanon Paznyak % 12,9 ve Şuşkeviç ise % 9,9 oy aldı. Lukaşenko ikinci turda oyların % 80,1'ini alarak 10 Temmuz 1994 Belarus devlet başkanlığı seçimini ezici çoğunlukla kazandı.

2009 yılında ITAR-TASS Ajansı Genel Direktörü Mihail Gusman'a verdiği röportajda devlet başkanlığının ilk günlerini şöyle anlattı:

"Ben henüz 40 yaşında bile değildim ve çok önemli kararlar vermek zorundaydım. Büyük Sovyetler Birliği'nin güçlü ekonomisini, Belarus'un büyük işletmelerini (MAZ, BelAZ, MTZ vs.), ahşap işlemeciliğinde Sovyetler'in en önemli sanayi merkezi olan Belarus'u yağmalamakta olan canavarlar ülkeyi adeta talan etmekteydi. Siyasette milliyetçi sloganlar çok popülerdi. Mağazalarda raflar boş, insanlar adeta kıtlık yaşamaktaydı. Öyle ki ekmeğin fiyatı bir günde 18 kat artmıştı."

Bu zor şartlar altında iktidara geldikten sonra, kapitalist yağmacılığa karşı sert tedbirler aldı. Bu nedenle iktidarı altında, Belarus kuralları rejimi insan hakları ihlali olarak kabul edilir ve uluslararası hukuka aykırılığı ile ABD ve Avrupa Birliği tarafından diktatör devlet olarak görülmektedir. Bu yüzden Belarus, insan hakları ihlalleriyle Avrupa Birliği tarafından dayatılan yaptırımlara tabidir. Bunda batıdan ziyade doğu devletleriyle uzlaşması, Sovyet dönemi sosyo-ekonomik politikaları örnek alarak ülkeyi kalkındırması etkili olmaktadır. Rusya ile dış ilişkilerinin yanı sıra Kuzey Kore, Türkmenistan, Türkiye, Katar, İran, Küba, Çin, Sudan ve Venezuela ile ilişkilerine öncelik verir. (Irak ile 2003 yılına, Libya ile de 2011 yılına kadar). 11 Ekim 2015 tarihinde beşinci kez cumhurbaşkanlığına seçildi.

AB Seyahati yasakları
10 Nisan 2006'da Lukaşenko ile beraber Belarus yönetiminin 31 kişilik diğer üst düzey yetkililerinin AB ülkelerine seyahatleri yasaklandı. 18 Mayıs 2006 tarihinde Avrupa Birliği Lukaşenko ve diğer 35 hükûmet yetkilisinin hesaplarını dondurma kararı aldı.

Kamuoyu
Belarus'ta bağımsız anketler sıkı bir şekilde kısıtlanmıştır. Anketler, anketlerini yayınlamayan veya propaganda amacıyla kullanan hükûmet tarafından tekelleştirilmiştir.

Sızan bir dahili ankete göre, nüfusun üçte biri Lukaşenko'ya güveniyordu. Belarus'taki son güvenilir kamuoyu yoklaması, Lukaşenko'ya yaklaşık %30 oranında onay veren bir 2016 anketiydi.

Özel hayatı
Lukaşenko 1975 yılında lise aşkı Galina Jelneroviç ile evlendi. Daha sonra o yıl en büyük oğlu Viktor doğdu. İkinci oğlu Dmitri 1980 yılında doğdu. Eşi Galina, Şklov yakınında köyde ailesinin evinde ayrı yaşamaktadır. Onlar hala yasal olarak evli olmasına rağmen, Galina Lukaşenko eşinden ayrıdır ve devlet başkanlığı internet sitesinde yayınlanan biyografisinde Galina'dan hiçbir şekilde söz edilmemektedir. Gayrimeşru oğlu Nikolay, 2004 yılında doğmuştur. Yaygın olarak çocuğun annesinin İrina Abelskaya olduğuna inanılmaktadır. Kendisi özel doktoru iken ilişkisi vardı.

Lukaşenko kendini "Ortodoks ateist" olarak tanımlıyor.

Hobileri
Lukaşenko, başkanın muhafazakar biri olması ve iPad veya iPhone gibi modern elektronik cihazları kullanmaktan kaçınması gerektiğine inanıyor. Futbol oynardı, ancak başkanlığı sırasında bu hobisini de terk etti. Uluslararası hokey yıldızlarıyla birlikte gösteri oyunları oynayan keskin bir kayakçı ve buz hokeyi forvetidir. İki büyük oğlu da bazen babalarının yanında hokey oynarlar.

Lukaşenko çocukken kros koşusunda eğitime başladı ve 2000'lerde hala ulusal düzeyde yarışıyordu.

Kaynakça

1954 doğumlular
Belarus devlet başkanları
Görev başındaki ulusal liderler
Yaşayan insanlar
Belarus cumhurbaşkanları
Haydar Aliyev Nişanı sahipleri
Aleksandr Lukaşenko
Personae non gratae
Ateistler
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları

Aleksandr Lukaşenko


Hannah Pick-Goslar nascida Hanna Elisabeth Goslar (Berlim, 12 de novembro de 1928 – Jerusalém, 28 de outubro de 2022) foi uma enfermeira israelense nascida na Alemanha.

Sobrevivente do Holocausto, Hannah ficou conhecida por ter sido amiga de infância de Anne Frank. Quando crianças, elas estudaram na 6ᵗʰ Montessorischool, em Amsterdã (renomeada em 1957 para Anne Frank) e novamente no Liceu Judaico. Elas se reencontrariam no campo de concentração de Bergen-Belsen. Hannah e sua irmã mais nova foram os únicos membros da família a sobreviverem à Segunda Guerra Mundial. Elas foram resgatadas do Trem dos Perdidos, o segundo de três trens destinados a transportar prisioneiros do campo de concentração de Bergen-Belsen para o campo de Theresienstadt durante a fase final da Segunda Guerra Mundial, quando as tropas aliadas se aproximavam do campo.

Após o fim dos conflitos, as duas emigraram para Israel, onde Hannah trabalhou como enfermeira pediátrica. Ambas compartilharam suas experiências como testemunhas do Holocausto.

Biografia
Hannah Elisabeth Goslar nasceu no bairro de Tiergarten, em Berlim em 1928. Era a filha mais velha de Hans Goslar e sua esposa Ruth Judith Klee. Seu pai foi vice-secretário para assuntos internos e e secretário de relações públicas da Alemanha até 1933, enquanto sua mãe foi professora. Ambos eram judeus zelosos e praticantes.

Em 1933, depois da eleição de Adolf Hitler, da ascensão do Partido Nazista como líder do governo alemão e da promoção de Hitler como chanceler, Hans Goslar foi forçado a se demitir de seu cargo. Depois de uma tentativa frustrada de emigrar para a Inglaterra, onde ele não conseguiu encontrar um emprego onde pudesse ficar em casa aos sábados, a família se mudou para Amsterdã, naquele mesmo ano.

A família Goslar vivia próxima à família Frank. Hannah conheceu Anne quando foram fazer compras com suas mães em 1934. Ambas estudavam na 6ᵗʰ Montessorischool e se tornaram amigas. Anne passou a chamá-la de Hanneli. Depois, ambas passaram a estudar no Luceu Judaico de Amsterdã, onde também ficaram amigas de Sanne Ledermann, outra vítima do Holocausto. Elas também conheceram Ilse Wagner e Jacqueline van Maarsen.

A irmã mais nova de Hannah, Rachel Gabriele ("Gabi"), nasceu em 25 de outubro de 1940. Em 1942, sua mãe morreu no parto do terceiro filho, que também faleceu.

Prisão e deportação
Em junho de 1943, seu pai, seus avós maternos, sua irmã mais nova e ela foram presos e enviados para o campo de transição de Westerbork, onde seu avô morreu em novembro devido a um infarto. A família foi então transferida para o campo de Bergen-Belsen. Hannah acabou em uma área privilegiada do campo porque sua família tinha passaportes paraguaios. Em algum momento entre janeiro e fevereiro de 1945, ela reencontrou Anne, prisioneira em uma área menos privilegiada de Bergen-Belsen.

Pela cerca, Hannah conversou com Auguste van Pels, uma das mulheres no anexo da biblioteca onde a família Frank esteve escondida, que lhe contou sobre o paradeiro de Anne. Hannah passou pela cerca um pacote de comida, mas outro prisioneiro roubou e Anne nunca o recebeu. Hannah passaria novamente pela cerca enviando pão e roupas para Anne. Ao todo, elas se viram três vezes em Bergen-Belsen. A única vez que Anne conseguiu pegar o pão e as roupas foi a última vez que elas se viram.

Hans Goslar morreu em 25 de fevereiro de 1945. Sua nora, Therese Klee, um mês depois. Hannah e sua irmã Gabi passaram 14 meses em Bergen-Belsen. Nos estágios finais da guerra, elas foram transportadas de trem onde foram resgatadas por tropas aliadas. Mal nutridas, fracas e doentes, elas foram acolhidas temporariamente na casa do prefeito da cidade de Schilda para poderem se recuperar.

Pós-guerra
Após serem registradas como sobreviventes, Hannah e sua irmã retornaram para Amsterdã no final de junho de 1945. Hannah foi hospitalizada em um hospital na Suíça para se recuperar das provações do campo, recuperando-se em uma casa de cuidados em dezembro. Terminaria a escola na cidade de Basiléia. Em maio de 1947, Hannah recebeu autorização para ir para a Palestina, chegando em 30 de maio. Nos primeiros três meses, ela morou em uma casa para crianças órfãs de guerra, trabalhando e estudando a língua hebraica, requerimento obrigatório para poder se formar em enfermagem. Hannah começou a estudar enfermagem em Jerusalém, onde se formou na área pediátrica, trabalhando no Hospital Bikkur Holim.

Hannah casou-se com o médico Walter Pinchas Pick, com quem teve três filhos. Juntos tiveram onze netos e 31 bisnetos. Junto da irmã, ela viajou pela Alemanha onde deu palestras a estudantes sobre suas memórias do Holocausto. Foi grande apoiadora da iniciativa alemã Zeichen gegen Rassismus und Antisemitismus, onde plantou uma árvore em memória de Anne Frank em 2019, em Uedelhoven.

Morte
Hannah morreu em sua casa, de causas naturais, em Jerusalém, em 28 de outubro de 2022, aos 93 anos.

Sobreviventes do Holocausto
Naturais de Berlim

Hanneli Goslar


The 4th Golden Raspberry Awards were held on April 8, 1984, at Third Street Elementary School in Los Angeles, California, to recognize the worst the movie industry had to offer in 1983.

Amy Irving, nominated for worst supporting actress for her performance in Yentl, also received a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actress for the same performance in 1984. Irving became the second person, after supporting actor James Coco in 1982, to be nominated for a Razzie and Oscar for the same work, a feat not repeated until Glenn Close in 2021.

Winners and nominees

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

See also

1983 in film
56th Academy Awards
37th British Academy Film Awards
41st Golden Globe Awards

References

External links
Official summary of awards
Nomination and award listing at the Internet Movie Database

Golden Raspberry Awards
04
1983 in American cinema
1984 in California
April 1984 events in the United States
Golden Raspberry

4th Golden Raspberry Awards


A E I O U - Alphabet rapide de l'amour (A E I O U – Das schnelle Alphabet der Liebe) est un film franco-allemand réalisé par Nicolette Krebitz et sorti en 2022.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original : A E I O U – Das schnelle Alphabet der Liebe
 Titre français : A E I O U - Alphabet rapide de l'amour
 Titre anglophone : A E I O U - A Quick Alphabet of Love
 Réalisation et scénario : Nicolette Krebitz
 Photographie : Reinhold Vorschneider
 Montage : Bettina Böhler
 Pays de production : ,
 Format : Couleurs - 1,85:1
 Genre : drame
 Dates de sortie :
 Allemagne :  (Berlinale 2022)
 Allemagne :
 France :

Distribution
 Sophie Rois : Anna
 Udo Kier : Michel
 Milan Herms : Adrian
 Nicolas Bridet : inspecteur Gregori

Production

Accueil

Accueil critique
En France, le site Allociné propose une moyenne de , fondée sur  de presse.

Distinction

Sélection
 Berlinale 2022 : en compétition officielle

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 2022
Film français sorti en 2022
Film dramatique allemand
Film dramatique français

A E I O U - Alphabet rapide de l'amour


سرجيلا: القرية السورية الأثرية التاريخية سرجيلا في جبل الزاوية إلى الجنوب الغربي لمدينة إدلب في سوريا والتي تبعد عنها مسافة /3/ كم و/20/ كم وتبعد عن مدينة أريحا (سوريا). تعطي هذه القرية صورة صادقة عن وضع الأرياف في سورية الشمالية في الفترتين الرومانية و البيزنطية وتدل آثارها على نمط متكامل ذات طبيعة خاصة من الحياة والنشاط البشري.

خصائص سرجيلا
سرجيلا تقع في وادٍ ممتد من الشمال إلى الجنوب، ولمعرفة المزيد من خصائص هذه البلدة التاريخية البائدة ومدى الأهمية التاريخية والدينية لمجموعة من المدن والقرى التي ازدهرت في فترة زمنية وكان لها الشأن الكبير ضمن نطاق مجموعة من المدن السورية التاريخية الهامة في هذه المنطقة، فقد تواصلت الأبحاث ودراسة المعطيات التاريخية ووجد ارتباط وثيق لكافة المدن والقرى التي شكّلت وحدة متكاملة ذات أهمية اقتصادية واجتماعية ودينية، حيث نجد في سرجيلا الأبنية الأثرية العديدة والمتنوعة مثل البيوت والمساكن، الكنائس، الحمامات، قاعات عامة، معاصر زيت، خزانات، مدافن وقبور. ولكن الأبنية والبيوت هي التي تحتل المركز الأهم، وهي مبنية على نمط واحد مؤلف من ثلاثة عناصر أساسية، والبيوت السكنية: أقدمها البيوت التي توجد في الوادي عند ابتداء سفح الجبل.

كان سكان هذه المساكن والبيوت غالبا من الفلاحين النشيطين وهم الذين استصلحوا الأراضي الزراعية المحيطة بالقرية وكانوا يطبقون اقتصاد الاكتفاء الذاتي بدمج الزراعة مع تربية المواشي وأحيانا بزراعة الزيتون وصناعة الزيت زيت الزيتون» وتعتبر المنطقة من أقدم مناطق زراعة شجر الزيتون في العالم.

كان سكان سرجيلا يتكلمون اللغة السريانية السورية القديمة ويعرفون اللغة اليونانية، وتداخلت في تقاليدهم بعض عادات المدن كنموذج لسلوكهم الاجتماعي وتحول هؤلاء السكان إلى المسيحية بعد أن كانوا وثنيين وكان للمسيحية شأن كبير في سرجيلا لفترة طويلة وتدل أثارها على الأهمية الكبيرة لها في الحقبة المسيحية الأولى مكوّنة مع عدد كبير من المدن والقرى الأثرية السورية في هذه المنطقة أهم مناطق المسيحية في الشرق .

مراجع

انظر أيضا
 قائمة المدن التاريخية في سورية

أماكن مأهولة سابقا في سوريا
المدن المنسية
حضارة سوريا
مواقع أثرية في محافظة إدلب
مواقع أثرية في سوريا

سرجيلا


Infected, 1993 yılında temelleri atılan, 1995 yılında İstanbul'da gitaristler Ahmetcan İba ve Oytun Türk tarafından kurulan Black metal grubu. Gruba 1996 yılında katılan Ufuk Kaplan davula, Erdem Soylu da bas ve vokale geçerek kadroyu şekillendirmiş oldular.

Spirit of Doom (1997)
1997 yılına kadar çeşitli yerlerde konserlere çıktılar ve aynı yıl ilk demoları Spirit of Doom'u kendi imkânlarıyla çıkardılar. 25 Nisan'da piyasaya sürülen, brutal vokal destekli her biri klasik death metal tarzını içeren 9 parçadan oluşan bu demo ile grup, gerek yurt içindeki fanzinlerden gerekse birçok televizyon ve radyo istasyonundan olumlu eleştiriler aldı. Bu demo aslında uzunluğundan dolayı bir albüm olarak da tanımlanabilir. Ayrıca Spirit of Doom, 1997 yılının en iyi 2. demosu seçilmiştir. Demodan sonra grup müzik tarzını değiştirerek Melodik Black Metal'e kaydı. Erdem Soylu'nun gruptan ayrılmasından sonra yerine, Scrofula grubunun eski vokalisti Bahadır Uludağlar ve İranlı basist Ali Reza Houseyni geçti. Davulcu Ufuk Kaplan'ın da ayrılmasından sonra klavyeci Deniz Sümer grubun bünyesine dahil oldu.

The Lost Loser in Dreams (1998)
Grup yeni kadrosuyla 1998 yılında, Türkiye'nin ilk yasal Black Metal çalışması özelliğine sahip olan The Lost Loser in Dreams adlı EP yi kaydetti. Davulcu sorunu yaşandığı için, Zihni Müzik etiketiyle piyasaya sürülen bu EP de drum machine kullanıldı. 1999 yılında davulcu Ufuk Kaplan gruba yeniden dahil oldu. Yoğun talep üzerine EP, 25 Şubat 1999 tarihinde farklı bir kapak tasarımıyla 600 adet olarak yeniden piyasaya sürüldü.

Breathless Kiss on the Lips of Melancholia (1999)
Deniz Sümer'in gruptan ayrılması üzerine klavyeye Salih Süleymanoğlu geçti. 16 Nisan 1999 tarihinde Infected yeni albümleri Breathless Kiss on the Lips of Melancholia için Stüdyo 18'de kayıtlara başladı. Kayıtların hemen sonrasında vokalist Bahadır Uludağlar ile grubun yolları ayrıldı. 11 Kasım 1999 tarihinde Zihni Müzik tarafından piyasaya sürülen Breathless Kiss on the Lips of Melancholia albümü edebi anlatımla süslendirilmiş, doom öğelerin ağırlıkta olduğu 9 senfonik Black Metal çalışmasını içermektedir. Gruba, alto bayan vokalde Yeliz Kara ve bayan vokalde İpek Kutbay yardımcı olmuşlardır.

2000 yılında vokalist Bahadır Uludağlar'ın tekrar grup bünyesine dahil olmasından sonra 18 Haziran'da Erkin Koray Klasikleri adı verilen organizasyonda Yalnızlar Rıhtımı cover ı seslendirildi. 2001 yılında Ali Reza Houseyni gruptan ayrıldı. Bu ayrılığı kısa bir süre sonra Bahadır Uludağlar'ın ve Ufuk Kaplan'ın ayrılıkları da izledi. Boşlukları bas gitarda Tuğrul Varol ve davulda Levent Özmeriç tarafından doldurulurken Salih Süleymanoğlu da klavyeden vokale geçti. Eylül ayında kişisel problemleri yüzünden Ahmet İba grubu bırakmak zorunda kaldı. Boşluğu Kemal Atayeter tarafından dolduruldu. Infected yenilenen kadrosuyla Kasım Ayında yeni albüm kayıtlarına başladı.

Chaosium - The Ruins of Elysian Era (2002)
2002 yılında Zihni Müzik etiketiyle piyasaya sürülen Chaosium - The Ruins of Elysian Era adı verilen bu EP, eklektik felsefeler üzerine oturtulmuş ve edebi anlatımla süslendirilmiş, her biri klasik Ekstrem Metal kalıpları içinde sayılabilecek melodik 4 parçadan oluşmaktadır. Ep sonrasında gitarist Oytun Türk gruptan ayrılırken, boşluğu Yalçın Hasançebi tarafından dolduruldu. Aynı dönemde grubun bünyesine klavyeci olarak İlkay Özboyar dahil oldu.

Infected'ın açılışını yaptığı, 2003 yılının Eylül ayında düzenlenen 1. Barışarock organizasyonunda, Chris Isaak'in Wicked Game adlı parçasının cover ı seslendirildi. Konser sonrasında davulcu Levent Özmeriç grubu bıraktı. 2004 yılında gitaristler Kemal Atayeter ve Yalçın Hasançebi gruptan ayrıldılar. Fortuna grubundan Evren Tolgay gitarist olarak Infected bünyesine dahil oldu. Grup yeni kadrosuyla 2. Barışarock organizasyonunda da sahne aldı.

Grup üyeleri

 Salih Süleymanoğlu: lead & back vokal
 Evren Tolgay: gitar
 Oytun Türk: gitar
 Tuğrul Varol: bas gitar
 İlkay Özboyar: klavye

Albümleri

 Spirit of Doom (1997)
 The Lost Loser in Dreams (1998)
 Breathless Kiss on the Lips of Melancholia (1999)
 Chaosium - The Ruins of Elysian Era (2002)

Türk black metal grupları
İstanbul kökenli müzik grupları

Infected (Türk müzik grubu)


විජිතා ප්‍රනාන්දු ශ්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍යවේදිනියක් මෙන්ම පරිවර්තකයෙක් සහ ප්‍රබන්ධ රචනා කරන්නියක්ද වන්නීය. ඇය " Gratiaen" ත්‍යාග ලාභිනියක්ද වන ඇය ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍යය සාහිත්‍යය සම්මානයෙන්ද පිදුම් ලැබුවාය.

ලංකා සරසවියෙන් උපාධිය ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇය "Ceylon Daily News" පුවත්පතේ විශේෂාංග ලේඛිකාවක් සහ කාන්තා පිටුවෙහි සහ ළමයින්ගේ පිටුවෙහි සංස්කාරකවරිය ලෙස අවුරුදු 30 කට වැඩි කාලයක් සේවය කළාය. ඇය දැනට කාන්තා විශේෂාංග (WFSP) පුවත්පත් කලාවේදිනියක් ලෙස කටයුතු කරන්නීය. මෙම ආයතනය ලෝකය පුරා විසිරී සිටින කාන්තාවන්ගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් බලා සිය අදහස් ප්‍රකාශ කරන කාන්තා පුවත්පත් කලාවේදිනියන්ගේ ජාලයකි.එහි කාර්යාල නිව්යෝර්ක්, මැනිලා, රෝමය සහ දිල්ලියෙහි පිහිටා ඇත. ඇය විසින් දේශීය ඉංග්‍රීසි භාෂා පුවත්පත්වලට දෙනුලබන දායකත්වයට අමතරව " Islam Online" හි සෞඛ්‍යය හා විද්‍යා පිටුවටද සිය දායකත්වය සපයනු ලබයි. එය කයිරෝ අගනුවර මුල්කරගත් ප්‍රවෘත්ති හා ප්‍රවර්ධන වෙබ් ජාලයකි.

Daily News පුවත්පතෙහි සේවය කරන අතරතුර ඇය එහි කලා පිටුව සඳහා සිංහල කෙටිකතා පරිවර්තනය කිරීම ආරම්භ කළාය. එම පරිවර්තන වලින් 100 ක් පමණ 1960 සහ 1970 දශකයන්වලදී Daily News පුවත්පතෙහි පලවිය. පරිවර්තන කාර්යය සඳහා ඇය තුළ පැවති මෙම ආශාව නොනැසී දිගටම පැවතුණි. ඇය දැනට සිංහල නවකතා පහක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කර ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත.

Women Writing : පරිවර්තන, නම් වන ඇයගේ කාන්තා කෙටිකතා එකතුව වෙනුවෙන් 2002 වර්ෂයේදී ඇයට රාජ්‍යය සාහිත්‍යය සම්මානය හිමි වූවාය. ඇය විසින් ගුණදාස අමරසේකර ශූරීන්ගේ නවකතා දෙකක් පරිවර්තනය කරනු ලැබුවාය.ඒ අතරින් 'අඳුරෙන් එළියට' නවකතාව සඳහා ඇය 2003 වර්ෂයේදී 'Gratiaen' ත්‍යාගයෙන්ද,2004 වර්ෂයේදී රාජ්‍යය සාහිත්‍යය සම්මානයෙන්ද පිදුම් ලැබුවාය.

එසේම ඇය විසින් ඇයගේම ප්‍රබන්ධද රචනා කරනු ලබන්නීය. ඇය කෙටිකතා එකතු දෙකක් වන 'Eleven Stories (1985) and once' සහ 'on a Mountainside (1995) මෙන්ම ඉංග්‍රීසි ළමා කතා පොත් දෙකක් වන ' The Kitemaker' සහ ' A civet Cat in our well !' යන කෘතීන් ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. මෑතකදී ඇය විසින් 'අන්දරේ සහ මහදැනමුත්තා' මුල්කර ගත් ජනකතා එකතු දෙකක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් රචනා කර සිබිල් වෙත්තසිංහගේ සිතුවම්ද සහිතව ප්‍රකාශයට පත් කළාය.

ඇය වර්තමානයේදී පවුල් සේවා සඳහා වන ආයතනයේ සභාපතිනිය වන්නීය. මෙය ආචාර්ය මනෝරාණි සරවනමුත්තු මහත්මිය පුරෝගාමීව කරගෙන යන, ගැටුම්වලට ගොදුරු වූ කාන්තාවන් සහ ළමයින් සඳහා වන රාජ්‍යය නොවන සංවිධානයකි. ඇය SLACLALS, ඉංග්‍රීසි කතුවරයාගේ සංගමය සහ 'ශ්‍රී ලංකා විශ්ව විද්‍යාල කාන්තාවන්ගේ සංගමය' යන සංගම්වලද සාමාජිකත්වය දරන්නීය.

ඇය වෙසෙන්නේ 'වැලිකඩවත්තේ' බුද්ධිමතුන්ගේ ප්‍රජාවෙහිය. එය ඇය‍ගේ මිය ගිය ස්වාමියා වූ B.J.B ('බොනී') ප්‍රනාන්දු විසින් ආරම්භ කරන ලද්දකි.

විජිතා ප්‍රනාන්දු


Als Nomotheten () wurden in der griechischen Antike allgemein Gesetzgeber, Antragsteller zu neuen oder zur Änderung bestehender Gesetze oder die gewählten Mitglieder einer Verfassungskommission im Athen des späten 5. oder frühen 4. Jahrhunderts v. Chr. genannt. In Kyme, Magnesia am Mäander und Korkyra wurden sie als Nomographoi bezeichnet. Im Athen des 7. und 6. Jahrhunderts v. Chr. waren es diejenigen, die das zuvor nur mündlich tradierte Gewohnheitsrecht aufschrieben. Es war in Attika vorher zu einem Kampf um die Aufzeichnung des geltenden Rechts gekommen, das bisher nur mündlich überliefert war und sich in den Händen der alteingesessenen Geschlechter befand, die dessen unveränderten Fortbestand unter Berufung auf seinen angeblich göttlichen Ursprung absichern wollten.

Der Übergang vom ursprünglichen Adelsstaat zur timokratischen, das heißt vermögensbezogenen Hoplitenpolis und von dieser zu einer demokratisch gefärbten Staatsform – am Ende des 6. Jahrhunderts v. Chr. etwa in Athen – war einerseits das Ergebnis sozialer Auseinandersetzungen im Inneren, andererseits von militärischen Notwendigkeiten, die dazu führten, immer weitere Kreise zum Waffendienst heranzuziehen. Wie später im republikanischen Rom, so bedingten sich in Hellas die Staatsverfassung und die Heeresordnung gegenseitig.

Anfängliche soziale Spannungen waren noch durch Kolonisation gelindert worden. Trotzdem blieben die Spannungen in den griechischen Mutterstädten erhalten. Die drastischen Vermögensunterschiede, die Verschiedenheit der Einkunftsquellen, die rechtliche Absicherung der Armen, die Angst vor drohender Versklavung, der Kampf um die politischen Rechte der Besitzer von beweglichem Vermögen gegen die Landbesitzer – alles das drohte den staatlichen Zusammenhalt zu gefährden. Um die Auseinandersetzungen vor Gericht gerechter und kontrollierbar für die ärmeren Schichten zu machen, war als erster Schritt die schriftliche Fixierung der Rechtsprechung erforderlich.

Einige dieser Gesetzgeber treten uns als historische Persönlichkeiten entgegen, besonders Drakon und Solon in Athen, Zaleukos in Lokri und Charondas in Katane.

Das griechische Rechtsbewusstsein wurde zwar auf sehr verschiedene Weise praktiziert, fand aber im Attischen Recht seine Vollendung und beeinflusste von dort aus andere Staaten und auch bedingt das Römische Recht. Es wurde im Gegensatz zu Rom nicht von einem berufsmäßigen Juristenstand geprägt, sondern von Gesetzestechnikern und Prozesspraktikern.

Die Frühzeit kannte demgegenüber kein öffentliches Recht. Vielmehr dominierte in der Familie die Strafgewalt des Vaters und die Rache des verletzten Familienverbandes.

Die ersten Rechtsvorschriften und deren Aufzeichnung in Athen veranlasste Drakon, doch gab es noch unter Solon keine Strafe, die durch staatliche Organe vollstreckt worden wäre. Erst im 6. Jahrhundert v. Chr. wurde allmählich die private Exekutive unterbunden.

Die einzige original erhaltene große Rechtskodifikation aus klassischer Zeit ist das Stadtrecht von Gortys auf Kreta, das an einem öffentlichen Bau angeschrieben und für jedermann zugänglich in 12 Kolumnen Personen-, Familien-, Erb-, Vermögens- und Schuldrecht umfasst.

Im Speziellen waren Nomotheten im Athen des 4. Jahrhunderts v. Chr. die Angehörigen eines Gremiums, dessen Gesetze (nomoi) zu dieser Zeit von den Beschlüssen der Volksversammlung (psephismata) unterschieden wurden.

Literatur
 Hermann Bengtson: Griechische Geschichte. 5. Auflage. Beck, München 1977, S. 106.

 Norbert Brockmeyer: Sozialgeschichte der Antike. Stuttgart 1972, S. 30.

Rechtsgeschichte (griechische Antike)
Antike Rechtsquelle

Nomotheten


The Liang dynasty (), alternatively known as the Southern Liang () in historiography, was an imperial dynasty of China and the third of the four Southern dynasties during the Northern and Southern dynasties period. It was preceded by the Southern Qi dynasty and succeeded by the Chen dynasty. The rump state of Western Liang existed until it was conquered in 587 by the Sui dynasty.

Rule
During the Liang dynasty, in 547 a Persian embassy paid tribute to the Liang, amber was recorded as originating from Persia by the Book of Liang.

In 548, the Prince of Henan Hou Jing started a rebellion with Xiao Zhengde, the Prince of Linhe, nephew and a former heir of the Emperor Wu of Liang, and installed Xiao Zhengde as emperor. In 549, Hou sacked Jiankang, deposed and killed Xiao Zhengde, seized the power and put Emperor Wu effectively under house arrest. He dismissed the armies opposed to him in the name of Emperor Wu. In 550 Emperor Wu died, Hou created Emperor Wu's third son Crown Prince Gang Emperor Jianwen of Liang, also effectively under house arrest. He also attempted to suppress those who would not submit to him.

At the same time the Liang princes fought with each other rather than try to eliminate Hou: Emperor Wu's seventh son Xiao Yi Prince of Xiangdong killed his nephew Xiao Yu the Prince of Hedong, forcing Xiao Yu's younger brother Xiao Cha Prince of Yueyang to surrender to the Western Wei; Xiao Yi also attacked his sixth brother Xiao Guan Prince of Shaoling, forcing him to surrender to Northern Qi. Both Xiao Cha and Xiao Guan were created Prince of Liang. However, as Xiao Yi also allied with Northern Qi, Northern Qi gave up their support of Xiao Guan; Xiao Guan was defeated by Hou and finally killed by Western Wei. Xiao Ji the Prince of Wuling the youngest son of Emperor Wu claimed imperial title.

In 551, Hou forced Emperor Jianwen to abdicate to his grandnephew Xiao Dong the Prince of Yuzhang, then killed Emperor Jianwen and forced Xiao Dong to abdicate to him. Hou established a new dynasty named Han. In 552, Xiao Yi destroyed Han and claimed the imperial title as Emperor Yuan of Liang. He also ordered his subordinates to kill Xiao Dong and Xiao Dong's younger brothers. He created his headquarter Jiangling capital instead of returning to Jiankang. He also managed to eliminate Xiao Ji, but in order to do this he allied with Western Wei, who in turn conquered Yi Province (Sichuan).

In 553, Northern Qi attacked Liang, aiming to install a nephew of Emperor Wu, Xiao Tui the Marquess of Xiangyin, as emperor, but was defeated.

As the relationship between Emperor Yuan and Western Wei was deteriorating, in 555, Western Wei army sacked Jiangling, forcing Emperor Yuan to surrender, and killed Emperor Yuan as well as his sons before installing Xiao Cha as emperor of (Western) Liang at Jiangling.

Liang generals led by Wang Sengbian declared Xiao Fangzhi Prince of Jin'an, the only living son of Emperor Yuan, as Prince of Liang at Jiankang, aiming to crown him the new emperor, but the Northern Qi army defeated them, forcing them into an agreement to recognise a nephew of Emperor Wu, Xiao Yuanming the Marquess of Zhenyang, as emperor instead. Wang requested that Xiao Fangzhi be created Crown Prince and Xiao Yuanming agreed. General Chen Baxian launched a raid that killed Wang in favor of Xiao Fangzhi while denouncing Wang for surrendering to Northern Qi. Xiao Yuanming was forced to abdicate to Xiao Fangzhi, who was known as Emperor Jing of Liang, and Chen seized power. He initially claimed Liang a subject of Northern Qi but later defeated the army of Northern Qi.

In 557, Chen Baxian established the new powerful Chen dynasty. Liang general Wang Lin also claimed Xiao Zhuang Prince of Yongjia grandson of Emperor Yuan emperor. In 560, the Chen dynasty defeated Xiao Zhuang who fled to the Northern Qi and was created Prince of Liang in 570. The small and weak Western Liang state existed until 587 when the Sui dynasty destroyed it.

In 617, Xiao Xian from Western Liang imperial clan claimed himself Liang Emperor in light of the disturbance in the end of Sui dynasty. His realm was destroyed by Tang dynasty in 621.

Portraits of Periodical Offering of Liang

The Portraits of Periodical Offering of Liang by the Emperor Yuan of Liang, Xiao Yi, dated to the 6th century, is the earliest surviving of these specially significant paintings. They reflect foreign embassies that took place, particularly regarding the three Hephthalite (Hua) ambassadors, in 516–520 CE. The original of the work was lost, and the only surviving edition of this work was a copy from the Song dynasty in the 11th century, and is currently preserved at the National Museum of China. The original work consisted of at least twenty five portraits of ambassadors from their respectively country. The copy from the Song dynasty has twelve portraits and descriptions of thirteen envoys, with the envoy from Dangchang missing a portrait.

The envoys from right to left were: the Hephthalites (滑/嚈哒), Persia (波斯), Korea (百濟), Kucha (龜茲), Japan (倭), Malaysia (狼牙脩), Qiang (鄧至), Yarkand (周古柯), Kabadiyan (呵跋檀), Kumedh (胡蜜丹), Balkh (白題), and Mohe (末).

Artistic heritage
Tombs of a number of members of the ruling Xiao family, with their sculptural ensembles, in various states of preservation, are located near Nanjing.
The best surviving example of the Liang dynasty's monumental statuary is perhaps the ensemble of the Tomb of Xiao Xiu  (475–518), a brother of Emperor Wu, located in Qixia District east of Nanjing.

Emperors

Rulers' family tree

See also

King of Liang
 Chen dynasty
 Book of Liang
 History of Northern Dynasties
 History of Southern Dynasties
 Zizhi Tongjian

Notes

References

External links

States and territories established in the 500s
States and territories disestablished in the 550s
557 disestablishments
Dynasties of China
Former countries in Chinese history
502 establishments
6th-century establishments in China
6th-century disestablishments in China

Liang dynasty


An Potamogeton mysticus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Morong (pro. sp.. An Potamogeton mysticus in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton mysticus


Penița (Myriophyllum), numit și brădiș sau prâsnel, este un gen plante acvatice submerse, din familia Haloragaceae, comune în ape stătătoare sau lin curgătoare, cu fund nisipos și nu prea departe de maluri. Formează pajiști dese, până la adâncimi de 2 m. Au tulpina moale, simplă sau ramificată, cu frunze în formă de pană, dispuse câte 4-5 în verticil. Flori unisexuate sau bisexuate, alterne sau în verticil, grupate în spice terminale întrerupte. Sepale 4. Petale 4. Stamine 8. Ovar 4-carpelar, concrescut cu receptaculul. Fructul format din 4 drupe lungi. Semințe cu endosperm. Sunt folositoare în piscicultură, fiindcă oferă locuri de adăpost și hrănire pentru puietul de pește. Genul cuprinde circa 69 de specii, răspândite aproape pe tot globul. În România și Republica Moldova cresc 2 specii.

Specii din România
În România vegetează 2 specii acvatice, submerse:
 Myriophyllum spicatum L. = Peniță spicată
 Myriophyllum verticillatum L. = Peniță verticilată

Specii din Republica Moldova
În Republica Moldova  cresc 2 specii:
 Myriophyllum spicatum L. = Prâsnel spicat
 Myriophyllum verticillatum L. = Prâsnel verticilat

Specii

Myriophyllum alpinum
Myriophyllum alterniflorum
Myriophyllum amphibium
Myriophyllum aquaticum
Myriophyllum artesium
Myriophyllum austropygmaeum
Myriophyllum axilliflorum
Myriophyllum balladoniense
Myriophyllum bonii
Myriophyllum callitrichoides
Myriophyllum caput-medusae
Myriophyllum coronatum
Myriophyllum costatum
Myriophyllum crispatum
Myriophyllum dicoccum
Myriophyllum drummondii
Myriophyllum decussatum
Myriophyllum echinatum
Myriophyllum exasperatum
Myriophyllum farwellii
Myriophyllum filiforme
Myriophyllum glomeratum
Myriophyllum gracile
Myriophyllum heterophyllum
Myriophyllum hippuroides
Myriophyllum humile
Myriophyllum implicatum
Myriophyllum indicum
Myriophyllum integrifolium
Myriophyllum jacobsii
Myriophyllum lapidicola
Myriophyllum latifolium
Myriophyllum laxum
Myriophyllum limnophilum
Myriophyllum lophatum
Myriophyllum mattogrossense
Myriophyllum mezianum
Myriophyllum muelleri
Myriophyllum muricatum
Myriophyllum oguraense
Myriophyllum oliganthum
Myriophyllum petraeum
Myriophyllum papillosum
Myriophyllum pedunculatum
Myriophyllum pinnatum
Myriophyllum porcatum
Myriophyllum propinquum
Myriophyllum pygmaeum
Myriophyllum quitense
Myriophyllum robustum
Myriophyllum salsugineum
Myriophyllum siamense
Myriophyllum sibiricum
Myriophyllum simulans
Myriophyllum spicatum
Myriophyllum striatum
Myriophyllum tenellum
Myriophyllum tetrandrum
Myriophyllum tillaeoides
Myriophyllum trachycarpum
Myriophyllum trifidum
Myriophyllum triphyllum
Myriophyllum tuberculatum
Myriophyllum ussuriense
Myriophyllum variifolium
Myriophyllum verrucosum
Myriophyllum verticillatum
Myriophyllum votschii

Note

Haloragaceae

Peniță