Châtillon-sur-Seine dispose depuis le Moyen Âge sur les hauteurs de Chaumont d'un lycée. Celui-ci est associé à un hôpital de 1670 à 1806, date à laquelle l'hospice est relocalisé dans l'ancienne abbaye Notre-Dame. Véritable centre culturel régional, le lycée, reconstruit dans la partie basse de la ville en 1970, a formé, retenu ou attiré des générations de personnalités diverses.

Arts

 Amédée Ternante-Lemaire, peintre et photographe ;
 Charles Ronot (1820-1895), peintre né à Belan-sur-Ource, a suivi ses études à Châtillon ;
 Clovis Delacour (1859-1929), sculpteur et médailleur, né à Châtillon ;
 Roger de Villiers, né le  à Châtillon-sur-Seine, mort le , sculpteur d'art religieux ;
 Alice Prin (1901-1953) dite Kiki de Montparnasse, chanteuse, actrice, modèle et peintre française ;
 Damien Saez, chanteur ayant vécu à Châtillon à la fin des années 1970, rend hommage aux personnalités locales Nelly Cholbi et Bruno Rousselet dans sa chanson Châtillon-sur-Seine sur son triple album Messina sorti le  ;
 Marguerite Cornillac, 1862-1952, peintre et décoratrice, y est née en 1862.
 Emmanuel-Charles Bénézit (1887-1975), peintre et collaborateur du Dictionnaire universel des peintres,sculpteurs dessinateurs et graveurs créé par son père. Est venu régulièrement à Châtillon sur Seine entre 1911 et 1950 où son épouse avait de la famille. Il y a peint de nombreux tableaux et a fait des dons à la ville.
 Auguste Petit (1844-1925), né à Châtillon sur seine, mort à Rio de Janeiro au Brésil
 Marc Bohan (1926-2023), grand couturier français, ayant vécu les dernières années de sa vie à Châtillon sur Seine où il est décédé.

Littérature et journalisme

 François de Boisrobert né à Caen le  et mort à Paris le  est abbé commendataire de l'abbaye de Châtillon à partir 1638 ;
 Victorine de Chastenay, née le  à Essarois et décédée le  à Châtillon, est une mémorialiste française, enterrée dans le chœur de l'église d'Essarois ;
 Caroline Massin née à Châtillon-sur-Seine, libraire, épouse du philosophe Auguste Comte ;
 Désiré Nisard (1806-1888), né à Châtillon-sur-Seine, membre de l'Académie française, commandeur de la Légion d'honneur ;
 Charles Nisard (1808-1890), né à Châtillon-sur-Seine et frère de Désiré Nisard, philologue, membre de l'Académie des inscriptions et belles-lettres ;
 Auguste Nisard (1809-1892), né à Châtillon-sur-Seine et frère des précédents, universitaire ;
 Henri-Émile Chevalier, homme de lettres né à Châtillon le  et mort à Paris le  ;
 Francis Carco (1886-1958) écrivain, poète, journaliste et auteur de chansons français ;
 André Costa (1927-2002), rédacteur en chef de l'Auto-Journal depuis la création de ce magazine jusqu'aux années 1990 a vécu à Châtillon et y est mort.

Militaires

 Girart de Roussillon, comte palatin carolingien ;
 Edme Antoine Charles Le Bascle, marquis d'Argenteuil général et député de la Révolution, né à Châtillon le  ;
 le maréchal Marmont (1774-1852), duc de Raguse et pair de France est né à Châtillon le  et enterré au cimetière Saint-Vorles ;
 Claude-Louis Petiet (1749-1806), né à Châtillon, député, intendant général de la Grande Armée, sénateur, inhumé au Panthéon ;
 le baron Claude Testot-Ferry, général, premier aide de camp du maréchal Marmont, a terminé sa vie à Châtillon ;
 Georges Mailfert, aviateur pionnier de la première guerre mondiale, y est né le .

Politique

 Casimir de Montrond (1769-1843), a été assigné à résidence à Châtillon en 1811
 Nicolas Henri Carteret (1807-1862), né à Châtillon-sur-Seine, représentant du peuple à l'Assemblée législative de 1849, élu député en 1857 dans la troisième circonscription de la Marne, fondateur du comice agricole de Reims, officier de la Légion d'honneur ;
 Edme-Louis-Gustave Tridon, né à Châtillon en 1841, membre du Conseil de la Commune de Paris, député à l'Assemblée nationale de 1871.
 Hubert Brigand, député de Côte-d'Or (2022-....).

Religion
 Saint Vorles (vers 530-591), saint marquant de l'histoire du Châtillonnais ;
 Bernard de Clairvaux enfant a été quelques années à l'école canoniale de Châtillon ;
 Guillaume Philandrier (1505-1563), humaniste et ecclésiastique, né à Châtillon.
 Jeanne Bonnot , fondatrice des Hospitalieres de Chartillon .

Sciences
Pierre-Nicolas Rolle ( - ), maître de forges à Voulaines-les-Templiers est né à Châtillon.
 Louis Paul Cailletet (1832-1913), né à Châtillon, est le premier à liquéfier le dioxyde d'azote, l'oxygène et l'air atmosphérique ;
 Jean Bouchard (1910-1997), botaniste né à Châtillon ;
 Edme Verniquet (1727-1804), né à Châtillon, géographe et architecte ami de Buffon, auteur du Grand Plan de Paris sous Louis XVI, fils de Marie Beguin ;
 René Joffroy ( - ), enseignant au lycée de Châtillon, archéologue amateur découvreur de la tombe princière de Vix avec Maurice Moisson puis conservateur du musée d'Archéologie nationale de Saint-Germain-en-Laye, décédé à Châtillon ;
Laurence Devillers (), née à Châtillon-sur-Seine, enseigne l'informatique appliquée aux sciences sociales à Sorbonne Université.

Sport
 Jean-Charles Orioli, rugby, champion d'Europe en 2013, 2014 et 2015, champion de France en 2014 ;
 Cédric Paty, champion olympique de handball en 2008.

Notes et références

Notes

Références
  :

 Autres références :

Bibliographie
   Lire en ligne : V.O. 1837.

Châtillon-sur-Seine
Commune du Châtillonnais

Liste des personnalités liées à Châtillon-sur-Seine


Laurens Jan van der Post, CBE (13 de diciembre de 1906 - 16 de diciembre de 1996) fue un escritor sudafricano del siglo veinte, autor de numerosos libros, agricultor, héroe de guerra, consejero político de gobernantes británicos, amigo íntimo del príncipe Carlos, padrino del príncipe Guillermo, educador, periodista, humanitario, filósofo, explorador y conservacionista. En su narración The Seed and the Sower (1963) se inspira la aclamada película de Nagisa Ōshima Merry Christmas Mr. Lawrence (1983)

Biografía

Primeros años y educación
Nació en la pequeña ciudad de Philippolis, en la Colonia del Río Orange, nombre británico de postguerra de los bóeres para lo que anteriormente había sido el Estado libre afrikáner de Orange en lo que hoy es Sudáfrica. Su padre, Christiaan Willem Hendrik van der Post (1856-1914), un holandés de Leiden, había emigrado a Sudáfrica con sus padres y se casó con Johanna Lubbe en 1889. Los van der Posts tuvieron un total de 13 hijos, el último de los cuales fue Laurens. El quinto hijo. Christiaan fue abogado y político y luchó en la Segunda Guerra de los Bóeres contra los británicos. Tras la Segunda Guerra de los Bóeres, su padre fue exiliado con su extensa familia a Stellenbosch, donde fue concebido Laurens. Regresaron a Philippolis en la Colonia del río Orange, donde nació en 1906.

Pasó sus primeros años de infancia en la granja familiar y adquirió el gusto por la lectura en la extensa biblioteca de su padre, que incluía las obras de Homero y Shakespeare. Su padre falleció en agosto de 1914. En 1918, Van der Post fue al Gray College (Bloemfontein). Allí, escribió, le impactó profundamente que "lo estuvieran educando en algo que destruyó el sentido de humanidad común que compartía con los negros". En 1925 desempeñó su primer trabajo como reportero a prueba en el periódico The Natal Advertiser de Durban. Sus reportajes incluían sus propios logros jugando al hockey sobre hierba en Durban y Natal. En 1926, él y otros dos escritores rebeldes, Roy Campbell y William Plomer, publicaron una revista satírica llamada Voorslag (en inglés, Whip lash) que criticaba el imperialismo; estas ideas antigubernamentales los obligaron a cerrar tras conseguir publicar tres números. Después viajó tres meses con Plomer y con él navegó hasta Tokio y regresó en un carguero japonés, el Canadá Maru, experiencia que produjo más tarde un libro a cada uno.

En 1927, Van der Post conoció a Marjorie Edith Wendt (m. 1995), hija del fundador y director de la Orquesta de Ciudad del Cabo. La pareja viajó a Inglaterra y el 8 de marzo de 1928 se casó en Bridport (Dorset). Tuvieron un hijo el 26 de diciembre llamado Jan Laurens. En 1929, Van der Post regresó a Sudáfrica para trabajar para el Cape Times, un periódico de Ciudad del Cabo, padeciendo grandes estrecheces económicas. "Por entonces, Marjorie y yo vivimos la pobreza más absoluta que existe", escribió en su Diario. Comenzó a asociarse con los bohemios e intelectuales que se oponían al primer ministro James Hertzog y a la política segregacionista blanca sudafricana conocida como apartheid. En un artículo titulado "Sudáfrica en el crisol de razas" expuso sus puntos de vista sobre el problema racial de Sudáfrica y escribió: "El sudafricano blanco nunca ha creído conscientemente que el nativo debería llegar a ser su igual". Además predijo que "el proceso de nivelación y mestizaje debe acelerarse continuamente... la futura civilización de Sudáfrica, creo, no será ni negra ni blanca, sino mulata".

La influencia de Bloomsbury
En 1931, Van der Post regresó a Inglaterra. Su amigo Plomer había sido publicado por Hogarth Press, la famosa editorial dirigida por Leonard Woolf y su esposa, la novelista Virginia Woolf. Los Woolf eran miembros del círculo de Bloomsbury y, al ser introducido en él a través de Plomer, Van der Post también conoció a figuras como el orientalista Arthur Waley, el economista John Maynard Keynes y el novelista E. M. Forster.

En 1934, los Woolf publicaron la primera novela de Van der Post, En una provincia, que retrataba las trágicas consecuencias de una Sudáfrica dividida racial e ideológicamente. Más tarde, en ese mismo año, decidió convertirse en un granjero, como su padre, de productos lácteos y, posiblemente con la ayuda de la poetisa Lilian Bowes Lyon, adinerada e independiente, compró la granja Colley cerca de Tetbury (Gloucestershire), con Lilian como vecina. Allí dividió su tiempo entre las necesidades de las vacas y las ocasionales visitas a Londres, donde era corresponsal de periódicos sudafricanos. Consideraba que esta era una fase sin rumbo en su vida que reflejaba la lenta deriva de Europa hacia la guerra.

En 1936 hizo cinco viajes a Sudáfrica y en uno conoció y se enamoró de Ingaret Giffard (1902 - 1997), una actriz y escritora inglesa cinco años mayor que él. Más tarde, ese mismo año, su esposa Marjorie dio a luz a un segundo hijo, Lucía, y en 1938 envió a su familia de regreso a Sudáfrica. Cuando comenzó la Segunda Guerra Mundial en 1939, se encontró dividido entre Inglaterra y Sudáfrica, su nuevo amor y su familia; su carrera se hallaba en un callejón sin salida y todo eso le provocó una depresión y cierta afición a la bebida.

Servicio militar
En mayo de 1940 Van der Post se ofreció como voluntario al ejército británico y, al finalizar el entrenamiento de oficiales en enero de 1941, fue enviado a África Oriental en el Cuerpo de Inteligencia como capitán. Allí se incorporó a la Force Gideon del general Wingate, quien tenía encomendada la misión de restaurar al emperador Haile Selassie en su trono en Abisinia. Su unidad condujo 11.000 camellos a través de un escarpado terreno montañoso y destacó como un excelente cuidador de animales. En marzo contrajo la malaria y fue enviado a Palestina para recuperarse.

A principios de 1942, cuando las fuerzas japonesas invadieron el sudeste asiático, Van der Post fue transferido a las fuerzas aliadas en las Indias Orientales Neerlandesas (Indonesia), porque conocía el idioma neerlandés debido a ser un hablante natal de afrikáans. Según su propia declaración, se le dio el mando de la Misión Especial 43, cuyo propósito era organizar la evacuación encubierta de la mayor cantidad posible de personal aliado tras la desastrosa rendición de Java.

El 20 de abril de 1942 cayó prisionero de los japoneses y fue conducido a campos de concentración primero en Sukabumi y luego en Bandung. Van der Post destacó manteniendo la moral de un heterogéneo grupo de cautivos de diferentes nacionalidades. Junto a otros organizó una "universidad de campamento" con cursos que iban desde alfabetización básica a historia antigua, y también organizó una granja en el campamento para complementar las necesidades nutricionales. Además aprendió a hablar un japonés básico, lo que le ayudó mucho. Pero una vez, deprimido, escribió en su diario: "Una de las cosas más duras de esta vida carcelaria es la tensión que provoca estar continuamente so el poder de personas medio locas que viven en un crepúsculo de razón y humanidad." Escribió sobre sus experiencias en prisión en A Bar of Shadow (1954), La semilla y el sembrador (1963) y La noche de la luna nueva (1970). El director de cine japonés Nagisa Oshima fundó su película Merry Christmas, Mr. Lawrence (1982) en estos dos últimos libros.

Tras la rendición de Japón, mientras sus compañeros prisioneros de guerra eran repatriados, Van der Post decidió permanecer en Java y el 15 de septiembre de 1945 se unió al almirante Wilfrid Patterson en el H. M. S. Cumberland y asistió a la rendición oficial de los japoneses en Java a las fuerzas británicas que representaban a los Aliados.

Van der Post pasó dos años ayudando a mediar entre nacionalistas indonesios y miembros del gobierno colonial holandés. Se había ganado la confianza de los líderes nacionalistas como Mohammad Hatta y Sukarno y advirtió tanto al primer ministro Clement Attlee como al comandante supremo aliado en el sudeste asiático, el almirante Lord Louis Mountbatten, a quien había conocido en Londres en octubre de 1945, de que el país estaba en al borde de estallar. Van der Post marchó a La Haya para repetir su advertencia directamente al gabinete holandés. En noviembre de 1946, las fuerzas británicas se retiraron y Van der Post se convirtió en agregado militar del consulado británico en Batavia. En 1947, tras su vuelta a Inglaterra, había comenzado la Revolución indonesia. Ese mismo año, Van der Post se retiró del ejército y se convirtió en CBE. Los acontecimientos de estos primeros años de la posguerra en Java se examinan en sus memorias The Admiral's Baby (1996).

 Vida de posguerra
Con la guerra terminada y en retiro, Van der Post regresó a Sudáfrica a fines de 1947 para trabajar en el Natal Daily News, pero al vencer en las elecciones el Partido Nacional y comienzo del apartheid regresó a Londres. Más tarde publicaría una crítica del apartheid (El ojo oscuro en África, 1955), inspirando muchas de sus ideas en su creciente interés por la psicología. En mayo de 1949, la Colonial Development Corporation (CDC) le encargó "evaluar la capacidad ganadera de las mesetas deshabitadas de Nyika y Mulanje en Nyasaland", un territorio que ahora forma parte de Malawi.

Por esta época se divorció de Marjorie y el 13 de octubre de 1949 se casó con Ingaret Giffard. Antes de casarse con Ingaret se había comprometido con Fleur Kohler-Baker, la hija de un destacado agricultor y hombre de negocios que tenía 17 años y a la que había conocido en un barco. Con ella intercambió una intensa pero breve relación epistolar, y ella se sorprendió cuando rompió la relación. Se fue de luna de miel con Ingaret a Suiza, donde su nueva esposa le presentó al psicólogo y antropólogo cultural Carl Gustav Jung. Jung probablemente tendría una mayor influencia sobre él que cualquier otra persona, y más tarde afirmó que nunca había conocido a nadie con la estatura intelectual de Jung. Continuó trabajando en un libro de viajes sobre sus aventuras en Nyasaland llamado Venture to the Interior, que se convirtió de inmediato en un éxito de ventas en los EE. UU. y en Europa cuando fue publicado en 1952.

A principios de la década de 1950, cuando tenía 46 años, abusó sexualmente y luego abandonó a Bonny Kohler-Baker, la hija de 14 años de una destacada familia vitivinícola sudafricana, que había sido confiada a su cuidado durante un viaje por mar a Inglaterra. Ella quedó embarazada y, aunque él le envió un pequeño estipendio, nunca reconoció públicamente a la hija nacida de la violación infantil.

En 1950, Lord Reith (director del CDC) le pidió a Van der Post que encabezara una expedición a Bechuanalandia (ahora parte de Botsuana), para evaluar el potencial del remoto desierto de Kalahari para la cría de ganado. Allí, Van der Post conoció por primera vez a los cazadores-recolectores de la selva conocidos como bosquimanos. Repitió el viaje al Kalahari en 1952. En 1953 publicó su tercer libro, The Face Beside the Fire, una novela semiautobiográfica sobre un artista psicológicamente "perdido" en busca de identidad y de su alma gemela, que muestra claramente el influjo de Jung en su pensamiento y escritura.Flamingo Feather (1955) fue una novela anticomunista so color de una historia de aventuras bucanesca sobre un complot soviético para apoderarse de Sudáfrica. Se vendió muy bien. Incluso Alfred Hitchcock planeó filmar el libro, pero perdió el apoyo de las autoridades sudafricanas y abandonó la idea. Penguin Books reimprimió Flamingo Feather hasta el colapso de la Unión Soviética.

En 1955 la BBC encargó a Van der Post que regresara al Kalahari en busca de los bosquimanos, viaje que en 1956 se convirtió en una serie documental para televisión de seis capítulos. En 1958 se publicó su libro más conocido bajo el mismo título que la serie de la BBC: El mundo perdido del Kalahari. Siguió a esto, en 1961, The Heart of the Hunter, un derivado del libro Specimens of Bushman Folklore (1910) recopilado por Wilhelm Bleek y Lucy Lloyd, y Mantis and His Hunter, recopilado por Dorothea Bleek.

Van der Post describió a los bosquimanos como los nativos originarios del sur de África, marginados y perseguidos por todas las demás razas y nacionalidades. Dijo que representaban el "alma perdida" de toda la humanidad, una especie de vuelta al mito del buen salvaje. Pero el mito fue suficiente para impulsar al gobierno colonial la creación de la Reserva de Caza del Kalahari Central en 1961, a fin de garantizar la supervivencia de los bosquimanos, y la reserva se convirtió en parte integrante de Botsuana cuando se creó en 1966.

 Últimos años

Van der Post se había convertido en una celebridad televisiva bastante respetada, había presentado al mundo a los bosquimanos del Kalahari y era considerado una autoridad en el folclore y la cultura bosquimanos. "Me sentí impulsado hacia los bosquimanos", dijo, "como un sonámbulo obediente al sueño de encontrar en la oscuridad lo que en el día se les ha negado". Durante los siguientes quince años inició un flujo constante de publicaciones, incluidos los dos libros extraídos de sus experiencias de guerra (véase más arriba), el libro de viajes Un viaje a Rusia (1964) que describe un largo itinerario a través de la Unión Soviética y dos novelas de aventuras ambientadas en los límites del desierto de Kalarahi, A Story Like the Wind (1972) y su segunda parte A Far-Off Place (1974). Los últimos volúmenes, alrededor de cuatro jóvenes, dos de ellos bosquimanos, atrapados en eventos violentos en la frontera de Rodesia en los años setenta, se hicieron muy populares entre los lectores de las escuelas secundarias. Además, en 1972 hubo una serie de televisión de la BBC sobre su amistad de 16 años con Jung, quien murió en 1961, a la que siguió el libro Jung y la historia de nuestro tiempo (1976).

Ingaret y él se mudaron a Aldeburgh (Suffolk), donde se involucraron con un círculo de amigos que incluía al príncipe Carlos, a quien condujo luego a un safari en Kenia en 1977 y con quien mantuvo una estrecha amistad el resto de su vida. También en 1977, junto con Ian Player, un conservacionista sudafricano, creó el I Congreso Mundial de Vida Silvestre en Johannesburgo. En 1979, su vecina de Chelsea Margaret Thatcher se convirtió en Primera Ministra y solicitó su consejo sobre asuntos relacionados con África Sur, en particular sobre la estabilidad de Rhodesia entre 1979 y 1980. En 1981 le concedieron el título de sir o caballero.

En 1982 se lesionó la espalda en una caída y aprovechó el tiempo libre del tenis y el esquí para escribir una autobiografía, Yet Being Someone Other (1982), en la que hablaba de su amor por el mar y su viaje a Japón con Plomer en 1926 (su afecto por ese país y su gente, pese a sus experiencias en tiempos de guerra, habían sido explorados ya por primera vez en 1968 en su Retrato de Japón). Para entonces Ingaret empezaba a caer en la senilidad y pasaba mucho tiempo con Frances Baruch, una vieja amiga. En 1984 murió su hijo Jan, a quien llamaba John (que había pasado a ser ingeniero en Londres) y Van der Post pasó un tiempo con su hija menor, Lucía, y su familia.

En su vejez, sir Laurens van der Post participó en muchos proyectos, desde el movimiento conservacionista mundial hasta la creación de un centro de estudios junguianos en Ciudad del Cabo. A Walk with a White Bushman (1986), transcripción de una serie de entrevistas, ofrece una idea de su atractivo como conversador. En 1996 trató de evitar el desalojo de los bosquimanos de su tierra natal en la Reserva de Caza del Kalahari Central, que se había creado para tal fin, pero, irónicamente, fue su trabajo en los cincuenta para promover la ganadería en esa tierra lo que llevó a su eventual remoción. En octubre de 1996 publicó The Admiral's Baby para describir lo acontecido en Java al final de la guerra. La celebración de su 90 cumpleaños se extendió durante cinco días en Colorado, con un evento tipo " esta es tu vida " con amigos de todos los períodos de su vida. Unos días después, el 16 de diciembre de 1996, después de susurrar en afrikáner die sterre ("las estrellas"), murió. El funeral tuvo lugar el 20 de diciembre en Londres, y asistieron el jefe zulú Mangosuthu Buthelezi, el príncipe Carlos, Margaret Thatcher y muchos amigos y familiares. Sus cenizas fueron enterradas en un jardín conmemorativo especial en Philippolis el 4 de abril de 1998. Ingaret murió cinco meses después que él, el 5 de mayo de 1997.

Tras su muerte varios escritores cuestionaron la veracidad de las afirmaciones de Van der Post sobre su vida. Su reputación como "gurú" y "sabio moderno" fue cuestionada, y los periodistas publicaron ejemplos de cómo Van der Post embelleció la verdad en sus memorias y libros de viajes, en especial J. D. F. Jones, quien, en su biografía autorizada Teller of Many Tales: The Lives of Laurens van der Post (2001) afirmó que éste era "un fraude, un fantaseador, un mentiroso, un adúltero en serie y un paternalista. Falsificó su historial militar e infló su propia importancia en toda posible oportunidad."

 Obra selecta

Para una lista extensiva completa ver enlaces externos.

 In a Province; novela (1934).
 Venture to the Interior; viaje (1952).
 The Face Beside the Fire; novela (1953).
 A Bar of Shadow; novela (1954).
 Flamingo Feather; novela (1955).
 The Dark Eye in Africa; política, psicología (1955).
 The Lost World of the Kalahari; viaje (1958) [BBC 6-part TV series, 1956].
 The Heart of the Hunter; viaje, folklore (1961).
 The Seed and the Sower; tres novelas (1963).
 A Journey into Russia (título americano: A View of All the Russias); viaje (1964).
 A Portrait of Japan; viaje (1968).
 The Night of the New Moon (título americano: The Prisoner and the Bomb); memorias de guerra (1970).
 A Story Like the Wind; novela (1972).
 A Far-Off Place; novela, continuación de los anteriores (1974).
 Jung and the Story of Our Time; psicología, memoria (1975).
 Yet Being Someone Other; memoria, viaje (1982).
 A Walk with A White Bushman; entrevista-transcripciones (1986).
 The Admiral's Baby''; memoria (1996).

Edición en castellano

Enlaces externos

 Trabajos completos publicados por o sobre Laurens van der Post

Escritores de Sudáfrica del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Militares británicos de la Segunda Guerra Mundial
Círculo Eranos
Fallecidos en Londres

Laurens van der Post


Henry "Hank" R. Schrader é um personagem fictício da série de televisão dramática estadunidense Breaking Bad, interpretada por Dean Norris e criado por Vince Gilligan, criador da série. O personagem também faz uma aparição na série spin-off Better Call Saul.

Henry R. Schrader é o cunhado do personagem principal Walter White, e é um agente da Drug Enforcement Administration (DEA) em Albuquerque, Novo México. Ao longo da série, ele lidera a investigação sobre o cozinheiro de metanfetaminas "Heisenberg" – sem saber que o traficante indescritível é seu próprio cunhado. Hank também enfrenta inúmeras ameaças dos cartéis de drogas rivais que afetam a saúde física e mental de Hank à medida que a série avança e, eventualmente, começa a tomar medidas mais extremas para encontrar "Heisenberg" e prendê-lo. O desenvolvimento do personagem de Hank ao longo da série e o desempenho de Norris foram aclamados pela crítica.

Ligações externas
 Hank Schrader em AMC

Breaking Bad
Better Call Saul

Hank Schrader


Procatopodinae é uma subfamília da família Poeciliidae, os "vivíparos", da ordem Cyprinodontiformes. Algumas autoridades tratam esta subfamília como uma família, os Procatopodidae, incluindo o lampeye bandado.

Subdivisões
A subfamília Procatopodinae é dividida em duas tribos e 11 géneros:

 Tribo Fluviphylacini Roberts, 1970
 Fluviphylax Whitley, 1920
 Tribo Procatopodini Fowler, 1916
 Aapticheilichthys Huber, 2011
 Micropanchax Myers, 1924
 Lacustricola Myers, 1924
 Poropanchax Clausen, 1967
 Platypanchax Ahl, 1928
 Lamprichthys Regan 1911
 Pantanodon Myers, 1955
 Hypsopanchax Myers, 1924
 Procatopus Boulenger, 1904
 Plataplochilus Ahl, 1928
 Rhexipanchax Huber, 1999

Peciliídeos

Procatopodinae


Huzurevi; belli bir yaşın üzerinde hayatını tek başına idame ettirmekte zorlanan yaşlıların 24 saat ve yaşam boyu bakımlarının yapıldığı, sosyal bir yaşam sunan ve çoğu zaman ücretli bakım merkezidir. Çoğunlukla yardımlı yaşam, yaşlı bakımı, bakıcı'lar, hemşirelik bakımı ve acil tıp bakım hizmetleri ile sağlanırlar. Huzurevleri, genellikle Alzheimer hastaları için hafıza bakımı hizmetleri de sunabilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Çocuk esirgeme yurdu
 Çocuk bakımı
 Yetimhane
 Darülaceze
 Yatılı okul

Huzurevleri
Bakıcılık
Sosyal kurumlar
Sağlık tesisleri
Sosyal hizmetler
Yaşlılık hekimliği

Huzurevi


Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze (Las Tortugas Ninja II: El secreto del Ooze en Argentina, México y Perú y Las tortugas ninja 2: El secreto de los mocos verdes en España) es una película estadounidense de película de acción, ciencia ficción y comedia de 1991 dirigida por Michael Pressman. Es la segunda película de la saga de las Tortugas Ninja, y la secuela directa del film original de 1990. Esta fue seguida por un tercer film en 1993, y una cuarta película animada, TMNT, en 2007. Comúnmente es abreviada como TMNT II. Fue distribuida en Estados Unidos por New Line Cinema y por 20th Century Fox en el resto del mundo.

Sinopsis
El malvado Shredder escapa de la muerte luego del enfrentamiento del film anterior, y esta vez tiene un único y perverso plan: acabar con los cuatro superhéroes Tortugas Ninja Mutantes, Raphael, Leonardo, Michelangelo y Donatello. Para ello, secuestra al profesor Jordan Perry, creador del "Ooze/Moco Verde" que hizo posible la mutación de las Tortugas. Poco después de obtenerla, Shredder aplica la preciada sustancia a dos criaturas que acaba de reclutar, convitiéndolos en los terribles e imponentes guerreros Rahzar y Tokka que buscarán terminar con los superhéroes. Las Tortugas deben enfrentarse a estos y al ejército criminal del Clan del Pie, con la ayuda de su maestro Splinter, la elegante periodista April y su nuevo amigo Keno.

Reparto

Producción
Debido al gran éxito de la primera película, todo indicaba que una secuela seguiría pronto. TMNT II fue producida por un presupuesto de 25 millones de dólares, uno más alto que el de la película de 1990, que había sido de $13.500.000. Al igual que la primera película, New Line Cinema distribuye el film en Estados Unidos. Tanto los actores de la voz de Miguel Ángel como Leonardo repitieron sus papeles en la segunda película. Además, Paige Turco sustituyó a Judith Hoag, de la primera película, en el papel de April O'Neil. Originalmente, el estudio quería Bebop y Rocksteady, de los dibujos animados, a aparecer. Sin embargo, Kevin Eastman y Peter Laird no estaban a favor de ello, por lo que Rahzar y Tokka fueron creados.

El personaje de Casey Jones, que fue importante en la primera película, no apareció aquí. Ernie Reyes Jr., quien realizó el papel de Donatello adentro del traje de tortuga en el primer film, fue lanzado como el nuevo personaje Keno, ya que los productores admiraban mucho el trabajo de Reyes y su actuación en la primera parte, por lo que le pidieron que se uniera a la secuela. Todd W. Langen, guionista del film original, escribió TMNT II.

La estación de metro abandonada, que sirve como la nueva guarida de las Tortugas, está basado en el mundo real fuera de servicio la estación de metro de Nueva York City Hall, de la antigua compañía de Tránsito Interborough rápido. Sin embargo, la estación no se abandona por completo tal como aparece en la película. Los trenes pasan actualmente a través de la estación de diario, se dan la vuelta a la cabeza alta de la ciudad, los pasajeros pueden viajar a través de la estación, pero el tren no se detiene y lo que no pueden desembarcar. Durante el rodaje de la escena en la que las tortugas quedan atrapadas en la red y caer al suelo, uno de los dobles se rompió un tobillo. Algunos rodaje tuvo lugar en Carolina del Norte, al igual que la primera, donde la ciudad de Nueva York fue creada en el North Carolina Film Studios. El edificio se utiliza para la entrada al apartamento de Abril es la oficina de la ubicación de Nueva York de la Jim Henson Creature Shop, que hizo el trabajo animatronics para la película.

La película está dedicada a la memoria de Jim Henson. Esto hace que sea la primera película dedicada a Henson, ya que la segunda fue The Muppet Christmas Carol. Esta es también la primera película de Las Tortugas Ninja que contiene una dedicatoria. La segunda sería TMNT (2007), que fue dedicada a Mako Iwamatsu.

Recepción
La película se estrenó menos de un año después de la primera, con las frases "De regreso por demanda artificioso" y "Cowabunga, es la nueva película de tortuga" Teenage Mutant Ninja Turtles II:. El secreto de los mocos verdes se estrenó en los cines el 22 de marzo de 1991, en los Estados Unidos, y fue puesto en libertad posteriormente en numerosos países entre junio y agosto.

Basado en una muestra de 27 opiniones, la película tiene un 36 % de calificación de "podrido" en Rotten Tomatoes con el consenso "No sólo es el diálogo juvenil de la película insoportable para los adultos, pero tonto de las tortugas y una actitud despreocupada hacia la violencia física los hace pobres modelos de conducta de los niños ". La película se estrenó en el número uno en América del Norte en su primer fin de semana de lanzamiento, teniendo en más de $ 20 millones de dólares (USD), haciendo eventual 78,656,813 dólar en total. La película fue un el éxito en la taquilla, pero con menos de la primera película. Algunos fanes señalaron que también hubo una reducción en el uso de armas por parte de las tortugas en la película, tal vez debido a la violencia en la primera película. (Leonardo y Rafael sólo utilizan sus armas una vez cada uno en la película, por ejemplo).

Promoción
La franquicia de Teenage Mutant Ninja Turtles estuvo sin duda a la altura de su popularidad en la época en que el secreto de los mocos verdes se estrenó en los cines. Una serie de tenis fueron llevados a cabo junto con el estreno de la película. Una nueva línea de juguetes fue introducida para el estreno de la película, incluyendo "Star Movie" juguetes de las cuatro tortugas, con el arte de la caja que representa fotogramas de la película, así como una versión de dibujos animados de las tortugas se reunieron alrededor de un bote de lodo en la esquina superior derecha de la caja. En contraste con las figuras de las Tortugas habituales, las nuevas eran más suaves y elásticas, para reflejar mejor el aspecto de los trajes animatrónicos utilizados en las películas. También fueron presentadas las rótulas en el cuello, los hombros y las caderas, y cada figura viene con un pequeño recipiente de plástico con una pegatina de "Moco" envuelto alrededor de ellos. Una adaptación de la película oficial también fue lanzado por Eastman y Laird.

Figurines del Super Shredder, Tokka y Rahzar también estaban disponibles, aunque no se alinearon tan cerca a la película como las cuatro tortugas. La compañía Playmates produjo las figuras. [19] La franquicia de las Tortugas había ahora también inmerso en sí en la industria alimentaria, con los personajes de la franquicia que aparece en numerosos productos alimenticios. Royal Gelatina Postres adaptaron el nombre de "Moco" en sus productos, y contó con las tortugas en los paquetes. [20] Las cajas incluyen varias recetas que implican exudado de alguna forma.

Banda sonora
La banda sonora cinematográfica original fue lanzado junto con el cine en 1991 por SBK Records, y contó con 10 canciones de la película. La banda sonora contó con la música de artistas como Ya Kid K, Cathy Dennis y David Morales, Tribal House y Dan Hartman. Sin embargo, la canción más famosa apareció en la banda sonora era Ninja Rap por el rapero Vanilla Ice.

La canción aparece con fuerza dentro de la película, Vanilla Ice hace una aparición como él mismo, y comienza una canción de rap freestyle cuando las tortugas terminan luchando con Tokka y Rahzar en el club en el que se estaba presentando. En los términos de la trama, esta canción era para engañar al público haciéndole creer que la pelea fue un 'show' inofensivo y por lo tanto no entren en pánico.

Un video musical también fue producido para Ninja Rap en el momento del lanzamiento de la película. La banda sonora también cuenta con dos piezas originales de la orquesta en su concha. La música original fue hecha por John Du Prez, quien ganó el Premio de Música de Cine de IMC por su trabajo.

DVD
La película fue lanzada en DVD en la región 1, el 3 de septiembre de 2002 sólo contenía características especiales menores y menús interactivos.

El 4 de agosto de 2009, la película fue incluida en un boxset especial 25 º aniversario, dado a conocer a los formatos Blu-Ray y DVD. Contiene Teenage Mutant Ninja Turtles, Teenage Mutant Ninja Turtles II, Teenage Mutant Ninja Turtles III, y la liberación de animación de 2007, TMNT.

Películas de Hong Kong
Películas de Japón
Películas de 20th Century Fox
Películas infantiles de 20th Century Fox
Películas de New Line Cinema
Películas infantiles de New Line Cinema
Películas infantiles
Películas basadas en historietas
Películas basadas en caricaturas
Películas de artes marciales
Tortugas Ninja
Secuelas de películas
Películas de ninjas

Las Tortugas Ninja II


Naturfagsmaraton er en årlig naturfagskonkurrence i folkeskolen, der tilbydes som et undervisningsforløb til femte og sjetteklasser i hele landet. Naturfagsmaraton har til hensigt at øge elevernes interesse i og motivation for at lære mere om naturfag og teknologi. Der konkurreres om at løse naturfaglige problemstillinger og maratonet kulminerer med lokale finaler i de enkelte kommuner.

I det 17. naturfagsmaraton, der indledtes januar 2020, deltog i alt 24.000 elever i konkurrencen, hvor Novozymes, Dansk Byggeri og Dansk Akustisk Selskab havde stillet nogle af opgaverne. Det 18. naturfagsmaraton 2021 foregik on-line pga. coronaviruspandemien, der herskede på det tidspunkt, og var støttet af Grundfos, Villum Fonden, Novo Nordisk og Børne- og Undervisningsministeriet.

Indhold og organisering
Eleverne skal først arbejde med opgaver hjemme på skolen i 12-20 lektioner. Opgaverne er forberedelse til en konkurrencedag i foråret, hvor op til 24 lokale klasser dyster mod hinanden om de bedste løsningsforslag. I flere af opgaverne skal eleverne udvikle deres egne opfindelser; fra ide til færdigt produkt. Opgaverne dækker hvert år bredt emner inden for naturvidenskab: biologi, fysik, kemi, geografi og teknologi. Der udvikles hvert år en ny pakke af opgaver, der som regel tager udgangspunkt i virkelige problemstillinger.

Naturfagsmaraton var fra 2004 til 2011 drevet af virksomheden Skolevisioner ApS. I 2011 overtog Naturvidenskabernes Hus i Bjerringbro konceptet. Naturvidenskabernes Hus udvikler opgaverne i samarbejde med eksterne partnere, der typisk er sponsorer. Naturvidenskabernes Hus er et non-profit videncenter.

Effekt på interessen for naturfag
Naturfagsmaraton blev oprettet som en reaktion på de senere års tendens til at unges interesse for naturfag er faldende, og at mange unge oplever disse fag som uinteressante og irrelevante. Der er desuden store kønsforskelle, idet piger er langt mindre interesserede end drenge og interesserede i andre aspekter af naturfagene end drengene. På denne baggrund er det blevet foreslået at unges interesse for naturfag burde kunne vækkes ved at undervisningens indhold gøres mere relevant for eleverne.

En evaluering fra 2014 af Naturfagsmaratonopgaver påviste at opgaverne stimulerer elevers interesse, men kun i det omfang eleverne selv er i stand til at selvregulere deres læringsstrategier.

Referencer

Eksterne henvisninger
www.nvhus.dk Naturvidenskabernes Hus

Konkurrencer i Danmark

Naturfagsmaraton


Die N584 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die zwischen der N107bis am Col de Jalcreste und der N583 nordwestlich von Saint-Jean-du-Gard verlief. Ihre Länge betrug 25,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

584

Route nationale 584


İspir, Erzurum ilinin bir ilçesidir.

Etimoloji
Yerleşim, Herodotos tarafından "Saspeir", Ksenophon'da "Hesperit", Bizanslı Fastus tarafından ise "Sber/Sper" diye adlandırılmıştır. Şehrin adının, Çoruh Nehri kıyısına yerleşmiş Sasper halkından geldiği de ileri sürülmektedir. Gürcüce adı (სპერი) Speri; Ermenice adlandırması ise Sber veya Sper'dir.

Tarihçe
İspir ve çevresi, Doğu Anadolu Bölgesi'ni Karadeniz kıyılarına ve Kafkasya'ya bağlayan, tarihin çeşitli dönemlerinde askerî ve ticarî amaç ile kullanılan doğal ve tarihî yollar üzerindedir. Özellikle Serçeme vadisi-İspir güzergahında bulunan çok sayıdaki kale ve garnizon, burasının eskiden beri kullanılan bir anayol olduğunu göstermektedir. Bunun yanı sıra İspir, tarım ve hayvancılıkla elverişli olmasından dolayı çevresinden göç almıştır. Adını Sasperler'den aldığı iddia edilen İspir, Hurri, Urartu, Saka (İskit), Med, Pers, Roma, Bizans, Sasani, Emevi, Abbasi, Selçuklu, İlhanlı, Karakoyunlu, Timurlu, Akkoyunlu, Gürcü Krallığı ve Osmanlı medeniyetlerinin yerleşim alanı olmuştur. İspir ve çevresi Urartular'a ait çivi yazılı belgelerde Kulka (Qulha) adıyla geçmektedir.

Bizans egemenliğinde Sper adıyla anılan yerleşim, Bizans-Gürcü mücadelesine sahne olmuştur. 1048'de Selçuklu kuvvetlerince ele geçirilen İspir ve çevresi Malazgirt Meydan Muharebesi'ne kadar Bizans ve Selçuklu arasında sıklıkla el değiştirmiştir. Alp Arslan tarafından Ebû'l- Kasım Saltuk'a verilen bölgeyle birlikte İspir'de 1072 yılında kurulan Saltuklu Beyliği'nin hakimiyetine girdi. 1202 yılında beyliğin yıkılmasından sonra II. Süleyman Şah tarafından kardeşi Mugis ed-Din Tugrul Şah'a Erzurum ve çevresiyle birlikte bırakıldı. Erzurum Selçukluları olarak da adlandırılan kısa dönem sonrasında 1230 yılında Anadolu Selçuklu Devleti'nin hakimiyeti olan bölgeyi 1242 yılında Moğollar ele geçirdi. Daha sonra İspir ve çevresi İlhanlılar, Eretna Beyliği, Karakoyunlu, Timurlular ve Akkoyunlu hakimiyetinde kalmıştır. 1499'da İspir Kalesi Osmanlı güçlerince ele geçirilmekle birlikte kısa süre içerisine Gürcü kuvvetlerince geri alındı.

1514 Çaldıran Seferi sonrasında Osmanlı hakimiyetine giren ve 1515 tarihinde sancak olan İspir, aynı yıl içerisinde yeni kurulan Diyarbekir eyaletine bağlanmıştır. 1535 yılında yeni kurulan Erzurum vilayetine bağlı bir sancak olmuştur. 1642 tarihli Avarız defterinde İspir kazasında 12 Müslüman hane, 17 gayrimüslim hane, 139 asker ile 10 din görevlisi bulunmaktaydı. İspir kazası toplamında ise 531 Müslüman ile 286 gayrimüslim hane bulunuyordu. 1835 tarihli nüfus yoklama defterine göre İspir'de kaza merkezi ile birlikte 152 yerleşim alanı bulunmaktadır. Bu sayımda İspir kaza merkezi ve köylerinde yaşayan toplam erkek sayısı 11.308 kişi olup bunun 10.691'i Müslüman erkek geri kalan 617 erkek gayrimüslim nüfusu oluşturmaktaydı

1839 tarihli kaynaklarda İspir, nahiye olarak kayıtlara geçmiştir. 1880 yılına kadar Erzurum merkez sancağına bağlı kaza olan İspir, bu tarihte yeni sancak yapılan Bayburt'a bağlanmıştır. Bayburt'un kaza statüsüne düşürülmesi üzerine İspir 1888 yılında yeniden Erzurum merkez sancağının bir kazası oldu. 1892-1898 yıllarında İspir, 143 köyü olan kaza konumundaydı. 1895-1896 yıllarında yerleşime telgraf hattı gelmiştir. 1900 yılında Bayburt-İspir arası posta sürücülüğü hizmete geçmiştir. Gene 1900 yılında yeni "Hükûmet Konağı" hizmete açılmıştır.

İspir ve çevresi 1916–1918 yılları arasında Rus egemenliğinde kaldıktan sonra 25 Şubat 1918'de Kazım Karabekir komutasındaki 1. Kafkas Kolordusuna bağlı birliklerce geri alındı.

Coğrafya
İspir ilçesi Erzurum il merkezinin 143 km kuzeyinde yer almaktadır. İlçenin yüzölçümü 2244 km²'dir. İlçe sınırları içerisinde 2400 ile 3900 metre arasında yükseklikte irili ufaklı çok sayıda dağ bulunmaktadır. Kaçkar, Mescit Dağı 3240 m, Deve Dağı 3363 m, Bozan Dağı 2924 m, Sandık Dağı 3186 m, Yassı Dağ 2500 m, Kazancık Dağı 2750 m, Korga Dağı 2364 m Ayazöldüren Dağı 2500 m, Asniyar Dağı 3040 m, Dilek Dağı 3549 m, Hasan Dağı 2900 m ve Nevse Dağı 3114 m bu dağlardan önemli olanlardır. Dünyanın en hızlı akan nehirlerinden birisi olan Çoruh Nehri İspir'den geçmektedir. Su sporları, özellikle rafting için ilçede çok uygun alanlar vardır.

2014 yılı verilerine göre İspir, sahip olduğu 76.865 hektar orman arazisi ile Erzurum ilindeki en fazla orman arazisine sahip ilçe durumundadır.

Kültür ve toplum

İspir tarihsel yapısı ve önemli bir geçit noktası olduğundan kültürel anlamda zengin bir coğrafyadır. Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgelerinin geçiş noktasında bulunan İspir bu bölgelerin kültürlerini bir arada barındırır. İspir'de horon ve bar oyunları geleneksel halk oyunlarını oluşturur. Tulum, yörede ağırlıklı olarak kullanılan çalgı olmakla birlikte davul ve zurna da kullanılmaktadır. Yöre halkı Türk ve Hemşinli nüfustan oluşmaktadır.

Nüfus
1990'lı yıllardan itibaren İspir nüfusu özellikle Türkiye'nin batısındaki kentlere göç vermeye başlamıştır.

Ekonomi
İlçe meyve ve sebze bakımından zengindir. Dut ve dut mamulleri (pestil, kuru dut, pekmez, köme vs.) en önemli geçim kaynaklarından biridir. Bölgede fasulye yetiştiriciliği yaygındır ve "İspir fasulyesi" yurt genelinde meşhurdur.

Tarıma elverişli alanların dar ve az olması nedeniyle bölge halkı iş bulmak amacıyla gurbet işçiliğine çıkmaktadır. Genelde fırıncılık işi yaparlar. Son yıllarda seracılık ve özellikle arıcılıktan da ilçe ekonomisine girdi sağlanmaktadır. İlçede birkaç yerde suni balıkçılık yapılmaktadır.

İlçe ve yöresinde yeraltı zenginlik kaynakları bakımından işletilmeyi bekleyen kömür, bakır ve altın maden yataklarının bulunur ve bu maden yataklarının işletilmesiyle ülke ekonomisine önemli bir girdi kazandırılacağı düşünülmektedir.

Bölgede zengin altın yatakları bulunmaktadır. Ayrıca ilçe sınırlarında muhtelif yerlerde zamana zaman değerli tarihi eser ve hazineler bulunmuştur. Hâlen toprak altında gömülü kalmış pek çok hazine olduğu tahmin edilmektedir.

İklim
İspir İlçesi, Kuzey Doğu Anadolu ve Doğu Karadeniz bölgesinin kesiştiği alanda bulunur. Ayrıca İlçenin kuzey ve güneyi çok yüksek dağlarla çevrilidir. İlçede karasal iklim ve deniz iklimi arası bir geçiş yeri olup, ağırlıkla karasal iklim özellikleri görülmektedir. Bu nedenle ilçeye hakim iklim, karasal iklim ile deniz iklimi arasında bir geçiş iklimidir. Bu iklim özeliği İlçede aynı anda farklı iklimlerin oluşmasına yol açmaktadır. Erzurum'un diğer ilçelerine nazaran İspir'in iklimi kışları daha ılıman geçmektedir. Ancak kış ve yaz ile gece ve gündüz sıcaklık farkları hayli fazladır. İspir ilçesi sınırları içinden vadi ve havza oluşturarak geçen Çoruh nehri boyunca İklim özellikleri daha da farklılıklar göstermektedir. Bu vadide Yusufeli ilçesine doğru gidildikçe mikroklima iklim özellikleri hakim olmaya başlar. Bu mikroklima yapı hayvansal ve bitkisel çeşitliliği de çoğaltmıştır. Vadinin bir kısım yerlerinde özellikleÇamlıkaya nahiyesinden Yusufeli İlçesine doğru pirinç ve nar gibi sıcak iklim özelliklerinde yetişebilen bitkilerin buralarda yetiştirilmesi, bu geçiş ikliminin özelliğini göstermesidir. Ayrıca bu vadi iklimsel olarak göçmen kuşların tercih ettiği göç yolları üzerindedir ve kuş türleri buralarda yerleşme ve barınma imkanları bulmaktadır. Son yıllarda Çoruh vadisi boyunca kurulmakta olan hidroelektrik santralleri ve barajların tamamlanmasıyla, bu vadinin ekosistemi ile İspir İlçesinin iklim özellikleri tamamıyla değişikliğe uğrayacaktır. (HES) 102.620 hektar tarım arazisini su altında bırakacak ve bu yörede son derece çeşitlilik taşıyan hayvansal, bitkisel ve flora çeşitliliği değişime uğrayacaktır.

Resmî kurumlardan  alınan bilgilere göre 1975-2011 yılları arasındaki 35 yıllık iklim ortalamaları aşağıdadır.

Bu duruma göre, İspir İlçesinin yıllık yağış ortalaması, 437,4 (mm). Yıllık sıcaklık ortalaması, +10,3°C. En yüksek sıcaklık, +42,6°C. (Temmuz-1989) En düşük sıcaklık derecesi -32,5°C uzun yıllar ortalaması (mart ayı), Ortalama Açık günler sayısı 100,3 dür.

Tarihi ve turistik yerleri

 İspir kalesi
 İspir camii
 Tuğrulşah camii
 Melik Halil Gazi camii
 Kadıoğlu Medresesi
 Kanuni Sultan Süleyman kitabesi
 Yazıcızade Çeşmesi
 Hacı Yusuf Ceylan Konağı
 Sandık Kalesi
 Devedağı (Fısırik) kalesi
 Karakale Kalesi
 Maden Kalesi
Soğuksu köyü Vahnas Şelalesi
 Sırakonaklar Dere Ağzı Mağarası
 Cankurtaran Kalesi
 Elamalı Mağarası
 Karakale'deki su çanağı
 Yedigöze Kalıntıları
 Ortaören Viranşehir harabeleri
 Saltuklu Mezarları
 Zarbuna Bekir Paşa mezarı
 Numanpaşa Mahallesi Kalıntıları
 Numanpaşa Cami
 Ömer Paşa Kümbeti
 Numanpaşa Konağı
 Karahan Harabeleri
 Alacabük Han Kalıntısı
 Köprüköy Kilise Kalıntıları
 Petekli Manastırı
 Petekli Kilisesi
 Hüdüt Paşa türbesi.
 Kirazlı Köyü Koç Heykelleri
 Sırakonaklar mahallesi
 Akseki mahallesi sahipsiz mezarlar
 Kaçkar Dağı
 Yedigöller
 Ayazman çeşmesi
 Geçitağzı mahallesi kilisesi
 Gorga Dağı
 Hortik Alişan Ağa camisi
 Hortik kaplan kayası
 Hortikli Şah-pender
 Hortik şelalesi

Ayrıca bakınız
 İspir fasulyesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İspir Belediyesi
 İspir Kaymakamlığı

İspir


Kusursuz 19, Türk şarkıcı Demet Akalın'ın dördüncü stüdyo albümü. Haziran 2006'da Seyhan Müzik tarafından yayımlandı. Albümün müzik direktörlüğünü Ersay Üner yapmıştır. Ayrıca aranjör olarak Erhan Bayrak, Mustafa Ceceli de albümde önemli çalışmalar yapmıştır.Albüm 2 CD halinde satılmıştır.

Albümün ilk single'ı "Afedersin" oldukça başarılı oldu ve 2006 yazının en çok çalınan şarkısı oldu. Ardından gelen ikinci single "Herkes Hakettiği Gibi Yaşıyor" da yine ses getiren bir çalışma oldu. Üçüncü single "Mantık Evliliği" olurken, dördüncü single "Alçak" olarak seçildi. Albümden çıkan beşinci ve son single ise "Seven Kızın Romanı" isimli slow şarkı oldu. Albüm 147.000 sattı.

Şarkı listesi
 "Afedersin" (Söz - Müzik: Ersay Üner - Düzenleme: Erhan Bayrak)
 "Alçak" (Söz - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Herkes Hak Ettiği Gibi Yaşıyor" (Söz - Müzik: Ersay Üner - Düzenleme: Erhan Bayrak)
 "İhanet" (Söz - Müzik: Aslızen - Düzenleme: Mustafa Ceceli)
 "Helal Olsun" (Söz - Müzik -  Düzenleme: Ersay Üner)
 "İyi Dinle" (Söz: Demet Akalın - Ersay Üner - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Mantık Evliliği" (Söz - Müzik: Soner Sarıkabadayı - Düzenleme: Erhan Bayrak)
 "Esmer Yarim" (Söz - Müzik: Emirkan - Düzenleme: Mustafa Ceceli)
 "Of" (Söz - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Seven Kızın Romanı" (Söz: Hakkı Yalçın - Müzik: Emirkan - Düzenleme: Erhan Bayrak)
 "Kader" (Söz - Müzik: Aslızen - Düzenleme: Mustafa Ceceli)
 "Anlatamadın Mı?" (Söz - Müzik: Ersay Üner - Düzenleme: Erhan Bayrak)
 "Sana Değer" (Söz: Yıldız Tilbe - Müzik: Bülent Özdemir - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Yanılmışım" (Söz - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Oldu Mu?" (Söz - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Solundan Mı Kalktın?" (Söz - Müzik - Düzenleme: Aslızen)
 "Yanılmışım (Dance)" (Söz - Müzik - Düzenleme: Ersay Üner)
 "Herkes Hakettiği Gibi Yaşıyor (Versiyon)" (Söz - Müzik -  Düzenleme: Ersay Üner)
 "Of (Club Remix)" (Söz - Müzik: Ersay Üner - Düzenleme: Hüseyin Karadayı)

Sertifikalar ve satışlar

Kaynakça

Demet Akalın albümleri
2006 albümleri
Seyhan Müzik albümleri

Kusursuz 19


එක්සත් රාජධානිය සහ සැන්සිබාර් සුල්තාන් රාජ්‍යය අතර  1896 අගෝස්තු 27 දිනදී, එංගලන්ත-සැන‍්සිබාර්  යුද්ධය   ඇවිලිණි.  ගැටුම පැවතියේ විනාඩි 40 ක පමණ කාලයක් තුලදී වන අතර,  එය ඉතිහාසයේ කෙටිම යුද්ධය වෙයි.   යුද්ධයේ ආසන්නතම හේතුව වූයේ 1896 අගෝස්තු 25 දිනදී සිදුවූ  බ්‍රිතාන්‍ය-ලැදි සුල්තාන් හමාඩ් බින් තුවයිනිගේ මරණය සහ ඉන්පසුව  සුල්තාන් කාලිඩ් බින් බර්ගාෂ්ගේ අනුප්‍රාප්තියත්ය. බ්‍රිතාන්‍ය බලධාරින්ගේ මනාපය වූයේ, බ්‍රිතාන්‍ය අවශ්‍යතාවයන්ට වඩාත් හිතවත්වූ,    හමුද් බින් මොහාමඩ් සුල්තාන්වරයා ලෙසින් පත්වීමය. 1886 දී අත්සන් තැබූ ගිවිසුමක් අනුව, සුල්තාන් රාජ්‍යයේ  අනුප්‍රාප්තිය සිදුවන විට බ්‍රිතාන්‍ය  කොන්සල්වරයාගේ අවසරය ලබා ගත යුතුව තිබුණද, කාලිඩ් විසින් එම අවශ්‍යතාවය සපුරා නොතිබුණි. යුද්ධ හේතුකයක් ලෙසින් මෙය සැලකූ බ්‍රිතාන්‍යයෝ, කාලිඩ් වෙත අවසන් නිවේදනයක් නිකුත්කරමින් දන්වාසිටියේ ඔහු සේනාංකයන් ක්‍රියාවිරහිත කොට මාලිගාවෙන් පිටවන ලෙසයි. මෙයට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, කාලිඩ් සිදු කලේ මාලිගා ආරක්ෂා හමුදා කැඳවා ඔහු මාලිගය තුලට වැද ආරක්ෂා වළල්ලක් යොදවා ගැනුමයි.

ආශ්‍රිත

එංගලන්ත-සැන්සිබාර් යුද්ධය


Canariphantes relictus é uma espécie do filo Arthropoda, da classe  Arachnida, ordem Aranae, família  Eutichuridae e gênero Cheiracanthium criticamente em perigo de acordo com a a Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da União Internacional Para a Conservação da Natureza e dos Recursos Naturais (IUCN)  .

Distribuição geográfica
Endêmica de Açores / Portugal , habita florestas temperadas, vegetação introduzida e em estágio primário de regeneração. També, pode habitar locais mais específicos, como Floresta pluvial montana de Juniperus-Ilex e Bosque pluvial montano de Juniperus.

Referências

Fauna de Açores
Cheiracanthium

Cheiracanthium floresense


ان الميثاق الوطني الفلسطيني في 10/7/1968 ليؤكد القرارات والمبادئ والأهداف العربية الفلسطينية وبدءاً من المؤتمر الفلسطيني الأول المنعقد في القدس عام 1919 ثم ما تلاه 1922, 1936, 1946. وفي 28/5/1964 أصدر المجلس الوطني الفلسطيني ( وكان اسمه المؤتمر العربي الفلسطيني) في دورته الأولى التي عقدت في القدس، الميثاق القومي الفلسطيني المبني على قرارات المؤتمرات السابقة، وأعلن قيام منظمة التحرير الفلسطينية. وفي الدورة الرابعة للمجلس الوطني الفلسطيني المنعقد في القاهرة في 10/7/1968 أقرت تسميته الميثاق الوطني الفلسطيني، وقد حصل على إجماع الفلسطينيين كافة ودون أية معارضة. وهكذا صار الميثاق هو البرنامج الإستراتيجي الشرعي الوحيد لنضال الشعب الفلسطيني لتحرير فلسطين كل فلسطين. وهذا يعني أن أي تعديل أو إلغاء لأية مادة يحتاج إلى إجماع الشعب الفلسطيني وهو وحده صاحب الحق في ذلك. ولا يحق ذلك لأي كان، ومهما كانت صفته، دون الرجوع إلى الإجماع الفلسطيني.

مراجع

وصلات خارجية

الصراع العربي الإسرائيلي
تاريخ فلسطين
سياسة الأراضي الفلسطينية
السياسة في 1964
قانون فلسطيني
قومية فلسطينية
منظمات سياسية في فلسطين
منظمة التحرير الفلسطينية
وثائق في 1964
وثائق في 1968
وثائق في 1996

الميثاق الوطني الفلسطيني


Black Moon is the eighth studio album, and the first in fourteen years, by English progressive rock band Emerson, Lake & Palmer, released in May 1992. The band had broken up in 1979, and recorded Black Moon to kick off their 1990s revival.

Production
The track "Affairs of the Heart" originated in summer 1988 sessions by Lake with Geoff Downes under the project name Ride the Tiger. Another song from the sessions, "Money Talks", became "Paper Blood" with a different chorus and new music. Ride the Tiger was finally released in 2015.

Reception

Black Moon received mixed reviews. Jim Allen of AllMusic wrote in a retrospective review that the performers "stripped down their sound and amped up their attack." In his book The Music's All that Matters: A History of Progressive Rock, Paul Stump compared it favorably to its contemporary Union (by fellow progressive rock giants Yes). He explained that Black Moon "did at least aspire to interest and excite the listener, and it would be a churlish mind that overlooked a vigour in the playing which had formerly been notable by its absence. The material, though, suffered from the Yes malaise: cynicism and over-exposure to the wallet-fattening blandishments of easy-out FM mores, intervals and development procedures had blunted edges and dulled nerve-endings both of players and listeners."

Half of the album's songs were played at the band's 1992-1993 concerts. Greg Lake also used to play "Paper Blood", "Farewell to Arms" and "Footprints in the Snow" at his solo performances in 2005. "Farewell to Arms" was played at the group's final concert, at the High Voltage Festival in July 2010.

Track listing

2017 Deluxe Edition

Personnel
Keith Emerson - GOFF Professional MIDI Hammond C-3, Yamaha GX-1, Steinway Grand Piano, Modular Moog, Minimoog
Greg Lake - vocals, guitars, bass, harmonica (on "Paper Blood")
Carl Palmer - drums, percussion

Production
Producer: Mark Mancina
Engineers: Steve Kempster, Stephen Marcussen, David Mitchell
Assistant engineers: Anthony Danbury, Gil Morales, Marnie Riley, Brett Swain, Charlie Watts
Mixing: Steve Kempster, David Mitchell
Mastering: Stephen Marcussen
Digital editing: Jay Rifkin
Programming: Tim Heintz, Gary Hodgson, Ian Morrow, John Van Tongeren
Keyboard technician: Will Alexander
 Hammond Organ technician: Al Goff, GOFF Professional
Vocal arrangement: Mark Holding

Charts

Singles
 Black Moon [Single Version] / A Blade Of Grass / Black Moon [Album Version]
 Affairs Of The Heart / Better Days / A Blade Of Grass / Black Moon [Radio Version]
 Affairs Of The Heart / Black Moon [Radio Version] / Fanfare For The Common Man [special edit] / Jerusalem

References

Emerson, Lake & Palmer albums
1992 albums
Albums produced by Mark Mancina

Black Moon (album)


Dani kosidbe na Kupresu ili narodski Strljanica je tradicijska manifestacija na Kupresu. Odavna je to značajan i prepoznatljiv društveni i kulturni događaj na Kupresu. Baštini višestoljetni kontinuitet održavanja.

Prema nekim izvorima, održava se od 1687. godine. Strljanica je bilo masovno narodno okupljanje. Na njemu su se "zgledale" djevojke, a obrtnici su pripremali oruđa potrebna za košenje da bi ih mogli prodati. Stolari, kovači i trgovci prodavali su kose, kosišta, klepce, bavke, brusove, grablje, vile i ostalo. Izložena oruđa kupci su htjeli iskušati. Isprobavanje je preraslo u natjecanje. Cijenila se brzina, širina i urednost otkosa. Najbolji je kosac proglašavan je "kosbašom". Na Kupresu je biti kosbaša bila najveća čast i ugled, sve do polovine 20. stoljeća, pa i još neko vrijeme. Sijeno je bilo neophodno za prehranu stoke u dugim i surovim kupreškim zimama, pa je koševina i spremanje sijena bila najznačajnija i za opstanak presudna aktivnost. Zato su najbolji kosci i imali ugled, a posebno se slavilo rođenje muškog djeteta jer je rođen budući kosac. Među mnogim pobjednicima, pripovijedanje gorštaka ističe dvojicu neprikosnovenih, Đuru Bratića iz Kudilja i Stipu Ćurkovića poznatog kao Rade Sokolov. Od davnih vremena se na ovim livadama uz kosidbu natjecalo u tradicijskim športovima: pješačke trke, bacanje kamena s ramena, konjske trke, skok udalj 's mista', a potom je pridodano i povlačenje konopa.

Danas privlači na tisuće posjetitelja, a zbog masovnosti, atraktivnosti i raznovrsnosti sadržaja, manifestacija je pečat početka ljetne turističke sezone u Kupresu i širem okruženju. Posebno je jedinstveno Viteško natjecanje kosaca. Natjecanje u košnji trave ručno izrađenom kosom, kao jedinstvenom izrazu nematerijalne kulturne baštine na ovim prostorima, ali i u drugim tradicijskim umjetnostima, zanatima i športskim vještinama, u svezi s etnografijom kupreškoga kraja. 2000-ih manifestacija je proširena velikim Međunarodnim festivalom, s certifikatom i znakom CIOFF. Projektu je dao međunarodnu važnost, što je nagrađeno 2015. i 2016. visokim pokroviteljstvom UNESCO-a, kao "Primjer dobre prakse". U prosincu 2020. javljeno je kako je Strljanica stavljena na UNESCO-ov popis nematerijalne svjetske baštine.

Izvori

Kupres
Manifestacije u Bosni i Hercegovini

Strljanica


François Hériau, né le  à Rennes, est un chef d'entreprise et pilote automobile français. Il est directeur général de la société Carrières des Lacs. En parallèle, il participe en tant que gentleman driver à des épreuves d'endurance aux volant de sport-prototypes dans des championnats tels que le Championnat du monde d'endurance, le WeatherTech SportsCar Championship, l'European Le Mans Series et l'Asian Le Mans Series.

Carrière

Palmarès

Résultats aux 24 Heures de Daytona

Résultats en European Le Mans Series

Résultats en Asian Le Mans Series

Résultats en Championnat du monde d'endurance

* Saison en cours.

Résultats en WeatherTech SportsCar Championship

* Saison en cours.

Notes et références

Liens externes

 ;
  François Hériau sur driverdb.com
  François Hériau sur Racing Sportscars

Naissance en février 2006
Pilote automobile américain
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote du Championnat du monde d'endurance
Pilote des European Le Mans Series
Pilote des Asian Le Mans Series
Pilote des Michelin Le Mans Cup
Pilote des 24 Heures de Daytona

François Hériau


An Masdevallia trochilus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Éduard-François André. An Masdevallia trochilus in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia trochilus


شركة تايتو اليابانية (بالإنجليزية:TAITO)، هي شركة العاب الفيديو والألعاب الترفيهية الأخرى، أسست في طوكيو سنة 1953م، وبدأت تلك الشركة ببيع واستيراد الألعاب الخاصة للأطفال إلى داخل الأسواق اليابانية وخارجها.

ونجحت أيضا في إضافة الألعاب الفيديو منذ الثمانينيات القرن الماضي، إلا أن شركة تايتو في عام 2008 واجهت أزمة مالية أضطرت للتحالف مع شركة سكوير سوفت، لتعلن باسم شركة سكوير إنكس.

أمثلة إنتاج الألعاب الإلكترونية
أنتجت اللعبة في فترة السبعينيات والثمانينيات والتسعينيات وتوقف العمل بعد عام 2006.

 حرب الفضاء
 Elevator Action (1983)
 Change Lanes (1983)
 High Way Race (1983)
 Super Rider (1983)
 Water Ski (1983)
 10-Yard Fight (1984) -
 Kick Start Wheelie King (1984)
 Birdie King 3 (1984)
 Return of the Invaders (1985) -
 Fairyland Story (1985)
 Sky Destroyer (1985)
 Arkanoid (1986)
 Bubble Bobble (1986)
 Darius (1986)
 KiKi KaiKai (1986)
 Renegade (1986)
 Arkanoid - Revenge of DOH (1987)
 Chase H.Q. (1987)
 Dr Toppel's Adventure (1987)
 Operation Wolf (1987)
 Plump Pop (1987)
 Rainbow Islands (1987)
 Rastan Saga (1987)
 Super Qix (1987) -
 Thundercade (1987)
 Bonze Adventure (1988)
 Chuka Taisen (1988)
 Continental Circus (1988)
 Kageki (1988) -
 Heavy Unit (1989)
 Darius II (1989)
 Master of Weapon (1989)
 Insector X (1989)
 The New Zealand Story (1988)
 The New Zealand Story 2 (1988)
 Puzznic (1989)
 Rambo III (1989)
 S.C.I.: Special Criminal Investigation (1989) - Secuela de Chase HQ
 Liquid Kids النسخة الخاصة اليابانية (1990)
 Sonic Blast Man (1990)
 Palamedes (1990)
 Super Space Invaders '91 (1991)
 Parasol Stars (1991)
 Pulí Rula (1991)
 Power Blade (1991)
 Metal Black (1991)
 Panic Restaurant (1992)
 Power Blade II (1992)
 Yes/No Sinri Tokimeki Chart (1992)
 RayForce (1993)
 Quiz Crayon Shinchan (1993)
 Crayon Shin-chan - Ora To Asobo (1993)
 Bubble Symphony (alias Bubble Bobble II)
 Elevator Action 2 (1994)
 Darius Gaiden (1994)
 Real Puncher (1994)
 1994) بازل بوبل
 The Flintstones: The Treasure of Sierra Madrock (1994)
 Puzzle Bobble 2 (1995)
 Puzzle Bobble 2 X (1995)
 Bubble Memories (1995) -
 Landing Gear (1995)
 Space Invaders 95 (1995)
 Twin Cobra 2 (1995)
 Twin Qix (1995)
 Puzzle Bobble 3 (1995)
 Cleopatra Fortune (1996)
 Psychic Force (1996)
 Sonic Blast Man 2 (1996)
 Side by Side (1996)
 Side by Side 2 (1997)
 Densha de Go! (1997)
 G-Darius (1997)
 Psychic Force 2012 (1997)
 Puzzle Bobble 4 (1997)
 Puchi Carat (1997)
 Pop n' Pop (1997)
 Land Maker (1998)
 Battle Gear (1999)
 RC de Go! (1999)
 Psychic Force Puzzle Taisen (2000)
 Ape Escape 2 (2002)
 Battle Gear 3 (2003)
 Battle Gear 4 (2005)
 LostMagic (2006)
 Cooking Mama (2006)
 Over G Fighters (2006)

مراجع

وصلات خارجية
 Taito.com - Company homepage (الموقع الرسمي للغة الإنجليزية)
 Taito.co.jp - Company homepage (الموقع الرسمي للغة اليابانية)
 The Taito Project from Emulation Status
 Taito Corporation at موبي جيمز
 The History of Taito at Jap-Sai.com
 Arcade Games Manufactured by Taito at Arcade-History.com

تأسيسات سنة 1953 في اليابان
ترفيه
سكوير إنكس
شركات ألعاب فيديو أسست في 1953
شركات ألعاب فيديو يابانية
شركات إلكترونيات أسست في 1953
شركات برمجيات مقرها في طوكيو
شركات تطوير ألعاب فيديو
شركات يابانية
شركات يابانية أسست في 1953
شركة تايتو
علامات تجارية يابانية
عمليات الدمج والاستحواذ 2005
ناشرو ألعاب فيديو

تايتو (شركة)


Kromozom 5, 22 çift otozomal insan kromozomlarından 5. olanıdır. İnsanlarda normalde bir çift halinde bulunur. 181 milyon baz çiftine ve toplam hücre DNA'sının %6'sına sahiptir. Kromozom 5 muhtemelen 900 ile 1,300 arasında gen içermektedir.

Genler

Kromozom 5'te bulunan genlerden bazıları şunlardır;

 ADAMTS2: ADAM metallopeptidaz thrombospondin tip 1 motif, 2 ile.
 APC: adenomatozis polipozis koli
 EGR1: erken büyüme yanıtlama proteini 1
 ERCC8
 FGFR4: fibroblast büyüme faktörü reseptörü 4
 GM2A: GM2 gangliosid activatörü
 HEXB: heksosaminidaz B (beta polipeptid)
 MASS1: monogenik, odiogenik yakalma hissedileilirliği 1 homolog (fare)
 MCCC2: metilkrotonoil-Koenzim A karboksilaz 2 (beta)
 MTRR: 5-metiltetrahidrofolat-homosistein metiltransferaz redüktaz
 NIPBL: Kırık-B homolog (Drosophila)
 SLC22A5: çözünen taşıyıcı ailesi 22 (organik katot taşıyıcı), üye 5
 SLC26A2: çözünen taşıyıcı ailesi 26 (sülfat taşıyıcı), üye 2
 SMN1: motor nöron 1, telomerik kalıtımı
 SMN2: motor nöron 2, sentromerik kalıtımı
 SNCAIP: sinuklein, alfa ekleyici protein (sinfilin)
 TCOF1: Treacher Collins-Franceschetti sendromu 1

Hastalıklar
Kromozom 5 üzerinde bulunan genlerin yol açtığı hastalıklardan bazıları şöyledir;

 Akondrogenezis tip 1B
 Atelosteogenezis tip II
 Cockayne sendromu
 Cornelia de Lange sendromu
 Diastrofik displazi
 Ehlers-Danlos sendromu
 Ehlers-Danlos sendromu, dermatosparaksis tip
 Ailesel adenomatous polypozis
 GM2-gangliosidozis, AB varyasyonu
 Homosistinuria
 3-Metilkrotonil-CoA karboksilaz eksikliği
 Parkinson hastalığı
 Ane karnitin eksikliği
 Çekinik multipl epifizal displazi
 Sandhoff hastalığı
 Spinal müsküler atrofi
 Treacher Collins sendromu
 Usher sendromu
 Usher sendromu tip II

Düzensizlikleri
Bu kromozom düzensizliklerinin en çok bilineni ve üzerinde en çok durulanı 5p monozomisidir. ilk defa 1963 yılında Lejeune ve arkadaşları tarafından tanımlanmış olan 5p delesyonu ile ortaya çıkan ve Cri du Chat denilen bir sendromda en tipik bulgu kedi miyavlamasını andıran ağlamadır. Larinksin küçük ve yumuşak oluşu, ses bantlarının hatalı gelişmesinden kaynaklanır. Mikrosefali ve ileri derecede zeka geriliği karakteristiktir. Cri du chat hastalar bebek yaşta öldükleri için bu hastalığı yeni döllere aktaramazlar. Bazen 5p parçası başka bir kromozoma resiprokal transloke olursa kişi normal gelişebilir, fakat taşıyıcıdır. Heterozigotik translokasyonda ise sendrom ortaya çıkar.

5p trizomisinde ise, kromozom kolu 12,13 veya 15. kromozomlara transloke olduğu zaman kısmi trizomi ortaya çıkabilmektedir. Mental gerilik, renal ve ürogenital bozukluklar, postnatal büyüme geriliği, konjenital kalp hastalıklarına rastlanır.

Kromozom 5 (insan)


Geet Siriram Sethi (born 17 April 1961) of India is a professional player of English billiards who dominated the sport throughout much of the 1990s. He is also a notable amateur (ex-pro) snooker player. He is a five-time winner of the professional-level and a three-time winner of the amateur world championships, and holder of two world records, in English billiards. Along with Prakash Padukone, Sethi has co-founded Olympic Gold Quest, a foundation for the promotion of sports in India.

Career

Born in Delhi and grew up in Ahmedabad, Sethi won his first major English billiards event in 1982, the Indian National Billiards Championship (an international event despite its name), defeating Michael Ferreira, and went on to win the NBC again four years in a row, 1985–1988, and made a comeback in both 1997 and 1998 to reclaim the title.

He rose to international prominence by winning the IBSF World Amateur Billiards Championships in 1985, versus Bob Marshall in an eight-hour-long final round. In 1987, he again won the IBSF event, as well as the ACBS Asian Billiards Championship He won another World Amateur Billiards title 2001, despite having previously played as a pro by that date.

Sethi also took the Indian National Snooker Championships four times back to back, in the same 1985–1988 span as his national English billiards streak. In the 1989 event, held at Guntur, Andhra Pradesh, though he did not take the title, he did achieve the world's first amateur maximum break of 147 in official competition. He has never placed in the top snooker world rankings, however. Sethi is the only person in the history of cue-sports to have scored a maximum (147) in competitive snooker and a 1000+ break in competitive billiards.

In the 1992 World Professional Billiards Championship, Sethi constructed a world-record English billiards  of 1276 in 80 minutes under the three-pot rule, also the highest break in five decades, and won first place. He went on to win the title again in 1993, 1995, 1998, and 2006.

In the 2006 event, in Prestatyn, Wales, he defeated David Causier in the quarter final, and defending World Pro Champion Chris Shutt in the semi-final. He won the title round 2073–1057 (average per  34.3 vs. 17.0) in a timed five-hour final against Lee Lagan (who had previously beaten him 6  to 5 at the untimed 2003 IBSF Amateur World Championship). After running two  in the first hour, Sethi led by 150, increased this to 427 with two more centuries by the end of the first of the two , and followed it up with a  of 238 ; meanwhile Langan only managed two centuries in the first session and one in the second..  When the  time ran out, Sethi had just reached a double century again, at 206, and had been poised to continue the break.

He has been described as an "arch-rival" of Mike Russell of England, also an eight-time English billiards World Champion, and each of them had defeated the other for the title, with Russell victorious in 1996, and Sethi the winner in 1998, as of their next encounter at the 2007 event. They both scored two triple centuries apiece in the semi-finals, but Russell knocked Sethi out of the running, 1835–1231 (65.5 vs. 45.6 average); Russell eventually won the title, for his ninth World crown.

Sethi won gold and silver medals in doubles and singles English billiards respectively at the 13th Asian Games (1998, Bangkok, Thailand). He also won silver and bronze medals in doubles and singles English billiards respectively at the 14th Asian Games (2002, Busan, South Korea). At the 15th Asian Games (2006, Doha, Qatar), he took bronze medal in English billiards (men's doubles with Ashok Harishankar Shandilya).

He has announced plans to compete in the Olympic Games for India when cue sports are finally admitted as Olympic sports (long in-progress between the World Confederation of Billiard Sports and the International Olympic Committee).

Sethi's professional management agent, TNQ Sponsorship, commented that he "has been focussing[sic] on the sport with renewed enthusiasm" and "seems to be peaking at the right time".

World Professional Billiards Championship results

 1992: Won (beat Mike Russell, 2529–718)
 1993: Won (beat Mike Russell, 2139–1140)
 1994: Semi-finalist (lost to Peter Gilchrist, 916–1312)
 1995: Won (beat Devendra Joshi, 1661–931)
 1996: Runner-up (lost to Mike Russell, 1848–2534)
 1997: Event was not held
 1998: Won (beat Mike Russell, 1400–1015)
 1999:
 2000: Event was not held
 2001: Quarter-finalist
 2002: Semi-finalist (lost to Peter Gilchrist, 851–1767)
 2003: Lost in the group stage
 2004: Quarter-finalist (lost to David Causier, 722–971)
 2006: Won (beat England's Lee Lagan, 2073–1057)
 2007: Semi-finalist (lost to Mike Russell, 1231–1835)
 2008: Runner-up (lost to Mike Russell, 1342–1821)

Titles
 World Professional Billiards Champion: 1992, 1993, 1995, 1998, 2006
 World Amateur Billiards Champion: 1985, 1987, 2001
 Gold Medalist, 13th Asian Games, Bangkok 1998
 Asian Billiards Champion: 1987
 National Billiards Champion: 1982, 1985, 1986, 1987, 1988, 1997, 1998
 National Snooker Champion: 1985, 1986, 1987 and 1988

Awards and recognition
A major sporting hero in India, he is a recipient of India's highest sporting award, the Major Dhyan Chand Khel Ratna for 1992–1993; both the Padma Shri and the Arjuna Award in 1986; and the K.K. Birla Award, 1993.

Personal life
Sethi lives in Ahmedabad, with his wife Kiran Bir Sethi and their two children, Raag, and Jazz. In addition to billiards competitions, Sethi runs a private travel agency in Ahmedabad and Mumbai called Raag Travels. Sethi has an MBA from the B.K. School of Business Management, Gujarat University and is an alumnus of St. Xavier's High School and St. Xavier's College in Ahmedabad.

In 2005 he authored an autobiographical motivational book called Success vs Joy.

Current ventures
Currently he is promoting a venture called Olympic Gold Quest, committed to supporting Indian sportspersons with Olympic medal-winning potential.

References

1961 births
Indian players of English billiards
Indian snooker players
Living people
Sportspeople from Ahmedabad
Cue sports players from Delhi
Recipients of the Khel Ratna Award
World champions in English billiards
Asian Games medalists in cue sports
Cue sports players at the 1998 Asian Games
Cue sports players at the 2002 Asian Games
Cue sports players at the 2006 Asian Games
Cue sports players at the 2010 Asian Games
Recipients of the Padma Shri in sports
Asian Games gold medalists for India
Asian Games silver medalists for India
Asian Games bronze medalists for India
Medalists at the 1998 Asian Games
Medalists at the 2002 Asian Games
Medalists at the 2006 Asian Games
Recipients of the Arjuna Award

Geet Sethi


Nema er et færøsk telekommunikationsselskab, der startede i oktober 2000 som Kall. 29. maj 2008 blev Kall rebranded og omdøbt til Vodafone.

Lagtinget vedtog en lov i 1999, der tillod andre selskaber at konkurrere med Telefonverk Føroya Løgtings (TFL), der som led i liberaliseringen af telemarkedet ændrede navn til Føroya Tele og blev et aktieselskab. I 2001 blev Kall og Tele F fusioneret til et selskab, der fortsatte under navnet Kall indtil navneskiftet til Vodafone. Vodafone har omkring 20% af telemarkedet på Færøerne og ejer en lille andel (under 1%) af det undersøiske FARICE-1 kabel mellem Færøerne og Island.

Eksterne henvisninger

Virksomheder fra Færøerne
Telekommunikationsvirksomheder i Danmark

Nema (virksomhed)


Team Astromega ist ein belgischer Automobilsport-Rennstall. Seinen Sitz hat das Team in Heist-op-den-Berg.

Geschichte
Das Team wurde 1995 vom damaligen belgischen Formel-3000-Rennfahrer Mikke Van Hool und seinem Vater Marcel gegründet, um für Mikke nach einer durchwachsenen Saison 1994 gute Rahmenbedingungen zu schaffen. Nach einer wenig erfolgreichen Saison 1995 mit Van Hool als einzigem Fahrer, entwickelte es sich bereits 1996 als Zwei-Wagen-Team zu einem konkurrenzfähigen Mitstreiter und erreichte mit Marc Goossens zwei Rennsiege sowie den dritten Gesamtrang in der Fahrer- und Teammeisterschaft. 1998 und 1999 folgten, jeweils mit Gonzalo Rodríguez, zwei weitere dritte Gesamtpositionen in der Fahrerwertung. Bis einschließlich 2001 gewann das Team mindestens ein Rennen pro Saison. 2003 stieß Werner Gillis als "CEO" zum Team. Nach dem Ende der Internationalen Formel-3000-Meisterschaft trat es 2005 sowie sporadisch 2006 in der Italienischen Formel 3000 bzw. Euroseries 3000 an, in der Giacomo Ricci 2005 Gesamtdritter wurde, und fungierte außerdem von 2005 bis 2009 als Rennstall des A1 Team China in der A1GP-Serie, wo der ein oder andere Achtungserfolg gelang. 2008 stattete es zudem Flamengo Rio de Janeiro und den RSC Anderlecht in der Superleague Formula aus und ermöglichte Craig Dolby sowie Anderlecht einen sechsten Platz in der Gesamtwertung.

Auch in "niederen" Formelserien war das Team Astromega aktiv. An der von 2003 bis 2007 bestehenden belgischen Formel Renault 1.6 nahm das Team 2006 und 2007 teil und erreichte in diesen Jahren mit Craig Dolby und Karlīne Štāla die Fahrermeisterschaft, wobei letzteres als erster Titelgewinn einer Frau in einer internationalen Formelserie gilt. 2010 trat es mit Sam Dejonghe in der Formel Renault NEC an und verhalf ihm zu Gesamtrang fünf.

2008 setzte das Team als JD by Astromega mehrere Lamborghini Gallardo GT3s in der belgischen GT-Meisterschaft ein.

Mit Gastón Mazzacane (1998), Justin Wilson (1999), Fernando Alonso (2000) und Giorgio Pantano (2001) fuhren vier spätere Formel-1-Fahrer zu Formel-3000-Zeiten für Team Astromega.

Meister
 Craig Dolby: Formel Renault 1.6 Belgium (2006)
 Karlīne Štāla: Formel Renault 1.6 Belgium (2007)

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Homepage

Motorsportteam

Team Astromega


Richard Forster (né le 8 novembre 1940, à Genève) est un photographe autodidacte suisse, surtout connu pour ses photographies de nu, en particulier dans des environnements naturels. Ses œuvres ont été publiées dans des livres et des magazines photo, montrées dans des expositions personnelles et collectives, récompensées lors de concours de photos. Forster est membre et contributeur de longue date de la Société Genevoise de Photographie.

Vie, éducation et carrière

Forster naquit le 8 novembre 1940 à Genève, de père Walter, linotypiste et de mère Marie, née Wohlgemuth. Ils déménagèrent à Genève en 1939 venant du canton de Soleure.
Après l'école primaire et deux années au Collège Moderne de Genève (Ecole Professionnelle de Genève), il fit un apprentissage de mécanicien de précision à l'Ecole de Mécanique de Genève puis suivit des études à l'Ecole Technique Supérieure, également à Genève d'où il sortit diplômé en 1965. Sa thèse de diplôme porta sur la construction d'une machine-outil et il obtint le titre d'ingénieur en mécanique.

À partir de 1965, il travailla dans différents domaines de l'industrie : développement de construction chimique, vente de produits électromécaniques et de machines-outils, développement d'armement. En 1981, il prend un poste d'enseignant au Département de l'Instruction Publique à Genève, au Centre Technique de Formation Professionnelle où il enseigna le dessin technique, la mécanique, la physique, les mathématiques, la gestion d'entreprise et l'organisation industrielle. Forster prend sa retraite en 2005.

Voyages et photographie

Forster fut confronté pour la première fois à un appareil photo dans ses toutes premières années lorsque sa mère prenait des photos de lui. À douze ans, il obtint son premier appareil, un Kodak Brownie 127, pour le cadeau d'anniversaire avec lequel il photographia des paysages et ses camarades de classe. Plus tard, il acquit un Rolleiflex 4x4 (gris) pour la photographie noir et blanc et un Voigtländer Vito BL pour la photographie couleur. Comme il était également très intéressé par la plongée sous-marine, il conçut et construisit un boîtier étanche pour le Rolleiflex avec lequel il réalisa ses premières photos sous-marines en noir et blanc durant l'été 1957 sur la Côte d'Azur où il se rendit à vélo avec un ami. Le diamètre de la vitre avant de l'objectif étant trop petit, ses images présentèrent malheureusement un effet de vignettage. Il acquit par la suite un appareil photo sous-marin Nikonos V. En 1958, il suivit le cours de photographie pour débutants à la SGP, Société Genevoise de Photographie, où il collabore à ce jour à l'enseignement et d'autres activités.

La possibilité de participer avec ses idées et sentiments au spectacle du monde d'une manière plus concrète et active qu'en restant simple spectateur l'attira alors irrésistiblement vers la photographie. Pour élargir ses horizons, il décida de voyager avec l'argent économisé en travaillant comme pompiste à une station-service pendant ses vacances scolaires. Durant l'été 1961, Forster partit en auto-stop sur les routes d'Allemagne jusqu'à Hambourg avec son appareil photo en bandoulière. Cette expérience positive le conduisit en 1962 à un second grand voyage à travers l'Italie et la Yougoslavie jusqu'en Turquie, et en traversant la Cappadoce jusqu'à la frontière syrienne. Cette même année, il rencontra sa future épouse, Anne-Marie avec laquelle il partit en auto-stop en 1963 jusqu'en Écosse. En 1964, ils voyagèrent en Suisse à vélo avec une tente de camping et arrivèrent à l'Expo 64 à Lausanne. Pour leur lune de miel en 1965, ils voyagèrent en train au Portugal pour atteindre la pointe la plus occidentale du continent à Sagres. Leurs vacances familiales se déroulèrent dans les régions françaises de la Méditerranée. Ensuite, les destinations furent la Suisse, la Sicile, Chypre, Venise, Paris, l'Ouest américain en 1994 et 1999, et Ksar Ghilane en Tunisie.

Après la mort d'Anne-Marie en 2007, Forster voyagea la même année de nouveau en Tunisie, en 2008 à Venise, en Chine, à Paris, au Kirghizistan  et en Égypte. En 2009, il se rendit au Vietnam, au Kenya, pour un safari photo et à Lanzarote pour un shooting avec un modèle. En 2010, il partit au Maroc, à Paris, au Japon et en 2011, en Inde - Rajasthan et redécouvrit aussi la Cappadoce et la Corse.

En 2012, il visita les vignobles alsaciens, suivi de l'Indochine (Vietnam, Laos, Cambodge) et Cuba . En 2013, ce fut l'Islande et le Basler Fasnacht de Bâle. En 2014, les destinations furent Bruxelles, l'Espagne et le Pérou. En 2015 le Myanmar, Tokyo et la Bretagne. Après la rencontre de sa nouvelle compagne, les voyages se poursuivirent avec elle : en 2016, ils se rendirent à Paris, en Thaïlande et en Jordanie, en 2017 en Corse, en 2018, à Berlin, en Afrique du Sud, en Chine et au Tibet et enfin en 2019, en Inde du Sud et en Colombie.

Bien que l'essentiel des voyages de Forster est principalement constitué de photos de paysages et de photos de reportages, la meilleure partie de sa photographie de voyage est constituée de portraits. Grâce à sa mascotte Lapinou, un genre de poupée de chiffon que sa femme lui avait confectionné quelques jours avant son décès, il put approcher très facilement les populations locales qu'il rencontrait. La plupart de ses portraits n'ont pas été pris en mode vertical habituel mais en mode horizontal. Sur son site photo aphroditephoto.net, qu'il créa en 2007, Forster a publié plus de 2000 portraits dans 24 collections.

Photographie de nu

Sa première muse fut sa future épouse. C'est lors de leur voyage de noces au Portugal en 1965, qu'il la photographia nue pour la première fois sur une plage déserte d'Algarve. Alors qu'ils campaient sur l'Île d'Elbe en 1966, il continua à la photographier au bord de la mer. Dans les années 1970, ils découvrirent le naturisme et pendant leurs vacances estivales en famille, sur les plages naturistes, Forster pu facilement trouver de nouveaux modèles pour la photographie de nu parmi ses connaissances. Dans ses créations, il s'inspira beaucoup des œuvres de Lucien Clergue, le premier photographe admis à l'Académie des Beaux-Arts qui mêlait les corps nus de ses modèles au paysage et au ciel. Au fil des années, il rassembla une grande bibliothèque de livres sur le sujet dans laquelle il pouvait puiser ses idées. Forster n'a jamais utilisé de modèles professionnels, il les croisait lors de rencontres occasionnelles ou les contactait sur Internet. Avant un shooting, il leur expliquait en quoi consistait sa photographie, ses intentions artistiques pendant le travail, les détails techniques et les circonstances d'une séance photo particulière. Il mettait particulièrement l'accent sur l'interaction humaine, la construction d'une confiance mutuelle étant très importante. Ainsi, les modèles savaient toujours exactement ce qu'il attendait d'eux.

Les environnements les plus recherchés pour sa photographie de nu étaient des lieux naturels proches de l'eau tels que les bords de mer, les rochers, mais également d'autres lieux extérieurs tels que des espaces urbains vides ou des ruines abandonnées. Il était constamment à la recherche de nouveaux environnements et de nouveaux styles pour sa photographie. En 1987, lors d'un vernissage d'une exposition photo de Serge Nazarieff, Forster rencontra Pierre Strinati, biologiste et spéléologue qui lui parla de spéléologie et de ses photos de nu dans des grottes. Après cette rencontre, il organisa plusieurs shootings souterrains dans l'une des grottes les plus longues de Suisse, les grottes de Vallorbe, où les principales difficultés rencontrées furent le taux d'humidité de 100 %, la basse température de 10 °C et la disposition des modèles et des flashs électroniques dans cet environnement si fragile et vierge. Dans son studio photo, Forster prit la plupart de ses nus en noir et blanc. Il créa également des photos avec des effets de lumière rayée sur le corps et des compositions symétriques et réfléchies. Les enjeux concernant son travail en général et son sujet le plus aimé, la photographie sous-marine, pourraient être illustrés par ses deux de ses citations suivantes :

Les œuvres de Forster furent publiées dans plusieurs magazines photo, tels que Photographe Amateur, Photo, PHOTO Magazine SGP, PHOTO SUISSE, Expert Photo Vidéo, Media Expert, et Photo Spiegel, également en photo de couverture, ainsi que dans les livres : De l'idée à l'image, Hot Nylons, Hot Voyeur Secrets, Le Big Book of Boobs, The Best of International Nudes Photography, et Fetish: the Best of International Contemporary Fetish Photography.

Il participa à de nombreux concours photo nationaux et internationaux et ses œuvres furent également sélectionnées comme photo de l'année : dans la revue Photo Suisse pour 1997, catégorie Nu couleur photo, pour 2001, catégorie N/B nu, pour 2002, catégorie Photo de nu N/B, pour 2007 dans les catégories Photo couleur nu et Photo N/B nu, dans la revue Photographe Amateur en 2001, catégorie Fesses.

Plusieurs concours photo dans lesquels ses images ont obtenu des prix eurent lieu sous le patronage de la FIAP (Fédération Internationale de l'Art Photographique) et pour ses réalisations, la FIAP lui décerna en 1993 le titre AFIAP (Artiste FIAP).

Expositions personnelles
Jusqu'en 2021, Forster organisa les expositions personnelles suivantes, en Suisse et en France:

 1987 Paysages et Aphrodite, Galerie La Mansarde, Veyrier
 1990 Corps en liberté, Galerie des Unions Chrétiennes, Genève
 1993 Rêve entre porte et fenêtre, Galerie Decovision, Grenchen
 1995 Femme, Galerie du Jardin Alpin, Meyrin
 1997 Femmes de lumière, Galerie La Mansarde, Veyrier
 1998 Miroir de femmes, Galerie Dow Chemical, Meyrin
 1998 Portraits d'Américains, Galerie Expo Forum, Genève
 1998 Filles de la mer, Galerie Photo Finish, Carouge
 1999 Adam, Galerie de l'Horloge TPG, Genève
 1999 Promenade en Bretagne, Galerie Expo Forum, Genève
 2000 Lumières intérieures, Galerie Racines, Brétigny
 2000 Encadrements, Galerie Ferme Rosset, Troinex
 2002 Le miroir complice, Galerie Corps et Âme, Genève
 2002 Éternel féminin, Galerie de l'Horloge TPG, Genève
 2004 Sirènes, Galerie Delafontaine, Carouge
 2004 Hot nylon, Galerie O Mots Doux, Genève
 2008 Graffiti sexy, Galerie Ferme Rosset, Troinex
 2009 Roches sensuelles, Galerie La Mansarde, Veyrier
 2010 Femmes sublimes, Galerie de l'Horloge TPG, Genève
 2020 Ondines, Galerie Le Clin d'œil, Corsier

Galerie photo

Liens externes
 Site photo de Forster
 Photos sur photoexpo.net
 Photos N/B sur ModelSociety
 Photos sur Flickr
 Les photos de Forster sur Wikimedia Commons

Références

Photographe suisse du XXe siècle
Photographe suisse du XXIe siècle
Photographe de nu
Naissance à Genève
Naissance en novembre 1940

Richard Forster (photographe)


Web sunucusu, Hosting ya da "barındırma" işlemini İnternet protokolü üzerinden sunan bir sunucudur. Barındırma ya da hosting, Web sayfalarını İnternet'te yayınlamak için gerekli alanın kiralanmasıdır. Diğer bir ifade ile hosting, bir Web sitesinde yayınlanmak istenen sayfaların, resimlerin veya dokümanların İnternet kullanıcıları tarafından erişebileceği bir bilgisayarda tutulmasıdır.

Bir Web sitesi kurmak için dosyaların saklanacağı bilgisayar bir ev bilgisayarı olmamalıdır, çünkü gerekli program ve donanımı olsa bile İnternet bağlantısının veri yükleme hızı (upload) bu iş için genelde yetersizdir.

İnternet'te site yayınlamak için özel olarak üretilmiş, İnternet'e hızlı bağlantısı olan, yüzlerce kullanıcıya aynı anda hizmet verebilecek bir bilgisayarda (server, yani sunucu) dosyaların saklanması gerekir. Web sitesine ait dosyalar için depo vazifesi gören ve İnternet kullanıcılarının erişimine sunan bilgisayarlara Web sunucusu (web server), bu veri saklama ve yayınlama işlemine de Web hosting denir.

Hosting işlemlerinde dikkat edilecek noktalar
Hosting kiralama ya da satın alma öncesinde bazı konular önem taşır. Aşağıdaki özellikler, ihtiyaçlar da gözetilerek değerlendirilmelidir.

Web sunucusu üzerinde çalışan işletim sistemleri (platform) ve donanımlar (hardware)

"Platform" sunucu üzerinde kullanılan Linux, MacOS, Microsoft Windows, UNIX gibi işletim sistemleri için kullanılan bir terimdir. En basit anlamda, sunucu üzerinde çalışan ve donanım ile diğer tüm servislerin yönetimini sağlayan işletim sistemidir. Sitede ihtiyaç olan yazılımlara göre kullanılmasını gerektiren işletim sistemi de değişecektir. Sitede sadece HTML dosyaları kullanılacaksa Windows veya Unix sistemleri fazla bir fark taşımaz.

Günümüzde Windows ve yeni bir UNIX formu olan Linux platformları en çok kullanılan server sistemleridir.

Eğer sitede ASP, FrontPage, MS SQL, Access veya başka Microsoft ürünleri kullanmak isteniyorsa, Windows tabanlı hosting kullanılmalıdır.

Eğer sitede PHP, MySQL, CGI veya Perl kullanmak isteniyorsa UNIX hostlar daha çok tercih edilmektedir. UNIX sistemi Windows sistemine göre genellikle daha ucuz ve stabildir. Güvenlik açısından UNIX, kullanım ve kurma kolaylığı açısından Windows tercih edilir.

Sunucunun sahip olduğu donanım da oldukça önemlidir. İşlemci, disk, hafıza, ağ kartı gibi ayrıntıları gözeterek, mümkün olan en uyumlu ve hızlı donanımı hedeflenmelidir. Eğer güvenliğe önem veriliyorsa Firewall, yani siteye yapılacak saldırıları önlemeye yarayan donanımı da tercih edilmelidir.

Sunucunun türü

Dedicated Sunucu
Dedicated Sunucu nedir: Bir sunucunun tümüyle bir kişi tarafından kiralanmasına "dedicated sunucu" denir. Genelde hosting için bir sunucuyu tümüyle kiralamak gerekmez, sunucunun bir bölümü bu site için yeterlidir. Ancak bazı siteler performans gereksinimleri ve ziyaretçi yoğunluğu gibi nedenlerle bir sunucunun bir bölümü ile yetinemezler ve bir sunucu hatta birkaç sunucu üzerinde barındırılırlar. Mesela mail, dosya, arama motorları performansları için, müzik ve video siteleri ise kullandıkları bant genişliği için tek bir sunucuda barındırılırlar.

Dedicated hosting paketleri diğer hosting paketlerinden çok daha pahalıdır. Ayrıca fiyat konusu sadece sunucunun kendisi ile ilgili değil, sunucun kiralandığı şirket tarafından verilen hizmet ile bağlantılı olarak da değişir. Örneğin managed dedicated serverler, daha pahalıdır.

Dedicated Hosting hizmetinin "managed" olması, sunucunun kiralayan hosting şirketi tarafından yönetildiği anlamına gelmektedir. Eğer sunucu hosting şirketi tarafından yönetiliyor ise buna Managed Dedicated Server denir. Bu sunucuların alttaki özelliklere sahip olması tercih edilmelidir:

 Sunucunun bakımı, işletim sisteminin güncellenmesi yapılması
 Sunucu üzerinde bulunan dosya ve veri tabanının (database) belirli aralıklarla yedeklenmesi
 Sorun çıktığı anlarda yardımcı olacak teknik ekip ya da destek hattı olması
 Sunucu üzerinde programların sayısının çok, özelliklerinin gelişkin olması (istatistik, antivirüs, mail vb).

Eğer sunucuyu kullanacak kişi veya kurumun teknik bilgisi bir sunucuyu uzaktan yönetmeye, sorun yaşandığında veya çöktüğünde onu kurtarmak için yeterli işlemleri yapmaya yeterli değilse managed bir sunucu almak daha iyi bir seçim olacaktır. Ayırıca bulut platformu sistemleri üzerinden de sunucu servisi almak mümkündür.

Co-location hosting
Co-location Hosting nedir? Bir Web sunucusunu yüksek hızda İnternet erişimi, güvenlik, yedekleme ve teknik destek gibi hizmetleri sağlayabilecek bir Network Operasyon Merkezi'nde barındırmaktır. Yani sunucu İnternet bağlantısının sürekli olduğu, elektrik kesintilerine uğramayacağı ve soğutma hizmetinin verildiği özel odalarda barındırmak üzere hazırlanmış özel yerlerde tutma işlemidir. Bu özel merkezlerde barındırmak ücretlidir. İşletim sistemi, donanımı ve tüm diğer ayrıntıları kontrol etmek tamamiyle sunucu sahibinin yükümlülüğündedir. Genelde co-location sunucuya erişim İnternet üzerinden bir kontrol paneli sayesinde sağlanır.

Sanal barındırma hizmeti
Sanal barındırma hizmeti (İng. Virtual Hosting: Bir Web sunucusunun sahip olduğu kaynaklarının paylaştırılarak bünyesinde birden çok sunucu oluşturulması; alan, hafıza ve bağlantının bölümlere ayrılarak, her bölümün birbirinden bağımsız çalışmasına sanal barındırma hizmeti denir. Bu hizmet, az sayıda kişinin kullanımına açılmış ve kullanıcılara tekil sunuculardaki kök yetkiler (root erişim) verilmiş olmalıdır. Böylelikle kullanıcı sunucu üzerinde çok daha fazla kontrol imkânına sahiptir.

Shared Hosting / Paylaşımlı barındırma hizmeti
Shared (paylaşımlı) hosting, bir Web sunucusu üzerinde birçok kullanıcının olduğu anlamına gelir. Bu sunucularda kullanılan sunucunun fiziksel gücü ve bant genişliğine bağlı olarak yüzlerce site barındırılabilir. Aynı sunucuda hizmet alan farklı kişiler ile o sunucuyu paylaşıldığı, ortaklaşa kullanıldığı için bu hizmete paylaşımlı barındırma hizmeti denir.

Shared Hosting, paylaşımlı bir hizmet olduğu için pekala diğer müşterilerin yaşadığı olumsuz sorunlardan etkilenmek muhtemeldir. Örneğin bir hizmetle aynı sunucu üzerinde bulunan bir Web sitesinin saldırı alması, aşırı sistem kaynaklarını tüketmesi gibi durumlarda bu hizmetin aksamasına veya performansının düşmesine sebep olabilir. Bu noktada dikkat edilmesi gereken şey, hizmet alınan firmanın profesyonel olmasıdır. Türkiye'de bu profesyonellik, TİB (Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı) tarafından Yer Sağlayıcı Faaliyet Belgesi ile yasal olarak kontrol altına alınmak istenmiştir.

Sunucunun İnternet hızı

Siteye ait sayfaların yüklenme hızı önemli bir konudur. Her bağlantı çeşidi değişik oranlarda bilgi transferi gerçekleştirmekte ve bu birim olarak megabit/saniye (Mbps) olarak ölçülmektedir. Uluslararası İnternet omurgalarını oluşturan OC3 bağlantılarında hız 155 Mbps'dir. Bu hız 43 Mbps'lik T3 hatlarına göre üç kat daha fazladır. Karşılaştırma yapılacak olunursa bir T3 hattı, her biri 1,544 Mbps'lik kapasiteye sahip olan 30 T1 hattı kadar bilgi transfer kapasitesine, bir T1 hattı ise 54 tane 28.800 modem toplamı kadar kapasiteye sahiptir. T1 hatları genel olarak bir Web hosting sağlayıcısının ihtiyaçlarını karşılamaz. Dolayısıyla iyi firmalar yedekli T3 hatları üzerinden müşteri Web sitelerinin ihtiyaçlarını karşılarlar. Bununla birlikte hatların doluluk oranı da önemli bir faktördür. Web sitelerinde anlık hız sınırlamalarının, kesintilerin olmaması için hatların %50 doluluk oranı altında bir kapasitede bulunmaları gerekir.

Sitenin bir ziyaretçi tarafından gezilirken yavaş olmasının iki önemli nedeni vardır:

 Bilgisayarın yeterli aksama sahip olamaması
 Hosting alınan sunucunun İnternet'e bağlanma hızı
 Sayfaların dosya olarak büyüklüğü

Hosting alınan sunucunun İnternet'e çıkış hızı düşük ise ya da kapasitesinin üstünde hosting hizmeti veriyorsa doğal olarak sayfaların yüklenme hızı yavaş olur. Ayrıca hız konusu sayfaların boyutu ve hazırlandıkları programlarla da ilgilidir. Çünkü bâzı siteler flash ve animasyon programları ile hazırlanır. Bu durum HTML formatta hazırlanan sitelere oranla flash kullanan sitelerin daha yavaş açılmasına neden olur.

Disk alanı ve bant genişliği

Disk alanı: Sitenin alan boyutu (sunucunun kaç megabayt olduğu) ihtiyaçların ve servisin kalitesi ölçüsünde değişiklik gösterir. Geniş kapsamlı ve içeriği fazla bir site düşünülüyorsa siteye alınacak alanın boyutunun da büyük olması gerekir. Sitede bol resim, müzik, flash kullanmak plânlanıyorsa site alanının büyük olmasına özen gösterilmelidir. Sitede e-posta hizmeti verilecekse bu hizmetin de oldukça fazla yer anlamına geldiği unutulmamalıdır.

Genelde kişisel sayfalar için (resim, müzik, video, e-posta hizmeti barındırmayan) 5-25 MB, küçük kurum ve kuruluşlar için 50-250 MB, büyük kurum ve servisler içinse 250 MB üzeri bir alan önerilir.

Bant genişliği, kısaca aylık veri transfer limitdir. Gelen ziyaretçilerin istekleri ve Web sitesi üzerinde yapılan işlemler sonucunda ağ üzerinden giden ve gelen elektronik veri miktarı genelde Dedicated Hosting türü dışında sınırlıdır. Okuyucular adres satırına bir site adresi girdiklerinde tarayıcı sunucudan o sitenin ilgili sayfasını ister ve sunucu ile okuyucunun tarayıcısı arasında bir veri iletişimi olur. Web sitesinin ne kadar çok ziyaretçisi olursa o kadar çok bant genişliğine ihtiyacı vardır.

Her ay 20.000 kişi tarafından ziyaret edilen 50 kilobyte'lık bir Web sayfası, aylık bir gigabyte'lik trafik anlamına gelir (50.000 B×20.000 hit = 1 milyar byte ∼= 1 gigabyte). Sunucuyu alınacak firmanın sunduğu aylık bant genişliği ve bunun aşılması durumunda ne olacağı konuları önceden öğrenilmelidir.

Sunucunun desteklediği programlar ve genel özellikleri

Siteye İnternet üzerinden giriş yapabilmek ve dosyaları göndermek, yönetmek için kullanılacak kontrol paneli bu başlığın en temel unsurudur. Kontrol paneli dosya, veri tabanı, alan adı, e-posta gibi konularda yönetim imkânı verir. Bu yüzden hem yeni, hem de güvenli olmalıdır.

Sunucunun desteklediği yazılımlar, sitede yapmak istenileni doğrudan etkileyecektir. İnternet siteleri tanıtımın yanında, hazırlanan dinamik formlar sayesinde daha farklı işlevleri de (iş başvuru formları, talep formları, kredi kartı ile satış gibi) yerine getirmektedir. Bu tür formların hazırlanması programlama dilleri (ASP, CGI, JavaScript, Perl, PHP, SQL v.s.) ile yapılmaktadır. Her yazılım gibi bu yazılımların da güncellenmiş versiyonları, dolayısıyla da farklılıkları vardır. Ayrıca hazırlanacak site dili ile ilgili ayrıntıları da unutulmamalıdır.

Hosting şirketleri genelde maliyetleri nedeniyle açık kaynak (open source) yazılımları tercih etmektedir. Sitede kullanılacak hizmetler için önceden araştırma yapıp, hangi yazılım ve versiyonlara ihtiyaç duyulacağı belirlenmeye çalışılmalıdır.

Sunucu sahibi şirketin özellikleri

Hazırlanacak Web sitesinin ihtiyaçlarını belirleyip bu iş için ayırılması düşünülen bütçeye karar verdikten sonra Web hosting firmaları arasında tercih yapmalıdır. Firma seçimi konusunda dikkat edilmesi gereken başlıca noktalar şunlardır:

 Seçilen firmalar hakkında araştırma yapılmalıdır: Gayeye uygun hosting paketi sunan firmalar hakkında yazılmış yorumlar, yapılmış değerlendirmeler incelenmelidir. Örneğin Google'da ve Web masterların yoğun olarak ziyaret ettiği forumlarda arama yaparak çeşitli yorumlara ulaşılabilir. Ancak bazı yorumların firmalar veya rakipleri tarafından yazılmış reklam ya da karalama amaçlı yorumlar olabileceği de unutulmamalıdır.
 Firmanın referansları iyi olmalıdır: Firmanın Web sitesindeki referansların sayısına, niteliklerine, önemlerine bakmalıdır. Eğer mümkünse daha geniş yorum almak için referanslarda bulunan birkaç sitenin yöneticisine e-posta atarak hosting firmalarından memnun olup olmadıklarını, teknik desteğin hızlı ve yeterli olup olmadığı öğrenilmelidir.
 Firmanın müşterilerine sunduğu teknik destek: Bir firmanın teknik desteğini ölçmenin en kolay yolu, e-posta yollayarak onları test etmektir. Gönderilecek e-postada cevabı sitede yazıyor olsa bile teknik konularda sorular sorulmalı ve uzun tutmaya özen gösterilmelidir. Gönderilen cevapta sorularla itinayla mı, yoksa baştan savma mı gönderilmiş olup olmadığı incelenmeli, eğer telefon veya MSN desteği veriliyorsa o yolları da kullanarak teknik destekleri denenmelidir.
 Firmanın sipariş sırasında onaylattığı hizmet sözleşmesi: Eğer şirketin hizmet sözleşmesi yoksa, tercih edilmemelidir. Çünkü hizmet sözleşmesi, anlaşmazlık durumunda geçerli yasal belgedir. Hizmet sözleşmelerindeki maddelerde sitede yer almamış maddeler olabilir. Bu nedenle dikkatle okuyup paketlerde vadedilen özelliklerin hizmet sözleşmesine nasıl yansıtıldığını incelenmelidir. Bazen sınırsız olarak belirtilen özelliklerin okunan sözleşmede sınırlandırıldığını görülebilir.
 Firma gerçek mi - sanal mı? Firmanın sanal ya da gerçek olduğu, e-posta yoluyla öğrenilebilir. Gönderilecek e-posta da ticaret odasına kayıtlı olup olmadıkları sorulup bilgileri talep edilmelidir. Birçok amatör firma Web hosting işini şirketleşmeden yapmakta, herhangi bir sorun durumunda ortadan yok olmaktadır. Şirketleşmiş firmalarda ise böyle bir sorunla kolay kolay karşılaşılmaz.
 Firmanın ofis adresi ve telefon numarası: Gelişebilecek her ihtimale karşı firmadan adres ve telefon bilgileri alınmalıdır. İmkân dahilinde verilen adrese giderek veya telefonla onlara ulaşarak doğruluğu kontrol edilmelidir.
 Para iade garantisi olan firmaları tercih edilmeli: Bâzı firmalar memnun kalmayan müşterileri için 15 veya 30 gün süreli para iade garantisi sunar. Bu garantiyi sunan firmalardan hizmet alınması, fikir değiştirme durumunda parayı geri alma imkânı sağlayacağından yararlıdır. Firma para iade garantisi yerine ücretsiz deneme hesabı sunuyorsa, bu fırsat da değerlendirilebilir.
 Yurtdışından hosting alırken inceleme siteleri kontrol edilmeli, hizmet alınacak yer hakkında bilgi edinmelidir.

Sunucular (bilgisayar)

Web sunucusu


An Axonopus jeanyae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerrit Davidse. An Axonopus jeanyae in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus jeanyae