Derek Drymon (19 de noviembre de 1968) es un Caricaturista estadounidense. Ha trabajado en numerosas producciones de dibujos animados.

Biografía
Drymon nació en Morristown, Nueva Jersey, el 19 de noviembre de 1968. Cuando era niño asistió a la escuela del condado de Jefferson y Dover Public School , y supuestamente él disfrutaba dibujando y haciendo libros cómicos. Drymon se graduó de la preparatoria Jefferson Township High School en 1987. Asistió a la Escuela de Artes Visuales en Nueva York para llegar a ser un ilustrador. Después del colegio, él fue reclutado por Walt Disney Animation Studios.

Primeros años en Nickelodeon
Drymon fue contratado por Nickelodeon en 1993. Cambió de ciudad a California para trabajar como animador para Nickelodeon. En 1993 comenzó a trabajar como escritor en La vida moderna de Rocko. Fue allí donde conoció a sus dos futuros empleadores, Tim Hill y Stephen Hillenburg, Hill era escritor y Hillenburg era coproductor y artista de dibujo. En 1997, Hillenburg creó Bob Esponja, Drymon realizó muchos trabajos en la serie, incluyendo ser escritor en la mayoría de los episodios, después director y productor y eventualmente director creativo. Drymon también trabajó en Cartoon Network con la serie animada Campamento de Lazlo. Drymon trabajó en el proyecto de Tim Hill, el popular KaBlam! y en el sketch Action League Now!! como artista de dibujo. El también escribió el episodio Doggone de la caricatura Catdog, episodio nominado al Emmy Award.

Filmografía

Televisión

Películas

Referencias

Enlaces externos

Escritores de Estados Unidos
Directores de televisión de Estados Unidos
Nacidos en Morristown (Nueva Jersey)

Derek Drymon


Pemzija je komična TV-novela Hrvatske televizije. Snimljena je 1978. godine i prikazana na Hrvatskoj televiziji (ondašnjoj Televiziji Zagreb) 22. srpnja 1978. u 18:40 na 1. programu. Snimljena je prema istoimenom djelu Joze Laušića.

Izvori

Hrvatski filmovi 1970-ih
Komedija

Pemzija (1978.)


Imersão 5 é o quinto álbum de Cânticos Espontâneos do Ministério de Louvor Diante do Trono. O álbum foi gravado ao vivo na Estância Paraíso no dia 12 de dezembro de 2020, durante o Congresso Diante do Trono intitulado "Porção Dobrada" em Sabará, município vizinho de Belo Horizonte e lançado no dia 25 de janeiro de 2022 pela gravadora OniMusic.

Devido a pandemia de COVID-19, o álbum foi gravado e transmitido remotamente ao vivo aos congressistas inscritos. O álbum é composto por 8 faixas de cânticos espontâneos e a regravação da música "Seja o Centro" do álbum Diante do Trono 6 - Quero me Apaixonar, totalizando 9 faixas.

Contou com as participações especiais de Ana Nóbrega e Nívea Soares. Todas as faixas foram lançadas em videoclipes no canal oficial do YouTube do Diante do Trono.

Histórico
O Congresso Diante do Trono intitulado "Porção Dobrada", seria realizado na semana santa em 2020, porém, devido as regras municipais de não aglomeração a data foi alterada para o dia 10 de dezembro de 2020.

Devido ao avanço da pandemia no Brasil e da não flexibilização nas regras de distanciamento social, o congresso não poderia ser realizado presencialmente. A empresa Diante do Trono foi assegurada em uma lei federal que permitia realizar o evento remotamente. Buscando evitar solicitações de reembolso das inscrições dos congressistas, Ana Paula Valadão anunciou que gravaria e transmitiria ao vivo aos congressistas o álbum Diante do Trono 20 e o álbum Imersão 5. O local de realização do congresso foi alterado para o hotel fazenda Estância Paraíso, onde Ana Paula Valadão estava hospedada com a sua família. Segundo Ana Paula Valadão, as canções espontâneas nasceram a partir de seu processo de recuperação e cura da depressão vivida.

Faixas

Álbuns de Diante do Trono
Álbuns de 2022

Imersão 5


[Mikrocirkulation] er en dansk undervisningsfilm fra 1979.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Undervisningsfilm fra Danmark
Danske film fra 1979

Mikrocirkulation


6234 Sheilawolfman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6234 Sheilawolfman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Zdeňka Vávrová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

6234 Sheilawolfman


Colin Jackson () este un fost atlet britanic specializat în proba de 110 m garduri. La această probă a fost campion mondial în 1993 și 1999, și vicecampion olimpic în 1988. La proba de 60 m garduri a fost campion mondial în sală în 1999.

După ce s-a retras din activitate competițională a devenit antrenor, apoi comentator sportiv.

Note

Legături externe

Nașteri în 1967
Nașteri pe 18 februarie
Atleți britanici
Britanici în viață
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2000
Medaliați olimpici cu argint britanici
Alergători

Colin Jackson


Joseph Horace Lewis (* 29. Oktober 1824 bei Glasgow, Barren County, Kentucky; † 6. Juli 1904 bei Georgetown, Kentucky) war ein US-amerikanischer Jurist und Politiker. Zwischen 1870 und 1873 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Joseph Lewis besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach bis 1843 das Centre College in Danville. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1845 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Glasgow in diesem Beruf zu arbeiten. Politisch wurde Lewis Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1850 und 1855 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. In den Jahren 1856 und 1860 kandidierte er erfolglos für den Kongress. Während des Bürgerkrieges diente er im Heer der Konföderation, in dem er bis zum Brigadegeneral aufstieg.

Nach Ende des Krieges kehrte Lewis nach Glasgow zurück, wo er wieder als Anwalt praktizierte. In den Jahren 1869 und 1870 war er noch einmal Abgeordneter im Staatsparlament. Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Jacob Golladay wurde er im dritten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 10. Mai 1870 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1870 konnte er bis zum 3. März 1873 im Kongress verbleiben.

Im Jahr 1872 verzichtete Lewis auf eine erneute Kandidatur. Danach arbeitete er zunächst wieder als Rechtsanwalt. 1874 wurde er Richter am Kentucky Court of Appeals. Dieses Amt übte er bis 1898 aus; danach zog er auf seine Farm im Scott County. Dort verbrachte er seinen Lebensabend. Auf dieser Farm nahe Georgetown verstarb Joseph Lewis am 6. Juli 1904. Er wurde in Glasgow beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Militärperson (Konföderierte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1824
Gestorben 1904
Mann

Joseph Horace Lewis


La loi Iarovaïa (en russe : Закон Яровой, translittération : Zakon Iarovoï), également appelé paquet Iarovaïa, est un ensemble de deux projets de loi fédéraux russes, 374-FZ et 375-FZ, adoptés en 2016. Les projets de loi modifient l'ancienne loi antiterroriste et séparent les lois régissant les mesures supplémentaires de lutte contre le terrorisme et de sécurité publique. Il est connu du public sous le nom de famille de l'un de ses créateurs, Irina Iarovaïa.

Les modifications comprennent une extension de l'autorité des organismes chargés de l'application de la loi, de nouvelles exigences en matière de collecte de données et de décryptage obligatoire des télécommunications, ainsi qu'une réglementation accrue du prosélytisme, y compris une interdiction de l'exécution d'"activités missionnaires" dans des contextes non religieux.

Histoire législative
En avril 2016, Irina Iarovaïa, Aleksei Pouchkov, Nadejda Guerassimova et le sénateur Victor Ozerov présentent un projet de loi visant à durcir les peines pour l'extrémisme et le terrorisme. Le 13 mai 2016, la loi a été adoptée en première lecture. Auparavant, elle avait reçu le soutien du cabinet du Premier ministre. Le 7 juillet, elle est signée par le président de la Russie, Vladimir Poutine.

La plupart des modifications de la loi entrent en vigueur le 20 juillet 2016. Les modifications qui obligent les opérateurs de télécommunications à stocker les données des conversations téléphoniques, des SMS et du trafic Internet des utilisateurs jusqu'à 6 mois doivent entrer en vigueur le  juillet 2018. Cependant, le sénateur Anton Beliakov soumet une proposition visant à déplacer la date d'entrée en vigueur de la réglementation à 2023, en raison de la quantité extrême de technologie de stockage de données nécessaire pour répondre aux exigences.

Contenu

Dispositions pénales
Les modifications de la loi Iarovaïa comprennent l'allongement des peines de prison pour un certain nombre d'activités criminelles, l'introduction de nouvelles raisons pour refuser l'entrée ou la sortie du territoire russe, et l'introduction de la responsabilité pénale en cas de non-signalement aux autorités chargées de l'application de la loi qu'un tiers "planifié, perpètre ou a perpétré" une activité terroriste.

Dispositions relatives à la surveillance
Les amendements Iarovaïa obligent les fournisseurs de télécommunications à stocker le contenu des appels vocaux, des données, des images et des messages texte pendant 6 mois, et leurs métadonnées (par exemple, l'heure, l'emplacement et l'expéditeur et les destinataires du message) pendant 3 ans. Les services en ligne tels que les services de messagerie, les e-mails et les réseaux sociaux qui utilisent des données cryptées doivent permettre au Service fédéral de sécurité (FSB) d'accéder à leurs communications cryptées et de les lire.

Les sociétés Internet et de télécommunications sont tenues de divulguer ces communications et métadonnées, ainsi que "toute autre information nécessaire" aux autorités sur demande et sans décision de justice.

Dispositions anti-prosélytisme
Les amendements incluent également de nouvelles restrictions sur le prosélytisme et le travail missionnaire. Les amendements ajoutent une nouvelle disposition à la législation russe sur la religion, stipulant que "l'activité missionnaire" ne peut être exercée "sans entrave" que dans les églises et autres sites religieux désignés par le chapitre. Il est explicitement interdit dans les bâtiments résidentiels. "L'activité missionnaire" est définie commeL'activité d'une association religieuse, visant à diffuser des informations sur ses croyances parmi les personnes qui ne participent pas (membres, adeptes) à cette association religieuse, dans le but d'impliquer ces personnes en tant que participants (membres, adeptes). Elle est réalisée directement par des associations religieuses ou par des citoyens et/ou des personnes morales autorisées par elles, publiquement, avec l'aide des médias, d'Internet ou d'autres moyens licites".Les activités missionnaires ne peuvent pas être utilisées pour commettre des violations de la sécurité publique, "la motivation des citoyens à refuser de remplir leurs devoirs civiques tels qu'établis par la loi et à commettre d'autres actes illégaux", le suicide ou le refus de soins médicaux pour des motifs religieux comme objectifs.

Les activités missionnaires ne peuvent être exercées que par des membres autorisés de groupes et d'organisations religieux enregistrés. Un groupe devient inéligible pour exercer des activités missionnaires s'il a été interdit en vertu d'une décision de justice pour pratique de l'extrémisme ou du terrorisme, ou s'il a été liquidé. Les missionnaires étrangers ne peuvent exercer des activités missionnaires qu'après s'être inscrits pour obtenir un permis auprès d'une organisation religieuse reconnue. Les citoyens sont également tenus de signaler toute activité religieuse non autorisée au gouvernement sous peine d'amendes.

Mise en œuvre

Dispositions relatives à la surveillance
En raison des exigences de stockage de données sans précédent, la mise en œuvre de la loi a été décrite comme impossible et extrêmement coûteuse. La poste russe a estimé que le respect de la loi coûterait à l'organisation 500 milliards de roubles pour les achats initiaux d'équipement et 100 milliards de roubles par an. La mise en œuvre de la loi par d'autres services de livraison et de fret a coûté environ 180 milliards de roubles, ce qui devrait entraîner une baisse de 30 à 40 % du nombre d'achats en ligne. Les opérateurs de services cellulaires auront besoin de  de roubles pour s'y conformer, ce qui entraînera une multiplication par deux ou trois du coût des services mobiles pour le consommateur. Edward Snowden a estimé le coût combiné de la mise en œuvre à 33 milliards de dollars et a prédit que les niveaux de sécurité globaux ne seraient pas affectés, malgré les coûts affiliés géants.

Après que Poutine a signé la loi, il s'est avéré que l'équipement nécessaire pour stocker toutes les données est inexistant non seulement en Russie, mais dans le monde. Pour cette raison, Poutine a lancé un appel à contrats gouvernementaux avec des entreprises russes pour le matériel et les logiciels nécessaires.

Dispositions anti-prosélytisme
Un certain nombre de missionnaires ont été arrêtés pour avoir enfreint la loi et, après avoir été reconnus coupables, ont été condamnés à une amende. Donald et Ruth Ossewaarde, missionnaires indépendants travaillant à Orel, ont été condamnés à une amende de  (environ 700 dollars), amenant le couple à quitter le pays ; Sergueï Jouravliov, un représentant de l'Église orthodoxe réformée ukrainienne du Christ, a été arrêté pour avoir prêché à Saint-Pétersbourg ; et Ebenezer Tuah du Ghana, le chef de l'église Christ Embassy, a été arrêté et condamné à une amende de  pour avoir organisé des baptêmes dans un sanatorium.

Le 9 juillet 2016, Jim Mulcahy, un pasteur américain de 72 ans qui est le coordinateur pour l'Europe de l'Est de la Metropolitan Community Church basée aux États-Unis, a été arrêté et expulsé en vertu de l'interdiction des activités missionnaires sur des sites non religieux, après avoir annoncé et organisé une réunion à Samara avec un groupe LGBT. Les autorités avaient ciblé Mulcahy sous le soupçon qu'il prévoyait d'organiser un mariage homosexuel.

Critiques et contestations
Les plus grandes entreprises russes de télécommunications et d'Internet ont exprimé leurs inquiétudes concernant les impacts négatifs de la loi sur leurs activités et sur l'économie russe dans son ensemble. Une pétition Change.org pour annuler complètement la loi de Iarovaïa a recueilli plus de  signatures. Une pétition d'initiative publique russe a été signée plus de  fois. Un certain nombre de manifestations ont été organisées dans les villes, notamment à Novossibirsk, Iekaterinbourg, Oufa, Kazan et Volgograd. Une manifestation du 9 août à Moscou a vu plus de  participants.

Critiques des dispositions anti-prosélytisme
Les dispositions anti-prosélytisme de la législation ont suscité un tollé d'inquiétude et d'opposition de la part de la minorité protestante de Russie, qui représente environ 1 % de la population russe. Selon les experts, la loi est susceptible d'être interprétée de manière à empêcher les églises autres que l'Église orthodoxe russe d'évangéliser les Russes de souche. Les confessions religieuses moins présentes en Russie ont longtemps été considérées avec hostilité par les responsables gouvernementaux et les autorités religieuses orthodoxes russes. Les nouvelles restrictions sévères imposées aux groupes religieux minoritaires ont complété les exigences d'une loi de 1997 qui imposait des procédures d'enregistrement et administratives, que de nombreux groupes religieux trouvaient onéreuses et coûteuses à respecter.

Thomas J. Reese, président de la Commission américaine sur la liberté religieuse internationale, a déclaré que "ni ces mesures ni la loi anti-extrémisme actuellement en vigueur ne respectent les normes internationales relatives aux droits de l'homme et à la liberté religieuse" et que la loi Iarovaïa "facilitera la tâche des autorités russes de réprimer les communautés religieuses, d'étouffer la dissidence pacifique, de détenir et d'emprisonner les gens". Faith McDonnell de l'Institut sur la religion et la démocratie à Washington, DC, a déclaré : "La loi ne fait pas grand-chose pour se défendre contre le terrorisme et empêche seulement les chrétiens et les autres qui ne sont pas orthodoxes [russes] de prêcher et de faire du prosélytisme". La porte-parole du département d'État américain, Nicole Thompson, a écrit : "Nous pensons que ces nouveaux amendements ne protégeront pas mieux les citoyens russes, mais font plutôt partie d'une tendance russe troublante d'intimidation et de harcèlement de la société civile et des militants politiques".

La loi exempte le Patriarcat de l'Église orthodoxe russe de Moscou, allié au gouvernement, des mesures qu'il applique à tous les autres groupes religieux. L'Église orthodoxe russe autonome s'est opposée à la loi ; L'archevêque Andrew Maklakov, administrateur de l'Église autonome orthodoxe russe d'Amérique, a déclaré : « Alors que la fédération de Russie est de plus en plus revenue à ses racines soviétiques au cours des 25 dernières années, elle a de plus en plus cherché à harceler, persécuter et détruire toute religion organisation qu'elle pourrait envisager de concurrencer sa propre "église d'État" » .

Critiques des dispositions de surveillance élargie
L'Electronic Frontier Foundation, un groupe à but non lucratif qui vise à défendre les libertés civiles dans le monde numérique, s'est opposé au paquet Iarovaïa, notant que "l'opposition au paquet Iarovaïa est venue de nombreux horizons. Les experts techniques se sont unis pour s'opposer à la loi. Le médiateur Internet du gouvernement russe s'est opposé au projet de loi. Le propre responsable des droits de l'homme de Poutine, Mikhaïl Fedotov, a appelé les sénateurs du Conseil fédéral russe à rejeter le projet de loi. Les FAI ont souligné que la conformité leur coûterait des billions de roubles". L'EFF a écrit que parce que les FAI, les services de messagerie et les plateformes de médias sociaux russes "ne peuvent pas raisonnablement se conformer à toutes les exigences du paquet Iarovaïa, ils deviennent de facto des criminels quelles que soient leurs actions". Et cela, à son tour, donne à l'État russe le moyen de lui arracher toute autre concession qu'il souhaite. L'impossibilité d'une conformité totale n'est pas un bogue, c'est une caractéristique essentielle". Human Rights Watch a noté l'absence de contrôle judiciaire et a déclaré que "ces dispositions compromettraient en fin de compte la sécurité, tout en étant inefficaces pour empêcher les terroristes d'utiliser le cryptage" et "étendraient de manière injustifiée la surveillance tout en portant atteinte aux droits de l'homme et à la cybersécurité".

Articles connexes
 SORM

Notes et références

Liens externes

Accès à Internet
Droit de l'Internet
Censure en Russie
Loi russe
2016 en Russie
2016 en droit
Pages avec des traductions non relues

Loi Iarovaïa


Ailevi Akdeniz ateşi (), veya eskiden yabancı literatürde Periyodik hastalık veya Ermeni hastalığı, sıklıkla Ermeni, Yahudi, Türk, Orta Doğu Arap toplumlarında ve Japonlarda görülen irsi ateşli hastalıktır. Ailevi Akdeniz Ateşi, tekrarlayan ateş, karın ağrısı, göğüs ağrısı ve eklem ağrısı nöbetleri yapan bir hastalıktır. Nöbetler genellikle 24-48 saat sürer. Hastalarda nöbetler dışında hiçbir belirti yoktur.

Özellikleri
Ailevi Akdeniz Ateşinin adından da anlaşılabileceği gibi 3 temel özelliği vardır;
 Ailesel geçiş: Hastalığın ortaya çıkması için anne ve babanın taşıyıcı ya da hasta olması gerekir.
 Sıklıkla Akdeniz Bölgesi ve civarında görülmesi (Karadeniz Bölgesi de dahil)
 Ateş nöbetleri yapması: Ateş nöbetlerine karın ağrısı, eklem ağrısı veya göğüs ağrısı eşlik eder. Karın ağrısı, akut apandisit ile karışabilir ve çok şiddetli olabilir. Bu hastaların bir kısmı akut apandisit tanısı ile ameliyat edilmişlerdir ancak karın ağrıları geçmemiştir.

Hastalık uzun dönemde amiloidoz denen başka bir hastalığa yol açabilir. Amiloidozda vücutta değişik organlarda "amiloid" denilen madde birikir, bunun sonucu kalp yetmezliği, böbrek yetmezliği, bilinç kaybı, felç gibi sorunlar ortaya çıkar.

Nedenleri

Ailevi akdeniz ateşi kalıtsal bir hastalıktır. 1992 yılında hastalığa yol açan gen bulunmuştur. Bu gen MEFV(pyrin) genidir. Hastalıkla ilişkili genetik bozukluklar 1997 yılında gösterilebilmiştir. Bu gen hastalığın oluşmasında %98 etkilidir. Diğer etken olan gen ya da genler henüz bilinmemektedir.

Türkiye'de bu hastalığa sebep olan genetik bozukluğu her 6 kişiden biri taşımaktadır. Ve her 1000 kişiden 1-3'ü FMF hastasıdır. Bu nedenle hastalığın sık görüldüğü bölgelerde evlenmeden önce genetik test yapılması ve genetik danışma alınması zorunludur. Ayrıca diğer bölgelerde yaşayanlara da önerilmektedir.

Tanı
Nöbetler sırasında kan lökosit sayımı ve CRP yükselebilir, ancak nöbet esnasında alınan kanda fibrinojen seviyesinin yükselmesi daha özgül bir bulgudur. Kesin tanı genetik inceleme ile mümkündür ve çok yaygın olarak birçok üniversitede ve genetik tanı merkezinde yapılmaktadır. Hastanın nöbetler sırasında ve nöbet dışı zamanlarda muayene edilmesi ve bazı laboratuvar incelemeleri ile tanı genetik inceleme olmadan da kolaylıkla konur. Ancak hem genetik danışma açısından hem de hastalık tanısının kesinleşmesi bakımından genetik test önerilir.

Ailevi Akdeniz ateşi tanısı her şeyden önce yukarıda tanımlanan iltihabi atakların varlığına, yani klinik bulgulara dayanarak konur.

1. Tekrarlayan ataklar
Hastaların tekrarlayan hastalık belirtilerini tanımlaması tanı için en önemli bulgudur. Benzer belirtilere neden olabilecek hastalıkların da ayırt edilmesi gereklidir. Hasta ilk atak sırasında görülmüşse, hastalığın tekrarlayıcı niteliğinin görülmesi amacıyla takibe alınması yararlı olacaktır.

2. Kan testleri
Hasta eğer atak sırasında görülmüşse, atağa eşlik eden iltihap bulgularının varlığı (ateş, kanda beyaz kürelerin (lökosit) sayısının artması, Eritrositlerin sedimentasyon (çökelme) hızının artması, fibrinojen ve CRP'nin yükselmesi) ve bu testlerin atak sonlanınca normal değerlere inmesi tanıya yardımcı olur. Bu testlerin pozitif bulunmasının ailevi Akdeniz ateşine özgü olmadığı, sadece vücutta iltihabi bir reaksiyonun varlığına işaret ettiği unutulmamalıdır. Dolayısıyla başka bir iltihabi hastalıkta (örneğin akut apandisit, bakterilere bağlı enfeksiyonlar, vb) da yüksek çıkabilirler.

3. Aile öyküsü
Hastaların yaklaşık yarısında ailede benzer şikayetleri olan akrabaların olması tanıyı destekleyen önemli bir bulgudur. Bununla beraber, ailevi Akdeniz ateşinin çekinik geçen bir kalıtsal bir hastalık olması nedeniyle, ailede başka bir hastanın olmaması da şaşırtıcı olmaz.

4. Amiloidoz
Hastada ikincil amiloidozun varlığı da tanıyı kuvvetle destekler.

5. Kolşisin tedavisine yanıt
Ailevi Akdeniz ateşi olduğu düşünülen hastalarda yeterli dozda kolşisin verildikten sonra atakların hiç tekrarlamaması ya da atak sıklığının ve şiddetinin belirgin olarak azalması tanıyı destekler.

6. Genetik testler
Günümüzde ailevi Akdeniz ateşi ile ilişkili olan MEFV geninde hastalığa neden olabilen mutasyonların taraması da yapılabilmektedir. Bununla beraber, hastalıkla ilişkili olduğu gösterilen mutasyonların sayısı oldukça fazladır ve yaygın olarak kullanılan laboratuvar yöntemleri ile bunların tamamını taramak mümkün olmamaktadır. Bugün için bilinen mutasyonlar klinik olarak ailevi Akdeniz ateşi tanısı konan hastaların ancak %60-80'inde pozitif bulunmaktadır. Öte yandan Türkiye'de taşıyıcılık oranı da oldukça fazladır (yaklaşık %10-20) ve herhangi bir şikayeti olmayan insanlarda hastalıkla ilişkili bir mutasyon bulma olasılığı da yüksektir. Ayrıca klinik bulgularla ailevi Akdeniz ateşi hastalığı tanısı konan hastaların yaklaşık %5-15'inde MEFV geninde hiç mutasyon bulunamayabilir. Yorumlama güçlükleri nedeniyle, belirli merkezler dışında genetik yöntemlerin "tanı amaçlı" olarak kullanılması önerilmemektedir.

Ayrıca, 11 Şubat 2011 tarihinde İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde 80 hasta ile yapılan kontrollü çalışmaya göre sağ alt kadranda hassasiyet, dışkılama bozuklukları ve diz ağrısı olan hastaların %50'sinde MEFV geninde heterozigot mutasyon olduğu tespit edilmiştir.

Tedavi
Ailevi Akdeniz ateşi tedavi edilebilir bir hastalıktır. Bu tedavi, hastalığın genetik bir hastalık olması nedeniyle, hastalığın tamamen ortadan kalkması (şifa) şeklinde bir tedavi değildir. Hastalığın oluşturduğu bozuklukları ortadan kaldırmaya yöneliktir ve bu amaçla kolşisin ilacı kullanılmaktadır. Kolşisin, çiğdem (Colchicum autumnale) bitkisinden elde edilmektedir ve Türkiye'de "Colchicum-Dispert®" ve "Kolsin®" isimleriyle satılmaktadır (0.5 mg draje). İltihabı baskılayıcı özellikleri nedeniyle gut ve Behçet hastalığı gibi başka hastalıkların tedavisinde de kullanılmaktadır.

Ailevi Akdeniz ateşi tedavisinde kolşisin 2 önemli amaçla kullanılır:

 Atakların engellenmesi veya hafifletilmesi
Düzenli olarak kolşisin kullanan hastalarda ataklar ya hiç tekrarlamaz ya da daha öncekilere oranla çok daha seyrek gelir ve hafif geçerler. Sadece atak döneminde kullanılmasının bir yararı yoktur ve bu şekilde başlamış olan atağı geçirici bir etki sağlamaz. Etkinliği ilacın düzenli kullanımına bağlıdır ve ataklardan "koruyucu" bir etkinliktir.

 Amiloidoz gelişiminin engellenmesi
Kolşisin düzenli ve yeterli dozda kullanıldığında amiloidoz gelişimini engeller. Hatta, amiloidoz gelişmiş hastalarda, idrarla protein kaybı ve böbrek yetersizliği belirtilerinde bir miktar düzelme bile sağlayabilir.

Alınması gereken kolşisin dozu hastanın kilosuna göre farklılık göstermekle beraber, bir erişkinin günde 1.5 mg veya üzerinde olması önerilmektedir. Daha düşük dozların atakların tekrarlamasını engellese bile, amiloidoz gelişimini engellemediği düşünülmektedir. İlaç günde bölünmüş iki veya ya da üç doz halinde alınabilir. Doz aksamalarının atakların tekrarlamasına neden olabildiği bilinmektedir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Genetik hastalık
 Genetik tanı merkezi

Dış bağlantılar
 Armeniapedia: Armenian Disease
 Forum ve Bilgi

Artrit
Romatoloji
Bağışıklık sistemi bozuklukları
Otozomal resesif hastalıklar
Akdeniz
Genetik hastalıklar
Kan hastalıkları
İnsan kromozom 16

Ailevi Akdeniz ateşi


Hamdibey, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1877 yılı kayıtlarında Yunanca kökenli Trulia, 1928 yılı kayıtlarında ise Turulya olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 79 km, Demirköy ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Hamdibey, Demirköy


Matricea de prioritizare () este o matrice în formă de L care folosește combinațiile pereche dintr-o listă de opțiuni (inițiative, proiecte, soluții, echipamente majore sau selecția personalului-cheie) cu scopul de a stabili criteriile necesare alegerii celei mai bune opțiuni. Tehnicile matricelor sunt folosite pentru a face comparații în perechi pentru a stabili cea mai bună variantă/alternativă/opțiune. Această metodă este riguroasă, minuțioasă, însă implică un consum mare de timp.

Pentru început se stabilește importanța fiecărui criteriu de alegere a opțiunilor. Apoi se ia în considerare fiecare criteriu în mod separat, fiecare opțiune fiind evaluată în funcție de cât de bine îndeplinește criteriul decizia/opțiunea ce va fi luată. În final, toate evaluările sunt combinate pentru a se stabili o listă finală a evaluărilor opțiunilor.

Există trei versiuni diferite ale matricei de prioritizare, utilizate în diferite situații: matricea criteriilor analitice, metoda criteriilor consensuale și metoda combinației DI/diagrama interrelaționării (sau metoda matricială).

Situații de utilizare

Tehnicile matriciale (matricile de prioritizare) se folosesc în situații foarte diferite, de exemplu:

 Când o listă de opțiuni (inițiative, proiecte etc.) trebuie redusă la una sau un număr mic de alegeri;
 Atunci când trebuie luate în considerare 3 sau mai multe criterii importante, mai ales când unele sunt subiective;
 În situația în care decizia care va fi luată este importantă pentru succesul companiei/organizației, iar o alegere greșită ar provoca grave consecințe;
 Atunci când se selectează inițiative, proiecte sau oportunități de îmbunătățire; atunci când se ia decizia asupra căror oportunități li se vor aloca resurse și care oportunități nu vor beneficia de resurse; atunci când se iau decizii pentru achiziționarea unor echipamente majore; atunci când se iau decizii în privința angajării sau selecției personalului-cheie;
 În situația în care se stabilesc prioritățile dintr-o anumită listă, de exemplu dacă se cere clienților să stabilească o ordine a priorităților în ceea ce privește caracteristicile produsului dorit.

Metoda criteriilor analitice se bazează pe procesul ierarhiei analitice (AHP -Analytic Hierarchy Process), un proces dezvoltat de Thomas L. Saaty. Acesta a folosit o scară comparativă cu note de la 1 la 9 și calcule matematice complexe, bazate pe algebra matriceală.

Metoda criteriilor analitice se folosește, mai ales, în următoarele cazuri:

 Atunci când decizia este extrem de importantă, cu grave consecințe în cazul unei decizii greșite;
 Când toate persoanele responsabile cu luarea deciziei trebuie să cadă de acord și să susțină decizia finală;
 Atunci când unele persoane decidente nu sunt de acord cu importanța relativă a criteriilor.

Metoda criteriilor consensuale se folosește în situațiile următoare:

 Atunci când situațiile descrise pentru utilizarea tehnicilor matriciale (la începutul acestei secțiuni) sunt reale;
 Dacă diferențele dintre opțiuni sunt aproximativ aceleași;
 Atunci când nu este necesar un schimb complet de opinii, cu posibilitatea de a învăța de la ceilalți.

Metoda combinației DI/diagrama interrelaționării se recomandă să se folosească în cazurile următoare:

 Atunci când trebuie luată o decizie în ceea ce privește cea mai bună opțiune sau cel mai bun set de opțiuni;
 Atunci când problema este complexă, cu interconectarea relațiilor cauză-efect;
 Atunci când decizia trebuie să se bazeze nu pe un set de criterii cunoscute, ci pe opțiunile care dezvăluie cel mai bine cauzele principale sau care au cel mai mare impact asupra problemei;
 Atunci când se alege care problemă să fie tratată mai întâi dintr-un grup de probleme asemănătoare sau când nu se cunosc în mod cert cauzele și efectele acestora.

Note

Lectură suplimentară
 Dodgson,John, Michael Spackman, Alan Pearman and Lawrence Philips, Multi-criteria analysis: A Manual. London, 2009

Creativitate
Rezolvare de probleme
Metodologie

Matrice de prioritizare


මානව ජනගහණ ඝනත්වය

ලෝක ජනගහන ඝනත්වය යනු එක් කොටසක ජීවත් වන මිනිසුන්ගේ සංඛ්‍යාවයි. සාමාන්‍යයෙන් මෙය ගණනය කරනුයේ රටක් , නගරයක්, පළාතක් හෝ සමස්ත ලෝකය ලෙසයි.ලෝකයේ ජනගහණය බිලියන 7 ක් පමණ වන අතර, පෘථිවියේ මුළු වර්ගප්‍රමාණය  (භූමිය හා ජලය ඇතුළුව) වර්ග කිලෝමීටර මිලියන 510 (වර්ග සැතැප්ම මිලියන 197 ) වෙයි. එබැවින්, ලෝක ව්‍යාප්ත මානව ජනගහණ ඝනත්වය, බිලියන 7 ÷ මිලියන 510 = 13.7 කිමී2 ට (35 වර්ග සැතැප්මයට) පමණ වෙයි.

මෙම ඝනත්වය ජනගහනය වැඩිවත්ම වැඩි වේ. මෙයට සියළුම බිම්තලය අයත් වන අතර ඇන්ටාක්ටිකාවද අයත් වේ.

ජනගහන ඝනත්වය ඉතා වැඩි රටවල්/කලාප

මේවාද බලන්න
ජනගහනය අනූව ලෝකයේ රටවල් ලැයිස්තුව
ලෝක ජනගහනය
ජනගහනය අනූව ආසියාවේ රටවල් ලැයිස්තුව

සටහන

ජනගහණ ඝනත්වය


Tugrik eller Tögrög(, tögrög; tegn: ₮; kode: MNT) er den officielle valuta i Mongoliet. I øjeblikket er den laveste værdi i almindelig brug en 10-tugrikseddel og den højeste en 20.000-tugrikseddel.

Etymologi
Ordet tögrög (төгрөг) refererer til "cirkel", eller en "cirkulær objekt" (dvs. en mønt), men bliver nu sjældent brugt uden at referere til denne valuta, med undtagelse af ordene tögrög sar (төгрөг сар), som betyder "fuldmåne".

Historie
Tugrikken blev indført d. 9. december 1925 til en værdi svarende til én Sovjetisk rubel, hvor en rubel eller tuvar lig med  af sølv. Den erstattede den mongolske dollar og andre valutaer, og det blev det eneste lovlige valuta d. 1. april 1928.

Henvisninger

Mongoliet
Møntenheder fra Asien

Tugrik


Kærlighed og Lotteri er en dansk stumfilm fra 1919, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr..

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1919

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark

Kærlighed og Lotteri


An Thelymitra viridis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey A. Jeanes. An Thelymitra viridis in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Tasmania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra viridis


Die Bière du Boxer SA ist die Nachfolgefirma der Brasserie du Boxer S.A, die 1960 in Lausanne gegründet wurde. Die Bierbrauerei bezog Ende März 2012 ihren neuen Standort in Yverdon-les-Bains.

Im Jahr 2018 wurde die Bière du Boxer SA durch die Doppelleu AG übernommen, dadurch entstand die Doppelleu Boxer AG, 2023 umbenannt zu Chopfab Boxer AG. Der Grossteil der Produktion wurde nach Winterthur verlegt, während am Standort Yverdon-les-Bains eine Abfüllanlage und kleine Braustätte erhalten bleiben.

Geschichte
Die Brauerei wurde 1960 in Lausanne unter dem Namen Brasserie du Boxer S.A. gegründet und nahm die Produktion 1962 in Romanel-sur-Lausanne auf. 1982 ging sie an einen französischen Eigentümer, 1994 an eine indische Gruppe. Nach dem Konkurs 1997 gründeten neue Investoren die Nachfolgefirma Bière du Boxer SA. Mit einer Jahresproduktion von etwa 30'000 Hektolitern ist sie die grösste unabhängige Brauerei der französischsprachigen Schweiz. Sie verlegte den Betrieb Ende März 2012 auf das Gelände der ehemaligen Mineralquelle Arkina in Yverdon-les-Bains.

Der Boxerhund namens Aramis des Gründers und ersten Direktors der Brauerei, Albert Heusser, stand Pate bei der Namensgebung, ein Bild befindet sich noch heute auf dem Etikett.

Stellung gegenüber dem Schweizer Bierkartell
Der Inhaber der neu gegründeten Brauerei war ein erklärter Gegner des Bierkartells. Er setzte bewusst auf eine abweichende Flaschengrösse von 50 cl gegenüber der Norm des Kartells von 60 cl (später 58 cl) und verwendete andere Gebinde. Bei den Vorgaben für die Eigenschaften der Biere hielt er sich ebenfalls nicht an die Regeln des damaligen Schweizerischen Bierbrauervereins (heute Schweizer Brauerei-Verband.) Die Produkte wurden in der ganzen Schweiz frei abgesetzt und boten dem Einzelhandel und den Gaststätten eine Alternative zu den rigiden Zuteilungsregeln der Kartellbrauereien. Boxer profitierte durch den Umstand der freien Vertriebswege dennoch indirekt vom Kartell. Der Kundenschutzvertrag des Kartells erlaubte es den Wirten, das Bier eines Aussenseiters zu führen, den Händlern hingegen wurde mit der Beendigung der Kundenbeziehung gedroht, falls sie ihr Sortiment in diese Richtung ergänzten. Daraus ergab sich, dass die Westschweizer Brauerei etwa 90 % ihrer Produktion in der deutschsprachigen Schweiz absetzen konnte.

Angesichts der Umstände ist es bemerkenswert, dass 1974 die Zürcher Brauerei Hürlimann erwog, Boxer zu übernehmen, um die Stellung in der Romandie zu stärken. Die Kaufoption liess sie jedoch ungenutzt verstreichen, weil Bedenken im Zusammenhang mit der Übernahme eines Aussenseiters überwogen.

Die Veränderungen nach dem Zusammenbruch des Kartells Anfang der 1990er-Jahre und durch die bereits früher erfolgte Marktöffnung für ausländische Biere belasteten auch bei Boxer die Erfolgsrechnung. Die Anteile der Absatzgebiete änderten sich in den Folgejahren markant: Im Jahre 2010 blieben etwa 60 % des Ausstosses in der französischsprachigen Schweiz, der Rest ging in die Deutschschweiz.

Sortiment
(Quelle: )

 Boxer Old, Lagerbier mit 5,0 Volumenprozent
 Boxer Blanche, Weizenbier im belgischen Stil mit 5,0 Volumenprozent.
 Boxer Brunette, dunkles Spezialbier mit 5,2 Volumenprozent
 Boxer Pale Ale, bernsteinfarbenes Pale Ale mit 5,3 Volumenprozent
 Boxer Blonde, unfiltriertes Lagerbier mit 4,8 Volumenprozent

Weblinks
 Website der Bière du Boxer SA

Literatur
 Matthias Wiesmann: Bier und wir, Geschichte der Brauereien und des Bierkonsums in der Schweiz. Verlag hier + jetzt, Baden 2011, ISBN 978-3-03919-193-2.

Einzelnachweise

Brauerei (Schweiz)
Unternehmen (Yverdon-les-Bains)
Gegründet 1960
Unternehmen (Lausanne)

Bière du Boxer


حريق المدرسة المتوسطة رقم 31 للبنات في مدينة مكة المكرمة. هو حريق أتى على مدرسة داخلية للبنات بها 835 طالبة و55 امرأة في 11 مارس 2002. ذُكر بداية أن سبب الحريق كان تماساً كهربائياً، إلا أن تحقيقاً من قبل السلطات السعودية ذكر أن إحدى أعقاب السجائر قد تسببت في الحريق إثر إلقائها على مجموعة من الورق. أدى الحادث إلى وفاة 15 فتاة سعودية في المدرسة، وإصابة آخرين.

الحادث

وجِّهت إلى هيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر السعودية الكثير من الانتقادات والادعاءات بالتسبب في زيادة عدد الوفيات، وذلك عندما قاموا بطرد أولياء الأمور أثناء اشتعال الحريق بالمدرسة، وإغلاقهم الباب على البنات أثناء ذلك لأنهن «لا يرتدين الحجاب». واتهم أفراد الهيئة بمنع رجال الإطفاء والإسعاف من الدخول إلى المدرسة لأنه «لا يجوز للفتيات أن ينكشفن أمام غرباء»، كونهم ليسوا من «المحارم». كانت النتيجة خروج البنات جثثا متفحمة. مما زاد الانتقاد ضدهم.

كما نشرت «صحيفة الاقتصادية» السعودية في عددها الصادر الأربعاء 13 مارس 2002، أن أحد رجال المطافئ ذكر لها أن رجال الهيئة «أجبروا البنات على البقاء داخل المدرسة، ولم يسمحوا لهن بالمغادرة لأنهن لا يرتدين الحجاب أو العباءة»، كما شهد عدد آخر منهم بكون أعضاء الهيئة منعوهم إضافة لرجال الإسعاف والشرطة من الدخول إلى المدرسة كما صرخوا في وجوههم، و«رفضوا أن يتزحزحوا من أمام البوابة»، حيث ذكر رئيس شرطة مكة العقيد محمد الحارثي لوكالة أسوشيتد برس في 17 مارس أنه حين وصل إلى موقع الحادث وجد أحد أعضاء الشرطة الدينية يتشاجر مع ضابط شرطة، مانعاً إياه من دخول المدرسة، إلا أن رئيس الشرطة أمره بالمغادرة «ففعل دون مناقشة».

وقد نفى وزير الداخلية السعودي الأمير نايف بن عبد العزيز تورط الهيئة في الحادث «وأنه تم إقحام الهيئة»، وذكر الأمير «أن الهيئة توجهت للمكان لحماية الفتيات»، ولكن الشرطة في مكة المكرمة أكدت أن رجال الإنقاذ منعوا من دخول المدرسة. لاحقا أعفى تحقيق سعودي شرطة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر من المسؤولية عن تفاقم عدد الضحايا، حيث خلص التحقيق إلى أن المدرسة لم يكن بها عدد كافي من أجهزة الإطفاء أو إنذار الحرائق، كما تمت إقالة مسؤول تعليمي إثر التحقيق. كانت منظمة هيومان رايتس ووتش قد حثت السلطات السعودية على فتح تحقيق مستقل في الحادث «يتسم بالدقة والشمول والشفافية» حسب بيان المنظمة.

بعد الحادث

في 10 محرم 1423 هـ أمر الملك فهد بن عبد العزيز بإحالة الرئيس العام لتعليم البنات الدكتور علي بن مرشد المرشد على التقاعد، ودمج الرئاسة العامة لتعليم البنات بوزارة المعارف.

انظر أيضا
 هيئة الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر

مراجع

كوارث في السعودية 2002
حرائق في آسيا 2002
العنف ضد المرأة في السعودية
مكة في القرن 21
تاريخ مكة
حرائق 2002
حرائق في السعودية
حوادث عنف ضد النساء

حريق مدرسة البنات في مكة 2002


Ourisia microphylla er tegund blómstrandi plantna í græðisúruætt, ættuð frá suðurhluta S-Ameríku (Síle og Argentínu).

Tilvísanir

Ourisia

Fjallastýra


بركان  تشيمبورازو  هو أعلى قمة في الإكوادور ويعتقد أن آخر ثوران له حدث في وقت ما في الألفية الميلادية الأولى، وتُعدُّ هذه النقطة أبعد مسافة بين سطح الأرض ومركزها (نظراً لشكل الأرض البيضوي) بـ 6,384.4 كم (3,968 ميل).

جغرافيا

يقع شمبورازو في الكوردييرا اوكسيدنتال من جبال الأنديز في وسط الإكوادور، وعلى بعد 150 كم (93 ميل) جنوب غرب العاصمة كيتو ويلبغ ارتفاع شمبورازو حوالي 5.018 متر وارتفاع القمة 2,500 متر فوق المرتفعات المحيطة بها وتبلغ قاعدتها حوالي 20 كيلو متر.

وتحيط القمة من الجنوب الشرقة مدينة ريورمبا وتبعد حوالي 30 كم وأمباتو تبعد 30 كم إلى الشمال الشرقي.

الأنهار الجليدية
وتتربع على قمة الشمبورازو الأنهار الجليدية وهذه الأنهار الجليدية تعد مصدر المياة لسكان هذه المنطقة.
وهذه المناطق الجليدية قلت في الفترة الأخيرة نتيجه الاحتباس الحرارى الذي يحدث للعالم.

الارتفاع
ومع ارتفاع 6.268 متر يعد شمبورازو هو أعلى جبل في الإكوادور وشمال جبال الانديز في بيرو، بل وهي أعلى من أي مكان في الشمال في قمة الأمريكتين.
وتعد قمة جبل ايفرست أعلى ارتفاعه عن سطح البحر، ولكن قمة شمبورازو أعلى نطاق واسع تشير الية التقارير إلى أنه أبعد نقطة عن مركز الأرض.

تسلق الجبل
يعد جبل شمبورازو أعلى جبل في الإكوادور ويقوم المتلسلقون بتسلقه طوال العام وفي عدة مواسم.

وأفضل هذه المواسم هي الفترة ما بين كانون الأول / ديسمبر وبين يناير ويوليو وأغسطس.
واسه الطرق المؤدية إلى قمة الجبل تبدا من التلال الغربية في كوخWhymper التي تؤدي عبر القمة Ventemilla إلى القمة الرئيسية (Whymper).

مراجع

وصلات خارجية
 [ ]

أعلى القمم حسب البلد
أمريكا الجنوبية الرباعية
أنهار جليدية في الإكوادور
براكين الرباعي
براكين خامدة
براكين طبقية
براكين طبقية في الإكوادور
جبال الإكوادور
جبال يتجاوز ارتفاعها 6000 متر
جغرافيا مقاطعة تشيمبورازو
جبال في الأنديز يتجاوز ارتفاعها 6000 متر
مواقع جذب سياحي في مقاطعة تشيمبورازو
مواقع قصوى في الأرض

تشيمبورازو (بركان)


Saint-Martin-Vésubie (, ) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Alpes-Maritimes in der Region Provence-Alpes-Côte d'Azur. Sie ist dem Arrondissement Nizza und dem Kanton Tourrette-Levens zugeteilt. Sie ist außerdem Mitglied des Gemeindeverbandes Métropole Nice Côte d'Azur.

Die Gemeinde hieß vor 1890 Saint-Martin-Lantosque.

Geographie

Das südfranzösische Bergdorf ist die hinterste Siedlung im Tal der Vésubie. Es liegt auf einem eiszeitlichen Plateau der Seealpen. Saint-Martin-Vésubie befindet sich 40 Kilometer nördlich von Nizza in einem waldreichen Gebiet am Haupteingang des Nationalparks Mercantour (Parc national du Mercantour) beim Zusammenfluss der alpinen Wildbäche Fenestre im Osten und Boréon im Westen, welche die Quelle der Vésubie bilden. Seine nördliche Gemeindegrenze teilt das Dorf mit dem italienischen Bergort Entracque im Piemont.

Das Gemeindegebiet ist mit fast 100 Quadratkilometern sehr groß und umfasst auch die Weiler Le Boréon (mit seinem gleichnamigen Stausee), Les Clots, La Madone de Fenestre und La Trinité.

Geschichte

Mittelalter
Saint-Martin-Vésubie wird erstmals im 12. Jahrhundert unter dem Namen Saint-Martin-Lantosque erwähnt und wächst um ein Priorat, das von der Benediktinerabtei Saint-Dalmas de Pedona (ital. Borgo San Dalmazzo) gegründet worden war. Die Templer verwalteten bis zur gewaltsamen Auflösung ihres Ordens durch den französischen König und den Papst im Jahre 1312 das Heiligtum von Fenestre (Sanctuaire de Fenestre) im gleichnamigen Ortsteil der Gemeinde.

Nach dem Tod der Königin Johanna I. von Anjou im Jahre 1382 brach in der Provence ein Erbfolgekrieg aus, mit dem Ergebnis, dass Saint-Martin und die anderen Gemeinden links des Flusses Var unter die Hoheit des Hauses Savoyen gerieten und von den neuen Herren der neu geschaffenen Grafschaft Nizza zugeteilt wurden. Von kurzen Unterbrüchen abgesehen, gehörte Saint-Martin für die nächsten Jahrhunderte zum Herzogtum Savoyen.

Die befestigte Stadt florierte im Spätmittelalter, lag sie doch (wie auch Sospel) an der Salzstraße, die über das Tal Vallon de la Madone und über den Pass Col de Fenestre vom Piemont an den Seehafen von Nizza führte. Die Verwaltung der Stadt übte damals ein sogenanntes Consulat aus. Ab dem 15. Jahrhundert gewann die Familie Gubernatis, die im Salzhandel tätig war, mehr und mehr an Einfluss. Nicolas de Gubernatis soll damals der reichste Mann in der Stadt gewesen sein. Am 25. Januar 1470 brach in Saint-Martin ein Brand aus, der einen Großteil der Stadt zerstörte. Der Schaden – unter anderem der Verlust von Textilmanufakturen und Warenlagern – wurde auf 160.000 Gulden beziffert.

Frühe Neuzeit
1684 wurde Jérôme-Marcel de Gubernatis das Lehen von Saint-Martin zugesprochen, doch der Widerstand der lokalen Bevölkerung gegen den neuen Herrscher war so stark, dass diese Besetzung noch im selben Jahr rückgängig gemacht wurde.

Jérôme-Marcel de Gubernatis wurde 1633 in Sospel als Sohn von Donat de Gubernatis und Anne-Marie Vivaldi geboren. Der Sprössling einer reichen Familie konnte in Bologna Jurisprudenz studieren und zum Doktor für Recht und Literatur promovieren. Später wurde er zu einem Mitglied der Accademia dell'Arcadia. 1655 wurde er Podestat und ordentlicher Richter in Nizza. 1656 heiratete er Lucrèce Marie von Ventimiglia. 1661 wurde er zum Senator von Nizza. Vom Herzog von Savoyen wurde er 1674 zum Ritter des Ordens der hl. Mauritius und Lazarus geschlagen. 1682 wurde er zum Präsidenten des Senats von Nizza, bevor er vom savoyardischen Herzog Viktor Amadeus II. als Botschafter an die Höfe von Lissabon, Madrid und London beordert wurde. Aufgrund seiner Verdienste erhielt er 1684 vom Herzog das Lehen von Saint-Martin verliehen. Als er dort nicht erwünscht war, wurde er im selben Jahr Commandeur de Saint-Gervais von Sospel, und Viktor Amadeus II. erhob ihn 1688 zum Grafen von Bonson. 1713 wurde er zum Ordensritter der "Malteser und Jerusalem" geschlagen und im selben Jahr wurde er zum Großkanzler von Savoyen ernannt. Am 5. Oktober 1713 starb Jérôme-Marcel de Gubernatis als ein Mann, dem als Bürgerlichem die Ehre zuteilwurde, in den Adel von Nizza aufgestiegen zu sein.

Neuere Geschichte
1860 unterstützte der französische Kaiser Napoleon III. den savoyardischen Herrscher Viktor Emanuel bei seinen Bestrebungen zum König von Italien gekürt zu werden. Im Gegenzug für die geleistete Hilfe trat der frisch gekrönte König neben Savoyen auch die Grafschaft Nizza an Frankreich ab. Bei diesem Abtausch verlor Saint-Martin ein Teil seines Gemeindegebietes (La Madone de Fenestre) an Italien. Erst bei der Pariser Friedenskonferenz von 1946 erhielt Frankreich den Weiler neben den Gemeinden Tende und La Brigue zugesprochen und das Gemeindegebiet von Saint-Martin war damit wieder vollständig. Seit 1890 gilt der Gemeindename Saint-Martin-Vésubie (vorher Saint-Martin-Lantosque).

Saint-Martin-Vésubie war nach La Roche-sur-Foron die zweite Stadt in Frankreich, die eine elektrische Straßenbeleuchtung erhielt (1893).

Refugium für verfolgte Juden im Zweiten Weltkrieg
Während des Zweiten Weltkriegs wurden die Alpes-Maritimes am 11. November 1942 von der 4. Italienischen Armee besetzt. Die italienische Heeresführung in Nizza mit Marschall Ugo Cavallero und General Mario Vercellino an der Spitze war nicht dezidiert antisemitisch eingestellt und mit der Duldung der in der Besatzungszone eingesetzten Verwaltung wurde die Region zur Zufluchtsstätte für Tausende von französischen Juden. Die Flüchtlinge erhielten ein Minimum an Sicherheit und eine offizielle Aufenthaltsgenehmigung. Im März 1943 wurden sie von der Küste ins Landesinnere nach Saint-Martin-Vésubie gebracht. Das Engagement des bereits nach Nizza geflüchteten jüdisch-französischen Bankiers Angelo Donati und des Kapuziners Père Marie-Benoît rettete einige Tausend Juden im übrigen Frankreich vor der deutschen Verfolgung. Doch mit dem Waffenstillstand von Cassibile vom 3. September 1943 trat Italien aus dem Krieg aus und die Juden in der Region waren erneut der direkten Bedrohung durch die deutsche Verwaltung ausgesetzt. Etwa Tausend Juden von Saint-Martin-Vésubie gelang entlang der alten Salzstraße die Flucht über die Alpen ins italienische Piemont. Diejenigen Juden, die in Saint-Martin-Vésubie verblieben, wurden nur wenige Tage später verhaftet und nach Auschwitz deportiert.

Der Oberwachtmeister von Saint-Martin-Vésubie, Landry Mangon, und seine Frau Adrienne Mangon verbargen den fünfzehnmonatigen Knaben Jean-Claude Dreymann vor den Häschern, und der Gendarm Joseph Fougere und seine Gattin Yvonne Fougere entzogen ihrerseits dessen fünfjährige Schwester Cécile dem Zugriff der Deutschen, indem das Paar vorgab, es wäre ihre eigene Tochter. Die beiden Kinder wurden monatelang auf dem örtlichen Gendarmerieposten versteckt; deren jüdische Mutter – schwanger im achten Monat – gelang es, der Razzia vom 8. September 1943 zu entfliehen. Anlässlich der Gedenkfeier vom 5. September 2010 in Saint-Martin-Vésubie erhielten die beiden Gendarmen und ihre Gattinnen postmortem den Ehrentitel "Gerechte unter den Völkern" verliehen.

21. Jahrhundert
Der Ort wurde beim Alpenhochwasser im Oktober 2020 schwer in Mitleidenschaft gezogen, mehrere Häuser wurden stark beschädigt.

Wappen
Blasonierung: Im Winkelschildfuß auf Silber eine azurblaue Florentiner Lilie unterstützt von einer Doppelwelle derselben Farbe; im Winkelhaupt auf Azurblau drei güldene Sterne in unüblicher Stellung.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Saint-Martin-Vésubie

Kirchen
Die Kirche Mariä Himmelfahrt (Église Notre-Dame-Assomption) wurde im 12. Jahrhundert von den Tempelrittern errichtet und im Jahre 1694 im Barockstil umgebaut. Sie verfügt über mehrere Altarretabel, darunter ein vierteiliger Flügelaltar aus der Schule von Ludovico Brea datiert auf das Jahr 1510. Der Rosenkranzaltar stammt aus dem Jahre 1697. Er hat die Form eines Sakramentshauses und ist mit zwei geschnitzten Engeln gekrönt. Über all dem wacht Johannes der Täufer. Im Zentrum des Altars steht als monumentale, bunte Holzskulptur ein Marienbildnis mit Jesuskind.

Das Bauwerk ist seit 1997 ein französisches Kulturdenkmal.

Die Kapelle der "Barmherzigen Maria" (Chapelle Notre-Dame-de-la-Miséricorde) war ursprünglich der Begegnungsort der Pénitents Noirs (Schwarzen Büßer). Die mit einem Glockengiebel versehene Kapelle stammt aus dem 15. Jahrhundert und diente 1470 nach dem großen Brand vorübergehend als Pfarrkirche. Die barocke Ausstattung stammt aus dem 17. Jahrhundert. An den Wänden sind große Gemälde mit den folgenden Sujets angebracht: Die Heilige Familie, Darbringung im Tempel, Lazarus mit Petrus und schließlich die Madonna von Fenestre (datiert auf das Jahr 1655). Das Bauwerk ist seit 1997 ein französisches Kulturdenkmal.

Die Heilig-Kreuz-Kapelle Chapelle Sainte-Croix war der Begegnungsort der Bruderschaft Pénitents Blancs (Weiße Büßer). Sie stammt aus dem späten 17. Jahrhundert und verfügt über einen Zwiebelturm. Die Fassade ist mit Skulpturen von Giovanni Parini, die aus dem Jahre 1847 stammen, dekoriert. Bemerkenswert ist die barocke Ausstattung, darunter der Hauptaltar und die Wandmalereien. Das Bauwerk ist seit 1997 ein französisches Kulturdenkmal.

Weitere Bauten
Die Residenz der Familie Gubernatis, Maison des comtes de Gubernatis oder Château Gubernatis genannt, in der alten Gasse rue du Dr-Cagnoli ist seit 1933 ein französisches Kulturdenkmal. Ganz in der Nähe befindet sich auch das Maison du coiffeur. Von den ehemaligen vier Stadttoren steht heute nur noch die Porte Sainte-Anne. Das Rathaus und die dazugehörige Place Félix Faure wurden 1863 eingeweiht. Während der Belle Époque, Ende des 19. Jahrhunderts, wurde Saint-Martin-Vésubie als Kur- und Wintersportort entdeckt. Aus dieser Zeit stammen einige hübschen Villen.

Museum
Das Musée des Traditions Vésubiennes verfügt über eine Ausstellungsfläche von über 400 Quadratmetern. Zu sehen sind u. a. das erste Kraftwerk der Stadt (Saint-Martin-Vésubie wurde bereits 1893 als zweite Ortschaft in Frankreich elektrifiziert) und die alte Gemeindemühle aus dem 15. Jahrhundert.

Siehe auch
 Deportation und Flucht von Juden aus Fürth

Literatur
 Pierre-Robert Garino: La vallée de la Vésubie – Guide du visiteur. Serre éditeur, Nice 1998, ISBN 2-86410-287-0, S. 57–65.
 Le Patrimoine des Communes des Alpes-Maritimes. Flohic Editions, Band 2, Paris 2000, ISBN 2-84234-071-X, S. 837–844.
 Susan Zuccotti: Holocaust Odysseys: The Jews of Saint-Martin-Vésubie and Their Flight Through France and Italy. Yale University Press, New Haven 2007, ISBN 978-0-300-12294-7.

Weblinks

 Association Montagne et Patrimoine (französisch)

Einzelnachweise

Ort in Provence-Alpes-Côte d'Azur

Saint-Martin-Vésubie


El Klimov TV3-117 es una familia de motores aeronáuticos para su uso en helicópteros y aviones, fabricada por el constructor aeronáutico ruso Klimov.

Variantes
 TV3-117 – para los helicópteros Mi-24A
 TV3-117M ("M" significa "Marítimo") -  para los helicópteros Mi-14
 TV3-117MT ("MT" significa "modernizado, transporte") -  para los helicópteros Mi-8MT/Mi-17
 TV3-117KM ("KM" significa "Kamov, Marítimo") -  para los helicópteros Ka-27
 TV3-117V ("V" significa "gran altitud") -  para los helicópteros Mi-24 con el fin de ser operados en condiciones hot and high.
 TV3-117VK ("VK" significa "gran altitud, Kamov") - un modelo similar al TV3-117V pero adaptado para los helicópteros Ka-27, Ka-29 y Ka-32.
 TV3-117VM ("VM" significa "gran altitud, modernizado") -  para los helicópteros Mi-28 y posteriormente también empleado en los helicópteros Mi-8MT/Mi-17.
 TV3-117VMA ("VMA" significa "gran altitud, modernizado, modelo A") -  para los helicópteros Ka-50. Posteriormente se empleó también en los Ka-27, Ka-29, Ka-31, Mi-24, Mi-28A/N y Ka-32.
 TV3-117VMA-SBM1 - Una versión Turboprop para el Antonov An-140.

Aplicaciones

 Antonov An-140
 Kamov Ka-27
 Kamov Ka-29
 Kamov Ka-32
 Kamov Ka-50
 Mil Mi-8
 Mil Mi-14
 Mil Mi-17
 Mil Mi-24
 Mil Mi-28

Referencias

 Taylor, Michael J. H. Brassey's World Aircraft & Systems Directory 1999/2000. London:Brassey's, 1999. ISBN 1 85753 245 7.

Enlaces externos
 Klimov TV3-117

Motores turboeje
Motores aeronáuticos soviéticos y rusos

Klimov TV3-117


Zastava Europske zajednice za ugljen i čelik bila je vodoravna dvobojna zastava iscrtana zvijezdama koja je predstavljala Europsku zajednicu za ugljen i čelik (EZUČ) od 1958. (šest godina nakon osnivanja EZUČ-a) do 2002. kada je Zajednica postala djelom Europske unijie (EU). Prije 1958. EZUČ nije imala zastavu, a Europska unija nije koristila nijednu drugu zastavu osim sadašnje zastave.

Dizajn
Zastava je imala dva vodoravna polja, plavo na gornjem dijelu i crno na donjem. Crna je boja označavala ugljen, dok je plava označavala čelik, dvije sirovine kojima je zajednica upravljala. Na poljima se nalazio niz najprije zlatnih, kasnije bijelih zvijezda jednakih broju država koje pripadaju Zajednici sve do 1986. godine, kada je odlučeno da se broj zaustavi na dvanaest. Ove su zvijezde bile jednako podijeljene između svakog polja, poravnane uz rub središnje crte razdvajanja. Ako je postojao neparan broj zvijezda, manji bi broj bio na gornjem polju.

Povijest
Zastava je prvi put prikazana na izložbi Expo 1958. u Bruxellesu, sedam godina nakon osnivanja Zajednice. Na istom sajmu Expo u jednoj od prvih pojavljivanja u javnosti, bila je prisutna i trenutačna zastava Europske unije.

U početku je na zastavi bilo prisutno šest zvijezda, ali se broj postupno povećavao s povećanjem država članica Zajednice sve do 1986. kada je dosegao dvanaest zvijezda. Nakon toga je odlučeno da se broj zvijezda neće povećavati, premda su se 1990-ih pridružile nove članice. Zastava je tako bila u skladu sa zastavom Europske unije koja je prikazivala dvanaest zvijezda koje predstavljaju savršenstvo i jedinstvo.

Pariški ugovor o osnivanju EZUČ-a istekao je 23. srpnja 2002. i Zajednica je i formalno prestala postojati. Tog je dana tadašnji Predsjednik Europske komisije Romano Prodi posljednji put spustio zastavu EZUČ-a ispred Europske komisije u Bruxellesu i zamijenio je zastavom EU -a.

Evolucija dizajna

Vidi još
 Zastava Europske unije

Izvori

Vanjske poveznice

Video svečanosti posljednjeg spuštanja zastave ispred palače Europske komisije – Centre Virtuel de la Connaissance sur l'Europe, pristupljeno 17. kolovoza 2021.
Zastava Europske zajednice za ugljen i čelik na mrežnoj stranici "Zastave svijeta", pristupljeno 17. kolovoza 2021.

Zastave
Europska unija


الأصهار هُم أهل بيت المرأة، أبوها وإخوانها من النسب أو الرضاع ومن العرب من يجعل الصهر يشمل الأحماء والأختان جميعا.

عائلة

صهر (أسرة)


McGraw est un village situé dans le comté de Cortland, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, il comptait une population de , estimée au  à .

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de . Elle est estimée, en 2019, à .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Cortland
Village dans l'État de New York

McGraw (New York)


An Rhynchospora rupicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark T. Strong. An Rhynchospora rupicola in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora rupicola


Flora, Roma mitolojisinde çiçek ve bahar tanrıçasıdır.

Roma'ya Sabinler'den gelme bir tanrıçadır. Çiçek açan her bitkinin yönetimi onun elindedir. Söylenceye göre, Zeus'a (Jupiter) kızan Juno, erkek araya girmeden çocuk doğurmak istemiş. Ona, dokunduğu kadını gebe bırakan bir çiçek veren Flora, Mars'ı (Ares) doğurmasını sağlamış. Romalılar takvimlerinin ilk ayına baharın başlangıcı olan Mars (Mart) adını vermişlerdir.

Bereket tanrıçaları
İlkbahar
Doğa tanrıçaları
Roma tanrıçaları
Roma mitolojisi

Flora (mitoloji)


Friedrich Hecht () a fost un chimist și scriitor de literatură științifico-fantastică austriac.

Biografie
Hecht a studiat chimia la Universitatea din Viena, iar în 1928 a obținut un doctorat. A fost asistent la Institutul de Chimie. A scris science fiction sub pseudonimul Manfred Langrenus. În 1980, a murit la Viena, Austria.

Chiar înainte de Anschluss, în 1933, Hecht era membru al Partidului Național al Muncitorilor din Germania (NSGWP) sau al Partidului nazist și al Sturmabteilung sau SA, din 1934, Schutzstaffel sau SS.

În 1938, Hecht s-a mutat la Departamentul Analitic al Universității din Viena și a obținut abilitare acolo în 1941. Din 1943 până în 1950 a fost profesor de microchimie și geochimie la Universitatea Tehnică din Graz. Din 1959-1973, a fost profesor asociat de chimie analitică și șef al Institutului Analitic din Viena. La Viena, Hecht a fost asistat de Edith Kroupa.

În 1938, Hecht a primit premiul Fritz Pregl pentru realizări deosebite în chimie din partea Academiei de Științe a Austriei.

Romane
În anii 1950, el a scris sub pseudonimul Manfred Langrenus două romane științifico-fantastice.

În 1951, a publicat romanul Reich im Mond. Utopisch-wissenschaftlicher Roman aus naher Zukunft und jahrmillionenferner Vergangenheit (Imperiul de pe Lună. Romanul științific utopic despre viitorul apropiat și despre trecutul de milioane de ani.), 1951. Noua ediție a apărut în 1959 ca Reich im Mond . Utopisch-wissenschaftlicher Roman (cu sensul de Imperiul pe Lună. roman utopic-științific).
Friedrich Hecht a mai scris  în 1955 romanul Im Banne des Alpha Centauri (cu sensul de Sub vraja lui Alfa Centauri), acesta a fost publicat de editura Fritz Loewe și este o continuare a romanului Reich im Mond.

Alte lucrări
A mai publicat lucrări ca Zur Kritik der Altersbestimmung nach der Bleimethode la editura Hölder-Pichler-Tempsky, Viena 1931; Zur Zählung der von Uran emittierten Alpha-Teilchen (Determinarea particulele alfa emise de uraniu) la editura Hölder-Pichler-Tempsky, Viena 1935; Anorganische Mikrogewichtsanalyse (Analiza microorganismelor anorganice) la editura Springer, Viena 1940;  Meteorite als Dokumente extraterrestrischer Ereignisse und kosmischer Strahlung (cu sensul de Meteoritii ca documente de evenimente extraterestre și raze cosmice) la editura Springer, Viena, New York 1966.

Alte lucrări ale lui Friedrich Hecht sunt Chemistry of transplutonium elements International Atomic Energy Agency, Viena 1966 și  Grundzüge der Radio- und Reaktorchemie (cu sensul de Caracteristicile de bază ale radiochimiei și ale reactoarelor) Akademische Verlagsgesellschaft, Frankfurt a. M. 1968.

Referințe
 Ernst Klee : Das Personenlexikon zum Dritten Reich, 2005. (Lexiconul Poporului către cel de-al Treilea Reich), 2005.
 Reich im Mond and Im Banne des Alpha Centauri in: Werkführer durch die utopisch-phantastische Literatur (work-guide on the utopian-fantastic literature), edited by Franz Rottensteiner and Michael Koseler (loose-leaf collection, publisher: Corian-Verlag, Meitingen.)

Legături externe
 Despre Imperiul pe Lună
 Friedrich Hecht, isfdb.org

Vezi și
Științifico-fantasticul în Austria

Nașteri în 1903
Decese în 1980
Oameni din Viena
Absolvenți ai Universității din Viena
Chimiști austrieci
Scriitori austrieci de literatură științifico-fantastică
Naziști

Friedrich Hecht


Ivanhoe, povijesni roman škotskog autora sir Waltera Scotta, objavljen 1819.

Radnja je smještena u Englesku 12. stoljeća. Wilfred od Ivanhoea je fiktivni saski vitez koji se vraća u Englesku iz Križarskih ratova, gdje se borio uz Richarda Lavljeg Srca. Otac Cedric ga razbaštinjuje jer se zaljubio u Rowenu koja je obećana drugome. Ivanhoe se prerušava i putuje, pobjeđuje na viteškom turniru i prima nagradu od Rowene.

Roman donosi žive opise viteškog turnira, odmetnika, suđenja vještici i podjela između kršćana i Židova. Vremenom je postao jedan od najutjecajnijih škotskih romana. Smatra se da je nakon objave Ivanhoea porastao interes za stari žanr viteškog romana i izučavanje srednjeg vijeka. Utjecao je i na popularne predodžbe o Robinu Hoodu, Richardu Lavljeg Srca i kralju Johnu. Smjestivši radnju u daleki, dijelom izmaštani svijet srednjeg vijeka, Scott se udaljio od prakse svojih suvremenika koji su pisali realistične romane smještene u bližu prošlosti.

Izvori

Književnost
Britanska književnost

Ivanhoe


Storm bio je norveški viking/folk metal sastav.

Povijest

Storm bio je glazbeni projekt gdje svirali su Gylve "Fenriz" Nagell iz skupine Darkthrone i Sigurd "Satyr" Wongraven iz skupine Satyricon. Projektu se pridružila pjevačica Kari Rueslåtten. Sastav osnovan je 1993. u Oslu. Godine 1995. objavljen je jedini album sastava Nordavind. Storm je bio jedan od prvih sastava folk metala i viking metala. Sastav se raspao 1995. nakon izdavanja jednoga albuma. Kari je započela samostalnu karijeru, a Fenriz i Satyr krenuli su u druge projekte.

Članovi sastava

 Herr Nagell – bubnjevi, vokal
 S. Wongraven – gitara, bas-gitara, klavijature, vokal
 Kari Rueslåtten – vokal

Diskografija

 Nordavind (1995.)

Izvori

Norveški sastavi heavy metala
Sastavi viking metala
Sastavi folk metala

Storm (sastav)


Edward Hincks (19 August 1792 – 3 December 1866) was an Irish clergyman, best remembered as an Assyriologist and one of the decipherers of Mesopotamian cuneiform. He was one of the three men known as the "holy trinity of cuneiform", with Sir Henry Creswicke Rawlinson and Jules Oppert.

Early life
Edward Hincks was born in Cork on 19 August 1792. He was the eldest son of the Rev. Thomas Dix Hincks, a distinguished Protestant minister, orientalist and naturalist. Edward was an elder brother of Sir Francis Hincks, a prominent Canadian politician who was also sometime Governor of Barbados, and William Hincks, the first Professor of Natural History at Queen's College, Cork, and afterwards University College, Toronto.

Edward Hincks was educated at home by his father and at Midleton College before entering Trinity College Dublin. He was elected a Scholar of the College in 1810, and in 1812 won the Gold Medal and Bishop Law's Prize for Mathematics. Standing against Thomas Romney Robinson, he won through and was elected a Fellow of the College in 1813 and four years later took his M.A. In 1819, following the death of Thomas Meredith, he was presented to the Rectory of Ardtrea in County Tyrone. Though Ardtrea was a valuable and highly prized Rectory, it was also isolated for a young bachelor and he resigned the position in 1826, taking up the Rectory in Killyleagh, County Down – an office he was to hold for the remainder of his life.

The undemanding nature of his clerical duties left him with more than enough time to pursue his interest in ancient languages. His first love was for the hieroglyphic writing of ancient Egypt. By 1823 the Frenchman Jean-Francois Champollion had succeeded in deciphering this enigmatic script, but Hincks made a number of discoveries of his own which established him as an authority of ancient philology.

Writing
In the 1830s he turned his attention to Old Persian cuneiform, a form of writing that the Achaemenid emperors had used for monumental inscriptions in their own language. Working independently of the leading Orientalist of the day, Sir Henry Creswicke Rawlinson, Hincks deduced the essentially syllabic nature of this script and correctly deduced the values of the Persian vowels.

In 1835 he supervised the unrolling of the mummified body of Takabuti at the Belfast Natural History Society. Hincks deciphered the Egyptian hieroglyphs, which revealed that she was mistress of a great house.

In 1839 and 1846 he published on Egyptian Chronology, identifying Thutmose III, who Manetho called Memphres, with Menophres, who Theon of Alexandria had said reigned at the start of the Egyptian Great Year - a reference to what is known as the "Era of Menophres".

Achievements
Hincks' greatest achievement was the decipherment of the ancient language and writing of Babylon and Assyria: Akkadian cuneiform but his attention might never have been drawn to the relatively new topic of Assyriology had it not been for a lucky find during 1842.

During that year the archaeologist Paul Émile Botta uncovered the remains of the ancient city of Nineveh, the capital of the Assyrian Empire. Among the treasures unearthed by Botta and his successors, including Austen Henry Layard, with whom Hincks exchanged many letters, was the famous Library of Assurbanipal, a royal archive containing tens of thousands of baked clay tablets. These tablets were inscribed in a strange illegible form of writing known as cuneiform. Three men were to play a decisive role in the decipherment of this script: Hincks, Rawlinson and a young German-born scholar called Jules Oppert.

Hincks deduced correctly that cuneiform writing had been invented by one of the earliest civilisations of Mesopotamia (a people later identified by Oppert as the Sumerians), who then bequeathed it to later states such as Babylon, Assyria and Elam. In 1848 he was awarded the Cunningham Medal of the Royal Irish Academy for his achievements.

By 1850 Hincks had come to a number of important conclusions regarding the nature of Assyro-Babylonian cuneiform. He believed that the script was essentially syllabic, comprising open syllables (e.g. "ab" or "ki") as well as more complex closed syllables (e.g. "mur"). He also discovered that cuneiform characters were "polyphonic," by which he meant that a single sign could have several different readings depending on the context in which it occurred.

By now Hincks had recognised a large number of determinatives and had correctly established their readings. But not everyone was convinced by the claims being made by the Irishman and his distinguished colleagues. Some philologists even suggested that they were simply inventing multiple readings of the signs to suit their own translations.

In 1857 the versatile English Orientalist William Henry Fox Talbot suggested that an undeciphered cuneiform text be given to several different Assyriologists to translate. If, working independently of one another, they came up with reasonably similar translations, it would surely dispel the doubts surrounding their claims.

As it happened, Talbot and the "holy trinity of cuneiform" – Hincks, Rawlinson and Oppert – were in London in 1857. Edwin Norris, secretary of the Royal Asiatic Society, gave each of them a copy of a recently discovered inscription from the reign of the Assyrian emperor Tiglath-Pileser I. A jury of experts was empanelled to examine the resulting translations and assess their accuracy.

In all essential points the translations produced by the four scholars were found to be in close agreement with one another. There were of course some slight discrepancies. The inexperienced Talbot had made a number of mistakes, and Oppert's translation contained a few doubtful passages due to his unfamiliarity with the English language. But Hincks' and Rawlinson's versions were virtually identical. The jury declared itself satisfied, and the decipherment of cuneiform was adjudged a fait accompli.

The Reverend Edward Hincks devoted the remaining years of his life to the study of cuneiform and made further significant contributions to its decipherment. He died at his rectory in Killyleagh on 3 December 1866 at the age of 74. He was survived by a wife and four daughters.

References

M.L. Bierbrier, "Hincks, Edward (1792–1866)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004
Cathcart, K.J. (ed.), 1994 The Edward Hincks Centenary Lectures. x + 227 + 8 (plates) pp. Department of Near Eastern Languages, Dublin.
Cathcart, K.J. (ed.), 2007 The Correspondence of Edward Hincks: 1818–1849 Volume 1. University College Dublin Press.
Davidson, E. F. 1933 Edward Hincks, A Selection from His Correspondence with a Memoir Oxford (has a portrait).

External links
1839 Internet Archive On the Years and Cycles Used by the Ancient Egyptians. Dublin, The Transactions of the Royal Irish Academy.
1846 Internet Archive On the Age of the Eighteenth Dynasty of Manetho. Dublin, The Transactions of the Royal Irish Academy.
1846 Internet Archive On the First and Second Kinds of Persepolitan Writing. Dublin, Gill
1850 Internet Archive On the Khorsabad Inscriptions Dublin, Gill
1863 Internet Archive On the Polyphony of the Assyrio-Babylonian Cuneiform Writing: A Letter to Professor Renouf. Dublin John F. Fowler
1865 Internet Archive On the various years and months in use among the Egyptians Dublin, Gill.

1792 births
1866 deaths
Alumni of Trinity College Dublin
Irish Assyriologists
Irish Egyptologists
Irish orientalists
People educated at Midleton College
Christian clergy from Cork (city)
People from Killyleagh
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
Scholars of Trinity College Dublin
19th-century Irish archaeologists
Scholars and academics from Cork (city)
Linguists
Nineveh

Edward Hincks


La Metilmalonil-CoA carboxitransferasa (EC 18.104.22.168) es una enzima que cataliza la transferencia de un grupo carboxilo desde el metilmalonato al piruvato formando propanoato y oxaloacetato. Requiere como cofactores biotina, cobalto y zinc.

 Metilmalonil-CoA + piruvato  Propanoil-CoA + oxaloacetato

La enzima de la subespecie Shermanii de la bacteria Propionibacterium freudenreichii está compuesta de tres subunidades: 12S, 5S y 1.3S. El núcleo de la enzima está formado de 6 unidades 12S. A cada lado del núcleo hay tres pares de subunidades 5S. Cada dímero de 5S está unido al núcleo por dos subunidades 1.3S. El número total de cadenas de la carboxitransferasa es de 30 (6 + 12 + 12).

La subunidad 12S cataliza específicamente la transferencia del grupo carboxilo del metilmalonil-CoA a la biotina de la subunidad 1.3S formando propanoil-CoA y biotina-1.3S carboxilada. La subunidad 5S cataliza específicamente la transferencia del grupo carboxilo desde la biotina de la unidad 1.3S al piruvato para formar oxaloacetato y biotina-1.3S. La subunidad 1.3S contiene la biotina y tiene como función transportar el grupo carboxilo entre los sitios de unión de los sustratos de las subunidades 12S y 5S.

Referencias

EC 2.1.3

Metilmalonil-CoA carboxitransferasa


La edenita es un mineral de la clase de los inosilicatos, y dentro de ellos pertenece al grupo de los llamados anfíboles y al subgrupo de los "clinoanfíboles de calcio". Fue descubierto en 1839 en la localidad de Edenville, en el estado de Nueva York (EE.UU.), de donde deriva su nombre.

Características químicas
Es un aluminoinosilicato de cadena doble de sodio, calcio y magnesio, que forma una serie de solución sólida con el parvo-mangano-edenita, mineral en el que el calcio va siendo sustituido por manganeso. También puede formar series con la ferro-edenita o con la pargasita.

Además de los elementos de su fórmula, suele llevar como impurezas: titanio, manganeso, potasio y fósforo.

Formación y yacimientos
Ha sido encontrado en rocas metamórficas, asociado con otros minerales del magnesio, en facies de formación de metamorfismo regional de alta o media temperatura, como anfibolitas o mármoles. También puede aparecer en rocas ígneas intermedias.

Se ha visto asociado a minerales como: titanita, mica y condrodita.

Referencias

 Edenita, mindat.org.
 Edenita, webmineral.com.
 Manual de edenita, Mineral Data Publishing.

Enlaces externos

Anfíboles
Minerales de sodio
Minerales de magnesio
Minerales de calcio
Sistema monoclínico
Minerales descubiertos en Estados Unidos en el siglo XIX
Minerales descubiertos en 1839
Naturaleza del estado de Nueva York
Estados Unidos en 1839

Edenita


Der Thailändische Eishockeyverband ist der nationale Eishockeyverband Thailands.

Geschichte
Der Verband wurde am 27. April 1989 in die Internationale Eishockey-Föderation aufgenommen. Der Verband gehört zu den IIHF-Vollmitgliedern. Aktueller Präsident ist M.L. Krisada Kasemsunt.

Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der thailändischen Eishockeynationalmannschaft. Zudem organisiert der Verband den Spielbetrieb auf Vereinsebene, unter anderem in der Thai World Hockey League.

Weblinks
 Thailand auf der Webseite der IIHF (englisch)

Eishockeyverband
Eishockey (Thailand)
Sportverband (Thailand)
Nationaler Sportverband

Thailändischer Eishockeyverband


Richard Russell Riordan Jr. (San Antonio, 5. lipnja 1964.), američki književnik. Njegovo najpoznatije djelo je pentalogija Percy Jackson i Olimpijci, koje govori o američkom tinejdžeru koji otkriva da je Posejdonov sin i mora spasiti svijet od gospodara vremena Krona. U svojim djelima uglavnom se bavi poviješću i mitologijom.

Životopis

Rođenje, djetinjstvo i mladost
Rick Riordan rođen je 5. lipnja 1964. u teksaškom gradu San Antoniju. Diplomirao je u Visokoj gimnaziji u Alamu, a zatim je studirao glazbu na Sveučilištu Sjevernog Teksasa, želeći postati gitarist. Uskoro je odustao od toga i upisao se na Teksaško sveučilište u Austinu gdje je studirao engleski jezik i povijest. Diplomirao je ta dva predmeta na Teksaškom sveučilištu u San Antoniju. Podučavao je engleski jezik osam godina u školi Presidio Hill.

Osobni život
Rick Riordan oženio se s Becky Riordan 1985., na dan kad su slavili zajednički rođendan. Zajedno s njom ima dva sina: Haleyja i Patricka. Obitelj se preselila iz San Antonia u Boston u lipnju 2013., kad je njihov stariji sin Haley ondje počeo studirati. Još uvijek živi s obitelji u Bostonu, osim engleskog govori i njemački jezik, a i poznat je kao iznimno pobožan katolik.

Percy Jackson i Olimpijci
Rick Riordan je zamisao za serijal Percy Jackson i Olimpijci dobio čitajući svom sinu Haleyju priče za laku noć o grčkim mitološkim junacima. Haley je imao dijagnosticiran ADHD i disleksiju, zbog čega je Riordan pridodao te dijagnoze i svom književnom junaku Percyju Jacksonu. Prva knjiga u serijalu Kradljivac gromova izdana je 2005., a posljednja Posljednji Olimpijac 2009. Prema književnom predlošku snimljeno je i nekoliko filmova o Percyju Jacksonu. Osim toga, napisao je još mnogo knjiga i serijala.

Bibliografija
Napomena: U popisu bibliografije serijali su navedeni abecednim redom, ne po važnosti ili starosti.

Junaci Olimpa
Izgubljeni junak (2010.)
Neptunov sin (2011.)
Atenin znamen (2012.)
Hadova kuća (2013.)
Olimpska krv (2014.)

Povezane knjige
Polubogovi dnevnici (2012.)
Olimpski polubogovi (2015. - interaktivna e-knjiga)

Kane Kronike
Crvena piramida (2010.)
Vatreno prijestolje (2011.)
Zmijina sjena (2012.)

Magnus Chase i bogovi Asgarda
Mač Ljeta (2015.)
Thorov čekić (2016.)
Brod mrtvih (2017.)

Povezane knjige
Hotel Valhalla: Vodič kroz nordijske svjetove (2016.)

Percy Jackson i Olimpijci
Kradljivac gromova (2005.)
More čudovišta (2006.)
Titanova kletva (2007.)
Bitka za Labirint (2008.)
Posljednji Olimpijac (2009.)

Povezane knjige
Polubogovi dosjei (2009. - zbirka priča)
Percy Jackson i Apolonov pjevač (2013. - kratka priča)
Percy Jackson i grčki bogovi (2014. - zbirka priča)
Percy Jackson i grčki junaci (2015. - zbirka priča)
Kradljivac gromova - ilustrirano izdanje (2018. - ilustrirao John Rocco)

Tres Navarre
Velika crvena tekila (1997.)
Udovčev dvororak (1998.)
Posljednji teksaški kralj (2001.)
Demon se spustio u Austin (2002.)
Južnograd (2004.)
Misija Cesta (2005.)
Pobunjenički otok (2008.)

39 tragova
Labirint kostiju (2008.)
Uvod u 39 tragova: Crna knjiga zakopanih tajni (2010.)

Ostale knjige
Hladna proljeća (2004.)

Nagrade
Nagrada Edgara Allana Poea za knjigu Udovčev dvokorak (1999.)
Nagrada Marka Twaina za knjigu Kradljivac gromova (2008.)
Nagrada Marka Twaina za knjigu More čudovišta (2009.)
Nagrada Rebecce Caudill za knjigu Kradljivac gromova (2009.)
Nagrada Milner za serijal Percy Jackson i Olimpijci (2011.)

Izvori

Američki književnici

Rick Riordan


تاتشاكورن ييروم   ؛ أو رسميا بانوم ييروم   ،  (ولد في 5 فبراير 1976 في مقاطعة سورين، اسان، تايلاند) ، المعروف في الغرب باسم توني جا وفي تايلاند باسم جا بانوم، هو ممثل فنون القتال التايلاندية وومؤدى رقصاتها والحركات البهلوانية ، والمخرج البارع. أفلامه تشمل [6] ،وفي 2003 اصدر فيلم اونج باك وفيلم توم- يوم- غونغ عام 2005 (وتسمى أيضا الملك المحارب أو الحامي)وفي 2008 اصدر فيلم اونج باك 2 : منذ البداية. وفي 2010 اصدر فيلم اونج3

أفلامه

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من محافظة سورين
بوذيون تايلنديون
لاعبو تايكوندو تايلنديون
مقاتلو موياي تاي تايلنديون
ممارسو ووشو تايلنديون
ممثلو أفلام تايلنديون
ممثلون تايلنديون
ممثلون تايلنديون في القرن 20
ممثلون تايلنديون في القرن 21
مواليد 1976
مواليد في محافظة سورين

توني جا


Malonogometni klub "Bjelovar" (MNK Bjelovar; Bjelovar) je futsal (malonogometni) klub iz Bjelovara, Bjelovarsko-bilogorska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "2. HMNL - Zapad".

O klubu
MNK "Bjelovar" je osnovan u studenom 2016. Od sezone 2017./18. se natječe u "2. HMNL".
Uz futsal, klub igra i druge inačice malog nogometa, pa je klub tako u srpnju 2020. godine osvojio Prvenstvo Hrvatske u "socca" malom nogometu".

Klub na starom "Partizanovom" organizira "Ljetnu školu futsala" za djecu.

Uspjesi
 2. HMNL
 doprvak: 2017./18. (Sjever), 2019./20. (Zapad)

 Prvenstvo Hrvatske u "socca" malom nogometu
 prvak: 2020.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Vanjske poveznice
 Malonogometni klub "Bjelovar", facebook stranica
 crofutsal.com, MNK bjelovar
 zvono.eu, MNK BJELOVAR
 bjelovarac.hr, MNK BJELOVAR

Izvori

 zvono.eu, Veliki igrači malog nogometa, objavljeno 13. prosinca 2017., pristupljeno 22. srpnja 2020.
 zvono.eu, MNK Bjelovar i dalje želi izboriti ulazak u prvoligaško društvo, objavljeno 25. srpnja 2018., pristupljeno 22. srpnja 2020.
 zvono.eu, KREĆE LOV NA PRVU LIGU - Bjelovarski malonogometaši počeli s pripremama, objavljeno 17. rujna 2019., pristupljeno 22. srpnja 2020.
 poslovna.hr, MALONOGOMETNI KLUB BJELOVAR
 fininfo.hr, MNK "BJELOVAR"
 bisnode.hr, MALONOGOMETNI KLUB "BJELOVAR"
 companywall.hr, MNK "BJELOVAR"

Šport u Bjelovaru
Hrvatski malonogometni klubovi
m Bjelovar

MNK Bjelovar


Vivienne Medrano, connue sur internet sous le pseudonyme de VivziePop est une animatrice, réalisatrice, illustratrice, comédienne de doublage et créatrice de bande-dessinées d'origine Salvadoro-Américaine. Elle est née et à grandi à Frederick dans l'État du Maryland, aux États-Unis d'Amérique. Elle est notamment connue pour ses œuvres telles que son web-comic Zoophobia, ou ses séries d'animation pour adultes comme Hazbin Hotel ou Helluva Boss.

Biographie

Enfance et éducation
Vivienne Medrano est originaire de l'État du Maryland, aux États-Unis. Elle se découvre un amour de l'animation grâce au film Bambi et commença l'art numérique via des logiciels comme Paint. C'est au sein de la School of Visual Arts (abrégé en SVA), à New-York qu'elle ira faire ses études. Elle participa au "SVA Pre-College program", ce qui lui permit, par la suite, d'intégrer l'école. Elle en ressortira diplômée en 2014.

Carrière
En 2011, avant son inscription sur YouTube, alors qu'elle avait , elle fut assistante de Zach Bellissimo aux côtés de quatre autres personnes (Luz Batista, Nico Colaleo, Dana Terrace et Courtney Vonada) pour un projet de fin d'études portant sur le sujet de la comédie horrifique, qui fut le court-métrage d'animation "Blenderstein". Le film, mis en ligne en 2018, puis par la suite passé en "non-répertorié" sur la plateforme, mettait en scène Sydney, une livreuse qui se fit enlever alors qu'elle livrait un colis. Plus tard, en 2012, sera la naissance de sa bande dessinée Zoophobia, qu'elle publiera entre juillet 2012 et mars 2016 sur des sites tels que Tumblr ou DeviantArt. À la suite de cela, le 9 septembre 2012, elle créa sa chaîne YouTube "VivziePop", bâtissant ainsi une communauté autour de ses différents travaux. La première vidéo encore disponible à ce jour s'appelle "The Son of 666" (l'Enfant du 666) qu'elle présente comme étant son projet de troisième année. La vidéo fut mise en ligne en 2013, soit sept mois après la création de la chaîne, et met en scène Damian Beelzly, personnage important du web-comic Zoophobia. C'est en mai 2014 qu'elle mit en ligne "Timber", son projet de fin d'études au sein de la SVA NYC, pour lequel elle sera d'ailleurs récompensée au Dusty Awards pour "Réussite Exceptionnelle dans l'Animation de Personnages" (Outstanding Achievement for Character Animation). En 2016, elle réalisa un stage d'été de deux semaines au sein de l'École des Gobelins, à Paris.

Filmographie

Court-métrages

Séries

Notes et références

Naissance en octobre 1992
Naissance à Frederick (Maryland)
Personnalité du domaine de l'animation
Élève de la School of Visual Arts
Dessinatrice américaine de bande dessinée
Actrice américaine de doublage

Vivienne Medrano


LUSS ARD-10, était un quai de réparation auxiliaire de classe ARD-2 de , un type de cale sèche flottante auxiliaire de l'US Navy pendant la Seconde guerre mondiale.

Historique
Construit par la  à Alameda en Californie, lARD-10 été mis en service en octobre 1943. Il a été remorqué par  de San Francisco, Californie le 12 décembre 1943 d'abord à Sydney, Australie, puis à Melbourne le 1er février 1944.Yuma et ARD-10 sont finalement arrivés à Fremantle, en Australie-Occidentale, le 6 mars 1944. Là, lARD-10 a servi la base sous-marine jusqu'à la fin de la guerre. Elle pouvait accueillir des navires de la Seconde Guerre mondiale jusqu'à la taille d'un destroyer. Pendant son mandat à Fremantle, elle a amarré 275 navires (dont 230 sous-marins). Puis elle a été transféré de Fremantle à la base navale de Subic Bay par l'.

Décommissionné à Subic Bay le 30 juin 1946, lARD-10 est retourné aux États-Unis. Il a été retiré du service de la marine américaine en juillet 1972 et vendu par la suite à Bendershipbuilding Repair Co.  de Mexico, puis transféré à Astilleros Bender, S. de R.L. de C.V. à Tampico. Au 6 février 2013, le navire était toujours opérationnel.

Classe ARD-2
ARD-10 était membre de la classe ARD-2 des cales sèches de réparation auxiliaires (ARD). La classe de cales sèches ARD-2 date du début de la Seconde Guerre mondiale et elles étaient remorquées là où elles étaient nécessaires, généralement en ancrage sur les avant-zones de guerre. Cinq des 7 cales sèches de classe ARD-2 construites existent toujours dans les marines étrangères.

Décoration
   American Campaign Medal
  Asiatic-Pacific Campaign Medal
  World War II Victory Medal

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 USS ARD-10 - Site NavSource Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Base navale de Subic Bay
 Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale

Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy
Bateau lancé en 1943
Navire construit en Californie
Bateau de l'US Navy de la Seconde Guerre mondiale

USS ARD-10


An Trichoglottis geminata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Elias Teijsmann ngan Simon Binnendijk, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jacobus Smith. An Trichoglottis geminata in nahilalakip ha genus nga Trichoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoglottis

Trichoglottis geminata


Dipka (o Deepka) es una ciudad de la India en el distrito de Korba, estado de Chhattisgarh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 330  a 192 km de la capital estatal, Raipur, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 24 385 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Chhattisgarh

Dipka


بلهارسية ميكونغية أو البلهارسيا الميكونغية  طفيلي من الديدان المسطحة من صف المثقوبات وهو عامل مسبب للبلهارسيا في شكلها المعوي مع تعقيدات وعائية.

مراجع

ديدان طفيلية للبشر
أمراض ديدانية
حيوانات وصفت في 1978
طفيليات البشر

بلهارسية ميكونغية


MÖ 211'den itibaren Roma Para sistemine dahil olan denarius, (çoğul: denarii) küçük Gümüş Sikke'lerdir ve yavaşça itibarı azaldığı için yerine çıkarılan antoninianus'lara kadar tedavüle çıkan en yaygın para olarak kalmıştır.

Tarihi
Denarius ilk olarak İkinci Pön Savaşı'nın sürdüğü MÖ 211 yılında, Roma Cumhuriyeti'nde, o zamanlar ortalama 4.5 gram olarak basılmıştır (kesilmiştir). Bu ağırlığını bir süre muhafaza ettikten sonra, MÖ 2. yüzyıl'da ağırlığı (bir Roma Pound'unun 1/84 olacak şekildi) 3.9 gram'a düşürülür. Bu ağırlığınıda İmparator Nero dönemine kadar korur ve ardından (Pound'un 1/96) 3.4 gram'a geriler. Nero zamanında içerdiği gümüş miktarı düşürüldü. Daha sonraki Roma İmparatorları tarafından değeri 3. yüzyıl'a doğru 3 gram'a kadar indirildi. İlk basıldığı tarihte değeri olan 10 As, denarius'a "onluk ya da on içeren" anlamına gelen adını verir. Yaklaşık MÖ 141'de As'ın ağırlığında meydana gelen azalmayı yansıtacak şekilde 16 as olarak tekrar tarife edildi. Denarius, 3. yüzyıl'da yerini alacak olan antoninianus basılana kadar Roma İmparatorluğunun en çok basılan sikkesi oldu. Bu sikkenin son basımı bronz olarak Aurelian zamanında 270-275 ve Diokletian yönetiminin ilk yılında 284'te oldu.

Değer karşılaştırması ve gümüş içeriği
20. yüzyıl öncesi paraları hakkında çok fazla tipte üretilmiş olmaları sebebi ile kıymet karşılaştırması yapmak çok zordur. Satın alma gücü, ekmek baz alındığında İmparatorluğun ilk yıllarında yaklaşık olarak 20 US$ olarak tahmin edilmiştir. Klasik tarihçiler muntazaman Roma Cumhuriyeti'nde ve Roma İmparatorluğu'nun erken dönemlerinde niteliksiz bir işçi ve sıradan bir asker için vergisiz ücretin 1 denarius yani yaklaşık 20 US$ olduğunu söyler. (bir karşılaştırma olarak, niteliksiz bir Amerikalı işçi federal asgari ücret tarifesine göre günde 8 saatlik bir çalışma süresi için en az 41 US$ kazanırken ortalama bir Amerikalı aynı süre için günde yaklaşık 180 US$ kazanır.)
İmparatorlukta bir denarius içerisindeki güncel gümüş miktarı yaklaşık 50 grains (1 grain=64.79891 miligram) ya da 1/10 troy ounces'sudur. (1 troy ounce=1 troy ounce = 31.1034768 gram)

Gümüş içeriğinin kalitesi, politik ve ekonomik dalgalanmalara bağlı olarak değişim gösterir. Gallienus yönetiminde, Antoninus ince gümüş kaplamalı bir bakır sikkeydi.

Etkileri
Denarius artık düzenli olarak basılmadığı halde, bir hesaplama aracı olarak kullanılmaya devam edildi ve adı anlaşılamayan bir biçimde sonraki Roma sikkeleri içinde kullanıldı. Denarius'un tükenmeyen mirası İngiliz penny'si için "d" kısaltması olarak 1971'e kadar kullanıldı. Fransa'da denier olarak hayat bulurken, Arab ülkelerinde ise dinar, islam öncesi dönem de dahil olmak üzere günümüzde bile bazı modern Arab ülkelerinde bir ödeme aracı olarak kullanılmaktadır. Hepsi de para anlamına gelen, İtalyanca'da denaro, İspanyolca'da dinero ve Portekizce'deki dinheiro sözcükleri, Latince "denarius" sözcüğünden türemişlerdir.

Değeri

Göründüğü kadarıyla altın aureus bir "hesaplama parası"dır, yüksek değeri nedeniyle günlük kullanımda pek değerlendirilmez. Nümizmatikler, aureus'un İmparatorların tahta çıkış bahşişi (cülus) olarak Lejyonlara dağıtıldığını düşünürler. 1 aureus 25 denarii değerindedir.

1 altın aureus = 2 altın quinarii = 25 gümüş denarii = 50 gümüş quinarii =100 bronz sestertii = 200 bronz dupondii = 400 bakır as = 800 bakır semisses = 1600 bakır quadrans

Ek bilgi
Hristiyanlıkta genel kabul gören bir inanışa göre Yehuda İşkariyot, İsa'yı, Roma İmparatorluğu Yahudiye Eyaleti Valisi Pontius Pilatus'un askerlerine 30 Denarius'a ispiyonlamıştır.

Ayrıca bakınız

 Sestertius
 Dupondius
 As
 Solidus (Sikke)
 Dinar
 Drachma

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Denarius,
  Octavian'dan Augustus'a: Yükselişinin resimli anlatımı.,

Antik Roma sikkeleri
Gümüş sikkeleri

Denarius


Luca Di Fulvio (* 13. Mai 1957 in Rom; † 31. Mai 2023) war ein italienischer Schriftsteller.

Leben
Di Fulvio studierte Dramaturgie an der Accademia d'Arte Drammatica Silvio D'Amico in Rom unter Andrea Camilleri. Anschließend war er ein halbes Jahr lang Mitglied von The Living Theatre, wo er in London gemeinsam mit Paola Borboni, Sergio Graziani, Mario Maranzana, Andrzej Wajda und Julian Beck arbeiten konnte.

Seit 1996 war Di Fulvio auch als Schriftsteller tätig. Einige seiner Romane erschienen auch auf Deutsch. 2008 veröffentlichte er den Roman La gang dei sogni, welcher seit 2011 auch im Deutschen unter dem Titel Der Junge, der Träume schenkte erhältlich ist. In dem Roman thematisiert er nicht nur Gewalt gegen Frauen, sondern verarbeitet auch das Leben der Emigranten in New York City in den 1920er Jahren, wobei er sich laut eigener Aussage nah an Martin Scorseses Epos Gangs of New York orientierte.

Di Fulvio starb im Mai 2023 nach schwerer Krankheit im Alter von 66 Jahren.

Werke

Originalwerke
 1996: Zelter
 2000: L'impagliatore
 2002: Dover beach
 2002: I misteri dell'Altro Mare (unter dem Pseudonym Duke J. Blanco)
 2006: La scala di Dioniso
 2008: La gang dei sogni
 2011: Il grande scomunicato
 2011: Kosher mafia
 2013: La ragazza che toccava il cielo
 2015: Il bambino che trovò il sole di notte
 2019: La figlia della libertà
 2020: La ballata della Città Eterna

Übersetzung auf deutsch
 2007: Die Rache des Dionysos (Originaltitel: La scala di Dioniso)
 2009: Der Präparator (Originaltitel: L'impagliatore)
 2010: Inkubus (Originaltitel: Dover beach)
 2011: Der Junge, der Träume schenkte (Originaltitel: La gang dei sogni)
 2012: Ein Cent für ein Leben (Originaltitel: Kosher Mafia)
 2013: Das Mädchen, das den Himmel berührte (Originaltitel: La ragazza che toccava il cielo)
 2015: Das Kind, das nachts die Sonne fand. Bastei Lübbe, Köln, ISBN 978-3-404-17180-4 (Originaltitel: Il bambino che trovò il sole di notte)
 2018: Als das Leben unsere Träume fand. Bastei Lübbe, Köln, ISBN 978-3-404-17600-7 (Originaltitel: La figlia della libertà)
 2020: Es war einmal in Italien. Lübbe, Köln, ISBN 978-3-404-18343-2 (Originaltitel: La ballata della Città Eterna)
 2022: Das verborgene Paradies. Lübbe, Köln, ISBN 978-3-404-18775-1

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Italienisch)
Roman, Epik
Person (Rom)
Italiener
Geboren 1957
Gestorben 2023
Mann

Luca Di Fulvio


මිනින්දෝරු ශිල්පය යනු විවිධ ලක්ෂ්‍යවල භූ ගෝලීය හෝ ත්‍රිමාන අවකාශ පැවැත්ම සහ එම ලක්ෂ්‍ය අතර පවතින දුර සහ ආනතිය සාමාන්‍ය වශයෙන් පෘථිවියේ මතුපිට ස්ථාන සමඟ බැඳී පවතී. මේවා බහුල වශයෙන් සිතියම් පිළියෙල කිරීමට සහ හිමිකාරිත්වය හෝ රජයේ කටයුතුවලට අවශ්‍ය මායිම් නිර්ණය කිරීමට යොදා ගනී. තමාගේ අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා මිනින්දෝරුවෙක්, භූගෝල විද්‍යාව, ඉංජිනේරු විද්‍යාව, ත්‍රිකෝණමිතිය, ගණිතය, භෞතික විද්‍යාව සහ නීතිය යන විෂයන්ගේ කොටස් ප්‍රයෝජනයට ගනු ලබයි.

මිනින්දෝරු ශිල්පය සහ සිතියම්කරණය පිළිබඳ ඇමරිකානු කොංග්‍රසය අනුව වෙනස් විදියකින් පවසතොත් මිනින්දෝරු ශිල්පය යනු ලක්ෂ්‍යවල සාපේක්ෂ පිහිටුම පිළිබඳ සියලු අත්‍යවශ්‍ය මිනුම් ලබාගන්නා සහ/හෝ විස්තර ස්ථානගතකරණ විද්‍යාව සහ කලාවයි.

වැඩි වශයෙන් සඳහන් කරතොත් ඉහතින් දක්වා ඇති පරිදි "භූමි මිනින්දෝරු ශිල්පය" මිනින්දෝරු අංශයේ විශේෂ කොටසක්ව පවතී. එය, වැඩ බිමේ දී නිරීක්ෂණ සහ මිනුම් මඟින් ද සහ නීතිමය ප්‍රශ්නාවලි මඟින් සහ පරීක්ෂණ මඟින් දත්ත එක් රැස් කිරීම තුළින් සිදු කරනු ලබන සවිස්තරාත්මක අධ්‍යයනය හෝ පරීක්ෂණයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. මෙම දත්ත විශ්ලේෂනය සැලසුම් කිරීම, නිර්මාණ කටයුතු, දේපල මායිම් ස්ථාපිත කිරීමේ දී ප්‍රයෝජනවත් වේ.

මිනින්දෝරු ශිල්පය
Tools
NeedToAddCategory
ගණිතය

මිනින්දෝරු ශිල්පය


La base aérienne de Mykolaïv-Koulbakino, ou Koulbakino (en ), est une base située à l'est de la ville de Mykolaïv, dans l'oblast de Mykolaïv, en Ukraine.

Histoire
En temps de paix, c'est la base d'attache de la  d'aviation tactique, qui vole sur Soukhoï Su-24M, Soukhoï Su-25, Aero L-39 Albatros et Aero L-39M (ces deux derniers comme avions d'entraînement).

Voir aussi

Situation

Liens externes
 Force aérienne ukrainienne

Références

Nikolaïev
Oblast de Mykolaïv
Force aérienne ukrainienne

Base aérienne de Nikolaïev-Koulbakino


est un shōnen manga écrit et dessiné par Ryūhei Tamura. Il est prépublié du  au  dans le Weekly Shōnen Jump, puis publié en 5 volumes reliés par l'éditeur japonais Shūeisha. La version française est éditée par Kazé depuis le .

Synopsis
Boyle Samejima est un flic qui aime l'action. À la suite d'un énième dérapage, cet énervé de la gâchette est mis au placard dans un archipel perdu au milieu de l'océan Pacifique. Lui qui pensait profiter tranquillement du soleil se retrouve chargé d'enquêter sur le mystérieux "culte de la mer" : une secte guidée par une jeune oracle de cinq ans... Et ce n'est pas tout, pour résoudre l'enquête, il doit faire équipe avec... un dauphin !

Personnages

Boyle est flic. Bien que rude sur les bords, il prend son travail au sérieux et fait passer la vie des autres en premier. Il est souvent appelé par son surnom de Shark.

Un dauphin humanoïde et le partenaire de Boyle. Comme Boyle, il est brut de décoffrage, mais il est prêt à risquer sa vie pour protéger les autres. Il possède des capacités surhumaines.

L'oracle du culte de la mer. Elle ressemble beaucoup à un enfant à l'imagination débordante, mais elle a l'étrange capacité de faire évoluer la vie marine en formes humanoïdes, mais elle n'est pas consciente d'avoir ce pouvoir.

Manga
Badass Cop & Dolphin est dessiné par Ryūhei Tamura. La série débute sa publication dans le numéro 30 du magazine Weekly Shōnen Jump de l'éditeur Shūeisha paru le , et s'est terminé dans le numéro 29 du magazine le . L'éditeur Shūeisha publie les chapitres en  tankōbon avec un premier volume sorti le  et le cinquième et dernier volume est sorti le . La version française est publiée par Kazé avec un premier volume sorti le .

Liste des volumes

{{TomeBD
 | langage_unique = non
 | volume         = 3
 | sortie_1       =
 | isbn_1         = 978-4-08-882647-9
 | isbn_1_note    =
 | sortie_2       =
 | isbn_2         = 978-2-82-034316-1
 | isbn_2_note    =
 | chapitre       = <div>
 Chapitre 18 : {{japonais|L'homme qu'on appelait "Kamuro"|神室という男|Kamuro to Iu Otoko}}
 Chapitre 19 :
 Chapitre 20 :
 Chapitre 21 :
 Chapitre 22 :
 Chapitre 23 :
 Chapitre 24 :
 Chapitre 25 :
 Chapitre 26 :
</div>
 | résumé         =
}}

|}

 Notes et références

 Œuvres
Édition japonaise

Édition française

 Liens externes
  sur Weekly Shōnen Jump''

Série manga
Manga paru dans le Weekly Shōnen Jump
Manga des années 2020

Badass Cop & Dolphin