La intendencia de Arizpe o de Sonora y Sinaloa, oficialmente denominada provincia de Arizpe fue una intendencia indiana que formó parte de la comandancia general de las Provincias Internas dentro del virreinato de Nueva España en el Imperio español. Por poco tiempo también integró el Primer Imperio Mexicano hasta su transformación en provincia de Sonora y Sinaloa con diputación provincial dentro de ese imperio. Su territorio comprendía los actuales estados mexicanos de Sonora y de Sinaloa así como la parte sur del estado de Arizona, en los Estados Unidos. Su capital fue Arizpe, situada sobre el río Sonora. Fue la tercera intendencia creada en América por la corona española y funcionó de manera experimental hasta la generalización del régimen de intendencias en Nueva España en 1786.

Antecedentes
Tras la recuperación de La Habana, que estaba ocupada por los británicos, el rey Carlos III ordenó instaurar el 31 de octubre de 1764 en la Capitanía General de Cuba la primera intendencia americana: la de Ejército y Real Hacienda de La Habana. En 1764 se dictaron para ella unas ordenanzas –a la que se introdujeron cambios en 1765 y 1767–, determinándose que el intendente de La Habana lo era de "ejército y hacienda", para darle una importante intervención en temas económicos, pero careciendo de competencias políticas. En 1766 fue creada la intendencia de Nueva Orleans en la Luisiana española, que era de Ejército y Real Hacienda.

Para poder incrementar la defensa de las costas del mar Caribe y estudiar la manera de obtener más recursos económicos, el rey Carlos III nombró el 14 de marzo de 1765 a José de Gálvez como visitador general de Nueva España, con autoridad superior al virrey. Gálvez propuso al rey en un Informe y Plan de Intendencias, firmado por él y por el virrey Carlos Francisco de Croix, el establecimiento del régimen de intendentes en el virreinato, similar al que se aplicaba en España.

El gobierno de Sonora y Sinaloa se hallaba en un área de frontera en guerra contra indígenas nómadas como los apaches y los seris, mientras que otros pueblos, como los pimas, ópatas, yaquis y mayos se hallaban establecidos en misiones, pero que causaron frecuentes rebeliones. Desde 1741 fueron creados presidios militares en Sonora para vigilar a esos pueblos: Buenavista para los yaquis; Pitic (actual Hermosillo) y Horcasitas para los seris y pimas; Altar, Tucson (en el actual estado de Arizona), Santa Cruz de Terrenate y Fronteras para los apaches. Dos compañías milicianas de ópatas fueron ubicadas en los pueblos de Bacoachi y Bavispe. En Sinaloa la situación indígena era más estable y solo existía el presidio de San Juan Bautista de Mazatlán, custodiado por 4 compañías disciplinadas de milicianos pardos.

Creación de la intendencia de Arizpe
Con el fin de obtener una mejora en la recaudación impositiva y sin esperar la aprobación real, Gálvez propuso en 1769 al virrey Croix la creación de las intendencias de las Californias y de Sonora, designando el virrey a Matías de Armona y luego a Felipe Barri para la primera y a Eusebio Ventura Beleña para la segunda, pero no se llegaron a implementar. El 18 de junio de 1770 el virrey Croix designó a Pedro Corbalán como intendente interino de Sonora poniendo en funcionamiento la intendencia de Arizpe bajo subordinación del gobernador de Sonora y Sinaloa. El régimen empleado fue la ordenanza dictada para La Habana en 1764. La existencia en un mismo territorio de un gobernador y de un intendente supuso una serie de conflictos jurisdiccionales entre ellos al no ser clara sus competencias, por lo que en 1777 ambos cargos fueron reunidos, permaneciendo Corbalán en esas funciones hasta 1787. Al asumir como gobernador Corbalán no ejerció el mando militar al ser un civil, debiendo ejercerlo el comandante de armas Juan Bautista de Anza y luego sus sucesores Pedro de Tueros y Jacobo de Ugarte, subordinados al comandante general.

Corbalán debió organizar la Real Hacienda en el territorio al no existir hasta entonces en él ninguna dependencia de ese ramo. Se dedicó a confeccionar padrones y cuentas de tributarios. Puso en funcionamiento la Real Caja de Álamo para que los mineros de la intendencia quintaran sus metales y para distribuir azogue, ambos en calidad de estancos, pero a causa de la oposición de los mineros del sur la trasladó en 1783 a El Rosario. En 1780 creó en Arizpe una pagaduría de la Real Caja para atender el pago de presidios y misiones.

Creación de la comandancia general de las Provincias Internas
La creación de la comandancia general de las Provincias Internas fue propuesta por el visitador general Gálvez y por el virrey Croix en una carta al rey de fecha 23 de enero de 1768, razón por la cual este la aprobó en julio de 1769 designando al general Teodoro de Croix, sobrino del virrey, como gobernador y comandante general de las provincias de Sinaloa, Sonora, Californias y Nueva Vizcaya. Sin embargo de la designación, la comandancia no se efectivizó hasta que el rey expidió instrucciones al comandante general por real cédula del 22 de agosto de 1776.

La nueva demarcación tenía como finalidad dar un mando militar unificado a las provincias septentrionales de la Nueva España, mejorar su defensa y promover la expansión y colonización del territorio, que era amenazado por otros países y por las inscursiones y rebeliones indígenas. En las instrucciones a Croix el rey ordenó que la comandancia general fuese solo nominalmente dependiente del virrey, dependiendo directamente de su persona. El rey dispuso que la sede del comandante fuese inicialmente el pueblo de Arizpe, pudiendo este elegir otro lugar si así le convenía.

Croix llegó a Arizpe en octubre de 1779 para instalar allí su residencia, declarándola capital de la comandancia general por bando del 12 de enero de 1780. En 1782 el rey otorgó a Arizpe la categoría de ciudad. En Arizpe Croix creó una casa de moneda y en 1782 el Banco de San Carlos. Cuando en 1786 la comandancia general fue subdividida en tres distritos militares, la intendencia de Arizpe quedó en el distrito bajo la dependencia directa del comandante general. Al ser restructurada la comandancia general el 3 de diciembre de 1787, la intendencia de Arizpe fue incluida en la comandancia general de las Provincias Internas del Poniente, hasta la reunificación en noviembre de 1790 y nueva división en 1813.

Implementación del sistema de intendencias en Nueva España
Estando ya José de Gálvez al frente de la Secretaría de Estado y del Despacho Universal de Indias, como parte de las denominadas reformas borbónicas el 4 de diciembre de 1786 el rey Carlos III firmó la Real Ordenanza de Intendentes de Ejército y Provincia de Nueva-España que creó otras once intendencias en el virreinato de Nueva España, reemplazando por partidos a los corregimientos, alcaldías mayores y otras jurisdicciones provinciales. El virrey fue confirmado en todas sus atribuciones, aunque debió dejar los asuntos de la Real Hacienda en manos de un superintendente subdelegado de Real Hacienda, del cual dependían 11 intendentes de provincia. La ordenananza se basaba en la dictada para el virreinato del Río de la Plata en 1782.

Los intendentes gobernadores reunieron bajo su mando las causas (o ramos de gobierno) de justicia, policía, hacienda y guerra, dependiendo del comandante general de las Provincias Internas en las dos primeras y en el ejercicio del vicepatronato real el intendente de Arizpe. El tribunal de apelaciones era la Real Audiencia de Guadalajara. En asuntos militares el intendente también dependía del comandante general y tenía el mando de las tropas en su territorio, excepto que no fuera militar, ya que en ese caso solo se encargaba de los asuntos administrativos del ejército y el mando era ejercido por un comandante.

Para 1790 la Real Caja tenía ocho administraciones subalternas en Arizpe, San Miguel de Horcasitas, San Antonio de la Huerta, Cieneguilla, Álamos, Sinaloa, Culiacán, y Cosalá.

Las recaudaciones de la intendencia correspondían a los estancos de tabaco, pólvora, naipes, sal, y azogue. A la venta de papel sellado, al impuesto comercial de la alcabala, a la producción y venta de mezcal y de aguardiente, al diezmo eclesiástico, y al tributo por vasallaje pagado por los indígenas, mulatos y mestizos. Cobraba también por el servicio de correo, el impuesto del real quinto de los mineros y el pago de la media anata que debían realizar los funcionarios reales.

Partidos
La intendencia de Arizpe se subdivió en 11 partidos al mando de subdelegados de las cuatro causas. En el actual estado de Sonora se hallaban de norte a sur los partidos de: Cieneguilla (incluyendo el sur de Arizona), San Antonio de la Huerta, y Ostimuri. En el actual estado de Sinaloa se hallaban en el mismo orden los partidos de Álamos, El Fuerte, Sinaloa, Culiacán, Cosalá, Copala, Maloya, y El Rosario. Todos los partidos tomaron su nombre de la villa, pueblo o real de minas en donde tenía su residente el subdelegado.

Desarrollo
A solicitud del rey el papa Pío IV erigió el obispado de Sonora el 7 de mayo de 1779, lo que fue mandado ejecutar por el rey el 17 de marzo de 1783, comprendiendo la intendencia de Arizpe y las Californias. Fue designado como primer obispo con sede en Arizpe fray Francisco Antonio de los Reyes. Las Californias fueron separadas del obispado de Guadalajara, mientras que Sonora y Sinaloa lo fue del obispado de Durango. En 1798 la sede del obispado fue trasladada a Culiacán.

El 17 de marzo de 1787 el rey dispuso la creación de la intendencia de Sinaloa, separándola de la Arizpe, nombrando al coronel Agustín de las Cuentas Zayas como gobernador intendente, pero una real orden del 30 de julio de 1789 anuló esa creación antes de que se llevara a efecto, pasando Cuentas Zayas a ser intendente de Chiapas.

El 6 de junio de 1790 arribó a Arizpe y tomó posesión del cargo el segundo intendente Enrique Grimarest, luego de recorrer la intendencia desde el sur. A solicitud del virrey, Grimarest elaboró un informe sobre las misiones de la intendencia y obtuvo del virrey que el puerto de Mazatlán fuese custodiado por 4 compañías de milicianos pardos disciplinados. Cuando Grimarest se hallaba preparando una expedición para asegurar el camino entre Sonora y Nuevo México, falleció en Nuri el 11 de diciembre de 1792.

El 28 de mayo de 1809 el intendente Alejo García Conde hizo jurar en Arizpe obediencia a la Junta Suprema de Sevilla. Entre fines de 1813 y principio de 1814 se puso en vigencia en las Provincias Internas del Poniente la Constitución de Cádiz de 1812, eligiéndose un diputación provincial en toda esa comandancia general con cabecera en la ciudad de Durango y jurisdicción sobre las intendencias de Durango y Arizpe y los gobiernos de Nuevo México y de las dos Californias. En mayo de 1814 el rey Fernando VII anuló la constitución y se volvió al régimen anterior.

En 1820 fue abierto al comercio el puerto de Guaymas, el primero en esa condición en la intendencia. Hasta entonces el comercio naval debía realizarse por el puerto de San Blas en Nayarit.

Guerra de Independencia en la intendencia de Arizpe
A fines de septiembre de 1810 se conoció en la intendencia de Arizpe el levantamiento insurgente que dio inicio a la guerra de independencia en Nueva España. El intendente brigadier García Conde organizó un pequeño ejército al mando del teniente coronel Pedro de Villaescusa y lo envió a El Rosario en la frontera con la intendencia de Durango.

Luego de que los insurgentes ocuparan Guadalajara, Miguel Hidalgo envió desde allí a José María González de Hermosillo hacia las Provincias Internas para propagar la insurrección. González de Hermosillo inició la marcha el 1 de diciembre de 1810 con 2000 infantes y 300 jinetes y logró ocupar El Rosario el 21 de diciembre de 1810 tras vencer a Villaescusa en la batalla de Real del Rosario luego de que las 4 compañías de milicianos pardos del presidio de Mazatlán se pasaran a la insurgencia. Las fuerzas insurgentes saquearon en El Rosario la Real Caja de la intendencia de Arizpe. En su avance hacia el norte los insurgentes ingresaron el 27 de diciembre en la villa de San Sebastián, pero Villaescusa logró recomponer su tropa en San Ignacio Piaxtla, recibiendo refuerzos con el intendente García Conde desde los presidios. Las fuerzas insurgentes fueron completamente derrotadas por García Conde en la batalla de San Ignacio de Piaxtla el 7 de febrero de 1811, retornando los restos de la división en desbandada a Jalisco. Desde ese momento las tropas de García Conde inscursionaron fuera de las fronteras de la intendencia en diversas oportunidades, mientras el largo servicio fuera de su territorio y las malas condiciones de pago hicieron que se produjeran levantamientos ópatas a fines de 1819 en el presidio de Bavispe y el 1 de enero de 1820 en el puerto de Guaymas.

El Plan de Iguala, proclamado por Agustín de Iturbide el 24 de febrero de 1821, fue jurado en El Rosario el 16 de julio de 1821 por el teniente coronel Fermín de Tarbé y por el párroco fray Agustín José Chirlín, antes de que Iturbide proclamara la independencia de México el 27 de septiembre de 1821.

A fines de agosto de 1821 el comandante general Alejo García Conde pactó con el iturbidista Celestino Negrete y adhirió al Plan de Iguala, haciéndolo jurar en Chihuahua el 26 de agosto y en Arizpe el 6 de septiembre.

Final de la intendencia
En aplicación de la restaurada Constitución de Cádiz, que siguió vigente luego de la independencia de México, el 24 de febrero de 1822 fue elegida como consejo asesor la diputación provincial en Arizpe, pasando la intendencia a denominarse provincia de Sonora y Sinaloa y el intendente gobernador a ser jefe político superior. Antonio Narbona fue elegido para ese cargo, hasta la división del territorio en dos provincias en octubre de 1823, la de Sonora y la de Sinaloa.

Intendentes de Arizpe
 Pedro Corbalán          1770-1787
 Pedro Garrido Durán     1787-1789
 Enrique de Grimarest    1789-1793
 Alonso Tresierra y Cano 1793-1796
 Alejo García Conde      1796-1813
 Ignacio de Bustamante      1813-1813
 Alonso Tresierra y Cano 1813-1814
 Antonio Cordero         1814-1817
 Ignacio de Bustamante      1817-1818
 Manuel Fernández Rojo   1818-1818
 Ignacio de Bustamante      1818-1819
 Juan José Lombán        1819-1819
 Antonio Cordero         1819-1821

Referencias

Historia del estado de Sonora
Arizpe
Historia del estado de Sinaloa
Historia de Arizona
Arizpe
Estados y territorios fundados en 1770
Estados y territorios desaparecidos en 1821
México en 1770

Intendencia de Arizpe


Heinrich von Künßberg (* 21. Januar 1801 in Eben bei Gärtenroth; †  26. Februar 1862 in Ansbach) war ein Jurist, Historiker und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Von Künßberg entstammte der Familie von Künsberg. Er studierte die Rechtswissenschaften von 1817 bis 1821 in Erlangen und Würzburg. In Würzburg schloss er sich 1820 der Alten Würzburger Burschenschaft an.

Nach dem Studium arbeitete er zunächst als Akzessist beim Kreis- und Stadtgericht Bayreuth (1824–1827), seit 1825 außerdem beim Appellationsgericht in Ansbach. Danach begann er, als Advokat zu arbeiten.

1831 wurde er in die Kammer der Abgeordneten der bayerischen Ständeversammlung gewählt. Ab 1838 war er Mitglied des Historischen Vereins für Mittelfranken in Ansbach und Redakteur von deren Zeitschrift Jahresberichte. 1854 wurde er Mitglied des Gelehrtenausschusses des Germanischen Nationalmuseums in Nürnberg.

Im Revolutionsjahr 1848 wurde er für den Wahlkreis Mittelfranken (Ansbach) in das Paulskirchenparlament gewählt. Zunächst war er Mitglied der Fraktion Casino, später der Fraktion Pariser Hof.

Werke
 Das Recht der Deutschen in seinen geschichtlichen Grundlagen und seiner Fortbildung untersucht, 1846

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 3: I–L. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0865-0, S. 199.
 Heinrich Best, Wilhelm Weege: Biographisches Handbuch der Abgeordneten der Frankfurter Nationalversammlung. Droste, 1998, ISBN 3-77-000919-3.

Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Bayerischen Abgeordnetenkammer
Heinrich
Deutscher
Geboren 1801
Gestorben 1862
Mann

Heinrich von Künßberg


إرنست لى فلتشر  هو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الجمهوري. ولد إرنست لى فلتشر في 12 تشرين الثاني من سنة 1952 في ولاية كنتاكي الأمريكية درس فلتشر في كلية الطب في جامعة كنتاكي وكان إرنست لى فلتشر عضوا في مجلس النواب الأمريكي في الفترة ما بين 3 كانون الثاني من عام 1999 إلى 8 كانون الأول من عام 2003 أصبح إرنست لى فلتشر حاكما على ولاية كنتاكي الأمريكية في 9 كانون الأول من سنة 2003 وقد استمر فلتشر في منصبه كحاكم على ولاية كنتاكي إلى 11 كانون الأول من سنة 2007.

مراجع

أعضاء الحزب الجمهوري في مجلس نواب ولاية كنتاكي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ماونت ستيرلينغ
أطباء من كنتاكي
أعضاء الحزب الجمهوري في مجلس النواب الأمريكي من كنتاكي
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس النواب الأمريكي من كنتاكي
أعضاء مجلس نواب ولاية كنتاكي
أفراد عسكريون من كنتاكي
الكنيسة المعمدانية من كنتاكي
جمهوريون من ولاية كنتاكي
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية كنتاكي
خريجو جامعة كنتاكي
دعاة التصميم الذكي
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من ليكسينغتون (كنتاكي)
ضباط بالقوات الجوية الأمريكية
مواليد 1952
مواليد في ماونت ستيرلينغ

إرنست لي فلتشر


Hua Hin (, ) is one of eight districts (amphoe) of Prachuap Khiri Khan province in the northern part of the Malay Peninsula in Thailand. Its seat of government, also named Hua Hin, is a beach resort town. The district's population was estimated at 65,983 in December 2019 by the Bureau of Registration Administration in an area of . By road, it is  south-southwest of Bangkok.

Hua Hin district is in the middle of what the Thai government is promoting as the "Thai Riviera", the stretch of coastline between Phetchaburi in the north and Chumphon in the south.

History

In 1834, before the name Hua Hin was coined, some agricultural areas of Phetchaburi province were hit by severe drought. A group of farmers moved south until they found a small village that had bright white sand and a row of rocks along the beach. They settled there and gave it the name Samore Riang (Samo Riang), which means 'rows of rocks'.

In 1921 the director of the state railway, Prince Purachatra, built the Railway Hotel close to the beach. Prince Krom Phra Naresworarit was the first member of the royal family to build a group of palaces at Ban Laem Hin, called Sukaves, and gave the beach next to his palace the name "Hua Hin". King Prajadhipok (Rama VII) liked the place so much that he built a summer palace there which was later named Klai Kang Won ('far from worries'). From 2004 until 2006 it was the full-time residence of King Bhumibol Adulyadej (Rama IX), until health issues forced him to return to Siriraj Hospital in Bangkok, where medical facilities and physicians were closer at hand.

In 1932 Hua Hin was part of Pran Buri district as a minor district (king amphoe). In 1949 Hua Hin became a separate district of Prachuap Khiri Khan.  After the building of Thailand's southern railway connected the district with Bangkok along with various destinations en route, Hua Hin became the first and most popular beach resort in the country. Over the five-year period from 2014 to 2019, the number of Thai and foreign visitors to Hua Hin has risen six percent per year.

In August 2016, there were four bomb blasts in Hua Hin over a period of 24 hours. One person died, 20 others were injured. In the aftermath of the bombing 90 security cameras were installed and are monitored by the Tourist Police. Another 60 cameras are monitored by the municipal office. There are plans to install several hundred more.

Climate

Hua Hin has a tropical savanna climate (Köppen climate classification Aw). Historically, temperatures are very warm to hot throughout the year, with only small variations. The year begins with the dry season (December–April), before the monsoon arrives in May. Rains ease somewhat from June to August before the heaviest rains begin in September and continue through November.

Administration

Central administration
Hua Hin district is divided into seven sub-districts (tambons), which are further subdivided into 63 administrative villages (mubans).

Local administration
There is one town (thesaban mueang) in the district:
 Hua Hin (Thai: ) consisting of sub-districts Hua Hin and Nong Kae.

There is one sub-district municipality (thesaban tambon) in the district:
 Nong Phlap (Thai: ) consisting of parts of sub-district Nong Phlap.

There are five sub-district administrative organizations (SAO) in the district:
 Hin Lek Fai (Thai: ) consisting of sub-district Hin Lek Fai.
 Nong Phlap (Thai: ) consisting of parts of sub-district Nong Phlap.
 Thap Tai (Thai: ) consisting of sub-district Thap Tai.
 Huai Sat Yai (Thai: ) consisting of sub-district Huai Sat Yai.
 Bueng Nakhon (Thai: ) consisting of sub-district Bueng Nakhon.

Environment

The quality of the waters of the Gulf of Thailand off central Hua Hin were rated " good to fair" in 2016 by the Pollution Control Department.

Boundaries
Hua Hin district is bordered by:

North: Cha-am district, Phetchaburi province.
East: Gulf of Thailand
West: Myanmar (Burma)
South: Pran Buri district, Prachuap Khiri Khan province.

Transport
Hua Hin is served by road, rail, and sea routes.

The main station is Hua Hin railway station and it is the northernmost station in the district. Smaller stations are also located in the area including Nong Kae railway station which is closer to Khao Takiap, Suan Son Pradiphat Railway Halt, close to Suan Son Pradiphat Beach and Rajabhakti Park as well as Khao Tao railway station.

, work is underway on the construction of double tracks from Bangkok's Bang Sue Central Station to Chumphon. Trains will travel the route at up to 160 kilometres per hour. The new tracks—due to be completed in 2022—will enable trains to travel the Bangkok–Hua Hin segment in "two to three hours" according to a State Railway of Thailand (SRT) spokesman. As a comparison, , SRT's Train 44 travels from Hua Hin to Bangkok's Bangkok Railway Station in three hours and thirty-three minutes (02:22–05:55). Plans for high-speed rail from Bangkok to Surat Thani which would serve Hua Hin en route, have been shelved due to lack of investor interest.

Since 2018, there is no longer daily ferry service between Hua Hin and Pattaya. In November 2018, Hua Hin deputy chief Chareewat Phramanee confirmed the ferry service, suspended due to low tourist numbers during low season, would be up and running again for high season between Hua Hin and Pattaya, a 2.5 hour journey on a catamaran with a maximum capacity of 340.

Hua Hin Airport is in Hua Hin District. AirAsia serves the airport with a direct flight only to Chiang Mai. The other destinations have been deleted

In August 2018 the Department of Airports announced that it will spend 3.5 billion baht to upgrade Hua Hin Airport over the next five years. The number of travellers using the airport is expected to increase by tenfold, to three million a year, in that time frame. The upgrade is part of the "Riviera Thailand" and Southern Economic Corridor projects. The work at the airport will take four to five years. It includes enlarging the existing passenger terminal, building a second one, expanding hangar space, and widening the runway from 30 to 45 metres.

Education
Hua Hin and Cha-am host a number of tertiary education institutions such as Kasetsart University Veterinary Teaching Hospital, Silpakorn University, Suan Dusit Rajabhat (Hospitality) University, and the Petchaburi Technology and Agricultural University. Webster University Thailand had a campus near Hua Hin, but ceased operations on December 31, 2021. The Rajamangala University of Technology also has a campus in the vicinity, the Rattanakosin (Wangklaikangwon Campus).

See also
 Ko Sai (Islands off Hua Hin)
 Cha-am district

References

External links

Hua Hin
Hua Hin
Cities and towns in Thailand

Hua Hin district


Best Man er en kortfilm fra 2013 instrueret af Tommy Oksen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

Best Man


An Panicum polycomum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Panicum polycomum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum polycomum


Vivian Isabel Baella Guevara (Rioja, San Martín, ) es una exvoleibolista peruana. Ha representado a su país en los Juegos Olímpicos de la Juventud 2010, donde ayudó a su equipo a ganar la medalla de bronce.

Carrera

2006

 Campeona en los Juegos Nacionales Perú 2006 con el colegio Ofelia Velásquez de Tarapoto.
 Campeona del Sudamericano Escolar 2006 (Medellín, Colombia).
 Subcampeona de la Copa Regional San Martín, Perú, con la selección de Tarapoto.
 Subcampeona del torneo nacional de vóley de menores, Perú, con la selección de Morales.

2008
Vivian hizo su debut en el Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-18 de 2008 siendo capitana del equipo. Ayudó a su país a ganar la medalla de plata en el torneo y Vivian fue premiada como mejor atacante. Ocupó el tercer puesto en el Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-20 de 2008 (fundamental en el partido con Argentina).

2009
Representó a su país en el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-18 de 2009. Su equipo terminó sexto, el mejor resultado para cualquier equipo peruano desde 1993. Vivian, junto con la mayoría de sus compañeros de equipo, saltó a la fama después del torneo.

 Campeona del Torneo Apertura 2009 con su club, Regatas Lima.
 Campeona del Torneo Clausura 2009 con su club, Regatas Lima.
 Mejor voleibolista del 2009, Premios DT del diario El Comercio. url = http://www.youtube.com/watch?v=tPsGWe5rxT0

2010: bronce olímpico juvenil
Vivian volvió a firmar contrato con el club Regatas Lima para la temporada 2010-11 de la Liga Nacional Superior de Voleibol del Perú.

Más tarde, ese mismo año, participó en el Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-20 de 2010 ganando la medalla de plata. Su equipo también ganó la medalla de bronce en los Juegos Olímpicos Juveniles 2010.

2011: oro en Copa Panamericana
Vivian jugó con su equipo juvenil en la Copa Panamericana de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011, celebrada en su país, Perú. Su equipo ganó la medalla de oro. También participó con su equipo en el 2011 el Campeonato Mundial de Voleibol Femenino Sub-20 de 2011, que se celebró en Perú. Su equipo terminó en 6.º lugar. Vivian, junto a su compañera de equipo Grecia Herrada, comenzó a jugar vóley playa para la temporada 2011 finalizando tercera en el torneo nacional del Perú y obteniendo la clasificación para el Campeonato Sudamericano de Voleibol Playa.

2012
Este año Vivian fichó por el club Alianza Lima jugando la Liga Nacional Superior de Voleibol del Perú. Vivian se dedicó al vóley playa representando a la selección nacional de Perú en el Campeonato Mundial Sub-21 en Halifax, Canadá.

Impacto

Supervivian

Después de haber sido capitán del equipo de menores de Perú en 2008 y ayudar a su país de volver a subir al podio, el artista-creativo Mauricio Mauri Céspedes creó una serie animada llamada Supervivian, que sigue a Vivian como la mejor jugadora del equipo.

Clubes
  Deportivo Wanka (2006-2007)
  Regatas Lima (2007-2012)
  Alianza Lima (2012-2016)
  Deportivo Géminis (2016-2018)

Resultados

Individuales
 Mejor atacante del Campeonato Sudamericano de Voleibol Femenino Sub-20 de 2008
 Mejor voleibolista del 2009 Premios DT, diario El Comercio
 Condecorada Orden al mérito a la mujer 2010, Ministerio de la Mujer

Selección nacional

Categoría mayores
 2009:  Campeona, Juegos Bolivarianos Sucre 2009
 2010:  Tercera, Juegos Suramericanos ODESUR Medellín 2010

Categoría sub-20
 2008:  Tercera, Sudamericano Juvenil Perú 2008
 2010:  Subcampeona, Sudamericano Juvenil Colombia 2010
 2010:  Tercera, Juegos Olímpicos de la Juventud Singapur 2010
 2011:  Campeona, Copa Panamericana Juvenil Perú 2011
 2011: 6.º lugar, Mundial Juvenil Perú 2011

Categoría sub-18
 2008:  Subcampeona, Sudamericano Menores Perú 2008
 2009: 6.º lugar, Mundial Menores Tailandia 2009

Enlaces externos
 Ficha en FIVB
 Fanpage Oficial

Referencias

Riojanos (Perú)
Voleibolistas de Perú
Deportistas en los Juegos Olímpicos de la Juventud 2010
Alumnado de la Universidad San Ignacio de Loyola

Vivian Baella


توزيع الأوسمة في رفع الأثقال في الدورة الرياضية العربية الثالثة الدار البيضاء 1961:

النتائج الكاملة

المصادر
 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989

رفع أثقال
رفع أثقال
رفع أثقال
1961


Babylon Berlin er en tysk tv-serie fra 2017 produceret for Sky 1, der er baseret på den tyske forfatter Volker Kutschers bøger. Serien følger kommissær Gereon Rath (Volker Bruch), der bliver sendt på en opgave fra Køln til at efterforske forbrydelser i tyvernes Berlin, hvor han skal optrevle en hemmelig afpresningsring, samt Charlotte Ritter (Liv Lisa Fries), der er en ung stenograf, der fosøger at komme ind i politiet.

Serien havde premiere den 13. oktober 2017 i Tyskland. Den bestod af de første seks afsnit, som blev sendt i én blok. De første otte afsnit blev kaldt Sæson 1, og de næste otte afsnit var Sæson 2. Netflix har udgivet de første to sæsoner i USA, Canada og Australien. Den tredje sæson får premiere i slutningen af 2019. Første sæson blev vist første gang på dansk fjernsyn på DR1 i oktober 2018.

Serien er blevet udnævnt til den dyreste tyske dramaserie nogensinde med produktionsomkostninger på næsten $40 millioner.

Medvirkende
 Volker Bruch som kommissær Gereon Rath, en krigsveteran fra Det tyske kejserriges hær under første verdenskrig, og politimand i både Køln og Berlin. Han er romersk katolik og ven med Konrad Adenauer, en fremtidig vesttysk kansler. Rath kæmper med at forene sin tro med sin affære med Helga Rath, hans svigerinde. Rath kæmper også med PTSD erhvervet under hans deltagelse i første verdenskrig og overlevende skyld over tabet af sin bror, Anno Rath, der stadig er savnet i kamp. I hemmelighed selvmedicinerer sig med morfin.
 Liv Lisa Fries som Charlotte Ritter, en Garçonne fra Weddings slum, og lejlighedvis prostitueret ved Moka Efti cabaret, som arbejder på kontoret hos politiet. Hun har en hemmelig drøm om at blive den første kvindelige morddetektiv i Berlin politi.
 Peter Kurth som chefkommissær Bruno Wolter, kriminalkommissær fra Berlins politi, hvis elskværdighed skal dække over hans usømmelige tendenser. Wolter viser stor venlighed overfor Ritter ved at betale hendes begravelsesudgifter og hjælpe hende, da hendes mor dør. Han bliver den primære antagonist i sæson 2.
 Matthias Brandt som kansler August Benda, en jødisk socialdemokrat og chef for Berlins politiske politi. Han er en ihærdig efterforsker, der tror på Weimarrepublikken. Han foragtes af monarkisterne, kommunisterne og nationalsocialisterne. I flere år har kansleren undersøgt en hemmelig militær gruppering der modsætter sig Versailles-traktaten. Han kalder denne skyggehær, for "Schwarze Reichswehr", og mener at hvis ikke de bliver stoppet, så vil de ødelægge republikken og sende Europa ud i endnu en verdenskrig.
 Leonie Benesch som Greta Overbeck, en af Charlotte Ritters barndomsvenner og hushjælp hos kansler Benda og hans familie. Efter en katastrofal romance i sæson 2 bliver Greta modvilligt involveret i et snigmord.
 Ernst Stötzner som generalmajor Kurt Seegers.
 Denis Burgazliev som oberst Trochin, en sovjetisk diplomat og officer i Joseph Stalins hemmelige politi.
 Severija Janušauskaitė som grevinde Svetlana Sorokina / Nikoros.
 Hannah Herzsprung som Helga Rath, kommissær Gereon Raths hemmelige kærlighedsinteresse i mere end 10 år og hans brors kone; broderen har været savnet siden første verdenskrig.
 Ivan Shvedoff som Alexei Kardakov, en anti-stalinist og russisk flygtning og leder af en trotskisk celle i Berlin.
 Lars Eidinger som Alfred Nyssen, en våbenproducent med forbindelser til Reichswehr og Freikorps-officerer der planlægger at vælte republikken og genindsætte kejser Wilhelm 2. på tronen.
 Anton von Lucke som Stephan Jänicke, en ung detektiv i Berlins politi, der har fået til opgave af kansler Benda at undersøge kommissær Bruno Wolters forbindelse til Schwarze Reichswehr.
 Waldemar Kobus: Döhmann, apoteker der giver Gereon hans medicin.
 Hildegard Schroedter som Mina Ritter, Charlottes mor
 Irene Böhm som Toni Ritter, Charlottes lillesøster.
 Laura Kiehne som Ilse Ritter, Charlottes storesøster.
 Pit Bukowski som Erich, Ilse Ritters mand.
 Jacob Matschenz som Fritz, Greta Overbecks kæreste
 Julius Feldmeier som Otto, Fritz' ven.
 Jeanette Hain som Irmgard Benda, kansler Bendas kone
 Marie Gruber som Emmi Wolter, Brunos kone.
 Fritzi Haberlandt som Elisabeth Behnke.
 Karl Markovics som Samuel Katelbach, en østrigsk journalist.
 Bryan Ferry som sanger ved Moka Efti cabaret.

Produktion
Serien blev instrueret i et samarbejde mellem Tom Tykwer, Hendrik Handloegten og Achim von Borries, der også skrev manuskripterne. Den offentlige tyske tv-station ARD og betalingskanalen Sky var sammen om at producere serien, hvilket var det første af denne slags samarbejder. Som en del af denne aftale sendte Sky den første serie, og ARD begyndte at sende den via deres gratis tv-kanal den 30. september 2018. Netflix købte rettighederne til USA og Canada, hvor serien blev gjort tilgængelig med engelsk dubbing og med undertekster.

Lokationer
Babelsberg Studio opførte en tilføjelse til Metropolitan Backlot for at filme serien og til fremtidige produktioner, i form af et stort permanent stående set, der blev hyldet af selskabet som værende det største i Europa. Settet inkluderer repræsentationer af forskellige områder i Berlin, inklusive de fremherskende økonomiske klasser og er stort eksteriør til natklubben Moka Efti. Derudover blev serien filmen i store dele af Berlin og andre steder i Tyskland. Adskillige scener blev filmet på Alexanderplatz foran den historiske bygning Alexanderhaus. Politihovedkvarteret, der tidligere lå lige bagved, og andre af de omkringliggende bygninger blev ødelagt under anden verdenskrig, men blev genskabt med computereffekter. Rotes Rathaus (Berlin Rådhus) blev brugt til de fleste af af næroptagelserne som politihovedkvarteret, fordi deres brug af røde mursten og den arkitektoniske stil er meget sammenlignelig.

Interiør i politihovedkvarterets lobby blev filmet i Rathaus Schöneberg, inklusive scenerne med paternoster-elevatoren- Restauranten Ratskeller i samme bygning blev brugt som den nærliggende cafe Aschinger i adskillige scener. Interiørscenerne i Moka Efti blev filmet i Kino Delphi i Weißensee.

En lang spændingssekvens der foregår under operaen Laser og pjalter blev filmet i det historiske Theater am Schiffbauerdamm, hvor spillet rent faktisk blev opført på dette tidspunkt. Andre scener blev filmet på Museumsinsel og på Hermannplatz U-Bahn station i Berlin, og Heilandskirche ved floden Havel i Potsdam. Scenerne med settet hos Nyssen-familien blev filmet på Schloss Drachenburg, et slot i Rheinland. Scener der involverede et damplokomotiv blev filmet på Bayerische Eisenbahnmuseum (Bayerns Jernbanemuseum) nær Nördlingen.

Musik
Udover musik fra perioden, så blev nummeret "Dance Away" fra albummet Manifesto af det britiske rockband Roxy Music også brugt flere gange i baggrunden. Nummeret er blevet indspillet i en musikstil som passer til perioden. Ligeledes er der brugt en udgave af "These Foolish Things" og i den anden sæson en russisk version af "Gloomy Sunday".

Sangere Bryan Ferry fra Roxy Music optræder mod slutningen af første sæson som cabaret-sanger.

I den første dobbeltepisode i første sæson spiller den litauiske skuespillerinde Severija Janušauskaitė rollen som Swetlana Sorokina, der klæder sig ud som den mandlige sanger Nikoros for at optræde med hovedtemaet i serien, "Zu Asche, Zu Staub", på the Moka Efti cabaret. Sangen blev senere udgivet under navnet "Severija".

Udsendelse
Babylon Berlin havde premiere i Tyskland den 13. oktober 2017 på Sky 1 og i Storbritannien og Irland den 5. november 2017 på Sky Atlantic. Serien blev gjort tilgængelig i Australien, Canada og USA den 30 januar 2018 via streamingtjenesten Netflix.

Serien blev sendt første gang på den tyske tv-kanal Das Erste den 30 september 2018. I Danmark blev serien sendt første gang på DR1 i oktober 2018. Den var efterfølgende tilgængelig via DRs hjemmeside.

Episoder
De første 16 episoder dækker den første bog i serien. De blev skrevet som én samlet historie og filmet i en sammenhængende produktion. De havde premiere som én ubrudt blok nummereret 1-16, og de er blevet sendt rundt om i verden som en samlet sæson. Derudover blev alle de 16 afsnit gjort tilgængelige på Netflix på samme tid. De første otte afsnit er dog blevet kaldt Sæson 1 og de næste otte Sæson 2.

Endnu en blok på 12 episoder har planlagt premiere i slutningen af 2019, og bliver kaldt Sæson 3.

Modtagelse
Efter den første sæson fik serien stort set udelukkende positiv kritik, og den har en rating på IMDb på 8,5 stjerner mens den på Rotten Tomatoes har en samlet score på 100%, hvilket bliver opsummeret som at "Babylon Berlins humor og menneskelighed spiller godt sammen med den hypnotiske billedside, hvilket resulterer i et show der blænder med sin overmættede genre".

Carolin Ströbele fra Die Zeit roste serien og skrev "plottet er meget dramatisk og forener sex, kriminalitet og historie på en behagelig diskret måde"

Referencer

Eksterne henvisninger

Tyske tv-serier fra 2010'erne
Tyske tv-serier fra 2020'erne
Krimiserier fra Tyskland

Babylon Berlin


Sheev Palpatine, Galaktik Cumhuriyet'in son Başkanı ve Galaktik İmparatorluk'un ilk İmparatoru olup aynı zamanda Darth Sidious olarak da bilinir.

Palpatine, barışçıl bir gezegen olan Naboo'da doğmuştur. Güçle olan bağlantısını Jedi'lardan önce sezen Muunlist Sith Lordu Darth Plagueis tarafından eğitilmiştir. Ustası ona Darth Sidious adını verir. Fakat ustasının yaşam yaratabilme gücü ile kendisinden çok daha güçlü bir çırak yaratabileceğini anlamış ve bu yüzden onu uykusunda öldürmüştür. Böylece Darth Sidious, Sith Düzenin başına geçer ve Darth Plaugeis'in sağlığında gizlice yetiştirdiği Zabrak öğrencisi Darth Maul ile beraber, Darth Bane'in kurduğu İki Kuralı geleneğini devam ettirir. Darth Sidious'un daha sonraki çırakları sırasıyla, Darth Tyrannus (Kont Dooku), Darth Vader (Anakin Skywalker) olacaktır. Bunun dışında Sith Düzenine almadığı fakat ona gizli suikastçısı olarak hizmet edecek olan Mara Jade'i de bizzat kendisi yetiştirmiştir.

Filmlerde Rolü

Gizli Tehlike

Palpatine filmlerde ilk olarak Naboo gezegeninin Galaktik Senatörü olarak karışımıza çıkar. Palpatine'in gizli Sith kimliği Darth Sidious'un baskısıyla Ticaret Fedarasyon'u Naboo'yu işgal etmiştir. Naboo kraliçesi Padme Amidala başkent Coruscant'a senatörleri Palpatine'den yardım istemek için gider. Bürokratik oyalamalardan sonra Palpatine, Amidala'nın Şansölye Finis Valorum'un görevden ayrılması gerektiğini belirtir. Bu arada Sidious olarak da öğrencisi Darth Maul'u kraliçeyi bulmak için Naboo'ya gönderir. Ancak Qui-Gon Jinn ve Obi-Wan Kenobi adlı Jedi'ların karşı koymasıyla Naboo işgali son bulur ve Darth Maul ölür. Bu sırada Palpatine karışıklıktan yararlanarak Şansölye seçilir. 9 yaşındaki Anakin Skywalker'a ilgi ile izleneceği haberini verir.

Klonların Saldırısı

10 sene sonra, galaksi sivil bir savaşın eşiğine geçmiş, Cumhuriyetten ayrılmak isteyen gezegenler saldırganlaşmışlardır. Ayrılıkçılar Kont Dooku adlı Darth Sidious'un yeni öğrencisi tarafından yönlendirilmektedir. Kenobi ayrılıkçıların bir droid ordusu kurduğunu görünce Palpatine bu kriz anında, kriz geçene kadar kullanmak üzere kendine özel yetkiler alır. Bu özel yetkiler önce ayrılıkçılara karşı bir klon ordusu kurar. Kenobi bu kurulan ordunun ölmüş bir Jedi ustası tarafından istendiğini öğrenir.

Klon Savaşları (2003)(2008)

Kenobi ayrılıkçıların kurduğu droid ordusundan Palpatine'e bahseder. Palpatine, Kenobi ve Anakin'i bunları yok etmek için gönderir ve Anakin'e özel izinler verir. Obi-Wan ve Yoda buna önce karşı çıkar ancak yine de kabul edilir. Palpatine, bir yandan da Darth Sidious olarak Anakin'i denemek için Dooku'nun eğittiği bir uzaylıyı Anakin'e gönderir ama uzaylı başarılı olamaz. Darth Sidious'un Kont Dooku aracılığıyla General Grievous'un eğitimine yardım ettiğini görürüz. Güçlenen General Grievous Coruscant'ı işgal eder ve Palpatine'i kaçırıp kendi amiral gemisine getirir. Ve şans eseri hayatta kalan Darth Maul Mandalore yönetimini ele geçirir ve kendisini imparator ilan eder. Âmâ Palpatine (Darth Sidious) onun hayatta olduğunu sezer ve Mandalore'ye giderek Darth Maul'u esir alır ve onun kardeşi Sevage Opress'ı öldürür. Sonra Corucant'a geri döner.

Sith'in İntikamı

Palpatine Ayrılıkçı lider General Grievous tarafından esir tutulmaktadır ama aslında kendi isteğiyle kendini esir aldırtmıştır. Cumhuriyet ordularını yok etmek için, Kenobi ve Anakin Skywalker tarafından kurtarılan Palpatine, Skywalker'ı etkileyerek karşılaştıkları Dooku'yu öldürmesini sağlar. Bundan sonra kriz zamanlarında Palpatine diktatör havasına girer, bu da birçok senatörü ve Jedi Konsey'ini tedirgin eder. Bu tedirginlik Palpatine'ın Jedi konseyini kendisine bağlaması ve Anakin'i Jedi Temsilcisi olarak artar. Bir yandan da Palpatine, Anakin'e verilmemiş olan Jedi Temsilcisi rütbesini hakettiğini söyleyerek Jedi'lara karşı kışkırtmaya çalışır. Jedi Konsey'i Anakin'i casus olarak kullanmak isterken, o tüm planları Palpatine'e iletir. Anakin'in karısını  kaybetme rüyalarından haberdar olan Palpatine, Anakin'e büyük güçlere sahip olacağını söyleyerek Darth Sidious kimliğini açıklar. Anakin bunu Mace Windu'ya bildirir ve Jedi Konsey'i Palpatine'i tutuklamak ister. Ancak Palpatine hepsini öldürür ve Mace Windu ile büyük bir düelloya girerler. Palpatine güç yıldırımı ile Mace Windu'ya saldırır. Mace Windu yıldırımı yansıtırak Palpatine'in yüzünün deforme olmasına neden olur. Sonunda Anakin, Mace Windu'nun elini keser Palpatine'i kurtarır. Bu olaydan sonra Palpatine Anakin'i yeni öğrencisi yapar ve ona Darth Vader ismini verir.

Palpatine bundan sonra Darth Vader'ı Jedi Tapınağını yok etmekle, klon askerlerini de Jedi ustalarını öldürmekle görevlendirir. Sonra da Vader'ı Ayrılıkçıları öldürmesi için Mustafar gezegenine yollar. Senatoya da Jedi'ların cumhuriyeti yok etme planları olduğunu, daha güvenli ve istikrarlı bir kuruluş olarak Galaktik İmparatorluğu kurar ve kendini İmparator ilan eder. Yoda, Palpatine'i öldürmek için ofisine gider düello gerçekleşir, kimin kazandığı belli olmamıştır. Çırağının zor durumda olduğunu hisseden Palpatine Mustafar'a gider ve Obi-Wan ile düellosundan sonra Obi-Wan tarafından 2 bacağını ve 1 kolunu kaybetmiş ayrıca vücudunun neredeyse tamamının yanmış şekilde Vader'ı bulur ve Coruscant'ona ünlü siyah zırhını sağlar. Vader uyanınca, tamamen onu ele geçirmek için nefreti yüzünden kendi karısını öldürdüğünü söyler. Filmin sonunda Ölüm Yıldızı'nın yapımını beraber izlerler.

İmparator

Palpatine imparator olarak ilk kez "İmparator'un Dönüşü" filminde görünür. Galaktik İmparatoru ve Darth Vader'ın Sith ustası olarak Vader'la holografik iletişim kuran Palpatine, "güçte büyük bir karışıklık" olduğunu bildirerek Luke Skywalker tehdidinden bahseder.

Jedi'ın Dönüşü

Jedi'nin Dönüşü isimli filmde, Luke Skywalker babasının içindeki iyiliği tekrar kazandırmak için teslim olur.Ve İmparator Palpatine'in önünde destansı bir dövüş çıkarırlar. Palpatine onların dövüşünü zevkle izlemektedir.Sonunda Luke babasının sağ kolunu keser. Ve babasının sağ kolunun kendisi gibi gerçek kolu olmadığını fark eder.Palpatine 'Babanı öldür ve benim çırağım ol' diye kışkırtır ama Luke reddeder ve bir Jedi olduğunu söyler. Palpatine bu sözleri duyunca çok sinirlenir Luke'un üstüne Sith Yıldırımlarını göndermeye başlar.Luke acı çığlıkları atarken Darth Vader ayağa kalkar ve efendisinin yanına gider. Oğlunun acı çektiğini gördükçe daha fazla dayanamaz ve Palpatine'yi havaya kaldırıp Ölüm Yıldızı'ın boşluğuna fırlatır ve İmparator Palpatine ölür.Ama Vader o sırada çok fazla ölümcül hasar alır ve neredeyse ölmek üzeredir.Luke onu hangara kadar taşır ama daha fazla taşıyamaz.Vader oğluna maskeyi çıkarmasını ister ve Luke maskeyi açar ve Darth Vader'da ölmeden önce Aydınlık Tarafa döner.Ve Güçle bütünleşir.

Skywalker'in Yükselişi
Sith Lordu Darth Sidious Karanlık tarafın doğaüstü yetenekleri sayesinde hayattadır (klon). Bilinmeyen bölge de bulunan Exegol adında gezegende galaksiyi yönetmektedir. Snoke ise Darth Sidious'un yarattığı bir kukladır. Amacı gölgelerle yönettiği Galaksiyi torunu Rey' e  bırakmaktır. Sonra bütün Jedi'ların ruhu birleşir (Anakin de dahil) ve Darth Sidious Exegol' de güç' ün aydınlık tarafı ile yok edilir.

Karakter yaratımı
İlk üçlemede imparatorun adı ve asıl gezegeni belirtilmemişti. Star Wars'un ilk taslağında "Cos Dashit" olarak adlandırılmıştı. Filmlerde ismi belirtilmese de 1976 tarihli A New Hope'ta Palpatine adı geçmektedir. Önceleri yanındakiler tarafından etki altında bırakılan bir insan portresi çizse de Return of the Jedi ile birlikte güçlü bir diktatör olarak gösterilir. Bu imajda Lucas Flash Gordon çizgi romanlarındaki "Ming the Merciless"ten etkilenmiştir. Ayrıca Sezar, Stalin, Napoleon ve Hitler gibi tarihi kişilerden de kesitler görünmektedir.

"The Empire Strikes Back"te ilk kez görünen İmparator makyaj yapılmış yaşlı bir kadına eklenmiş bir şempanze gözü ile rahatsız edici bir görünüm elde edilmiştir. 2004'teki DVD versiyonunda bu filmde Ian McDiarmid yaşlı kadının yerini almıştır ve diyalog değişmiştir. Seride İmparatoru oynayan Ian McDiarmid bir Shakespeare oyuncusudur. "Revenge of the Sith" filminde daha fazla aksiyon sahneleri olan 60 yaşında McDiarmid yakın çekim sahnelerde kendisi oynamıştır.

Dış bağlantılar
 http://starwars.wikia.com/wiki/Main_Page (İngilizce)

Yıldız Savaşları karakterleri
Sith karakterler
Kurgusal diktatörler
Erkek film karakterleri

Palpatine


Buckfield may refer to:

 Buckfield, Maine, town in Oxford County, Maine, United States
 Buckfield, Nova Scotia, community in the Canadian province of Nova Scotia

People
 Adam de Buckfield (ca. 1220–d. before 1294), English Franciscan philosopher
 Clare Buckfield (born 1976), English actress
 Julie Buckfield (born 1976), English actress
 Lin Buckfield, Australian television producer, journalist and musician
 Nick Buckfield (born 1973), English pole vaulter

Buckfield


Josef "Jupp" Kristen (født 28. januar 1960 i Köln) er en tysk forhenværende cykelrytter. Hans foretrukne disciplin var banecykling, hvor han har vundet medaljer ved EM og VM.

I 1982 blev vandt han sølv ved europamesterskaberne i forfølgelsesløb sammen med Gert Frank. I 1987 vandt han guld med Roman Hermann.

Fra 1981 til 1987 vandt han seks seksdagesløb i 76 starter, men ved Københavns seksdagesløb er det kun blevet til én andenplads og to tredjepladser.

Eksterne henvisninger

Personer fra Köln
Mandlige cykelryttere fra Tyskland

Josef Kristen


La juridiction extraterritoriale (JET) est la compétence légale d'un gouvernement pour exercer son autorité au-delà de ses frontières normales.

Toute autorité peut se prévaloir d'une JET sur le territoire extérieur de son choix. Néanmoins, cette revendication n'entre en vigueur que si l'autorité du territoire extérieur reconnaît elle aussi cette compétence, ou si une autorité qui réglemente les deux territoires reconnaît cette compétence.

Cette expression renvoie aussi aux lois d'un pays quand leur portée dépasse ses frontières, au sens où la législation permet aux tribunaux d'un pays d'exercer leur compétence contre des parties qui comparaissent pour des actes commis à l'étranger. En ce sens, la compétence ne dépend pas de la coopération avec des pays tiers, puisque les parties concernées se trouvent dans le pays ou peuvent être jugées par contumace. Ainsi, de nombreux pays sont dotés de lois qui confèrent aux tribunaux la compétence de juger des actes de piraterie, des crimes sexuels contre des enfants, des cybercrimes et/ou des actes terroristes commis hors des frontières nationales. La possibilité de traduire en justice ces infractions peut concerner soit les seuls ressortissants du pays, ou bien n'importe quelle personne.

Exemples de juridiction extraterritoriale

Missions diplomatiques

L'immunité diplomatique des consulats et ambassades étrangers dans les pays d'accueil est régie par la convention de Vienne sur les relations diplomatiques et par la convention de Vienne sur les relations consulaires. Les diplomates sont soumis aux lois du pays d'accueil mais ils sont « inviolables » (les agents du pays d'accueil n'ont pas le droit de pénétrer dans les bâtiments ni de s'emparer des diplomates accrédités).

Personnel militaire

Les accords de statut des forces et  sont en vigueur dans maints pays ; ils permettent d'exercer la compétence légale sur les membres des armées stationnées dans un pays d'accueil.

Droit pénal

La compétence pénale peut devenir internationale dans plusieurs cas, quand :
 une nation la revendique, soit globalement, soit dans des cas particulier de son droit interne ; ou
 une autorité supranationale (comme le Conseil de sécurité des Nations unies) ouvre un tribunal international pour régler des infractions spécifiques (exemple : crimes de guerre) ; ou
 une cour internationale est fondée en vertu d'un traité pour traiter des affaires relevant d'un champ défini.

Dans certains pays, le code pénal précise que le tribunaux sont compétents pour traiter des crimes commis à l'étranger :
 En France, le code pénal étend la portée des compétences sur les crimes par ou contre les citoyens du pays, quel que soit le lieu où ils sont commis ; cette compétence concerne aussi ceux qui acquis la nationalité après la promulgation de la loi.
Au Japon, le code pénal précise certains cas et certains crimes relevant de la compétence extraterritoriale.

Divers pays pays ont adopté des législations permettant de poursuivre leurs ressortissants pour des crimes de guerre ou un génocide, même si les faits se sont produits à l'étranger. En outre, le Statut de Rome est transposé dans la législation nationale de nombreux pays et permet à la Cour pénale internationale d'exercer sa compétence dans leurs propres frontières.

Sanctions contre des pays étrangers

Certaines lois nationales ou le conseil de sécurité des Nations-unies peuvent choisir de prendre des sanctions économiques contre d'autres pays ; leur portée peut s'étendre aux ressortissants qui agissent hors des pays en question.

Droit de la concurrence

La juridiction extraterritoriale joue un rôle important dans la réglementation des pratiques anticoncurrentielles transnationales. Aux États-Unis, le droit en la matière dérive de l'arrêt  : la société Imperial Oil Limited a dû se séparer Standard Oil et toutes deux ont éclaté en plusieurs filiales. La pratique actuelle des tribunaux remonte à l'arrêt , fondé sur la « doctrine des effets » (effects doctrine) : l'État est compétent contre les auteurs étrangers d'infractions si les effets économiques d'une conduite anticoncurrentielle affectent le marché intérieur.

La juridiction extraterritoriale en matière de législation antitrust rencontre plusieurs obstacles, comme l'accès aux preuves disponible à l'étranger ainsi que les politiques anticoncurrentielles appliquées avec l'aide d'un État étranger.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Extraterritorialité du droit français
 Zone franche
 Extraterritorialité
 Enlèvement international d'enfant
 Foreign Account Tax Compliance Act

Liens externes
 Extra-territorial jurisdiction of ECHR states - factsheet of ECtHR case law
 Domestic Laws Against Genocide - a comprehensive list of municipal laws criminalising genocide. Many of them include clauses to allow extraterritorial jurisdiction.

Droit international
Extraterritorialité

Juridiction extraterritoriale


Cyanidiales, red crvenih algi, jedini u razredu Cyanidiophyceae, i poddiviziji Cyanidiophytina. Postoji 7  priznatih vrsta unutar 3 porodice.

Podjela
Familia Cyanidiaceae Geitler 4 vrste
Genus Cyanidioschyzon P.De Luca, R.Taddei & L.Varano
Genus Cyanidium Geitler
Familia Cyanidioschyzonaceae F.D.Ott 1 vrsta
genus Cyanidiococcus S.-L.Liu, Y.R.,Chiang, H.S.Yoon & H.-Y.Fu
Familia Galdieriaceae Merola 2 vrste
Genus Galdieria Merola

Izvori

Crvene alge

Cyanidiales


David Barral (født 10. maj 1983) er en spansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokushima Vortis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien

David Barral


Sussex County kan henvise til:

I Australien:
 Sussex County, Western Australia

I USA:
 Sussex County, Delaware
 Sussex County, New Jersey
 Sussex County, Virginia

I England:
 Sussex, også kendt som "the County of Sussex"
 Royal Sussex County Hospital i Brighton

Sussex County


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2013 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Justin Timberlake - The 20/20 Experience
 Taylor Swift - Red
 One Direction - Take Me Home
 Bruno Mars - Unorthodox Jukebox
 Mumford and Sons - Babel

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2013

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2013 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2013


Petsamo peut désigner :

 un quartier de Tampere ;
  ;
 le raïon de Petchenga, qui s'appelait avant Petsamo ;
 Petsamo, une région de la Russie ;
 Petchanga, qui s'appelait avant Petsamo ;
 la bataille de Petsamo ;
 le raid contre Kirkenes et Petsamo ;
 un .

Homonymie de toponyme

Petsamo (homonymie)


Code of Vengeance, ursprünglich geplant als All That Glitters, ist eine US-amerikanische Fernsehserie aus dem Jahr 1985. Sie war der erste Ableger der Kultserie Knight Rider (1982–1986). Da sie nie in Deutschland ausgestrahlt wurde, halten viele die 1997 produzierte Serie Team Knight Rider fälschlicherweise für den ersten Ableger von Knight Rider. Die Serie war sehr kurzlebig und wurde bereits nach einer Staffel, bestehend aus dem Pilotfilm und vier 90-minütigen Episoden, wieder eingestellt.

Entstehung
Die ursprüngliche Idee kam von Knight-Rider-Erfinder Glen A. Larson und dem ebenfalls an Knight Rider mitwirkenden Robert Foster. Die beiden planten eine Serie namens All That Glitters ("Alles, was glänzt"), und die Hauptfiguren sollten dem Publikum in einer Episode von Knight Rider vorgestellt werden. Die Gelegenheit bot sich beim Dreh einer der letzten Episoden der zweiten Staffel, im März 1984, als David Hasselhoff seine erste Frau, Catherine Hickland, heiratete. Um dem Paar mehr Zeit für Hochzeit und Flitterwochen zu geben, spielten Michael Knight und K.I.T.T in der Doppelfolge Goldschmuggel / Das Schlangenmaul eine Nebenrolle.

Der 1. Pilotfilm: All That Glitters
Die Knight-Rider-Episode Goldschmuggel / Das Schlangenmaul (1984) sollte als Backdoor-Pilot für All That Glitters dienen und die Hauptfiguren vorstellen. Diese sind David Dalton (gespielt von L. Charles Taylor), Joanna St. John (gespielt von Joanna Pettet) und Archibald Hendley (gespielt von George Murdock).
Im Pilotfilm arbeiten David und Joanna, die sich in dieser Folge kennenlernen, mit den Knight-Rider-Figuren Michael Knight und K.I.T.T. zusammen, um einen gefährlichen Waffenhändler namens Eduardo O'Brien zu fassen, dessen Leute zudem Joannas Ehemann ermordet haben. Am Ende der Episode erscheint Davids Boss, ein Mitarbeiter vom US-Justizministerium, Archibald Hendley, und verkündet David, dass er zukünftig nicht mehr alleine arbeiten wird, da Joanna nun zum Team gehört. Im fünften Knight-Rider-Roman Mirror Images wird enthüllt, dass sich David und Joanna kurz nach der Handlung dieser Episode verlobt haben.

Da die Serie eine sehr große Ähnlichkeit zu der bereits von Larson im Jahr zuvor für den Konkurrenzsender CBS gedrehten Serie Mode, Models und Intrigen hatte, nahm NBC All That Glitters nicht als Serie auf.

Der 2. Pilotfilm: Code of Vengeance
1985 beschloss der Sender NBC schließlich, eine Serie mit L. Charles Taylor als David Dalton zu drehen, allerdings unter einem anderen Namen und mit anderem Schwerpunkt. Statt des nie realisierten Sequels All That Glitters entstand ein Prequel namens Code of Vengeance. Diese Reihe beschäftigt sich mit Daltons Vergangenheit und spielt ein paar Jahre vor Das Schlangenmaul. Er ist hier ein langhaariger Vietnam-Veteran, der als Landstreicher durch die Vereinigten Staaten reist und hilfsbedürftigen Leuten unter die Arme greift. Seinen späteren Chef Archibald Hendley sowie seine spätere Frau Joanna St. John kennt er zu diesem Zeitpunkt noch nicht, weshalb beide in der Serie nicht dabei sind.
Im Pilotfilm ist Dalton kurz zuvor von Vietnam in die USA zurückgekommen und hilft einer Familie gegen Verbrecher.

Der "jüngere", gerade aus Vietnam zurückgekommene Dalton aus Code of Vengeance verhält sich entsprechend härter und brutaler als der "ältere" Dalton aus Das Schlangenmaul bekannte Regierungsagent, zu dem er ein paar Jahre später wird. Dieser lehnt den Einsatz von Schusswaffen stets ab und kämpft relativ gewaltfrei. Der Vietnam-Veteran hingegen kämpft mit brutaler Härte und hat keine Probleme, Verbrecher zu ermorden. In Werbespots wurde die Sendung mit "Auf den Spuren von Rambo" angekündigt, da Rambo II kurz zuvor in den Kinos angelaufen war. Die Sendung wurde bereits nach einem Pilotfilm und drei Folgen wieder abgesetzt.

Die Episoden
Am Anfang der zweiten Folge Patriot Play, die vom IMDB-Rating die beste Beurteilung der Serie bekam, sieht man Ausschnitte aus Vietnam, in denen Dalton einem Kollegen das Leben rettet und selbst fast stirbt. In den Staaten sucht er seinen ehemaligen Major aus Vietnam, den er in Houston (Texas) findet. Der Major will seinen Sohn zu sich nehmen, der bei der Mutter lebt. Dalton schlägt sich auf die Seite von Mutter und Sohn, was den Major nicht darin hindert, seinen Sohn gewaltsam zu kidnappen und die Mutter von Handlangern brutal zusammenschlagen zu lassen. Zudem wollen seine Handlanger eine Bombe auf einer großen Veranstaltung explodieren lassen. Der Major leidet unter einem Vietnam-Trauma, und es kommt zu einem entscheidenden Kampf mit Dalton, in dem der Major von einem Polizisten erschossen wird. Dalton kann die Bombe gerade noch auf einer freien Fläche zur Explosion bringen, ohne dass Menschen verletzt werden.
In der dritten Folge At Ruster's Moon hilft Dalton einer Viehzüchterin beim Verteidigen ihrer Rinder. In der vierten und letzten Folge The Last Hold Out greift er einer Obst- und Gemüsehändlerfamilie unter die Arme.

Trivia
 Laut diverser Quellen sollte Code of Vengeance zeitlich vor All That Glitters spielen. Code of Vengeance wurde 1985 gedreht, spielt zeitlich jedoch um 1980/81, und erzählt die Geschichte des Vietnam-Veteran David Dalton, der gerade wieder in den Vereinigten Staaten angekommen und dort als Landstreicher unterwegs ist. All That Glitters wurde 1984 gedreht und spielt 1983. Dalton hat sein Dasein als Vagabund beendet und arbeitet für Archibald Hendley, wo er in Das Schlangenmaul seine spätere Frau Joanna St. John kennenlernt.
 Der Dalton-Darsteller Charles Taylor hatte vorher keine Erfahrung als Schauspieler. Er spielte während der Schulzeit ein wenig Theater und war u. a. als Türsteher der New Yorker Disco Studio 54 aktiv.
 Die Knight-Rider-Episode Mouth of the Snake wird in den USA häufig als All That Glitters angegeben, oder als Mouth of the Snake a.k.a. All That Glitters.
 Glen Larson, der Erfinder von All That Glitters, beteiligte sich an Code of Vengeance nicht. Lediglich Robert Foster fungierte als Produzent.
 Daltons Bewegungen stammen von der sogenannten Méthode Naturelle ab, woraus der Franzose David Belle in den 1990er-Jahren die Sportart Parkour entwickelte. Die Methode Naturelle hat ihren Ursprung im französischen Militär und diente dazu, sich im Dschungel besser fortbewegen zu können. In den USA nennt man es "Free Running".

Weblinks

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Kriminal-Fernsehserie
Actionfernsehserie
Fernsehserie der 1980er Jahre

Code of Vengeance


Georges Frédéric Petitpierre (* 21. Oktober 1791 in Neuenburg; † 14. September 1883 in Saint Aubin) war ein Diplomat in preußischen Diensten und Schweizer Politiker.

Biografie
Nach dem Besuch der Schule in Neuenburg und zuletzt 1809 in Zürich studierte Georges Frédéric Petitpierre an der Universität Heidelberg Rechtswissenschaften. 1811 wurde er Mitglied des Corps Helvetia Heidelberg.

Nach Abschluss des Studiums trat er in den diplomatischen Dienst des Königreichs Preußen, wo er als Sekretär und Legationsrat in Turin, Madrid und Den Haag tätig war. Nach seinem Ausscheiden aus den preußischen Diensten im Jahre 1832 wurde er Staatsrat des Inneren des Fürstentum Neuenburgs und gehörte von 1832 bis 1848 als Abgeordneter dem Corps législatif an. Nach dem Scheitern des Aufstands der Royalisten in Neuenburg im Jahre 1856, zu dessen Anführern er gehört hatte, zog er sich ins Privatleben zurück und verfasste seine unten zitierten Erinnerungen.

Mit Ausscheiden aus dem preußischen Staatsdienst im Jahre 1832 erhielt er vom preußischen König den Titel eines Grafen von Wesdehlen.

Familie

Georges Frédéric Petitpierre hatte zwei Söhne, Graf Ludwig Friedrich von Wesdehlen (verheiratet mit Augusta Alexandrine de Pourtales), 29. Juli 1833 – 19. April 1904, sowie Graf Hermann von Wesdehlen (verheiratet mit Cäcilia Elisabeth de Pourtales, Augustas Schwester), 14. März 1837 – 25. Juli 1899.

Schriften
 Récit des événements de septembre 1856 dans le pays de Neuchâtel, 1858

Weblinks

Einzelnachweise

Staatsrat (Neuenburg)
Preußischer Diplomat
Jurist im auswärtigen Dienst
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Verwaltungsjurist
Schweizer
Geboren 1791
Gestorben 1883
Mann
Tagsatzungsgesandter

Georges Frédéric Petitpierre


Ise Washi () er en type håndlavet japanpapir (washi) som  produceres i byen Ise (Mie-præfekturet) i Japan. Papiret anvendes hovedsagelig til o-fuda (en amulet eller talisman) som fremstilles af et shinto-tempel og hænges op i hjemmet for beskyttelse.

Papirmøllen i Ise blev grundlagt i 1899 og i 1994 blev forarbejdningen og produktionsprocessen udpeget som traditionelt håndværk fra Mie-præfekturet.

På fabrikken i Ise produceres også maskinlavet papir af papirmasse fra nåletræer. Det bruges til udskrift af fotografier med blækstråleprintere.

Museum
Produktion af håndlavet japanpapir kan ses på museet i Ise.

Kilder

Papir
Kultur i Japan

Ise Washi


خير الدين حسيب (آب/أغسطس 1929 - 12 آذار/ مارس 2021)؛ هو مفكر قومي عربي من العراق. شغل منصب المدير العام لمركز دراسات الوحدة العربية منذ إنشائه في بيروت سنة 1975.

النشأة
ولد الدكتور خير الدين حسيب في مدينة الموصل بالعراق في آب (أغسطس) 1929. بعد 15 يوماً من ولادته توفي والده، فتولى جده وجيه المنطقة رعايته. صار طفل الجدّ المدلل: يحضر مجالسه، ينقل إليه مطالب الأولاد والأحفاد. عائلته الثرية كانت تملك الأراضي والمواشي، لكنّ مرض الجدّ دفعها إلى بيع تلك الممتلكات. حين أنهى خير الدين المرحلة الثانوية، توفي الجد، فاضطر إلى البحث عن عمل للمساعدة في إعالة عائلته، وقَبِل بوظيفة في المتصرفية براتب 11 ديناراً. نال شهادته الجامعية من بغداد عام 1954، ثم تابع دراساته العليا في المملكة المتحدة بـمدرسة الاقتصاد بلندن ونال درجة الدكتوراه من جامعة كامبريدج، في المالية العامة.

لم يلتحق بالجامعة إلّا بعد عامين، على أثر افتتاح قسم مسائي في «كلية التجارة» في بغداد، عام 1950. في السنة الدراسية الأولى، كانت نسبة حضوره قليلة، أمّا في السنوات اللاحقة، فانتقل للعمل في قسم التفتيش الإداري في وزارة الداخلية في العاصمة بغداد، وتخرّج الأول على دفعته. حين ذهب إلى لندن لمتابعة دراسة الماجستير في «مدرسة الاقتصاد في لندن» عام 1954، كانت المرة الأولى التي يغادر فيها العراق. في عاصمة الضباب، نشط بفاعلية في جمعيات الطلابية العربية، حتى صار نائب رئيس «رابطة الطلاب العرب» في بريطانيا.

تحت عنوان «تقدير الدخل القومي في العراق»، عمل على أطروحته لنيل الدكتوراه، ما تطلّب منه دراسة ميدانية. هكذا، عاد إلى بلاده عام 1957، وزار مناطق مختلفة، في مرحلة مثّلت بدايةً للنفوذ الأميركي في العراق. في أحد الأهوار، شاهدَ رجلاً عارياً يزرع الأرز، تحت حرارة تصل إلى أكثر من خمسين درجة مئوية. في هور آخر التقى سكاناً، لم تلحظهم الإحصاءات السكانية الأولى للعراق، وفلاحين لا يملكون حتّى مياهاً نقيةً للشرب. يقول «أثّر هذا النوع من الفقر كثيراً على نظرتي إلى الأمور، وكان بداية لتوجهي التقدمي». هنا، يتوقّف عند كتاب يوسف صايغ «الخبز مع الكرامة» الذي صار شعار «مركز دراسات الوحدة العربية».

ولأنّ حسيب أُوفد لإكمال دراسته في بريطانيا ضمن بعثة على حساب وزراة النفط، حلّ مكان الموظفين الأجانب في العراق لدى عودته، وعُيّن رئيساً لـ«شعبة الإحصاء والأبحاث» في شركة النفط العراقية، لكنّ الأمور المالية كانت تُبت في لندن، فطلب حسيب من وزير النفط حينها طلعت شيباني نقله إلى جامعة بغداد ليدرّس فيها. عام 1961، اختير مديراً عاماً لاتحاد الصناعة، وفي العام نفسه زار مصر. بعد عودته إلى بغداد، بدأ العمل على مخطط لتشريعات اشتراكية، منها «قانون تأميم البنوك» وتعديل قانون ضريبة الدخل والتركات. بعد ذلك بعامين، وافق على تولي وظيفة «محافظ البنك المركزي». نستمع إلى سيرة حسيب شاباً، فنتذكر ما قرأناه عن العراق «أرض السواد» التي تعيش دوماً على فوهة بركان سياسي. فقد عاصر الرجل تطورات سياسية، بدأت بإطاحة نوري السعيد والنظام الملكي عام 1958، وتولي عبد الكريم قاسم رئاسة وزراء أول جمهورية، وما تلى ذلك من صراعات بين البعثيين والشيوعيين والقوميين، والمعادين للتجربة الناصرية. من تلك الأحداث كلها، يختار حسيب أن يخبرنا عن ليلة 13 يوليو 1964، حين التقى بإبراهيم يسري الرجل الثاني في السفارة المصرية في العراق. طلب منه حسيب إبلاغ عبد الناصر أن التشريعات الاشتراكية في العراق ستُعلن في اليوم التالي، وستُنشأ بموجبها مؤسسات اقتصادية. يُحسب لخير دين حسيب الذي كان «حاكماً للمصرف المركزي»، إعطاء قرض لمصر. ويُحسب له أيضاً، دوره المتقدم في النضال ضد سيطرة الشركات الأجنبية على نفط العراق وكبريته وثروته، ومشاركته في محاربة الفساد فيه. كلّ ذلك لم يمنعه من أن يجد نفسه في السجن عام 1968، رغم أنّه لم يكن على خلاف فكري مع التيار الحاكم. تنقّل خلال تسعة أشهر بين أربعة سجون، وذاق جميع أصناف التعذيب، لكن صلابته ساعدته على تحمُّل الآلام.

بعد خروجه من السجن، عاد إلى جامعة بغداد - فهو كما يلفت نظرنا يستمتع بمهنة التدريس - لكنّ أصحاب السلطة ضاقوا ذرعاً به. هكذا، شد الرحال عام 1974 إلى بيروت، حيث عُرضت عليه وظيفة في اللجنة الاقتصادية التابعة للأمم المتحدة، وشارك في تأسيس مركز دراسات الوحدة العربية. يعتز المدير العام بهذا المركز وبدار نشره، فهو لم يعد يحتاج إلى دعم مالي، بل يعتمد على المبيعات المرتفعة نسبياً لإصدارات المركز في العديد من المعارض العربية.

حين تسأل حسيب عن الانتماء القومي العربي، يذكرك بداية: «أنا من جيل نشأ وعيه على نكبة 1948». يتحدث رجل الاقتصاد عن عروبة حداثية، ثم يضيف: «هناك اتجاه عالمي نحو التكتلات الكبرى، وتشير الدراسات إلى أنّ الكتلة التي تقل عن 300 مليون نسمة لا أمل لها في المنافسة في عصر العولمة». هنا يأسف لغياب السلطة السياسة الديموقراطية التي تسمح للشعوب العربية بالمشاركة واتخاذ القرارات بشأن الوحدة وغيرها من القضايا. حين تسأله عن المستقبل العربي، تخونه صلابته، يتسلل شيء من العاطفة إلى كلامه. تعلو الابتسامة شفتيه، ويشي وجهه بالفرح مستعرضاً التجارب النيرة للمقاومة في لبنان وفلسطين والعراق. الرجل الذي التقى عبد الناصر مرات عدة، يصمت قليلاً ويضيف أنّه تردد قبل إعداد مذكراته. خاف أن يقرأ الجيل الجديد عن العذابات والمصاعب التي عاناها جيله دفاعاً عن القومية العربية فينصرف عنها.

الحياة العملية

عمل خير الدين حسيب محاضرا في جامعة بغداد في الستينيات والسبعينيات. وشغل بعدها منصب محافظ البنك المركزي العراقي بدرجة وزير، وأصبح في نفس الوقت رئيسا للمؤسسة الاقتصادية العامة في العراق، التي أشرفت على جميع الانشطة الاقتصادية بعد تأميم المشاريع الكبرى. وكان وراء دراسة اعتمدت كأساس في عملية تأميم النفط بالعراق.

المنظمات الأهلية
عاش خير الدين حسيب خارج العراق منذ 1974، ولكنه بقي يحتفظ بالجنسية العراقية. قام في تلك الفترة بتخصيص جهده لإنشاء مركز دراسات الوحدة العربية في بيروت وذلك في عام 1975. ويقوم المركز بتقديم الدراسات في الموضوعات المتعلقة بمختلف القضايا العربية والسياسية. وباعتباره مديرا عاما لمركز دراسات الوحدة العربية، أشرف على نشر أكثر من 500 دراسة، ظهرت بشكل كتب، بيع منها أكثر من مليون نسخة. أدار أيضا المجلة الشهرية الهامة: المستقبل العربي منذ 1978 بدون انقطاع. وصدر منها حتى شهر أغسطس عام 2007، 342 عددا وقد فاقت في توزيعها مليوني نسخة.

قام خير الدين حسيب بإنشاء منظمة "المؤتمر القومي العربي"، منذ عام 1990، الذي أصبح يضم اليوم قرابة 800 عضو من نخبة من المثقفين العرب، بمن فيهم المفكرون والكتاب وكبار السياسيين المخضرمين، ومنهم رؤساء دول وحكومات ووزراء ونواب سابقين. وقد شغل منصب أمينه العام في السنوات الأولى بعد إنشائه.

كذلك كان له دور فعال في المؤتمر القومي الإسلامي، والمنظمة العربية لحقوق الإنسان، المنظمة العربية للترجمة، المنظمة العربية لمكافحة الفساد، والتي في سنة 2004.

انظر أيضاً
 مركز دراسات الوحدة العربية.
 المؤتمر القومي العربي.

المصادر

أشخاص من الموصل
أعضاء هيئة تدريس جامعة بغداد
اقتصاديون عراقيون
خريجو جامعة كامبريدج
سياسيون عراقيون
صحفيون عراقيون
عراقيون معادون للشيوعية
قوميون عرب سياسيون
قوميون عرب عراقيون
محافظو البنك المركزي العراقي
مربون عراقيون
مواليد 1350 هـ
مواليد 1929
وفيات 1442 هـ

خير الدين حسيب


Bornshain ist ein Ortsteil der Gemeinde Nobitz im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Lage
Der Ortsteil Bornshain liegt im Süden der Gemeinde Nobitz zwei Kilometer nördlich von Gößnitz auf einer Höhe links der Pleiße. Die Kreisstraße 512 verbindet das Dorf mit der Bundesstraße 93. Geologisch gesehen befindet sich das Dorf am südlichen Rande der Leipziger Tieflandsbucht im Altenburger-Schmöllner Lösshügelland.

Geschichte
Der ursprüngliche Ortsname "Borneaw" ist slawischen Ursprungs. Im Jahre 1171 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt. Bornshain gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826). Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam der Ort wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg.
Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte er bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Ronneburg (ab 1900). Das Dorf gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam es zum Landkreis Altenburg.

Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam Bornshain mit dem Kreis Schmölln an den Bezirk Leipzig, der seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen gehörte und 1994 im Landkreis Altenburger Land aufging. Am 25. August 1961 wurde Bornshain nach Taupadel eingemeindet. Mit dem Aufgehen der Gemeinde Taupadel in der Einheitsgemeinde Saara wurde Goldschau am 1. Januar 1996 ein Ortsteil dieser Gemeinde, bis diese wiederum am 31. Dezember 2012 zu Nobitz kam.

Derzeit leben 157 Einwohner im Ort. Die Neidamühle zu Bornshain stand an der alten Handelsstraße gen Süden. Sie existiert seit 800 Jahren und ist noch in Besitz der Nachkommen des Erbauers.

Weblinks

 Bornshain auf der Webseite der Gemeinde Nobitz

Einzelnachweise

Geographie (Nobitz)
Ort im Landkreis Altenburger Land
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Ersterwähnung 1171
Gemeindeauflösung 1961

Bornshain


Sky Map é um aplicativo de software planetário Android.

História
O Sky Map foi projetado e desenvolvido por um grupo de engenheiros do Google em Pittsburgh, Pensilvânia, como parte de seu tempo de 20%.

Agora é "doado e de código-aberto".

Licenciamento
Em 20 de janeiro de 2012, o Google anunciou uma parceria de desenvolvimento estudantil com a Carnegie Mellon University e lançou o Sky Map sob a licença de código-aberto Apache 2.0.

Código
O projeto está atualmente disponível na forma de um repositório GitHub.

Ligações externas

 Sky Map at GitHub

Google

Sky Map


Kondengui est un quartier populaire de la commune d'arrondissement de Yaoundé IV, subdivision de la Communauté urbaine de Yaoundé. Il constitue le chef-lieu du 4e arrondissement de la ville de Yaoundé, capitale du Cameroun.

Historique
Kondengui, en langue ewondo, est formé de deux termes « Konde » signifiant zone, région, étendue, contrée et « ngui » qui renvoie à gorille. Kondengui désigne littéralement la contrée de gorilles.

Géographie
Kondengui est limitrophe aux quartiers Ekounou, Nkolndongo, Emombo et Mimboman.

Institutions

Administration

 Maire de Yaoundé IV à Ekounou
 Sous préfecture de Yaoundé IV
 Prison centrale de Kondengui
 Brigades de gendarmerie de Kondengui
 Chefferie traditionnelle de Kondengui

Éducation
 Complexe Scolaire Notre Dame du Mont Carmel de Kondengui
 École publique de Kondengui

Santé
Centre de santé de Kondengui

Lieux de culte
 Paroisse Notre Dame du Mont Carmel de Kondengui

Lieux populaires
Prison centre de Kondengui

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Jean-Emmanuel Pondi, Redécouvrir     Yaoundé ! Une fresque historique et diplomatique de la capitale     camerounaise, Editions Afric'Eveil, 2013, 160P.

Liens externes
 Site officiel - Communes et villes unies du Cameroun

Quartier de Yaoundé

Kondengui


Până la sânge este un single al formației Carla's Dreams lansat la 10 mai 2017. Piesa a fost compusă și produsă de Carla's Dreams.

Piesa este extrasă de pe albumul ANTIEXEMPLU, și a reușit să ajungă pe prima poziție a topurilor din România și Republica Moldova. Piesa a reușit să adune 1.000.000 de vizualizări pe YouTube la doar câteva zile de la lansare. Piesa a început să facă parte din coloana sonoră al serialului Fructul oprit, fiind și melodia de generic a serialului.

Bazele proiectului
Până la sânge a fost compus de membrii trupei Carla's Dreams, iar de producție s-au ocupat Alex Cotoi și Carla's Dreams.

Live
Piesa s-a auzit prima dată live la postul de radio Radio ZU în februarie 2017. La fel ca și în cazul piesei Sub pielea mea, s-a cântat o bucată din piesă. Clipul acestei interpretări a fost încărcat pe canalul de YouTube al postului și a adunat până în prezent peste 2.000.000 de vizualizări, ajungând atunci și pe primele poziții al topului Trending din YouTube în zilele următoare. Varianta completă a piesei s-a auzit live la postul de radio Kiss FM chiar în ziua lansării clipului. Clipul performanței a fost încărcat pe canalul de YouTube al postului și a adunat până în prezent peste 500.000 de vizualizări. Piesa s-a mai auzit live atât la concertul organizat la Arenele Romane, cât și la celelalte concerte ale trupei de atunci până în prezent.

Videoclip
Clipul a fost filmat la Chișinău sub regia lui Roman Burlaca. Videoclipul a fost încărcat pe canalul de YouTube al trupei și a adunat până în prezent aproape 59.200.000 de vizualizări.

Performanța în topuri
În categoria pieselor românești, piesa debutează pe poziția a-7-a cu un număr de 93 de redări la doar o săptămână de la lansare. La aproape 2 luni de la apariția sa în top, piesa ajunge pe prima poziție cu un număr de 275 de difuzări. Piesa a staționat pe această poziție timp de 11 săptămâni consecutive. În topul de la Radio Zu, piesa a staționat pe prima poziție timp de 8 săptămâni consecutive, iar în topul de la postul de radio Kiss Fm a staționat pe prima poziție timp de 2-3 săptămâni.

Topuri

Lansări

Note

Cântece de Carla's Dreams
Cântece românești
Cântece din 2017
Discuri single din 2017
Melodii despre iubire

Până la sânge


Hrvatski kup u vaterpolu za žene za sezonu 2018./19. je osvojila "Mladost" iz Zagreba.
Natjecanje je održano u studenom i prosincu 2018. godine.

Sustav natjecanja
U natjecanju je sudjelovalo pet klubova, a natjecanje se igralo u dva dijela - kvalifikacijskom turniru i završnici. Na kvalifikacijskom turniru su ekipe igrale jednokružnu ligu te su se četiri najuspješnije ekipe plasirale u završnicu koja je igrana kup-sustavom.

Sudionici
 Bura - Split
 Mladost - Zagreb
 OVK POŠK - Split
 Primorje EB - Rijeka
 Viktoria - Šibenik

Rezultati

Kvalifikacijski turnir
Igrano od 30. studenog do 2. prosinca 2018. u Šibeniku.

 Ljestvica

 Rezultati

Završnica
Igrano 21. i 22. prosinca 2018. u Dubrovniku.

Unutrašnje poveznice
 Hrvatski kup u vaterpolu za žene

Vanjske poveznice
 hvs.hr

Izvori

 hvs.hr, Kvalifikacije KUP RH seniorke: rezultati i poredak, objavljeno 2. prosinca 2018., pristupljeno 24. prosinca 2018.
 hvs.hr, KUP RH seniorke (21.12.2018. - 22.12.2018.), pristupljeno 24. prosinca 2018.

2018

Kup Hrvatske u vaterpolu za žene 2018.


Liumnița (în  Skra, până în 1927 Λούμνιτσα, Lumnița, în meglenoromână L'úmniță ) este un sat în Grecia din regiunea Macedonia Centrală cu o populație de 219 locuitori (2001).

Geografie și localizare
Satul Liumnița este situat la 12 km sud-vest de Gevgelija, situat la o altitudine de 560 m în colinele vărsate nord-vestic ale Muntelui Paic .   Nu departe de sat curge același râu Liubnița (sau Lumnița).

Istorie

De la înființarea sa până în prezent, satul Liumnița a fost locuit exclusiv de populația meglenoromânilor. Astfel, Kănciov menționează cu statisticile exarhale că sunt înregistrați 2630 de locuitori dintre care 200 case de meglenoromâni. Ca sat de frontieră, Liumnița a suferit în primul război mondial, când în 1916 autoritățile militare bulgare deportat forțat meglenoromânii, în interiorul Bulgariei, în principal în Stara și Nova Zagora. După război, doar o parte din locuitorii care au populat satul s-au întors. Sub influența propagandei românești și datorită condițiilor dificile de a trăi în 1925, 90 de familii, potrivit lui Mladenov, au emigrat în satele din Dobrogea.

De asemenea, Liumnița a suferit mult în timpul celui de-al doilea război mondial și în timpul războiului civil grec, când, pe lângă numărul mare de victime, mai multe familii au fost forțate să părăsească satul și să se mute în actuala Macedonia de Nord, locuitorii refugiaților fiind stabiliți în Skopie și Veles .

Ocupanții fasciști bulgari au împușcat cinci persoane  , pentru participarea lor în la Războiul de eliberare națională a Iugoslaviei, pe 18 ianuarie 1944 în satul Moin, unde astăzi a fost construit un monument în cinstea lor.

Economie
Pentru că este un mic sat de munte, este foarte pasiv  . Pe lângă creșterea animalelor, sătenii se ocupă și de agricultură, principalele produse fiind cartofii și grâul. Din cauza deficitului de pământ, a existat o tradiție a tinerilor care merg în interiorul țării pentru a-și câștiga mijloacele de trai.

Demografie
În recensământul din 1913 satul a fost înregistrat cu 1405 de locuitori, în timp ce în 1920 doar 854 de locuitori  . În urma numărului de evacuări, numărul de locuitori a scazut in 1928 la 647, iar in 1940 a urcat la 886. Din cauza suferințelor militare, numărul de locuitori in 1951 a scazut la 446, in 1961 a rămas același număr de 446, in declin in 1971 la 276, în 1981 până la 219, iar în 1991 a crescut la 246 de locuitori  . Din cauza numeroaselor emigrări, Liumnița, ca unul dintre cele mai mari sate de pe Meglen, astăzi trăiește abia cu populația sa mică.

 Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Emigrare
Sub influența propagandei românești și a condițiilor dure de trai în 1925, 90 de familii (inclusiv familiile care s-au întors mai târziu în sat) s-au mutat în Dobrogea . În timpul războiului civil grec, mai multe familii au fost nevoite să părăsească satul și să se mute în Macedonia de Nord, cu refugiații stabiliți în Skopie și Veles . Majoritatea expatriaților sunt cazați în Salonic și Boymica .

Instituții
În sat există o stație de jandarmi și un punct militar de frontieră.

Personalități
 Gono Meghin, profesor și revoluționar meglenoromân
 Tanciu Giambazi (? – 1905), revoluționar aromân, membru al VMORO

Referințe

Meglenoromâni
Românism
Românime
Pages with unreviewed translations

Liumnița


Rockul psihedelic este un stil a muzicii rock, care e inspirat sau influențat de cultura psihedelică și încercarea de a replica și a îngloba experiența alterării mintale a drogurilor psihedelice. El s-a evidențiat mai întâi în a doua jumătate a anilor 1960, cu precădere în Statele Unite ale Americii și Europa de Vest (mai cu seamă, în Marea Britanie – trăsături se regăsesc). Pe scenele amintite, rock-ul psihedelic a cunoscut apogeul în jurul anului 1969 (când se organizează și cel mai mare festival care promovează artiști ai genului, Woodstock). În continuare, atenția unora dintre muzicieni se va îndrepta către diversificarea aspectelor formale ale scriiturii (ritm, metrică, timbralitate, forma muzicală), dând naștere rock-ului progresiv sau art rock-ului; alții vor prefera forme simetrice, o orchestrație consecventă și se vor îndepărta de experiment, pregătind apariția curentului hard rock.

Muzică psihedelică


La estación de Boisleux es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Boisleux-au-Mont, en el departamento de Paso de Calais. Por ella transitan únicamente trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 183,056 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en la segunda mitad del  por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937, pasó a ser explotada por la SNCF. El 19 de junio de 1957 un descarrilamiento causó 11 muertos.

La estación
La estación se compone de dos andenes laterales y de dos vías.

Servicios ferroviarios

Regionales

 Línea Achiet - Béthune.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Paso de Calais

Estación de Boisleux


John Shower (1657-1715) est un éminent ministre non-conformiste anglais.

Biographie
Frère aîné de Sir Bartholomew Shower, il est né à Exeter, et baptisé le 18 mai 1657. Son père, Guillaume, un riche marchand, meurt vers 1661, laissant une veuve (Dorcas, fille de Jean-Antoine) et quatre fils. Shower fait ses études successivement à Exeter, puis à Taunton auprès de Matthew Warren . Sa mère déménage avec lui à Londres et a comme professeur Edward Veal  et à l'académie de Newington Green  .

En 1677, avant vingt ans, il commence à prêcher, sur les conseils de Morton et  L'année suivante, dans la période du complot papiste, commence la conférence d'un marchand dans la grande salle d'un café dans Exchange Alley. Quatre jeunes prédicateurs sont choisis comme conférenciers du soir, parmi lesquels Shower (avec , Thomas Goodwin le jeune et James Lambert) . Il est ordonné le 24 décembre 1679 par cinq ministres éjectés, dirigés par Richard Adams. Il devient immédiatement (en conservant son poste de professeur) assistant de Vincent Alsop à Tothill Street, Westminster, et occupe ce poste jusqu'en 1683, lorsque Sir  l'envoie à l'étranger avec deux autres jeunes ministres comme compagnons de son neveu, Samuel Barnardiston. Ils font le Grand Tour, visitant la France, la Suisse, l'Italie et le Rhin. A Amsterdam, en juillet 1684, ils se séparent.

Shower reste en Hollande jusqu'en 1686. De retour à Londres, il reprend son cours à Exchange Alley, mais la pression à laquelle sont alors soumis les non-conformistes le conduit à retourner en Hollande la même année. Il rejoint John Howe à Utrecht. Fin 1687, il devient professeur du soir à l'église presbytérienne anglaise de Rotterdam, dont Joseph Hill est l'un des pasteurs. Il retourne à Londres après avoir reçu un appel (19 janvier 1691) pour succéder à  comme assistant de Howe à Silver Street. Il y est populaire et reçoit bientôt un appel au pastorat de la congrégation presbytérienne de Curriers' Hall, London Wall, qu'il accepte le 8 mai 1691. Il occupe cette charge jusqu'à la mort, ayant été «marié» à son troupeau par , comme le dit . À deux reprises, il déplace la congrégation dans des lieux de réunion plus grands, dans Jewin Street (1692) et Old Jewry (1701), ayant successivement comme assistants Timothy Rogers (1658-1728) et Joseph Bennet.

Shower est membre d'un club de ministres qui, pendant quelques années à partir de 1692, tient des réunions hebdomadaires à la maison du Dr Upton à Warwick Lane, Calamy étant l'animateur principal. Il succède (1697) à  comme l'un des conférenciers du mardi au Salters' Hall. Une fièvre, en mai 1706, laisse sa santé définitivement altérée. John Fox, qui lui rend visite en 1712, est impressionné par son « état et sa fierté ». Le 14 septembre 1713, il subit une attaque de paralysie à Epping. Il peut à nouveau prêcher, mais se retire du service actif le 27 mars 1715. Il meurt à Stoke Newington le 28 juin 1715 et est enterré à Highgate. Son sermon funéraire est prêché le 10 juillet par .

Travaux
Il publie vingt et un sermons simples, dont des sermons funéraires pour Anne Barnardiston (1682), Richard Walter (1692), Queen Mary (1695), Nathaniel Oldfield (1696), Jane Papillon (1698), Nathaniel Taylor (1702), Nehemiah Grew, et une exhortation à l'ordination de , ainsi que :

 "Réflexions pratiques sur les derniers tremblements de terre en Jamaïque", 1693.
 'Le jour de grâce… Quatre sermons', 1694.
 "La religion de la famille, en trois lettres", 1694.
 'Un compte rendu de la… vie… de M. Henry Gearing,' 1694.
 'Le compagnon du deuil,' 1699 (2 parties).
 « Pensées et voies de Dieu », 1699.
 "Le ciel et l'enfer", 1700.
 'Discours sacramentaux', 1702 (2 parties).
 « Réflexions sérieuses sur le temps et l'éternité », 5e éd. 1707.

Famille
Il épouse, le 24 septembre 1687, à Utrecht, Elizabeth Falkener (morte en 1691), nièce de  ; et se remarie, le 29 décembre 1692, à Constance White (morte le 18 juillet 1701), dont trois enfants lui survivent.

Références

Liens externes

Décès en juin 1715
Naissance en 1657
Pasteur britannique

John Shower


Léon Vanderstuyft (Ypres, 5 de maio de 1890-Paris, 26 de fevereiro de 1964) foi um ciclista belga, profissional desde o 1911 ao 1927. Especializou-se no medeio fundo, em que conseguiu um Campeonato do Mundo.

Seu pai Fritz e seu irmão Arthur também foram ciclistas profissionais.

Palmarés
 1922
 Campeão do mundo de Meio fundo

Referências

Ligações externas
Ficha a sitiodeciclismo.net
 Ficha a cyclebase.nl
 Ficha a museociclismo.it

Ciclistas da Bélgica
Ciclistas de pista
Campeões mundiais de ciclismo em pista

Léon Vanderstuyft


Šara poljarica (latinski: Hierophis gemonensis) vrsta je zmije iz porodice Colubridae. Prisutna je u Italiji, Grčkoj (uključujući otoke), Albaniji, Bosni i Hercegovini, Kosovu, Hrvatskoj, Sjevernoj Makedoniji, Srbiji i Sloveniji, a prirodna staništa su joj mediteranska vegetacija, pašnjaci, planaže i seoski vrtovi. Iako je sve manje njezinih staništa, IUCN sveukupno smatra kako vrsta nije ugrožena.

Opis
Šara poljarica vitka je zmija s glatkim ljuskama, dužine obično ispod 1 metra, a može se pronaći i do primjeraka dugačkih 130 cm. Glava je prilično različita od tijela i ima istaknute oči s okruglim zjenicama. Glava i prednji dio tijela maslinasto-sive su ili žućkasto-smeđe boje, s tamnim mrljama razdvojenim bljeljim dijelovima koji mogu oblikovati nepravilne šare. U nekim mjerilima često se pojavljuju male bijele mrlje. Nadalje, tamne mrlje obično su raspoređene u uzdužnim linijama koje daju prugasti efekt. Podočnjaci su bjelkasti ili blijedo žuti, s ponekim mrljama na stranama vrata, a ponekad i drugdje. Obično ima 19 ljuskica oko srednjeg dijela tijela, 160 do 187 na trbuhu i 80 do 116 ljuskica ispod repa.

Rasprostranjenost i stanište
Šaru polljanicu možemo naći u krajnjoj sjeveroistočnoj Italiji, na prostorima bivše Jugoslavije, Albaniji i kontinentalnoj Grčkoj, kao i na mnogim obalnim otocima. Prisutna je i na Kreti, Jonskim otocima, Euboeji, Kyteri i Karpatosu. Njezina tipična staništa su kamenita područja, obronci, grmlje, otvorena šuma, obalne ceste i ruševine.

Ponašanje
Šara poljanica dnevna je, prizemna vrsta, iako se ponekad proteže kroz nisko raslinje. Brza je i spretna te se hrani gušterima, velikim insektima poput skakavaca, pticama i malih sisavaca. Ženke polažu nakupine od četiri do deset jajašaca čiji promjer iznosi 17 mm. Zimi hibernira u mjestima kao pukotine stijena, životinjskih jazbinama ili gospodarske zgrade, a ponekad će nekoliko jedinki dijeliti prostore.

Status zaštite
Šara poljanica ima širok raspon i uobičajena je u većem broju. Nisu utvrđene posebne prijetnje, ali ona je izložena gubitku staništa kroz poljoprivredu, požar i zagađenje. Međunarodna unija za zaštitu prirode po ugroženosti ju je svrstao u "najmanji stupanj zabrinutosti".

Izvori

Zmije

Šara poljarica


Olaylar
 1863 - Ziraat Bankası'nın kuruluşu.
 1881 - Osmanlı Devleti'nde yayımlanan Muharram Kararnamesi ile Düyun-u Umumiye örgütü kuruldu.
 1910 - Meksika Devrimi başladı.
 1922 - Lozan Konferansı'nın açılış töreni yapıldı.
 1923 - Halk Fırkası, Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti örgütünü bünyesine aldı.
 1936 - İspanya İç Savaşı'nda faşist ayaklanmaya karşı Cumhuriyetçiler safında mücadele eden anarşist önderlerden Buenaventura Durruti öldürüldü.
 1939 - BBC Türkçe Servisi, yayınlarına başladı.
 1940 - Macaristan, Mihver Devletleri'ne katıldı.
 1943 - İstanbul Teknik Üniversitesi kuruldu.
 1945 - II. Dünya Savaşı'ndan sonra Nürnberg duruşmaları başladı.
 1947 - II. Elizabeth ile Philip Mountbatten Wesminster Katedrali'nde evlendiler.
 1959 - Birleşmiş Milletler, Çocuk Hakları Deklarasyonunu yayınladı.
 1959 - Birleşik Krallık, Avusturya, Danimarka, Norveç, Portekiz, İsveç ve İsviçre kısa adı EFTA olan Avrupa Serbest Ticaret Birliği anlaşmasını imzaladılar.
 1961 - Türkiye'de ilk koalisyon Hükümeti, Başbakan İsmet İnönü tarafından Adalet Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi'ne mensup bakanlarla kuruldu.
 1962 - Amerika Birleşik Devletleri, Küba ablukasına son verdi.
 1975 - İspanya'yı 36 yıl diktatörlükle yöneten, General Franco öldü.
 1979 - İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Öğretim Üyesi ve Siyasal Bilgiler Fakültesi Dekan Yardımcısı, Prof. Dr. Ümit Doğanay uğradığı saldırıda öldürüldü.
 1980 - Askerî Yargıtay Daireler Kurulu, Zekeriya Önge'yi öldürme suçundan idam cezası alan 19 yaşındaki Erdal Eren'in idamını onayladı.
 1984 - Evrende dünya dışı canlıların varlığını araştıran SETI kuruldu.
 1985 - Microsoft, Windows 1.0 piyasaya verildi.
 1989 - Birleşmiş Milletler, Çocuk Hakları Sözleşmesi kabul edildi.
 1992 - Namık Tarancı, uğradığı silahlı saldırı sonucu öldü.
 1994 - Dünya Halter Şampiyonası'nda Naim Süleymanoğlu, 64 kiloda 5 dünya rekoru kırdı ve 3 altın madalya aldı.
 1998 - İtalya, 12 Kasım'da Roma Hava Alanı'nda yakalanan PKK lideri Abdullah Öcalan'ı serbest bıraktı.
 2003 - El-Kaide bağlantılı eylemciler; İstanbul, Levent'teki HSBC Bankası Genel Müdürlüğü ve Beyoğlu'ndaki Birleşik Krallık Başkonsolosluğu'na bombalı saldırı düzenledi. 31 kişi öldü, 450'den fazla kişi yaralandı.
2022 - 2022 FIFA Dünya Kupası başladı.

Doğumlar
 270 - II. Maximinus, Roma ve Bizans imparatoru (ö. 313)
 1858 - Selma Lagerlöf, İsveçli yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1940)
 1880 - Miheil Cavahişvili, Gürcü yazar (ö. 1937)
 1886 - Karl von Frisch, Avusturyalı etolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1982)
 1889 - Edwin Hubble, Amerikalı astronom (ö. 1953)
 1923 - Nadine Gordimer, Güney Afrikalı yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 2014)
 1925 - Robert F. Kennedy, Amerikalı siyasetçi (John F. Kennedy'nin ardından, bir suikast sonucu hayatını kaybeden ABD Adalet Bakanı) (ö. 1968)
 1927 - Joyce Brothers, Amerikalı psikolog (ö. 2013)
 1930 - Christine Arnothy, Macar yazar (ö. 2015)
 1936 - Don DeLillo, Amerikalı yazar
 1940 - Ediz Hun, Türk sinema oyuncusu ve siyasetçi
 1940 - Özkan Sümer, Türk eski futbolcu ve teknik direktör (ö. 2020)
 1942 - Bob Einstein, Amerikalı komedyen ve oyuncu (ö. 2019)
 1942 - Joe Biden, Amerikalı siyasetçi, ABD'nin 46. başkanı ve ABD'nin 47. başkan yardımcısı
 1945 - Emel Sayın, Türk ses sanatçısı
 1946 - Ali Uyandıran, Türk sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu
 1946 - Özer Baykay, Türk öğretim üyesi, ekonomist, siyasetçi ve yazar (ö. 1981)
 1956 - Bo Derek, Amerikalı sinema oyuncusu
 1956 - Ali Rıza Öztürk, Türk siyasetçi
 1961 - Erol Kemah, Türk grekoromen güreşçi
 1962 - Kamil Okyay Sındır, Türk ziraat mühendisi ve siyasetçi
 1967 - Teoman, Türk rock müzik sanatçısı ve söz yazarı
 1970 - Melda Arat, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1970 - Phife Dawg, Amerikalı hip hop müzisyeni
 1970 - Mansur bin Zaid el-Nehyan, Birleşik Arap Emirlikleri'nde politikacı ve Abu Dabi iktidar ailesinin üyesi
 1971 - Joel McHale, Amerikalı komedyen
 1972 - Paulo Figueiredo, Angolalı millî futbolcu
 1972 - İskender Suveyh, Tunuslu millî futbolcu
 1972 - Tatiana Turanskaya, Transdinyesterli politikacı
 1973 - Masaya Honda, Japon eski futbolcu
 1974 - Claudio Husaín, Arjantinli millî futbolcu
 1975 - Joshua Gomez, Amerikalı oyuncu
 1976 - Mahmud A. Asrar, Türk çizgi roman sanatçısı
 1976 - Muhammed Bereket, Mısırlı millî futbolcu
 1976 - Nebojša Stefanović, Sırp siyasetçi
 1976 - Atsushi Yoneyama, Japon eski millî futbolcu
 1976 - Ji Yun-Nam, Kuzey Koreli eski millî futbolcu
 1977 - Daniel Svensson, İsveçli müzisyen
 1977 - Josh Turner, county ve gospel şarkıcısı ve aktör
 1978 - Elif Sönmez, Türk oyuncu
 1978 - Nadine Velazquez, Amerikalı oyuncu ve model
 1979 - Dmitri Bulıkin, Rus millî futbolcu
 1980 - Dilnaz Ahmediyeva, Uygur kökenli Kazak şarkıcı ve oyuncu
 1981 - Carlos Boozer, Amerikalı eski basketbolcu
 1981 - Güler, Türk şarkıcı
 1981 - Yuko Kawaguchi, Japon-Rus buz patencisi
 1981 - Andrea Riseborough, İngiliz oyuncu
 1981 - İbrahim Toraman, Türk millî futbolcu
 1982 - Shermine Shahrivar, Alman manken ve oyuncu
 1982 - Fabián Villaseñor, Meksikalı futbolcu
 1983 - Dele Aiyenugba, Nijeryalı futbolcu
 1983 - Future, Amerikalı rapçi
 1985 - Eric Boateng, Büyük Britanyalı profesyonel basketbolcu
 1985 - Selim Gülgören, Türk şarkıcı ve oyuncu
 1985 - Maria Mukhortova, Rus buz patenci
 1985 - Themistoklis Tzimopoulos, Yunan asıllı Yeni Zelandalı millî futbolcu
 1986 - Josh Carter, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1986 - Edder Delgado, Honduraslı millî futbolcu
 1986 - Özer Hurmacı, Türk millî futbolcu
 1986 - Oliver Sykes, İngiliz müzisyen
 1986 - William, Brezilyalı futbolcu
 1987 - Ben Hamer, İngiliz futbolcu
 1987 - Valdet Rama, Arnavut futbolcu
 1988 - Roberto Rosales, Venezuelalı millî futbolcu
 1989 - Cody Linley, Amerikalı genç oyuncu
 1989 - Agon Mehmeti, Arnavut millî futbolcu
 1989 - Sergey Polunin, Ukraynalı balet
 1989 - Eduardo Vargas, Şilili millî futbolcu
 1990 - Toko, Kongolu futbolcu
 1991 - Irene Esser, Miss Venezuela 2011 tacını takmış 58. güzellik kraliçesi
 1991 - Anthony Knockaert, Fransız futbolcu
 1992 - Amit Guluzade, Azeri millî futbolcu
 1993 - Miloš Stanojević, Sırp millî futbolcu
 1994 - Timothy Kitum, Kenyalı orta mesafeci
 1995 - Michael Clifford, Avustralyalı müzisyen
 1995 - Kyle Snyder, Amerikalı güreşçi
 1996 - Denis Zakaria, İsviçreli futbolcu
 1997 - Kostas Adetokunbo, Yunan Basketbolcu

Ölümler
 284 - Numerianus, Aralık 283 - Kasım 284 tarihleri arasında Roma imparatoru
 855 - Theoktistos, Bizans bürokrat
 1559 - Frances Brandon, 1. Suffolk Dükü Charles Brandon ile Mary Tudor (Fransa kraliçesi)Mary Tudor'un ikinci çocukları ve ilk kızları (d. 1517)
 1624 - İmâm-ı Rabbânî, Hint İslâm âlimi ve tasavvuf önderi (d. 1564)
 1651 - Mikołaj Potocki, 1637'den 1646'ya kadar Polonya-Litvanya Birliği'nin üyesi Leh asilzade, 1646'dan 1651'e kadar kraliyet hetmanı, 1636'dan 1646'ya kadar Bracław Voyvodalığı valisi (d. 1595)
 1737 - Caroline, Kral II. George'un eşi olarak Büyük Britanya ve İrlanda Kraliçesi (d. 1683)
 1764 - Christian Goldbach, Rus matematikçi (d. 1690)
 1811 - Sebastiano Giuseppe Danna, İtalyan general (d. 1757)
 1894 - Anton Grigoryeviç Rubinstein, Rus bestekâr ve piyanist (d. 1829)
 1903 - Gaston de Chasseloup-Laubat, Fransız otomobil yarışçısı (d. 1867)
 1910 - Lev Nikolayeviç Tolstoy, Rus romancı (d. 1828)
 1918 - John Bauer, İsveçli ressam (d. 1882)
 1921 - Henry Hyndman, İngiliz Marksis (d. 1842)
1925 - Danimarkalı Alexandra, Kral VII. Edward'ın eşi olarak Birleşik Krallık ve İngiliz Dominyonları Kraliçesi ve Hindistan İmparatoriçesi (d. 1844)
1936 - Buenaventura Durruti, İspanyol anarşist, devrimci ve sendikalist (d. 1896)
 1938 - Galli Maud, Norveç Kraliçesi (d. 1869)
 1942 - Jack Greenwell, İngiliz futbolcu ve teknik direktör (d. 1884)
 1945 - Francis William Aston, Britanyalı kimyager, fizikçi ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1877)
 1947 - Wolfgang Borchert, Alman yazar (d. 1921)
 1949 - Wakatsuki Reijirō, Japonya'nın 15. başbakanı (d. 1866)
 1950 - Francesco Cilea, İtalyan besteci ve müzik eğitimcisi (d. 1866)
 1952 - Emsalinur Kadınefendi, II. Abdülhamid'in yedinci eşi (d. 1866)
 1952 - Benedetto Croce, İtalyan filozof (d. 1866)
 1954 - Clyde Vernon Cessna, Amerikalı mucit ve iş insanı (d. 1879)
 1975 - Francisco Franco, İspanyol asker ve İspanya Devlet Başkanı (d. 1892)
 1979 - Ümit Doğanay, Türk akademisyen ve İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dekan Yardımcısı (suikast)
 1980 - Turhan Kapanlı, Türk siyasetçi (d. 1916)
 1989 - Leonardo Sciascia, İtalyan yazar ve siyasetçi (d. 1921)
 1992 - Namık Tarancı, Türk gazeteci ve Gerçek dergisi muhabiri (suikast) (d. 1955)
 1995 - Sergey Grinkov, Sovyet Rus buz patencisi (d. 1967)
 1999 - Amintore Fanfani, İtalyan siyasetçi (d. 1908)
 2000 - Barbara Sobotta, Polonyalı kısa mesafe koşucusu (d. 1936)
 2003 - David Dacko, Orta Afrikalı öğretim görevlisi ve siyasetçi (d. 1930)
 2003 - Roger Short, Birleşik Krallık'ın İstanbul Başkonsolosu (d. 1944)
 2003 - Kerem Yılmazer, Türk tiyatro oyuncusu (d. 1945)
 2006 - Robert Altman, Amerikalı yönetmen (d. 1925)
 2007 - Ian Smith, Rhodesialı çiftçi, savaş pilotu ve politikacı (d. 1919)
 2012 - William Grut, İsveçli modern pentatlet (d. 1914)
 2012 - Cemil Özeren, Türk müzisyen ve rock şarkıcısı (d. 1966)
 2013 - Sylvia Browne, Amerikalı psişik medyum ve yazar (d. 1936)
 2013 - Dieter Hildebrandt, Alman kabare ve tiyatro oyuncusu (d. 1927)
 2016 - Gabriel Badilla, Kosta Rikalı eski millî futbolcu (d. 1984)
 2016 - Konstantinos Stefanopulos, Yunan siyasetçi (d. 1926)
 2017 - Janusz Wójcik, Polonyalı millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1953)
 2018 - Roy Bailey, İngiliz sosyalist görüşlü halk müziği şarkıcısı, söz yazarı ve gitarist (d. 1935)
 2018 - Robert Blythe, Britanyalı-Galli oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1947)
 2018 - James H. Billington, Amerikalı akademisyen ve kütüphaneci (d. 1929)
 2018 - Aaron Klug, Litvanya doğumlu Britanyalı kimyager ve biyofizikçi (d. 1926)
 2018 - Eimuntas Nekrošius, Litvanyalı tiyatro yönetmeni (d. 1952)
 2019 - Mary L. Good, Amerikalı organik kimyager, eczacı, siyasetçi ve bilim insanı (d. 1931)
 2019 - John Mann, Kanadalı halk, rock müziği sanatçısı, söz yazarı ve aktör (d. 1962)
 2019 - Michael J. Pollard, Amerikalı karakter oyuncusu, komedyen ve dublaj sanatçısı (d. 1939)
 2020 - Ernesto Canto, Meksikalı yol yürüyüşü (d. 1959)
 2020 - Marian Cycoń, Polonyalı siyasetçi (d. 1940)
 2020 - Jacques Déprez, Fransız engelli koşucu (d. 1938)
 2020 - June Furlong, İngiliz model (d. 1930)
 2020 - Sırp Patrik Irinej, Sırp Ortodoks Kilisesi'nin 45. patriği (d. 1930)
 2020 - Judith Jarvis Thomson, Amerikalı ahlâk filozofu ve metafizikçi (d. 1929)
 2020 - Rita Sarkisyan, Eski Ermenistan Devlet Başkanı Serj Sarkisyan'ın eşi ve Ermenistan'ın Eski first lady'si (d. 1962)
 2022 - Hıncal Uluç, Türk gazeteci ve yazar (d. 1939)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Çocuk Hakları Günü
 Nefret Suçu Mağduru Transları Anma Günü

1120
20

20 Kasım