Vladislav G. Bagrov (n. 1 octombrie 1938, Tomsk) este un fizician teoretician din Federația rusă, profesor universitar, șef de catedră la Universitatea din Tomsk, șef al secției de fizică teoretică al institututului de electronică de înaltă precizie al Secției siberiene al Academiei de Științe din Federația rusă, membru al Prezidiului Societății de fizică din Rusia, membrui al conducerii Asociației de gravitație din Rusia, om emerit al științei din Federația rusă.

Biografie
S-a născut al Tomsk, ca fiu al lui Gavriil Bagrov. A absolvit școala pentru bărbați N. 3 din Tomsk cu medalie de aur. A fost membru ULCT din 1952 până în anul 1964. A absolvt Facultatea de fizică a Universității din Tomsk în anul 1961. În anii 1961-1964 a fost doctorandul profesorului Igor Ternov la catedra de fizică teoretică a Universității din Moscova.
Din 1 octombrie 1964 este asistent, din 11 octombrie 1965- lector superior,  din 14 noiembrie 1966-conferențiar al catedrei de fizică experimentală a Institututului Politehnic din Tomsk.
Din 20 aprilie 1967 și până în anul 1969- cercetător științific superior (doctorand)la catedra de fizică teoretică a Universității din Moscova.
Din 1969 - conferențiar, șef al catedrei de fizică treoretică șe experimentală a Institutului politehnic din Tomsk.
Din 10 ianuarie 1973-șef al catedrei de fizică generală a Universității din Tomsk.
Din 2 octombrie 1974- șef al catedrei de electrodinamică și teorie a cîmpului a Universității din Tomsk, care a fost creată din ințiativă proprie la Universitatea din Tomsk.
Din 1 decembrie 1970- șef al secției de teorie a Institutului de electronică de înaltă precizie a secției Siberiene a Academiei de Științe din Federația Rusă.
Din 1 octombrie 1978 - șed al laboratorului de electrodinamică a Universitîții din Tomsk.
Din 1 septembrie 1992- șef al catedrei de teorie cuantică a câmpului a Universității din Tomsk. Continuă să lucreze la Institutul de electronică de înaltă precizie a secției Siberiene a Academiei de Științe din Federația Rusă prin cumul.

Activitate științifico-didactică

 Din inițiativa lui Bagrov în anul 1978 la Universitatea din Tomsk a fost deschisă specializarea "electrodinamica" și catedra nouă de fizică a plasmei. La universitatea din Tomsk a ținut cursurile principale de fizică generală și teoretică: fizica generală, fizica atomică, electrodinamica, mecanica cuantică, fizica matematică, mecanica cuantică relativistă, teoria cuantică a câmpurilor.
A publicat prima lucrare în anul 1965 în domeniul electrodinamicii clasice.  Cercetările principale științifice ale lui Bagrov și a coautorilor săi, sunt axate pe aprofundarea cercetărilor de radiației de sincrotron, studiul proprităților covariante ale spinului particulelor relativiste, care stau la baza calculelor unor procese concrete de interacții ale particulelor elementare în câmpuri externe electromagnetice, de interes pentru fizica și tehnica acceleratoarelor, electrodinamica aplicată, fizica radiației undelor electromagnetice. În domeniul fizicii matematice, Bagrov s-a preocupat împreună cu discipolii de probleme ale separării variabilelor în ecuațiile fundamentale ale teoriei cuantice relativiste în câmpuri externe electromagnetice și gravitaționale de configurații diferite.
 De asemenea Bagrov a influențat dezvoltarea unor aspecte speciale ale teoriei gravitației la Tomsk, cum ar fi descoperirea unor soluții noi ale ecuațiilor Einstein- Maxwell in baza studiului aprofundat a simetriilor acestor ecuații.
 Bagrov a publicat în colaborare circa 450 de articole științifice în ediții rusești și din străinătate.
 Este considerat reîntemeietorul școlii din Tomsk de fizică teoretică, după dispariția profesorului Petru Tartakovskii în anul 1940. De asemenea, după moartea profesorilor Isaak Pomeranciuk, Dmitri Ivanenko, Arseni Sokolov, Sergei Kapița și Igor Ternov unii îl considerră liderul școlii din Rusia de radiație sincrotronă.
 În anul 1985 a fost lector invitat la școala Științifică de fizică "Procese cuantice în câmpuri intense", care s-a ținut la Chișinău

Distincții și premii
 Premiul Societății din Moscova a naturaliștilor
 Premiul Universității din Tomsk pentru lucrările de electrodinamică
 Membru al Prezidiului Societății de fizică din Rusia
 Membru al conducerii Asociației de gravitație din Rusia
 Om emerit al științei din Federația rusă
 Profesor Soros
 Profesor Emerit al Universității din Tomsk
 Medalia Meritului a Universității din Tomsk

Discipoli
 P. Bozrikov
 N. Bîzov
 Iu. Volfengaut
 A.S. Vșivțev
 Serghei Gavrilov
 A. Evseievici
 A.G. Karavaev
 Genadie Kopîtov
 A. Meșkov
 Valerii Obuhov
 Sergei Odintsov
 K. Osetrin
 Ravil Rzaev
 N. Suhomlin
 S. Tvorogov
 V. Tliacev
 Aleksandr Șapovalov
 V. Șahmatov
  G. Ekle
 A. Hudomiasov
 A. Sahapov

Despre
 Centrul de informare bibliografică a Universității din Tomsk
 Despre școala de la Chișinău (1985)

Fotografii
 Printre participanții școlii de fizică (1985) de la Chișinău- al 4-lea spre stînga de piciorul avionului

Nașteri în 1938
Fizicieni sovietici
Fizicieni ruși
Ruși în viață

Vladislav G. Bagrov


West Kirby est une ville située à l'angle nord-ouest de la péninsule de Wirral dans le Merseyside, en Angleterre, à l'embouchure de la rivière Dee.

Géographie

Elle est située à la limite du comté historique de Cheshire, au nord-est de Hoylake, à l'est de  et  et au sud-est de .

Au recensement de 2011, sa population était de  habitants. La ville est du côté opposé à Mostyn sur la Dee.

Notes et références

Liens externes

Ville dans le Merseyside

West Kirby


Kosmos 2501, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-K (Glonass K1 br. 702K, Uragan-K1 br. 12 L).

Lansiran je 30. studenoga 2014. godine u 21:52 s kozmodroma Pljesecka s mjesta 43/4. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b/Fregat. Orbita mu je 19155 km u perigeju i 19199 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,82°. Spacetrackov kataloški broj je 40315. COSPARova oznaka je 2014-075-A. Zemlju obilazi u 677,60 minuta. Pri lansiranju bio je mase 962 kg.

Manji je od prijašnjih Glonassovih platforma i prenosi više navigacijskih signala te je projektiran da će moći duže trajati, barem deset godina. Ima pet navigacijskih kanala, četiri na posebnim pojasima L1 i L3 i jedan za civilne namjene u pojasu L3.  GLONASS daje točnost od 100 metara sa signalima C/A (namjerno degradiranima) i točnost od 10 do 20 metara za signale P (vojne). Letjelica je u orbitu ponijela instrumente međunarodno sustava potrage i spašavanja KOSPAS-SARSAT.

Razgonski blok (međuorbitni tegljač) Fregat 14S44 br. 1044 ostao je iz ove misije u srednje visokoj orbiti par stotina kilometara višoj od satelita.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Uragan-K (GLONASS-K, 14F160) (RS 46, 47) / 14F153 (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass  (rus.)
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2501


Sonochimia este ramura chimiei care se ocupă cu studiul efectelor pe care îl au ultrasunetele asupra desfășurării reacțiilor chimice. La lichide, efectele sonochimice au ca rezultat fenomenul de cavitație acustică, ceea ce duce la o creștere a activității chimice în soluție.

Vezi și
 Acustică
 Cavitație
 Ultrasunet

Referințe

Chimie fizică
Chimie cuantică
Acustică
Dinamica fluidelor
Ultrasunete

Sonochimie


Jill Griffiths Hall (born 16 November 1949) is an Australian former politician who served as a member of the Australian House of Representatives, from 1998 until 2016, representing the seat of Shortland, New South Wales for the Labor Party. She is aligned with the ALP's Socialist Left faction.

Early life and education
Hall was born in Macksville, New South Wales, and was educated at University of Newcastle.

Career
She was a rehabilitation counsellor before entering politics. Hall was member of the New South Wales Legislative Assembly for Swansea from 1995 to 1998.

Of all the members of the 51st Legislative Assembly between 1995 and 1999, she and Alby Schultz were the last to have resigned to successfully contest a Federal seat. (The others were John Fahey, Ian Causley and Paul Zammit.)

Hall was a Labor Whip from October 2004 to November 2012, serving in both Opposition and Government. Prior to entering NSW and Federal politics, Hall was a Councillor on Lake Macquarie City Council.

References

External links

1949 births
Living people
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Shortland
Members of the New South Wales Legislative Assembly
Women members of the Australian House of Representatives
University of Newcastle (Australia) alumni
Labor Left politicians
21st-century Australian politicians
21st-century Australian women politicians
20th-century Australian politicians
Women members of the New South Wales Legislative Assembly
20th-century Australian women politicians

Jill Hall


11042 Ernstweber este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost denumit în amintirea medicului Ernst Heinrich Weber.

Descriere
11042 Ernstweber este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 7,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Vesta

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

11042 Ernstweber


A teoria motora da percepção da fala é a hipótese de que as pessoas percebem as palavras faladas identificando os gestos do trato vocal com os quais são pronunciadas, em vez de identificar os padrões sonoros gerados pela fala. Originalmente alegou-se que a percepção da fala é feita através de um módulo especializado que é inato e específico do ser humano. Embora a ideia de um módulo tenha sido qualificada em versões mais recentes da teoria, permanece a ideia de que o papel do sistema motor da fala não é apenas produzir articulações de fala, mas também detectá-las.

A hipótese ganhou mais interesse fora do campo da percepção da fala do que dentro dele. Isso aumentou particularmente desde a descoberta dos neurônios-espelho que ligam a produção e a percepção de movimentos motores, incluindo aqueles feitos pelo trato vocal. A teoria foi inicialmente proposta nos Laboratórios Haskins na década de 1950 por Alvin Liberman e Franklin S. Cooper, e desenvolvida posteriormente por Donald Shankweiler, Michael Studdert-Kennedy, Ignatius Mattingly, Carol Fowler e Douglas Whalen.

Origem e desenvolvimento

A hipótese tem origem em pesquisas que usaram a reprodução de padrões para criar máquinas de leitura para cegos que substituiriam sons por letras ortográficas. Isso levou a um exame minucioso de como os sons falados correspondem ao espectrograma acústico deles como uma sequência de sons auditivos. Isso descobriu que consoantes e vogais sucessivas se sobrepõem umas às outras no tempo (fenômeno conhecido como coarticulação). Isso sugere que a fala não é ouvida como um "alfabeto" acústico ou "cifra", mas como um "código" de gestos de fala sobrepostos.

Linguística cognitiva
Psicologia do desenvolvimento
Neurolinguística
Fonética

Teoria motora da percepção da fala


Martín Jacobo de la Herrán Sabick (Jerez de la Frontera, 6 de noviembre de 1976) es un abogado y expolítico español. Fue el candidato por Unión Progreso y Democracia (UPyD) a la Presidencia de la Junta de Andalucía para las elecciones al Parlamento de Andalucía de 2012 y para las de 2015.

Biografía
Hijo de un jerezano y una estadounidense, Martín de la Herrán realizó sus estudios de Derecho en España. En 2006 fundó el bufete de abogados  "Abolex Abogados" en su ciudad natal; entre sus causas más notorias se encontró la defensa de los afectados por los casos de bebés supuestamente robados en la provincia de Cádiz, donde colaboró activamente con la asociación SOS Bebés Robados.

En 2008 se afilió a Unión Progreso y Democracia (UPyD), partido por el que fue candidato a la alcaldía de Jerez en las municipales de 2011. Tras un proceso de primarias sin avales donde cualquier afiliado pudo presentarse, en septiembre de 2011 fue elegido candidato a la Presidencia de la Junta de Andalucía con el 70% de los votos y en octubre de 2014 es elegido con el 65% de los votos.

Martín de la Herrán fue elegido en mayo de 2012 coordinador territorial de UPyD en Andalucía con un 49,83% de los votos de los afiliados.

Tras las elecciones autonómicas de 2015 y la desaparición del partido en el que militaba, se traslada a Benidorm, donde abandona su actividad política y continúa ejerciendo como abogado, siendo nombrado como unos de los 100 mejores abogados de España según el ranking de Emérita Legal.

En 2021, tras pasar un mes hospitalizado por Covid severo, inicia el proyecto de puesta en marcha de un museo de vehículos clásicos y singulares en Finestrat (Alicante), el Museo del Motor, que actualmente dirige, actividad que compatibiliza con su ejercicio profesional.

Referencias

Enlaces externos

 SOS bebés robados Cádiz y Martín de la Herrán.

Políticos de Unión Progreso y Democracia
Nacidos en Jerez de la Frontera

Martín de la Herrán


Topolojide Poincaré hipotezi, Fransız matematikçi, fizikçi ve filozof Henri Poincaré'nin 1904 yılında ortaya attığı teoremdir.

Bu teoreme göre tıkız, kenarı olmayan, deliği olmayan (basit bağlantılı) üç boyutlu bir çok katlı, yalnızca üç boyutlu bir küre olabilir.

Poincaré hipotezi, her noktası çevresinde yerel olarak üç boyutlu Öklit uzayına benzeyen topolojik uzaylara ilişkin bir önerme ifade etmektedir. Kenarsız (bir çemberin kenarı yoktur) ancak tıkız (ucu bucağı olan) böyle bir uzay düşünelim. Eğer bu uzayın içine atılmış her çember uzayın içinde kalarak bir noktaya büzülebiliyorsa (deliği yoksa), Poincaré hipotezine göre bu uzay dört boyutlu Öklit uzayında yatan üç boyutlu bir küre olmalıdır. Deliği olmayan bir uzay iki boyutlu şu basit örnekle canlandırılabilir: bir elmanın kabuğuna gerilmiş paket lastiği, lastiği koparmadan ya da kabuğu parçalamadan kabuk üstündeki bir noktaya büzülebilir, ancak ortası delik bir simitte bu olanaklı değildir, delik var oldukça bazı lastikler simit yüzeyinde kalarak bir noktaya büzülemez.

Bu hipotezin ispatıyla evrenin oluşumu, açık evrenin geleceği, evrenin içindeki mevcut uzay zaman dokusundaki görülemeyen madde olan karanlık maddenin evrenin genişlemesi üzerindeki etkileri konularında pek çok yeni teori ve varsayım geliştirilecektir.

Çözümü

Matematikçileri yaklaşık bir asır boyunca uğraştıran bu problem 44 yaşındaki Rus matematikçi Grigori Perelman tarafından çözülerek 2002-2003 yıllarında çizimler hâlinde kamuoyuna sunuldu. O zamandan bu yana çeşitli önemli matematik heyetleri tarafından, 2006 yılında da resmî olarak doğruluğu tasdik edildi. 18 Mart 2010 tarihinde kendisine Milenyum Ödülü verildi.

Topolojinin en büyük problemlerinden biri olan Poincaré hipotezi, ödüllü Yedi Milenyum Problemi'nden birisiydi ve bugüne kadar çözülen ilk problem oldu. Clay Matematik Enstitüsü ilk doğru çözüme 1 milyon dolar vadetmişti ancak Perelman ödülü kabul etmedi. Perelman bu çözüm nedeniyle Fields Ödülü'ne de layık görüldü ancak reddetti.

Kaynakça

Geometrik topoloji
Çokkatlılar
Topolojide teoremler
Millennium Prize Problemleri
1904 tanıtımları

Poincaré hipotezi


Moritz Levy (Sarajevo, ? – logor u Grazu, 1941.), židovski teolog i povjesničar, sarajevski sefardski nadrabin.

Životopis
Moritz Levy je kod Sefarda u Bosni i Hercegovini bio prvi školovan rabin i promoviran na visokim teološkim studijama u Beču. Moric Levi, poznat je kao autor mnogih znanstvenih rasprava i povijesnih članaka objavljenih između dva svjetska rata u sarajevskim židovskim listovima, u almanasima rabina, u godišnjacima, kalendarima i spomenicama.

Njegovo najznačajnije djelo je "Die Sephardim in Bosnien" (Sefardi u Bosni). Ovu knjigu je napisao kao prilog za poznavanje povijesti Židova Balkanskom poluostrvu. Izdata je u izdanju Štamparije Daniela A. Kajona, u Sarajevu, 1911. godine. Levy je u svojoj studiji uočio dolazak novog doba i radikalnu promjenu prilika nakon okupacije 1878. i iznio preobražaj kolektivnog duha židovske zajednice u skladu s novim dobom, otvaranje prema Europi, prilagođavanje suvremenim zahtjevima društvenog i kulturnog života. U skladu s tim, došlo je do povećanog zanimanja za prošlost i budućnost Židova, intenzivnog bavljenja kulturnom povijesti. Zbog toga ova knjiga predstavlja nesumnjivo značajno znanstveno djelo, koje danas može biti korisno kao pouzdani izvor za crpljenje podataka o prošlosti Židova u Bosni i Hercegovini. Podatci koje u knjizi navodi Levy su dragocjeni, jer se zasnivaju na upisima unesenim u opštinski Pinkes iz 1720. godine, a ilustruju prilike i događaje Židovske općine u Sarajevu kroz punih 200 godina, s navodima o rabinima, osnivanju Židovske općine, statutima, gradnji sinagoge, nošnji, kulturno-političkom i pravnom položaju Židova i njihovom odnosu prema vlastima za vrijeme Osmanskog Carstva. U knjizi se mogu naći dragocjeni podatci o trgovinskim i gospodarskim vezama, istaknutim javnim židovskim radnicima toga vremena, uz dragocjene priloge i materijal o židovskim ljekarnama i liječnicima. Zahvaljujući toj knjizi nakon holokausta,  kada je za vrijeme Drugog svjetskog rata uništena sva židovska arhiva, knjižnica i dokumentacija, na osnovu ove knjige saznajemo građu o prošlosti bosanskohercegovačkih Židova.

Nakon što je Sarajevo okupirano od Nijemaca, odveden je u logor u Grazu, u Austriji. U logoru je teško mučen, gdje je oslijepljen umro 1942. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Menahem Romano na geni.com

Životopisi, Sarajevo
Židovi u Bosni i Hercegovini

Moritz Levy


මානව සංවර්ධන දර්ශකය, මාසද () යනු ආර්ථික විද්‍යාත්මක දර්ශකයකි.

මානව සංවර්‍ධන දර්‍ශකය (මා.සං.ද) (Human Development Index) (HDI) යනු රටවල්වල ආයුෂ අපේක්ෂාව, අධ්‍යාපනය, හා ප්‍රතිශීර්ෂ ආදායම පෙන්වන දර්ශකයන් අනුව ලොව රටවල් මානව සංවර්ධන අවස්ථා හතරකට වර්ග කරන්නා වූ සංයුක්ත සංඛ්‍යානමය දර්ශකයකි. යම් රටක ආයු අපේක්ෂාව, අධ්‍යාපන මට්ටම හා ප්‍රතිශීර්ෂ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ඉහළ විට රටක් මා.සං.ද. හි ඉහළ ලකුණු ලැබේ. මා.සං.ද හි නිර්මාපකයා වන්නේ පකිස්ථාන ආර්ථික විද්‍යාඥ මහබූබ්-උල්-හක් ය.

2010 මානව සංවර්ධන වාර්තාව මඟින් අසමානත්ව සැකසූ මානව සංවර්ධන දර්ශකය (අ.මා.සං.ද) ඉදිරිපත් කරන ලදී. සරල මා.සං.ද ප්‍රයෝජනවත් දර්ශකයක් වුව ද, "අ.මා.සං.ද යනු සැබෑ ම මානව සංවර්ධන මට්ටම (අසමානත්වත් ගණනයට එකතු වන නිසා)" බවත් "මා.සං.ද මානව සංවර්ධනයට ඇති 'හැකියාව' (අසමානතාවයන් නැතිවූයේ නම් ලබාගත හැකි වන උපරිම අ.මා.සං.ද ලකුණ) පෙන්වන දර්ශකයක් ලෙස තව දුරටත් දර්ශනය කළ හැකි ය."යි එම වාර්තාව මඟින් දක්වා ඇත.

මෙම දර්‍ශකය මානව සංවර්ධන ප්‍රවේශය මත පදනම් වී ඇත. උල් හක්ට අනුව මෙහි රාමුව වන්නේ මිනිසුන්ට කැමති දේ "වීමට" හා "කිරීමට" ඇති හැකියාව යි. උදාහරණ ලෙස ---වීම්: නිරාහාර නොවීම, හිසට වහලක් තිබීම, නිරෝගී වීම; කිරීම්: රැකියා, අධ්‍යාපනය, ඡන්දය භාවිතය, ප්‍රජා දිවියට සහභාගී වීම. තවත් ප්‍රධාන කරුණක් වන්නේ තෝරා ගැනීමට ඇති නිදහස යි; යමෙක් ස්වේච්ඡාවෙන් නිරාහාර ව සිටීම (උපවාසය) යමෙක් හට අහර මිලදී ගැනීමට නො හැකි ව නිරාහාර ව සිටීමෙන් ඉතා වෙනස් තත්ත්වයකි.

2016 මානව සංවර්ධන දර්ශකය
එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන මඟින් සම්පාදිත 2016 මානව සංවර්ධන දර්ශකය 2017 මැදින් මස 21 ප්‍රකාශනය වූ අතර 2015 හි ඇස්තමේන්තුගත දත්තවලට අනුරූප ව මා.සං.ද ගණනය කර ඇත. පහත ඇත්තේ "ඉතා ඉහළ මානව සංවර්ධනය"ක් ඇති රටවල් ය:

  = වැඩිවීම
  = වෙනස් නොවීම
  = අඩුවීම.
 වරහන් තුළ ඇති අංකයෙන් 2015 වාර්තාවට සාපේක්ෂව එම රට ස්ථාන කීයකින් වෙනස් වී ඇත්දැයි දක්වයි.

අසමානත්ව සැකසූ මා.සං.ද
අසාමානතාවන් සැකසන ලද මානව සංවර්ධන දර්ශකය (අ.මා.සං.ද) යනු "අසමානතාවන් සැළකිල්ලට ගත් කළ සමාජයක මිනිසුන්ගේ මානව සංවර්ධන මට්ටම පිළිබඳ මිනුම" ය.

මෙහි ස්ථාන/ශ්‍රේණි මා.සං.ද ට නිසිලෙස ම නො ගැලපෙන්නේ අ.මා.සං.ද දත්ත නොමැති රටවල් මෙයට එකතු කර නැති බැවිනි (p. 206)."ඉතා ඉහළ මානව සංවර්ධන" ලකුණක් තිබෙනමුත් අ.මා.සං.ද දත්ත නොමැති රටවල්: තායිවාන්, නවසීලන්තය, සිංගප්පූරුව, හොංකොං, ලීච්ටන්ස්ටේන්, බෲනායි, කටාර්, සෞදි අරාබිය, ඇන්ඩෝරාව, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්යය, බහරේන් හා කුවේට්.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 Human Development Index
 Human Development Tools and Rankings
  (5.54 MB)
 New demographic datasets by 'Human Development Index (HDI)'
 An independent HDI covering 232 countries, formulated along lines of the traditional (pre-2010) approach.

ආර්ථික විද්‍යාව

මානව සංවර්ධන දර්ශකය


Hulai un film congolais réalisé par Viteghe Volonté Mapson et par Mumbere Wahemukire Moïse, sortie en 2019.

Synopsis

Fiche technique

Prix
 2019 : Meilleur film de fiction long métrage au Festival International du Cinéma Numérique de Cotonou.

Notes et références

Liens externes

« Hulai », le film d'un jeune de Butembo au Festival du cinéma numérique de Cotonou !'', sur arts.cd

Film congolais (RDC) sorti en 2019
Film dramatique congolais (RDC)
Film sur la violence

Hulai


L'explosion de gaz de Liège désigne une explosion de gaz survenue le , dans un immeuble d'habitation de la rue Léopold à Liège, en Belgique.

Elle fut provoquée par une fuite de gaz naturel qui causa l'effondrement de l'immeuble concerné ainsi que d'une partie de l'immeuble voisin.

La catastrophe fit  et .

Contexte

L'explosion souffla l'immeuble sis au n°18 de la rue Léopold, en plein centre de Liège.

Déroulement

L'explosion eut lieu à , dans la nuit du . Alors que les sapeurs-pompiers de Liège s'affairaient à essayer de dégager les victimes, la façade finit par s'écrouler vers 7h du matin.

Procès
Un procès fut intenté devant la cour d'appel de Liège envers quatre prévenus dont le propriétaire qui répondait d'homicide involontaire par défaut de prévoyance et de précaution. Les trois autres inculpés furent le service de prévention incendie des sapeurs-pompiers de Liège et deux employés de la ville de Liège. Ces trois derniers n'écopèrent d'aucune peine. Le propriétaire, lui, fut condamné en première instance à une peine de 14 mois de prison avec sursis ainsi qu'à une amende de  euros, lors du verdict rendu en le .

Voir aussi
 Liste de catastrophes en Belgique
 Zone de secours Liège 2 IILE-SRI
 Explosion de gaz

Notes et références

Histoire de Liège
2010 en Belgique
Catastrophe en Belgique
Janvier 2010
Incendie en Belgique
Explosion en 2010
Incendie en 2010

Explosion de gaz de Liège


11592 Clintkelly este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11592 Clintkelly a fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory în cadrul proiectului Spacewatch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11592 Clintkelly


Events from the year 1852 in Canada.

Incumbents
Monarch — Victoria

Federal government
Parliament: 4th

Governors
Governor General of the Province of Canada — James Bruce, 8th Earl of Elgin
Colonial Governor of Newfoundland — Charles Henry Darling
Governor of New Brunswick — Edmund Walker Head
Governor of Nova Scotia — John Harvey
Governor of Prince Edward Island — Dominick Daly

Premiers
Joint Premiers of the Province of Canada —
Francis Hincks, Canada West Premier
Augustin-Norbert Morin, Canada East Premier
Premier of Nova Scotia — James Boyle Uniacke
Premier of Prince Edward Island — John Holl

Events
January 15 – Trinity College opens
July 8 – Beginning of a fire which burns 11,000 houses in Montreal.
October – The Bank of Montreal issues notes like the Bank of England's; denomination water-marked.
October 25 – The Toronto Stock Exchange opens
November 10 – The Grand Trunk Railway Company is incorporated to build a railway between Toronto and Montreal.
December 8 – Laval's Seminaire du Quebec founds Université Laval, North America's oldest French Language university.

Full date unknown
1852 Newfoundland general election

Births

January 1 – Alexander Bethune, politician and 12th Mayor of Vancouver (died 1947)
March 22 – Theodore Davie, lawyer, politician and 9th Premier of British Columbia (died 1898)
April 5 – Alexander Warburton, politician, jurist, author and Premier of Prince Edward Island (died 1929)
August 19 – John Andrew Davidson, politician (died 1903)
September 9 – Fletcher Bath Wade, politician and barrister (died 1905)
September 24 – Joseph Martin, lawyer, politician and 13th Premier of British Columbia (died 1923)
November 2 – Paul Tourigny, politician (died 1926)

Deaths
 April 3 – Alexander Rankin, timber merchant, justice of the peace, politician, and office holder (born 1788)
 November 3 – Francis Gore, colonial administrator (born 1769)

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1852 in North America

1852 in Canada


Moshe Arens (født 27. december 1925 i Kaunas, død 7. januar 2019 i Savyon) var en israelsk aeronautisk ingeniør, diplomat og Likud-politiker.

Referencer

Personer fra Kaunas
Jøder fra Litauen
Politikere fra Israel

Moshe Arens


AutoHotkey er et free, open-source særlig scripting language for Microsoft Windows, som oprindeligt har til formål at yde lette keyboard shortcuts eller genvejstaster, hurtig macro-oprettelse og software automation der giver bruger med de fleste niveauer af computer dygtighed mulighed for at automatisere gentagne opgaver i alle Windows-programmer. Brugergrænseflader kan let udvides eller ændres af AutoHotkey (f.eks kan standard Windows control key kommandoer udskiftes med deres Emacs tilsvarende). AutoHotkey installation omfatter egen omfattende hjælpe fil med én altid opdateret web based version.

Egenskaber
AutoHotkey scripts kan bruges til at starte programs, åbne dokumenter, sende keystrokes og mouse klik og bevægelser.
AutoHotkey scripts kan også tildele, hente og manipulere variables, køre loops og manipulere windows, files og folders. Disse kommandoer kan udløses af en hotkey, såsom et script, der ville åbne internet browser når en user trykker  på tastaturet. Tastaturtaster kan også optegnes til ny karakteristik eller deaktiveres, således at trykke på bogstavet , for eksempel kan resultere i at computer modtog bogstavet , eller slet ingenting. AutoHotkey giver også mulighed for "hotstrings ', der automatisk vil erstatte tekst som er skrevet; den mest typiske brug for hotstrings er ekspanderende forkortelser, såsom tildeling strengen "btw" for at sende teksten "by the way" (af vejen), når skrevet, eller teksten "% o" for at sende "procentdel af".

Mere komplekse opgaver kan opnås med brugerdefinerede dataindtastnings formularer (GUI windows), arbejder med system registry, eller ved hjælp af Windows API ved at kalde funktioner fra DLLs. Scripts kan blive compiled til en executable fil, der kan køre på andre computere, der ikke har AutoHotkey installeret. Kildekoden er i C ++ og kan kompileres med Visual Studio Express.

Hukommelse adgang gennem pointere er tilladt, ligesom i C.

Almindelige AutoHotkey opgaver:
 Remapping tastaturet, såsom fra QWERTY to Dvorak eller andre alternative tastaturlayout.
 Brug af genveje til at udfylde ofte anvendte filnavne eller andre sætninger.
 Styring af musen med et tastatur eller joystick.
 Opening programs, documents, and websites with simple keystrokes.
 Adding a signature to e-mail, message boards, etc.
 Monitoring a system and automatically closing unwanted programs.
 Scheduling an automatic reminder, system scan, or backup.
 Automating repetitive tasks in online games (often in violation of said games' terms of service).
 Filling out contest and freebie forms automatically (i.e., it can type in your name, address, etc. automatically).
 Quick code testing before implementing in another (more time consuming) programming language.
 AutoHotkey has even been used by doctors in the radiology world.

History
Den første offentlige beta af AutoHotkey blev udgivet den 10. november 2003 Da forfatteren Chris Mallett forslag om at integrere hotkey støtte i AutoIt v2 undlod at generere svar fra AutoIt's samfund. Så forfatteren begyndte sit eget program fra bunden baseret på syntaksen fra AutoIt v2 og ved at bruge AutoIt v3's kommandoer og compiler. Senere skiftede AutoIt v3 fra GPL til closed source på grund af "andre projekter gentagne gange tog AutoIt kode" og "indstilling sig som konkurrenter."

I 2010, blev platforme AutoHotkey v1.1 (oprindeligt kaldt AutoHotkey_L) den løbende udvikling af AutoHotkey. En anden del af programmet er AutoHotkey.dll.[citation needed]

Eksempler
Dette script ombytter Ctrl og Alt tasterne.LCtrl::Alt
LAlt::CtrlFølgende script lader en bruger at søge efter et bestemt ord eller en sætning ved hjælp af Google. Når du har kopieret tekst fra et programme til Udklipsholder, trykke du på den konfigurerbare genvejstast  som åbner brugerens standard webbrowser og udføre søgningen.#g:: ; Win+g
   Run http://www.google.com/search?q=%clipboard%
ReturnDet følgende er et eksempel på scriptet der kræves for at skabe den hotstring "AFAIK", som automatisk erstattes af "as far as I know" (så vidt jeg ved):::afaik::as far as I know Det følgende er et eksempel på en simpel funktion i AutoHotkey. Når en URL er kopieret til Udklipsholder, den genvejstast  vil kontrollere URL'en for enhver / alle parenteser og erstatte dem med alternative tegn før du indsætter URL'en fra Udklipsholder:!x:: ; Alt+x
   URLReplace()
   Send ^v ; Ctrl+v
Return

URLReplace() {
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, (, `%28, All
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, ), `%29, All
}I dette eksempel, når indholdet af et brugernavn eller adresse link IP er blevet kopieret fra overalt på Wikipedias hjemmeside til Udklipsholder (ved hjælp af Firefox), følgende script giver brugeren mulighed for at udføre en funktion Copy og bruge den på klippebordet's indhold og gemme den til en variabel, der er udpeget af enten genvejstast  eller genvejstast . Genvejstast  udnytter de resulterende variable til at producere og genindlæse et redigert resumé.^+w::last := CopyUser() ; Ctrl+Shift+w
^+e::edit := CopyUser() ; Ctrl+Shift+e

CopyUser() {
   Clipboard =
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, http://en.wikipedia.org/
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, wiki/
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, w/index.php?title=
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, Special:Contributions&target=
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, User:
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, &action=edit
   StringReplace, Clipboard, Clipboard, _, %A_Space%, All
   Return, Clipboard
}

; Ctrl+Shift+r
^+r::Send revert edits by [[Speciel:Contributions/%edit%|%edit%]] to last version by %last%Flere eksempler på, hvad der kan gøres med AutoHotkey kan findes i Scripts and Functions afsnit af AutoHotkeys online forum.

Fællesskab
Det online fællesskab forum for AutoHotkey har omkring 27.300 registrerede brugere og omkring 482 tusind indlæg i januar 2012.

AutoHotkey's online chat rum ligger på Freenode IRC med et gennemsnit på 40 tilsluttede brugere i november 2009.

Administrationen af det officielle site blev ændret.

Bruger-bidraget funktioner
Der er udvidelser / interops / inline script biblioteker til rådighed der muliggøre brug med / fra andre programmeringssprog:
 VB/C# (.NET)
 Lua
 Lisp
 ECL
 VBScript/JScript (Windows Scripting Host)
 Embedded machine code
Andre store plugin's muliggøre også:
 Aspect-oriented programming
 Function hooks
 COM wrappers
 Console Interaction
 Dynamic Code Generation
 HIDs
 Internet Explorer Automation
 SmartGUI Creator
 Sparrow AHK Web Server
 Synthetic programming
 Bit Wizardry
 Windows Event Hooks

Se også
 AutoIt
 KiXtart
 Winbatch
 Macro Express
 AutoKey (for Linux)
 Automator (for Macintosh)
 Bookmarklet
 iMacros for Firefox
 Keyboard Maestro (for Macintosh)

Referencer

Eksterne links

 Blog website

Frie systemprogrammer

AutoHotkey


Aydin Uslu  (født 27. september 1987) er en dansk fodbolddommer, der fra 2016 til 2019 har dømt kampe i den danske 1. division.

Aydin Uslu havde sin første internationale kamp mellem  -  i 2017.

I sommeren 2019 blev Aydin Uslu rykket op som Superliga-dommer.

Referencer

Fodbolddommere fra Danmark

Aydin Uslu


Der zwischen 1972 und 1978 erbaute Europakanal ist im Bereich der Stadt Regensburg seiner Funktion nach auch der Schleusenkanal der Schleuse Regensburg, für die im Stadtbereich staugeregelte Bundeswasserstraße Donau. Die örtliche Bezeichnung Europakanal erhielt die Wasserstraße als Teilstück der europäischen Schifffahrtsstraße von der Nordsee bis zum Schwarzen Meer. Aus der Bauzeit des Kanals zwischen 1960 und 1992 hat sich für den Kanal auch der Name Rhein-Main-Donau-Kanal erhalten.

Verlauf des Kanals im Stadtgebiet und Schleuse

Der Europakanal umgeht im Stadtgebiet von Regensburg nördlich die seit 1146 bestehende, denkmalgeschützte Steinerne Brücke über die Donau. Im Bereich der Stadt Regensburg verläuft die Donau aufgeteilt in einen breiten Süd-Arm und einen schmalen Nord-Arm. Die Aufteilung beginnt am westlichen Ende der Donauinsel Oberer Wöhrd, etwa 1 km westlich des Stadtteils Stadtamhof bei Strom-km 2381,22, dort wo die Staustufe Regensburg mit dem Kraftwerk Regensburg errichtet wurde. In Fortsetzung des Europakanals beginnt dort der Schleusenkanal der Schleuse Regensburg. Die Schleusenkammer hat eine Länge von 190 Metern bei einer Breite von 12 Metern und einer Fallhöhe der Schleuse von 5,20 m.

Östlich der Schleuse vereint sich der Kanal bei Strom-km 2379,24 zunächst mit dem von Norden kommenden Fluss Regen und 420 m weiter stromabwärts mit dem Nordarm der Donau. Die Umgehungsstrecke der Donau mit Steinerner Brücke im Stadtgebiet von Regensburg hat also eine Länge von rund zwei Kilometern. Der Donaunordarm vereinigt sich nach einem weiteren Kilometer stromabwärts am östlichen Ende der Donauinsel Unterer Wöhrd, der sog. Lazarettspitze, bei Flusskilometer 2377,75 mit dem Südarm der Donau.

Durch den Bau des Kanals wurde der Stadtteil Stadtamhof vom nördlich angrenzenden Stadtteil Steinweg getrennt. Stadtamhof wird deshalb in einigen Quellen als Insel bezeichnet, die durch die Protzenweiherbrücke mit dem nördlichen Stadtteil Steinweg verbunden ist.

Brücken

Über den Kanal führen zwei Straßenbrücken und eine Fußgängerbrücke. Am östlichen Ende des Schleusenkanals direkt unterhalb der Schleuse befindet sich die Protzenweiherbrücke, die zeitgleich mit dem Kanalbau errichtet wurde. Weiter westlich verbindet die Oberpfalzbrücke den Stadtteil Steinweg mit Stadtamhof. Noch weiter westlich beim Kraftwerk Regensburg, wo der Schleusenkanal als Teil des Europakanalsbeginnt, wurden Fußgängerbrücken errichtet.

Geschichte
Erste Wünsche und Vorschläge zum Bau eines Kanals gab es in Regensburg bereits in den 1880er und 1890er Jahren, als durch neue durchgehende Ost-West-Bahnverbindungen dem Schiffstransport von Getreide aus Ungarn große Konkurrenz entstanden war. Damit war die Rolle von Regensburg als Kopfbahnhof und die Rolle des Regensburger Hafens als Umladestation gefährdet. Um den Schiffstransport weiterhin konkurrenzfähig zum Bahnverkehr zu erhalten, wurde der Abriss der Steinernen Brücke oder der Bau eines Umgehungskanals in Betracht gezogen.

Erste Planungen zum Ausbau der Donau bei Regensburg unter Nutzung des Protzenweihers gab es in den 1930er Jahren. Der Protzenweiher war eine Flutmulde, ein breiter feuchter Graben, der nur bei Hochwasser Wasser führte. Beim Bau des Kanals wurde diese Flutmulde genutzt.

Der Bau des Europakanals brachte für Regensburg städtebauliche Herausforderungen mit sich. Der Kanal liegt von seiner Abzweigung bis zur Schleuse höher als das natürliche Landniveau.

Literatur
 M. Eckoldt (Hrsg.): Flüsse und Kanäle, Die Geschichte der deutschen Wasserstraßen, DSV-Verlag 1998

Einzelnachweise

Verkehrsbauwerk in Regensburg
Gewässer in Regensburg
KEuropakanal Regensburg
KEuropakanal Regensburg
Kanal in Bayern
Bundeswasserstraße

Europakanal (Regensburg)


صبري عرفة الكومي عضو سابق بمكتب الإرشاد بجماعة الإخوان المسلمين والأمين السابق للتنظيم العالمي للإخوان المسلمين من مواليد 1930 بالمنصورة دقهلية، حكم عليه بالإعدام شنقاً هو وستة آخرين من بينهم سيد قطب في قضية إحياء تنظيم الإخوان المسلمين عام 1965 ثم خفف عنه الحكم إلي المؤبد.

أشخاص من محافظة الدقهلية
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أعضاء مكتب إرشاد الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون مصريون
مواليد 1930

صبري عرفة


Magt er en permanent sammensværgelse er en film instrueret af Tue Ritzau.

Handling
Filmen er tænkt som et forsøg på indblik i hvem disse (over)mennesker var, de politiske og økonomiske omstændigheder under hvilke de regerede, hvorfor og hvordan enden blev som den blev, hele tiden set i forbindelse med vor egen tid og med ordet MAGT som nøgleord.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1982

Dokumentarfilm fra Danmark

Magt er en permanent sammensværgelse


{
  "type": "Feature",
  "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [-75.605175, 43.060356] },
  "properties": {
    "title": "Oneida Community Mansion House",
    "marker-color": "228b22",
    "marker-size": "medium",
    "marker-symbol": "museum"
  }
}
Das Oneida Community Mansion House ist ein noch bestehendes Gebäude der nicht mehr existierenden Oneida Community, das heute als Museum dient. Das Gebäude wurde am 23. Juni 1965 zur National Historic Landmark erklärt. Im Oktober 1966 wurde es in das National Register of Historic Places eingetragen. Das U-förmige Gebäude befindet sich an der Kreuzung von Kenwood Avenue und Skinner Road in Oneida im Madison County, New York.

Belege

Weblinks

Oneida Community Mansion House
Perfectionist Community Building: 4 Datenseiten, @ Historic American Buildings Survey

Denkmal im National Register of Historic Places (New York)
National Historic Landmark (New York)
Erbaut in den 1840er Jahren
Organisation (Madison County, New York)
Museum in New York
Oneida (New York)
Museum in Nordamerika

Oneida Community Mansion House


Mădălina Maria Zamfirescu (født 31. oktober 1994) er en rumænsk håndboldspiller, som spiller for Debreceni VSC og det rumænske landshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Rumænien
Håndboldspillere fra SCM Râmnicu Vâlcea

Mădălina Zamfirescu


Yerleşim yerleri
 Söğütlü - Sakarya iline bağlı ilçe
 Söğütlü, Bayburt- Bayburt ili merkez ilçesine bağlı köy
 Söğütlü, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Söğütlü, Arpaçay - Kars ili Arpaçay ilçesine bağlı köy
 Söğütlü, Bulanık - Muş ili Bulanık ilçesine bağlı köy
 Söğütlü, Terme - Samsun ili Terme ilçesine bağlı mahalle
 Söğütlü, Ulubey - Uşak ili Ulubey ilçesine bağlı köy
 Söğütlü, Şeytancık - Bulgaristan'ın Şumnu ili Şeytancık ilçesine bağlı köy
 Söğütlü, Saraykent

Söğütlü (anlam ayrımı)


Johann Georg Hagen (født 6. marts 1847 i Bregenz, Vorarlberg, død 5. september 1930 i Rom) var en østrigsk astronom.

Hagen trådte 1863 ind i jesuiterordenen, studerede i Münster og Bonn, rejste 1880 til Amerika, blev 1888 direktør for observatoriet ved Georgetown College i Washington og 1906 direktør for Specola Vaticana i Rom og har udgivet dets Publicazioni, Serie II, bind I—II samt Catalogo Astrografico, bind I—IX (1914—26). Foruden enkelte mindre, matematisk og astronomiske afhandlinger i fagtidsskrifter publicerede Hagen Synopsis der höheren Mathematik, I—IV (1891—1905), Index Operum Leonardi Euleri (1896), A catalogue of 1001 southern stars (1885, sammen med Holden), Publications of Georgetown College Observatory, I—V (1894—1901). Hans Atlas stellarum variabilium, I—VI (1899—1908) med tilhørende katalog er et uundværligt hjælpemiddel for enhver, som befatter sig med foranderlige stjerner. Han har udgivet de af Heis (1840—77) og Krueger (1853—92) anstillede observationer over foranderlige stjerner (1903). Hagen skrev også den større monografien Die veränderlichen Sterne (1. Geschichtlich-technischer Teil, 1921,  2. Mathematisch-physikalischer Teil, 1924). Hagen udgav videre A preparatory catalogue for a Durchmusterung of nebulæ; Zones 0°—110° N. P. D. (1922, 1925, 1927) og endelig Aggiunte alle carte dell' Atlas Stellarum variabilium (Rom 1922). I sine sidste år beskæftigede sig Hagen hovedsagelig med spørgsmålet om mørke kosmiske skyer og har herom skrevet adskillige mindre afhandlinger i fagtidsskrifter.

Kilder

Jesuitter
Ordensfolk fra Østrig
Astronomer fra Østrig
Ansatte ved Georgetown University
Faglitterære forfattere fra Østrig
Østrigere i 1800-tallet
Østrigere i 1900-tallet

Johann Georg Hagen


William (Bill) C. Mahaney (* 17. Mai 1941) ist ein US-amerikanischer Geograph und Geologe.

William Mahaney lehrte als Dozent am Atkinson College der York University in Toronto (Kanada). Er ist Autor und Herausgeber zahlreicher Fachbücher und Aufsätze. Außerdem schreibt er Novellen und Fiction Storys. Er ist Mitglied mehrerer wissenschaftlicher Gesellschaften. 1993 erhielt er den G. K. Gilbert Award der "Association of American Geographers" für sein Buch Ice on the Equator.

Schriften
 Atlas of Sand Grain Surface Textures and Applications. Oxford University Press, Oxford, 2002.
 The Warmaker: Hannibal's Invasion of Italia and the aftermath. 2008
 The Golden Till: A Novel. ISBN 978-1450245951
 Ice on the Equator. Quaternary geology of Mount Kenya, East Africa, Wm Caxton Ltd, 1990, ISBN 0940473194 bzw. ISBN 9780940473195

Weblinks
 Eigene Homepage
 Werkverzeichnis bei Google Bücher
 Werkverzeichnis der Staatsbibliothek zu Berlin
 Statistik auf Microsoft Academic Search

Geograph (20. Jahrhundert)
Geologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (York University)
Autor
Herausgeber
US-Amerikaner
Geboren 1941
Mann

William Mahaney


Djibouti Airlines war eine Fluggesellschaft mit Sitz in Dschibuti. Sie bot Flüge in die Region und in den Nahen Osten an. Ihr Heimatflughafen war der Flughafen Dschibuti-Ambouli.

Geschichte
Die Djibouti Airlines wurden 1996 gegründet; am 30. Juli 2009 wurde ihre Flugerlaubnis von den Behörden von Djibouti entzogen.

Die Djibouti Airlines flog Ziele in Somalia, Saudi-Arabien, Äthiopien und den Vereinigten Arabischen Emiraten an.

Flotte
Die Flotte bestand zuletzt aus folgenden Flugzeugtypen:
 Boeing 737
 Antonow An-12
 Iljuschin Il-18
 Iljuschin Il-76
 Antonow An-24

Zwischenfälle
 Am 17. März 2002 stürzte eine Let 410 im Anflug auf den Flughafen von Dschibuti ins Meer, vier Personen kamen ums Leben.
 Am 23. Juli 2007 versagte einer der Propeller im Steigflug des mit einer Antonow An-26 betriebenen Frachtflugs von Dire-Dawa nach Dschibuti. Das Flugzeug stürzte ab, als der Pilot eine Notlandung versuchte. Eine Person kam ums Leben, neun werden verletzt.

Siehe auch
 Liste ehemaliger Fluggesellschaften (Afrika)

Weblink

Einzelnachweise

Ehemalige Fluggesellschaft (Dschibuti)
Gegründet 1996
Aufgelöst 2009
Dschibuti (Stadt)

Djibouti Airlines


Léonce-Henri Burel (* 23. November 1892 in Indre; † 21. März 1977 in Mougins) war ein französischer Kameramann und Gelegenheitsregisseur.

Leben
Burel hatte Kunststudien an der Universität von Nantes und an der École des Beaux-Arts in Paris betrieben, bevor er seine ersten beruflichen Schritte als Kupferstich-Fotograf und in der Foto-Typographie der Firmenlabors von Éclair begann. 1913 inszenierte er erstmals kurze Filme und startete zwei Jahre darauf seine Karriere als Chefkameramann beim Spielfilm.

Noch im selben Jahr 1915 begann Léonce-Henri Burel seine Zusammenarbeit mit Abel Gance, die 1925/26 in der monumentalen Napoleon-Biographie kulminierte und insgesamt 13 Filme umfassen sollte. Auch Gances Kollege Jacques Feyder sicherte sich bei drei seiner Arbeiten während der 20er Jahre die Mitarbeit des technisch versierten und künstlerisch innovativen Burel. Während der frühen Tonfilmjahre verflachte Burels Arbeit, doch fand er in Robert Bresson 1950 einen Regisseur, für dessen unprätentiösen Menschenporträts Burel bestechend klare und karge Bilder schuf.

Filmografie
als Kameramann, wenn nicht anders angegeben
 1913: La pousse des plantes (Kurzfilmregie)
 1913: La floraison (Kurzfilmregie)
 1915: La folie du docteur Tube
 1915: Alsace
 1916: Le périscope
 1916: Barberousse
 1916: Le droit à la vie
 1917: La zone de la mort
 1917: Mater Dolorosa
 1918: Die zehnte Symphonie (La dixième symphonie)
 1922: L'arlésienne
 1922: La conquête des gaules (Co-Regie)
 1923: La Roue
 1923: Crainquebille, der Mann von der Straße (Crainquebille)
 1923: La femme inconnue
 1923: Das Bildnis (Herrin der Pussta)
 1924: Kindergesichter (Visages d'enfants)
 1924: Salambo
 1925: Die zwei Leben des Mathias Pascal (Feu Mathias Pascal)
 1925: Der Kurier des Zaren (Michel Strogoff)
 1926: Napoleon
 1926: Morgan, la sirène
 1927: Casanova
 1927: L'équipage
 1928: The Three Passions
 1928: Venus
 1929: Le requin
 1929: L'évadée (Co-Regie)
 1929: Nuits de prince
 1930: La femme d'une nuit
 1930: Die Fremde (auch franz. Originalvers.: L'étrangère)
 1931: L'aiglon
 1931: Baroud
 1932: Danton
 1932: La fada (Regie)
 1933: L'Abbé Constantin
 1933: Coralie et Cie.
 1934: Un homme en or
 1934: Le petit Jacques
 1935: La dernière valse
 1936: Les petites alliées
 1936: Helene Willfür (Hélène)
 1937: La mort du cygne
 1937: Les filles du Rhône
 1937: Mirages
 1937: Vertrauensbruch (Abus de confiance)
 1938: Carrefour
 1938: Retour à l'aube
 1938: Education de Prince
 1939: Der Mann vom Niger (L'homme du Niger)
 1940: Vénus aveugle
 1941: Feu sacré
 1942: La belle aventure
 1942: Une femme dans la nuit
 1943: Les mystères de Paris
 1945: Patricia (Étrange destin)
 1945: La route du bagne
 1946: La colère des dieux
 1946: Flüchtig (Le fugitif)
 1946: Letzte Zuflucht (Dernier refuge)
 1947: Rocambole
 1947: Am Rande des Abgrunds (Carrefour du crime)
 1948: Die Nervensägen (Les casse-pieds)
 1948: Métier de fous
 1949: Das Geheimnis um  Mr. Barton (Le mystère Barton)
 1940: Walzer der Liebe (Valse brillante)
 1950: Banco de Prince
 1950: Balle de clown
 1951: Tagebuch eines Landpfarrers (Journal d'un Curé de Campagne)
 1951: Die Wahrheit über unsere Ehe (La vérité sur Bébé Donge)
 1953: Eine wunderbare Liebe (L'étrange désir de Monsieur Bard)
 1953: Dürfen Frauen so sein? (Secrets d'alcôve)
 1954: Marianne
 1955: Rote Lippen – blaue Bohnen (Vous pigez?)
 1955: Die tolle Residenz (Bonjour sourire)
 1955: Der Mann, der die Millionen fand (Toute la ville accuse)
 1956: Ein zum Tode Verurteilter ist entflohen (Un condamné à mort s'est échappé)
 1957: Die Erbarmungslosen (Les fanatiques)
 1958: Die Nacht und ihr Preis (Cette nuit-là)
 1959: Pickpocket
 1960: Eines Abends am Strand (Un soir sur la plage)
 1961: Der Prozeß der Jeanne d'Arc (Le procès de Jeanne d'Arc)
 1963: Den Seinen gibt's der Herr (Un drôle de paroissien)
 1963: Rasthaus des Teufels (Chair de poule)
 1966: Die Freunde der Margerite (Les compagnons de la marguerite)

Weblinks

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 1: A – C. Erik Aaes – Jack Carson. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 605 f.

Kameramann
Filmregisseur
Person (Stummfilm)
Franzose
Geboren 1892
Gestorben 1977
Mann

Léonce-Henri Burel


Sendisveinn var starf við flutning á vöru eða pósti og skjölum í fyrirtækjum sem sendu vörur til viðskiptavina eða þurftu fólk til annarra viðvika. Sendisveinar unnu meðal annars hjá matvöruverslunum, bakaríum og þvottahúsum. Sendisveinar voru oft drengir eða ungir karlmenn og oft var sendisveinastarf fyrsta starf þeirra á vinnumarkaði eða meðfram skóla. Sendisveinar ferðuðust gjarnan um á reiðhjólum sem voru útbúin til að flytja varning.  Sendisveinastarfið með hinu hefðbundna sendisveinareiðhjóli hvarf með breyttum þjónustu- og atvinnuháttum og aukinni bifreiðaeign. Síðustu ár hefur þó ýmiss konar heimsending færst í vöxt og ný störf skapast við sendingar.

Sendisveinar á Íslandi
Skömmu eftir fyrri heimsstyrjöldina fara sendisveinar á sendisveinahjólum að sjást á götum Reykjavíkur. Stærsti vinnuveitandi sendisveina var Mjólkursamsalan. Sendisveinahjólin voru í eigu fyrirtækja og voru yfirleitt svört og með litlu framhjóli og stórum bögglabera að framan og hjólin voru merkt með auglýsingu fyrir fyrirtækið sem átti hjólið. Mjólkursamsalan lét smíða sérstök þríhjól með stórum kassa og tveimur hjólum að framan. Sendisveinar stofnuðu félög til að gæta hagsmuna sinna. Sendisveinafélagið Merkúr var stofnað árið 1913. Árið 1933 var stofnað annað félag Sendisveinafélag Reykjavíkur (SFR) en stjórnmálaátök urðu til þess að félögin urðu tvö og gaf Merkúr út fréttablaðið Elding og SFR út fréttablaðið Blossi. Einnig varð til Samfylkingarlið sendisveina sem klofningshópur út úr SFR og gaf sá hópur út fréttablaðið Leiftur. Sendisveinafélögin lögðust af kringum og fyrir 1940.

Tilvísanir

Starfsheiti

Sendisveinn


L'Acrolithe Ludovisi (ou Aphrodite Ludovisi) est une tête féminine colossale en marbre, d'une hauteur de , datant du , exposée au palais Altemps (l'un des sites du Musée national romain) à Rome. La tête appartenait à un acrolithe qui proviendrait à l'origine d'un sanctuaire de Grande-Grèce. Elle fut sans doute réemployée à Rome comme la statue du culte de Vénus Erycina.

Histoire
La tête a été trouvée près du Temple de Vénus Erycina au Quirinal. La tête féminine pourrait représenter ce qui reste de la grande statue cultuelle originelle, haute d'environ trois mètres. Elle a souvent été associée au trône Ludovisi, découvert au  sur le même lieu de réemploi, les jardins de Salluste à Rome. Cela a suffi à certains commentateurs pour en faire des œuvres provenant du même endroit, le temple ionique d'Aphrodite de Locri Epizefiri, en Calabre. Certains érudits, dont l'archéologue Margherita Guarducci, ont mis en évidence les ressemblances et similitudes remarquables entre l'Acrolithe et certaines têtes d'Aphrodite représentées sur les célèbres pìnax locriens.

La statue pourrait aussi être originaire d'un sanctuaire de Sicile, les liens stylistiques entre la Sicile et l'Italie du Sud étant très intenses à cette période.

Selon une autre hypothèse, l'origine serait le sanctuaire de la déesse d'Erice.

En 1773, la tête faisait partie de la collection Ludovisi (de laquelle elle tire son nom), jusqu'en 1901, date à laquelle elle fut vendue à l'État italien.

Notes et références

Bibliographie
 Margherita Guarducci, Deux pièces exceptionnelles du Musée national romain. Il Throne Ludovisi l'Acrolito Ludovisi, in Bulletin of Art, LXX, Rome, Institut polygraphique et Monnaie d'État, 1985, .

Articles connexes

 Venus Erycina
 Trône Ludovisi

Sculpture de la Grèce antique
Sculpture en marbre
Sculpture en Italie
Œuvre conservée au musée national romain
Grande-Grèce

Acrolithe Ludovisi


An Cryptocoryne undulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wendt. An Cryptocoryne undulata in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne undulata


IBM 5110 je računalo koje je na tržište izašlo u siječnju 1978. godine. Nasljednik je modela IBM 5100.

U kućištu računala nalazio se procesor, tipkovnica i zaslon od 1.024 znaka. Ovisno o modelu, kapacitet glavne memorije je 16K, 32K, 48K ili 64K. Kapacitet pohrane modela 1 je do 204.000 bajta informacija po kaseti ili 1,2 milijuna bajta na disketi (po izboru), a model 2 je podatke pohranjivao samo na disketi. Mogle su se priključiti do dva disketna pogona IBM 5114 (s po dva pogona), ukupnog kapaciteta pohrane od 4,8 milijuna bajta. Povučen je s tržišta u ožujku 1982. Nasljednik računala IBM 5110 je IBM 5120.

Izvori

5110

IBM 5110


Methylcytosine may refer to:

 5-Methylcytosine
 1-Methylcytosine, a nucleic acid in Hachimoji DNA
 N(4)-Methylcytosine
 6-Methylcytosine

See also
 Cytosine
 Nucleic acid analogue

Methylcytosine


Den Tadsjikiske sovjetsocialistiske republik var en unionrepublik i Sovjetunionen i 1929-91.

Republiken blev oprettet 5. december 1929.
Den 9. september 1991 blev landet selvstændig under navnet Tadsjikistan

Socialistiske Sovjetrepublikker
Tidligere riger, stater, protektorater, kolonier og lande

Tadsjikiske SSR


Manhasset Bay est une baie de New York dans l'ouest de Long Island au large de Long Island Sound.

Description

Manhasset Bay forme la limite nord-est de la péninsule de Great Neck et la limite sud-ouest de Cow Neck (péninsule de Port Washington ou Manhasset Neck). Hart Island se trouve dans le détroit juste à l'extérieur de l'embouchure de Manhasset Bay.

Histoire

La région de la baie de Manhasset a probablement été habitée pour la première fois au  siècle par la tribu Matinecock des Indiens algonquins. Puis les Hollandais et les Anglais se sont installés autour de la baie riche en poissons. La baie est alors appelée Schout's Bay par les Hollandais, puis Howe's Bay par les Anglais. Par la suite, en raison de la présence d'élevage de bétail, il prend le nom de Cow Bay avant de devenir Manhasset Bay en 1907 .

Dans les années 1920, ses industries liées à la viande de vache et aux poissons déclinent et sont peu à peu remplacées par des services liés à la navigation commerciale, Manhasset Bay étant considérée comme l'un des meilleurs ports de Long Island Sound avec peu de courant de marée sauf à l'entrée.

Dans les années 1980, Manhasset Bay possède de nombreuses marinas et yacht clubs. La base d'hydravions de Sands Point est à une époque le principal aéroport pour le service des passagers entre New York et l'Europe. Au début du  siècle, Manhasset Bay compte environ 16 % de tous les ports de plaisance et clubs nautiques de l'ensemble de Long Island Sound.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Baie aux États-Unis

Manhasset Bay


Baptiste Erdocio, né le  à Bidart, est un joueur français de rugby à XV. Il évolue au poste de pilier gauche au Biarritz olympique.

Biographie
Né à Bidart, Baptiste Erdocio débute le rugby au Bidart Union Club, avant de rejoindre le Biarritz olympique en cadets. À 18 ans, il intègre le centre de formation et dispute son premier match avec l'équipe première le 9 octobre 2021 contre le Lyon OU.

A l'issue de la saison 2022/2023, il s'engage pour trois ans au Montpellier HR.

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur du Biarritz olympique
Pilier (rugby à XV)
Naissance en mars 2000
Naissance à Bidart

Baptiste Erdocio


O Campeonato Mundial de Endurance da FIA de 2013 foi a segunda temporada do Campeonato Mundial de Endurance da FIA, (em inglês: FIA World Endurance Championship). O WEC, como também é conhecida, é uma competição automobilística internacional destinada a protótipos desportivos (LMP) e carros de Gran Turismo (GT) organizada pela Federação Internacional de Automobilismo (FIA) e pelo Automobile Club de l'Ouest (ACO).

A temporada teve oito etapas, incluindo a 81ª edição das 24 Horas de Le Mans. O campenato começou com as 6 Horas de Silverstone, em abril, e terminou com as 6 Horas do Bahrein, em novembro.

O trio do carro número 2 da Audi, Tom Kristensen, Loïc Duval e Allan McNish,  venceu o Campeonato Mundial de Pilotos, que é destinado aos pilotos das classes LMP1 e LMP2.  O troféu para os melhores pilotos da LMP2 ficou com Bertrand Baguette, Martin Plowman e Ricardo González.

A Copa do Mundo de Pilotos GT, que é reservada aos pilotos das classes LMGTE-Pro e LMGTE-Am, foi conquistada pelo italiano Gianmaria Bruni. Já a dupla Jamie Campbell-Walter e Stuart Hall conquistou o troféu de melhores pilotos da LMGTE-Am.

No Campeonato Mundial de Construtores, que é destinado somente aos fabricantes da classe LMP1, a Audi venceu a Toyota. Já na Copa do Mundo de Construtores GT, onde ambas as classes participam (LMGTE-Pro e LMGTE-Am), o vencedor foi a Ferrari, com Aston Martin em segundo e Porsche em terceiro.

O troféu de melhor equipe privada ficou com a Rebellion Racing na LMP1, Oak Racing na LMP2, AF Corse na LMGTE-Pro e 8 Star Motorsports na LMGTE-Am.

Calendário

Ligações externas

Página oficial do WEC
Página oficial da FIA

Competições de automobilismo
2012 no automobilismo
Campeonato Mundial de Endurance da FIA
Temporadas do Campeonato Mundial de Endurance da FIA


Die Münzmühle in Gundelfingen an der Donau, einer Stadt im
schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau (Bayern), wurde Ende des 18. Jahrhunderts errichtet. Die Gebäude an der Bahnhofstraße 6 sind ein geschütztes Bauensemble.

Architektur
Die ehemalige Wassermühle befindet sich zwischen zwei Armen der Brenz und besteht aus einem Wohnhaus, einer Scheune bzw. Stallgebäude und dem Mühlengebäude. Das zweigeschossige Wohnhaus mit 13 Fensterachsen besitzt zweigeschossige Giebel mit Anschwüngen im unteren und umrahmte Giebeldreiecke mit Pyramidenspitze im oberen Geschoss. Dieses Gebäude hat zwei einflügelige Türen, die Werksteingewände besitzen und mit erhabenen Rosetten geschmückt sind. Die Geschosstrennung erfolgt durch ein Putzband, das an der östlichen Tür in einem Fächerbogen aufgewölbt ist. Am Obergeschoss sind Blendfelder mit Fresken versehen, die den Heiligen Wandel, die Dreifaltigkeit und Maria darstellen.

Das Mühlengebäude, an der östlichen Seite quergestellt, ist zweigeschossig mit Profilgesimsen als Geschosstrennung und besitzt einen profilierten Giebelrand. An der Hofseite ist eine Freitreppe zum Obergeschoss vorhanden.

Literatur
 Werner Meyer (Bearb.): Die Kunstdenkmäler des Landkreises Dillingen an der Donau. In: Die Kunstdenkmäler von Bayern. Die Kunstdenkmäler von Schwaben. Band VII. Landkreis Dillingen an der Donau. München 1972, ISBN 3-486-43541-8, S. 340–341.

Weblinks

 Homepage der Münzmühle

Bauwerk in Gundelfingen an der Donau
Baudenkmal in Gundelfingen an der Donau
Wassermühle im Landkreis Dillingen an der Donau
Erbaut im 18. Jahrhundert
Mühle in Europa
Brenz (Fluss)

Münzmühle


Saint Maur de Parenzo ou Maur de Parentium est un saint de l'Antiquité romaine du , évêque de la ville romaine de Parentium. Mort martyr au tout début du , sa mémoire est célébrée depuis le  (au moins) dans sa ville d'origine : Parenzo. Le pape Jean IV en rapatriant ses reliques à Rome, diffuse son culte dans le monde chrétien.

Biographie
Saint Maur est une personnalité mal connue. Il est à peu près assuré qu'il était évêque de Parentium (aujourd'hui Poreč en Croatie) au moment de la dernière persécution, celle de l'empereur Dioclétien, qui eut lieu au tout début du  (vers 303). Il serait alors mort martyr durant cette persécution des chrétiens. Il aurait été inhumé hors des murs de la cité.

Selon une légende, Maur serait un moine africain venu en pèlerinage à Rome. Les légendes nombreuses concernant son hagiographie divergent et offrent plusieurs versions : il meurt à Rome lors de la persécution de l'empereur Numérien (en 284), mais des matelots africains s'emparent de son corps et viennent s'échouer à Parenzo où ils l'inhument. Une version dit qu'après son pèlerinage à Rome, sur le tombeau de Pierre il se rend en Istrie où il serait élu évêque de Parentium. Il est alors tué lors des persécutions de Dioclétien.

Ce qui est attesté, c'est que deux siècles plus tard, au milieu du , l'évêque Euphrasius fait construire la grande basilique euphrasienne dans la ville, et y transfère ses reliques. Dans les voutes de la basilique, une mosaïque représente le saint revêtu du pallium et portant la couronne des martyrs. Des inscriptions relatives à la construction de cette basilique et à la translation de ses reliques confirment son statut d'évêque de la ville. Cette église est construite sur un sanctuaire plus ancien contemporain de Maur.

Mémoire et culte
Célébré dans la basilique euphrasienne de Poreč depuis le milieu du , les reliques de saint Maur sont envoyées à Rome à la demande du pape Jean IV, dit le dalmate, qui au  collecte de nombreuses reliques de martyrs et de saints de cette région pour enrichir son oratoire du Latran. Un des buts du pape était de  Avars et Slaves. Les reliques de saint Maur sont installées dans la basilique Saint-Jean-de-Latran, et elles y sont toujours conservées à ce jour. Le culte de saint Maur s'est répandu dans des régions très éloignées, on le retrouve dans les Pouilles et même en Bretagne.

Aujourd'hui, sa mémoire est commémorée dans l'Église catholique le 21 novembre.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Saint Maur (homonymie)

Liens externes

   San Mauro di Parenzo Vescovo e martire (Fiche biographique).

Maxime
Saint catholique et orthodoxe d'Italie
Martyr dans le christianisme ancien
Persécution des chrétiens sous l'Empire romain
Chrétien martyr au IVe siècle
Chrétien martyr dans l'Italie antique
Date de décès incertaine (IVe siècle)
Saint catholique croate

Maur de Parenzo


كلاريشي أورسيني (Clarice Orsini) (لاتسيو، حوالي 1453 - فلورنسا، 30 يوليو 1488) زوجة لورينزو الرائع ووالدة البابا لاون العاشر.

مراجع

أشخاص من جمهورية فلورنسا القرن 15
أشخاص من روما
أشخاص من مونتيروتوندو
إيطاليات في القرن 15
إيطاليون في القرن 15
رومان كاثوليك إيطاليون
مواليد 1450
ميديشي
وفيات 1488
وفيات السل في إيطاليا
وفيات بأمراض معدية في توسكانا
وفيات بسبب السل في القرن 15
وفيات في فلورنسا

كلاريشي أورسيني


Znak eura, €, je valutni znak koji se koristi za euro, službenu valutu eurozone i nekih drugih zemalja (primjerice Kosova i Crne Gore). Europska komisija je javnosti predstavila novi logotip 12. prosinca 1996. simbol eura čini stilizirano slovo E (ili ili grčko slovo epsilon), prekriženo s dvije vodoravne crte umjesto jedne. Na engleskom jeziku znak prethodi vrijednosti (primjerice, € 10), dok u većini drugih europskih jezika vrijedi obrnuto (primjerice, 10 €).

Dizajn

Na raspisani natječaj za simbol nove europske zajedničke valute pristigla su 32 dizajnerska rješenja, a Europska komisija je suzila izbor na deset kandidata. Ovih deset kandidata za novi simbol stavljena su na javnu raspravu. Nakon što je anketa smanjila kandidate s originalnih deset prijedloga na dva, na Komisiji je bilo da odluči konačni dizajn. Ostali dizajni koji su uzeti u obzir nisu dostupni javnosti niti su na javni upit dostupne informacije o dizajnerima. Komisija smatra da je postupak dizajniranja bio interna procedura i drži te evidencije u tajnosti. Konačni pobjednik bio je dizajn koji je izradio tim od četiri stručnjaka čiji identitet nije otkriven. Pretpostavlja se da je belgijski grafički dizajner Alain Billiet pobjednik natječaja, a time i dizajner znaka eura.

Službenu priču o povijesti dizajna znaka eura osporava Arthur Eisenmenger, bivši glavni grafički dizajner Europske ekonomske zajednice, koji kaže da je jednaku ideju za znak eura iznio 25 godina prije odluke Komisije.

Komisija je odredila logotip eura s točnim omjerima i bojama (simbol:Yellow foreground žuta, pozadina: Reflex Blue plava). Iako je Komisija namjeravala da logotip bude propisanog oblika, dizajneri su jasno stavili do znanja da namjeravaju prilagoditi dizajn tako da bude u skladu s slogovnim fontovima kojima će biti dodan.

Uporaba na računalima i mobilnim telefonima
Generiranje znaka eura putem računala ovisi o operativnom sustavu i nacionalnim konvencijama. U početku su neki proizvođači mobilnih telefona izdali privremeno ažuriranje softvera za taj poseban SMS znak, zamjenjujući rjeđi znak japanskog jena znakom eura. Naredni mobilni telefoni sadržavali su oba valutna znaka.

Euro je predstavljen u Unicode skupu znakova s imenom znaka EURO SIGN i kodnim položajem U+20AC (decimalni broj 8364), kao i u ažuriranim verzijama tradicionalnih latiničnih kodiranja skupova znakova. U HTML-u, entitet se također može koristiti.

Povijest provedbe
Implicitno kodiranje znakova, zajedno s činjenicom da se položaj koda znaka eura razlikuje u povijesnim shemama kodiranja (kodne stranice), dovelo je do mnogih početnih problema s dosljednim prikazivanjem znaka eura u računalnim aplikacijama. Premda prikazivanje znaka eura nije predstavljalo nikakav problem sve dok se koristio samo jedan sustav (pod uvjetom da je dostupan suvremeni font s odgovarajućim simbolom), mješovite postavke često su stvarale pogreške. U početku su sustavi Apple, Microsoft i Unix odabrali različitu kodnu točku koja predstavlja simbol eura: tako bi korisnik jednog sustava mogao vidjeti simbol eura, dok bi drugi mogao vidjeti drugi simbol ili ne vidjeti ništa. Stariji softver koji je koristio samo starije standarde poput ISO 8859-1 uopće nije sadržavao znak eura. U takvim je situacijama trebalo izvršiti pretvorbu skupa znakova, uz česte pogreške pretvorbe, poput upitnika (?) koji se prikazuje umjesto znaka eura. Uvođenje kodiranja Unicode i UTF-8 riješio je gotovo sve probleme u prikazu znaka eura u modernim računalima.

Načini unošenja
Ovisno o rasporedu tipkovnice i operativnom sustavu, simbol se može unijeti kao:

  (UK/IRL)
  (US INTL/ESP/SWE)
  (BEL/ESP/FRA/GER/ITA/GRE/POR/CZE/EST/LTU/SVK/SWE/ROS/ROP)
  (HU/PL)
  (UK/IRL)
  (US INTL/ESP)
  u Microsoft Wordu u SAD-u i dodatnim rasporedima
 + u Microsoft Windowsima (ovisno o lokalnim postavkama sustava)
  zatim  u Chrome OS, i u drugim operativnim sustavima koji koriste IBus.
  zatim  u Vim uređivaču teksta.

U operacijskom sustavu MacOS koriste se razne kombinacije tipki, ovisno o rasporedu tipkovnice, primjerice:

  u britanskom rasporedu
  u rasporedu SAD-a
  u slovenskom rasporedu
  u francuskom rasporedu
  u njemačkom, španjolskom i talijanskom rasporedu
  u švedskom rasporedu

Slijed tipki za sastavljanje znaka eura je    a slijedi .

Pisaći strojevi
Klasični pisaći strojevi i dalje se koriste u mnogim dijelovima svijeta, pogotovo u zemljama u razvoju. Na pisaćim strojevima na kojima nedostaje znak eura, isti se može napisati upisivanjem velikog slova "C", pomicanjem unatrag i tipkanjem znaka jednakosti ("=").

Uporaba

Raspored znakova kod pisanja vrijednosti razlikuje se u različitim zemljama. Zemlje su općenito nastavile koristiti stil koji je bio u uporabi za njihove bivše valute. U onim zemljama u kojima je prijašnji običaj bio da se znak stavlja valute ispred brojke, znak eura stavljen je na isto mjesto (npr. 3,50 €), dok u onim zemljama u kojima je iznos prethodio znaku nacionalne valute, znak eura nastavio se stavljati na isti položaj (npr. 3,50 €).

Komisija je u svoje smjernice o upotrebi znaka eura za vlastito osoblje navelo da se simbol eura piše ispred iznosa bez razmaka na engleskom jeziku i nakon iznosa s razmakom na većini drugih jezika.

U novinama i časopisima na engleskom jeziku znak eura, poput znaka dolara ($) i funte (£), stavlja se ispred iznosa i bez razmaka, kako ga koriste novinske kuće poput Financial Timesa i The Economista. Kada se koristi riječ "euro", ona se stavlja iza vrijednosti i piše se malim slovima, množina se koristi za dvije ili više jedinica, a u engleskom jeziku eurocenti se odvojeni točkom, a ne zarezom (npr. 1,50 eura, 14 eura).

Cijene dobara koji koštaju manje od jednog eura (primjerice deset eurocenti) često se označavaju kraticom "ct" (posebice u Njemačkoj, Španjolskoj i Litvi), "snt." (u Finskoj), c. (u Irskoj) i Λ ( veliko slovo lambda za Λεπτό ("Leptó)" u Grčkoj): (primjerice 10 ct., 10c., 10Λ, 10 snt.) Američki stil "¢" ili "¢" rijetko se službeno koristi.

Izvori

Vanjske poveznice

 Naziv i simbol eura, Glavna uprava za ekonomska i financijska pitanja Europske komisije
 Komunikacija Komisije: Upotreba simbola eura, srpanj 1997., Glavna uprava za ekonomska i financijska pitanja Europske komisije
 Upisivanje simbola eura na neeuropsku QWERTY tipkovnicu. Prikazano je nekoliko metoda za i druge posebne znakove.
Euro

Znak eura


Mohamed Victor Bangoura, né le  à Conakry en République de Guinée, est un juriste et homme politique guinéen.

Porte-parole du parti UDRG de 2020 à 2021, il le représente depuis le  au sein du Conseil national de la transition.

Notes et références

Voir aussi

 Conseil national de la transition (Guinée, 2021)

Naissance à Conakry
Naissance en mai 1978
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021

Mohamed Victor Bangoura


WAV (Waveform Audio File Format), IBM ve Microsoft'un küçük ses kayıtlarını herhangi bir bilgisayarda çalmak için geliştirdiği, sıkıştırma içermeyen bir ses dosyası biçimidir. İngilizce'de dalga anlamına gelen Wave kelimesinin ilk üç harfinin alınmasıyla oluşturulmuştur.

Yaygın olan dosya biçimleri arasında en basitlerinden biridir. Windows 3.1'den bu yana Windows ortamında ses dosyalarının ana biçimi olarak kullanılmaktadır. WAV (.wav) uzantısıyla tanımlanır. Öncelikle kişisel bilgisayarlarda kullanılmasına rağmen, internetteki küçük müzik dosyaları için de yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Apple ve Macintosh tarafından da geçerli ve kullanılabilir bir biçim olarak kabul edilmektedir.
Yapısı çok basittir. MP3 ve diğer sıkıştırılmış dosya biçimlerinin aksine WAV'lar sadece sayısallaştırılmış seslerdir. Basittirler, sıkıştırma uygulamamasının etkisiyle sesin kalitesini düşürmezler, ancak çok yer kaplarlar.

WAV üç kısmdan oluşur. Bunlardan birincisi dosyayı WAV olarak adlandıran kısımdır. İkinci kısım değişkenlerin nitelendirildiği kısımdır. (örn: örnekleme frekansı). Uçüncü kısımdaysa asıl bilgi yani müzik parçası depolanır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 WAVE file format specifications - from McGill University, (Last update: 2011-01-03)
 A summary of the WAVE file format
 WAVE_FORMAT_EXTENSIBLE Specification  from Microsoft (Updated on March 7, 2007)
 More information on WAVE_FORMAT_EXTENSIBLE  - University of Bath
 WAVE File Format - technical details (1999)

Bilgisayar dosya biçimleri
Microsoft Windows multimedya teknolojisi
İçerik biçimi

WAV


Said Halim Paşa Yalısı İstanbul'un Yeniköy semtinde konuşlanmış olan bir yalı. Rıhtımındaki iki arslan heykelinden dolayı "Arslanlı Yalı" ismiyle de anılan bina, neo-klasik tarzda inşa edilmiş olup, 19. yüzyılın son çeyreğine aittir. Üslubuna uygun olarak, daha sakin dış görünüşüne karşın, dekorasyonunda ağır arabesk unsurlar kullanıldığından, küçük bir Arap sarayını andırır. Yapı adını Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın dört oğlundan biri olan Prens Mehmet Abdülhalim Paşa'nın oğlu olan Said Halim Paşa (1861-1921)'dan almıştır.

Yalının planında harem ve selamlık aynı çatı altında düşünülmüştür. Kuzeyde bulunan harem bölümüyle, güneyde bulunan selamlık bölümüne ahşap, camekânlı bölmelerle girilir.

Tarihçe
Yalının tespit edilen ilk sahipleri Düzoğulları ailesidir. Bilindiği kadarıyla Düzoğullları'ndan kalan yalıyı Aristarhis ailesi tamamen yıktırmış ve tahmini 1863 yılında yeniden inşa ettirmiştir.

Yalı 1876 yılında Mehmet Abdülhalim Paşa'nın mülkiyetine geçmiştir. Ancak o dönemde yalının harap halde olması ve istenilen büyüklükte olmaması nedeniyle Çanakkaleli mimar-kalfa Petraki Adamandidis'e bugünkü biçimiyle yeniden yaptırılmıştır. Abdülhalim Paşa'nın 1890 yılında vefatı sonrası, mülkü dokuz evladına kalmıştır. Sait Halim Paşa, kardeşlerine ait hisseleri satın alarak 1894 yılında yalının tamamına sahip olmuştur. Sait Halim Paşa öldüğünde ise vârislerine kalmıştır. Özellikle Arap müşterilere kiralanan yapıda, bir dönem Kral Faysal da kalmıştır.

Bina 1968'de Turizm Bankası'na geçmiş ve bir süre sadece yabancılara hizmet eden bir kumarhane olarak kullanılmıştır. Yangın tehlikesi ve benzeri sebeplerle kumarhane 1972 yılında Hilton'a devredilmiştir.

1974 yılında tadilat gören yalı, 1980-1984 döneminde, Türkiye Anıt ve Çevre Koruma Vakfı tarafından büyük bir renovasyondan geçirilmiştir. Buna göre 1981'deki rıhtım, harem bahçesi ve çatısı için 135 milyon lira harcandı. 1984'te dönemin Kültür Bakanı Mükerrem Taşçıoğlu, Yalı'nın devlet misafirhanesi olarak kullanılacağını duyurdu.

1989'da Turizm Bankası, Türkiye Kalkınma Bankası'na dönüştürülmüş ve yalının yeni sahibi olmuştur. Yalının bahçesi yaz aylarında restoran olarak işletilmiş, odalarının bir bölümü müze olarak düzenlenmiştir. Bunun yanı sıra Başbakanlık yazlık konutu olarak da kullanılmış ve zaman zaman resmi toplantılar burada yapılmıştır.

1995'te, Tansu Çiller'in başbakanlığı döneminde çıkan yangında büyük bölümü kül olan Yeniköy'deki binanın 1998'de başlayan yenileme çalışmalarına 1,7 trilyon lira harcandı. Çalışmalar, Prof. Dr. Doğan Kuban başkanlığında, yedi danışmanın denetiminde, Emek İnşaat tarafından yapıldı. Restorasyonda, yalının yangından önceki değil, 1890'lardaki görünümü temel alındı. "Başbakanlık Resmi Konuk Evi" adı altındaki bu restorasyon 2002 yılında tamamlanmış, 2004 yılında Göçtur Turizm AŞ'nin işletmesine devredilene kadar da kullanılmamıştır.

2005 yılında Yeniköy Turizm şirketi tarafından 49 yıllığına kiralanan Sait Halim Paşa Yalısı günümüzde düğün,nişan,mezuniyet ve çeşitli organizasyonları düzenlemektedir.

Yılın belirli zamanları pazar kahvaltısı, açık hava sineması gibi belirli organizasyonlara ev sahipliği yapmaktadır.

Ayrıca bakınız
Said Halim Paşa Yalısı Yeşilçam zamanında bir sürü filme ev sahipliği yaptı.

Kaynakça
 Sait Halim Paşa Yalısı sitesi
 Boğaziçi Sahilhaneleri, Orhan Erdenen (İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları, 1993)
 http://www.posta.com.tr/PostaKarnaval/HaberDetay/Sait-Halim-Pasa-nin-ve-yalisinin-hazin-oykusu.htm?ArticleID=142582 (yalıda yangın kehaneti)

Sarıyer'deki yalılar

Said Halim Paşa Yalısı


දේපළ අයිතිවාසිකම් යනු බඩුබාහිරාදිය (දේපළක්) සම්බන්ධයෙන් අන් පුද්ගලයෙකූට එරෙහිව බලාත්මක කළහැකි අයිතීන්ය. ගිවිසුම්කර අයිතිවාසිකම් යනු විශේෂිත පුද්ගලයෙකූට එරෙහිව බලාත්මක කළහැකි අයිතීන්ය. දේපළ අයිතිවාසිකම් ගිවිසුමකින් ඇතිවිය හැකි අතර මෙම අයිතිවාසිකම් ද්විත්වය අතර අතිච්චාදනය වීමක් ඇත. උදාහරණයක් හැටියට ඉඩමක් විකූණුමකදී දෙආකාරයක අන්‍යෝන්‍ය නෛතික සබඳතාවන් ඇති වේ. වන්දි සඳහා නඩුවක් දැමීමට පුද්ගලික අයිතිවාසිකමක් ද දේපළක් භාවිතය සඳහා හිමිකාරකමක් ද ඇත.

හිමිකරු නොවන්නෙකූ හට යමක් පැවරීමේදී ප්‍රදානය කල අයිතිවාසිකම් ප්‍රමාණවත් නොවන විට පැහැදිලි ලෙසම විශේෂිත වෙනසක් දක්නට ලැබේ. මේ සඳහා දිය හැකි හොඳම උදාහරණය වන්නේ බල පත්‍රයයි. සාමාන්‍යයෙන් බලපත්‍රයක් ගිවිසුමකින් නිර්මාණය වූවත් එයින් හිමිකාර අයිතිවාසිකම් ප්‍රදානය නොකෙරෙ.

දේපළ නීතිය - දේපළ අයිතිවාසිකම් හා ගිවිසුම්කර අයිතිවාසිකම්


Orange je francuska telekomunikacijska tvrtka sa sjedištem u Issy-les-Moulineauxu, predgrađu Pariza. Na kraju 2019. imala je gotovo 266 milijuna kupaca širom svijeta, što je više u odnosu na one objavljene u 2018. U 2019. godini tvrtka je lider ili drugi operater u 75% europskih zemalja u kojima je osnovana. U Africi i na Bliskom Istoku zastupljena je 83%.

Izvori

Vanjske poveznice
 Orange Group

Francuske tvrtke
Telekomunikacijske tvrtke
Gospodarstvo Pariza

Orange


Leopold "Poldi" Kielholz (f. 9. júní 1911 - d. 4. júní 1980) var knattspyrnumaður frá Sviss. Hann var fyrirliði og markahæsti leikmaður svissneska landsliðsins á HM 1934.

Ævi og ferill
Leopold Kielholz fæddist í Basel og hóf knattspyrnuferil sinn með ýmsum borgarliðum, þar á meðal FC Basel frá 1930 til 1934. Hann lék fyrir ýmis lið í heimalandinu og Stade Reims í Frakklandi til ársins 1943 þegar hann lagði skóna á hilluna. Hann varð tvívegis svissneskur meistari með Servette FC Genéve, árin 1933 og 1934. Í seinna skiptið varð hann jafnframt markakóngur deildarinnar.

Hann var augljós kostur í svissneska landsliðið sem hélt til Ítalíu á HM 1934. Hann skoraði tvö fyrstu HM-mörk Sviss í 3:2 sigri á  Hollandi og annað tveggja marka liðsins í 2:3 tapi gegn Tékkóslóvakíu. Kielholz skoraði alls 12 mörk í 17 landsleikjum sínum á árabilinu 1933 til 1938. Hann var í landsliðshópi Sviss á HM 1938 í Frakklandi en kom ekki við sögu.

Kielholz hafði verið spilandi þjálfari hjá Stade Reims 1936 til 1937. Hann stýrði síðar svissneska landsliðinu, fyrst frá 1950 til 1953 og svo aftur 1954 til 1958.

Heimildir

Svissneskir knattspyrnumenn

Leopold Kielholz


Das HBL All-Star Game 2012 fand am 4. Februar 2012 in der Arena Leipzig vor 7.532 Zuschauern statt. Das All Star Team besiegte die deutsche Nationalmannschaft mit 36:32 (18:18).

Statistik
HBL All Star Team:

Thierry Omeyer (THW Kiel), Stojanovic (Rhein-Neckar Löwen), Nils Dresrüsse (TBV Lemgo); Kevin Schmidt (HSG Wetzlar, 3), Ivan Ninčević (Füchse Berlin, 3), Drago Vuković (TuS N-Lübbecke, 3), Matthias Gerlich (TV Hüttenberg, 4), Domagoj Duvnjak (HSV Hamburg, 1), Daniel Narcisse (THW Kiel, 4), Kim Andersson (THW Kiel, 6), Alexandros Vasilakis (MT Melsungen, 2), Robert Weber (SC Magdeburg, 2), Vedran Zrnić (VfL Gummersbach, 1), Bertrand Gille (HSV Hamburg, 4), Bartosz Jurecki (SC Magdeburg, 1), Marcus Ahlm (THW Kiel, 2).

Nationalmannschaft:

Lichtlein (TBV Lemgo), Heinevetter (Füchse Berlin); Gensheimer (Rhein-Neckar Löwen, 3/2), Roggisch (Rhein-Neckar Löwen, 1), Klein (THW Kiel, 3), Pfahl (VfL Gummersbach, 3/1), Wiencek (VfL Gummersbach, 3), Theuerkauf (TBV Lemgo, 1), Glandorf (SG Flensburg-Handewitt, 3), Christophersen (Füchse Berlin, 4), Kaufmann (SG Flensburg-Handewitt, 4), Strobel (TBV Lemgo, 2), Sprenger (THW Kiel, 3), Richwien (Füchse Berlin, 2).

Weblinks
Offizielle Internetpräsenz der Handball-Bundesliga (HBL)

2012
Handballveranstaltung 2012
Sportveranstaltung in Leipzig
Handball (Leipzig)
Arena Leipzig

HBL All-Star Game 2012


Richard Moser, fiktivni policijski inspektor iz kriminalističke serije "Inspektor Rex". Bio je Rexov vlasnik i poglavar bečkog Odjela za ubojstva. Utjelovio ga je Tobias Moretti.

Životopis
Richard Moser je austrijski katolik i inspektor koji se prvi put pojavljuje u 1. epizodi, "Posljednja stanica Beč". Nakon smrti Rexova trenera Michaela odlučuje usvojiti ovčara te njih dvojica postaju najbolji prijatelji. U to vrijeme Moser prolazi kroz razvod i pokušava prestati pušiti. Kao poglavnik bečkog Odjela za ubojstva, Moser proglašava Rexa članom ekipe te otad njih dvojica postaju nerazdvojni. Moser je atletski građen, vješt i privlačan ženama. Umire u 45. epizodi, "Moserova smrt", u pokušaju spašavanja psihologinje i svoje ljubavnice Patricie Neuhold. U bolnici Rex pokazuje gotovo ljudske osjećaje, plačući nad Moserovim tijelom. Na čelu Odjela za ubojstva zamijenio ga je Alexander Brandtner.

Izgled
Moser je visok, mršav i crnokos. Ima plave oči i šiljasti nos. Atletski je građen, mišićav i bavi se mnogim športovima.

Unutarnje poveznice
Rex
Alexander Brandtner
Tobias Moretti

Inspektor Rex

Richard Moser


Mokşa (Sanskritçe: vimukti, विमुक्ति、vimokSa, विमोक्ष), Sanskritçede özgürlük anlamına gelen Mokşa veya kurtuluş anlamına gelen Mukti terimleri ölüm ve yeniden doğum çemberinden kurtuluşu tanımlar.

Moksha'nın tanımı ve anlamı Hint dinlerinin çeşitli okulları arasında değişmektedir. Mokşa özgürlük, kurtuluş anlamına gelir. Moksha aynı zamanda yeniden doğuştan veya saṃsāra'dan kurtuluş anlamına gelen bir kavramdır. Bu kurtuluşa kişi yeryüzündeyken (jivanmukti) veya eskatolojik olarak (karmamukti, videhamukti) ulaşılabilir. Mokşa inancı Hinduizm, Budizm ve Caynizm de mevcuttur.

Ayrıca bakınız
 Kurtuluş (Ezoterizm, Teozofi ve Mistisizm )
 Nirvana

Hindu felsefi kavramları
Jainizm
Dinî kavramlar
Sanskritçe felsefi kavramlar

Mokşa


Articles with hCards

ප්‍රේමවතී මනම්පේරි (1949 – 1971 අප්‍රේල් 17) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කතරගම ප්‍රදේශයේ කාන්තාවක්ය. 1971 දී රට කැළඹූ කැරලි කණ්ඩායමකට නායකත්වය දුන් බවට සැකපිට ඇය අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. එම වසරේ, ඇයව හමුදාවට භාර දෙන ලද අතර එහිදී ඇයට වධ හිංසා පමුණුවා, දූෂණය කර නිරුවතින් වීදිවල පෙළපාලි ගොස් මරා දමන ලදී. ඇයගේ මරණය ශ්‍රී ලංකා අපරාධ ඉතිහාසයේ කැපී පෙනෙන සිදුවීමක් විය.

ළමා අවධිය
මනම්පේරි කතරගම දෙවටගම වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවේ මුරකරුවෙකු වූ හෙන්ද්‍රික් අප්පුහාමිගේ වැඩිමහල් දියණියයි. ඇයට සහෝදර සහෝදරියන් දස දෙනෙක් සිටියා. ඇය ධර්මාචාර්ය විභාගයට පෙනී සිට කතරගම දහම් පාසලේ දහම් ගුරුවරියක් ලෙස සේවය කළාය.

1970 වසරේ කතරගම පැවැති උත්සවයකදී මනම්පේරි වසරේ කුමරිය ලෙස කිරුළු පැළඳුවාය.

මරණය
1971 අප්‍රේල් 5 වැනිදා ජවිපෙ කැරැල්ල ආරම්භ විය. කතරගම කැරලිකරුවන්ගේ මධ්‍යස්ථානයක් විය. අප්‍රේල් 16 වැනිදා පොලිස් පරීක්ෂක උඩවත්ත සහ පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් තිදෙනෙක් කැරලිකාර සංගමයක් යැයි සැකපිට මනම්පේරිගේ නිවසේදී අත්අඩංගුවට ගත්හ.

මනම්පේරි රාත්‍රිය පුරාවට වධ හිංසාවට ලක් වූ නමුත් ඇයගේ ක්‍රියාකාරකම් ගැන කිසිවක් හෙළි කළේ නැත. ලුතිනන් විජේසූරිය ප්‍රේමවතීගේ ඇඳුම් ගලවා නිරුවතින් නගරය හරහා ඇවිද යාමට සැලැස්වූයේ ඔහු සහ තවත් නිලධාරියෙකුගේ පහර කෑමට ලක්වෙමිනි. මනම්පේරි ගුණසිරි හෝටලය (දැන් මාතර හෝටලය) ඉදිරිපිටදී වෙඩි තබා ඇත. හෝටලයේ හිමිකරු ගුණසිරි පවසන පරිදි වෙඩි වැදීමෙන් පසුවත් මනම්පේරි සිහියෙන් පසුවන අතර ඔහුගෙන් වතුර ටිකක් ඉල්ලා ඇත. කෙසේ වෙතත් හමුදා නිලධාරීන් ඇයව රැගෙන ගොස් මිහිදන් කිරීමට කටයුතු යොදා තිබුණා.

භූමදානය ඇලඩින්ට පවරා ඇත. ඇලඩින් හඳුනා ගත් මනම්පේරි ඇගේ කරාබු ගලවා තම මවට දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියාය. වැඩි කල් නොගොස් තවත් සොල්දාදුවෙක් ඇගේ හිසට වෙඩි තැබුවා. නැවත වෙඩි තබා ඇතත් මනම්පේරි මිහිදන් කරන විටත් ජීවතුන් අතර සිටි බව ඇගේ සිරුර ගොඩ ගැනීමෙන් පසු සිදු කළ පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී හෙළි විය. 1971 කැරැල්ල පිළිබඳ ආචාර්ය රුවන් එම්. ජයරත්න විසින් සම්පාදනය කරන ලද සම්පූර්ණ සමාලෝචනයේ මේ බව සඳහන් කර ඇත.

මනම්පේරි සමඟ තවත් කාන්තාවන් හය දෙනෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති අතර, ඔවුන් සියලු දෙනාම ශ්‍රී ලංගම කතරගම වන්දනා විවේකාගාරයේ රඳවා තබා ඇත.

මතභේද
මනම්පේරිගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් මතභේද කිහිපයක් තිබේ. ඇය ජවිපෙ කැරලිකාරියක බවට සැකපිට අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති අතර සාක්ෂිකරුවන් කිහිප දෙනෙකු ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ ඇය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමඟ ඍජු සම්බන්ධයක් නොතිබූ බවයි. මනම්පේරි දහම් ගුරුවරියක් ලෙස සේවය කළ කතරගම දහම් පාසලේ දැනට සිටින සාමාජිකයන් බඳවාගෙන කැරැල්ලට සූදානම් කරන 'පන්ති පහ' වැඩසටහන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් පවත්වන බවට සැක පහළ විය. මෙයට මුවාවී කතරගම පොලිසියේ ස්ථානාධිපති (OIC), උප පොලිස් පරීක්ෂක (SI) ජයසිරි උඩවත්ත මනම්පේරි අත්අඩංගුවට ගෙන ඇයගෙන් පළිගත්තේ ඇය මීට පෙර අවස්ථා වලදී ඔහුගේ යෝජනාවක් ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවිනි. 1970 දී ඇය කතරගම රූ රැජින ලෙස කිරුළු පළඳන විට ඔහුට ඇයව වේදිකාවේදී මුණගැසී ඇති අතර එහිදී ඔහු ඇය කෙරෙහි දක්වන උනන්දුව ඇය නැවත නැවතත් ප්‍රතික්ෂේප කළ බව පෙන්නුම් කළේය.

කතරගම පොලිසියට ජවිපෙ කැරලිකරුවන් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන විට තත්ත්වය පාලනය කිරීමට හමුදාව යෙදවීය. කර්නල් ඩෙරික් නුගවෙල 1971 අප්‍රේල් 11 වන දින හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ හමුදා අණදෙන නිලධාරියා ලෙස පත් කරන ලදී. හමුදාව ඔවුන්ගේ කඳවුර පිහිටුවා ගත්තේ වන්දනා ගිමන් හලේය. පොලිස් ස්ථානයට ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ බැවින් එස්.අයි උඩවත්ත ඇතුළු පොලිස් නිලධාරීන් ද එම කඳවුරේම රැඳී සිටියහ.

අප්‍රේල් 16 වෙනිදා, මනම්පේරි සහ තවත් කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු ජවිපෙ කැරලිකරුවන් බව පවසමින් එස්අයි විජේසූරිය සහ තවත් නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. ඔවුන් රැගෙන ගියේ ඉහත කී කඳවුරටය. ස්වේච්ඡා නිලධාරියෙකු වූ ලුතිනන් විජේසූරිය කෝපයට පත් කළ ජවිපෙ සමඟ සම්බන්ධකම් ඇති බව ඇය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා පුරාම ඇයට වධ හිංසා කළ බව වාර්තා වේ. මෙය ඇගේ බිහිසුණු මරණයට හේතු විය. මිනීමැරීමට තැත් කිරීමේ චෝදනාවට ලුතිනන් විජේසූරිය සහ තවත් නිලධාරියෙකු වරදකරුවන් වුවද ඇයව නීති විරෝධී ලෙස කොටු කළ එස්අයි විජේසූරිය අත්අඩංගුවට ගැනීමට කිසිවක් කළේ නැත.

මනම්පේරි නිරුවත් කර අවමන් කිරීම නිසා ඇය දූෂණයට ලක්වන්නට ඇතැයි සිතිය හැකි වුවද ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසිදු පරීක්‍ෂණයක් සිදු කර නොමැති අතර අත්අඩංගුවට ගැනීමක් ද සිදු වී නොමැත. ඇය නීතිවිරෝධී ලෙස අත්අඩංගුවට ගැනීමේදී එස්අයි විජේසූරියට ප්‍රධාන භූමිකාවක් තිබූ බවට සාක්ෂි ඇතත් ඔහුට එරෙහිව කිසිදු පරීක්‍ෂණයක් සිදු නොවීය. තවද, මනම්පේරි සහ නිවැරැදිකරුවන් බව ඔප්පු වූ අනෙකුත් දැරියන් හැර, සැබෑ ජවිපෙ කැරලිකරුවන් කිසිවකු අත්අඩංගුවට ගැනීමට මෙම හමුදා නිලධාරීන් අපොහොසත් වී ඇති බවද විමර්ශනවලින් හෙළි වී ඇත.

පසු විපාක
මනම්පේරිගේ දේහය 1971 මැයි 24 වන දින ගොඩගෙන මරණ පරීක්ෂණය පැවැත්විණි. පසුව මෙම නඩුව හම්බන්තොට මහේස්ත්‍රාත්වරයා විසින් ගාල්ල අපරාධ අධිකරණය වෙත යොමු කරන ලදී. මෙම නඩුව විභාග කරනු ලැබුවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ඩී.කිව්.එම්.සිරිමාන්න මහතා විසිනි. ඝාතන සැකකරුවන් වන ලුතිනන් ඇල්ෆ්‍රඩ් විජේසූරිය සහ ස්වේච්ඡා බළකායේ සාමාජිකයකු වන අමරදාස රත්නායක යන අයව අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලදී. 1971 අප්‍රේල් 17 වන දින ඇයට උප-මැෂින් තුවක්කුවකින් වෙඩි තබා ඝාතනය කිරීමට තැත් කිරීමේ චෝදනාවට ඔහු වැරදිකරු විය. විත්තිකරුවන් දෙදෙනාට 1973 දී වසර 16 ක සිරදඬුවමක් නියම විය විජේසූරිය සිරගෙදරදී වසරකට පසු හෘදයාබාධයකින් මිය ගියේය. 1988 දී ප්‍රේමවතී ඝාතනයට දඬුවමක් වශයෙන් මාතරදී ජවිපෙ ප්‍රහාරක කණ්ඩායමක් විසින් රත්නායක දෙවිනුවර ඔහුගේ නිවසේදී ඝාතනය කරන ලදී.

සිහිකිරීම
1979 දී ඇයගේ මරණය සැමරීම සඳහා කතරගම ප්‍රදේශයේ ඇයගේ ජීවිතයේ විවිධ සිදුවීම් සහ ඇගේ අමානුෂික මරණය නිරූපණය කරන ස්මාරකයක් ඉදිකරන ලදි. කතරගම වන්දනාවේ යන වන්දනාකරුවන්ට එහි සවිකර ඇති මැටි මුට්ටියෙන් ජලය පානය කිරීමෙන් පිපාසය සංසිඳුවා ගත හැකි බැවින් මෙම සිද්ධස්ථානය ඇය වෙනුවෙන් ඉදිකරන ලද්දකි. කෙසේ වෙතත්, පසුව ස්මාරකය විනාශ කර ඇති අතර දැන් එය විනාශ වී ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ

ශ්‍රී ලාංකේය ගායකයා සහ ගීත රචක, ඇන්ටන් ජෝන්ස් (1937 ජූනි 3 - 2016 පෙබරවාරි 21) ඔහුගේ ගීත 'රුක්මණී දේවි' (ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය චිත්‍රපට නිළියක් සහ ගායිකාවක්), 'මරු-සිරා' (මරණීය සිරකරුවෙකුගේ ආන්දෝලනාත්මක අභාවය) වැනි සත්‍ය සිදුවීම් පාදක කර ගායනා කර ඇත. මනම්පේරිගේ මරණය පාදක කර ගනිමින් ගීතයක් ද ලිවීය. ගීතයේ නම 'ප්‍රේමවතී මනම්පේරි තරුණිය'.

තවද මනම්පේරිගේ ම්ලේච්ඡ ඝාතනය පාදක කරගනිමින් 'නහි වේරෙන වේරානි' නමින් චිත්‍රපටයක් ද රූගත කරන ලදී. අධ්‍යක්ෂ ධර්මසිරි වික්‍රමරත්න චිත්‍රපටයේ කතා වස්තුව නිර්මාණය කිරීම සඳහා මුල් සිද්ධි පටිගත කිරීම් භාවිතා කළේය. ප්‍රේමවතීගේ චරිතය සංගීතා වීරරත්න විසින් රගපෑ අතර, සනත් ගුණතිලක යුධ හමුදා නිලධාරියෙකු වන ලුතිනන් විජේසුරියගේ චරිතය නිරූපණය කළේය. චිත්‍රපටයේ යුද හමුදාපතිවරයාගේ චරිතය රඟපෑවේ ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පී ජෝ අබේවික්‍රම විසිනි.

නමින් සඳහන් නොකලත්, 2022 බුකර් ත්‍යාගලාභී, The Seven Moons of Maali Almeida හි ශ්‍රී ලාංකේය කතුවරයා වන ෂෙහාන් කරුණාතිලක විසින් 1970 කතරගම රූ රැජින ලෙස සහ දූෂණය වූ රූපලාවණ්‍ය රැජින ලෙසින් මනම්පේරි පිළිබඳ ඇඟවීම් කර ඇත.

1977 මැතිවරණය
ඇයගේ ඝාතනය ජාතික අවධානයට ලක් වූ අතර එය 1977 මැතිවරණයේදී ප්‍රශ්නයක් විය. එජාප අපේක්ෂක ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මෙම ප්‍රහාරය පිළිබඳව ඉතා සවිස්තරාත්මකව සාකච්ඡා කළ අතර සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක සිය ප්‍රතිවාදියා අපකීර්තියට පත් කිරීම සඳහා අපරාධය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීම හෙළා දුටුවේය.

තවදුරටත් කියවීම

යොමු කිරීම්

1971 මරණ
1949 උපත්
Pages with unreviewed translations

ප්‍රේමවතී මනම්පේරි


Isı iletkenlik ya da termal iletkenlik, fizikte malzemenin ısı iletim kabiliyetini anlatan bir özelliktir. k harfi ile ifade edilir.

Isı miktarı Q ile tanımlandığında, malzemenin kalınlığı L ve birim zaman t, ısı geçişinin olduğu yüzey alanı A ve ısı geçişine sebep olan sıcaklık farkı ΔT ile ifade edilirse, sürekli rejim şartları altında ve ısı transferi sadece sıcaklık gradyenine bağlı olduğunda;

 Isıl iletkenlik = ısı akış oranı × mesafe / (alan × sıcaklık farkı)

olarak ifade edilir.

Malzemelerin ısı iletkenlikleri
Çoğu malzemenin ısı iletkenliği ile elektrik iletkenliği arasında bir bağ yoktur. Örneğin, çok yüksek elektriksel iletkenliği olan gümüşün ısıl iletkenliği, elektriksel yönden bir yarı-iletken olan elmasdan daha düşüktür. Bunun sebebi elektronlar değil, fononlardır. Fonon kristal yapıdaki titreşim düzeni ile ilgilidir. Metallerde, ısıl iletkenlik, yaklaşık olarak elektriksel iletkenliği izler, metallerde serbest hareketli elektronlar yalnızca elektriği değil, ısı enerjisini de iletir.

Isıl iletkenlik, basit bir özellik değildir. Detaylı olarak maddenin yapısına ve sıcaklığa bağlıdır.

Fiziksel nicelikler
Kimyasal özellikler
Termodinamik

Isı iletkenliği


An Mormodes oestlundianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar ngan Eric Hágsater. An Mormodes oestlundianum in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes oestlundianum


تقع مدينة ود آدم ضمن قري محلية 24 القرشي غرب ريفي المناقل التي تتبع لولاية الجزيرة بالسودان يحدها من الشرق الياس ومن الشمال الغربي الشويرف ومن الشمال قرية ام شديدة جمال الدين ومن الغرب القنابيل وهي جزء من مشروع الجزيرة المروية امتدادالمناقل حيث بها اراضي زراعية خصبة وواسعة

النشاط السكاني
يعتمد سكانها في الموارد على الاغتراب والتعدين بالذهب والزراعة والرعي والتجارة

معالم هامة
يوجد بالمدينة وحدة ادارية تابعة لمحلية 24 القرشي ومستشفى، ومركز شرطة، ومدارس أساس، وثانوي بنين وبنات، وبها نادي السهم، ونادي ود ادم من أعرق أندية الدرجة الأولي بمحلية القرشي، ويوجد بها مسيد الشيخ، ودبدر، وخلاوي لتحفيظ القرآن ومسجد أبو بكر الصديق.

أماكن مأهولة في السودان
ولاية الجزيرة

ود آدم


التَنُولِي أو التَنَأوَل هو اسم لقبيلة باكستانية، تسكن أساسا منطقة هزارة من  بالباكستان.

مراجع

انظر أيضا
 البشتون.

باكستانيون
مجموعات اجتماعية في خيبر بختونخوا
مجموعات عرقية في أفغانستان
مجموعات عرقية في باكستان

تنولي


An Eustachys in uska genus han Liliopsida. An Eustachys in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eustachys

Eustachys


Avustralya millî futbol takımı; Avustralya'yı uluslararası organizasyonlarda temsil eden ve kaptanlığını Mile Jedinak'ın üstlendiği futbol takımıdır. Bu zamana kadar Dünya'daki futbol organizasyonlara Okyanusya kıtasından katılan Avustralya 2006 yılından sonraki organizasyonlara Asya kıtasından katılma kararı almıştır. OFC Uluslar Kupası'nı 6 kere kazanmayı başarmış, AFC Asya Kupası'nın 2015 yılında ilk kez kazanmıştır.

Tarihçe
Avustralya, 1974'te katıldığı FIFA Dünya Kupası'nda Doğu Almanya'ya 2-0, Batı Almanya'ya 3-0 mağlup olan Avustralya, Dünya Kupası tarihindeki ilk puanını ise grubun son maçında Şili karşısında aldığı golsüz beraberlik ile elde etti. 32 yıl sonra ikinci olarak teknik direktör Guus Hiddink'le beraber 2006'da play-off maçlarında Uruguay'ı geçerek katılmayı başarmıştır. 2006 FIFA Dünya Kupası'nda başarılı maçlar çıkaran Avustralya; Japonya ve Hırvatistan'ı geçerek 2. Tur'a yükselmiş, 2.Tur'da İtalya millî futbol takımına elenmiştir.

2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde FIFA tarafından gerçekleştirilen değişiklikle Asya Grubu'nda yer alan Avustralya'nın Dünya Kupası vizesini alması, bu defa daha kolay oldu. Final Grubu'nda 8 maçta 20 puan toplayıp sadece 1 gol yiyen Avustralya, grup birincisi olarak Dünya Kupası'na katıldı. 2010 FIFA Dünya Kupası'nda 1 galibiyet, 1 beraberlik ve 1 mağlubiyet alan Avustralya grubunu averaj farkıyla Gana'nın ardında 3. tamamlayarak ilk turda elendi.

Ayrıca Avustralya millî futbol takımı Amerikan Samoası'nı 31-0 yenerek bir millî maçtaki en farklı skor rekorunu elinde bulundurmaktadır.

Avustralya'nın ev sahipliğini üstlendiği 2015 AFC Asya Kupası finalinde Güney Kore'yi normal süresi 1-1 biten maçın uzatma dakikalarında James Troisi'nin attığı golle üçüncü kez katıldığı kupada ilk şampiyonluğuna ulaştı.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük

OFC Uluslar Kupası tarihi
 1973 - Katılmadı
 1980 - Şampiyon
 1996 - Şampiyon
 1998 - İkinci
 2000 - Şampiyon
 2002 - İkinci
 2004 - Şampiyon
Avustralya 2005 yılından itibaren AFC Asya Kupası'nda mücadele etmeye başladı.

AFC Asya Kupası tarihi
 2007 - Çeyrek final
 2011 - İkinci
 2015 - Şampiyon

Güncel kadro
Aşağıdaki 26 oyuncu, 20 Kasım–18 Aralık 2022 tarihlerinde 2022 FIFA Dünya Kupası'na çağrıldı.

23 Kasım 2022 itibarıyla Fransa ile oynanan maçın kadrosu:

Kaynakça

Avustralya millî futbol takımı


Sada Williams, née le  à Bridgetown en Barbade, est une sprinteuse barbadienne, spécialiste du 200 et du .

Biographie
Elle a représenté la Barbade aux Championnats du monde d'athlétisme de 2017 et de 2019 ainsi qu'aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Lors des championnats du monde 2022, à Eugene, elle remporte la médaille de bronze du  en , nouveau record national, devancée par la Bahaméenne Shaunae Miller-Uibo et la Dominicaine Marileidy Paulino.

Palmarès

Records personnels

Notes et références

Liens externes

Sprinteuse barbadienne
Coureuse de 100 mètres
Coureuse de 200 mètres
Coureuse de 400 mètres
Relayeuse (athlétisme)
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en décembre 1997
Naissance à Bridgetown
Championne du Commonwealth d'athlétisme

Sada Williams


පසු කලෙක බුද්ධත්වයට පත් වූ සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන්ගේ පියා සුද්ධෝදන රජතුමා ය.

උපත හා යොවුන් විය
භාරතදේශයේ(ඉන්දියාව) ජීවත් වූ ඔහු ශාක්‍ය වංශිකයින්ගේ නායකයාය. සුද්ධෝදනගේ පියා වූයේ 'සිංහහනු' රජතුමයි.කපිලවස්තුවේ ජයසේන රජුගේ පුතු වූ සිංහහනු කුමාරයා කච්චනා කුමරිය විවාහ කරගෙන පියාගේ ඇවෑමනේ පසු රජකම ලබා ගන්නා ලදී.කෝලිය රටේ දේවදහ ශාක්‍යාගේ දියණිය කච්චනා කුමරිය වේ. සිංහහනු කාංචනා යුවලට "සුද්ධෝදන, ධෝතෝදන, සුක්කෝදන, අමිතෝදන හා මිතෝදන" යනුවෙන් පුතුන් පස් දෙනෙකු සහ අමිතා,ප්‍රමිතා යනුවෙන් දූවරු දෙදෙනෙක් සිට ඇත. මෙයින් සුද්ධෝදන රජු වැඩිමල් පුතු වේ.

කාලදේවල හෙවත් අසිත නමින් හැදින්වුණු ෂඩ් අභිඥාලාභී මහඝෘෂිවරයා මෙතුමාගේ ගුරුවරයා විය.

සුද්ධෝදන කුමරු කුඩා කළ සිටම අභියෝගයන්ට නොබියව මුහුණ දුන් අයෙකි. දිනක් සිංහහනු රජුට පසල් දනව්වේ යුද්ධයක් සදහා යාමට සිදුවිය. එහිදී තම දරුවන් පස්දෙනා යවා කැරැල්ල මැඩ පැවැත්වීමට සිතූ රජතෙම තම පුතුන්ට පසැල් දනව්වට යන ලෙස පැවසීය. බාල කුමාරවරු පසු බසිද්දී සුදොවුන් කුමරු සේනා සමග ගොස් නිර්භයව කැරැල්ල මැඩ පවත්වන ලදී. එය අසා සතුටු වූ සිංහහනු රජ විසින් සුදොවුන් කුමරුට කැමති වරයක් ඉල්ලන ලෙස පැවසීය. එම අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත් සුදොවුන් කුමරු විසින් විශේෂ අවසරයක් ලෙස අංජන රජුගේ සුරූපී දියණිවරුන් දෙදෙනාම (මහාමායා දේවිය සහ ප්‍රජාපතී ගෝතමී දේවිය) තමාට විවාහ කර දෙන ලෙස ඉල්ලන ලදී.

එනමුත් ශාක්‍ය වංශිකයින් විසින් බහු භාර්යා සේවනය සිදු නොකරන බැවින් ඒ සදහා රාජ සභාවේ විශේෂ අවසරයක් ලබාගත යුතු විය.  එහිදී නිමිත්ත පාඨකයින් විසින් මහාමායා, ප්‍රජාපති කුමරියන්ට පින්වත් සක්විති රජවීමට වාසනාවන්ත වූ දරුවන් ලැබේයැයි පැවසූ නිසා සියළු කරුණු කාරණා සලකා බලා අවසානයේ කුමරුගේ ඉල්ලීම ඉටුවිය.ඒ අනුව සුදොවුන් කුමරු ශාක්‍ය වංශික රජවරු අතරින් බිසෝවරු දෙදෙනෙක් සිටි රජු වශයෙන් විශේෂ වේ.

රාජ්‍යත්වය
සිංහනු රජුගේ අවෑමයෙන් සුදොවුන් රජු රජ විය.ශක්‍ය ජනපදය සමූහාණ්ඩුවකි. එහි පැවතියේ ගණ තන්ත්‍ර පාලන ක්‍රමයකි. එහි ප්‍රධානියා සුදොවුන් රජු විය.

දරුවන්
සුද්ධෝදන රජුට මහාමායා බිසවට දාව සිදුහත් කුමරු ලැබීය. මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී බිසවට දාව සුන්දරී නන්දා හා නන්ද යන දරුවන් දෙදෙනෙකු ලැබීය.

සිද්ධාර්ථයන් චක්‍රවර්තී රජකු කිරීමට දැරූ වෑයම
සිද්ධාර්ථයන් මතු දිනෙක චක්‍රවර්ති රජ කෙනෙකු හෝ බුදු කෙනෙකු වන බවට අනාවැකි කියා තිබුනේය. එහෙත් ඔහු කිසියම් විදියකින් සතර පෙර නිමිති; එනම්, මහල්ලෙක්, ලෙඩෙක්, මල මිනියක් සහ භික්ෂුවක් දුටුවේ නම් මහා මුනිවරයෙකු වන්නේ යයි අනාවැකි කියා තිබුනේය. මෙය ඇසීමෙන් පසු සුද්ධෝදන රජු එවැනි නිමිති දැකීමෙන් තම පුත්‍රයා වළක්වනු පිණිස සිද්ධාර්ථයන් පිටස්තර ලෝකයෙන් ඈත් කර තැබුවේය. එසේම සුද්ධෝදන රජු විසින් තම පුතුට රම්‍ය, සුරම්‍ය, සුභ යන නමින් බොහෝ සැප සම්පත් ඇති මාළිගා තුනක් තනා දෙන ලදී. එසේ වූ විට නියත වශයෙන්ම ඔහු සක්විති රජෙකු වේ ය යනුවෙන් ඔහු අදහස් කළේය.සුද්ධෝදන රජතුමා තම පුතුට සිය නැගණිය වූ  අමිතා දේවියගේ දියණිය වූ

දෙමාපියන්ගේ කදුළු වගුරවමින් පැවිදි වූ තම පුතු පිළිබදව මෙම සෙනෙහබෙර පියතුමා කිසිවිටකත් වෛර නූපදවන ලදී. ඔහු වරින් වර දූතයන් යවමින් සිදුහත් තාපසතුමන්ගේ දුෂ්කර ක්‍රියා සමය පිළිබදව නිරන්තරව සොයා බලා ඇත. වරෙක දේවතාවන් පැමිණ සුද්ධෝදන රජතුමන්හට "සිදුහත් තාපසතුමා මිය ගියේයැ"යි පැවසූවිට "මගේ පුතු බුදු වී මිය නොයන්නේ යැ"යි ස්ථීරව පැවසීමෙන් සුද්ධෝදන රජතුමන් හට තම පුතු පිළිබදව බලවත් විශ්වාසයක් තිබූ බව පිළිබිඹු වේ.

මාර්ගඵල ලබා ගැනීම
අවුරුදු ගණනාවකට පසු සිද්ධාර්ථ තාපසයන් බුදු පදවිය ලබා ගත් බව සුද්ධෝදන රජුට අසන්නට ලැබුනේය. ඔහු දහදාහක පරිවාර පිරිසක් සමග පණිවුඩකරුවෙකු බුදුන් වහන්සේ මුණ ගැසීමට යවා උපන් බිමට නොහොත් ශාක්‍ය දේශයට වඩින ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. බුදුන් වහන්සේ එම පිරිසට ධර්ම දේශනා කළ අතර ඔවුන් සියලු දෙනාම සඟ සසුනට ඇතුළත් වූහ. කිසිවෙක් ආපසු නොපැමිණියේය. අනතුරුව සුද්ධෝදන කළේ සිද්ධාර්ථයන්ගේ කුලුපග මිතුරෙකු වූ කාලුදායි බුදුන් වහන්සේ වෙත යවා ශාක්‍ය දේශයට වඩින ලෙස ඉල්ලීමක් කිරීමයි. කාලුදායිද භික්ෂුවක් විය යුතු යයි කල්පනා කළේය. එහෙත් ඔහු රජුට වූ පොරොන්දුව කඩ නොකළේය. ඔහු බුදුන්ට තමන් පැමිණි කාරණය පවසා සිටියේය. බුදුන් වහන්සේ පියාගේ ඉල්ලීම පිළිගෙන මැදින් පුන් පොහෝ දිනෙක කිඹුල්වත් පුරයට වැඩීමේ ගමන අරඹන උන්වහන්සේ බුද්ධත්වයෙන් පසුව එළැඹි දෙවන වර්ෂයේ උදාවූ වෙසක් පුන් පොහෝ දිනයේ  තමන් උපන් ප්‍රදේශය කරා වැඩියේය.මෙම දෙමාසය මුළුල්ලේම තම පුතුට රාජ භෝජන යැවූ සුද්ධෝදන රජු විසින් බුදු පියාණන් වහන්සේගේ වාසයට නිග්‍රෝධරාමය පිළියෙල කරන ලදී. මෙම ගමනේදී උන්වහන්සේ සුද්ධෝදන රජුට දහම් දේශනා කළේය.

වෙසක් පෑලවියදා සුදොවුන් රජුට තම පුත් නුවර පිඩු සිගා වඩින බව අසන්නට ලැබිනි. එය අසා කලබල වූ සුදොවුන් රජු විසින් සළුව හදිමින් පොරවමින්ම මාර්ගයේ බුදුන් වහන්සේ සොයා යන ලදී. ඉන්පසු බුදුන් වහන්සේ හමු වී මෙසේ සිගමන් යමින් තමාට අපහාස නොකරන ලෙස ඉල්ලා සිටින ලදී. එවිට බුදුන් වහන්සේ විසින් තම බුද්ධ වංශයේ සිරිත විදහා දක්වමින් සුද්ධෝදන රජතුමන් හට ධර්මය දේශනා කරන ලදී. එම දෙසූ බණ ඇසූ සුද්ධෝදන රජතෙම සෝවාන් ඵලයෙහි පිහිටන ලදී. මහමගදී සදහම් අවබෝධ කළ අයෙකු ලෙසද සුද්ධෝදන රජු විශේෂ වේ. බුදුන් වහන්සේ ප්‍රමුඛ මහා සංඝයා මාලිගයට වැඩමවාගෙන පැමිණි සුද්ධෝදන රජ විසින් දන් දී අවසානයේ දෙසූ ධර්මය අසා සකෘදාගාමී ඵලයට පත්විය.

බුදුහිමිට කළ ආයාචනය
බුදුරදුන් වැඩම කර තුන්වන දවසේ සුද්ධෝදන රජුගේ පුත් නන්ද කුමරුද පැවිදි විය. එසේම ඉන්පසුව රාහුල කුමරුන්ද පැවිදි විය.  මෙය සුද්ධෝදන රජතුමන්හට බලවත් ශෝකයක් ඇති කළ හෙයින් රජු විසින් බුදුන් වහන්සේ මුනගැසී 'මවුපියන්ගේ අවසරයක් නොමැතිව දරුවන් මහණ නොකරන ලෙස' ශික්ෂා පදයක් පනවන ලෙස බුදුන් වහන්සේට ආරාධනා කරන ලදී. මෙහදී සුදොවුන් රජ "භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඔබවහන්සේ පැවිදි වූ කල්හි මට මහත් දුකක් ඇතිවිය. නන්ද කුමරු පැවිදි වූ කල්හිද එසේම විය. රාහුල කුමරු පැවිදි වූ කල්හි එය ඉතා දැඩි විය. පුත්‍ර ප්‍රේමය සිරුරෙහි සිවිය සිදියි. චර්මය සිද මස් සිදියි. මස් සිද නහර සිදියි. නහර සිද ඇටද ඇට මිදුලුද සිදියි." සුද්ධෝදන රජතුමන් විසින් සිදු කළ මෙම ප්‍රකාශය මගින් පිය සෙනෙහෙසක මහිමය මැනවින් පිළිඹිබු වේ.

ජීවිතයේ අවසාන සමය
බුද්ධත්වයෙන් පස්වන වසරේ වස් කාලයේදී සුද්ධෝදන රජතුමා දැඩි සේ ගිලන් විය.සුද්ධෝදන රජු මරණාසන්නව සිටින බව ඇසූ බුදුන් වහන්සේ නැවතත් තමන් උපන් දේශයට වැඩම කළේය. උන් වහන්සේ මරණාසන්නව සිටි සුද්ධෝදන රජතුමන් හට ධර්මය දේශනා කළ අතර සුද්ධෝදන රජු සේසත් දරා සිටියදීම අරිහත් ඵලයට පැමිණියේය. ගිහි බවින්ම රහත් වූ එතුමා රජ පිරිසට අනුශාසනා කරමින් සත් දිනක් විමුක්ති සුව විද පිරිණිවන් පෑ බව කියැවේ.

References

සුද්ධෝදන රජ


مشاري جاسم مشاري العنجري، من مواليد 1945، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، ووزير كويتي سابق.

عنه
كان وكيل مساعد في ديوان المحاسبة وعضو مجلس إدارة الاتحاد الكويتي لكرة القدم وعضو مجلس إدارة نادي الكويت الرياضي، شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 586 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 1148 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 1182 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الثالث برصيد 1086 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 1450 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 1046 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة السادسة، وحصل على المركز الأول برصيد 2788 صوت وفاز بالانتخابات.

في 17 أكتوبر 1992 تم تعيينه وزيرا للعدل والشؤون الإدارية ، وفي 13 ابريل 1994 تم تعيينه وزيرا للعدل والشؤون الإدارية.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1992
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
مواليد 1945
وزراء عدل كويتيون

مشاري العنجري


An Carex inopinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni V.J.Cook. An Carex inopinata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex inopinata