Le Sagittaire este o editură franceză înființată la Paris în 1919 și desființată în 1979. Pentru unele dintre lucrările sale, ea este menționată și ca Éditions Simon Kra, Éditions S. Kra sau Éditions Kra (după numele fondatorului editurii).

Istoric

Primul Sagittaire (1919-1951)
Simon Kra a fondat în 1919, în asociere cu fiul său, Lucien, și cu surorile sale, Hélène și Suzanne, o librărie pe rue Blanche nr. 6, în arondismentul 9 din Paris, care s-a transformat într-o editură ce publica inițial volume ilustrate în ediție limitată. După ce a publicat primul titlu Les Flirts du mâle al umoristului Lucien Boyer, ea a devenit rapid o editură de cărți clasice într-o formă foarte îngrijită, sub conducerea mai întâi a lui André Malraux (1921-1923), căruia i s-au alăturat doi ani mai târziu, Philippe Soupault, recrutat de André Germain, și Léon Pierre-Quint, aflat deja sub contract de autor și prieten al surorilor Kra. În timp ce continua să publice autori din secolul al XIX-lea, Éditions du Sagittaire a devenit editura suprarealiștilor în frunte cu André Breton și a tipărit prima ediție a Manifestului suprarealist (1924). Germain a lansat La Revue européenne pe care Kra a publicat-o până în 1927 și care a dat naștere unei colecții cu același nume, unde au apărut doar autori contemporani, apoi «Les Cahiers nouveaux», unde a apărut La Liberté, ou l'amour a lui Robert Desnos care i-a adus editorului un proces pentru ultragierea bunelor moravuri.

Până la resimțirea primelor efecte ale crizei din 1929 au fost lansate mai multe colecții de literatură și eseuri, printre care seria «Documentaires», inițiată de Pierre-Quint (1924-1939), prin care a fost descoperit John Maynard Keynes, «Panoramas des littératures contemporaines» (1928-1940) sau «Fontenelle», coordonată de Georges Urbain și Salomon Reinach. În această perioadă a fost produsă o serie de cărți remarcabile ilustrate de artistul Yan Bernard Dyl.

Editura a purtat în acești zece ani mai multe nume: Aux Éditions du Sagittaire [chez] Simon Kra, Simon Kra sau Kra. În 1927 ea a publicat 4 titluri pe lună, ajungând la o cifră de afaceri de peste două milioane de franci. În februarie 1929 Éditions Kra / Éditions du Sagittaire s-a transformat în societate anonimă pe acțiuni.

În 1930, în timp ce Soupault s-a retras definitiv, Léon Pierre-Quint a devenit acționarul principal al Éditions du Sagittaire. A fost achiziționată o clădire pe rue Henri-Regnault, unde au fost regrupate toate activitățile și personalul numeros. Familia Kra, al cărei nume a dispărut de pe marcă, s-a retras parțial și a deschis două librării tot pe rue Blanche. Pierre-Quint a publicat opere ale lui Paul Valéry, René Crevel, Thomas Mann. Un Gargantua ilustrat de Dubout a avut parte de un mare succes. A fost lansată colecția "Byblis" de cărți ilustrate de înaltă calitate, iar patru cărți ale lui Pierre Louÿs din această colecție au depășit un tiraj de 10.000 de exemplare. În vara anului 1931 criza economică a afectat editura franceză, iar Le Sagittaire a trebuit să-și vândă treptat o parte din fondul său și clădirea în care-și avea sediul și să concedieze o parte din angajați. Noua adresă a editurii a devenit rue Rodier nr. 56. În 1933 membrii familiei Kra au demisionat, urmați de Pierre-Quint în anul următor: cu toate acestea, el a rămas directorul literar al editurii. O reorganizare a fost făcută prin implicarea lui Marie-Madeleine Allard, Gabrielle Neumann, Edouard Roditi și Jérôme Jéramec, numit administrator delegat, care a împiedicat lichidarea. În această perioadă care s-a încheiat în mai 1940 au apărut creații remarcabile, inclusiv Anthologie de l'humour noir a lui André Breton, pe care Pierre-Quint o recuperase de la Robert Denoël, dar pe care guvernul de la Vichy i-a interzis să o difuzeze.

În primii trei ani ai celui de-Al Doilea Război Mondial compania Le Sagittaire și-a continuat activitatea editorială, refugiată pe rue du Vieux-Port din Marsilia, în clădirea unde se afla redacția revistei Les Cahiers du Sud. Mâna dreaptă din 1923 a lui Léon Pierre-Quint, Gabrielle Friedrich, i-au succedat acestuia la conducerea companiei, apoi s-a ascuns după invadarea zonei libere. Au fost publicate în acei ani traduceri de romane americane și povestiri scrise de membrii Rezistenței. Jean Beaufret, apoi Jean Luchaire, au deținut un timp funcția de președinte și și-au împrumutat numele editurii. Le Sagittaire a devenit ținta cenzurii, catalogul său fiind cercetat cu strictețe de autoritățile regimului de la Vichy, și a publicat mai puțin de douăzeci de titluri, inclusiv o colecție negociată cu autorul bine văzut Henri Pourrat.

În noiembrie 1944 Le Sagittaire a fost reorganizat la Paris. Léon Pierre-Quint a fost ales președinte și a deținut această funcție până în 1951, fiind secondat de Gaby Neumann. A publicat aici patru cărți ale lui André Breton, inclusiv Arcane 17 (1947), dar și cărți scrise de Paul Éluard, de Pierre Mabille și de tânărul Claude Simon. Franța a fost afectată în 1947 de o criză a vânzărilor de carte, iar Pierre-Quint a trebuit să încetinească producția, care a ajuns la maxim trei titluri pe lună. Messageries Hachette a anulat apoi contractul de difuzare în momentul apariției cărții Les Mauvais coups de Roger Vailland și a apărut pericolul intrării în faliment.

În 1951 Pierre-Quint s-a asociat cu éditions de Minuit, condusă de tânărul Jérôme Lindon, care, numit președinte, s-a ocupat de plata datoriilor și a permis existența demnă a editurii. În 1954 Club français du livre a cumpărat marca, iar Pierre-Quint s-a retras.

Catalogul complet al editurii din această epocă numără puțin peste 410 titluri, dintre care unele sunt valoroase.

Al doilea Sagittaire (1975-1979)
Club français du livre i-a cedat în cele din urmă editurii Grasset-Fasquelle ceea ce mai rămăsese din Éditions du Sagittaire, unde au mai apărut doar șase titluri până în 1967 când compania a fost definitiv lichidată. În 1975 Grasset a relansat marca și a plasat-o sub conducerea lui Gérard Guégan, asistat printre alții de Raphaël Sorin și Olivier Cohen, care fuseseră concediați în 1974 de la Champ Libre, editura fondată de Gerard Lebovici. Direcția artistică a fost încredințată lui Alain Le Saux, venit tot de la Champ Libre, care a dezvoltat un stil grafic care s-a axat pe culori fluorescente și pe folosirea unor litere specifice afișelor. Printre autorii publicați în acea perioadă au fost Jacques Baynac, Béatrix Beck, Pierre Mabille etc. Aici a apărut cartea Contes de la folie ordinaire (1977) a lui Charles Bukowski, prin implicarea lui Jean-François Bizot, care și-a publicat primul său roman la Sagittaire, și a lui Léon Mercadet.

Éditions du Sagittaire a fost desființată în martie 1979, la 60 de ani de la înființarea sa.

Colecții din primul catalog (1919-1951)

«Collection de la Revue européenne», apoi «Collection Européenne»
Au fost tipărite 37 de titluri între 1923 și 1928, apoi retipărite sau revizuite. Fiecare volum a fost ilustrat cu o gravură intaglio executată de un artist contemporan și reprezentându-l pe autorul cărții.

 nr. 1: Philippe Soupault, Le Bon Apôtre (1923)
 nr. 2: Maxim Gorki, Souvenirs de ma vie littéraire
 nr. 3: Jaime de Beslou, Idéologues
 nr. 4: Joseph Delteil, Choléra
 nr. 5: Fritz von Unruh, Verdun
 nr. 6: Pierre Girard, June, Philippe et l'Amiral
 nr. 7: Max Jacob, L'Homme de Chair et l'Homme reflet
 nr. 8: Ramón Gómez de la Serna, La Veuve blanche et noire
 nr. 9: Marcel Rouff, L'Homme que l'Amour empêcha d'aimer
 nr. 10: Maxime Gorki, Un Premier Amour
 nr. 11: Léon Pierre-Quint, Déchéances aimables
 nr. 12: Rabindranath Tagore, À Quatre Voix, prefață de Romain Rolland
 nr. 13: André Salmon, Une Orgie à Saint-Pétersbourg
 nr. 14: Miguel de Unamuno, Trois nouvelles exemplaires et un prologue, prefață de Valery Larbaud
 nr. 15: Gil Robin, La Femme et la Lune
 nr. 16: Carl Sternheim, Napoléon
 nr. 17: Ramón Gómez de la Serna, Le Docteur invraisemblable
 nr. 18: Pierre Girard, Lord Algernon
 nr. 19: Luigi Pirandello, On tourne
 nr. 20: René Crevel, Mon Corps et moi
 nr. 21: François Fosca, Les Dames de Boisbrûlon
 nr. 22: Georges Ribemont-Dessaignes, Céleste Ugolin
 nr. 23: Miguel de Unamuno, Brouillard
 nr. 24: Sigrid Undset, L'Âge heureux, urmat de Simonsen
 nr. 25: René Crevel, La Mort difficile
 nr. 26: Francis Scott Fitzgerald, Gatsby le Magnifique (1926, trad. de Victor Llona, rev. în 1946)
 nr. 27: Pierre Girard, Connaissez mieux le cœur des femmes (1927)
 nr. 28: François Fosca, Derechef
 nr. 29: Philippe Soupault, Le Nègre
 nr. 30: René Crevel, Babylone
 nr. 31: Eyvind Johnson, Lettre recommandée
 nr. 32: Heinrich Mann, Mère Marie
 nr. 33: Ramón Gómez de la Serna, Gustave l'incongru (1927, trad. de Jean Cassou și André Wurmser)
 nr. 34: André Jullien du Breuil, Imprudence
 nr. 35: Sherwood Anderson, Un conteur se raconte. Mon Père et moi
 nr. 36: Luigi Pirandello, L'Exclue
 nr. 37: Sherwood Anderson, Je suis un homme (1928, trad. de Victor Llona)

«Les Cahiers nouveaux»

 Miguel de Unamuno, Le Marquis de Lumbria
 Gil Robin, Hôpital
 Pierre Mac Orlan, À l'Hôpital Marie-Madeleine
 Robert Desnos, Deuil pour Deuil
 Gabriele D'Annunzio, Portrait de Loÿse Baccaris
 Alexandre Kouprine, Olessia, la jeune sorcière
 Ribemont-Dessaignes, Ariane
 Carl Sternheim, Libussa, la jument de Guillaume II
 Philippe Soupault, Voyage d'Horace Pirouelle
 Thomas Mann, La Mort à Venise
 Benjamin Péret, Il était une boulangère
 Willa Cather, Prochainement Aphrodite
 Pierre Girard, Curieuse métamorphose de John
 Gabriel Miró, Semaine Sainte
 Fernand Divoire, L'Homme du Monde
 John Rodker, Dartmoor
 Max Jacob, Les Pénitents en maillots roses
 Khalil Gibran, Le Prophète
 Gilbert Mauge, Fonction de X
 Luigi Pirandello, Ignorantes
 Edmond Jaloux, L'Égarement
 Jean-Richard Bloch, Première Journée à Rufisque
 René Jouglet, Une Courtisane
 Jean Giraudoux, La première disparition de Jérôme Bardini
 Jacques-Émile Blanche, Le Bracelet tensimétrique
 Ramón Pérez de Ayala, La chute de la Maison Limon
 Georges Oudard, Ressemblance
 André Berge, L'Amitié indiscrète
 Jacques Chenevière, Daphné
 André Desson, Le Chœur maussade
 Henri de Régnier, Donc...
 Robert Desnos, La Liberté ou l'Amour !
 Francis Gérard, Les Dragons de vertu
 André Maurois, Le Chapitre suivant
 Michel Leiris, Le Point cardinal
 André Salmon, Tout l'or du Monde

«Carnets littéraires» (în epoca Kra)

Série cosmopolite
 Thomas Mann, Tristan, 1, 1927
 Mario Puccini, Quatre-vingt dix ans, 2, 1927
 Knut Hamsun, Rêveurs, 3, 1927
 Heinrich Mann, Liliane et Paul, 4, 1927
 Luigi Pirandello, Vieille Sicile, 5, 1928
 Arthur Symons, Journal de Henry Luxulyan, 6, 1928

Série française

 Georges Duvau, Le Testament romantique, 1927
 Gilbert Mauge, Merveille de la mort, 1927
 André Beucler, La belle de banlieue, 1927
 Emmanuel Bove, Un soir chez Blutel, 1927

Note

Bibliografie
 Léon Pierre-Quint, exposition à la Bibliothèque Nationale, texte de Jean Blot, Jean Beaufret, Antoine Coron și prefață de Georges Le Rider, portret al autorului realizat de Ilse Bing, Paris, 24 martie - 8 aprilie 1981 online pe situl Gallica.
 François Laurent, Béatrice Mousli, Les Éditions du Sagittaire, 1919-1979, Paris : éd. de l'Imec, coll. «L'Édition contemporaine», 2003
 Gérard Guégan, Ascendant Sagittaire, éd. Parenthèses, 2001

Edituri din Franța
Articole din domeniul proiectului Franța
Fondări în 1919
Desființări în 1979

Éditions du Sagittaire


Disenå Station (Disenå stasjon) var en jernbanestation, der lå i byområdet Disenå i Sør-Odal kommune på Kongsvingerbanen i Norge.

Stationen blev åbnet 1. oktober 1865. Det var oprindeligt tanken, at den skulle have heddet Sæteråa efter åen, der har udløb ved stationen. På grund af navneligheden med nabostationen Seterstøa Station, blev navnet imidlertid ændret til Disenaaen efter gården på den anden side af åen. Der findes altså ingen å med navnet Disenå. Stationen blev fjernstyret 21. maj 1966 og gjort ubemandet 17. marts 1969. Den blev nedlagt 9. december 2012 i forbindelse med indførelsen af ny køreplan for tografikken i Østlandsområdet.

Ved nedlæggelsen bestod stationen af nogle få spor med to perroner og en stationsbygning i rødbrunt træ. Stationsbygningen blev opført i 1954 efter tegninger af NSB Arkitektkontor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Kongsvingerbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1865
Ophørt i 2012
Jernbanestationer i Hedmark

Disenå Station


Kristian Zahrtmanns Plads er plads i Fuglebakken-kvarteret på Frederiksberg

I  1912/13 fik Kristian Zahrtmann et hus på stedet, det blev  tegnet af arkitekt Hans Koch og blev præmieret i 1913 og huset fik navnet Casa  D'Antino. Casa D'Antino er også navnet på en restaurant i Dr. Tværgade. På pladsen er opsat en statue af Kristian Zahrtmann, som er udført af Hans Syberg.

Forlaget Hoff & Poulsen har til huse på Kristian Zahrtmanns Plads.

Noter

Kvarterer på Frederiksberg

Kristian Zahrtmanns Plads


Unión Progreso y Democracia País Vasco (UPyD País Vasco) fue la agrupación territorial de UPyD en el País Vasco.

Organización
El Consejo Territorial de UPyD en el País Vasco, elegido el 7 de mayo de 2016 en elecciones internas, estuvo formado por las siguientes personas:
 Coordinadora territorial: María del Carmen Serrano Hospital
 Responsable de Organización: Víctor Mariano Ortega Portal
 Vocal: María José García Varela
 Vocal: María Ramona Fernández Ventoso
 Vocal: Mario Duque González
 Vocal: René Rodríguez Rey

Resultados electorales

Elecciones autonómicas

En las elecciones al Parlamento Vasco de 2009 UPyD se presentó por primera vez a unas elecciones autonómicas. El partido logró entrar en el Parlamento Vasco por la provincia de Álava, donde obtuvo un 3,98% del voto y 1 diputado, Gorka Maneiro. En el total de la comunidad, el porcentaje de voto fue del 2,15%. UPyD se convirtió en la séptima fuerza política vasca. En las siguientes elecciones al Parlamento Vasco de 2012, logró mantener el único diputado que tenía en la cámara vasca, aunque perdiendo cientos de votos.

Elecciones generales
En las elecciones de 2008 UPyD se presentó por primera vez a unas elecciones generales. En Vizcaya el cabeza de lista fue Fernando Maura, exparlamentario vasco del PP. En las elecciones generales de 2011, UPyD ganó apoyo respecto a las anteriores elecciones generales de hacía tres años. El candidato por Guipúzcoa fue Rubén Múgica, hijo de Fernando Múgica, asesinado por ETA por su pertenencia al PSOE. El cabeza de lista al Senado por Vizcaya fue el histórico sindicalista Tomás Tueros.

Elecciones europeas

Trayectoria política

Durante su primera legislatura en la cámara vasca, UPyD defendió la revisión de la Ley de Territorios Históricos, para que algunas de las competencias en manos de las diputaciones forales pasaran al Gobierno Vasco. También defendió la reforma de la ley electoral autonómica hacia una más proporcional, a pesar de que ello sería en su perjuicio, pues su representante fue elegido por la circunscripción de Álava, la más sobrerepresentada.

También propuso reducir el entramado institucional vasco, fusionar municipios y eliminar las diputaciones forales.

Hizo críticas al PP y al lehendakari socialista Patxi López por, según UPyD, gobernar acomplejados por el nacionalismo y el PNV.

A pesar de tener un único diputado, alguna de sus propuestas parlamentarias fueron aprobadas en el parlamento, como la concerniente a la eliminación de las multas lingüísticas a los comerciantes que no rotularan en euskera sus establecimientos.

Con respecto al terrorismo de ETA, su acción parlamentaria fue encaminada en la defensa de un final de ETA sin contrapartidas políticas, desechando el lenguaje que ellos calificaron como propio de ETA como el de "conflicto político" o "víctimas de ambos lados".

Respecto a la crisis económica, se ha manifestado en contra de los recortes ejercidos por los gobiernos español y vasco sobre derechos fundamentales y su opción para salir de la crisis es refundar el Estado en su conjunto y sus administraciones, así como corregir duplicidades. También defendió la dación en pago.

Entre otras aportaciones, pidió que el gobierno vasco no financiara ikastolas fuera del País Vasco o que cerrara las sedes de la televisión pública vasca fuera de Euskadi que existen en Navarra y el sur de Francia. También pidió al Partido Popular que retirara el recurso de inconstitucionalidad contra la ley que permite el matrimonio entre personas del mismo sexo.

UPyD fue el único partido que se opuso a la comparecencia de Arnaldo Otegi en el Parlamento Vasco propuesta por EH Bildu.

De cara a las elecciones al Parlamento Vasco de 2016, Gorka Maneiro anunció que UPyD no tomaría parte en ellas.

Referencias

Bibliografía

Véase también
 Unión Progreso y Democracia
 Gorka Maneiro

Enlaces externos
 Web de UPyD País Vasco
 Web de UPyD Parlamento Vasco

Pais Vasco
Partidos políticos del País Vasco

Unión Progreso y Democracia País Vasco


Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi 500cc za 1984. godinu je osvojio američki vozač Eddie Lawson na motociklu Yamaha YZR500 (OW 76) vozeći za momčad Marlboro Team Agostini.

Raspored utrka i osvajači postolja
1984. godine je bilo na rasporedu 12 trkačih vikenda Svjetskog prvenstva i na svima su vožene utrke u klasi 500cc.

VN Nacija - također navedena kao VN Italije
VN Njemačke - također navedena kao VN Zapadne Njemačke
VN Nizozemske - također navedena kao Dutch TT
VN Velike Britanije - također navedena kao VN Britanije
VN Švedske - također navedena kao Swedish TT

Poredak za vozače
 Sustav bodovanja
Bodove je osvajalo prvih 10 vozača u utrci.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!vozač !!konstruktor !! !!momčad (tim) !!motocikl !!bodova
|- bgcolor="gold"
|1. || Eddie Lawson ||Yamaha ||<center> 4 ||<small> Marlboro Team Agostini ||<small> Yamaha YZR500 (OW76) ||align="right"|142
|- bgcolor="silver"
|2. || Randy Mamola ||Honda ||<center> 3 ||<small> R.M. Promotions Inc. ||<small> Honda NS500  Honda NSR500 ||align="right"|111
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Raymond Roche ||Honda ||<center> 11 ||<small> Honda Total ||<small> Honda RS500  Honda NS500 ||align="right"|99
|-
|4. || Freddie Spencer ||Honda ||<center> 1 ||<small> Honda Racing Corporation ||<small> Honda NSR500  Honda NS500 ||align="right"|87
|-
|5. || Ron Haslam ||Honda ||<center> 9 ||<small> Honda Racing Corporation ||<small> Honda NS500 ||align="right"|77
|-
|6. || Barry Sheene ||Harris-Suzuki  Suzuki ||<center> 7 ||<small> Heron Team Suzuki ||<small> Harris Suzuki XR  Suzuki XR45/50  Suzuki RGB500  Suzuki RG Gamma 4 ||align="right"|34
|-
|7. || Wayne Gardner ||Honda ||<center> 18 / 33 / 53 ||<small> Honda Britain Racing Team ||<small> Honda NSR500  Honda NS500 ||align="right"|33
|-
|8. || Boet van Dulmen ||Suzuki ||<center> 12 ||<small> Toshiba ||<small> Suzuki RGB500 ||align="right"|25
|-
|9. || Didier de Radiguès ||Chevallier-ELF  Chevallier  Chevallier-Honda ||<center> 17 ||<small> Team Elf/Chevallier Johnson ||<small> Chevallier-Honda  Chevallier ||align="right"|24
|-
|10. || Virginio Ferrari ||Yamaha ||<center> 18 / 33 / 53 ||<small> Marlboro Team Agostini ||<small> Yamaha YZR500 (OW76) ||align="right"|22
|-
|11. || Rob McElnea ||Suzuki  Harris-Suzuki ||<center> 45 / 19 / 52 / 35 ||<small> Heron Team Suzuki||<small> Suzuki RGB500 ||align="right"|21
|-
|12. || Sergio Pellandini ||Suzuki ||<center> 15 ||<small> H.B. Suzuki G.P. Team  ||<small> Suzuki XR45/50 ||align="right"|16
|-
|13. || Takazumi Katayama ||Honda ||<center> 5 ||<small> Honda Racing Corporation ||<small> Honda NS500 ||rowspan="3" align="right"|14
|-
|14. || Franco Uncini ||Suzuki ||<center> 10 ||<small> H.B. Suzuki G.P. Team  Gallina Team |<small> Suzuki XR45/50
|-
|15. || Reinhold Roth ||Honda ||<center> 26 ||<small> Römer Racing Team ||<small> Honda RS500
|-
|16. || Tadahiko Taira ||Yamaha ||<center> 28 ||<small> Marlboro Team Agostini ||<small> Yamaha YZR500 (OW76) ||rowspan="3" align="right"|10
|-
|rowspan="2"|17. || Massimo Broccoli ||Honda ||<center> 30 ||<small> ||<small> Honda RS500  Honda NS500
|-
| Gustav Reiner ||Honda ||<center> 34 ||<small> Olymp-Hemden Racing ||<small> Honda RS500
|-
|19. || Keith Huewen ||Honda ||<center> 16 ||<small> David Attwood ||<small> Honda RS500 ||align="right"|6
|-
|20. || Leandro Becheroni ||Suzuki ||<center> 38 ||<small> ||<small> Suzuki RGB500 ||rowspan="3" align="right"|4
|-
|rowspan="2"|21. || Wolfgang Von Muralt ||Suzuki ||<center> 25 ||<small> Frankonia-Suzuki ||<small> Suzuki RGB500
|-
| Christian le Liard ||Chevallier-ELF  Chevallier  Chevallier-Honda ||<center> 30 / 31 ||<small> Team Elf/Chevallier Johnson ||<small> Chevallier-Honda  Chevallier
|-
|rowspan="3"|23. || Chris Guy ||Honda  Yamaha ||<center> 113 / 27 ||<small> Bill Smith Racing ||<small> Honda RS500  Yamaha ||rowspan="4" align="right"|2
|-
| Fabio Biliotti ||Honda ||<center> 35 ||<small> ||<small> Honda RS500
|-
| Roger Marshall ||Honda ||<center> 51 ||<small> Honda Britain Racing Team ||<small> Honda RS500
|-
|26. || Eero Hyvärinen ||Suzuki || ||<small> ||<small> Suzuki RGB500
|-
|rowspan="3"|27. || Brett Hudson ||Suzuki  Yamaha ||<center> 32 ||<small> Yashica/Contax ||<small> Suzuki RGB500  Yamaha ||rowspan="3" align="right"|1
|-
| Herve Moineau ||Cagiva ||<center> 23 ||<small> Cagiva Motor Italia S.p.A ||<small> Cagiva C9
|-
| Armando Errico ||Suzuki ||<center>  ||<small> ||<small> Suzuki RGB500
|-
|}
 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

 Poredak za konstruktore
 Sustav bodovanja
Bodove za proizvođača osvaja najbolje plasirani motocikl proizvođača među prvih 10 u utrci.Honda''' prvak u poretku konstruktora.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!konstruktor !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. || Honda ||align="right"|168
|- bgcolor="silver"
|2. || Yamaha ||align="right"|142
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Suzuki ||align="right"|'''64
|-
|4. || Chevallier  <small> ''Chevallier-Honda  Chevallier-ELF ||align="right"|25
|-
|5. || Cagiva ||align="right"|1
|-
|}
 u ljestvici konstruktori koji su osvojili bodove u prvenstvu

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  motorsportstats.com, MotoGP
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship :: Overview
  the-sports.org, Moto - Moto GP - Prize list
  motorsportmagazine.com, World Motorcycle Championship / MotoGP
  en.wikipedia.org, 1984 Grand Prix motorcycle racing season
  it.wikipedia.org, Motomondiale 1983
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 1984
  es.wikipedia.org, Temporada 1984 del Campeonato del Mundo de Motociclismo

Izvori

  motogp.com, GP Results / 1984 / 500cc, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motogp.com, Championship Standings 500cc 1984, pristupljeno 25. studenog 2022.
   motogp.com, 1984 - MotoGP (500cc) - Grand Prix Race Winners, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motogp.com, 1984 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Race fatest laps, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motogp.com, 1984 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Grand Prix Podiums, pristupljeno 25. studenog 2022.
   motogp.com, 1984 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Poles, pristupljeno 25. studenog 2022.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO - CLASSEMENTS COMPLETS - 1984 - 500cc, pristupljeno 25. studenog 2022.
  racingmemo.free.fr,  Les Championnats du Monde de Courses sur Route - L'année 1984, pristupljeno 25. studenog 2022.
  jumpingjack.nl, 1984 - GP, wayback arhiva
  pilotegpmoto.com, 1984 (GP), preuzeto 25. studenog 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1984 - Summary, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1984 - Calendar, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1984 - Standings, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1984 - Results, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsportmagazine.com, 1984 World Motorcycle Championship, pristupljeno 25. studenog 2022.
  the-sports.org, Moto - 500cc - 1984 - Detailed results, pristupljeno 25. studenog 2022.
  the-sports.org, Moto : Results and calendar for the season 1984, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship 1984 :: Schedule and Standings, pristupljeno 25. studenog 2022.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship 1984 :: Drivers, pristupljeno 25. studenog 2022.
  f1network.net, 500cc Grand Prix entry list for 1984, objavljeno 13. rujna 2006., pristupljeno 25. studenog 2022.
  global.yamaha-motor.com, 1984 - Eddie Lawson and Christian Sarron win titles at 500cc and 250cc, pristupljeno 25. studenog 2022.

1984 1 500cc

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 1984. – 500cc


Christ's College este un colegiu constituent al Universității din Cambridge. Colegiul avea în 2009 un număr de aproximativ 450 de studenți la cursurile universitare și 170 de studenți la cursurile postuniversitare. Colegiul a fost fondat de William Byngham în 1437 ca God's House. În 1505 colegiul a primit o nouă cartă regală, a înzestrat cu un fond substanțial de Lady Margaret Beaufort și și-a schimbat denumirea în Christ's College, devenind cel de-al doisprezecelea colegiu de la Cambridge care a fost fondat în forma sa actuală. Colegiul este renumit pentru educarea unora dintre cei mai faimoși absolvenți ai Universității Cambridge precum Charles Darwin și John Milton.

În cadrul Universității Cambridge, Christ's College este cunoscut pentru faptul că are cele mai înalte standarde academice și un puternic sprijin didactic. El s-a aflat pe locul 1 în Tompkins Table (clasamentul colegiilor Universității din Cambridge) în perioada 1980-2006 și pe locul 3 din 2006 până în 2013, revenind pe locul 1 în 2018.

Istoric

Christ's College a fost fondat de William Byngham în 1437, ca God's House, pe un teren care a fost vândut curând pentru a permite extinderea King's College. Byngham obținut prima autorizație regală pentru God's House în iulie 1439. Colegiul a fost înființat pentru a acoperi lipsa de profesori la școlile secundare din Anglia, de la acea vreme, și a fost descris ca fiind "primul colegiu de instruire a profesorilor de școli secundare menționat în evidențe". Locul inițial al God's House a fost predat în 1443 către King's College, iar în prezent aproximativ trei sferturi din King's College Chapel se află pe locul inițial al God's House.

După ce i s-au acordat autorizația regală originală în 1439 și alte trei autorizații (două în 1442 și una în 1446) până în 1448 God's House a primit carta prin care colegiul a fost de fapt fondat. În această cartă regele Henric al VI-lea a fost numit ca fondator și în același an colegiul s-a mutat în locul unde se află în prezent.

În 1505 colegiul a fost înzestrat de Lady Margaret Beaufort, mama regelui Henric al VII-lea, și i s-a dat numele Christ's College, probabil la sugestia duhovnicului ei, episcopul John Fisher. Creșterea numărului de studenți ai colegiului în secolul al XVII-lea a determinat construirea, în anii 1640, a clădirii Fellows' Building în ceea ce este cunoscut acum ca Second Court.

Personalități

Proctorii de la God's House

 1439-1451 William Byngham
 1451-1458 John Hurt
 1458-1464 William Fallan
 1464-1477 William Basset
 1477-1490 Ralph Barton
 1490-1505 John Sickling

Absolvenți notabili

Note

Bibliografie
  (prezintă istoria God's House, lucrare publicată inițial în 1934)

Legături externe
 Official Christ's College website
 Christ's JCR website
 Christ's MCR website
 Christ's biennial May Ball
 Exhibition celebrating 400 years since the birth of John Milton
 Cambridge 2000 — Christ's College photographs

Colegii ale Universității Cambridge

Christ's College, Cambridge


S-75 (în rusă: С-75; Cod NATO SA-2 Guideline) este un sistem de apărare antiaeriană, de înaltă altitudine, proiectat de sovietici, construit în jurul unei rachete de tip sol-aer cu comandă de la distanță. De la prima sa desfășurare în 1957 a devenit unul dintre cele mai răspândite sisteme de apărare aeriană din istorie. Ea a marcat prima distrugere a unei aeronave inamice de către o rachetă de suprafață, doborând un avion taiwanez Martin RB-57D Canberra asupra Chinei pe 7 octombrie 1959, lovind-o cu trei rachete V-750 (1D) la o altitudine de 20 km. În acel moment acest succes a fost creditat avioanelor de luptă chinezești, pentru a păstra secretul programului S-75.

Acest sistem a câștigat prima dată faima internațională atunci când o baterie de rachete S-75, folosind o nouă rachetă V-750VN (13D) cu rază mai mare și cu înălțime de zbor mai mare, a fost lansată în incidentul din 1960 când a doborât un Lockheed U-2, avându-l la bord pe pilotul american Francis Gary Powers, care zbura deasupra Uniunii Sovietice la 1 mai 1960 într-un zbor de spionaj aerian.
Sistemul a fost de asemenea, desfășurat în Cuba în timpul crizei rachetelor cubaneze, când a doborât un alt U-2 (pilotat de Rudolf Anderson), care survola Cuba pe 27 octombrie 1962, cauzând aproape  un război nuclear. Forțele nord-vietnameze au folosit rachete S-75 în timpul războiului din Vietnam pentru a apăra Hanoi și Haiphong. De asemenea, a fost produs local în Republica Populară Chineză sub numele de HQ-1 și HQ-2.

Istoric
La începutul anilor 1950, Forțele Aeriene ale Statelor Unite ale Americii au accelerat rapid dezvoltarea bombardierelor cu reacție cu rază mare de acțiune, purtătoare de arme nucleare. Programul USAF a condus la apariția B-47 Stratojet, sprijinită de avioane cisternă cu combustibil aerian, pentru a-și extinde raza de acțiune în adâncimea teritoriului URSS. USAF după B-47 a dezvoltat rapid Boeing B-52 Stratofortress, care a avut o rază de acțiune și sarcină utilă mai mare decât B-47. Raza de acțiune, viteza și sarcina utilă a acestor bombardiere din SUA au reprezentat o amenințare mare pentru Uniunea Sovietică în cazul unui război între cele două țări.

În consecință, sovieticii au inițiat dezvoltarea unor sisteme îmbunătățite de apărare aeriană. Deși forțele de apărare sovietice au avut un număr mare de artilerie antiaeriană (AAA), inclusiv baterii direcționate cu radar, limitările armei împotriva bombardierelor cu reacție de mare altitudine au fost evidente. Prin urmare, forțele de apărare sovietice ale Forțelor Aeriene au început dezvoltarea sistemelor de rachete care să înlocuiască sistemele antiaeriene învechite din timpul celui de-al Doilea Război Mondial.

Utilizatori

 Angola - 40
 Armenia – 79 Lansatoare
 Azerbaijan – 25
 Bulgaria – 18
 Republica Populară Chineză
 Cuba
 Egipt – 240, Varianta Tayer el-Sabah
 Etiopia – sisteme autopropulsate
 Iran – 300+ Lansatoare, HQ-2J și Sayyad-1/1A & 2.
 Kirghizistan – câteva
 Libia
 Mongolia
 Myanmar – 48 apoi 250 în 2008
 Coreea de Nord – 270
 Pakistan – HQ-2B în serviciul Forțelor Aeriene Pakistaneze
 România – 28 în 3 baterii
 Sudan – 700
 Siria – 275
 Tadjikistan – Câteva
 Vietnam – 280
 Yemen
 Zimbabve
 Forțele Defensive din Tigray - număr necunoscut

Note

Vezi și

Rachete sol-aer
Arme antiaeriene

S-75 Dvina


Western Reserve Academy (WRA), or simply Reserve, is a private, midsized, coeducational boarding and day college preparatory school located in Hudson, Ohio, United States. A boarding school, Western Reserve Academy is largely a residential campus, with 280 of 390 students living on campus and the remainder attending as day students. Students from over 20 states and 15 countries attend.

History

Western Reserve Academy was established on February 7, 1826, as the Western Reserve College and Preparatory School in Hudson, Ohio, on a  plot of land set aside by charter by the Ohio legislature. Reserve is the 27th oldest preparatory boarding school in the United States, and the oldest outside of the Northeast.

The institution's name comes from the area in which it was built, the Connecticut Western Reserve, as it was the first of its kind in Northern Ohio. The settlers from Connecticut wanted to build a school of the same caliber as Yale College. They selected the same architectural design, with brick buildings and the same motto, Lux et Veritas. People called it "the Yale of the West." The first cohort included eleven students at the college level and eight at the preparatory level. In 1882, the college section moved north to Cleveland and became Western Reserve University, later merging with the Case Institute of Technology to become Case Western Reserve University. Western Reserve Academy remained open for another twenty-one years until 1903, when it closed due to financial problems.

In 1916, however, the school reopened with the support of James Ellsworth, a former student and Hudson resident who had returned after becoming wealthy in the coal industry. The "Ellsworth Era" was marked by significant construction: Seymour Hall (the newly appointed academic building), the Bicknell Gymnasium, and Ellsworth Hall, a dormitory and dining hall. In 1922, Western Reserve Academy became an all-boys institution, staying this way for fifty years, until 1972, when girls were introduced into the junior class, once again becoming a co-ed institution.

In 2001, Western Reserve Academy was recognized by U.S. News & World Report as one of the top boarding schools in the country.

Extracurricular activities

Athletics
The school offers various sports, including soccer, golf, cross country, field hockey, volleyball, swimming and diving, basketball, wrestling, riflery, baseball, softball, track and field, tennis, and lacrosse.

Western Reserve Academy has become one of the top high school lacrosse teams in the United States. In 2006 and 2009, WRA won the Midwest Scholastic Lacrosse Championship and respectively finished ranked 27th and 28th nationally according to LaxPower.com. Only three different teams have won the Midwest Championships since 1992: Brother Rice High School, Western Reserve Academy, and Upper Arlington High School. Inside Lacrosse ranked the 2009 WRA lacrosse team number one in the Midwest.

The track and cross-country teams achieved success from the 1940s through the 1980s, winning many Interstate League championships, with the cross-country team once boasting a streak of 179–1. The WRA track is named after track and cross country coach Frank Longstreth and hosts the annual Frank Longstreth Relays.

In 2012, the girls' and boys' soccer teams achieved a state ranking, with the boys experiencing an undefeated season and the girls' teams, both JV and varsity, breaking the record for most season wins. The boys tied top Ohio Division I team St. Ignatius High School and finishing the year atop the Ohio Division III rankings.

Traditionally, a rivalry with University School has existed, having first played each other in 1895. Other notable rivalries include The Kiski School, Linsly School, and Hawken School.

Arts
Reserve offers over 20 different classes catering to students interested in the arts. Courses are available through the school's music, dance, theater, and visual arts programs. 2D and 3D art rooms are always available to students, and a Graphic Design computer lab and a workshop for Woodworking. Most fine arts occur in the Knight Fine Arts Center (KFAC), with the music program headquartered in Hayden Hall. KFAC contains several classrooms, a theater, and a dance studio. The Moos Gallery, also in KFAC, features students' work and exhibits from established and nationally recognized artists.

KFAC is also home to the Wang Innovation Center (WIC). The WIC is WRA's state-of-the-art maker space, allowing students to create anything they could imagine and take classes as part of WRA's interdisciplinary curriculum.

Traditions
Western Reserve Academy has several traditions. One of the most popular is Vespers, a Christmas Concert and sit-down meal right before students leave for winter break. Another is sit-down meals. The entire faculty and student body have a sit-down lunch each Wednesday. The meal is family-style, and students sit with their academic advisors in an intimate setting. Another frequent tradition is the victory bell. Almost lost after the construction of the Murdough Athletic Center, this tradition was rekindled when the bell was reinstalled in 2012. After each Reserve athletic victory, the players on the winning team take turns ringing the bell loud enough for the entire campus to hear. Reserve students also participate in artistic and musical traditions, including the annual "Messiah Sing" concert. The Academy String Orchestra and Academy Choir perform Handel's Messiah and invite the audience to join in for many songs.

Finally, the last tradition Reserve students experience, Commencement, is set just outside the historic chapel. The graduating men wear Reserve green and white pants while the women wear white dresses. They are led through campus by bagpipers and followed by the faculty. As each student is called up, they receive their diploma and the alum tie (for men) or pin (for women).

Dress code
Western Reserve Academy enforces a strict dress code daily. Boys must wear a coat and tie all week, with special "Reserve Green" (consisting of a green jacket with the Academy crest and a green striped tie) mandatory on Monday and Friday. On some Tuesdays, Wednesdays, and Thursdays, wearing coats are not strictly enforced. Likewise, girls on "Reserve Green" days must wear a green blazer and a green kilt.

Campus

Chapel and Loomis Observatory
WRA's campus houses many old buildings. However, two, in particular, stand out: the Loomis Observatory and the chapel, both listed in the National Register of Historic Places. Initially built in 1836 and most recently updated in 2021, the chapel is still used today for Morning meetings twice weekly. In addition, marriages, concerts, and gatherings take place inside the chapel. The Commencement ceremony at the end of the year takes place outside the chapel. Even though the school itself is nondenominational, the chapel has a cross hanging front and center, which used to hang in the Spanish monastery Santa Maria de La Rabida (La Rábida Friary). It is said that Christopher Columbus prayed before that cross before he voyaged to the New World.

The Loomis Observatory, initially named The Observatory, was built in 1838. It was the third observatory built in the country and is currently the second oldest observatory in the United States, only behind the Hopkins Observatory at Williams College. The Hudson building was named for astronomer Elias Loomis. This three-room observatory still stands, sitting close to the edge of the campus near the music building, Hayden Hall. The building itself is closed from public view, as well as the telescope housed in the observatory, which is no longer used (in favor of a newer and more secluded observatory on Cross Country Hill).

Ong Library
Named after Ambassador John D. Ong, the Ong Library is a 21,000 sq ft. building located on the south end of campus. It contains nearly 23,000 books, 3,000 DVDs and CDs, and 110 periodicals. Open to students all day through study hours, the library features two computer labs and a dozen group study rooms. The basement also contains the Western Reserve Academy Archives Collection, which follows the 200-year-old school and town history.

Dormitories

There are ten dormitories in which the over 200 boarding students reside during the school year. The oldest is North Hall, erected in 1838, and the newest is Bicknell House. Each dorm houses students in a single, double, triple, or quad, with shared bathrooms.

Each dorm has 2-3 faculty residents, one serving as Dorm Head, all living in connected apartments. Approximately 85% of the faculty members reside on campus in either faculty homes or dormitory apartments.

Notable alumni
Individuals with a † next to their name were enrolled in either or both institutions before Western Reserve College moved from the Hudson campus to Cleveland in 1882 and became Western Reserve University. The degree to which they were affiliated with both institutions may vary. Individuals with a * next to their name did not complete their studies.

Politics, government and law

Literature and journalism

Arts and entertainment
D.M. Marshman Jr. '41 — Academy Award-winning screenplay writer for Sunset Boulevard.
Frederick Coffin '61 — Film and television actor
Jeff Schaffer '87 — Film director, TV show writer (Seinfeld, Curb Your Enthusiasm, The League)
Richard Brake '83 — Film actor (Batman Begins)
Macy Gray* '84 — Grammy Award-winning musician/singer
Ted Humphrey '87 — Emmy Award-nominated television and film writer and producer

Business
James Ellsworth† 1868 — Coal mine owner, banker
James L. Knight '29 — Newspaperman and philanthropist, founder of Knight Ridder newspaper group
William D. Perez '65 — CEO of Wm. Wrigley Jr. Company, former CEO of Nike, Inc.

Sports
Keith Carter '48 — Olympic swimmer; silver medalist at 1948 Summer Olympic Games
Joel Dalgarno '05 — Professional lacrosse player for the Colorado Mammoth; all-time scoring leader for Ohio State Buckeyes
Chris Livingston, professional basketball player

Miscellaneous

Notable faculty
 Beriah Green, taught at Western Reserve College and Prefatory Academy
 Edward Morley, taught at Western Reserve College and Prefatory Academy
 Joseph Frederick Waring, taught at Western Reserve Academy for 32 years; had an award named in his honor

References

External links

 The Association of Boarding Schools profile

Boarding schools in Ohio
High schools in Summit County, Ohio
National Register of Historic Places in Summit County, Ohio
Preparatory schools in Ohio
Educational institutions established in 1826
School buildings on the National Register of Historic Places in Ohio
Historic districts on the National Register of Historic Places in Ohio
Private high schools in Ohio
1826 establishments in Ohio
Case Western Reserve University
Hudson, Ohio
Western Reserve, Ohio

Western Reserve Academy


Le formalisme de Keldysh (ou Schwinger-Keldysh)  est une technique de perturbation diagrammatique introduite par le physicien russe L. V. Keldysh pour l'étude des phénomènes hors-équilibre dans le problème à N corps comme par exemple la théorie de la fonctionnelle de la densité dépendante du temps,  les équations d'Usadel dans la supraconductivité, la théorie des systèmes quantiques ouverts et la physique mésoscopique. Un formalisme similaire a été introduit par Julian Schwinger et par Leo Kadanoff et Gordon Baym.

Fonctions de Green hors équilibre
Quatre types de fonctions de Green hors équilibre sont introduites (pour des fermions):

(où  sont des opérateurs de création et d'annihilation,   désigne le produit chronologique et  désigne le produit antichronologique), au lieu d'une seule fonction de Green dans la théorie d'équilibre. Ces quatre fonctions de Green forment une matrice , qui remplace la fonction de Green scalaire dans les lignes des diagrammes de Feynman. Les observables physiques comme la densité de particules  ou le courant  s'expriment à l'aide de la fonction :

Les termes d'interaction (sommets des diagrammes de Feynman) acquièrent aussi une structure matricielle. En particulier, un terme d'énergie potentielle est représenté par une matrice 2×2 diagonale avec +1 sur la première ligne et -1 sur la deuxième ligne multipliant le potentiel.

Les fonctions de Green hors équilibre peuvent être obtenues en considérant un contour partant de  jusqu'à un temps  puis retournant en  et en définissant un produit chronologique  sur ce contour tel que la partie de  se situe avant la partie . Lorsque   est le produit chronologique,

devient le produit antichronologique. C'est pourquoi on rencontre parfois l'expression closed-time path formalism (formalisme du contour temporel fermé) utilisée comme synonyme du formalisme de Keldysh.

Fonctions de Green avancées, retardées, et fonction de Keldysh
Les fonctions de Green étant linéairement dépendantes et il est possible au moyen d'une rotation de se ramener à la forme:

où

est la fonction de Green retardée,  est la fonction de Heaviside,

est la fonction de Green avancée,

 est la fonction de Green de Keldysh qui sert maintenant à exprimer les valeurs moyennes des observables physiques. Dans ces formules le symbole  désigne l'anti-commutateur, et  le commutateur. Dans cette représentation, les termes d'énergie potentielle sont représentés par une matrice identité multipliant le potentiel.

Équation de Dyson
Comme dans le cas d'équilibre, il est possible de sommer les parties irréductibles de la série donnant la fonction de Green pour obtenir l'équation de Dyson

,

où  est la matrice identité. L'opérateur self énergie possède la même structure matricielle que la fonction de Green. L'équation de Dyson constitue un point de départ pour l'obtention d'équations cinétiques.

Intégrales fonctionnelles et Formalisme de Keldysh
Ce formalisme peut aussi être décrit en termes d'intégrales de chemin, ce qui permet de le relier à la méthode de Martin-Siggia-Rose pour les systèmes classiques hors d'équilibre.

Notes et références

Physique des particules

Formalisme de Keldysh


El Mazda Furai era un coche conceptual construido por Mazda y presentado al público el día 27 de diciembre de 2007. Una foto del automóvil había estado disponible desde el 11 de diciembre de 2007. El Furai debutó oficialmente en 2008 en el Salón del Automóvil de Detroit. En septiembre de 2013 fue divulgado por TopGear UK que el vehículo habría sido destruido en una sesión de fotos en 2008, y fue mantenido en secreto a petición de Mazda.

Descripción
El Furai, cuyo nombre significa "sonido del viento" en japonés, es el quinto y último modelo de la línea de autos conceptuales de Mazda Nagare que habían sido hechos por Mazda en el 2006. El chasis estaba hecho en base al Prototipo de Le Mans Cougar Competition C65 que Mazda usaría para competir en las American Le Mans Series 2 años atrás; y que fue diseñado para usar el etanol E100 como combustible.

La planta motriz fue construida alrededor de un motor rotativo wankel de 3 rotores de nueva generación, que desarrollaba al menos 450 caballos de potencia (340 kW), y el motor fue fabricado y modificado por el reconocido preparador de motores rotativos Racing Beat.

Historial de competición
El coche estuvo en competición marcado por el número de parrilla de salida #55 de su antecesor y ganador de las 24 Horas de Le Mans de 1991, el Mazda 787B. Al contrario de lo que sucede en otros automóviles conceptuales que no disponen de motorizacion. el Furai es completamente funcional y actualmente se ha probado en diferente circuitos. Este corrió en Laguna Seca y Buttonwillow.

El jefe de diseño, Laurens van den Acker declaró en una entrevista a Top Gear en su momento de que habría posibilidades de ver al Furai correr en las competiciones de Le Mans, y también tuvo en su momento una firme esperanza de que el auto se ofreciese al público entusiasta para poder comprarlo como un coche común de calle. Pero al final nunca salió producido en serie.

Accidente del 2008
En septiembre del 2013, se reveló que el coche fue destruido debido a un incendio provocado durante pruebas de ruta realizadas por Top Gear en 2008.

Enlaces externos

 Mazda's official announcement about the Furai
 FuraiWorld.com - images

Furai

Mazda Furai


Clasa de monitoare fluviale "Mihail Kogălniceanu" este o clasă de nave de patrulă fluviale aflate în serviciu activ în cadrul Forțelor Navale Române.

Nave
 Mihail Kogălniceanu (F-45). Lansat în 1993 - în serviciu.
 Ion C. Brătianu (F-46). Lansat în 1995 - în serviciu.
 Lascăr Catargiu (F-47). Lansat în 1998 - în serviciu

Bibliografie
 Flota romaneasca de Dunare, astazi monitoarele din clasa Kogalniceanu - rumaniamilitary.ro

Nave militare românești

Clasa de monitoare fluviale „Mihail Kogălniceanu”


Bršljenasti žeravac (štitasti žeravac, lat. Pelargonium peltatum), trajnica, puzeći ili padajući grm iz porodice iglicovki. Vrsta je pelargonije ili žeravca, porijeklom iz Južnoafričke Republike, odakle je uvezena i u neke druge države po sjevernoj i Južnoj Americi i Europi (uključujući Hrvatsku)

Postoji više kultivara: 'Amethyst Lachskonigin', 'Tavira', 'Purple Emperor', 'Purple Unique', 'Rollinson's Unique', 'Rouletta', 'Royal Oak', Schone Helena', 'Spinter Series', 'Timothy Clifford' i 'Tip Top Duet'.

Izvori

Iglicovke

Bršljenasti žeravac


An Genoplesium firthii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leo I. Cady, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni David Lloyd Jones. An Genoplesium firthii in nahilalakip ha genus nga Genoplesium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Tasmania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Genoplesium

Genoplesium firthii


Ribeirão Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 10,91 km2; yüzölçümüne sahip, 8.298 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

Ribeirão (Vila Nova de Famalicão)


An Eleocharis nana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Eleocharis nana in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis nana


Kalitris (lat. Callitris), rod golosjmemenjača iz Australije i Tasmanije. Smješten je u porodicu čempresovki a pripada mu 19 vrsta vazdazelenog drveća i vrelikih grmova.

Tipična vrsta je C. rhomboidea. Rod je opisan 1808.

Vrste
 Callitris acuminata (Parl.) F.Muell.
 Callitris arenaria (C.A.Gardner) J.E.Piggin & J.J.Bruhl
 Callitris baileyi C.T.White
 Callitris canescens (Parl.) S.T.Blake
 Callitris columellaris F.Muell.
 Callitris drummondii (Parl.) Benth. & Hook.f. ex F.Muell.
 Callitris endlicheri (Parl.) F.M.Bailey
 Callitris macleayana (F.Muell.) F.Muell.
 Callitris monticola J.Garden
 Callitris muelleri (Parl.) Benth. & Hook.f. ex F.Muell.
 Callitris neocaledonica Dümmer
 Callitris oblonga Rich.
 Callitris pancheri (Carrière) Byng
 Callitris preissii Miq.
 Callitris pyramidalis (Miq.) J.E.Piggin & J.J.Bruhl
 Callitris rhomboidea R.Br. ex Rich.
 Callitris roei (Endl.) Benth. & Hook.f. ex F.Muell.
 Callitris sulcata (Parl.) Schltr.
 Callitris verrucosa (A.Cunn. ex Endl.) R.Br. ex Mirb.

Izvori

Čempresovke

Kalitris


إلكترون فولت  (رمزها eV) هي وحدة لقياس الطاقة. هي كمية طاقة الحركة التي يكتسبها الكترون وحيد غير مرتبط عند تسريعه بواسطة جهد كهربائي ساكن قيمته 1 فولت في الفراغ.

وطبقا لذلك التعريف بالإلكترون فولت حاصل ضرب 1 فولت في شحنة الإلكترون التي تقدر ب (كولوم 1e =1.6023).

 أي أن:

 فولت.كولوم 1eV =1.6023

 وبما أن 1 فولت = 1 جول ÷ شحنة الإلكترون بالكولوم

 نحصل على العلاقة بين الإلكترون فولت والجول، وهي :

 جول 1eV =1.6023

ووحدة الطاقة بالجول كبيرة جدا بالنسبة لتطبيقها على الإلكترونات و في دراسة الذرة. لهذ اخترع الفيزيائيون وحدة للطاقة صغيرة لتسهيل الحسابات عند دراسة الذرة و نواة الذرة والجسيمات الأولية ،وكذلك في مجال فيزياء المواد الصلبة.

ويستعمل الفيزيائيون والكيميائيون في عملهم وحدة الإلكترون فولت eV ، وألف إلكترون فولت keV، ومليون إلكترون فولت MeV ، وهكذا (انظر أسفله).
(Tev) أو تيرا الكترون فولت = مليون مليون الكترون فولت

جول
وفي الكيمياء نستعمل أحيانا الوزن الجزيئي (مول) للمواد لمعرفة كمية الطاقة التي نكتسبها من تفاعل معين بالجول. أو عندما نريد معرفة مقدار طاقة الحركة عندما يمر 1 مول من الإلكترونات عبر فرق جهد مقداره 1 فولت، وفي هذه الحالة نحصل على مقدار تلك الطاقة بالجول، وهي تساوي 96.48 كيلو جول / مول.

وعندما نتعامل مع تأين الذرات نجد أن وحدة الإلكترون فولت مناسبة. فذرة الهيدروجين تحتاج لتأينها إلى نحو 13.6 إلكترون فولت لكي تتأين.

وحدة كتل ذرية (emu)

علمتنا النظرية النسبية الخاصة لأينشتاين والتي صاغها عام 1905 أن الكتلة مكافئة للطاقة، ولا يدخل في العلاقة بينهما سوى مربع سرعة الضوء في الفراغ c2. أي أن:'E = m c2حيث:

 E = الطاقة بالجول ،
 m = الكتلة كيلوجرام ،
 c = سرعة الضوء في الفراغ = 3 . 8  10 متر/ثانية

لنأخذ الآن مثال فناءالإلكترون والبوزيترون عندما يلتقيا - وهي العملية المسماة إفناء إلكترون-بوزيترون -، فكل منهما له كتلة السكون مقدارها 0.511 مليون إلكترون فولت، فعندما يتحللا تنشأ طاقة قدرها مجموع مكافئ كتلتيهما، أي 1.022 MeV.

كذلك تقدر كتلة السكون للبروتون بـ 938 مليون إلكترون فولت. وهذه الطاقة تعادل :

 = 1.783 كيلوجرام.

 عندما نريد حساب وحدة الكتلة الذرية فإننا نقسم 1 جرام على عدد أفوجادرو، وهذا يعطينا بالتقريب كتلة ذرة الهيدروجين . وهذه الأخرى تعادل تقريبا كتلة السكون للبروتون. أي أن وحدة الكتلة الذرية تساوي:

 وحدة كتلة ذرية = 931 مليون إلكترون فولت.

 أمثلة للطاقة بالإلكترون فولت

 200 مليون إلكترون فولت تُصدرها نواة اليورانيوم-235 عند انقسامها في التفاعل النووي
وهي تكافئ 8.2. 1310 جول / كيلوجرام، أو 20000 طن TNT لكل كيلوجرام.

 17.6 مليون إلكترون فولت مقدار الطاقة الصادرة عن اندماج ذرة ديوتيريوم وذرة تريتيوم لتكوين ذرة هيليوم-4.
 20 مليون إلكترون فولت مقدار الطاقة الناتجة عن اصطدام قطرة ماء مطر بالأرض.
 13.6 إلكترون فولت الطاقة اللازمة لتأيّن ذرة الهيدروجين.
 3/80 إلكترون فولت مقدار الطاقة الحركية لجزيئ الهواء عند درجة حرارة الغرفة.
 7  إلكترون فولت مقدار الطاقة المكتسبة للبروتونات في معجل الهادرونات الكبير Large Hadron Collider الذي يشيد الآن في سويسرا ويبدأ العمل في مايو 2009.

 العلاقة بين الإلكترون فولت والوحدات الأخرى للطاقة

لتحويل الإلكترون فولت إلى وحدة أخرى للطاقة نستعمل العلاقة الآتية:

حيث:

كولوم C //، فولت V //، أمبير A //، ثانية W ،//s واط //، J جول.

 جيجا إلكترون فولت وتيرا إلكترون فولت

نواجه عند دراستنا للفيزياء جسيمات أولية تعد طاقتها بمقادير عظيمة جدا، تعد بالمليون إلكترون فولت  وأعلى من ذلك بكثير . لذلك يستعمل الفيزيائيون اختصارات في التعبير تسهل تصور تلك الطاقات العظيمة وتسهل عملياتهم الحسابية، وقد اختار الفيزيائيون مضاعفات للطاقة تكبر الواحدة عن الآخري بمقدار 1000 مرة، وهي :

 keV ، كيلو إلكترون فولت = ألف إلكترون فولت
 MeV ، ميغا إلكترون فولت = ألف ألف إلكترون فولت (تبلغ كتلة الإلكترون 0.51 مليون إلكترون فولت)
 GeV ، جيجا إلكترون فولت  = ألف مليون إلكترون فولت (تبلغ كتلة البروتون 0.94 جيجا إلكترون فولت )
 TeV ، تيرا إلكترون فولت  = مليون مليون إلكترون فولت.
 يعمل أكبر معجل للبروتونات، وهو مصادم الهدرونات الكبير على تسريع البروتونات بحيث تكتسب طاقة قدرها 7 تيرا إلكترون فولت . أي نحو 7000 جيجا إلكترون فولت . وهي طاقة يمكن أن ينشأ عنها نحو 7000 آلاف من البروتونات، حيث أن كتلة البروتون تبلغ 0.94 جيجا إلكترون فولت .

 هوامش
  أسلوب كتابة آخر: إلكترون فُلط'''

اقرأ أيضا
 طاقة
 جول
 وحدة طاقة
 سوابق SI
 كواد (وحدة)

مراجع

جهد كهربائي
فيزياء الجسيمات
فيزياء ذرية
وحدات طاقة

إلكترون فولت


An Disa cardinalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder. An Disa cardinalis in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Disa

Disa cardinalis


Aljoša Asanović (Split, RFS de Yugoslavia, 14 de diciembre de 1965) es un exfutbolista croata, se desempeñaba como centrocampista. Está considerado uno de los más talentosos jugadores croatas de todos los tiempos y pieza clave de la época dorada del fútbol croata de mediados de los 90.

Clubes

Nacidos en Split
Futbolistas de la selección de fútbol de Yugoslavia en los años 1980
Futbolistas de la selección de fútbol de Croacia
Futbolistas de Croacia en la Eurocopa 1996
Futbolistas de Croacia en la Copa Mundial de 1998
Futbolistas del Hrvatski Nogometni Klub Hajduk Split
Futbolistas del Football Club de Metz
Futbolistas de la Association Sportive de Cannes Football
Futbolistas del Montpellier Hérault Sport Club
Futbolistas del Real Valladolid Club de Fútbol en los años 1990
Futbolistas del Derby County Football Club
Futbolistas de la Società Sportiva Calcio Napoli
Futbolistas del Panathinaikos
Futbolistas del Austria Viena
Centrocampistas de fútbol

Aljoša Asanović


Twinbrook station is a rapid transit station on the Red Line of the Washington Metro attached to the Twinbrook neighborhood of Rockville, Maryland. One of a number of stations on the Rockville Pike corridor, it primarily acts as a commuter station.

Location
Twinbrook station is located in the southern section of Rockville, one of the largest communities in Montgomery County. Specifically, it lies to the east of the intersection of Rockville Pike and Halpine Road, the railway's right-of-way splitting the latter in two.

Transit-oriented development
Like other Metro stations in Montgomery County, Twinbrook is a center for planned transit-oriented development. The county planning department released the Twinbrook Sector Plan in 2009, which acts as a guideline for mixed-use, walkable development around the station. To fulfill this vision, the plan splits the surrounding area into three zones heading east: a mixed-use urban core area, a technology center, and a light industrial section. In addition, it calls for the redesign of certain arterial roads in the neighborhood such as Twinbrook Parkway and Parklawn Drive as well as connecting dead-end streets to create a grid, aiding walkability. Not included in the Sector Plan is the Twinbrook Station project, which occupies land directly adjacent to the Metro station.

History
The station opened on December 15, 1984 as part of a , four-station northwestern extension of the Red Line between Grosvenor–Strathmore and Shady Grove stations.

Station layout
Twinbrook is served by an island platform west of the CSX Metropolitan Subdivision tracks, which carry Amtrak and MARC Trains. Both the east and west sides of the station have bus bays, surface parking, and kiss and ride lots. These areas are connected to each other and to the platform by a ground-level underpass underneath the embankment holding the tracks. The station is also the only one to have only a single escalator serving the platform, usually heading up. An elevator and stairs provide access to exit the platform area. East of this station, it goes into a short tunnel.

References

External links

 The Schumin Web Transit Center: Twinbrook Station

Stations on the Red Line (Washington Metro)
Railway stations in Montgomery County, Maryland
Washington Metro stations in Maryland
Railway stations in the United States opened in 1984
1984 establishments in Maryland
Rockville, Maryland

Twinbrook station


La ley del desierto / La ley del mar es el segundo álbum de estudio publicado por el grupo musical español Radio Futura en 1984. Publicado por Ariola, el disco supone el segundo trabajo de la banda, y el primero que esta reconoce como propio tras la renuncia al anterior Música moderna.

Por aquel entonces y tras el abandono de alguno de los miembros originales, Radio Futura estaba compuesta por los hermanos Santiago (voz, guitarra rítmica) y Luis Auserón (bajo), junto a Enrique Sierra (guitarra solista) y el batería Carlos Solrac Velázquez, colaborador desde la grabación de Música moderna y miembro estable de la banda desde 1981.

Antecedentes y grabación

En otoño de 1983, y tras finalizar su controvertido contrato con Hispavox, Radio Futura llega a un acuerdo con la casa discográfica Ariola para editar su segundo álbum, La ley del desierto / La ley del mar, grabado en los estudios Doublewtronics de Madrid con la dirección de Jesús Gómez entre diciembre de 1983 y enero de 1984, y mezclado del 1 al 10 de febrero entre Gómez y el grupo, lanzándose a continuación. En realidad, dada la mala experiencia con su anterior discográfica, Radio Futura prefiere no firmar contrato alguno (este se acaba firmando para el siguiente disco), y autoproduce el álbum ("pedimos un estudio barato en que pudiéramos estar un montón de horas y aprender"). En opinión del grupo aquello acabó lastrando el disco por su falta de experiencia y está en la raíz de la razón por la que algunos temas de La ley... han sido regrabados en varias ocasiones.

En todo caso el disco, cuyo repertorio ha sido rechazado durante años por Hispavox pero ya es conocido por los seguidores de la banda, al haber sido profusamente interpretado en directo, lo convierte en un rápido éxito de ventas.

Propuesta conceptual y referencias musicales

Como su propio nombre indica, el LP está divido en dos partes. La primera parte, La ley del desierto, tiene un carácter más punk y metálico, seco y duro; la segunda, La ley del mar, con sonidos más acuosos, inicia la senda "latina" de Radio Futura. En los textos incluidos en la carpeta del disco Santiago reflexionaba:

De esa mezcla de referencias musicales nace el disco que supone la transición entre los primeros trabajos influenciados por la Nueva Ola (con The Stranglers o The Clash como referentes) al incipiente rock latino; en ese paso la influencia de los Talking Heads sigue dejándose notar, como ya lo había hecho en el sencillo lanzado un año antes «Dance Usted». Todo ello con el cuidado en las letras propio de
la banda.

La ley del desierto

En la primera parte encontramos esas influencias primigenias aún latentes: la percusión metálica y electrónica de «Tormenta de arena» o los ecos glam de «Hadaly», hasta dar con el primer atisbo de fusión africana con la por otro lado muy funk «Escuela de Calor», quizá la canción más conocida de Radio Futura.

Se realizaría un videoclip de Escuela de Calor sería realizado como parte de un proyecto del programa televisivo La edad de oro de Paloma Chamorro, que proporcionó los medios para que la propia banda lo realizase, siendo uno de los primeros de la música española.

La ley del mar

En la segunda parte del disco destaca rotundamente «Semilla negra», que se convierte en la primera piedra en el largo camino hacia ese primer rock latino del que la banda sería pionera, y que acabaría influyendo apreciablemente en la producción de pop-rock en castellano en los siguientes años.

Curiosamente, la canción no estaba pensada originalmente para el grupo: además de su trabajo con él, en ocasiones Santiago componía por encargo. Junto a Luis compuso «Semilla negra» para Miguel Bosé, que le pidió que realizara una canción "de estilo moderno". Una vez compuesta, grabada y entregada la maqueta del tema, Bosé lo descartó (en una entrevista de radio en 1998, y sin desvelar el nombre del artista, el grupo bromeaba sobre su supuesta incapacidad para cantarla, dada la voz casi "femenina" de Santiago). Además, Santiago confesó que le daba pena "soltarla", y la llevó al local de ensayo del grupo. El grupo, especialmente Solrac expresó sus dudas: no era el estilo de "estética dura" que estaban buscando, sonaba "un poco... hispanoamericana".

Sencillos

En cuanto a los sencillos extraídos, «Escuela de calor» se lanzaría junto a «Historia de play-back» como cara B. El sencillo alcanzaría pronto el número 1 de ventas. De hecho posteriormente se editaría un maxi-single con cuatro temas: en la cara A las dos versiones de «Escuela de Calor» incluidas en el disco (incluyendo la instrumental), con «Un africano por la Gran Vía» y «Dub» en la B. Este último tema sólo sería editado en este maxi sencillo y en el formato casete (junto con otro tema no incluido en el vinilo, «Duda»).

También aparecería como sencillo «Semilla negra» (con «En Portugal» como cara B). El tema sería remezclado en Londres junto con el guitarrista y compositor Raimundo Amador, que añadiría a los ritmos caribeños presentes en la versión original su toque flamenco, obteniendo cierta repercusión internacional. La producción correría a cargo de Joe Dworniak y Duncan Bridgeman; la banda quedó tan satisfecha con la producción que conservaría a los productores para su siguiente trabajo; de hecho Dworniak siguió colaborando con el grupo durante años, y en alguna ocasión ha sido descrito por el grupo como un miembro más de Radio Futura.

En 2010 el periodista musical Jesús Ordovás, en su libro "Los discos esenciales del pop español", eligió La ley del desierto / La ley del mar de entre los de Radio Futura.

Lista de canciones

Posición en las listas de popularidad
Esta información es una adaptación de Acclaimed Music:

Véase también
 Radio Futura

Referencias

Álbumes de Radio Futura
Álbumes de España de 1984
Álbumes de rock en español
Álbumes de Ariola Records

La ley del desierto / La ley del mar


Die Liste der Baudenkmäler in Plaus enthält das einzige als Baudenkmal ausgewiesenen Objekt auf dem Gebiet der Gemeinde Plaus in Südtirol.

Basis ist das im Internet einsehbare offizielle Verzeichnis der Baudenkmäler in Südtirol.

Liste

Weblinks

 Monumentbrowser des Südtiroler Landesdenkmalamts
 Seite bei sagen.at

Plaus
!
Baudenkmaler Plaus

Liste der Baudenkmäler in Plaus


ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ජර්මනියේ උපත ලද සෛද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාඥයෙකි. නොයෙකුත් විෂයපථයන් රාශියක් අතුරින් ඔහු සිය සුප්‍රකට සාපේක්ෂතා වාදය හා ස්කන්ධ - ශක්ති තුල්‍යතාව ( E = mc2) සමීකරණය සඳහා වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වී ඇත. අයින්ස්ටයින් "ඔහුගේ සෛද්ධන්තික භෞතික විද්‍යාව සදහා වු සේවය හා විශේෂයෙන්ම ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණ නියම වල සොයා ගැනීම්" නිසා 1921 දී භෞතික විද්‍යාව සදහා වු නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලැබීය.

යාන්ත්‍ර විද්‍යාව සහ විද්‍යුත් චුම්භකත්වය නැවත සම්බන්ධ කරමින් ඉදිරිපත් කළ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය සහ නව ගුරුත්වාකර්ෂණ වාදයකට නිර්මාණය කරමින් සාපේකෂතාවාදී මූලධර්ම ඒකාකාරී නොවන චලිතවලට ද අදාල කරමින් ඉදිරිපත් කළ සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය ද භෞතික විද්‍යාවට අයින්ස්ටයින් දැක්වු ප්‍රධාන දායකත්වන් වේ. ඔහු දැක්වූ අනෙකුත් දායකත්වයන් අතරට සාපේක්ෂවාදී තාරකා විද්‍යාව, විශ්ව න්‍යාය විද්‍යාව, කේශික ක්‍රියාව, අවධි උපලනය, ස්ථිතිමය යාන්ත්‍ර විද්‍යා‍වේ ගැටළු හා ඒවායේ ක්වොන්ටම්‍විද්‍යාත්මක යෙදීම්, අණුක බ්‍රවුනිය චලිතය පිළිබඳ විවරණය, සංක්‍රමණ සම්‍භාවිතාව, ඒක පරමාණුක වායු පිළිබඳ ක්වොන්ටම්‍වාදය, අඩු විකිරණ ඝනත්වයක් සහිත ආලෝකයේ තාප ගුණ (මෙය ෆෝටෝන වාදයයට මුලික පදනම විය) උත්තේජිත විමෝචනය ඇතුලත් විකිරණ වාදය, ඒකීකෘත ක්ෂේත්‍රවාද සංකල්පය, භෞතික විද්‍යා‍වේ ජ්‍යාමිතිකකරණය ආදිය අයත්ය.

ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් පල කළ ප්‍රකාශන අතරට විද්‍යාත්මක පත්‍රිකා /නිබන්ධන පනහකට වැඩි ප්‍රමාණයක් ද විද්‍යාත්මක නොවන පොත්පත් අයත් වේ. භෞතික විද්‍යාව සම්බන්ෂධ පිරිස් අයින්ස්ටයින් දේවත්වයේ ලා සලකන අතර 1999 දී "ටයිම්" සගරාව මගින් ඔහු "ශතවර්ෂයේ මිනිසා" වශයෙන් නම්‍කරන ලදී. ඔහුගේ නම ගැලීලියෝ ගැලීලි, අයිසැක් නිව්ටන්, චාල්ස් ඩාවින් වැනි විද්‍යාඥයන්ගේ නම් අතර ඔවුන් ද පවා අභිබවා යන තරම්ය. ලෝක ඉතිහාසයේ විශිෂ්ඨතම සහ සුප්‍රසිද්ධම විද්‍යාඥයා වන්නේ ද ඇල්බර්ට් අයින්ස්ටයින්මය. වර්තමාන සංස්කෘතිය තුල "අයින්ස්ටයින්" යන්න අතිවිශිෂ්ට බුද්ධිමතා යන වචනයට සමාන පදයක් වශයෙන්ද භාවිතා වේ.

චරිතාපදාන

මුල් අවධිය සහ අධ්‍යාපනය
මෙයද බලන්න : අයින්ස්ටයින් පවුල

ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් 1879 මාර්තු 14 වැනිදා, ජර්මානු අධිරාජ්යය තුල වෙටම්බර්ක් රාජධානියේ, Ulmහිදී උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා වන හර්මන් අයින්ස්ටයින් (Hermann Einstein), වෙළෙන්දෙකු සහ ඉංජිනේරුවෙකු විය. ඔහුගේ මව පවුලින් අයින්ස්ටයින් (Pauline Koch) විය. වර්ෂ 1880 දී ඔවුන් Munich වෙත පැමිණි පසු ඔහුගේ පියා සහ මාමා එක්ව  Elektrotechnische Fabrik J. Einstein & Cie නමින් විදුලි උපකරණ නිශ්පාදන කරන සමාගම ආරම්භ කරන ලදී. 1903 දී විවාහ විය.

අධ්‍යයන වෘත්තීය

විදේශ රටවල ගමන් 1921-1922

එක්සත් ජනපදය, 1930-1931 දක්වා ගමන්

1933 දී එක්සත් ජනපද විගමන

සරණාගත තත්ත්වය

උසස් අධ්‍යයන සඳහා වූ ආයතනයේ නේවාසික විද්වතෙක්

දෙවන ලෝක යුද්ධය හා මැන්හැටන් ව්‍යාපෘතිය

ඇමරිකානු පුරවැසිභා

පෞද්ගලික ජීවිතය

සිවිල් අයිතිවාසිකම් ආධාරකරුවකු

දේශපාලන හා ආගමික අදහස්

මරණය
අභ්‍යන්තර රුධිර වහනයක් හේතුවෙන් ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් මිය ගිය අතර ඔහු ශල්‍යකර්මයක් ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. ඔහු වෛද්‍යවරයා‍ට පවසා ඇත්තේ "මට යෑමට අවශ්‍ය විට යා යුතුයි. කෘතීමව ජිවත් වෙලා ඵලක් නෑ.මම මගේ කොටස අවසන් කරලා තියෙන්නේ. මම ඒක කදිමෙට කරනවා" යනුවෙනුයි. පසුදින එලිවෙත්ම ඔහු ප්‍රින්ස්ටන්හි රෝහලක 76 වියේදි මරණයට පත්විය.

විද්‍යාත්මක වෘත්තීය

සාපේක්ෂතාවාදය සහ E= mc²
අයිස්ටයින්ගේ "Zur Elektrodynamik bewegter Körper" එනම් "චලනය වෙමින් පවතින ස්කන්ධවල විද්‍යුත්ගතිකය" (Electrodynamics of Moving Bodies)  1905 ජුනි 30 දින නිකුත් වුණු අතර එම වසරේ ම සැප්තැම්බර් 26 දින ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණ. එය යාන්ත්‍ර විද්‍යා නියමයන්ට වෙනස්කම් හදුන්වා දෙමින් මැක්ස්වෙල්ගේ සමීකරණ (විද්‍යුතයේ හා චුම්බකත්වයේ නියම) සහ නිව්ටෝනීය යාන්ත්‍ර විද්‍යා නියම අතර ගැටුම සමහන් කළේ ය. මේ වෙනස්කම්වල ප්‍රතිඵල අධික වේගයන්හි දී (ස්කන්ධයන් ආලෝකයේ වේගයට ආසන්න වේගවලින් චලනය වන අවස්ථාවන්හි) මැනවින් නිරීක්ෂණය කළ හැකි විය. පසුකලෙක අයින්ස්ටයින්ගේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය (Theory of Special Relativity)ලෙස ප්‍රකට වූයේ මේ පත්‍රිකාවෙන් ඉදිරිපත් කෙරුණු ප්‍රවාදය යි.

අපට සාපේක්ෂව චලනය වෙමින් සිටින නිරීක්ෂකයකුගේ රාමුවේ සිට මනින විට, චලනය වන ස්කන්ධය සතු ව ඇති ඔරලෝසුවක කාලය සෙමින් ගතවන බව පෙනී යන බවත් එකී ස්කන්ධය ද එය චලනය වන දිශාව ඔස්සේ දිගින් අඩු වන බවත් මේ පත්‍රිකාවෙන් පූර්වකල්පනය කරන ලදී. එකල භෞතික විද්‍යාවේ බල පැවැත් වූ ප්‍රධාන සංකල්පයක් වූ ආලෝකවාහක ඊතරය නො පැවතිය හැක්කක් බවට ද මේ පත්‍රිකාවෙන් තර්ක කරන ලදී.

ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතාව (mass-energy equalence) පිළිබද සිය පත්‍රිකාවෙන් අයින්ස්ටයින් E = mc2 නම් සමීකරණය ගොඩනැංවී ය. ඒ සිය විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ සමීකරණවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ය. 1905 දී පළ කළ අයින්ස්ටයින්ගේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබද පත්‍රිකාව කලක් යන තුරු තරමක ආන්දෝලනයකට මුහුණ දුන්නත් පළමු ව මැක්ස් ප්ලාන්ක් විසිනුත් අනතුරු ව සෙසු ප්‍රමුඛ විද්‍යාඥයන් විසිනුත් පිළිගන්නා ලදී.

අයින්ස්ටයින් සිය විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිහිටවූයේ ප්‍රගති විද්‍යාවේ (kinematics) න්‍යායික රාමුව තුළ ය. 1908 දී හර්මන් මින්කොව්ස්කි විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය කාලාවකාශය (space-time) සම්බන්ධ ප්‍රවාදයක් ලෙස ජ්‍යාමිතික රාමුවක් තුළ ප්‍රති-අර්ථකථනය කරන ලදී.  1915 දී සිය සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය හදුන්වා දෙද්දී අයින්ස්ටයින් මින්කොව්ස්කිගේ රූපිකය (formalism) යොදාගත්තේ ය.

සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය

සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය හා තුල්‍යයතා මූලධර්මය
සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය (Theory of General Relativity) යනු 1907 සහ 1915 අතර කාලය තුළ අයින්ස්ටයින් විසින් සංවර්ධනය කරන ලද ගුරුත්වය (gravitation) පිළිබද ප්‍රවාදය වේ. සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදයට අනුව ගුරුත්වාකර්ෂණය යනුවෙන් අප අත්දකින සංසිද්ධිය එයට සම්බන්ධ ස්කන්ධයන් විසින් කාල-අවකාශය වක්‍ර කිරීමේ ප්‍රතිඵලයකි. සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය නවීන අභ්‍යවකාශ භෞතික විද්‍යාවේ මහගු මෙවලමක් බවට පත් වී තිබේ. කලු කුහර (Black Holes) හෙවත් අවකාශයේ පවතින, ආලෝකය පවා බලපෑමට ලක්වන තරම් ප්‍රබල ගුරුත්වාකර්ෂණයක් සහිත ප්‍රදේශ පිළිබද වත්මන් අවබෝධයට පදනම වී ඇත්තේ එය යි.

අයින්ස්ටයින් පසු ව පැවසූ පරිදි සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදය ගොඩනැගීමට ඔහුට හේතුවූයේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය තුළ අවස්ථිතික චලනයන් (inertial motions) කෙරෙහි වූ වැඩි නැඹුරුව  හේතුවෙන් එය එතරම් සතුටුදායක ප්‍රවාදයක් නොවීමත්, සමාරම්භයේ සිට ම කිසිම චලන අවස්ථාවක් කෙරෙහි (ත්වරණය වන ඒවා කෙරෙහි පවා) වැඩි නැඹුරුවක් නො දක්වන ප්‍රවාදයක් වඩා සතුටුදායක බව පෙනී යාමත් ය. ඒ අනුව 1907 දී ඔහු විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය යටතේ ත්වරණය පිළිබද ව ලිපියක් පළ කළේ ය.  On the Relativity Principle and the Conclusions Drawn from It (සාපේක්ෂතා මූලධර්මය සහ ඉන් පැමිණි නිගමන) නම් වූ එම පත්‍රිකාවේ දී ඔහු නිදහස් වැටීම (free-fall) යනු සැබවින් ම අවස්ථිතික චලනයක් බවටත් නිදහස්-වැටීමකට ලක්වන නිරීක්ෂකයකුට විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ නීති අදාළ විය යුතු බවටත් තර්ක කළේ ය. මේ තර්කය තුල්‍යයතා මූලධර්මය (equivalence principle) ලෙස හැදින් වේ. එම ලිපියෙන් ම අයින්ස්ටයින් ගුරුත්වජ කාල පමාව (gravitational time-dilation), ගුරුත්වජ වර්ණාවලි විස්තාපනය (gravitational redshift), අලෝකයේ අපක්‍රමණය (deflection of light) යන සංසිද්ධි ද පූර්වකල්පනය කළේ ය.

1907 පළ කළ එකී ලිපියේ අදහස් තව දුරටත් විදාරණය කරමින් 1911 දී On the Influence of Gravitation on the Propagation of Light (ආලෝකයේ ප්‍රචාරණයට ගුරුත්වාකර්ෂණයේ බලපෑම) මැයෙන් අයින්ස්ටයින් තවත් පත්‍රිකාවක් පළ කළේ ය. එමගින් ඔහු මහේක්ෂ වස්තූන් (massive bodies) විසින් ආලෝකය අපක්‍රමණය කෙරෙන ප්‍රමාණය නිමානය කළේ ය. මෙලෙස සාධාරණ සාපේක්ෂතාවාදයේ සෛද්ධාන්තික අනුමාන පළමුවරට ද්‍රව්‍යමය ලෙස පරීක්ෂා කළ හැකි විය.

පැරණි ක්වොන්ටම් ප්‍රවාදය

ෆෝටෝන සහ ශක්ති පැකට්ටු
ආලෝකය යනු අංශු (quanta) ලෙස වෙන් වී ඇති බව 1905 දී පළ කළ පත්‍රිකාවක් මගින් අයින්ස්ටයින් පූර්වකල්පනය කළේ ය. අයින්ස්ටයින්ගේ මෙම ආලෝක අංශු පිළිබද අදහස මැක්ස් ප්ලාන්ක් සහ නීල්ස් බෝර් ඇතුලු සෑම භෞතික විද්‍යාඥයකු විසින් ම පාහේ ප්‍රතික්ෂේප විණි. එය සර්වව්‍යාපී වශයෙන් පිළිගැනීමට ලක් වූයේ 1919 දී ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය (Photoelectric effect) පිළිබද රොබට් මිලිකන්ගේ පර්යේෂණ සහ කොම්ප්ටන් විසිරුම (Compton Scattering) මැනීමත් සමග ය.

සෑම තරංගයක ම සංඛ්‍යාතය (f) කිසියම් ෆෝටෝන සමූහයක් සමග බැදී තිබෙන බවත් සංඛ්‍යාතය ප්ලෑන්ක් නියතයෙන් (h) ගුණ කිරීමෙන් එම ශක්ති ප්‍රමාණය (hf) ලැබෙන බවත් අයින්ස්ටයින් නිගමනය කළේ ය. අංශු තරංගය සමග සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැන නිශ්චිත නොවූ බැවින් ඔහු ඒ ගැන ඊට වැඩි යමක් නො කීවේ ය. නමුත් ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය වැනි ඇතැම් අත්දුටු සංසිද්ධි පැහැදිලි කරගැනීමට මෙය ඉවහල් වනු ඇතැ යි ඔහු අදහස් කළේ ය.

ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාව

ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාව සම්බන්ධ අයින්ස්ටයින්ගේ විවේචන
1905 පළ කළ ඔහුගේ ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය පිළිබද පත්‍රිකාවෙන් ඇරඹෙමින්  ක්වොන්ටම් භෞතිකවාදය පිළිබද ප්‍රවාදය ගොඩනැංගීමේ ලා අයින්ස්ටයින් ප්‍රමුඛ කාර්ය භාරයක් ඉටු කළේ ය. කෙසේනමුත් 1925න් පසු නවීන ක්වොන්ටම් භෞතිකය සංවර්ධනය වූ ආකාරය කෙරෙහි, සෙසු භෞතික විද්‍යාඥයන් එකග වුවත් හෙතෙම පැහැදීමට පත් නො වී ය. ක්වොන්ටම් භෞතිකයේ අහඹුමය බව (randomness) එහි ස්වභාවය ම මිස දෛවයේ ප්‍රතිඵලයක් (determinism) නොවන බවට වූ අදහස ඔහුට සැකසහිත වූ අතර දෙවියන් වහන්සේ "දාදු ක්‍රීඩා නො කරන්නේ ය." යනුවෙන් ඔහු සිය විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශයට පත් කළේ ය. ක්වොන්ටම් භෞතිකය අසම්පූර්ණ ය යන මතය සිය ජීවිතයේ අවසානය වන තෙක් ම ඔහු දැරී ය.

අයින්ස්ටයින්-පොඩොල්ස්කි-රොසෙන් (EPR) විසංවාදය
1935 දී අයින්ස්ටයින් සිය EPR පත්‍රිකාවෙන් ක්වොන්ටම් භෞතිකයේ සම්පූර්ණත්වය පිළිබද ගැටලුව ආමන්ත්‍රණය කරමින් ක්වොන්ටම් භෞතිකය වෙත නැවත පැමිණියේ ය. චිත්ත පරීක්ෂණයක් (thought experiment) මගින් ගුණාංග දැඩි ලෙස සහසම්බන්ධ ව පවතින පරිදි අන්තර්ක්‍රියා කර ඇති අංශු දෙකක් පිළිබද ඔහු අවධානය යොමු කරන ලදී. අංශු දෙක කෙතරම් දුරට ඈත් කරත් එක් අංශුවක් පිළිබද නිරවද්‍ය ස්ථානීය මිනුමක්, ඒ දෙවන අංශුව කෙරෙහි කිසිම ආකාරයක නිරීක්ෂ්‍යමය මැදිහත්වීමක් නො කර අනෙක් අංශුවේ පිහිටුම ගැන ද එවැනි ම වූ නිරවද්‍ය දැනුමක් ලබා ගැනීමට හැකියාව දෙන අතර එක් අංශුවක ගම්‍යතාවයේ නිරවද්‍ය මිනුමක් ද අනෙක් අංශුවේ ගම්‍යතාවය පිළිබද ද එවැනි ම වූ නිරවද්‍ය දැනුමක් ලබා ගැනීමට හැකියාව ලබා දේ.

අයින්ස්ටයින්ගේ ස්ථානීය යථාර්ථය සංකල්පනයට (Local Realism) අනුව සම්භාවිතාවන් දෙකක් විය. (1) එක්කෝ අනෙක් අංශුව මෙම ගුණාංග ඒ වනවිටත් නිර්ණය කරගෙන තිබිය යුතු ය. නැතිනම් (2) පළමු අංශුව මැනීමේ ක්‍රියාදාමය එ කෙණෙහි ම දෙවන අංශුවේ පිහිටුමේ සහ ගම්‍යතාවයේ යථාර්ථයට බලපායි. දුර තැනක අද්භූත ක්‍රියාවක් ලෙස ජනප්‍රිය වහරේ හැදින් වූ මේ දෙවන සම්භාවිතාවය අයින්ස්ටයින් බැහැර කළේ ය.

ක්වොන්ටම් භෞතිකයේ නිවැරදිතාවය සම්බන්ධයෙන් ගැටලුවක් නොවූවත් එය නිසැක ව ම අසම්පූර්ණ විය යුතු බව පැවසීමට ස්ථානීය යථාර්ථය පිළිබද අයින්ස්ටයින්ගේ විශ්වාසය ඔහු ව යොමු කළේ ය. නමුත් 1964 දී ජේ. එස්. බෙල් විසින් ඉදිරිපත් කර තිබූ බෙල්ගේ ප්‍රමේය (Bells Theorem) 1982 දී ඇස්පෙ පරීක්ෂණයෙන් (Aspect experiment) තහවුරු වීමත් සමග ස්ථානීය යථාර්ථය භෞතික විද්‍යා මූලධර්මයක් වශයෙන් සදොස් බව පෙනී ගියේ ය.

එකිනෙකින් වෙන් කිරීමෙන් අනතුරු ව අනෙක් අංශුව සමග සන්නිවේදනය කිරීමට අසමත් වන නොසබැදුණු වෙන් වෙන් අවයව වශයෙන් වන සම්භාව්‍ය භෞතීය චිත්‍රයක් කවරාකාරයෙන්වත් ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාව සම්බන්ධයෙන් අදාල කළ නොහැකි බව මේ පරීක්ෂණ හා ඉන් පසුව සිදුකෙරුණු පරීක්ෂණ විසින් පෙන්වා සිටින ලදී.

ස්ථානීය යථාර්ථය සම්බන්ධයෙන් අයින්ස්ටයින් වැරදි වුවත් පැටලුණු ක්වොන්ටම් තත්ත්වයක (Entangled Quantum States) සිටින අසාමාන්‍ය අංශු පිළිබද ඔහුගේ පැහැදිලි පූර්වකල්පනය EPR පත්‍රිකාව Physical Review හි පළ වූ විශිෂ්ට ම පත්‍රිකා දහයෙන් එකක් බවට පත්වීමට හේතුවිය. ක්වොන්ටම් තොරතුරු න්‍යායයේ (Quantum Information Theory) සංවර්ධනයට හේතු වූ මූලික ම පත්‍රිකාවක් ලෙස එය සලකනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත නාමාවලිය
පාදසටහන්

සදහන් තැන්

ඇසුරු කළ කෘති

විද්‍යාත්මක නොවන උරුමය

ප්‍රසිද්ධ සංස්කෘතිය තුළ

ත්‍යාග සහ ගරු බුහුමන්

ප්‍රකාශන

මේවාද බලන්න

වැඩිදුර කියවීම

බාහිර සබැඳි

විද්‍යාඥයෝ
භෞතික විද්‍යාව
විද්‍යාව
1879 උපත්
1955 මරණ
භෞතික විද්‍යාඥයෝ

ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්


La Conférence de paix de Paris a réuni entre 1919 et 1920 plus de 30 nations au Quai d'Orsay afin de façonner l'avenir du monde après la Première Guerre mondiale.

La RSFS de Russie n'a pas été invitée à y assister, ayant déjà conclu un traité de paix avec les puissances centrales au printemps 1918. Les puissances centrales — l'Autriche-Hongrie, l'Allemagne, la Bulgarie et l'Empire ottoman — n'ont été autorisées à assister à la conférence qu'après que les détails de tous les traités de paix ont été élaborés et convenus. Le principal résultat de la conférence fut le traité de Versailles avec l'Allemagne.

Délégations signataires

Cette liste montre toutes les nations et délégations qui ont signé le traité de Versailles. Tous les plénipotentiaires ont signé le traité, sauf indication contraire.

Autres représentants nationaux

Bien qu'elles n'aient pas signé les traités, d'autres délégations ont été envoyées aux conférences de paix de Paris, certaines sans y être invitées, afin de représenter leurs intérêts nationaux.

Représentants non nationaux

D'autres délégations non nationales ou pan-nationales étaient présentes à Paris, dans l'espoir d'obtenir de la part des alliés certaines conditions en rapport avec les causes qu'elles défendaient.

Oublis
 La Principauté d'Andorre n'a pas été invitée à la Conférence, en raison d'un « oubli ». La question de la sortie de guerre andorrane a finalement été résolue le 24 septembre 1958, lorsqu'un traité de paix a été signé.

Références

Liste en rapport avec Paris
Paris 1919
Politique extérieure de la Troisième République
Histoire contemporaine de l'Allemagne
Histoire contemporaine du Royaume-Uni
Histoire des États-Unis pendant la Première Guerre mondiale
Géorgie au XXe siècle
1919 en droit
1920 en droit
1919 en France
1920 en France
Versailles 1919
Versailles 1919
Histoire de l'Europe
Histoire contemporaine de la Pologne
Traité signé en 1919
Versailles 1919
Traité de paix signé par la Troisième République française
Traité de paix signé par le Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande
Traité de paix signé par l'empire du Japon
Traité de paix signé par la Belgique
Traité de paix signé par la Chine
Traité de paix signé par Cuba
Traité de paix signé par la Grèce
Traité de paix signé par le Nicaragua
Traité de paix signé par le Panama
Traité de paix signé par la Pologne
Traité de paix signé par le Portugal
Traité de paix signé par la Roumanie
Traité de paix signé par la Yougoslavie
Traité de paix signé par la Thaïlande
Traité de paix signé par la Tchécoslovaquie
Versailles 1919
Liste en rapport avec l'histoire

Liste des participants à la conférence de la paix de Paris


Aile içi şiddet, bir aile üyesinin; diğer üyesi veya eski üyesine karşı fiziksel ya da psikolojik olarak hükmetme ya da zarar vermesidir.

Fiziksel istismar ve çocuk istismarı; aile içi şiddetinin de bir parçası olabilir. Ancak çocuklara karşı yapılan şiddet eylemleri, çocuk istismarı altında incelenir. Her ne kadar göz ardı edilse de; fiziksel ve cinsel şiddet istismarlarının %90'ı aile bireyleri tarafından yapılmaktadır.

Çeşitli ülkelerde aile içi şiddete bakış açısı oldukça değişiktir. Birçok toplum ve dini inanışlar arasında da farklılıklar bulunmaktadır.

Dünyada
Amerika Birleşik Devletleri'nde aile içi şiddette mağdur %35 oranında erkektir; ancak büyük çoğunluğu şikayette bulunmazlar. İngiltere'de ise bu rakam %16.6 civarındadır. Amerika'da mahkemeye intikal etmiş şiddet eylemlerinin %95'i kadınlara karşıdır.

Birçok çağdaş toplumda; aile içi şiddet fiziksel seviyede ise kriminal bir suç olarak değerlendirilir. Ekonomik, duygusal, zihinsel, sosyal ve ruhsal baskıların karşılığı olarak da yüksek tazminat bedelleri ödemeye mahkûm edilirler.

1992'de Avrupa Birliği'nde yapılan araştırmaya göre; her 4 kadından 1'i hayatları süresince en az bir kez aile içi şiddetle karşılaştığını söylemiştir.

Türkiye'de
Avrupa Birliği standartlarına göre her 7500 kadına bir sığınma evi kurulması mecbur tutulmuşken; Türkiye'de toplam dokuz kadının sığınma evi vardır. Bu da ortalama 3 milyon kadına bir sığınma evinin düştüğünü gösterir. SODEV araştırmasına göre; mevcut sığınma evleri de güç koşullar altında çalışmaktadır. Belediyeler ise; açılan birçok sığınma evini kapatmıştır.

Bu vesile ile Türk Kadınlar Birliği, Türk Anneler Derneği, Çağdaş Eğitim Vakfı, AÇEV, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, Kadın Emeğini Değerlendirme Vakfı, Türkiye Aile Sağlığı ve Planlama Vakfı, Roteryenler, Lions ve Soroptimistler gibi dernekler Türkiye'de mağdur kadınlara yardım etmeye çalışmaktadırlar.

T.C. Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu'nun 1995'te yaptığı araştırma doğrultunda; aile içi şiddete uğrayanların %80'i yapacak fazla bir şey olmayacağına inanır. İlkkaracan'ın 2000 yılında yaptığı araştırmaya göre de; Türkiye'nin doğu ve güneydoğu'sunda kadınların %50.8'sinin rızaları olmadan evlendirildiğini söylemiştir.

4320 Sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun
14 Ocak 1998 tarihinde kabul edilen 4320 sayılı kanun aile içi şiddete karşı Türkiye'de aile şiddeti mağdurları için yazılmıştır. Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk 75 yılında ise benzeri bir kanun varolmamıştır, mevcut olan kanun da aile şiddeti mağdurları tarafından genelde bilinmemektedir.

Bu kanuna göre; aile şiddetinde mağdur olanın Cumhuriyet Başsavcılığına bildirmesi ve Sulh Hukuk Hakimi'nin kabulu doğrultusunda kusurlu eş hakkında kanunumuza göre sırasıyla şu işlemlere başvurulur:

 Diğer eşe veya çocuklara veya aynı çatı altında yaşayan diğer aile bireylerine karşı şiddete veya korkuya yönelik davranışlarda bulunmaması,
 Müşterek evden uzaklaştırılarak bu evin diğer eşe ve varsa çocuklara tahsisi ile diğer eş ve çocukların oturmakta olduğu eve veya iş yerlerine yaklaşmaması,
 Diğer eşin, çocukların veya aynı çatı altında yaşayan diğer aile bireylerinin eşyalarına zarar vermemesi,
 Diğer eşi, çocukları veya aynı çatı altında yaşan aile bireylerini iletişim vasıtalarıyla rahatsız etmemesi,
 Varsa silah ve benzeri araçlarını zabıtaya teslim etmesi,
 Alkollü veya uyuşturucu herhangi bir madde kullanılmış olarak ortak konuta gelmemesi veya ortak konutta bu maddeleri kullanmaması.

Aile içi şiddeti mağduru 6 ay daha eşiyle beraber yaşaması önerilir, ve bu 6 ay içerisinde durum değişmezse tutuklanacağı eşine iletilir.

Ancak; eşin şiddeti tekrarlaması halinde, mağdur tekrar Cumhuriyet Başsavcılığı'na başvurur; ve Sulh Ceza Mahkemesi'nce kamu davası açılır. Bu durumda da eş 3 ila 6 ay arasında hapis cezası ile cezalandırılır, 3005 sayılı Meşhut Suçların Muhakeme Usulü Kanunu'na göre de; çoğu zaman bu suç para cezasına çevrilir.

İstanbul Barosu Kadın Hakları Uygulama Merkezi; mevcut kadınların aile içi şiddeti mağdurlarını korumadığını; aksine ölümlerine sebebiyet verecek şekilde uluslararası standartlardan uzak olduğunu iletmiş; birçok kez kanunun geliştirilmesi ve değişmesi için başvurularda bulunmuştur.

Benzeri girişimlerde bulunan İzmir Barosu Kadın Hakları Danışma ve Uygulama Merkezi ise; baro tarafından kapatılmıştır.

Avrupa Birliği ile uyum süreci içerisinde; Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu yardımı ile aile içi şiddeti hakkında niteliksel ve niceliksel araştırmalar yapılacaktır ve Ulusal Eylem Planı geliştirilecektir. Bu proje; Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu ile yapılacak ve Kasım 2006'da başlaması öngörülmektedir. 4320 sayılı kanun ile sonuçlanan son Başbakanlık araştırması 1995 yılında yapılmıştır.

Şiddet sadece dayak şekli değildir. Tehdit, zorlama, hapsetme, cinsel şiddet ve psikolojik baskı şekillerinden biridir. Şiddet ailelere büyük zarar verebilir ve ruhsal, fiziksel acılara yol açabilir. Şiddetin anlayışla karşılanması söz konusu olamaz. Avusturya'da şiddet cezayı gerektiren bir suçtur. Birçok ülkede son yıllarda şiddetten korunma yasaları çoğalmıştır. Mayıs 1997'de yürürlüğe giren "Şiddetten korunma yasası" şiddete maruz kalan kişilerin şiddeti uygulayanı derhal konuttan uzaklaştırma ve para cezası yoluyla korunmasını sağlamaktadır.

Aile içi şiddetin sebepleri
Aile içi şiddet, başlıca üç başlık altında incelenir. Sosyal, Psikolojik ve Biyolojik olarak da incelenebilecek bu kategoriler; tam açıklaması ile Fakirlik (Sosyal), Güç ve Kontrol isteği(Psikolojik), ve Biyolojik (Alkol ve Uyuşturucu) başlıklarında incelenebilir.

Zenginler ailelerden farklı olarak
 Ekonomik güçlük çeken ailelerde, diğer ailelere nazaran çok daha fazla aile içi şiddeti gerçekleşmektedir.
 Fakirliğin getirdiği sosyoekonomik sorunlar doğrultusunda; birey tepkisini ailesine karşı göstermektedir.
 Fakir ailelerde yokluğun verdiği eksiklik nedeniyle iç çatışmalar yaşanmaktadır.
 Fakir ailelerin çocukları zengin olan ailelerin çocuklarıyla ve onların sahip oldukları imkânlarla yüz yüze gelince bir eksiklik hissetmektedirler ve bunu da ailelerine yansıtmaktadırlar ve giderek saldırgan tutum sergilemektedirler.
 Fakirlik nedeniyle okulunu bitiremeyen bireyler bilinçsiz ve cahil kalabilmektedir bu nedenle yanlış yollara sapmaktadırlar, araştırmalar sonucu şiddetin en çok eğitimden yoksun kalmış aileler ve onlar tarafından yetiştirilmiş bireylerce sergilendiği saptanmıştır.

Güç ve kontrol
 Toplumsal bakış açısı doğrultusunda, erkeğin egemen olmasını öngören toplumların alışkanlıklarında ve geleneklerinde kadınlar mağdur durumdadır. Bunun dini ve kültürel boyutları da mevcuttur; ancak erkeğin aile reisi görevini üstlenmesi ve bunu hor görmesidir.
 Aile içerisinde her bireyin eşit görevlere dağılmaması ve güç sahibi olanların mantıksal olarak bunu kaldıramaması.

Alkol ve uyuşturucu
 Uluslararası araştırmalar doğrultusunda; alkolik ve uyuşturucu bağımlısı olan bireylerin %25'e yakını aile içinde şiddet uygulamaktadır.
 Bazı kurumlar tüm kötü alışkanlıkları (kumar vb.) bu kategori içerisine ekler.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Okulda Şiddete Hayır!
 Turkpdr.com Aile Danışmanlığı ve Aile içi Şiddet
 Şiddete hayır!
 Şiddetin Saharasya Kökenleri
 İngilizce Wikipedia Makalesinden
 Uludağ Üniversitesi Aile içi şiddet araştırması
 SODEV araştırması
 rehberlik
 Suç ve Ceza: Suçla Mücadelede Ortak Nokta
 https://web.archive.org/web/20110404103123/http://www.okuldasiddet.net/12/dokumanlar.html

İçi şiddet
Fiziksel istismar
Kadına yönelik şiddet

Aile içi şiddet


Dai-Tech este o companie românească fondată în anul 2001 ce produce, importă și distribuie UPS-uri, Surse de calculator, Tablete, Notebook-uri, accesorii si periferice IT, produse electronice și electrocasnice sub brandurile nJoy și RPC.

Vezi și
 Altex

Note

Legături externe
 http://www.njoy.ro/ro/home - Site web oficial

Companii de electronice din România
Mărci românești
Fondări în 2001
Companii de IT din România

Dai-Tech


Institut for Naturvidenskab og Miljø (INM) er et af fire institutter på Roskilde Universitet. På instituttet findes fagene:
 Almen Biologi
 Fysik
 Kemi
 Matematik
 Medicinalbiologi
 Miljøbiologi
 Miljørisiko
 Molekylærbiologi

Desuden har Institut for Naturvidenskab og Miljø (INM) det overordnede ansvar for Naturvidenskabelig Bacheloruddannelse (NatBach).

Eksterne henvisninger

Roskilde Universitet
Matematikuddannelser i Danmark

Institut for Naturvidenskab og Miljø


Miguel Alberto Flangini Ximénez (1824. – 1900.) bio je urugvajski političar i kratkotrajni predsjednik Urugvaja tijekom 1882. godine.

Životopis
Miguel Alberto Flangini Ximénez rodio se 1824. godine, u vrlo burnom razdoblju urugvajske povijesti. Nakon stjecanja punoljetnosti, pridružio se političkoj stranci Colorado, u kojoj je vršio dužnosti zapisničara, tajnika i člana stranačkog vijeća. Zbog svoje angažiranosti u stranci i politici, dvaput je vršio mandat ministra vanjskih poslova Urugvaja; prvi mandat od 24. siječnja do 3. ožujka 1856. te drugi od 15. svibnja 1866. do 15. veljače 1868.

Prije i tijekom ministarske dužnosti, od 9. veljače 1882. do 29. siječnja 1883. bio je senator za departman Durazno. Zbog proceduralnih pogrešaka, nakratko je obnašao dužnost urugvajskog predsjednika koju mu je povjerio njegov prethodnik Francisco Antonino Vidal. Nakon mjesec dana predsjedništva, predaje dužnost Máximu Santosu, ali još neko vrijeme ostaje raditi u državnoj upravi.

U 15. urugvajskom zastupničkom mandatu, bio je senator (9. veljače 1885. – 9. veljače 1888.) i zamjenik ministra unutarnjih poslova od 15. veljače 1885. do 3. ožujka 1886. Tijekom 1885. bio je član predsjedništva Urugvajske komore te stranački savjetnik i član raznih stranačkih vijeća. Umro je 1900. godine.

Izvori

Urugvajski predsjednici
Stranka Colorado (Urugvaj)

Miguel Alberto Flangini Ximénez


Die Auckland International 1998 im Badminton fanden vom 19. bis zum 21. Juni 1998 in Auckland statt.

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F72BFD93-8F23-41C7-BAF5-5588AAD05221

1998
Badminton 1998

Auckland International 1998


Les élections législatives bhoutanaises de 2023 ont lieu en novembre 2023 afin de renouveler les  de l'Assemblée nationale du Bhoutan.

Contexte

Les élections législatives de 2018 amènent à une alternance avec la victoire du parti de l'unité du Bhoutan (DNT).

À la surprise générale, le scrutin voit la défaite dès le premier tour du Parti démocratique populaire du Premier ministre Tshering Tobgay. Le Parti de l'unité du Bhoutan arrive en tête et se qualifie pour la première fois pour le ballotage, qui l'oppose au Parti vertueux du Bhoutan, au pouvoir de 2008 à 2013. Le Parti de l'unité l'emporte finalement avec  sur 47 et son dirigeant, Lotay Tshering, remplace Tshering Tobgay au poste de Premier ministre. Le Bhoutan procède ainsi pour la troisième fois à une alternance, soit une pour chaque élection depuis l'avènement de la démocratie dans le pays.

Malgré une histoire électorale très récente, l'électorat bhoutanais s'établit ainsi depuis plusieurs scrutins une réputation d'imprévisibilité. Cette dernière se vérifie à nouveau lors de l'élection en avril 2023 des membres du Conseil national, seuls deux conseillers sortant parvenant à se faire réélire à la surprise générale

Mode de scrutin

L'Assemblée nationale est composée de  47 sièges pourvus pour cinq ans via une forme modifiée du scrutin uninominal majoritaire à deux tours. Les partis présentent des candidats dans chaque circonscription au premier tour, mais celui-ci n'a qu'un rôle de primaire, et seuls les deux partis arrivés en tête au niveau national peuvent se présenter au second tour, qui fait office de réelle élection. Les candidats arrivés en tête dans leurs circonscription au second tour sont déclarés élus. Il est fait recours à des machines à voter dans l'ensemble du pays, ce qui rend inexistants les votes blancs ou invalides, les machines ne donnant pas la possibilité d'effectuer un vote blanc en accord avec la loi électorale.

Résultats

Références

Voir aussi
 Politique au Bhoutan

Élection au Bhoutan
Bhoutan
2023 au Bhoutan
Politique en novembre 2023

Élections législatives bhoutanaises de 2023


Muzej Chengdua (kin. 成都博物馆) je muzej na zapadnom dijelu trga Tianfu u kineskom gradu Chengdu, glavnom gradu kineske pokrajine Sečuan.

Povijest

Muzej Chengdua je osnovan 15. rujna 1958. godine irazvijao se u više faza, najprije kao Zemljopisni muzej Chengdua s uredom u hramu Daci. Potom je 1974. god. osnovan i Ured za upravljanje kulturnim relikvijama Chengdua u samostanu Wenshu. God. 1984. otvoren je kao Općinski muzej Chengdua. U prosincu 2004., Općinski muzej Chengdua iselio se iz hrama Daci i počeo privremeno djelovati iz Vile Qintai.
Nakon izgradnje nove zgrade muzeja koja je trajala od 2010. – 2015., 15. rujna 2016. godine otvoren je novi Muzej Chengdua.
Otkako je otvoren za javnost, Muzej Chengdua održao je niz privremenih i posebnih izložbi. Od obnove i otvaranja, Muzej Chengdua je kulturna institucija koja ima najveća ulaganja uprave grada Chengdua. S ciljem da postane svjetski poznat metropolitanski muzej, Muzej Chengdua teži promovirati kulturnu zaštitu relikvija, izložbe, obrazovanje, znanstvena istraživanja, publikacije i razmjene s inozemstvom.

Ustroj

Novu zgradu muzeja dizajnirala je tvrtka Sutherland Hussey Harris, a zahtjevne inženjerske poslove izveo je Kineski zrakoplovni zavod za planiranje i dizajn (AVIC CAPDI) i međunarodna dizajnerska tvrtka Beijing Pan Road (Pansolution). Površina pročelja muzeja prekrivena je s 20.000 m² mrežom zlatno-bakrenih ploča čija osjetljiva tekstura površine reflektira različite svjetlosne efekte u različitim doba dana. Na ulazu je ojačan zid od staklene zavjese s ikoničnim izgledom "žutog umetnutog žada", inspiriran zelenim i zlatnim relikvijama otkrivenim s nalazišta Sanxingdui i Jinsha u Sečuanu.

Muzej pokriva površinu od 11.333 m², a njegova ukupna podna površina iznosi oko 65.000 m². Glavne zgrade su južni (uredski prostor i znanstveno-istraživački centar) i sjeverni toranj (izložbe), dok je podzemna razina zapravo višefunkcionalna akademska dvorana. Prvi kat sjevernog tornja uključuje predvorje, video dvoranu i posebnu izložbenu dvoranu, a kat ispod je dom izložbe "Čovjek i priroda". Na drugom i trećem katu održavaju se izložbe "Povijest i kultura drevnog Chengdua". Na četvrtom katu izložene su određena povijesna razdoblja i narodni običaji, i na kraju na petom katu prikazane su Kineske lutke i kazalište sjena. Ukupna površina rezervirana za izložbe iznosi gotovo 20.000 m².

Muzej Chengdua je jedan od najposjećenijih muzeja u Kini, te je 2018. god. zabilježio 2.780.000 posjetitelja.

Kolekcija

U zbirci muzeja Chengdua nalazi se gotovo 200.000 predmeta, okupljenih u relativno kompletnu zbirku koja slijedi razdoblja od neolitika do Narodne Republike Kine. Od izvrsnih bronci prije dinastije Qin, masivnih figura od terakote i opeke iz dinastija Han, Wei, Jin, Južnih i Sjevernih dinastija do osjetljivog porculana i svile iz dinastija T'ang, Sung, Yuan i Ming; i dragocjene pogrebne skulpture i rijetki znatiželjnici iz dinastija Ming i Qing. Kolekcija se može pohvaliti obujmom i visokom kvalitetom, a uključujuje brončane predmete, zlato, srebro, portretne opeke, rezbarije kamena, keramiku, slike, namještaj, kazališne lutke, slike s taoističkim ili budističkim obredima, maske, gravure od drva, itd.

Izvori

Vanjske poveznice

Službene stranice muzeja

Muzeji u Kini
Povijesni muzeji
Umjetnički muzeji i galerije
Kineska umjetnost

Muzej Chengdua


Konacık, Ordu ilinin Mesudiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ordu iline 122 km, Mesudiye ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Mesudiye'nin mahalleleri

Konacık, Mesudiye


Steve Harris (born December 3, 1965) is an American actor. He has played Eugene Young on the legal drama The Practice, Detective Isaiah "Bird" Freeman on the NBC drama Awake, and Charles McCarter in Tyler Perry's Diary of a Mad Black Woman.

Early life
Harris was born in Chicago, Illinois, the son of John Harris, a bus driver and  Mattie Harris, a housewife. He is the older brother of actor Wood Harris. He attended St. Joseph High School in Westchester, IL, a private school with a reputation for developing star athletes. Harris was a running back, and later played linebacker for Northern Illinois University, where he studied drama. His athletic career was cut short due to a torn ligament in his ankle. After graduating from Northern Illinois University in 1989, Harris obtained a master's degree in acting at the University of Delaware.

Career
Harris appeared on Law & Order and earlier had a role in Homicide: Life on the Street's pilot. In 2006, he appeared in the now-cancelled TV series Heist. He also appeared in an episode of Grey's Anatomy. He appeared in several episodes of New York Undercover. He has appeared in a number of films including; Quarantine, Tyler Perry's Diary of a Mad Black Woman, Bringing Down the House, The Rock, The Mod Squad, Takers, and Minority Report.

Harris starred in actress Regina King's directorial debut Let The Church Say Amen which was adapted from ReShonda Tate Billingsley's 2005 best selling novel. The film premiered on Black Entertainment Television (BET) in 2013. He appeared in the TNT show Legends, which aired on TNT from August 13, 2014 to December 28, 2015, playing Nelson Gates, the boss of troubled FBI agent Martin Odum (Sean Bean).

Filmography

Film

Television

References

External links

 Steve Harris on TV Guide
 Steve Harris in NBAE

1965 births
African-American male actors
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
Living people
Male actors from Chicago
Northern Illinois Huskies football players
Northern Illinois University alumni
University of Delaware alumni
21st-century African-American people
20th-century African-American people

Steve Harris (actor)


Eleven or 11 may refer to:
11 (number), the natural number following 10 and preceding 12
 one of the years 11 BC, AD 11, 1911, 2011, or any year ending in 11

Literature
Eleven (novel), a 2006 novel by British author David Llewellyn
Eleven, a 1970 collection of short stories by Patricia Highsmith
Eleven, a 2004 children's novel in The Winnie Years by Lauren Myracle
Eleven, a 2008 children's novel by Patricia Reilly Giff
Eleven, a short story by Sandra Cisneros

Music
Eleven (band), an American rock band
Eleven: A Music Company, an Australian record label
Up to eleven, an idiom from popular culture, coined in the movie This Is Spinal Tap

Albums
11 (The Smithereens album), 1989
11 (Ua album), 1996
11 (Bryan Adams album), 2008
11 (Sault album), 2022
Eleven (Harry Connick, Jr. album), 1992
Eleven (22-Pistepirkko album), 1998
Eleven (Sugarcult album), 1999
Eleven (B'z album), 2000
Eleven (Reamonn album), 2010
Eleven (Martina McBride album), 2011
Eleven (Mr Fogg album), 2012
Eleven (Tina Arena album), 2015
Eleven (single album), 2021 debut single album by Ive

Songs
"11" (song), a 2013 song by Cassadee Pope from Frame by Frame
"Eleven" (Ive song), a 2021 debut single by Ive
"Eleven" (Khalid song), a 2020 song by Khalid
"Eleven", a 2006 song by ¡Forward, Russia! from Give Me a Wall
"Eleven", a 2011 song by Chameleon Circuit on Still Got Legs
"Eleven", a 2011 single by Fantine
"Eleven", a 2018 song by Last Dinosaurs from Yumeno Garden
"Eleven", a 1991 song by Primus from Sailing the Seas of Cheese
"Eleven", a 2018 song by Todrick Hall from Forbidden
"Eleven", a 2013 song by C418 from Minecraft – Volume Beta
"The Eleven", a 1969 song by the Grateful Dead from Live/Dead

Television
Eleven, an Australian digital television multichannel, now renamed 10 Peach
Eleven (Television Production Company), a British television production company based in London
Eleven (Stranger Things), a character from the Netflix series Stranger Things
PIX 11, an American television channel covering New York, New Jersey, and Connecticut. Its slogan is "New York's Very Own"
KAN 11, an Israeli television channel

Other uses
11Eleven Project, documentary film created by Danielle Lauren
EleVen, a clothing range designed by tennis player Venus Williams
A football team, cricket team, or a bandy team, so called because of the number of players on the team
November, the eleventh month of the year
Windows 11, an operating system by Microsoft
iOS 11, an operating system by Apple
11 Parthenope, an asteroid in the asteroid belt
Eleven, a main character featured in Dragon Quest XI

See also
11:11 (disambiguation)
Number 11 (disambiguation)
xi (disambiguation)
XI (disambiguation)
List of highways numbered 11

11


La XI edición del Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos se celebró en el Konzerthaus de Berlín (Alemania) el 19 de junio de 2002.

De 20 países interesados en competir en esta edición del certamen, 7 consiguieron ser seleccionados por el grupo de expertos para participar en la final televisada.

Dalibor Karvay, de Austria consiguió la victoria tocando el violín.

Ronda preliminar

Participantes y Clasificación

Enlaces externos

 Página web oficial

Predecesor y sucesor

Referencias

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos
Festivales de música de 2002
Alemania en 2002
Cultura de Berlín

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos 2002


Listă de dramaturgi elvețieni:

A
Johannes Aal
 Jürg Amann

B
Lukas Bärfuss
Igor Bauersima

C
Dominique Caillat

D
Friedrich Dürrenmatt

F
Max Frisch

G
Marcel Gerbidon

K
 Gottfried Keller

L
 Margrit Läubli
 Hugo Loetscher

O
Arnold Ott

P
Oscar Peer

R
Milo Rau
Hans von Rüte

S
Johannes Salat
Ursula Schaeppi
Hansjörg Schneider
Jörg Schneider
 Carl Spitteler
Peter Stamm

V
Jean-Pierre Vallotton

W
Robert Walser

Z
Peter Zeindler

Vezi și

 Listă de piese de teatru elvețiene
 Listă de piese de teatru germane
 Listă de dramaturgi
 Listă de dramaturgi germani
 Listă de scriitori elvețieni

Literatură elvețiană

Listă de dramaturgi elvețieni