Flurbiprofen, fenilalkanoik asit türevi güçlü bir steroid olmayan antienflamatuar ilaçtır. Türkiye'de Majezik (Sanovel), Maxaljin(MeCom) ve Maximus ticari adı ile, Dünya'da Ansaid (Pfizer) ve Froben(Abbott) olarak satılmaktadır. Bazı boğaz pastillerinde de bulunmaktadır.

Etken maddenin R-enantiyomeri (tarenflurbil) metastatik prostat kanseri ve Alzheimer hastalığında kullanılmak üzere klinik deneme aşamasındadır.

Farmakodinamik özellikleri
Flurbiprofen, analjezik, antipiretik ve antienflamatuar etkilere sahip fenilalkanoik asit türevi güçlü bir nonsteroidal antienflamatuar ilaçtır. Antienflamatuar etkilerinin görülebilmesi için analjezik etki amacıyla kullanılan dozlardan daha yüksek dozlarda verilmesi gerekir. Analjezik etkisi siklooksijenaz enzimini bloke ederek prostaglandin sentezini inhibe etmesine bağlıdır. Aynı zamanda lökosit migrasyonunu da inhibe eder. Diğer benzer ilaçlar gibi bu da Tromboksan A2 yapımını engelleyerek geçici antiagregan etkiler gösterir. In vitro trombin ve kollajene karşı trombosit yanıtını inhibe eder. Adenozin difosfat ve adrenalinin yaptığı trombosit agregasyonunu ikinci fazda durdurur. Flurbiprofenin ilgi çeken bir özelliği plazma denge derişiminin oldukça altında bile etkili olduğunun gösterilmiş olmasıdır. Flurbiprofen kullanımına bağlı olarak gözlenen yan etkilerin insidansı oldukça düşüktür. Çoğu hafif ve geçici yan etkilerdir. Sağlıklı deneklerde renal fonksiyon üzerine çok az etkilidir. Flurbiprofen ya da diğer nonsteroidal antienflamatuar ilaçlar gastrik prostaglandin sentezinin inhibisyonuna bağlı olarak gastrik ve duodenal ülserlerin oluşmasına yol açabilirler.

Farmakokinetik özellikleri
Flurbiprofen, oral yolla alındıktan sonra hızlı bir şekilde gastrointestinal sistemden absorbsiyona uğrar ve yaklaşık 1.5 saat içinde kan doruk seviyelerine ulaşır.

Gıda ile birlikte alınması ilacın biyoyararlanımını değiştirmez. Eliminasyon yarıömrü yaklaşık 6 saati bulur. %99'dan fazla oranda plazma proteinlerine bağlanmaktadır. Karaciğerde CYP2C9 enzimi ile metabolize edilir. %20'si serbest ya da konjuge formda,yaklaşık %50'si ise hidroksillenmniş metabolitleri halinde idrarla atılır.

Kullanım şekli
Tavsiye edilen günlük doz; bölünmüş dozlar halinde 150–200 mg'dır. Semptomların şiddetine göre günlük doz toplam 300 mg'a çıkarılabilir. Adet sancılarında, semptomların başlangıcında 100 mg, bunu takiben 4-6 saatte bir  50 mg-100 mg. Maksimum günlük doz 300 mg'dır.Çocuklarda etkinliği ve güvenliği kanıtlanmadığı için 15 yaşın altındaki çocuklarda kullanılmamalıdır.

Aşırı doz tedavisi
Flurbiprofenin spesifik bir antidotu yoktur, doz aşımı sırasında genellikle solunum depresyonu,uyuşukluk, bulantı,epigastrik ağrı, baş ağrısı, baş dönmesi olabilmektedir.Kusturma ya da lavaj yoluyla müdahale edilir.Gerektiğinde destekleyici tedavi uygulanır.

Endikasyonları
Romatoid artrit, osteoartrit, ankilozan spondilit, bursit, tendinit, yumuşak doku yaralanmalrı ve dismenorede endikedi

Kontrendikasyonları
 Flurbiprofene karşı aşırı duyarlılığı olan kişilerde kontrendikedir.
 Flurbiprofen; aspirin veya diğer nonsteroidal antienflamatuvar ilaçların astım, ürtiker veya diğer alerjik reaksiyonlara yol açtığı bilinen kişilerde kontrendikedir.
 Flurbiprofen, dendritik keratiti olanlarda kontrendikedir.
 Flurbiprofen, gebeliğin 3. trimesterinde kontrendikedir.

Uyarılar/Önlemler
Kronik olarak nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlarla tedavi edilen hastalarda, önemli gastrointestinal yan etkilerin görülebileceği düşünülerek hastalar dikkatle takip edilmelidir. Diğer nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlarda olduğu gibi Flurbiprofen de renal ve hepatik fonksiyon bozukluğu bulunan; geçmişte böbrek veya karaciğer hastalığı geçirmiş kişilerde dikkatle kullanılmalıdır. Flurbiprofen, kardiyak dekompansasyonu, hipertansiyon ve benzeri hastalıkları bulunan kişilerde sıvı retansiyonu ve ödem görülme ihtimaline karşı dikkatle kullanılmalıdır. Yapılan çalışmalarda 12 aydan fazla sürede günde 200 mg'lık dozda alınan Flurbiprofen'in kanama süresini uzatmadığı bildirilmiş olmasına rağmen, özellikle anormal kanama potansiyeli bulunan hastalarda dikkatli olunmalıdır. Hayvanlar üzerinde yapılan çalışmalarda Flurbiprofen'in teratojenik etkisinin bulunmadığı gösterilmiş olmasına rağmen insanlar üzerindeki çalışmaların yetersizliğinden dolayı Flurbiprofen'in hamilelerde kullanılması tavsiye edilmez. Prostaglandin inhibitörü ilaçların yeni doğanlar üzerindeki olası yan etkileri nedeniyle Flurbiprofen'in laktasyonda kullanılması tavsiye edilmez.

Flurbiprofenin çocuklarda etkinliği ve güvenilirliği ile ilgili henüz yeterli bulgu yoktur. Bu yüzden çocuklarda kullanılması tavsiye edilmez.

Flurbiprofenin gebelik kategorisi C fakat 3. trimesterde (7.-9. ay) D'dir.

Flurbiprofenin araç ve makine kullanımı üzerine etkileri araştırılmamıştır fakat farmakodinamik profili göz önüne alınarak bir etki oluşturması beklenmez.

Yan etkileri
Flurbiprofen tedavisi ile seyrek olarak görülen yan etkiler hafif şiddette, doza bağlı ve geçicidirler. Dispepsi, mide bulantısı, kusma, abdominal ağrı, gaz şikayetleri, diyare, konstipasyon, ürtiker, baş dönmesi, sinirlilik, kulak çınlaması, bulanık görme, rinit, vücut ağırlığı değişimleri (sıvı retansiyonu),Solunum yetmezliği, Hipertansiyon (taşikardi.

Oftalmik yan etkiler : Korneal yara iyileşmesinde yavaşlama,gözde hfif batma, kaşıntı, yanma ve irritasyon

İlaç etkileşimleri
Flurbiprofen furosemid gibi diüretiklerin etkisini azaltabilir. Flurbiprofen'in diğer nonsteroidal antienflamatuvar ilaçlar gibi kanama parametrelerini etkileyebileceği düşünülerek antikoagülan ilaç kullanan hastalarda dikkatle uygulanmalıdır. Flurbiprofen ve aspirinin birlikte uygulanması durumunda Flurbiprofen'in serum konsantrasyonunda yaklaşık %50 düşüş olduğu bildirilmiştir: Bu nedenle bu iki ilacın bir arada kullanılması tavsiye edilmez.

Flurbiprofen; lityum,metotreksat,kardiak glikozidlerin serum düzeylerini yükseltebilir.

Flurbiprofen, anjiyotensin dönüştürücü enzim (ADE) inhibitörleri, siklosporin ve diüretiklerle birlikte kullanıldığında nefrotoksisite riski artabilir.

Flurbiprofen, anjiyotenzin dönüştürücü enzim inhibitörleri, beta blokerler, diüretikler gibi antihipertansiflerin etkisini azaltabilir.

Flurbiprofen, fenitoin ve sülfonilüre gibi antidiabetiklerin etkilerini artırabilir.

Flurbiprofen, diğer nonsteroidal antienflamatuar ilaçlarla, kortikosteroidler, alkol, bifosfonatlar ve oksipentifilinle birlikte eşzamanlı alındığında gastrik kanama ve gastrik mukozada irritasyon riski katlanır.

Antiagregan aktiviteye sahip şu bitkilerle birlikte alınması bu etkinliği artırabilir: Kebere otu, hayıt meyvası, çuhaçiçeği, gümüşdüğme, sarımsak, zencefil, ginkgo, at kestanesi, yeşil çay, ginseng, kızıl yonca

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye'de satışta bulunan Flurbiprofen etken maddeli ilaçlar
 Flurbiprofen etken maddeli Majezik 100 mg 30 Tablet

Non steroidal antienflamatuar ilaçlar

Flurbiprofen


In linguistics, lenition is a sound change that alters consonants, making them more sonorous. The word lenition itself means "softening" or "weakening" (from Latin  'weak'). Lenition can happen both synchronically (within a language at a particular point in time) and diachronically (as a language changes over time). Lenition can involve such changes as voicing a voiceless consonant, causing a consonant to relax occlusion, to lose its place of articulation (a phenomenon called debuccalization, which turns a consonant into a glottal consonant like  or ), or even causing a consonant to disappear entirely.

An example of synchronic lenition is found in most varieties of American English, in the form of flapping: the  of a word like wait  is pronounced as the more sonorous  in the related form waiting . Some varieties of Spanish show debuccalization of  to  at the end of a syllable, so that a word like  "we are" is pronounced . An example of diachronic lenition can be found in the Romance languages, where the  of Latin  ("father", accusative) has become  in Italian and Spanish  (the latter weakened synchronically  → ), while in Catalan , French  and Portuguese  historical  has disappeared completely.

In some languages, lenition has been grammaticalized into a consonant mutation, which means it is no longer triggered by its phonological environment but is now governed by its syntactic or morphological environment. For example, in Welsh, the word  "cat" begins with the sound , but after the definite article , the  changes to : "the cat" in Welsh is . This was historically due to intervocalic lenition, but in the plural, lenition does not happen, so "the cats" is , not *. The change of  to  in  is thus caused by the syntax of the phrase, not by the modern phonological position of the consonant .

The opposite of lenition, fortition, a sound change that makes a consonant "stronger", is less common, but Breton and Cornish have "hard mutation" forms which represent fortition.

Types
Lenition involves changes in manner of articulation, sometimes accompanied by small changes in place of articulation. There are two main lenition pathways: opening and sonorization. In both cases, a stronger sound becomes a weaker one. Lenition can be seen as a movement on the sonority hierarchy from less sonorous to more sonorous, or on a strength hierarchy from stronger to weaker.

In examples below, a greater-than sign indicates that one sound changes to another. The notation  >  means that  changes to .

The sound change of palatalization sometimes involves lenition.

Lenition includes the loss of a feature, such as deglottalization, in which glottalization or ejective articulation is lost:  or  > .

The tables below show common sound changes involved in lenition. In some cases, lenition may skip one of the sound changes. The change voiceless stop > fricative is more common than the series of changes voiceless stop > affricate > fricative.

Opening
In the opening type of lenition, the articulation becomes more open with each step. Opening lenition involves several sound changes: shortening of double consonants, affrication of stops, spirantization or assibilation of stops or affricates, debuccalization, and finally elision.
  or  >  (shortening)
  >  (affrication, for example  to )
  or  >  (spirantization, example in Gilbertese language)
  > ;  >  (debuccalization, example in English or Spanish)
 , , , ,  > ∅ (elision)

Sonorization
The sonorization type involves voicing. Sonorizing lenition involves several sound changes: voicing, approximation, and vocalization.
  >  (voicing, example in Korean)
  >  (approximation, example in Spanish)
  >  (vocalization)

Sonorizing lenition occurs especially often intervocalically (between vowels).  In this position, lenition can be seen as a type of assimilation of the consonant to the surrounding vowels, in which features of the consonant that are not present in the surrounding vowels (e.g. obstruction, voicelessness) are gradually eliminated.

Some of the sounds generated by lenition are often subsequently "normalized" into related but cross-linguistically more common sounds.  An example would be the changes  →  →  and  →  → .  Such normalizations correspond to diagonal movements down and to the right in the above table.  In other cases, sounds are lenited and normalized at the same time; examples would be direct changes  →  or  → .

Vocalization
L-vocalization is a subtype of the sonorization type of lenition. It has two possible results: a velar approximant or back vowel, or a palatal approximant or front vowel. In French, l-vocalization of the sequence  resulted in the diphthong , which was monophthongized, yielding the monophthong  in Modern French.

Mixed
Sometimes a particular example of lenition mixes the opening and sonorization pathways. For example,  may spirantize or open to , then voice or sonorize to .

Lenition can be seen in Canadian and American English, where  and  soften to a tap  (flapping) when not in initial position and followed by an unstressed vowel. For example, both rate and raid plus the suffix -er are pronounced . In many British English dialects, a different lenition that affects only  takes place:  >  (see T-glottalization).  The Italian of Central and Southern Italy has a number of lenitions, the most widespread of which is the deaffrication of  to  between vowels: post-pausal   'dinner' but post-vocalic   'the dinner'; the name , although structurally , is normally pronounced . In Tuscany,  likewise is realized  between vowels, and in typical speech of Central Tuscany, the voiceless stops  in the same position are pronounced respectively , as in  →  'the house',  →  'hole'.

Effects

Diachronic
Diachronic lenition is found, for example, in the change from Latin into Spanish, in which the intervocalic voiceless stops  first changed into their voiced counterparts , and later into the approximants or fricatives :  > ,  > ,  > ,  > . One stage in these changes goes beyond phonetic to have become a phonological restructuring, e.g.  >  (compare  in Italian, with no change in the phonological status of ). The subsequent further weakening of the series to phonetic , as in  is diachronic in the sense that the developments took place over time and displaced  as the normal pronunciations between vowels. It is also synchronic in an analysis of  as allophonic realizations of : illustrating with ,  'wine' is pronounced  after pause, but with  intervocalically, as in  'of wine'; likewise,  → .

A similar development occurred in the Celtic languages, where non-geminate intervocalic consonants were converted into their corresponding weaker counterparts through lenition (usually stops into fricatives but also laterals and trills into weaker laterals and taps), and voiceless stops became voiced. For example, Indo-European intervocalic * in * "people" resulted in Proto-Celtic , Primitive Irish *, Old Irish   and ultimately debuccalisation in most Irish and some Scottish dialects to , shift in Central Southern Irish to , and complete deletion in some Modern Irish and most Modern Scots Gaelic dialects, thus .

An example of historical lenition in the Germanic languages is evidenced by Latin-English cognates such as , ,  vs. father, thin, horn. The Latin words preserved the original stops, which became fricatives in old Germanic by Grimm's law. A few centuries later, the High German consonant shift led to a second series of lenitions in Old High German, chiefly of post-vocalic stops, as evidenced in the English-German cognates ripe, water, make vs. , , .

Although actually a much more profound change encompassing syllable restructuring, simplification of geminate consonants as in the passage from Latin to Spanish such as cuppa >  'cup' is often viewed as a type of lenition (compare geminate-preserving Italian ).

Synchronic

Allophonic
All varieties of Sardinian, with the sole exception of Nuorese, offer an example of sandhi in which the rule of intervocalic lenition applying to the voiced series /b d g/ extends across word boundaries. Since it is a fully active synchronic rule, lenition is not normally indicated in the standard orthographies.

A series of synchronic lenitions involving opening, or loss of occlusion, rather than voicing is found for post-vocalic  in many Tuscan dialects of Central Italy. Stereotypical Florentine, for example, has the  of  as   'house' in a post-pause realization,   'in (the) house' post-consonant, but   'the house' intervocalically. Word-internally, the normal realization is also :   'hole' → .

Grammatical
In the Celtic languages, the phenomenon of intervocalic lenition historically extended across word boundaries. This explains the rise of grammaticalised initial consonant mutations in modern Celtic languages through the loss of endings. A Scottish Gaelic example would be the lack of lenition in   ("the man") and lenition in   ("the woman"). The following examples show the development of a phrase consisting of a definite article plus a masculine noun (taking the ending ) compared with a feminine noun taking the ending . The historic development of lenition in those two cases can be reconstructed as follows:

Proto-Celtic  IPA:  → Old Irish   → Middle Irish   → Classical Gaelic   → Modern Gaelic

Proto-Celtic  IPA:  → Old Irish   → Middle Irish   → Classical Gaelic   → Modern Gaelic

Synchronic lenition in Scottish Gaelic affects almost all consonants (except , which has lost its lenited counterpart in most areas). Changes such as  to  involve the loss of secondary articulation; in addition,  →  involves the reduction of a trill to a tap. The spirantization of Gaelic nasal  to  is unusual among forms of lenition, but it is triggered by the same environment as more prototypical lenition. (It may also leave a residue of nasalization in adjacent vowels.) The orthography shows that by inserting an  (except after ).

Blocked lenition
Some languages which have lenition have in addition complex rules affecting situations where lenition might be expected to occur but does not, often those involving homorganic consonants. This is colloquially known as 'blocked lenition', or more technically as 'homorganic inhibition' or 'homorganic blocking'. In Scottish Gaelic, for example, there are three homorganic groups:
 d n t l s (usually called the dental group in spite of the non-dental nature of the palatals)
 c g (usually called the velar group)
 b f m p (usually called the labial group)
In a position where lenition is expected due to the grammatical environment, lenition tends to be blocked if there are two adjacent homorganic consonants across the word boundary. For example:
  'one' (which causes lenition) →  'one leg' vs  'one house' (not )
  'on the' (which causes lenition) →  'on the big leg' vs  "on the brown house" (not )
In modern Scottish Gaelic this rule is only productive in the case of dentals but not the other two groups for the vast majority of speakers. It also does not affect all environments any more. For example, while  still invokes the rules of blocked lenition, a noun followed by an adjective generally no longer does so. Hence:
  "hat" (a feminine noun causing lenition) →  "a brown hat" (although some highly conservative speakers retain )
  "girl" (a feminine noun causing lenition) →  "a smart girl" (not )
There is a significant number of frozen forms involving the other two groups (labials and velars) and environments as well, especially in surnames and place names:
  'Montgomery' ( + ) vs  'MacDonald ( + )
  'Campbell' ( 'crooked' +  'mouth') vs  'Cameron' ( +  'nose')
  'Sgian-dubh' ( 'knife' +  '1 black 2 hidden';  as a feminine noun today would normally cause lenition on a following adjective) vs  "a black knife" (i.e., a common knife which just happens to be black)
Though rare, in some instances the rules of blocked lenition can be invoked by lost historical consonants, for example, in the case of the past-tense copula , which in Common Celtic had a final -t. In terms of blocked lenition, it continues to behave as a dental-final particle invoking blocked lenition rules:
  "bad was the food" versus  'great was the pity

In Brythonic languages, only fossilized vestiges of lenition blocking occur, for example in Welsh  'good night' lenition is blocked ( as a feminine noun normally causes lenition of a following modifier, for example  'Friday' yields  'Friday night'). Within Celtic, blocked lenition phenomena also occur in Irish (for example  'one door',  'the first person') and Manx (for example  'one door',  'the first man') however.

Outside Celtic, in Spanish orthographic b d g are retained as  following nasals rather than their normal lenited forms .

Orthography

In the modern Celtic languages, lenition of the "fricating" type is usually denoted by adding an h to the lenited letter. In Welsh, for example, , , and  change into , ,  as a result of the so-called "aspirate mutation" (, "stone" →  "her stone"). An exception is Manx orthography, which tends to be more phonetic, but in some cases, etymological principles are applied. In the Gaelic script, fricating lenition (usually called simply lenition) is indicated by a dot above the affected consonant, and in the Roman script, the convention is to suffix the letter  to the consonant, to signify that it is lenited. Thus,  is equivalent to . In Middle Irish manuscripts, lenition of  and  was indicated by the dot above, and lenition of , , and  was indicated by the postposed ; lenition of other letters was not indicated consistently in the orthography.

Voicing lenition is represented by a simple letter switch in the Brythonic languages, for instance , "stone" → , "the stone" in Welsh. In Irish orthography, it is shown by writing the "weak" consonant alongside the (silent) "strong" one: , "pen" →  "our pen", , "head" →  "our head" (sonorization is traditionally called "eclipsis" in Irish grammar).

Although nasalization as a feature also occurs in most Scottish Gaelic dialects, it is not shown in the orthography on the whole, as it is synchronic (the result of certain types of nasals affecting a following sound), rather than the diachronic Irish type sonorization (after historic nasals). For example   "house" →   "the house".

Consonant gradation

The phenomenon of consonant gradation in Finnic languages is also a form of lenition.

An example with geminate consonants comes from Finnish, where geminates become simple consonants while retaining voicing or voicelessness (e.g.  → ,  → ). It is also possible for entire consonant clusters to undergo lenition, as in Votic, where voiceless clusters become voiced, e.g.  "to cry" → .

If a language has no obstruents other than voiceless stops, other sounds are encountered, as in Finnish, where the lenited grade is represented by chronemes, approximants, taps or even trills. For example, Finnish used to have a complete set of spirantization reflexes for , though these have been lost in favour of similar-sounding phonemes. In the Southern Ostrobothnian, Tavastian and southwestern dialects of Finnish,  mostly changed into , thus the dialects have a synchronic lenition of an alveolar stop into an alveolar trill . Furthermore, the same phoneme  undergoes assibilation  →  before the vowel , e.g. root  "water" →  and . Here,  is the stem,  is its nominative, and  is the same stem under consonant gradation.

Fortition

Fortition is the opposite of lenition: a consonant mutation in which a consonant changes from one considered weak to one considered strong. Fortition is less frequent than lenition in the languages of the world, but word-initial and word-final fortition is fairly frequent.

Italian, for example, presents numerous regular examples of word-initial fortition both historically (Lat.  with initial  > , with ) and synchronically (e.g.,  "house, home" →  but  "at home" → ).

Catalan is among numerous Romance languages with diachronic word-final devoicing ( >  >  . Fortition also occurs in Catalan for  in consonant clusters with a lateral consonant (Lat.  >   or .

Word-medially,  is subject to fortition in numerous Romance languages, ranging from  or  in many speech types on Italian soil to  in some varieties of Spanish.

See also
 Apophony
 Begadkefat
 Chain shift
 Consonant mutation
 Germanic spirant law
 Grimm's Law
 High German consonant shift
 Historical linguistics
 Rendaku (a similar phenomenon in the Japanese language)

References

Citations

General references
 Crowley, Terry (1997). An Introduction to Historical Linguistics. 3rd edition. Oxford University Press.

Phonology
Linguistic morphology
Celtic languages

Lenition


الخطوط الجوية الإيطالية  أو أليتاليا  هي شركة الطيران الوطنية الإيطالية تأسست في عام 2008 والتي أخذت حقوق الهبوط والعديد من طائرات أليتاليا القديمة (1946-2009) ، يقع مقرها الرئيسي في فيوميتشينو روما ، وتتخذ من مطار ليوناردو دا فينشي مركزاً لعملياتها، تقدم أليتاليا خدماتها لأكثر من 100 وجهة محلية ودولية، تعتبر الخطوط الإيطالية أكبر شركة طيران في إيطاليا وتأتي في المرتبة 19 عالميا  وهي عضو في تحالف سكاي تيم .

كلمة أليتاليا" Alitalia " تتكون من كلمتين وهي Ali (أجنحة) وItalia (إيطاليا) .

منذ عام 2017 ، تخضع شركة الطيران أليتاليا لإدارة استثنائية بسبب سنوات من عدم تحقيق الأرباح. واعتبارًا من أكتوبر 2020 ، تخطط شركة الطيران لإعادة دمج نفسها تحت اسم جديد "Italia Transporto Aereo" إبتداءاً من سنة 2021.

الأسطول

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للشركة

انحلالات سنة 2021 في إيطاليا
أعضاء إياتا
أعضاء سكاي تيم السابقين
برنامج المسافر الدائم
تأسيسات سنة 2015 في إيطاليا
تحالف سكاي تيم
شركات انحلت في 2009
شركات إيطالية انحلت في 2021
شركات إيطالية أسست في 1946
شركات إيطالية أسست في 1999
شركات إيطالية أسست في 2009
شركات إيطالية أسست في 2015
شركات إيطالية أسست في 2020
شركات أسست في 1946
شركات طيران انحلت في 2021
شركات طيران أسست سنة 1946
شركات طيران أسست سنة 1999
شركات طيران أسست سنة 2009
شركات طيران أسست سنة 2015
شركات طيران أسست في 2020
شركات طيران حكومية
شركات طيران سابقة في إيطاليا
شركات طيران في إيطاليا
شركات مقرها في لاتسيو
علامات تجارية إيطالية
فيوميتشينو

الخطوط الجوية الإيطالية


Jørgen Ringnis også kendt som "Jørgen Billedsnider", (ukendt fødselsår, død i 1652 i Nakskov) var en dansk billedskærer. Han udførte flere altertavler og prædikestole i danske kirker, særligt på Lolland og Falster.

Baggrund
Fra 1550'erne frem til 1650'erne kom håndværksmestre fra Nordtyskland samt de daværende danske området Slesvig og Holstein til Østdanmark for at udføre dekoration på kirker og slotte. I midten af 1650 havde området oplevet en periode med stor rigdom af kunstneriske udskæring i barokstil. Blandt de store navne var Lorentz Jørgensen i Holbæk, Abel Schrøder i Næstved, Hans Holst i Køge, Claus Gabriel i Hillerød, Casper Lubekke i Roskilde og Jørgen Ringnis selv.

Karriere
Ringnis' stil minder om den fra den Flensborgske håndværksmester Heinrich Ringerinck, og han bliver derfor antaget at have været lærermester for Rinnis. En af hans kontrakter angav hans navn som Rincknis, hvilket indikerer, at han kan stamme fra Rinkenæs ved Flensborg Fjord. Det tidligste af hans arbejde som bærer hans signatur er prædikestolen i Nakskov Kirke i 1630, hvor han også udførte arbejde i orgelnichen. Ligesom prædikestolene i Klosterkirken i Nykøbing (1640) og Stubbekøbing Kirke (1634) blev arbejdet betalt af lokale købmænd og deres familier. Hans regninger viser, at han boede i Maribo i 1637, og i 1640 boede han i Nakskov. Hans arbejde består af 23 prædikestole og otte altertavler, der bortset fra prædikestolene i Oksbøl og Nordborg på Als, alle findes på Lolland og Falster. Han udførte ofte både altertavle og prædikestol i samme kirke.

Stil
Ringnis' arbejde kan kendes på hans bruskbarok, i en renæssanceramme. Hans ældre prædikestole har relieffer fra det gamle og nye testamente, ligesom dem Ringerinck lavede. Fra prædikestolen i Kippinge Kirke (1631) blev disse dog erstattet med figurer fra evangelisterne. Kvalitetens i hans arbejde var nogenlunde konstant igennem hele hans virker på omkring 30 år. Hans elever fortsatte med at efterligne hans stil, og udførte arbejde i kirker på Falster, Sydsjælland og Møn.

Galleri

Referencer

Billedskærere fra Danmark

Jørgen Ringnis


William Kenrick ( - ) est un maitre de forges anglais et un fabricant de quincaillerie. Il est un homme politique du Parti unioniste libéral qui est actif dans le gouvernement local de Birmingham et siège à la Chambre des communes de 1885 à 1899.

Biographie
Kenrick est né à West Bromwich, Staffordshire, le fils d'Archibald Kenrick (1798–1878), un maitre de forge, et de sa femme, Anne Paget (1798–1864). Il devient administrateur de l'entreprise familiale Archibald Kenrick & Sons.

Il est également engagé dans la politique locale, devenant conseiller municipal en 1870, adjoint en 1872 et maire de Birmingham de 1877 à 1878. Aux élections générales de 1885, il devient député de Birmingham North. Il occupe le siège jusqu'à ce qu'il démissionne en 1899 lorsqu'il devient conseiller privé. En 1911, il reçoit le titre honorifique de liberté de la ville de Birmingham .

Kenrick s'intéresse à l'éducation et aux arts. Il est gouverneur de la King Edward's School de Birmingham et est étroitement lié au mouvement Arts and Crafts. Il est président du comité du musée et de l'école des arts et reçoit la visite de William Morris en 1880 . En 1895, il devient directeur de la Birmingham Guild of Handicraft lorsqu'elle devient une société à responsabilité limitée.

Kenrick est décédé à son domicile, The Grove, Park Lane, Harborne, Edgbaston, Warwickshire. Le lambris d'une pièce de sa maison se trouve au Victoria and Albert Museum de Londres.

Mariage et relations familiales
Le 26 août 1862, Kenrick épouse Mary Chamberlain (1838-1918), la sœur de Joseph, à l'Union Chapel, Islington. Sa sœur Harriet épouse Joseph Chamberlain en juillet 1861 ; ils sont les parents de l'homme d'État Austen Chamberlain. Après la mort de Harriet en 1863, Chamberlain épouse la cousine de Harriet et William, Florence Kenrick, en 1868. Joseph et Florence sont les parents du premier ministre Neville Chamberlain.

 Cicely Kenrick (1869–1950), épouse Ernest Debenham le 8 novembre 1892.
 Millicent Mary Kenrick (1871–1932), épouse Claude Gerald Napier-Clavering le 30 juillet 1897; mère de l'acteur Alan Napier
  (1872–1962), épouse sa cousine, Norah Beale, le 24 juillet 1906 ; plus tard Lord Maire de Birmingham
 Gerald William Kenrick (1876–1953), épouse sa cousine, Ruth Chamberlain, le 26 avril 1912

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Maire de Birmingham
Député du 26e Parlement du Royaume-Uni
Député du 25e Parlement du Royaume-Uni
Député du 24e Parlement du Royaume-Uni
Député du 23e Parlement du Royaume-Uni
Décès en juillet 1919
Naissance en juin 1831
Décès à 88 ans

William Kenrick (1831-1919)


Mike R. Vining (nascido em 12 de agosto de 1950) é um sargento major aposentado do Exército dos Estados Unidos, que foi um dos primeiros membros da Força Delta. Ele ingressou no Exército em 1968 e serviu até 1999.

Biografia
Mike Vining nasceu em 12 de agosto de 1950, em Greenville, Michigan, filho de Roger e Arlene Vining.  Quando estava no colégio, viu notícias da Ofensiva do Tet, que o inspirou a ingressar no exército.  Ele se formou na Tri-County High School em 1968 e se alistou no Exército dos Estados Unidos no mesmo ano.

Carreira Militar
Vining concluiu o programa de descarte de munições explosivas (EOD) do Exército antes de ser enviado ao Vietnã em 1970. Ele serviu no 99º Destacamento de Artilharia por um ano antes de ser dispensado com honra.  Enquanto estava no Vietnã, ele foi premiado com a Estrela de Bronze por "serviço meritório em operações terrestres e tarefas EOD".  Em 1973, ele voltou ao Exército, servindo como especialista em EOD no 63º Destacamento de Artilharia em Fort Leonard Wood.  Em 1978, ele foi designado para a Delta Force, uma unidade recém-formada da qual ele foi o primeiro especialista em EOD.  Vining serviu no Delta até 1985, participando da Operação Eagle Claw e da Operação Urgent Fury.  De 1985 a 1986, ele foi designado para o 176º Destacamento de Artilharia no Alasca, antes de ser trazido de volta ao Delta de 1986 a 1992, participando da Guerra do Golfo, Operação Uphold Democracy e servindo como especialista em explosivos durante o bombardeio das Torres Khobar em 1996.  Ele se aposentou do serviço militar em janeiro de 1999.

Operações e campanhas

 (1970) Guerra do Vietnã - Campanha de Inverno-Primavera
 (1970) Operação Toan Thang 42/Rock Crusher
 (1970) Guerra do Vietnã - Campanha contra-ofensiva do Santuário
 (1970–1971) Guerra do Vietnã - Campanha Contra-ofensiva Fase VII
 (1979–1981) Crise dos reféns americanos no Irã
 (1980) Operação Eagle Claw
 (1983) Operação Fúria Urgente
 (1991) Guerra do Golfo/Defesa da Arábia Saudita
 (1991) Operação Desert Storm
 (1994) Operação Uphold Democracy

Carreira Posterior
Vining é bacharel em sociologia pela State University of New York e trabalhou como historiador para a National EOD Association e a EOD Warrior Foundation.  Ele também escreveu artigos sobre pós-história naval, pelos quais recebeu o Prêmio Joseph M. Hale por excelência em pesquisa.  Em 1991, Vining tornou-se membro da Universal Ship Cancellation Society e atuou como seu diretor de 2007 a 2009.

Prêmios e Condecorações

Vida Pessoal
Vining mora com sua esposa, Donna Ikenberry, uma fotojornalista freelancer, em South Fork, Colorado.  Eles têm dois filhos, chamados Terri e Lorri.

Ligações Externas

 Tributo do Serviço Militar dos EUA a Mike Vining

Pessoas vivas
Nascidos em 1950
Suboficiais do Exército dos Estados Unidos

Mike Vining


Adil-beg Zulfikarpašić (Foča, 23. prosinca 1921. - Sarajevo, 21. srpnja 2008.), bosanskohercegovački je vakif, intelektualac, političar, biznismen i mecena bošnjačkog podrijetla.

Životopis
Adil Zulfikarpašić je rođen 23. prosinca 1921. godine u Foči. Potomak je obitelji, Čengića, od oca Husein-bega Zulfikarpašića, veleposjednika i gradonačelnika Foče i majke Zahide Čengić. U gimnazijskim danima pristupa komunističkoj omladini, a kasnije i Komunističkoj partiji Jugoslavije i partizanskom pokretu tijekom Drugog svjetskog rata. Godine 1937. isključen je iz srednje škole u Foči, a potom i u Rogatici, zbog sudjelovanja u ilegalnom pokretu. Godine 1939. dolazi u sukob sa Partijom, pošto se opredjelio za gledišta književnika i komuniste Miroslava Krleže, kojeg je partijsko vodstvo isključilo zbog "idejnih skretanja", a zbog čega i Adila Zulfikarpašića isključuju iz Partije. Pred Drugi svjetski rat vraćen je u partiju i postaje njen istaknuti aktivista. Djeluje ilegalno u Foči i Sarajevu. Godine 1941. upisuje se na Visoku ekonomsku školu u Beogradu. Početak rata zatiče ga u Foči. Tu počinje raditi na formiranju partizanskog odreda.

Nakon izvjesnog vremena upućen je u Sarajevo na antifašistički rad. U jesen 1941. godine prelazi u Kalinovački partizanski odred radi političkog rada s omladinom. Ubrzo nakon toga prelazi u novostvoreni odred Zvijezda kod Vareša. Početkom 1942. godine u Sarajevu su ga uhitile ustaše i nakon teškog mučenja osudile na smrt. Zbog ugledne obitelji i činjenice da su mu brata zaklali četnici pomilovan je na dvadeset godina robije. Kaznu je izdržavao u Zenici, pa u Srijemskoj Mitrovici, a potom odlazi u Lepoglavu. Uspijeva pobjeći u akciji organiziranoj od članova KPJ. Dolazi u Cazinsku krajinu, zatim u Jajce, gdje osniva Višu partijsku školu. Kada je uspostavljena narodna vlast postavljen je za šefa personalnog odjela. Jedno vrijeme djeluje u Oblasnom komitetu u Mostaru. Pred kraj rata premješten je u oslobođeno Sarajevo, kako bi do dolaska vlade predstavljao civilnu vlast.

U prvoj vladi NR Bosne i Hercegovine postavljen je za pomoćnika ministra trgovine. Veljače 1946. godine bježi u Italiju, u Trst, gdje dobiva politički azil. Odatle odlazi u Rim, a kasnije u Austriju. U Innsbrucku i Grazu studira političke znanosti. Za jednu američku novinsku agenciju piše članke o marksizmu.

Godine 1954. prelazi u Švicarsku. Tu počinje svoju političku borbu za bošnjaštvo, afirmiše se kao istaknuti predstavnik bošnjačke dijaspore. Pristupa Liberalnoj internacionali. Jedno je vrijeme bio kontinentalni sekretar i član Izvršnog komiteta Liberalne internacionale. U tom svojstvu ulazi u elitne političke i ekonomske krugove Europe. OkupljaBošnjake u emigraciji i radi na projektu stvaranja Bošnjačke demokracijske organizacije.

Iz Švicarske Adil Zulfikarpašić održava tijesnu vezu sa Bečom gdje je već djelovala novostvorena jezgra bošnjačke emigracije. U novinama hrvatskih iseljenika u Americi objavljuje brojne članke o Bosni i Hercegovini. U Beču počinje 1960. godine izdavati političko-kulturni mjesečni časopis Bosanski pogledi.

Prve suradnike nalazi u nizu uglednih bošnjačkih intelektualaca i ličnosti iz javnog i političkog života predratne Jugoslavije. Bosanski pogledi izlaze do 1967. godine, okupljajući muslimanske iseljenike.

Godine 1963. s grupom srpskih, hrvatskih, slovenskih i bošnjačkih demokratskih intelektualaca i političara, osniva pokret nazvan Demokratska alternativa, koja izlazi sa programom reforme Jugoslavije kao decentralizovane i demokracijski uređene zajednice, s potpunom ravnopravnošću svih nacija. Godine 1964. s demokratski orijentiranim Bošnjacima oko Bosanskih pogleda pokreće osnivanje Liberalnog saveza Bošnjaka. Na kongresu u Münchenu, kojemu Zulfikarpašić predsjedava, sudjeluje osamdesetak predstavnika iz dvadeset zemalja. Organizacija je najviše nastojala uspostaviti suradnju s ljudima iz zemlje, ne ulazeći u strukture emigrantske politike.

U periodu od 1965. do 1976. razvija aktivnost na poslovnom polju, ustanovivši vlastitu uvozno-izvoznu i financijsku firmu. Početkom 1980-ih intenzivnije se posvećuje političkom i kulturnom radu za Bosnu i Hercegovinu. Postavivši sebi za cilj da ustanovi u slobodnom svijetu jednu kulturnu instituciju za proučavanje prošlosti Bosne i Hercegovine, te promoviranje njezine kulture. Svoju ionako već bogatu knjižnicu počinje obogaćivati prikupljanjem knjiga i dokumentacije iz domovine i svijeta.

Svoj povratak u intenzivno aktivan politički život Zulfikarpašić obilježava intervjuom Bosanski Muslimani-činjenica mira između Srba i Hrvata objavljen krajem 1983. godine u londonskom časopisu Poruka slobodne Hrvatske. To je jedna vrsta političkog manifesta Bošnjaka, koji će kasnije, po raspadu Jugoslavije, predstavljati idejnu osnovu Muslimanske-bošnjačke organizacije (MBO). Intervju manifest pobudio je veliko zanimanje među Bošnjacima i u Jugoslaviji. Prevođen je i izdavan na više stranih jezika.

U lipnju 1988. Adil Zulfikarpašić osniva Bosniaken Institut u Zürichu, sa statusom zaklade (vakufa). Kupuje zgradu u okviru kompleksa Sveučilišta, preuređuje je za moderni institut, useljava u nju svoju knjižnicu i zbirku umjetnina. Bošnjački institut je nastao kao plod njegovog dugogodišnjeg sakupljanja, klasificiranja i sistematiziranja povijesne, književne, novinsko-publicističke, rukopisne, arhivsko-dokumentacijske i folklorne građe o Bosni i Hercegovini, kao i o susjednim zemljama i njihovim narodima. Već na početku Bošnjački institut izdaje nekoliko knjiga, političkih i literarnih, koje se nisu mogle tada objaviti u Bosni. Godine 1991. otvorena je podružnica Bošnjačkog instituta u Sarajevu koja djeluje i tijekom rata u Bosni i Hercegovini.

Povratak Adila Zulfikarpašića u Bosnu i Hercegovinu poklapa se sa  početkom demokracijskih procesa u Jugoslaviji. Zajedno sa Alijom Izetbegovićem inicirao je stvaranje Stranke demokratske akcije (SDA). Međutim, ubrzo su se Zulfikarpašićevi liberalni i demokracijski pogledi na aktualne procese i budućnost Bosne našli u opreci ekstremizmu stranačke desnice, zbog čega je on odlučio osnovati Muslimansku bošnjačku organizaciju. Ožujka 1991. Adil Zulfikarpašić počinje izdavati u Sarajevu nedjeljne novine Bosanski pogledi, koje uređuje skupina mladih novinara.

Predosjećajući ratni sukob u Bosni i Hercegovini, Zulfikarpašić je u ljeto 1991. pokušao nagodbu sa Srbima, tzv. Povijesni sporazum. Kada su se već u životu Bosne pokazali rezultati tih nastojanja u naglom popuštanju međunacionalnih napetosti, Alija Izetbegović i Stranka demokratske akcije (SDA) odbacili su Zulfikarpašićevu inicijativu.

Krajem lipnja 1990. Bošnjački institut i tjednik Naši dani organiziraju u Sarajevu simpozij na temu Bosna i bošnjaštvo, u kojem sudjeluje veliki broj znanstvenika, povjesničara i pisaca, a potom se objavljuje i knjiga s tog skupa. Istovremeno je u Sarajevu objavljena knjiga Povratak u Bosnu, koja sadrži niz priloga za biografiju Adila Zulfikarpašića.

Od 1992 do 1994. godine Zulfikarpašić pretežno boravi u Zürichu, putujući povremeno u Bosnu kao predsjednik Muslimanske bošnjačke organizacije. Također, često poduzima putovanja u različite zemlje radi susreta sa političarima i drugim utjecajnim ličnostima, u potrazi za rješenjem pitanja Bosna i Hercegovine. Pomaže Bošnjake u izbjeglištvu, promovira njihovo okupljanje oko Matice Bošnjaka, kojoj je dao na upotrebu prostorije i svu infrastrukturu u Bošnjačkom institutu u Zürichu. Institut postaje mjesto intelektualnih susreta između Bosne i inozemstva. Dominantna ideja-vodilja svih njegovih aktivnosti jeste očuvanje Bosne kao jedinstvene, cjelovite zemlje.

Godine 1998. Zulfikarpašić je odlučio da preseli Bošnjački institut iz Züricha u Sarajevo. Dana 24. svibnja 2001. godine svečano je otvoren moderno i suvremeno opremljen Bošnjački institut u Sarajevu. Svi fondovi preneseni su u Sarajevo gdje je počeo s radom Bošnjački institut, moderna institucija znanosti i kulture Bosne i Hercegovine s bogatim knjižnim, arhivskim, muzejskim i umjetničkim kolekcijama.

Adil Zulfikarpašić živio je sa suprugom Tatjanom u Sarajevu, gdje je i preminuo u srpnju 2008. godine. Svoju višemilijunsku imovinu testamentom je poklonio Bošnjačkom institutu.

Nagrade

 Povelja počasnog člana Akademije znanosti i umjetnosti Bosne i Hercegovine
 Šestotravanjska nagrada grada Sarajeva
 Diploma počasnog doktora pravnih nauka Sveučilišta u Bihaću

Djela

 Bošnjak (London, 1988)
 Članci i intervjui povodom 70-godišnjice (Sarajevo, 1991)
 Okovana Bosna (sa  Gotovac, V., Tripalo M., Banac I.) (Zürich, 1995)
 Osvrti (Sarajevo, 2005)
 Sudbonosni događaji: historijski presjek presudnih zbivanja i propusta (sa Bučar, F.) (Sarajevo, 2001)

Izvori

Vanjske poveznice
 Adil Zulfikarpašić, filantrop koji je reafirmirao nacionalno ime Bošnjak

Životopisi, Sarajevo

Adil Zulfikarpašić


المركز الديموجرافي، تم إنشائه في فبراير 1963 طبقا لاتفاقية بين الأمم المتحدة، والحكومة المصرية ليكون أول مركز إقليمي للدراسات والبحوث السكانية. وقد كان في الأصل يسمي "المركز الديموجرافي لشمال أفريقيا"، حيث قام بتقديم خدمات للدول النامية في أفريقيا، وكذلك الدول العربية خارج أفريقيا.

في نوفمبر 1968 تجددت الاتفاقية معلنة أنتهاء مرحلة الأنشاء والتكوين، وبداية مرحلة جديدة من التوسع والمحاولات النشطة لتلبية احتياجات التدريب والبحوث في مجال الديموجرافيا في دول الشرق الأوسط، وكذلك الدول الأفريقية والآسيوية. ومنذ بداية السبعينات من القرن الماضي، ومع تجديد الأتفاقية مع الأمم المتحدة تركز الاهتمام علي برامج البحوث في المجال الجغرافي الذي يخدمه المركز.

• ومع بداية السبعينات كانت الأمم المتحدة قد أصبحت تعطي اهتماما فائقا بالقضايا السكانية. وقد أدت الأستعدادات الوشيكة للسنة العالمية للسكان ومؤتمر السكان العالمي في بوخارست عام 1974 الي منح الأهمية والشهرة للمركز الديموجرافية بما فيها المركز الديموجرافي بالقاهرة. وقد أحتلت هذه المراكز المستويات المتقدمة بين أعرق المنظمات واقواها فعالية وتأثيرا والتي تعمل في ظل الأمم المتحدة.

• وحتي عام 1968 كان الدبلوم العام هو برنامج التدريب الرئيسي في المركز. وما بين 1968 و1972 أستهل المركز برنامج الأبحاث الخاصة به في قالب منهج بحثي للحصول علي الدبلوم الخاص في الديموجرافيا. وكان عام 1972 بداية برنامج جديد يؤدي الي الحصول علي درجو الماجستير.

• في يناير 1992 تم إعلان المركز الديموجرافي مؤسسة مستقلة مسجلا بذلك نهاية ثلاثة عقود من مساندة ودعم الأمم المتحدة. ومنذ ذلك التاريخ بدأ المركز في العمل تحت رعاية الحكومة المصرية، وفي عام 2003 تم إلحاقه بوزارة التخطيط.

وقد تزامنت المرحلة الجديدة بالتوسع الجغرافي للمركز. فقد ازداد عدد الدول المستفيدة من خدمات المركز حين تم قبول دارسين من الدول الأوروبية والجمهوريات السوفيتية المستقلة وكذلك التعاون مع صندوق الدعم الفني لدول الكومنولث. وعلي كل حال، وبصفة عامة، لا زالت أغلبية طلبة المركز تأتي من دول شمال أفريقيا (بما فيها مصر) وأيضا دول غرب آسيا.

المقر
منذ يونيو 1968 كان المركز يشغل ثمانية شقق علي مساحة طابقين في أحد المباني الضخمة المطلة علي نهر النيل بالجيزة، وبعد ذلك تنقل المركز بين عدة أماكن، حتي استقر أخيرا في مقره الحالي بالمقطم، حيث يشغل مبني ذي أربع طوابق، علي مساحة ما يزيد علي الف متر مربع، والذي تم إنشاؤه عام 1990 بتمويل خاص من الحكومة المصرية.

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1963 في مصر
دراسات سكانية
مراكز حكومية مصرية
منظمات مقرها في القاهرة
مؤسسات علمية

المركز الديموجرافي بالقاهرة


Ivica Dačić (în sârbă Ивица Дачић, )  un politician sârb din partea Partidului Socialist din Serbia și un fost prim-ministru.

Biografie
S-a născut la 1 ianuarie 1966 la Prizren, dar a crescut în satul Žitorađa. A absolvit Facultatea de Științe Politice la Universitatea din Belgrad în 1989. În 1991 s-a alăturat Partidului Socialist.
În perioada 1992 - 2000 a fost purtător de cuvânt al Partidului Socialist sub îndrumarea lui Slobodan Milošević, președinte al Serbiei și al Republicii Federale Iugoslavia. În 2006 a devenit președinte al Partidului Socialist. De la ministru de interne 2008 și prim-vicepremier în cabinetul lui Mirko Cvetković, iar pe 27 iulie 2012 a devenit prim-ministru al Serbiei, la poziția o coaliție cu Partidul Progresist Sârb și câteva partide mai mici.

Politici
După ce a devenit prim-ministru, el sa confruntat cu provocările unei economii în declin și a aderării Serbiei la UE. Vorbind parlamentului, el a spus că șomajul și redresarea economică sunt principalele priorități ale statului.

Relații externe
El a spus că Serbia va "coopera cu toate țările lumii, va susține securitatea, stabilitatea și relațiile bune în Balcanii de Vest și va susține reconcilierea".

Aderarea la UE

Serbia a obținut statutul de candidat la UE sub guvernul lui Tadic, iar Dačić a declarat că noul guvern va implementa tot ceea ce guvernul anterior a acceptat în cadrul discuțiilor UE. Suporterii lui Dačić susțin că poziția sa pro-UE este evidentă în predarea lui Radovan Karadžić și Ratko Mladić în timpul mandatului său de ministru de interne și a rolului acestuia în călătoria fără viză pentru sârbii din UE. Ca urmare a confirmării de către Consiliul European din 28 iunie 2013 a faptului că negocierile formale privind aderarea Serbiei la UE ar putea începe, Dačić a anunțat că guvernul sârb va rămâne în continuare în sesiune pentru a finaliza discuțiile cât mai repede posibil. El a subliniat că armonizarea cu legile europene este o parte integrantă a planului guvernului de stimulare a investițiilor și a ocupării forței de muncă.

Viața personală
Soția lui Dačić este numită Sanja Sakić Dačić. Are doi copii, un fiu pe nume Luka și o fiică pe nume Andrea. În afară de limba sârbă, Dačić nu vorbește altă limbă Dačić a fost un operator autorizat de radio amator. Dačić este președintele KK Partizan, Asociația sportivă a Serbiei și vicepreședintele Comitetului Olimpic din FR Iugoslavia. A fost numit președinte al RK Partizan la 23 iunie 2007. Tatăl său, Desimir, a murit la 30 ianuarie 2018.

Note

Nașteri în 1966
Sârbi kosovari
Sârbi în viață
Prim-miniștri ai Serbiei
Nașteri pe 1 ianuarie

Ivica Dačić


{{Infobox Bande dessinée
 | charte               = histoire
 | titre                =
 | numéro               =
 | série                = Spirou et Fantasio (Le Spirou de…)
 | première publication = 18 septembre 2019
 | auteur               =
 | scénario             = Frédéric Neidhardt
 | dessin               = Fabrice Tarrin
 | couleur              = Fabrice Tarrin
 | assistant            =
 | image                =
 | légende              =
 | thèmes               =
 | personnages          = SpirouFantasioSpip
 | nombre de pages      = 54
 | album précédent      = Spirou à Berlin
 | album suivant        = Pacific Palace
 | ISBN                 = 978-2-8001-6955-2
 | éditeur              = Dupuis
 | collection           =
 | prépublication       = Spirou n°4249 du
}}Spirou chez les Soviets est un album de la série Spirou et Fantasio, écrit par Frédéric Neidhardt et dessiné par Fabrice Tarrin. Il s'agit de la dix-septième histoire de la collection Le Spirou de….

Parue dans le magazine Spirou à partir du  (), l'histoire est éditée sous forme d'album le .

 Résumé
L'histoire se déroule au début des années 1960. John Kennedy est le président des États-Unis et Nikita Khrouchtchev est à la tête de l'Union soviétique.

Des agents du Bloc de l'Est sont envoyés en Belgique et enlèvent le comte de Champignac.

Fantasio, en fouillant dans les affaires du comte, découvre que ce dernier faisait des recherches en lien avec un projet secret soviétique, le GPS (Globalni Proyekt Sovietskiy). Mais Spip, leur petit écureuil, a été touché par un mystérieux rayon qui l'a paralysé et qui le fait se pointer vers l'est, comme une boussole.

Spirou et Fantasio se rendent au journal Dupuis et demandent à faire un reportage en Union Soviétique. La direction ayant accepté, ils prennent l'avion en direction de Moscou. Arrivé dans la capitale russe, ils sont pris en charge par Natalia, leur guide. Pendant que Fantasio trinque avec Natalia, Spirou a pris Spip avec lui et tente de retrouver le comte de Champignac. Ce dernier a été fait prisonnier par Lyssenko, un savant fou qui dit avoir découvert le « gène du communisme ». Il ordonne à Champignac de multiplier les effets d'une molécule, l'« astalyne marxoïde », qui permettrait de convertir tous les humains en bons communistes. Converti au marxisme par une injection d'astalyne marxoïde, Champignac obtempère.

 Analyse
La profusion de références à la pop culture en général et à la bande dessinée franco-belge en particulier, sont une des caractéristiques les plus soulignées par les articles traitant de cet album. La présence du café Pouchkine et de divers lieux reconnaissables de Russie, mais surtout les clins d'œil à Tintin (dont le titre, à comparer à Tintin au pays des Soviets), au magazine Pif Gadget, la présence des héros d'André Franquin (Gaston Lagaffe, Boulier le comptable, De Mesmaeker, Lebrac...), ainsi que les apparitions du scénariste Raoul Cauvin et de l'éditeur Charles Dupuis, sont autant de particularités qui distinguent fortement cette histoire. Les sites spécialisés ActuaBD et Comixtrip, perçoivent ces hommages positivement et considèrent qu'ils participent au charme de l'album, tandis que Planete BD précise que ces caméos ne gâchent ni la lecture, ni le rythme de l'aventure.

 Publication
 Périodiques
 Journal Spirou : du 4249 du  au 4278 du

 Albums
 Édition originale : 54 planches, format normal. Dupuis, 2020 (DL 08/2020)
 Édition grand format : 54 planches, grand format. Limitée à 4000 exemplaires commercialisés. Dupuis, 2020 (DL 08/2020)
 Édition de luxe : 104 planches, format 30×42 cm. Limitée à 350 exemplaires commercialisés. Dupuis, 2020 (DL 09/2020)

 Article connexe
 Spirou à Moscou'' (1990)

Notes et références

Histoire de Spirou et Fantasio
Histoire publiée dans Spirou
Histoire publiée pour la première fois en 2020
Album de Spirou et Fantasio
Album Dupuis
Bande dessinée se déroulant en Belgique
Bande dessinée se déroulant en Union soviétique
Bande dessinée se déroulant au XXe siècle

Spirou chez les Soviets


Finn Lemke (* 30. April 1992 in Bremen) ist ein ehemaliger deutscher Handballspieler.

Karriere

Verein
Mit dem Handballspielen begann der im niedersächsischen Schwanewede bei Bremen aufgewachsene Lemke bei der HSG Schwanewede/Neuenkirchen. Dort spielte er bis 2011 in der Oberliga-Mannschaft der Handballspielgemeinschaft. Zur Saison 2011/12 wechselte er zum TBV Lemgo, der Partnerverein der HSG ist. In Lemgo lief Lemke zunächst für die zweite Mannschaft auf, die in der 3. Liga spielt. Zum Saisonende wurde er öfter in der ersten Mannschaft eingesetzt. Im Heimspiel gegen den SC Magdeburg war Lemke mit sieben Feldtoren erfolgreichster Werfer der Partie. Ab dem Sommer 2015 lief er für den SC Magdeburg auf,  wo er vornehmlich in der Abwehr eingesetzt wurde. Mit dem SCM gewann er 2016 den DHB-Pokal.

Ab der Saison 2017/18 stand er bei der MT Melsungen unter Vertrag. Nach der Saison 2022/23 beendete er seine Spielerlaufbahn.

Nationalmannschaft

Am 7. Januar 2011 bestritt Lemke sein erstes Länderspiel für die Junioren-Nationalmannschaft. Am 3. Januar 2014 debütierte er in der deutschen A-Nationalmannschaft beim Vier-Nationen-Turnier gegen Österreich. Bei der Europameisterschaft 2016 in Polen wurde er mit der deutschen Mannschaft durch einen 24:17-Finalsieg über Spanien Europameister. Bei den Olympischen Spielen 2016 in Rio de Janeiro gewann er mit dem Nationalteam  die Bronzemedaille. Dafür verlieh ihm der Bundespräsident am 1. November 2016 das Silberne Lorbeerblatt. Zur Europameisterschaft 2018 wurde er von Bundestrainer Christian Prokop in den 20er-Kader berufen, der die Vorbereitung bestritt, stand aber zunächst nicht im endgültigen Kader. Während der Vorrunde des Turniers wurde er von Prokop nachnominiert. Mit der deutschen Auswahl nahm er an den Olympischen Spielen in Tokio teil. Er absolvierte bisher 90 Spiele in denen er 34 Tore erzielte.

Trainer
Lemke übernimmt im Februar 2024 den Co-Trainerposten der deutschen U-16/17-Nationalmannschaft.

Sonstiges
Von 2015 bis 2017 studierte er Soziale Arbeit an der Hochschule Magdeburg-Stendal. Er ist Vater von zwei Kindern. Sein jüngerer Bruder Jari Lemke spielt ebenfalls Handball in der Bundesliga und sein älterer Bruder Torben Lemke spielt für den OHV Aurich in der 3. Liga.

Mit 2,10 Meter war er der größte Bundesligaspieler der Saison 2012/13.

Bundesligabilanz

Weblinks

 Finn Lemke in der Datenbank der Handball-Bundesliga

Literatur

Einzelnachweise

Handballnationalspieler (Deutschland)
Handballspieler (SC Magdeburg)
Handballspieler (MT Melsungen)
Handballspieler (TBV Lemgo)
Europameister (Handball)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Träger des Silbernen Lorbeerblattes
Rückraumspieler
Deutscher
Geboren 1992
Mann

Finn Lemke


Pooideae, biljna potporodica u porodici trava. Postoji preko 170 rodova u 12 tribusa. Ime dolazi po rodu vlasnjača (Poa)

Rod Littledalea izdvojen je iz tribusa Bromeae u vlastiti tribus.

Tribusi i rodovi

 Tribus Brachyelytreae Ohwi
 Brachyelytrum P. Beauv. (3 spp.)
 Tribus Nardeae W. D. J. Koch
 Nardus L. (1 sp.)
 Tribus Lygeeae J. Presl
 Lygeum Loefl. ex L. (1 sp.)
 Tribus Phaenospermateae Renvoize & Clayton
 Stephanachne Keng (3 spp.)
 Sinochasea Keng (1 sp.)
 Phaenosperma Benth. (1 sp.)
 Danthoniastrum (Holub) Holub (3 spp.)
 Duthiea Hack. ex. Procop.-Procop (3 spp.)
 Metcalfia Conert (1 sp.)
 Anisopogon R. Br. (1 sp.)
 Pseudodanthonia Bor & C. E. Hubb. (1 sp.)
 Tribus Meliceae Rchb.
 Brylkinia F. Schmidt (1 sp.)
 Glyceria R. Br. (41 spp.)
 Lycochloa Sam. (1 sp.)
 Melica L. (91 spp.)
 Pleuropogon R. Br. (5 spp.)
 Schizachne Hack. (1 sp.)
 Koordersiochloa Merr. (2 spp.)
 Triniochloa Hitchc. (6 spp.)
 Tribus Stipeae Dumort.
 Macrochloa Kunth (2 spp.)
 Ampelodesmos Link (1 sp.)
 Psammochloa Hitchc. (1 sp.)
 Neotrinia (Tzvelev) M. Nobis, P. D. Gudkova & A. Nowak (2 spp.)
 Oryzopsis Michx. (1 sp.)
 Trikeraia Bor (2 spp.)
 Barkworthia Romasch., P. M. Peterson & Soreng (1 sp.)
 Piptatherum P. Beauv. (29 spp.)
 Stipa L. (135 spp.)
 Ptilagrostis Griseb. (16 spp.)
 Orthoraphium Nees (1 sp.)
 Patis Ohwi (3 spp.)
 Piptochaetium C. Presl (37 spp.)
 Piptatheropsis Romasch., P. M. Peterson & Soreng (5 spp.)
 Ptilagrostiella Romasch., P. M. Peterson & Soreng (1 sp.)
 Ortachne Steud. (3 spp.)
 Anatherostipa (Hack. ex Kuntze) Peñail. (11 spp.)
 Aciachne Benth. (3 spp.)
 Hesperostipa (Elias) Barkworth (5 spp.)
 Celtica F. M. Vázquez & Barkworth (1 sp.)
 Jarava p. p. (1 sp.)
 Pappostipa (Speg.) Romasch., P. M. Peterson & Soreng (32 spp.)
 Achnatherum p. p. (3 spp.)
 Anemanthele Veldkamp (1 sp.)
 Austrostipa S. W. L. Jacobs & J. Everett (64 spp.)
 Achnatherum P. Beauv. (24 spp.)
 Timouria Roshev. (3 spp.)
 Oloptum Röser & Hamasha (1 sp.)
 Stipellula Röser & Hamasha (5 spp.)
 Eriocoma Nutt. (28 spp.)
 xEriosella Romasch. (1 sp.)
 Pseudoeriocoma Romasch., P. M. Peterson & Soreng (6 spp.)
 Thorneochloa Romasch., P. M. Peterson & Soreng (1 sp.)
 Jarava Ruiz & Pav. (31 spp.)
 Amelichloa Arriaga & Barkworth (5 spp.)
 Nassella (Trin.) É. Desv. (118 spp.)
 Tribus Diarrheneae Tateoka ex C. S. Campb.
 Diarrhena P. Beauv. (2 spp.)
 Neomolinia Honda (3 spp.)
 Tribus Brachypodieae Harz
 Brachypodium P. Beauv. (25 spp.)
 Tribus Poeae R. Br.
 Subtribus Anthoxanthinae A. Gray
 Hierochloe R. Br. (42 spp.)
 Anthoxanthum L. (13 spp.)
 Subtribus Hypseochloinae Röser & Tkach
 Hypseochloa C. E. Hubb. (2 spp.)
 Subtribus Brizinae Tzvelev
 Airopsis Desv. (1 sp.)
 Briza L. (3 spp.)
 Subtribus Incertae sedis
 Macrobriza (Tzvelev) Tzvelev (1 sp.)
 Subtribus Echinopogoninae Soreng
 Ancistragrostis S. T. Blake (1 sp.)
 Dichelachne Endl. (10 spp.)
 Echinopogon P. Beauv. (7 spp.)
 Pentapogon R. Br. (1 sp.)
 Relchela Steud. (1 sp.)
 Subtribus Calothecinae Soreng
 Chascolytrum Desv. (25 spp.)
 Subtribus Agrostidinae Fr.
 Agrostula P. M. Peterson, Romasch., Soreng & Sylvester (1 sp.)
 Calamagrostis Adans. (89 spp.)
 Gastridium P. Beauv. (3 spp.)
 Triplachne Link (1 sp.)
 Podagrostis (Griseb.) Scribn. & Merr. (11 spp.)
 Agrostis L. (197 spp.)
 xAgropogon P. Fourn. (2 spp.)
 Polypogon Desf. (15 spp.)
 Lachnagrostis Trin. (40 spp.)
 Deyeuxia Clarion (118 spp.)
 Chaetotropis Kunth (5 spp.)
 Bromidium Nees & Meyen (5 spp.)
 Subtribus Torreyochloinae Soreng & J. I. Davis
 Amphibromus Nees (11 spp.)
 Torreyochloa Church (4 spp.)
 Subtribus Phalaridinae Fr.
 Phalaris L. (20 spp.)
 Subtribus Aveninae J. Presl
 Avena L. (25 spp.)
 Arrhenatherum P. Beauv. (5 spp.)
 Tricholemma (Röser) Röser (2 spp.)
 Helictotrichon Besser ex Schult. & Schult. fil. (32 spp.)
 xTrisetopsotrichon Röser & A. Wölk (1 sp.)
 Lagurus L. (1 sp.)
 Tzveleviochloa Röser & A. Wölk (5 spp.)
 Subtribus Koeleriinae Asch. & Graebn.
 Acrospelion Besser ex Roem. & Schult. (8 spp.)
 Trisetum Pers. (3 spp.)
 Graphephorum Desv. (4 spp.)
 Trisetum s. lat. (20 spp.)
 xTrisetokoeleria Tzvelev (2 spp.)
 Rostraria Trin. (13 spp.)
 Avellinia Parl. (2 spp.)
 Trisetaria Forssk. (16 spp.)
 Gaudinia P. Beauv. (4 spp.)
 Koeleria Pers. (77 spp.)
 Sibirotrisetum Barberá, Soreng, Romasch., Quintanar & P. M. Peterson (7 spp.)
 Limnodea L. H. Dewey ex Coult. (1 sp.)
 Sphenopholis Scribn. (6 spp.)
 Peyritschia E. Fourn. ex Benth. & Hook. fil. (31 spp.)
 Laegaardia P. M. Peterson, Soreng, Romasch. & Barberá (1 sp.)
 Paramochloa P. M. Peterson, Soreng, Romasch. & Barberá (2 spp.)
 Greeneochloa P. M. Peterson, Soreng, Romasch. & Barberá (2 spp.)
 Cinnagrostis Griseb. (62 spp.)
 Trisetopsis Röser & A. Wölk (28 spp.)
 Subtribus Airinae Fr.
 Aira L. (11 spp.)
 Avenella (Bluff & Fingerh.) Drejer (1 sp.)
 Corynephorus P. Beauv. (5 spp.)
 Periballia Trin. (1 sp.)
 Subtribus Holcinae Dumort.
 Holcus L. (12 spp.)
 Vahlodea Fr. (1 sp.)
 Subtribus Sesleriinae Parl.
 Sesleriella Deyl (1 sp.)
 Oreochloa Link (4 spp.)
 Mibora Adans. (2 spp.)
 Psilathera Link (1 sp.)
 Sesleria Scop. (29 spp.)
 Echinaria Desf. (1 sp.)
 Subtribus Scolochloinae Tzvelev
 Scolochloa Link (2 spp.)
 Dryopoa Vickery (1 sp.)
 Subtribus Antinoriinae Röser & Tkach
 Antinoria Parl. (2 spp.)
 Subtribus Loliinae Dumort.
 Leucopoa Griseb. (14 spp.)
 Drymochloa Holub (6 spp.)
 Castellia Tineo (1 sp.)
 Festuca L. (667 spp.)
 xFestulolium Asch. & Graebn. (5 spp.)
 Lolium L. (29 spp.)
 Pseudobromus K. Schum. (6 spp.)
 Subtribus Dactylidinae Stapf
 Dactylis L. (4 spp.)
 Lamarckia Moench (1 sp.)
 Subtribus Ammochloinae Tzvelev
 Ammochloa Boiss. (3 spp.)
 Subtribus Cynosurinae Fr.
 Cynosurus L. (10 spp.)
 Subtribus Parapholiinae Caro
 Sphenopus Trin. (2 spp.)
 Agropyropsis (Batt. & Trab.) A. Camus (1 sp.)
 Cutandia Willk. (6 spp.)
 Catapodium Link (5 spp.)
 Desmazeria Dumort. (4 spp.)
 Parapholis C. E. Hubb. (7 spp.)
 Vulpiella (Batt. & Trab.) Burollet (2 spp.)
 Subtribus Aristaveninae F. Albers & Butzin
 Deschampsia P. Beauv. (71 spp.)
 Subtribus Helictochloinae Röser & Tkach
 Helictochloa Romero Zarco (26 spp.)
 Molineriella Rouy (3 spp.)
 Subtribus Coleanthinae Rchb.
 Catabrosa P. Beauv. (5 spp.)
 xCatanellia L. J. Gillespie & Soreng (1 sp.)
 Hyalopodium Röser & Tkach (2 spp.)
 Catabrosella (Tzvelev) Tzvelev (6 spp.)
 Hyalopoa (Tzvelev) Tzvelev (7 spp.)
 Arctohyalopoa Röser & Tkach (4 spp.)
 Paracolpodium (Tzvelev) Tzvelev (5 spp.)
 Coleanthus Seidel (1 sp.)
 Phippsia (Trin.) R. Br. (3 spp.)
 xPucciphippsia Tzvelev (2 spp.)
 Puccinellia Parl. (134 spp.)
 Sclerochloa P. Beauv. (2 spp.)
 Colpodium Trin. (9 spp.)
 Subtribus Avenulinae Röser & Tkach
 Avenula (Dumort.) Dumort. (1 sp.)
 Subtribus Miliinae Dumort.
 Milium L. (7 spp.)
 Subtribus Phleinae Dumort.
 Phleum L. (17 spp.)
 Subtribus Poinae Dumort.
 Poa L. (589 spp.)
 Oreopoa H. Scholz & Parolly (1 sp.)
 Subtribus Incertae sedis
 Arctopoa (Griseb.) Prob. (5 spp.)
 xDupontopoa Prob. (1 sp.)
 Subtribus Cinninae Caruel
 Agrostopoa Davidse, Soreng & P. M. Peterson (3 spp.)
 Aniselytron Merr. (5 spp.)
 Cinna L. (4 spp.)
 Simplicia Kirk (3 spp.)
 Subtribus HSAQN clade
 Arctagrostis Griseb. (1 sp.)
 Hookerochloa E. B. Alexeev (2 spp.)
 Saxipoa Soreng, L. J. Gillespie & S. W. L. Jacobs (1 sp.)
 Sylvipoa Soreng, L. J. Gillespie & S. W. L. Jacobs (1 sp.)
 Nicoraepoa Soreng & L. J. Gillespie (7 spp.)
 Subtribus Beckmanninae Nevski
 Beckmannia Host (2 spp.)
 Pholiurus Trin. (1 sp.)
 Pseudophleum Dogan (2 spp.)
 Rhizocephalus Boiss. (1 sp.)
 Brizochloinae Röser & Tkach ( sp.)
 Brizochloa Jirasek & Chrtek (1 sp.)
 Subtribus DAD clade
 Dupontia R. Br. (4 spp.)
 xDuarctopoa Soreng & L. J. Gillespie (1 sp.)
 Dupontiopsis Soreng, L. J. Gillespie & Koba (1 sp.)
 Subtribus Alopecurinae Dumort.
 Alopecurus L. (44 spp.)
 Cornucopiae L. (2 spp.)
 Limnas Trin. (3 spp.)
 Subtribus Ventenatinae Holub ex L. J. Gillespie, Cabi & Soreng
 Apera Adans. (5 spp.)
 Bellardiochloa Chiov. (6 spp.)
 Nephelochloa Boiss. (1 sp.)
 Ventenata Koeler (4 spp.)
 Parvotrisetum Chrtek (1 sp.)
 Gaudiniopsis (Boiss.) Eig (5 spp.)
 Tribus Littledaleeae Soreng & J. I. Davis
 Littledalea Hemsl. (4 spp.)
 Tribus Bromeae Dumort.
 Bromus L. (173 spp.)
 Tribus Triticeae Dumort.
 Anthosachne Steud. (11 spp.)
 Connorochloa Barkworth, S. W. L. Jacobs & H. Q. Zhang (1 sp.)
 Elymus L. (222 spp.)
 Thinoelymus Banfi (3 spp.)
 xAgroelymus G. Camus ex A. Camus (5 spp.)
 xElyleymus Baum (11 spp.)
 xAgrositanion Bowden (2 spp.)
 xPseudelymus Barkworth & D. R. Dewey (1 sp.)
 xAgrotrigia Tzvelev (6 spp.)
 Pauneroa V. Lucía, E. Rico, K. Anamth.-Jon. & M. M. Mart. Ort. (1 sp.)
 Pseudoroegneria (Nevski) Á. Löve (14 spp.)
 Pascopyrum Á. Löve (1 sp.)
 Douglasdeweya C. Yen, J. L. Yang & B. R. Baum (2 spp.)
 Agropyron Gaertn. (13 spp.)
 Kengyilia C. Yen & J. L. Yang (30 spp.)
 xLeymostachys Tzvelev (1 sp.)
 xLeymotrigia Tzvelev (7 spp.)
 Leymus Hochst. (68 spp.)
 Psathyrostachys Nevski (10 spp.)
 Taeniatherum Nevski (1 sp.)
 Crithopsis Jaub. & Spach (1 sp.)
 Heteranthelium Hochst. ex Jaub. & Spach (1 sp.)
 Hordeum L. (41 spp.)
 xElyhordeum Mansf. ex Cziczin & Petr. (27 spp.)
 Hordelymus (Jess.) Harz (1 sp.)
 Festucopsis (C. E. Hubb.) Melderis (2 spp.)
 Peridictyon Seberg, Fred. & Baden (1 sp.)
 Eremopyrum (Ledeb.) Jaub. & Spach (6 spp.)
 Secale L. (7 spp.)
 Henrardia C. E. Hubb. (3 spp.)
 Stenostachys Turcz. (4 spp.)
 Australopyrum (Tzvelev) Á. Löve (5 spp.)
 Dasypyrum (Coss. & Durieu) T. Durand (2 spp.)
 Thinopyrum Á. Löve (14 spp.)
 Triticum L. (16 spp.)
 xTriticosecale Wittm. (1 sp.)
 xTrititrigia Tzvelev (0 sp.)
 xHaynaldoticum Cif. & Giacom. (0 sp.)
 xTritordeum Asch. & Graebn. (0 sp.)
 Aegilops L. (21 spp.)
 Amblyopyrum (Jaub. & Spach) Eig (1 sp.)
 xAegilotriticum P. Fourn. (0 sp.)

Izvori

Trave

Pooideae


Ludwig Karl von Kalckstein (* 10. März 1725 in Berlin; † 12. November 1800 in Magdeburg) war ein preußischer Generalfeldmarschall und zuletzt Chef des gleichnamigen Infanterieregiments sowie Gouverneur von Magdeburg. Außerdem war er Ritter des Johanniterorden und Domherr im Stift von Magdeburg.

Leben

Herkunft
Ludwig Karl war der jüngste Sohn der späteren preußischen Generalfeldmarschalls Christoph Wilhelm von Kalckstein und dessen Ehefrau Christophera Erna Lukretia Brandt von Lindau (* 24. September 1700; † 25. Januar 1729).

Militärkarriere
Er wuchs in seinem Elternhaus auf, war Kadett in Berlin und kam auf Wunsch seines Vaters 1742 zur Preußischen Armee. Seine Feuertaufe erhielt er bei der Schlacht bei Chotusitz als Adjutant seines Onkels. Sein mutiges Verhalten bei dieser Schlacht fiel dem Generalfeldzeugmeister von Schmettau auf. Auf dessen Anraten wurde Kalckstein bereits 1744 Fähnrich im Infanterieregiment seines Vaters. Im gleichen Jahr marschierte er mit der Armee nach Böhmen, wo er bei der Belagerung von Prag teilnahm und anschließend mit der Armee von Leopold von Anhalt-Dessau in Oberschlesien einfiel. 1745 kämpfte er wieder als Adjutant an der Seite seines Vaters in den Schlachten von Hohenfriedberg, der Schlacht von Soor und bei der Schlacht von Hennersdorf.

Nach dem Frieden von Dresden kam er nach Berlin und wurde Seconde-Lieutenant. 1747 versetzte man ihn nach Preußen zum Regiment Nr. 16 und er wurde dort 1752 zum Premierleutnant befördert. Am Siebenjährigen Krieg nahm Kalckstein in der Armee von Lehwaldt als Offizier teil und überlebte auch die Schlacht bei Groß-Jägersdorf. Im Anschluss daran wurde sein Regiment nach Schwedisch-Pommern verlegt, dort nahm er auch noch an den Kämpfen um Demmin teil.

1758 kam er als Kapitän zum Freibataillon von Hordt. Generalleutnant von Manteufel wurde dort auf sein Kampfgeschick aufmerksam und empfahl dem König ihn zum Major zu befördern. Danach setzte Kalckstein seine Offizierslaufbahn in der Armee von General von Manteuffel in Schwedisch-Pommern fort. Bei dem schwedischen Angriff auf die Brücke von Anklam wurde der in Verteidigungsstellung befindliche Major erstmals gefangen genommen. Bereits nach 14 Tagen endete seine Kriegsgefangenschaft und er wurde ausgetauscht. Danach wurde er mit weiteren Verhandlungen zum Gefangenenaustausch beauftragt. Später war er bei Taschenberg in der Uckermark in weitere schwere Kämpfe mit den Schweden verwickelt, als die schwedische Reiterei eine preußische Kompanie von 132 Mann unter Kalckstein stellen konnte. Erst nachdem bereits 53 Männer verwundet und gefallen waren, ergab sich der Major erneut. Auch diese Kriegsgefangenschaft war eher kurz, bereits nach wenigen Monaten wurde Kalckstein ausgetauscht.

Er setzte seine militärische Karriere unter dem Regiment Eugen von Württemberg fort, der zu dieser Zeit die Preußische Armee in Pommern kommandierte. Kalckstein war bei der Armee der Kommandeur eines Bataillons, das aus allen Feldregimentern gebildet wurde. Mit diesem Bataillon kämpfte er u. a. vor Kolberg. Nachdem das Bataillon wieder aufgelöst wurde, übernahm er ein Grenadierregiment, das aus den Grenadieren der Regimenter Nr. 13 (Syburg) und Nr. 26 (Linden) zusammengestellt worden war. Mit diesem Regiment zog er 1761 nach Mecklenburg und stürmte damit Malchin am 23. Dezember 1761. Nachdem die Russen und Schweden Frieden geschlossen hatten, kam er 1762 zur Armee von Prinz Heinrich zu dem Korps von General Seydlitz. Die Armee zog unter der Führung der Generäle Seydlitz und Kleist nach Böhmen. Das Regiment Kalckstein führte den ersten Angriff auf die Teplitzer Höhe, es verlor dabei 270 Mann (2. August 1762). Kalckstein, dem das Pferd weggeschossen wurde, geriet abermals in Gefangenschaft. Nach zwei Monaten wurde er durch Vermittlung seines finanzkräftigen Gönners Prinz Heinrich wieder ausgetauscht. Er kam nach Oschatz, wo sein Bataillon mittlerweile stationiert war.

Nach dem Frieden führte er das Regiment persönlich nach Berlin, wo es aufgelöst wurde und die Grenadiere wieder zu ihren ursprünglichen Regimentern zurückkehrten. im April 1763 wurde er Kommandeur des zweiten Bataillon im Regiment von Prinz Heinrich. Am 1. Oktober 1764 wurde er zum Johanniter-Ritter geschlagen, weitere Beförderungen gab es 1767 zum Oberstleutnant und 1771 zum Oberst. Im Jahr 1772 wurde er Kommandeur des Regiments. Am 2. April wurde ihm die obere Verantwortung das Regiment Nr. 20 übertragen. Im Bayerischen Erbfolgekrieg wurde er wieder der Armee von Prinz Heinrich zugeordnet. Kalckstein führte die Avantgarde aus fünf Grenadierbataillonen. 1779 kehrte er in sein Quartier in Magdeburg zurück. 1784 bat er um seine Entlassung, die ihm auch gewährt wurde. König Friedrich Wilhelm II. gab ihm die Präbende im Stift von Magdeburg zudem wurde er zum Generalleutnant ernannt mit Patent von 6. März 1786 und Chef des Regiments Nr. 28.

Er wurde im Jahr 1789 Gouverneur von Magdeburg und erhielt als Chef das dortige Regiment Nr. 5. Am 26. September 1790 wurde ihm der Schwarze Adlerorden verliehen. Nach dem Tod des Herzogs Ferdinand von Braunschweig Domdechant von Magdeburg ernannte man ihn am 6. Januar 1794 zum General der Infanterie und endlich dann am 21. Mai 1798 zum Generalfeldmarschall. 1800 verstarb er in Magdeburg und wurde im hiesigen Dom bestattet.

Familie
Kalckstein war seit dem 23. Mai 1764 mit Henriette Anguste von Borcke (* 14. Februar 1745; † 23. März 1792 in Magdeburg) verheiratet. Sie war die Tochter des Staatsministers Friedrich Wilhelm von Borcke. Nach ihrem Tod heiratete er am 25. Februar 1795 in Magdeburg Ferdinande Adolhine Henriette Eleonore Sophie, verwitwete von Meyerinck, geborene von Biedersee (* 28. März 1764 in Berlin; † 3. April 1820 ebenda). Heinrich Eugen von Meyerinck wurde damit sein Stiefsohn. Kalckstein hinterließ keine eigenen Kinder.

Literatur
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 2, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 127–129, Nr. 649.
 Militär-Wochenblatt. Band 21, 1836, S. 30, Digitalisat

Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Generalfeldmarschall (Preußen)
Domherr (Magdeburg)
Ritter des Schwarzen Adlerordens
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Person (Johanniterorden)
Ludwig Karl
Deutscher
Geboren 1725
Gestorben 1800
Mann
Domherr (18. Jahrhundert)

Ludwig Karl von Kalckstein


Tsuyoshi Furukawa (født 21. september 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Consadole Sapporo og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tsuyoshi Furukawa


භාණ්ඩයක හෝ සේවාවක අයිතිය යම් මිලක් මත විකුණුම්කරු විසින් ගැනුම්කරු සතු කිරීම වෙළෙඳාම වේ. මේ අනුව දෙපාර්ශවයක් අතර යම් නිෂ්පාදිතයක් හුවමාරුවීමක් සිදුවේ.

වෙළෙඳාමේ ප්‍රභේද

	සිල්ලර වෙළෙඳාම හා තොග වෙළෙඳාම
	දේශීය වෙළෙඳාම හා විදේශීය වෙළෙඳාම
	ආනයන වෙළෙඳාම හා අපනයන වෙළෙඳාම
	අත්පිට වෙළෙඳාම හා ණයට වෙළෙඳාම
	සරල වෙළෙඳාම හා ගිවිසුම්ගත වෙළෙඳාම

විදේශ වෙළෙඳාමේ වාසි

 තම රටට නිපදවිය නොහැකි භාණ්ඩ ආනයනය කර ගත හැකි වීම.
 අතිරික්ත භාණ්ඩ පිටරට යවා විදේශ විනිමය ඉපැයීම.
 අඩු මිලකට ආනයනය කර ගත හැකිවීම
 ප්‍රාග්ධන හා තාක්ෂණ දැනුම ලබා ගත හැකිවීම
 මිත්‍ර සබඳතා දියුණු කර ගත හැකි වීම
 සංචාරක ව්‍යාපාරයෙන් විදේශ විනිමය ඉපැයීම.
 නව නිර්මාණ බිහි කිරීමට අවස්ථාවක් සැලසීම.
 වෙළෙඳපොළ පුළුල් කර ගත හැකි වීම.

සටහන්

භාහිර සබැඳි

 Agritrade Resource material on trade by ACP countries
 World Bank's World Integrated Trade Solution provides summary trade statistics and custom query features
 World Bank's Preferential Trade Agreement Database

ආර්ථික විද්‍යාව
සමාජය

වෙළෙඳාම


Onthophagus rhinocerus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gomes Alves em 1944.

Referências

Ligações externas

rhinocerus
Coleópteros descritos em 1944

Onthophagus rhinocerus


El fiofío crestado (Elaenia cristata), también denominada elaenia o elenia crestada (en Colombia), fío-fío de cresta simple (en Perú) o bobito crestiapagado (en Venezuela), es una especie de ave de la familia Tyrannidae, perteneciente al numeroso género Elaenia. Es nativa del norte y centro oriental de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde Venezuela, por Guyana, Surinam, Guayana francesa, norte, centro y este de Brasil (ausente del centro y oeste de la Amazonia brasileña), y extremo oriental de Bolivia; poblaciones aisladas en el sureste de Colombia, sureste de Perú, oeste y norte de Bolivia y suroeste de la Amazonia brasileña.

Esta especie es considerada localmente bastante común en sus hábitats naturales, las sabanas y cerrados, entre los matorrales o en áreas secas con arbustos, por debajo de los 1500 m de altitud.

Descripción
Mide 14 a 15 cm de longitud. Presenta una cresta con plumas verde oliva largas y erectas; anillo ocular y garganta color gris blancuzco. Sus partes superiores son de color verde oliva, con las alas gris pizarra con dos rayas blancas y bordes blancos. Tiene el pecho grisáceo y el vientre color crema.

Comportamiento

Alimentación
Se alimenta de frutos y también de insectos.

Reproducción
Construye un nido en forma de taza abierta. La hembra pone dos huevos blancos. La incubación dura quince días y los polluelos permanecen en el nido hasta dieciséis días después de nacer.

Vocalización
Parece ser menos vocal que muchas de sus congéneres. El canto es un rápido y cascajoso «yer-yéhyéh» o «yer, yuyuyuyuyu».

Sistemática

Descripción original
La especie E. cristata fue descrita originalmente por el ornitólogo austríaco August von Pelzeln en el año 1868, bajo el nombre científico de: Elainea cristata. La localidad tipo dada es: «Goiás, Brasil».

Etimología
El nombre genérico femenino «Elaenia» deriva del griego «ελαινεος elaineos» que significa 'de aceite de oliva', 'oleaginosa'; y el nombre de la especie «cristata», proviene del latín «cristatus» que significa 'crestado', 'con cresta'.

Taxonomía
Es considerada hermana de Elaenia ruficeps, con base en la estructura de las fosas nasales y la forma de las alas, y a pesar de diferencias significativas en el plumaje y el comportamiento, y con fuerte soporte de datos genéticos.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Elaenia cristata cristata , 1868 – Venezuela al este de los Andes, las Guayanas, norte, centro y este de Brasil (al sur hasta São Paulo; ausente del centro y oeste de la Amazonia brasileña y extremos oriental de Bolivia; poblaciones aisladas en el sureste de Colombia (Caquetá, Vaupés), sureste de Perú (localmente en Cuzco y Madre de Dios), oeste y norte de Bolivia (La Paz, Beni) y en el suroeste de la Amazonia brasileña.
 Elaenia cristata alticola , 1946 – tepuyes del sureste de Venezuela (sureste de Bolívar) y adyacencias del norte de Brasil.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Elaenia cristata en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Elaenia cristata en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  guaracava-de-topete-uniforme Elaenia cristata en Wikiaves.

cristata
Aves de América del Sur
Taxones descritos por August von Pelzeln
Animales descritos en 1868

Elaenia cristata


Grațian Capătă a fost învățător și deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Grațian Capătă a fost învățător în satul Brăișoru, comuna Sâncraiu, din județul Cluj, iar ulterior profesor de filosofie  pensionar domiciliat în Făgăraș.

Activitate politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1918 în calitate de delegat titular al Reuniunii Învățătorilor Greco-Catolici din Despărțământul Morlaca.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918: Mărturii ale participanților: Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, 2005

Lectură suplimentară
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Învățători și profesori români

Grațian Capătă


මාතෘ ශාකයෙහි භූගත හො වායව මුල් මගින් නව ශාක බිහි කර ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය වර්ධක ප්‍රජනනයයි.

වර්ධක ප්‍රජනනයේදී කොටස් දෙකකි
 ස්වාභාවික වර්ධක  ප්‍රජනනය
 කෘතිම වර්ධක    ප්‍රජනනය

අලිංගික ප්‍රජනය


Sachsenhausen, Almanya'nın başkenti Berlin'e yaklaşık 35 km uzaklıktaki Oranienburg bölgesinde 1936-1945 yılları arasında faaliyet göstermiş bir Nazi toplama kampıdır.

Nazi toplama kamplarının idari merkezi olma özelliği taşıyan ve aynı zamanda SS eğitim merkezi olan kamp, 1936 yılında kurulmuştur. Geniş bir alana yayılmış olan kampta, hâlen ziyaretçilere kapalı tutulan "İndustie Zentrum" bölümündeki gaz odasının yanı sıra, çeşitli ameliyatların yapıldığı bir patoloji laboratuvarı bulunmaktadır.

Sachsenhausen toplama kampının ön kapısında "Arbeit Macht Frei" (Çalışma özgürlük getirir) ibaresi yer almaktadır. 22 Nisan 1945 tarihinde Sovyet Kızıl Ordusunun 47. tugayı tarafından özgürlüğe kavuşturulan kampta toplam 200,000'den fazla insan tutsak edilmiş, bunlardan 100,000'i hastalık, yetersiz beslenme, tifo, sarılık ve kışın dondurucu ayazı karşısında ölmüştür.

Yukarıda belirtilen nedenler haricinde, birçok insan, tıbbi alandaki deneysel amaçlarla öldürülmüşlerdir.

Nazi kayıtlarına göre Sachsenhausen kampında 2,000'den fazla kadın esir yaşamıştır. Bu kadın esirler yine kendileri gibi kadın olan ve "Aufseherin" adı verilen kadın gardiyanlar tarafından kontrol altında tutulmuşlardır. Nazi belgelerine göre kampta her on esir için bir SS subayı görev yapmıştır.

Birçok Nazi toplama kampında olduğu üzere kamptaki hayat, inanılmaz derecede insanlık dışı bir yaşamı sergiler; kamp girişindeki komuta merkezinin önündeki içtima alanındaki ateşli silahlarla ve asarak idamlar diğer esirler için bir "ders" niteliğindedir.

1936 yılında Nazi yönetiminin 1936 olimpiyatlarına ev sahipliği yaptığı dönemde Esterwegen toplama kampından getirilen 50 esir işçi tarafından Nazi Almanyası'nın ilk toplama kampı olarak inşa edilen ve daha sonraki yıllarda inşa edilen diğer toplama kampları için örnek oluşturan Sachsenhausen Kampı, Nazi diktatörü Adolf Hitler tarafından "tamamen modern" olarak tanımlanmıştır. İnşaatın sona ermesini müteakip, homoseksüeller, sendika üyeleri ve belli dini grup mensupları kampın ilk esirleri olmuştur. 1938 yılı Kasım ayındaki "Kristal Gece"'nin (Kristallnacht) hemen ardından da binlerce Yahudi kampta tutsak edilmiştir. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin hemen öncesinde, 1939 yılının Eylül ayı ortalarında, Alman polisi, Berlin belediye sınırlarında yaşayan ve çoğunluğu Polonya vatandaşı ve heimatlos (vatansız) olan 900 Yahudiyi tutuklayarak Sachsenhausen'a getirmişlerdir. Bu insanların çoğu, açlık, bitkinlik, kötü muamele ve tedavi edilmemeleri nedeniyle hayatlarını kaybetmişlerdir.
1940 yılına gelindiğinde, Alman işgali altındaki Polonya topraklarındaki eğitimli elit tabakayı eritmek amacıyla, çoğu öğretmen, doktor, papaz, kamu görevlisi ve Alman işgaline muhalefet eden lider konumundaki diğer Polonyalılar Sachsenhausen kampına getirilmişlerdir.

4 Nisan 1941 tarihinde, Eichberg Akıl Hastalıkları Hastanesi başhekimi olan Friedrich Mennecke isimli SS doktoru, "14f13" kod adıyla tarihe geçen ve Sachsenhausen kampındaki fiziksel/zihinsel engelli ve güçsüzlere ötenezya uygulanması için aday tespiti yapmıştır. Haziran 1941'e gelindiğinde, seçilen ötenezya adayları SS subayları tarafından sistematik ölümlerin gerçekleştirildiği "Sonnenstein Ötenezya Merkezi" 'ne nakledilmiştir. Hasta ve güçsüz olan bu insanların hayatları Alman doktorları tarafından buradaki gaz odalarında sona erdirilmiştir.

Ağustos 1941'de Sovyet Kızılordu mensubu yaklaşık 18,000 savaş esiri Sachsenhausen toplama kampına intikal etmiştir. Esirlerin kampa varışlarının hemen ardından 13,000'den fazlası Naziler tarafından vurularak katledilmişlerdir.

1944 yılı Ağustos ayında Varşova'da patlak veren başkaldırı üzerine Almanlar, yaklaşık 3,500'ü Sachsenhausen Toplama Kampı olmak üzere yaklaşık 65,000 Polonya vatandaşını Almanya'daki çeşitli toplama kamplarına nakletmişlerdir. Esirler, kampta zorunlu tıbbi deneylere maruz bırakılmışlardır.

Kamp muhafızları, müttefik kuvvetlerin Almanya'ya ilerleyişi karşısında Sachsenhausen Toplama Kampı'ndaki 30,000 esiri kuzeybatı istikametinde "ölüm yürüyüşü" adı verilen zorunlu yürüyüşe tabi tutmuşlar; hasta ve güçsüz olanları ve yürüyüş temposuna ayak uyduramayanları öldürmüşlerdir. Bu yürüyüş sırasında hayatta kalmayı başarabilenler Sovyet Kızılordusu tarafından 2 Mayıs 1945 tarihinde Schwerin kasabası yakınlarında serbest bırakılmışlardır.

Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar kapsamında pek çok kişi burada infaz edildi.

Ayrıca bakınız
 Holokost
 Nazi toplama kampları

Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı suç işledikleri yerler

Sachsenhausen toplama kampı


Borknagar er norsk þungarokkssveit frá Bergen sem stofnuð var árið 1995 af Øystein Garnes Brun. Hljómsveitin blandar saman svartmálmi, þjóðlagaþungarokki með framsæknum og melódískum eiginleikum. Textar sveitarinnar fjalla yfirleitt um náttúru, heimspeki, heiðni og himingeiminn. Ýmsir söngvarar hafa verið með sveitinni en þar má nefna Garm (Ulver og ex-Arcturus), Vintersorg (Vintersorg og Otyg) og ICS Vortex (ex-Dimmu Borgir, Arcturus).

Fyrsta plata sveitarinnar var á norsku en síðan hefur sveitin samið á ensku.

Meðlimir
Øystein G. Brun – gítar (1995–)
ICS Vortex (Simen Hestnæs) – söngur (1997–2000, 2010–), bassi (1998–2000, 2010–)
Lazare (Lars A. Nedland) – hljómborð og söngur (1999–)
Bjørn Dugstad Rønnow – trommur (2018–)
Jostein Thomassen – gítar (2019–)

Fyrrum meðlimir
Infernus (Roger Tiegs) – bassi (1995–1996)
Garm (Kristoffer Rygg) – söngur (1995–1997, gestur 2016)
Ivar Bjørnson – hljómborð (1995–1998)
Grim (Erik Brødreskift) – trommur (1995–1998; dó 1999)
Kai K. Lie – bassi (1996–1998)
Jens F. Ryland – gítar (1997–2003, 2007–2018)
Justin Greaves – trommur (1998–1999)
Asgeir Mickelson – trommur (1999–2008), bassi og auka gítar (2003–2006)
Tyr (Jan Erik Tiwaz) – bassi (2000–2003, 2006–2010)
Vintersorg (Andreas Hedlund) – söngur, auka gítar og hljómborð (2000–2019)
David Kinkade – trommur (2008-2011)
Baard Kolstad – trommur (2012–2018)

Tónleikameðlimur
Athera (Pål Mathiesen) - söngur (2013-2018)

Breiðskífur
Borknagar (1996)
The Olden Domain (1997)
The Archaic Course (1998)
Quintessence (2000)
Empiricism (2001)
Epic (2004)
Origin (2006)
Universal (2010)
Urd (2012)
Winter Thrice (2016)
True North (2019)

Norskar þungarokkshljómsveitir

Borknagar


යට ඇඳුම් යනු පිටස්තරයෙන් ඇඟලනු ලබන ඇඳුමට ඇතුළතින්, සාමාන්‍යයෙන් සෘජුවම සම සහ ස්පර්ශ වන පරිදි පළඳිනු ලබන වස්ත්‍ර වේ. මිනිස් දේහ ශ්‍රාවයන් හේතුවෙන් සිදුවන කිලිටි වීම් හෝ හානි වලින් පිටස්තර පැළඳි ඇඳුම ඈත්කර තබා ගැනීමට, පිටස්තර ඇඟලුමෙන් සම මත ඇති කරන ඝර්ෂණය තුනී කිරීමට, දේහ හැඩය ඇතිකරවීමට, සහ දේහ ප්‍රදේශ සඟවා ගැනීමටත්/ අවයව සංධාරණය සඳහාත් යට ඇඳුම් භාවිත කෙරේ. ශීත කාලගුනවලදී අතිරේක උණුසුම සපයා ගැනීම උදෙසා සමහර අවස්ථාවන්හී දිගු යටඇඳුම් භාවිතය සිදුකරනු ලැබේ. ගැලපෙන අමුද්‍රව්‍ය හෝ පෙහෙකමින් නිර්මිත සමහර යට ඇඳුම්, නිදන ඇඳුම් හෝ පිහිනුම් ඇඳුම් ලෙසත්, සමහර අවස්ථාවන්හී ලිංගික ආකර්ෂණය අරමුණු කොටගනිමින් භාවිතාවට ගත හැකිය.

යට ඇඳුම්


Šamhorčaj (azerski: Şəmkirçay, ruski: Шамхорчай) je rijeka u Azerbajdžanu. Duga je 95 km. Površina porječja iznosi 1170 km2. Prosječni istjek na udaljenosti 49 km od ušća iznosi 8,58 m3/s. Izvire na Šahdagu, vrhu Velikog Kavkaza. Ulijeva se u Šamkirsko jezero. Prije postojanja jezera rijeka je bila desna pritoka rijeke Kure.

U gornjem toku ima tipičan planinski karakter. U nižem toku razdvaja se na rukavce. Hrani se snijegom, kišom, podzemnim vodama i ledenjacima. Koristi se za navodnjavanje.

Izvori

Rijeke u azijskom dijelu Azerbajdžana
Porječje Kure

Šamhorčaj


Nilgün Marmara, (13 Şubat 1958, İstanbul - 13 Ekim 1987, İstanbul), Türk şair.

Hayatı
Nilgün Marmara, Balkan göçmeni olan bir ailenin iki kızından biri olarak, 13 Şubat 1958'de İstanbul, Moda'da doğdu. Bir Marksist olan babası Fikri Marmara, muhasebe müdürüydü. Babası, Bulgaristan'ın Plevne şehrinden, annesiyse Vidin'den İstanbul'a göç etmişlerdir.

Liseyi Kadıköy Maarif Koleji'nde okudu. Üniversite hayatına İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde başladı ancak siyasî sebeplerle burada devam edemeyip tekrar sınava girdi ve Boğaziçi Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünü kazandı. Okulu, Sylvia Plath'in Şairliğinin İntiharı Bağlamında Analizi başlıklı tezi ile 1985'te bitirdi. Mezun olduktan sonra Marmaris'te bir tatil köyünde çalışmaya başladı. Farklı şirketlerde sekreterlik, Mısır Konsolosluğu'nda memurluklarda bulunsa da, iş hayatı çok uzun süreli olmadı.

1982'de, arkadaş ortamında tanıştığı endüstri mühendisi Kağan Önal ile evlendi. Eşinin işi dolayısıyla 16 ay Libya'da yaşadılar.

13 Ekim 1987'de 29 yaşındayken kaldığı evin balkonundan atlayarak intihar etti.

İntiharının ardından Ece Ayhan, Meçhul Öğrenci Anıtı başlıklı şiirinde "Aldırma128! İntiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında." mısralarıyla kendisine seslendi.

Ferda Erdinç, "üstü ağır oturaklı bir kadın, altı ayak parmakları birbirine bakan bir çocuktu", Cemal Süreya 841. gün başlıklı eserinde, "Nilgün ölmüş. Beşinci kattaki evinin penceresinden kendini aşağı atarak canına kıymış, Ece Ayhan söyledi. Çok değişik bir insandı Zelda. Akşamları belli saatten sonra kişilik, hatta beden değiştiriyor gibi gelirdi bana. Yüzü alarır, bakışlarına çok güzel ama ürkütücü bir parıltı eklenirdi. Çok da gençti. Sanırım otuzuna değmemişti daha. Bu dünyayı başka bir hayatın bekleme salonu ya da vakit geçirme yeri olarak görüyordu. Dönüp baktığımda bir acı da buluyorum Nilgün'ün yüzünde. O zamanlar görememişim. Bugün ortaya çıkıyor." dedi. Cezmi Ersöz ise, ölümünün ardından Kırk Yılda Bir Gibisin başlıklı kitabı yazıp, kendisine ithaf etti. Ayrıca Seyhan Erözçelik, Nilgün Marmara'nın intiharının ardından Nilgün'ün Göztaşı başlıklı şiiri yazdı.

Ölümü Ardından Tartışmalar
Nilgün Marmara'ın intihar etmediği, öldürüldüğü ve Nilgün Marmara'nın ölümünde eşi Kağan Önal'ın ihmali olduğu iddia edildi.

Kağan Önal, kendisine yöneltilen suçlamalara ilişkin "Oysa Nilgün'ün tedavi olması gerekiyordu ama o doktordan kaçıyordu. Doktor, geldiğinde evde olması gerekirken evde değildi. Doktor beklemişti. Gelince de konuştular... Doktor bana 'İşiniz çok zor! Tedavi olması lazım ama çok zeki ve kültürlü. Yani en zor vakalardan...' demişti. Çünkü iyileşmesi için entelektüel faaliyetlerde bulunmaması gerekiyordu. İlacı dayayacaklar ve uyuşacaktı. Orta kültür ve zekalı durumlarda bu hastalık genelde 20'li yaşlarda ortaya çıkarmış, Lityum tedavisi ile başarılı olunurmuş. Ancak Nilgün bu tipte değildi. Tedavi olması, buna ikna olması, tedaviden memnun kalması hepsi ayrı bir dertti. Dolayısıyla tedavi olmadı. Öldüğü gün bana tedaviye tekrar başlayacağına dair söz vermişti." şeklinde açıklamada bulundu.

Nilgün Marmara'nın ölümünün ardından basılan Kırmızı Kahverengi Defter başlıklı kitabı büyük bir tartışma yarattı. Kitap, Nilgün Marmara'nın günlüklerini yayımladığını söylüyor olsa da, Libya'da geçirdiği zamana dair tek alıntıyı "Kağan eteğine pis bir herif oldu, her gün barlarda sürtüyor." şeklinde yapmıştı ve kitabın en büyük sorunu "baskının kesilip biçilme tarzı nedeniyle, Nilgün Marmara, ıstıraplar içinde, sadece ölümü ve arada da şiiri düşünen, asık suratlı, sinik ve sonuç olarak intiharından ibaret birisiymiş, yaşamamış, yani aslında intiharına kadar bayağı var olmamış biri gibi" sunmasıydı.

2016 yılında Everest Yayınları'nca aşağıdaki arka kapak yazısıyla günlüğün tıpkıbasımı da içerir şekliyle yayımlandı:"Nilgün Marmara'nın arkasında bıraktığı günlüklerinin Kırmızı Kahverengi Defter başlığıyla izinsiz bir şekilde yayımlanmasından itibaren başlayan yanlış anlamalar, yersiz kuşkular, haksızlıklar, aşırı yorumlar silsilesine bir son vermek amacıyla eksiksiz olarak yayımlanan Defterler, Nilgün Marmara ile ilgili soru işaretlerini ortadan kaldırıyor. Defterler ile Nilgün Marmara adı etrafında dönen spekülasyonlar, yalan haberler, yanlış iftiralar sona eriyor. Defterler gündelik yaşama, çevresine, ilişkilerine bakışını yansıtarak şimdiye kadar bilinenden, varsayılandan farklı bir Nilgün Marmara portresini de gözler önüne seriyor." 2017 yılında günlüklerini tuttuğu iki defterinden başka notları da yine Everest Yayınları tarafından Kağıtlar başlığıyla yayımlandı.

Eserleri

Şiir
 1988: Daktiloya Çekilmiş Şiirler
 1990: Metinler

Günlük
 1993: Kırmızı Kahverengi Defter (Gülseli İnal tarafından hazırlandı)
 2016: Defterler
 2017: Kağıtlar

İnceleme
 1985: Sylvia Plath'ın Şairliğinin İntiharı Bağlamında Analizi (Dost Körpe tarafından 20 yıl sonra Türkçeye tercüme edildi.)

Kaynakça

Dış Bağlantılar
 Bir İletişim Biçim Olarak Şiir: Sylvia Plath ve nilgün Marmara Örneğilittera.hacettepe.edu.tr kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Bir Şair: Nilgün Marmarakarakoymono.com kaynağından 25 Aralık 2017 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Defterler ve Kağıtlar arasında Nilgün Marmara'ylaAgos Gazetesi kaynağından 10 Aralık 2019 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Slviya Plath ve Nilgün Marmara Şiirlerinin Karşılaştırması,  aysundemirdogen.wordpress.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 NİLGÜN MARMARA'NIN KÂĞITLARI'NDAKİ İMGELEMzaferyalcinpinar.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara "Hayatın Neresinden Dönülse Kârdır"blog.milliyet.com.tr kaynağından 8 Mart 2018 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara'nın "Defterler" ve "Kağıtlar"ıt24.com.tr kaynağından 1 Eylül 2018 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara'nın Defterlerimuratgulsoy.wordpress.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Durgun Hayat Kadını'nın defterlerikitap.radikal.com kaynağından 6 Nisan 2017 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara'nın Kağıtlar'ı da yayımlandıgazeteduvar.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Kentlere düş alanı isteyen şairgazeteduvar.com kaynağından  11 Nisan 2017 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Haftanın Kitabı: Nilgün Marmara'nın 'Defterler'iabcgazetesi.com  kaynağından 26 Kasım 2016 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 'Nilgün'ün çok başka halleri'cumhuriyet.com.tr kaynağından 27 Kasım 2016 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Nilgün'den yadigâr defterlerburakeldem.blogspot.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara – "Hayatın Neresinden Dönülse Kârdır"eminegurbuz.blogspot.com kaynağından 29 Şubat 2020 tarihinde arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Şubat 2020.

 Üç adımlık yerküre: Nilgün Marmara ve şiir dünyasıpostdergi.com kaynağından 17 Temmuz 2019 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Dünyayla Yaralı: Nilgün Marmaraartfulliving.com.tr kaynağından 11 Ağustos 2019 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

 Nilgün Marmara'da şiir, yaşamak ve ölmek üstünet24.com.tr kaynağından 26 Ekim 2017 tarihinde arşivlenmiş kopyası. Erişim tarihi:  29 Şubat 2020.

1958 doğumlular
1987 yılında ölenler
Boğaziçi Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
İntihar eden şairler
Türkiye'de intihar edenler
Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Atlayarak intihar edenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları
Türk ateistler
Türk ateist yazarlar

Nilgün Marmara


එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායම කෙටි තරග සංචාරයක් සදහා ඉන්දීය සංචාරයෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණිය අතර ඉන්දියාවේදී එක්දින තරගමාලාව සම කර ගත් නමුත් ටෙස්ට් තරගමාලාව පරාජයට පත්විය. කෙසේ වෙතත් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි එංගලන්ත කණ්ඩායමට සිදුවූයේ තරගමාලා දෙකම පරාජයට පත් වීමටයි. එනම් එකම ටෙස්ට් තරගයෙන් හා තරග 2 කින් යුත් එදිජා තරගමලාවද 2-0 ලෙසිනි.

ටෙස්ට් තරගමාලාව

එකම ටෙස්ට් තරගය

එදිජා තරගමාලාව

1වන තරගය

2වන තරගය

බාහිර සබැදි
Series home

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 1993


Aydıntepe, Bayburt ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Aydıntepe ve çevresinde eski çağlardan günümüze ulaşan yerleşim izleri görülmektedir. Yerleşimin 5 km kuzeybatısındaki "Çovrang Yayla Yerleşmesi"nde  yapılan yüzey araştırmalarında Orta Çağ ve Yakın Çağ dönemi keramikleri bulunmuştur. Aydıntepe merkezinde, güneybatıda yer alan ve büyük bölümü mezarlık olarak kullanılan höyükte bulunan seramik kalıntıları, burada Eski Tunç Çağı, Demir Çağı, Roma Dönemine ait yerleşimi göstermektedir. İlçenin hemen altında tüf anakayanın oyulmasıyla inşa edilen ve Orta Çağ'a tarihlenen "Aydıntepe Yeraltı Şehri" yer almaktadır. MÖ 3000-2500 yılları arasında Aydıntepe ve çevresi Hititlerin egemenliğinde bulunmuştur. Sonrasında Urartular, İskitler, Romalılar, Persler ve Bizanslılar' ın egemenliğinde kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında Türkler' in egemenliğine geçmiş 1072-1202 yılları arasında bazen Saltukluların bazen de Danişmendlilerin hakimiyetinde kalmıştır. 1202 yılında Selçuklular Saltuklu Devletine  son verince Bayburt ve çevresiyle birlikte Aydıntepe'yi de hakimiyetlerine geçirmiştir. Sonraki dönemde İlhanlıların, Akkoyunluların ve Safevilerin  denetiminde kalmış, 1514 Çaldıran Muharebesinden sonra Osmanlıların hakimiyetine girmiştir. Osmanlı döneminde "Hart" ismiyle Bayburt kazasına bağlı bir nahiye oldu. 1916 yılında Rus kuvvetlerince ele geçirilen yerleşim 21 Şubat 1918 yılında yeniden geri alındı. 26 Ekim-29 Aralık 1919 tarihleri arasında meydana gelen ve "Hart Olayı" olarak da bilinen Şeyh Eşref ayaklanması burada meydana gelmiştir. 21 Aralık 1956 tarihinde belediye teşkilatı kuruldu ve "Aydıntepe" adını aldı. 1987 yılında ilçe olan Aydıntepe önce Gümüşhane iline, 1989 yılında il olan Bayburt'a bağlandı.

Kültür
Bayburt kültürü ve geleneklerinin yanı sıra Bayburt'tan farklı olarak Karadeniz kültürü de yaşanmaktadır. Zira ilçede hatırı sayılır derecede Trabzon kökenli insan yaşamaktadır. Folkloru Bar'dır fakat yöre insanı çok iyi derecede horon da oynar. Eskilerden tulum eşliğinde kadınlar atma türkülüde oynarken şu an tulum olmamasına karşın kemençe varlığını hala korumaktadır. Aydıntepe de Bayburt şivesinden farklı olan "Geliyem, gidiyem" ağzıyla konuşulur ki günlük dilde de Bayburt'ta kullanılmayan hatırı sayılır sayıda farklı kelime kullanılmaktadır. Tipik Bayburt ve Trabzon arasında kalmış sentez/geçiş kültürü hakimdir.

Nüfus
İlçe 23 köy ve 4 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Bayburt ilinin ilçeleri

Aydıntepe


Domaňovce este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 932 de locuitori.

Istoric
Localitatea Domaňovce este atestată documentar din 1258.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Domaňovce


Osman Deniz (1922, Girit - 3 Şubat 2011, İstanbul), Türk asker.

1943 yılında Harp Okulundan topçu asteğmen rütbesiyle mezun oldu. 27 Mayıs Darbesi'ne katıldı ve 1960'ta Kara Harp Akademisini bitirdi. Darbe sonrasında İstanbul Vali Muavinliği ve Şişli Kaymakamlığı yaptı.

22 Şubat 1962 olayı ve 21 Mayıs 1963 darbe girişiminin lideri Talat Aydemir ile 1961'de Ankara Kara Harp Okulunda öğretmenlik yaparken tanıştı ve onun aracılığıyla Türk Silahlı Kuvvetler Birliği adlı gizli örgüte üye oldu. Ankara'daki albaylarla İstanbul'daki generaller arasında imzalanan 9 Şubat 1962 darbe protokolünü bizzat kendi el yazısıyla hazırlayan kişidir. 22 Şubat 1962 ayaklanması'ndan sonra emekli edilen albaylar ve genç subayların arasında o da vardı.

21 Mayıs 1963 darbe girişimi hazırlıklarında İstanbul bölgesi temsilcisiydi. Girişim başarısız olunca darbe hazırlayanlardan dört kişi - Talat Aydemir, Fethi Gürcan, Osman Deniz ve Erol Dinçer idama mahkûm oldular. İdam edilen Talat Aydemir ve Fethi Gürcan'la Mamak Askeri Cezaevi'nde 13 ayı birlikte geçirdi, arkadaşlarının idama götürülüşlerine tanık oldu. Adalet Partisi milletvekillerinin Yassıada'daki tutukluğu esnasında Osman Deniz'in Adnan Menderes'e kahve götürmüş olduğu duyumu almış olmalarının etkisiyle idam cezası oylanmadı (hâlbuki Osman Deniz Yassıada'da görev dahi yapmamıştı.) Sinop Cezaevi'nde 3 yıl, İstanbul Toptaşı Cezaevi'nde de 8 ay yatıp, 1974'te çıkan afla serbest kaldı.

12 Mart 1971 olaylarıyla ilgili olarak yeniden tutuklandı 146/1'den yargılanıp 7 ay Selimiye Kışlası'nda yattı.

Bu dönemlere ait anıları, Yasemin Bradley tarafından romanlaştırıldı ve Eylül 2002'de Yapı Kültür yayınları tarafından "Parola: Harbiyeli Aldanmaz" adı altında yayımlandı.

Kaynakça

Bağlantılar
 Millî Birlik Komitesi
 27 Mayıs Darbesi
 20 Mayıs 1963 ayaklanması
 22 Şubat 1962 ayaklanması

Türk yarbaylar
1922 doğumlular
2011 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Darbe girişiminde bulunanlar ve planlayanlar
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Topçu subaylar
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Osman Deniz


Tahimetrija je vrsta geodetske izmjere u kojoj se položaj neke točke na terenu određuje mjerenjem udaljenosti do nje, te mjerenjem vodoravnog i okomitog kuta (polarne koordinate). Služi za brzu izmjeru u primijenjenoj geodeziji, te za kartiranje u krupnome mjerilu. Mjerenje se najčešće provodi tahimetrom, koji može biti u različitim izvedbama. Jednostavnim optičkim tahimetrom kutovi se mjere vodoravnim i okomitim limbom, a udaljenosti daljinomjernim nitima ili optičkim klinom, promatrajući kroz dalekozor instrumenta tahimetarsku letvu na cilju. Autoredukcijski tahimetar ima mogućnost pretvorbe kosih udaljenosti u vodoravne, čime se olakšava redukcija.

Suvremeni elektronički tahimetar (totalna stanica) univerzalni je geodetski mjerni instrument s ugrađenim računalom, digitalnim prikazom i zapisom, a ima mnogobrojne mogućnosti mjerenja i računanja, katkada i mogućnost automatizacije cijeloga mjerenja s daljinskim upravljanjem. Elektronička tahimetrija znatno je ubrzala mjerenje, povećala doseg i točnost mjerenja.

Totalna stanica

Totalna stanica, mjerna stanica ili tahimetar je računalna inačica elektroničkog teodolita. Totalne stanice imaju u sebi računalo, memoriju i elektronički daljinomjer. Totalna stanica omogućava jednostavnije snimanje detalja, iskolčavanja, te brže i preciznije izvođenje radova. Elektronički daljinomjer je najveća prednost totalnih stanica. Takvi daljinomjeri sastoje se od odašiljača koji emitira elektromagnetsko zračenje u infracrvenom ili radio spektru. Elektronički daljinomjer zahtjeva reflektor na kraju mjerenje dužine koji refletkira odaslane elektromagnetske valove. Preciznost elektroničkog daljinomjera kod totalnih stanica je oko 2 mm na 1 km mjerene duljine.

Instrumenti koji omogućuju mjerenje vodoravnog kuta, vertikalnog kuta i kose duljine nazivaju se tahimetri (grč. brzomjer). U 19. stoljeću pojavili su se optički tahimetri, a 1970-ih godina prošlog stoljeća prvi elektronički tahimetri. Tijekom razvoja automatiziran je tijek mjerenja, uspostavljena automatska registracija, omogućena razna računanja u samom instrumentu, te se danas takvi instrumenti nazivaju totalnim stanicama ili mjernim stanicama ().

Izvori

 Geodezija

Tahimetrija