Criminal Justice Act (with its many variations) is a stock short title used for legislation in Canada, Malaysia, the Republic of Ireland and the United Kingdom relating to the criminal law (including both substantive and procedural aspects of that law). It tends to be used for Acts that do not have a single cohesive subject matter.

The Bill for an Act with this short title will have been known as a Criminal Justice Bill during its passage through Parliament.

Criminal Justice Acts may be a generic name either for legislation bearing that short title or for all legislation which relates to the criminal law. It is not a term of art.

See also Criminal Law Act and Criminal Law Amendment Act.

List

Canada
The Youth Criminal Justice Act (2002, c.1)

Malaysia
The Criminal Justice Act 1953

Republic of Ireland
The Criminal Justice (Evidence) Act 1924 (No.37)
The Criminal Justice (Administration) Act 1924 (No.44)
The Criminal Justice Act 1951 (No.2)
The Criminal Justice Act 1960 (No.27)
The Criminal Justice (Legal Aid) Act 1962 (No.12)
The Criminal Justice Act 1964 (No.5)
The Criminal Justice (Verdicts) Act 1976 (No.34)
The Criminal Justice (Community Service) Act 1983 (No.23)
The Criminal Justice Act 1984 (No.22)
The Criminal Justice Act 1990 (No.16)
The Criminal Justice (Forensic Evidence) Act 1990 (No.34)
The Criminal Justice Act 1993 (No.6)
The Criminal Justice (Public Order) Act 1994 (No.2)
The Criminal Justice Act 1994 (No.15)
The Criminal Justice (Drug Trafficking) Act 1996 (No.29)
The Criminal Justice (Miscellaneous Provisions) Act 1997 (No.4)
The Criminal Justice (Release of Prisoners) Act 1998 (No.36)
The Criminal Justice (Locations of Victims' Remains) Act 1999 (No.9)
The Criminal Justice Act 1999 (No.10)
The Criminal Justice (United Nations Convention Against Torture) Act 2000 (No.11)
The Criminal Justice (Safety of United Nations Workers) Act 2000 (No.16)
The Criminal Justice (Theft and Fraud Offences) Act 2001 (No.50)
The Criminal Justice (Public Order) Act 2003 (No.16)
The Criminal Justice (Illicit Traffic by Sea) Act 2003 (No.18)
The Criminal Justice (Temporary Release of Prisoners) Act 2003 (No.34)
The Criminal Justice (Joint Investigation Teams) Act 2004 (No.20)
The Criminal Justice (Terrorist Offences) Act 2005 (No.2)
The Criminal Justice Act 2006 (No.26)
The Criminal Justice Act 2007 (No.29)
The Criminal Justice (Mutual Assistance) Act 2008 (No.7)
The Criminal Justice (Surveillance) Act 2009 (No 19)
The Criminal Justice (Miscellaneous Provisions) Act 2009 (No 28)
The Criminal Justice (Amendment) Act 2009 (No 32)
The Criminal Justice (Money Laundering and Terrorist Financing) Act 2010 (No 6)
The Criminal Justice (Psychoactive Substances) Act 2010 (No 22)
The Criminal Justice (Public Order) Act 2011 (No 5)
The Criminal Justice Act 2011 (No 22)
The Criminal Justice (Community Service) (Amendment) Act 2011 (No 24)
The Criminal Justice (Female Genital Mutilation) Act 2012 (No 11)

United Kingdom
The Criminal Justice Administration Act 1851 (14 & 15 Vict. c.55)
The Criminal Justice Act 1855 (18 & 19 Vict. c.126) (short title: 1896 Act)
The Criminal Justice Act 1856 (19 & 20 Vict c 118) (short title: 1896 Act)
The Criminal Justice Administration Act 1914 (4 & 5 Geo.5 c.58)
The Criminal Justice Act 1925 (15 & 16 Geo.5 c.86)
The Criminal Justice Act 1948 (11 & 12 Geo.6 c.58)
The Criminal Justice Act 1961 (9 & 10 Eliz.2 c.39)
The Criminal Justice Administration Act 1962 (10 & 11 Eliz.2 c.15)
The Criminal Justice Act 1967 (c.80)
The Criminal Justice Act 1972 (c.71)
The Criminal Justice (Amendment) Act 1981 (c.27)
The Criminal Justice Act 1982 (c.48)
The Criminal Justice Act 1987 (c.38)
The Criminal Justice Act 1988 (c.33)
The Criminal Justice (International Co-operation) Act 1990 (c.5)
The Criminal Justice Act 1991 (c.53)
The Criminal Justice Act 1993 (c.36)
The Criminal Justice and Public Order Act 1994 (c.33)
The Criminal Justice (Terrorism and Conspiracy) Act 1998 (c.40)
The Criminal Justice (International Co-operation) (Amendment) Act 1998 (c.27)
The Criminal Justice and Court Services Act 2000 (c.43)
The Criminal Justice and Police Act 2001 (c.16)
The Criminal Justice Act 2003 (c.44)
The Criminal Justice and Immigration Act 2008 (c.4)

Scotland
The Criminal Justice (Scotland) Act 1949 (12, 13 & 14 Geo.6 c.94)
The Criminal Justice (Scotland) Act 1963 (c.39)
The Criminal Justice (Scotland) Act 1980 (c.62)
The Criminal Justice (Scotland) Act 1987 (c.41)
The Criminal Justice (Scotland) Act 1995 (c.20)
The Criminal Justice (Scotland) Act 2003 (asp.7)
The Police, Public Order and Criminal Justice (Scotland) Act 2006 (asp.10)
The Criminal Justice and Licensing (Scotland) Act 2010 (asp.13)

Northern Ireland
The Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1933 (c.31) (N.I.)
The Summary Jurisdiction and Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1935 (c.13) (N.I.)
The Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1945 (c.15) (N.I.)
The Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1953 (c.14) (N.I.)
The Summary Jurisdiction and Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1958 (c.9) (N.I.)
The Criminal Justice Act (Northern Ireland) 1966 (c.20) (N.I.)
The Criminal Justice (Miscellaneous Provisions) Act (Northern Ireland) 1968 (c.28) (N.I.)

Criminal Justice Order

A number of Orders in Council with this title have been passed. The change in nomenclature is due to the demise of the Parliament of Northern Ireland and the imposition of direct rule. These orders are considered to be primary legislation.

The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1980 (S.I. 1980/704 (N.I.6))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1986 (S.I. 1986/1883 (N.I.15))
The Criminal Justice (Serious Fraud) (Northern Ireland) Order 1988 (S.I. 1988/1846 (N.I.16))
The Criminal Justice (Evidence, Etc.) (Northern Ireland) Order 1988 (S.I. 1988/1847 (N.I.17))
The Criminal Justice (Confiscation) (Northern Ireland) Order 1990 (S.I. 1990/2588 (N.I.17))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1991 (S.I. 1991/1711 (N.I.16))
The Criminal Justice (Confiscation) (Northern Ireland) Order 1993 (S.I. 1993/3146 (N.I.13))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1994 (S.I. 1994/2795 (N.I.15))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1996 (S.I. 1996/3160 (N.I.24))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 1998 (S.I. 1998/2839 (N.I.20))
The Criminal Justice (Children) (Northern Ireland) Order 1998 (S.I. 1998/1504 (N.I.9))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 2003 (S.I. 2003/1247 (N.I.13))
The Criminal Justice (No.2) (Northern Ireland) Order 2003 (S.I. 2003/3194 (N.I.18))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 2004 (S.I. 2004/1500 (N.I.9))
The Criminal Justice (Evidence) (Northern Ireland) Order 2004 (S.I. 2004/1501 (N.I.10))
The Criminal Justice (No.2) (Northern Ireland) Order 2004 (S.I. 2004/1991 (N.I.15))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 2005 (S.I. 2005/1965 (N.I.15))
The Criminal Justice (Northern Ireland) Order 2008 (S.I. 2008/1216 (N.I.1))

United States
 The "Criminal Justice Act" which was codified as

See also
List of short titles

Lists of legislation by short title

Criminal Justice Act


6236 Mallard este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6236 Mallard este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oohira de Observatorul din Nihondaira (station d'Oohira). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,14 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

6236 Mallard


An Panicum pearsonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni F.Bolus. An Panicum pearsonii in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum pearsonii


Ilich Ramirez Sanchez veya daha sık kullanılan lakabıyla Çakal Carlos, (d. 12 Ekim 1949), Venezuelalı eylemci. Birçok yasa dışı eylemde yer almış Sanchez, 2007 itibarıyla Fransa'da Fleury Merogis Cezaevi'nde tutulmaktadır.

Marksist-leninist bir ailenin oğlu olarak Venezuela'nın Karakas şehrinde dünyaya geldi. 1966 yılında annesi ve kardeşleriyle birlikte Londra'ya gidip, İngiltere'de üniversite eğitimi gördü. Uzun bir dönem Marksist gençlik örgütlenmelerinin içinde yer alan Carlos, 1975 yılında Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC) kamplarında eğitilerek İsrail'e karşı savaşmaya başladı. Daha sonraki yıllar İsrail hükûmetine karşı verdiği mücadeleyi Batı'nın büyük şehirlerine taşıyan Carlos, İsrail'le ilişkisi olan birçok banka, dernek, gazete ve elçiliğe bombalı saldırıda bulundu. 1980 yılında dünyanın en çok aranan adamı olarak ilan edilen Carlos, CIA, Mossad, Interpol ve Fransız istihbaratını birçok kez atlattı.

Özellikle 1980'li yıllarda yaptığı eylemlerle adını duyuran Ilich Ramirez Sanchez hakkında birçok kitap yazılırken, hayatı da defalarca kez filmlere konu oldu.

Binbirsurat olarak da tanınan Carlos'un en önemli eylemlerinden birisi de Anis el-Nakkaş ile beraber Viyana'daki OPEC toplantısında, aralarında 10 petrol bakanının da bulunduğu 70 kişiyi rehin alması ve olay sonrası rehineleri Cezayir'e kaçırmasıydı. Carlos, 25 yıllık bir kovalamacanın ardından 1994 yılında Fransız ve Sudan istihbarat örgütlerinin ortaklaşa düzenledikleri bir operasyonla yakalandı. Mahkeme sonrası müebbet hapis cezasına çarptırılan Carlos, yargılanma esnasında tanıştığı avukat Isabelle Coutant Peyre ile evlendi. Fransa'da Fleury Merogis Cezaevi'nde bir hücrede tutulmaktayken Clairvaux'da çok sıkı korunan bir hapishaneye nakledildi. Eşi sağlık merkezlerinden uzaklığı sebebiyle bu nakle karşı çıkıyordu. Şu anda Paris'te La Santé cezaevinde kurbağa lakaplı gizli Fransız polislerinin suikast girişiminden yeni kurtulmuş halde bulunuyor. İzolasyon şartları ağırlaştığı gibi vatandaşı olduğu Venezuela'nın Fransa elçiliği tarafından iadesine dair hiçbir esaslı teşebbüste bulunulmamasından yakınmaktadır. 1975'te müslüman olan Çakal Carlos, Salim Muhammed Nuri adını almıştır.

Çakal Carlos 2012 yılında Paris ceza evinden telekonferans yöntemi ile röportaj vermiştir.

Ayrıca teleröportaj yöntemiyle yazdırdığı makaleler 2007 yılından bu yana her hafta Baran dergisinde  yayınlanmaktadır. Ekim 2014'te, Eylül 1974'te Paris'teki bir kafeye düzenlenen ve iki kişinin ölümüne ve 34 kişinin yaralanmasına yol açan saldırıyla da suçlandı. Suçlamalara uzun süre itiraz ettikten sonra, 2016 yılının Mayıs ayında duruşmasının devam etmesi kararlaştırıldı ve Mart 2017'de başladı. 28 Mart 2017'de bu saldırı nedeniyle ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. 2017'de Filistin Direnişinde toplam 80 ölümün sorumluluğunu üstlendi.

Kaynakça

1949 doğumlular
Táchira doğumlular
Londra Ekonomi Okulunda öğrenim görenler
Müslüman olanlar
Venezuelalı devrimciler
Yaşayan insanlar
Filistin Halk Kurtuluş Cephesi üyeleri
Cinayetten hüküm giyen Venezuelalılar
Fransa'da müebbet hapse mahkûm edilenler

Ilich Ramirez Sanchez


Rađa – From Split to Hall od Fame , hrvatski dokumentarni film iz 2020. godine redatelja Vojana Koceića.

Dokumentarac prikazuje presjek športsku karijeru hrvatskog košarkaša Dina Rađe. Dotaknuo se dva naslova prvaka Europe sa Splitom, olimpijski finale protiv Dream Teama, Tonija Kukoča, gubitka Dražena Petrovića i ino. Sniman je tri godine na lokacijama u Splitu, Bostonu, Beogradu, Springfieldu, New Yorku, Atlanti, Indianapolisu i dr. Sâm Rađa nije tražio da se snimio film o njemu jer mu je bilo neugodno itkome doći sa zamisli da se o njemu snimi film. Vojan Koceić inzistirao je na tome te je nakon upornih Koceićevih prijedloga Rađa pristao na snimanje dokumentarca. Film je premijerno prikazan 5. ožujka 2020. u Splitu u Cinestaru Mall of Split.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi

Rađa – From Split to Hall od Fame


La Supercoupe d'Espagne féminine de football 2021-2022 est une compétition de football opposant les deux finalistes de la Coupe d'Espagne et les deux autres meilleures équipes du championnat 2020-2021 (FC Barcelone, Levante UD, Real Madrid et Atlético Madrid). Il s'agit de la  de ce trophée, la  sous ce format.

Format
La compétition se dispute en format à élimination directe, avec deux demi-finales et une finale.

Le FC Barcelone et le Levante UD sont qualifiés en tant que finalistes de la coupe ; le Real Madrid et l'Atlético Madrid en tant que  et  du championnat.

Résultats

Demi-finales

Finale

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Championnat d'Espagne 2020-2021
 Coupe d'Espagne 2020-2021

Supercoupe 2021
Football en Espagne en 2022


An Pennisetum domingense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spreng., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Spreng.. An Pennisetum domingense in nahilalakip ha genus nga Pennisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pennisetum

Pennisetum domingense


Aunu'u es una pequeña isla volcánica del océano Pacífico localizada frente a la costa sur oriental de Tutuila en la Samoa Americana.  Tiene una superficie de 1,52 km² y una población de 476 personas según el censo de 2000. Administrativamente, forma parte del Distrito Este (Eastern District), una de las divisiones principales de la Samoa Americana.

Referencias

Véase también
 Territorio Dependiente
 Geografía de Oceanía

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Samoa Americana

Aunu'u


Hans Heinrich Adam (Aachen, 28 de outubro de 1919 — Bad Tölz, 19 de abril de 2007) foi um pintor e vitralista alemão.

Biografia

Hans Heinrich Adam estudou na Academia de Arte de Düsseldorf e na faculdade de pintura Hermann-Göring-Meisterschule für Malerei em Kronenburg, Eifel, sendo aluno de mestrado do professor Werner Peiner. Ele viveu em Arnoldshain, Taunus por mais de três décadas e criou principalmente vitrais de igrejas em Frankfurt am Main.

Obras

 Pinturas e tapeçarias no Centro Comunitário Evangélico Muecke Bernsfeld
 Janela da igreja do Bethanienkirche, Frankfurter Berg
 Janela da igreja do Heiliggeistkirche do mosteiro dominicano, centro da cidade de Frankfurt
 Janela da igreja da Igreja Dornbusch, Frankfurt-Dornbusch
 Janela da Igreja da Nova Igreja de São Nicolau, Frankfurt-Ostend
 Janela de vidro de concreto da Igreja da Epifania, Frankfurt-Nordend
 Parede de mosaico da casa do reitor Weinberger, Bad Nauheim
 Janela de vidro de concreto da Stephanuskirche, Frankfurt-Unterliederbach
 Janela da igreja do Friedenskirche em Bonn-Kessenich

Ver também

Pintura da Alemanha

Bibliografia
 Deutscher Werkbund Hessen, Wilhelm E. Opatz (Hrsg.): Einst gelobt und fast vergessen, moderne Kirchen in Frankfurt a. M. 1948-1973, Niggli-Verlag, Sulgen 2012, ISBN 978-3-7212-0842-9
 Hans-Otto Schneider: Hans Heinrich Adam. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 40, Bautz, Nordhausen 2019, ISBN 978-3-95948-426-8

Naturais de Aquisgrano
Pintores da Alemanha
Vitralistas da Alemanha

Hans Heinrich Adam


Antalya Devlet Senfoni Orkestrası, 1995 yılında Antalya Oda Orkestrası olarak kurulmuş ve bu statüde çeşitli konserler verdikten sonra 1997 yılında adı Bakanlar Kurulu kararı ile değiştirilmiştir.

Başlangıç aşamasında kurucu olarak orkestra şefi olarak İnci Özdil atandı. 1999 yılında Gürer Aykal göreve geldi. Kadro sorunlarını çözdükten sonra orkestra ilk konserini 6 Kasım 1999 tarihinde verdi.

Antalya'nın kültür yaşamında önemli bir yeri olan orkestra Antalya ve Türkiye'nin dünyaya tanıtılmasına katkılar sağlamıştır. Kuruluşundan bugüne dek çok sayıda konser gerçekleştiren Antalya Devlet Senfoni Orkestrası, dünyaca ünlü birçok sanatçıyı müzikseverlerle buluşturdu. Orkestra önemli bir turizm potansiyeli olan kentte turizmin gelişmesine büyük oranda katkı sağlamaktadır. Antalya Devlet Senfoni Orkestrası'nın şefliğine ve genel sanat yönetmenliğine 2009 nisandan itibaren ünlü Orkestra Şefi Orhan Şallıel atanmıştır.

Kaynakça
 T.C. Kültür Bakanlığı

Devlet Senfoni Orkestrası
Devlet Senfoni Orkestrası
1995'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1995'te kurulan müzik grupları

Antalya Devlet Senfoni Orkestrası


Karnobat veya Karınovası (Kiril: Карнобат, Türkçe: Karinabat, Osmanlı devrinde Karinabad), Bulgaristan'ın doğusunda, Burgaz iline bağlı bir şehir ve belde merkezidir.

Osmanlı devrinde şehir, Silistre'ye bağlı önemli bir ticaret merkeziydi.

Son yıllarda nüfusu göçler ve yaşlılık yüzünden giderek azalmaktadır.

Burgaz ili
Bulgaristan'daki şehirler

Karnobat


Die Gaceta de Arte war eine von Februar 1932 bis Mai 1936 anfangs monatlich, später unregelmäßig in Santa Cruz de Tenerife erschienene Kulturzeitschrift.

Die Entwicklung der Zeitschrift
Nach einem Aufenthalt in den Niederlanden, Frankreich, der Tschechoslowakei und Deutschland sah Eduardo Westerdahl, der spätere Chefredakteur der Zeitschrift, die Notwendigkeit durch eine Zeitschrift einen regelmäßigen Kontakt zwischen den Kanarischen Inseln und den Zentren der avantgardistischen Kultur herzustellen. Das Ziel der Zeitschrift bestand nicht nur darin, auf den Inseln über den kulturellen Fortschritt in Europa zu berichten, sondern durchaus auch darin, die Leistungen der Kulturschaffenden Teneriffas in Europa bekannt zu machen. Die Zeitschrift erschien bis zur 14. Ausgabe als Organ der Literaturabteilung des Círculo de Bellas Artes de Tenerife. Ab April 1933 trug sie den Untertitel "revista internacional de cultura" als unabhängige Kulturzeitschrift mit dem ausdrücklich Hinweis auf ihren Anspruch auf Internationalität. Zwischen April und August 1935 konnte die Zeitung aufgrund der Schulden, die durch die Aktivitäten im Umfeld der Ausstellung Arte surrealista entstanden waren, nicht erscheinen. In der als "Zweiter Zeitabschnitt Nr. 37" bezeichneten Ausgabe vom 1. März 1936 erschien die Zeitschrift zum ersten Mal als vierteljährlich erscheinende Zeitschrift in kleinerem Format aber mit einem Umfang von 20 Seiten. Nach der 38. Ausgabe musste das Erscheinen der Zeitschrift 1936 wegen des Spanischen Bürgerkrieges und seiner Folgen eingestellt werden.

Das Redaktionskollegium
Die Redaktion der Zeitschrift bestand zu Beginn aus Eduardo Westerdahl als Chefredakteur und Domingo Pérez Minik, Francisco Aguilar, Domingo López Torres, Oscar Pestana Ramos, José Arozena und Pedro García Cabrera, der auch die Aufgaben eines Redaktionssekretärs wahrnahm. Später kamen Emeterio Gutiérrez Albelo und Julio Antonio de la Rosa dazu. Der größte Teil der Redaktionsmitglieder war als Lehrer, Schauspieler, Schriftsteller oder in Berufen tätig, die keinen direkten Bezug zu den Inhalten der Zeitschrift hatten. Die gesamte Redaktion arbeitete ohne Bezahlung.

Der Einzelverkaufspreis der Zeitschrift betrug anfangs eine Pesete. Die letzten zwei Ausgaben wurden zu drei Peseten und 50 Cent verkauft. In einer Beilage zur 14. Ausgabe wurden Verkaufsstellen in Deutschland (Hamburg), Frankreich (Paris), Argentinien (Buenos Aires), Belgien (Brüssel), der Tschechoslowakei (Prag), Spanien (Madrid, Barcelona), Italien (Rom), Mexiko (Mexiko-Stadt), Peru (Lima), Portugal (Lissabon), Rumänien (Bukarest), Schweden (Stockholm), der Schweiz (Genf), Uruguay (Montevideo), Chile (Santiago de Chile), Dänemark (Kopenhagen), Griechenland (Athen), Holland (Amsterdam), England (London) genannt.
Die Einnahmen aus dem Verkauf der Zeitschrift wurden weitgehend für den Versand ins Ausland verbraucht. Die Zeitschrift wurde kostenlos an Künstler, Schriftsteller und Kulturzentren in Europa und Nordamerika verschickt. Auch Universitäten, Zeitschriftensammlungen, Büchereien und Kunstgalerien wurden mit kostenlosen Exemplaren versorgt. Die Finanzierung der Zeitschrift erfolgte durch unterschiedliche Quellen: Der Círculo de Bellas Artes de Santa Cruz de Tenerife unterstützte die Herausgabe der ersten Ausgaben der Zeitschrift. Einen Teil steuerte der Direktor der Zeitung La Prensa bei, darüber hinaus gab es zeitweise Subventionen des Cabildo Insular de Tenerife. Einige Ausgaben zu passenden Themen wurden durch Zuschüsse des deutschen Konsuls Jacob Rahn ermöglicht.

Die Gestaltung der Zeitschrift
Die Zeitschrift lehnte sich in ihrer Gestaltung stark an die Typografie an, wie sie vom Bauhaus oder Jan Tschichold propagiert wurde. Die Ausgaben 1 bis 36 bestanden aus jeweils 4 Seiten im Format 35 × 49 cm. Häufig hatte die Zeitschrift einseitig bedruckte Beilagen in einem anderen Format die z. B. Aufrufe oder Grundsatzerklärungen enthielten. Ab der 37sten Ausgabe wurde das Format auf etwa 17 × 22 cm reduziert. Die Seitenzahl erhöhte sich dagegen bei der Ausgabe 37 auf 20 und bei der Ausgabe 38 auf 82 Seiten.
Für den Mengentext wurde statt einer Grotesk (Schrift) eine Antiquaschrift verwendet. Bis zur Ausgabe 23 wurde der gesamte Text in Minuskeln gesetzt. Der ersten Ausgabe war ein einzelnes, einseitig bedrucktes Blatt beigelegt. Dort wurde ein Aufsatz von Franz Roh wiedergegeben, in welchem er die ausschließliche Verwendung von Minuskeln verlangt. Eine Beilage zur 23. Ausgabe begründet warum man nun doch Gemeine und Versalien verwendete.

Die Inhalte der Zeitschrift
Die Zeitschrift behandelte die wichtigsten Seiten der Kultur ihrer Zeit, Malerei, Architektur, Kino, Bildhauerei, Ästhetik, Philosophie, Literatur, Musik, Theater und Dichtung. Sie veröffentlichte immer wieder Aufrufe gegen den herrschenden schlechten Geschmack.
Die Texte stammten von den Mitgliedern der Redaktion und vielen anderen kanarischen Autoren. Die Liste der auswärtigen Autoren der Texte und Urheber der Abbildungen liest sich wie ein "Who is Who" der kulturellen Avantgarde der 30er Jahre: (Die Zahlen in Klammern hinter den Namen geben die Ausgabe an, in der ein Beitrag erschienen ist) Richard Aldington (5), Alfred Barr (15, 27), Willi Baumeister (29), Julien Benda (2), Jean Cassou (13), René Char (16), René Crevel (12), Ernst Robert Curtius (3), Guillermo Díaz-Plaja (13), Gerardo Diego (12), Óscar Domínguez (13, 28), André Gide (10), Will Grohmann (=Olaf Rydberg) (32), Ludwig Hilberseimer (4, 5), Le Corbusier (=Charles-Édouard Jeanneret-Gris) (4), Ernst May (4), Amédée Ozenfant (16, 18), Franz Roh (12), André Salmon (7), André Suarès (=Félix André Yves Scantre) (3), Gertrude Stein (11, 20), Paul Valéry (6). Die Ausgabe 3 vom 1. April 1932 war aus Anlass seines hundertsten Todestages Johann Wolfgang von Goethe gewidmet. Den Leitartikel "posible influencia hispánica en la obra de goethe" (Mögliche spanische Einflüsse in Goethes Werken) schrieb Raymond Matthys, der damalige Direktor der Deutschen Schule in Santa Cruz de Tenerife.
Den in das Ausland verschickten Exemplaren lagen teilweise Übersetzungen ins Deutsche oder Englische bei.
In der 8. Ausgabe vom 1. September 1932 wurde eine Zusammenarbeit zwischen der Gaceta de Arte und der Galerie Flechtheim bzw. der von Alfred Flechtheim herausgegebenen Zeitschrift Omnibus bekanntgegeben. In der Folge wurden einige Abbildungen mit Genehmigung der Galerie Flechtheim in der Gaceta de Arte gedruckt. Das geschah teilweise sogar von Klischees die die Zeitschrift Omnibus zur Verfügung gestellt hatte.

Die Buchveröffentlichungen der Redaktion
Parallel zur Veröffentlichung der Zeitschrift gab die Redaktion Gaceta de Arte Bücher heraus, die von Mitgliedern der Redaktion aber auch von anderen Autoren geschrieben wurden. Auch in den Büchern spiegeln sich die Themenbereiche der Zeitschrift wider. Sie befassen sich mit Literatur, Bildender Kunst und gesellschaftlichen Problemen.

Durch die Redaktion organisierte Ausstellungen und Kongresse
Ein weiteres Tätigkeitsfeld der Mitglieder der Redaktion der Gaceta de Arte, besonders aber des Chefredakteurs Eduardo Westerdahl war die Organisation von Ausstellungen.

Die Ausstellung El mueble moderno, die Ende Juni 1932 in den Räumen des Circulo de Bellas Artes de Tenerife stattfand, befasste sich mit Möbeldesign. Es wurden hauptsächlich Musterstücke von Entwürfen des Bauhauses gezeigt. Zur Einführung hielt Eduardo Westerdahl einen Vortrag über die neuesten Entwicklungen der Kunst in Deutschland.

Nachdem die Kritik im Jahre 1928 die Bilder der von Westerdahl organisierten Gemeinschaftsausstellung der Künstler Lily Guett und Óscar Domínguez sehr schlecht aufgenommen hatte, wurden die Bilder von Óscar Domínguez in einer Gemeinschaftsausstellung mit einigen örtlichen Künstlern, die Ende 1932 stattfand, in der Presse überschwänglich gelobt.
Auch die erste Einzelausstellung mit Bildern des Künstlers, die im Mai 1933 in den Räumen des Circulo de Bellas Artes de Tenerife stattfand, wurde von der Redaktion der Gaceta de Arte organisiert.

Der Primer Congresillo de Juventudes (Erster Kongress der Jugendlichen) fand am 5. und 6. August 1933 in Las Palmas de Gran Canaria statt. Auf diesem Kongress wurde mit kanarischen Jugendlichen über verschiedene Aspekte des Städtebaus, der Kultur und der Sozialpolitik diskutiert. Im Rahmen dieses Kongresses zeigte eine Ausstellung im Circulo Mercantil in Las Palmas de Gran Canaria vom 6. August bis zum 20. September 1933 Arbeiten von Robert Gumbrich, Servando del Pilar und Óscar Dominguez.

Im November führte die Redaktion der Gaceta de Arte jeweils dienstags und donnerstags am Abend an der Universität La Laguna eine Reihe von öffentlichen Veranstaltungen durch. Die Themen waren Philosophie, Soziologie, Literatur und Bildende Kunst aus zeitgenössischer Sicht. Zur Durchführung dieser Veranstaltungen war die Redaktion der Gaceta de Arte von der Studentenvereinigung Federación Universitaria de Estudiantes eingeladen worden.

Von den Ausstellungen, die durch die Redaktion der Gaceta de Arte organisiert wurden, gilt die Ausstellung Arte surrealista als die mit der größten Bedeutung. Sie wurde am 11. Mai 1935 im Ateneo de Santa Cruz de Tenerife eröffnet. Sie war die erste Ausstellung – nicht nur in Spanien, sondern in ganz Europa – in der der Besucher einen Überblick über die wichtigsten Arbeiten des Surrealismus erhalten konnte. Die Vermittlung der Kontakte war weitgehend Óscar Domínguez zu verdanken, der in Paris im Zentrum der damals aufkommenden Kunstrichtung lebte. In dieser Ausstellung waren nahezu alle Künstler vertreten, die heute als bekannte Vertreter des Surrealismus gelten:
Es wurden Ölgemälde von Hans Arp, Victor Brauner, Giorgio de Chirico, Salvador Dalí, Óscar Domínguez, Max Ernst, Valentine Hugo, René Magritte, Joan Miró, Meret Oppenheim, Pablo Picasso, Man Ray und Yves Tanguy gezeigt. Es gab Aquarelle, Zeichnungen, Collagen oder Radierungen von Marcel Duchamp, Max Ernst, Alberto Giacometti, Maurice Henry, Marcel Jean, Joan Miró, Pablo Picasso, Jindřich Štyrský und Yves Tanguy sowie Fotografien von surrealistischen Objekten von Hans Bellmer und Marcel Duchamp und darüber hinaus Fotografien von Marcel Duchamp, Dora Maar und Man Ray.
Im Rahmen der Ausstellung sollte auch der surrealistische Film Das goldene Zeitalter von Luis Buñuel gezeigt werden. Die Aufführung wurde aber durch den Zivilgouverneur der Provinz Santa Cruz de Tenerife untersagt.
Zur Eröffnung dieser Ausstellung waren André Breton, Jacqueline Lamba und Benjamin Péret nach Teneriffa angereist. Ihr Aufenthalt auf der Insel schaffte eine bleibende Verbindung, die durch weiter Ausstellungen und literarische Veranstaltungen gefestigt werden sollte. Durch die Ereignisse des Spanischen Bürgerkrieges und die nachfolgende restriktive Kulturpolitik der spanischen Regierung bekam diese Beziehungen allerdings erst in den 1950er-Jahren wieder praktische Bedeutung.

Im Juni 1936 fand in Santa Cruz eine Ausstellung statt, die gemeinsam von ADLAN und der Gaceta de Arte organisiert worden war. Der Stil der Ausstellungsstücke war nicht einheitlich, es gab außer surrealistischen auch abstrakte und Bilder anderer Stilrichtungen. Unter anderem wurden Arbeiten von Hans Arp, Willi Baumeister, Salvador Dalí, Óscar Domínguez, Karl Drerup, Max Ernst, José Luis Fernández, Ángel Ferrant, Alberto Giacometti, Juan Ismael, Georges Hugnet, Wassily Kandinsky, Joan Miró, Ben Nicholson, O Kamote, Luis Ortiz Rosales, Wolfgang Paalen, Sophie Taeuber-Arp, Yves Tanguy, Friedrich Vordemberge-Gildewart und Gérard Vulliamy gezeigt. Darüber hinaus waren surrealistische Objekte ausgestellt, die von Óscar Domínguez, Eduardo Westerdahl, Pérez Minik, Pedro García Cabrera und Luis Ortiz Rosales geschaffen worden waren.

Die Bedeutung der Zeitschrift
Maud Westerdahl bemerkte 1992 zur Gründung der Gaceta de Arte, dass es eigentlich unsinnig erschien, dass einige junge Leute die auf einer Insel lebten, deren nächster Nachbar die Wüste Sahara ist, in Spanien über Teneriffa das Fortschrittlichste des modernen Gedankengutes verbreiten wollten. Das Ganze ohne Vorkenntnisse, ohne Erfahrung, ohne Kontakte und ohne Geld. Aber, so meinte sie, der Traum wurde wahr. Heute könne man keine Abhandlung oder kein Buch über die Kunst der Avantgarde lesen, ohne dass dort ein Bezug auf die Gaceta de Arte erscheint oder die Ausstellung Arte surrealista von 1935 genannt wird.
Rückblickend kommen die Autoren, die sich mit der Zeitschrift, den Mitgliedern der Redaktion und den freien Mitarbeitern befasst haben, zu dem Schluss, dass die Selbstdarstellung, die in der Beilage zur 14. Ausgabe vom April 1933 gegeben wird, durchaus zutreffend war und die Ziele, die sich die Redaktion selbst gesteckt hatte, erreicht wurden. In dieser Beilage bezeichnete sich die Zeitschrift selbst als die einzige Zeitschrift in Spanien, die mit der größten Reinheit den neuen Geist ausdrückt, als eine Zeitschrift die Beziehungen zu den bedeutendsten Personen unterhält, die die Neue Kunst vorwärts bringen. Die Redaktion sähe ihre Aufgabe über die Herausgabe der Zeitschrift hinaus darin, in Büchern, Ausstellungen, Konzerte und Konferenzen und öffentliche Aktionen ein neues Bewusstsein zu fördern und über neue Tendenzen auf den Gebieten der Malerei, der Architektur, dem Kino, der Plastik, der Ästhetik, der Philosophie, der Literatur, der Musik, des Theaters und der Poesie zu berichten.

Literatur
Zur Gaceta de Arte scheint es, trotz ihrer Bedeutung für die Verbreitung der Werke deutscher Künstler, keine deutschsprachige Literatur zu geben. Es handelt sich also ausschließlich um Literatur in spanischer Sprache.

Weblinks
Auf der Seite der Universität Las Palmas de Gran Canaria können alle Ausgaben der Zeitschrift angesehen werden.

Einzelnachweise

Antiquarische Zeitschrift (Spanien)
Santa Cruz de Tenerife
Ersterscheinung 1932
Erscheinen eingestellt 1936

Gaceta de Arte


Deval Laurdine Patrick (d. 31 Temmuz 1956, Chicago, İllinois) Amerikalı bir siyasetçidir. Massachusetts eyaletinin 71. valisi olarak görev yapmıştır. 7 Kasım 2006 tarihinde vali seçilen Patrick, Massachusetts eyaletinin ilk siyahi valisidir. ABD genelinde ise 2. siyahi eyalet valisi olma ayrıcalığını taşımaktadır. 2010'da yeniden valiliğe seçilmiş, 2014'te yapılan seçimlerde ise tekrar aday olmamıştır.

1956 doğumlular
Massachusetts valileri
Yaşayan insanlar
Chicago doğumlular

Deval Patrick


A 9.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 15 de maio de 2022 entre Isernia e Blockhaus sobre um percurso de 191 km. O vencedor foi o australiano Jai Hindley da equipa Bora-Hansgrohe e o espanhol Juan Pedro López conseguiu manter a liderança antes da segunda jornada de descanso.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
  Rüdiger Selig (Lotto Soudal) não completou a etapa.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 09

9.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


Age of Empires (AoE ලෙසින් කෙටියෙන් හඳුන්වන), යනු  ඉතිහාසය පදනම් කරගත් යථාකාල  උපයඥාන පරිගනක ක්‍රීඩාවකි. මෙය 1997 දී මයික්‍රෝසොෆ්ට් විසින් ප්‍රකාශිතවූවකි.

ශිෂ්ටාචාරයන්

මූලාශ්‍ර

Age of Empires

ඒජ් ඔෆ් එම්පයර්ස් (විදෘශ්‍ය ක්‍රීඩාව)


Drippin (드리핀), stylisé DRIPPIN, est un boys band sud-coréen de K-pop formé en 2020. Il est composé de sept membres.

Formation
Avant la constitution du groupe, les membres du groupe ont participé à l'émission Produce X 101 (à l'exception d'Alex). Cha Jun-ho s'est classé neuvième dans l'émission et a donc intégré le groupe X1. Celui-ci a rapidement arrêté à la suite de la révélation de manipulation sur les votes dans Produce X 101.

La formation du groupe Drippin est annoncéé en septembre 2020. Les candidats de Produce X 101 sont rejoints par Alex, qui est de nationalité coréenne et allemande. Ce dernier quitte le groupe en 2023.

Membres

Discographie

EP
Boyager (2020)
A Better Tomorrow (2021)
Villain (2022)

Album single
Free Pass (2021)

Distinctions

Notes et références

Groupe de K-pop
Groupe sud-coréen de pop
Boys band sud-coréen
Groupe musical formé en 2020

Drippin


Nymphler (Nymphe veya Türkçe nemf, nimf ya da diğer bir deyişle "peri" olarak da anılırlar) Yunan Mitolojisi'nde yeri ve denizi dolduran sayısız çokluktaki dişi, tanrısal varlıklardır. Ölümsüz değillerdir ama tanrılar gibi ambrosia ile beslendiklerinden çok uzun yıllar yaşarlar ve hep genç ve güzel kalırlar. Ambrosia balımsı bir maddedir ve uzun yıllar yaşamı sağlar doğurganlık ve zariflik simgesidirler. Mitlerde genellikle güzellikleri yüzünden başlarından geçenler anlatılır, genel olarak perilerin güzelliğine vurgu yapılır.

Çok sayıda nemf türü vardır ve bunlar yaşadıkları yerlere göre ayrı adlar alırlar. Oreadlar dağlarda, Naiadlar akarsularda, Dryadlar meşe ağaçlarında, limnadeslar göllerde, crinaealar çeşmelerde, pegaeaeler kaynaklarda, potameidesler nehirlerde, elionomaeler bataklıklarda yaşarlar.

Oreadlar ve Dryadlar doğanın bir parçası oldukları için satirler bu nemflerin hayranıdır.

Ayrıca bakınız
Okeanidler
Klytie (Okeanid)

Nemf


Constantin Pariano () a fost un om de afaceri grec stabilit în Dobrogea.
Considerat a fi "patriarhul agriculturii dobrogene", Pariano a întemeiat prima fermă pe moșia sa de la Hasancea - actualul Valu lui Traian.

A fost numit de trei ori prefect al Constanței la început de secol XX și de trei ori senator de Constanța.

A fost un luptător convins al acordării drepturilor politice locuitorilor băștinași, luptând alături de Ioan N. Roman și de Ion Bănescu – în care scop a luat ființă ziarul «Drapelul», de sub conducerea dlui Roman.

Note

Nașteri în 1846
Greci din România
Prefecți români
Senatori români
Decese în 1930

Constantin Pariano


Emery Lehman, né le  à Chicago, est un patineur de vitesse américain. Il remporte une médaille de bronze lors des Jeux olympiques d'hiver de 2022.

Palmarès
 Jeux olympiques
   Médaille de bronze dans la poursuite par équipe aux Jeux olympiques de 2022 à Pékin

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1996
Naissance à Chicago
Patineur de vitesse américain
Patineur de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé de bronze olympique américain

Emery Lehman


قانون غاوس المغناطيسي هو ثاني معادلات ماكسويل التي تصف سلوك الكهرومغناطيسيات و توليدها، ينص هذ القانون على أن عدد خطوط المجال المغناطيسي الخارجة من سطح مغلق يساوي صفر، بمقارنة هذا التعريف مع قانون غاوس الكهربي الذي ينص على أن عدد خطوط المجال الكهربي الخارجة من سطح مغلق مساو لمجموع الشحنة الكهربية داخل السطح، يتبين بالمقارنة أنه لا وجود لشحنة مغناطيسية, أي يتعذر على الدوام الحصول على قطب شمالي منفرد أو قطب جنوبي منفرد.

إن معضلة انعدام الشحنة المغناطيسية هي حقيقة تفرض نفسها على الفيزياء التجريبية رغم أن عدد من النظريات الحديثة في الفيزياء النظرية تفترض وجود هذه الشحنة، كنظرية التوحيد الكبرى فضلا عن نظرية الأوتار الت تفترض أن الثقب الأسود ما هو إلى مغناطيس أحادي بشحنة مغناطيسية تساوي كتلته.

الوجه التفاضلي

 رمز تباعد.
B المجال المغناطيسي.

أي أن افتراق الخطوط المغناطيسية عن بعضها متعذر تماما وبالتالي لا يمكن فصل الأقطاب

الوجه التكاملي
الوجه الآخر للقانون هو عبارة عن تكامل سطحي

و هما قانونان متكافئان تماما حسب مبرهنة التباعد.

الكمون المغناطيسي
حسب المبرهنة الأساسية في حساب المتجهات يمكن أن نحلل كل حقل متجه إلى مركبتين حقل متجه غير دوراني و حقل متجه حلزوني و تبعا لذلك فإن طاقته الكمونية تنقسم إلى كمون متجهي و كمون سلمي.

و بما أن

و بناء على تعريف الحقل المتجهي الحلزوني

(( تباعد الحقل المتجهي الحلزوني =صفر ))

فهذ يقتضي أن المجال المغناطيسي هو حقل متجهي حلزوني ويملك فقط كمون إتجاهي A أي يمكن كتابته على الشكل التالي :

انظر أيضا

 نظرية الفردية

مراجع

كارل فريدريش غاوس
معادلات ماكسويل
مغناطيسية

قانون غاوس المغناطيسي


බෙනට් රත්නායක උපන්නේ 19.... ඔක්තෝබර් 24 මාතලේදී ය. ඔහු 1978 සිට වසර කිහිපයක්ම ශ්‍රී ලංකාවේ රේගු දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළේය. පසුව ඔහු මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ මැණික් විද්‍යාව පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් හැදෑරීය.ඔහු විවාහ වී සිටින්නේ සමන්මලී හවාපන්නා සමඟ වන අතර එම යුවළට එක් පුතකු (උදාර) සහ දියණියන් දෙදෙනෙක් සිටී (එරන්දතී සහ භාග්‍යා).

1986 දී රත්නායක ඕසී.අයි.සී විසින් මෙහෙයවන ලද කැමරාකරණ පාඨමාලාවක් කළේය. පාඨමාලාව අවසානයේදී ඔහු විනාඩි 25 ක කෙටි චිත්‍රපටයක් 'පියවරු සහ පුත්තු' නමින් කළේය. 1987 දී ඕසී.අයි.සී සම්මාන උළෙලේදී හොඳම අනුක්‍රමික නොවන නිර්මාණය සඳහා වූ සම්මානය මෙම කෙටි චිත්‍රපටයට හිමි විය. සම්මානයෙන් ලද විශ්වාසය නිසා 1990 ගණන් වල මුල් භාගයේ එම්ටීවී ඔස්සේ විකාශය වූ 'තරු' ඇතුළු බොහෝ රූපවාහිනී කතා මාලාවන් නිෂ්පාදනය කිරීමට ජාතික රූපවාහිනිය සහ ස්වාධීන රූපවාහිනී නාලිකා ඔහු වෙත යොමු කළේය.ඔහු 'තරු, ග්‍රහණය, කළු හංසයෝ, මකර විජිතය, කඩුමුණ, පළිඟු,සහ www.com යන බොහෝ කැපී පෙනෙන රූපවාහිනී කතා මාලාවන් නිෂ්පාදනය කර ඇත. 1988 දී ඔහු 'සයුරෙන් එහා' නමින් කථාංග 5 කින් යුත් කතා මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළේය. 1994 දී ඔහු ටෙලි නාට්‍ය හා සිනමා නිර්මාණ සඳහා නිෂ්පාදන ආයතනයක් ලෙස "බෙන් ෆිල්ම්ස්" නමින් තමන්ගේම ආයතනයක් ආරම්භ කළේය.

2001 දී ඔහු 'අස්වැසුම' නම් ඔහුගෙ ප්‍රථම චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණ සමඟ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙකු විය. එම වසරේදී ඔහු හොඳම අධ්‍යක්ෂණය සඳහා වූ සරසවිය සම්මානය දිනා ගත් අතර 34 වන හූස්ටන් ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේදී හොඳම අධ්‍යක්‍ෂවරයා සඳහා වූ ප්ලැටිනම් සම්මානය දිනා ගත්තේය.දේශීය චිත්‍රපට උළෙල කිහිපයකදීම චිත්‍රපටය සම්මාන රාශියක් දිනා ගත්තේය. මෙම චිත්‍රපටය විචාරකයින්ගේ ප්‍රශංසාවට පාත්‍ර වූ අතර බොම්බේ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී ෆිප්‍රෙසි සම්මානය දිනා ගත්හ. 2001 දී, මෙම චිත්‍රපටය මොන්ට්‍රියල් සහ ක්විබෙක් සිටි ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙල සඳහා මෙන්ම මොස්කව්, සිංගප්පූරු සහ කේරල ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙල සඳහා ද තෝරා ගන්නා ලදී. 2001 දී බ්‍රසීලයේ පැවති 25 වන සාන්ත පවුලෝ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී මෙන්ම ඉන්දියාවේ පැවති 4 වන ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේදී තරඟකාරී අංශය සඳහා ප්‍රවේශය වශයෙන් මෙම චිත්‍රපටය තෝරා ගන්නා ලදී. 2002 දී 7 වන ඩකා චිත්‍රපට උළෙලේදී ජූරියේ විශේෂ දොන් කුයිකෝටි සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූ දිනා ගන්නා ලදී. 2002 පෙබරවාරි 29 දින මෙම චිත්‍රපටය ශාන්ත ජෝස් චිත්‍රපට උළෙලේදී ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි පසුව 2002 ඇමරිකාවේ ටිබුරන් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී ද 2002 දී එම ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී හොඳම අධ්‍යක්ෂවරයා සඳහා ගෝල්ඩන් රීල් සම්මානය දිනා ගත්තේය.

පසුව 2005 දී ඔහු සිය දෙවන චිත්‍රපටය වූ සුලඟ අධ්‍යක්ෂණය කළ අතර එය හූස්ටන් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී රිදී රෙමී සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය. මෙම චිත්‍රපටය කල්කටා, මොන්ට්‍රියල්, බ්‍රසීලයේ රියෝ යන ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල වලදී සම්මාන හයක් දිනා ගැනීමට සමත් විය. මෙම චිත්‍රපටය 2006 පැවති Pyongyang International Film Festival හි තරඟකාරී අංශය තුළ ප්‍රදර්ශනය කිරීමට තෝරා ගන්නා ලදී. එම කාලයෙම රත්නායක මහතා රූපවාහිනී කතාමාලා දෙකක්  සුධීර සහ සඳ සක්මන නිපදවිය.

2010 දී තිරගත කල 'ඉර හඳ යට' චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය කළේය. එය 23 වන සිංගප්පූරු ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී තිරගත වූ අතර රිදී තිර සම්මානය සඳහා ද නිර්දේශ විය. මෙම චිත්‍රපටය 2010 ලොස් ඇන්ජලීස් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙලේදී 'ගෞරවනීය' සම්මානය දිනා ගත්තේය. ඔහු එම චිත්‍රපටයෙන් තම පුත්‍රයා වන උදාරව මෙරට සිනමාවට හඳුන්වා දුන්නේය.ඉතාලියේ ඉඩෙන්ටිටා චිත්‍රපට උළෙලේ මෙම චිත්‍රපටය හොඳම චිත්‍රපටය ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර විය. 2013 දී මෙම චිත්‍රපටය ෆීජි චිත්‍රපට උළෙලේදී හොඳම චිත්‍රපටය ලෙස සම්මානයට පාත්‍ර විය.

ඔහු 2013 දී 'සත් ඉම' නමින් චිත්‍රපටයක් කිරීමට උත්සාහ කළේය. බාධා කිහිපයක් හේතුවෙන් චිත්‍රපටය අවසන් කිරීමට නොහැකි විය. ඉතින් රත්නායක වසර ගණනාවක් තිගැස්සුණු මනෝභාවයක සිටි ඔහු 2016 දී 'නෙලා' චිත්‍රපටය නිපදවිය. බෙනීටෝ ෆෙරෝස් ගල්ඩෝස් විසින් රචිත "මරියානැල්ල" නවකතාව පදනම් කරගෙන ඉන්ද්‍රාණි රත්නසේකර මහත්මියගේ සිංහල භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලද "නෙලා" නවකතාව පදනම් කරගෙන ඔහු චිත්‍රපටය නිර්මාණය කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, ඔහු 2018 චිත්‍රපටය තිරගත වන තෙක් වසර එකහමාරක් පමණ බලා සිටින්නට විය.

රත්නායක රන් කෙවිට 1 , රන් කෙවිට 2, අස්වැසුම සහ රාජ්‍ය සේවය පිනිසයි ඇතුළු චිත්‍රපට කිහිපයකම රංඟනයෙන් දායකව ඇත.2012 දී ඔහු රෝමියෝ සහ ඩැන්ටේ නම් රූපවාහිනී කතා මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළේය. 2017 ඉන්දියාවේ පූනේහි 15 වන ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේ (IFFI) ජූරි මණ්ඩලයේ සාමාජිකයකු වීමටද රත්නායක මහතාට අවස්තාව හිමි විය. 2019 දී ඔහු 'පලිංගු පියපත්' රූපවාහිනී කතා මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කලහ.

'කවුරුවත් දන්නෙ නෑ' මෙතුමාගෙ පැමිණීමට නියමිත සිනමා සිත්තමයි.

බෙනට් රත්නායක


James Warren ist der Name folgender Personen:

* James Warren (Politiker) (1726–1808), amerikanischer Politiker (Massachusetts)
 James Warren, ein Künstlername von Mino Guerrini (1927–1990), italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor
 James Warren (Musiker) (* 1951), britischer Musiker, Mitglied von The Korgis
 James Warren (Philosoph) (* 1974), britischer Philosoph

James Warren


El hobbit anotado es una obra editada por Douglas A. Anderson. Se trata de una versión con apostillas y comentarios de la novela El hobbit de J. R. R. Tolkien. Fue publicado por primera vez el 28 de octubre de 1988 por la editorial americana Houghton Mifflin, coincidiendo con el quincuagésimo aniversario de la publicación americana de El hobbit, y después en 1989, por la editorial Unwin Hyman. En 2002, el texto fue revisado y aumentado en una nueva edición, debido a la aparición de numerosos textos inéditos que esclarecían el texto de El hobbit.

En esta obra, Anderson presenta las inspiraciones de Tolkien a lo largo de la lectura del texto, así como las diversas modificaciones que Tolkien pudo hacer al texto original. También presenta numerosas ilustraciones, del propio Tolkien y provenientes de las distintas traducciones internacionales de El hobbit, además de un apéndice con información sobre las runas empleadas en El hobbit, y un mapa de las Tierras Ásperas. En la edición de 2002, la obra presenta en otro apéndice una versión inédita del texto «La búsqueda de Erebor», del cual se publicaron otras dos versiones unos años atrás en los Cuentos inconclusos de Númenor y la Tierra Media de Christopher Tolkien.

En español fue publicado en diciembre de 1990 (reimpreso en septiembre de 1993) por Ediciones Minotauro. El 24 de noviembre de 2006 se publicó también la edición revisada y ampliada.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Anotado
Hobbit Anotado, El

El hobbit anotado


Die Gleislose Bahn Preßburg–Eisenbrünnl war ein Oberleitungsbus-Betrieb, im deutschen Sprachraum seinerzeit noch Gleislose Bahn genannt, im damaligen Oberungarn. Die 5,8 Kilometer lange Strecke verband die Innenstadt von Bratislava, damals Preßburg beziehungsweise ungarisch Pozsony, mit dem Ausflugsziel Železná studienka, damals Eisenbrünnl beziehungsweise ungarisch Vaskutacska, im Bratislavský lesný park in den Kleinen Karpaten. Die stadtseitige Endstelle befand sich beim Hauptbahnhof, heute Bratislava hlavná stanica. Zuständiges Verkehrsunternehmen war die Aktiengesellschaft Pozsony Vödricvölgyi Villamos Automobil Vonal Részvénytársaság, kurz PVAV.

Geschichte
Die Anlage wurde am 19. Juli 1909 eröffnet und ergänzte die 1895 eröffnete aber von einer anderen Gesellschaft betriebene Straßenbahn Bratislava. Sie war nach der zwischen 1904 und 1906 bestehenden Gleislosen Bahn Poprád–Ótátrafüred der zweite Oberleitungsbusbetrieb auf dem Gebiet der heutigen Slowakei. Die Oberleitungsspannung betrug 450 Volt Gleichstrom, die Baukosten beliefen sich auf 310.000 Kronen. Folgende Zwischenhaltestellen wurden bedient:

Cesta na Kamzíkov vrch
Cesta k Železnému hámru
Horský park
Rothova patrónová továreň
Kühmayerova továreň
Ôsmy mlyn
Deviaty mlyn

Eine Fahrt über die Gesamtstrecke kostete 50 Heller, für Teilstrecken waren nur 30 oder 20 Heller zu entrichten. Erbaut und betrieben wurde die Gleislose Bahn nach dem System Mercédès-Électrique-Stoll. Als Besonderheit war sie durchgehend zweispurig, damals Vierdrahtsystem genannt. An beiden Endpunkten befanden sich Wendeschleifen, Luftweichen existierten somit keine.

Bereits im Laufe des Jahres 1915 musste die Gleislose Bahn Preßburg–Eisenbrünnl kriegsbedingt wieder eingestellt werden, nachdem die Betreibergesellschaft schon am 4. Februar 1915 ihre Auflösung beschloss. Seit dem 31. Juli 1941 besteht in der Stadt mit dem Oberleitungsbus Bratislava jedoch ein moderner Betrieb, für den heute das Verkehrsunternehmen Dopravný podnik Bratislava (DPB) zuständig ist. Das Ziel der ehemaligen Gleislosen Bahn wird heute von der Autobus-Linie 43 erschlossen.

Fahrzeuge
Die in Bratislava eingesetzten Fahrzeuge besaßen, wie beim System Mercédès-Électrique-Stoll üblich, ein vierrädriges Kontaktwägelchen zur Stromabnahme sowie Radnabenmotoren. Zur Verfügung standen vier offene Sommerwagen (Nummern 1 bis 4), zwei geschlossene Motorwagen (Nummern 5 und 6) sowie ein Oberleitungslastkraftwagen (Nummer 7). Letzterer wurde später ebenfalls in einen geschlossenen Motorwagen für die Personenbeförderung umgebaut, Anhänger waren nicht vorhanden.

Siehe auch
 Liste der ehemaligen Oberleitungsbussysteme
 Geschichte des Oberleitungsbusses

Weblinks
 Pred 100 rokmi začal v Prešporku prevádzku predchodca dnešných trolejbusov (slowakisch)
 A magyarországi trolibusz üzemek története, helyük és szerepük a városi közlekedési hálózatokban (ungarisch; PDF; 6,3 MB)
 Beschreibung der Sommerwagen 1 bis 4
 Beschreibung der geschlossenen Wagen 5 und 6
 Beschreibung des Oberleitungslastkraftwagens Nummer 7

Einzelnachweise

Preßburg–Eisenbrünnl
Verkehr (Bratislava)
Verkehrsgeschichte (Slowakei)

Gleislose Bahn Preßburg–Eisenbrünnl


Pandantivul este unul din elementele în formă de triunghi sferic, care racordează în colțuri cupola (sau turla) unei biserici cu structura de rezistență, aceasta fiind alcătuită din arcuri. Este un element arhitectural specific arhitecturii bizantine.

De obicei, în pandantivele cupolei principale dintr-o biserică sunt reprezentați cei patru evangheliști.

Elemente arhitecturale
Arhitectură creștină
Arce și bolți

Pandantiv (arhitectură)


Avant les Actes d'Union de 1707, les barons du comté de Perth élisaient des commissaires pour les représenter au Parlement monocaméral d'Écosse et à la Convention des États. Le nombre de commissaires est passé de deux à quatre en 1690.

Après 1708, le Perthshire a envoyé un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires du comté

1617-? Georges Auchinleck, Lord Balmanno
 1639–41: Sir John Moncreiff de Moncreiff
 1639–41: Thomas Ruthven de Frieland
 1643: Patrick Kinnaird de Inchstair
 1643: George Graeme de Invhbraikle
 1644–45: Laird de Gleneagles (Haldane)
 1644–45: Laird de Balhousie (Hay)
 1645–47: Laird de Frieland (Ruthven)
 1645–47: Lair de Aldie (Mercer)
 1648: Laird de Inchmertene (Ogilvie)
 1648: Laird de Balthayok (Blair)
 1649–51: Sir Thomas Ruthven
 1649–50: Sir John Brown
 1650–51: Laird de Ardblair (Blair)
 1661–63: Mungo Murray de Garth
 1661–63: Sir George Kinnaird de Rossie
 1665 convention, 1667 convention: Sir John Drummond de Burnbank
 1665 convention, 1667 convention: Sir Thomas Stewart de Gairntellie
 1669–74, 1678 convention, 1681–82, 1685–86: Lt-Gen. William Drummond de Cromlix
 1669–70: Sir Mungo Murray de Garth (décédé vers 1670)
 1672: Sir Gilbert Stewart de Tillineddes (décédé vers 1672)
 1673–74: Sir William Murray de Ochtertyre
 1678 convention: John Graham de Fintrie
 1681–82, 1685: Mungo Haldane de Gleneagles (décédé en 1685)
 1685–86: Sir John Murray de Drumcairn
 1689 convention, 1689–93: John Haldane de Gleneagles (expulsé en 1693)
 1689 convention, 1689–93: Sir James Ramsay de Bamff (expulsé en 1693)
 1690–1702: Sir Colin Campbell de Aberuchill
 1690–1702: Adam Drummond de Megginch
 1693–95: Sir Alexander Menzies de that Ilk (décédé en 1695)
 1693–97: Thomas Hay de Balhousie (anobli vicomte Dupplin 1697)
 1695–1701: Robert Hay de Strowie
 1698–1701: James Craigie le jeune
 1702: William Oliphant de Gask (décédé vers 1702)
 1702–07: Sir Patrick Murray de Ochtertyre
 1702-07: Mungo Graham de Gorthie
 1702–07: John Haldane de Gleneagles
 1704–07: John Murray de Strowan

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Perth and Kinross
Histoire du Perth and Kinross

Perthshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


This page aims to list articles related to the island of Ireland. This list is not necessarily complete or up to date; if you see an article that should be here but is not (or one that should not be here but is), please update the page accordingly.Recent changes: Irish topics

Architecture

Communications

Culture

Economy

Education

Food and beverages

Geography

Places

History

Ideologies

Law

Language

Media

Music

Nationhood

Officials

Politics

Religion

Science and technology

Sport

Transport

See also

Lists of country-related topics - similar lists for other countries

Outlines of countries

List of Ireland-related topics