Apodocephala, biljni rod iz porodice glavočika smješten u podtribus Lowryanthinae, dio tribusa Athroismeae. Postoji devet taksonomski priznatih vrsta i sve su madagaskarski endemi. Poznatija vrsta je drvo Apodocephala pauciflora kojre raste po istočnim i sjevernim krajevima otoka.

Rod je opisan 1885.

Vrste
 Apodocephala angustifolia Humbert
 Apodocephala begueana Humbert
 Apodocephala coursii Humbert
 Apodocephala minor Scott Elliot
 Apodocephala multiflora Humbert
 Apodocephala oliganthoides Humbert
 Apodocephala pauciflora Baker
 Apodocephala radula Humbert
 Apodocephala urschiana Humbert

Izvori

Athroismeae

Apodocephala


Skinkelsborg (ikke at forveksles med 'Skindelborg') er et voldsted eller borg i Sønderskoven i Sønder Stenderup ved Lillebælt og opad Solkær Enge. Stedet er benævnt Skinkelsborg Voldsted i Generalstabens Kort.
Skinkelsborg består af en firesidet borgbanke adskilt af en grav og en lavere voldlignende banke. Terrænet omkring voldstedet har formentlig været ret ufremkommeligt i middelalderen. Dengang gik søen eller fjordarmen helt op til borgen og rundt omkring lå de store skove helt ud til søen.

Voldstedet består af en ca. 35 m. bred og 3,5 m. høj ujævnt kvadratisk hovedbanke. Den befæstede gård har formentligt været opført af træ.
Der har ligget en neolitisk (Yngre stenalder) boplads på den holm, hvor Skinkelsborg senere blev opført.

Ejere
Dronning Margrethe I har formentligt beboet Skinkelsborg efter at hun købte gården af Claus Limbek (af den mægtige adelsslægt Limbækkerne) i 1407. Claus Limbæk havde købt af Hennike Limbek, der i sin tid havde købt det af Henneke Skinkel.
Skinkelsborg udgjorde med Sønder Stenderup sit eget Birk og i 1850 stadig sit eget Len.

Voldstedet blev formentlig opgivet i begyndelsen af 1400-tallet efter Margrethe I's overtagelse.

Fund

Der er fundet jernalderfund i form af sværd, armbrøst, pile osv.
 I 1956 blev en falsk shekel af bly fundet på voldstedet. Denne er erklæret for danefæ.
 I 1969 blev der fundet et større antal flintredskaber, som var fremkommet ved pløjning, bl.a. skiveskrabere, skivebor, enkelte tværpile, to stærkt forhuggede neolitiske (Yngre stenalder) flintøkser, samt adskillige stumper af slebne flintøkser.
 I 1993 blev der ved voldstedet fundet en såkaldt turnos (Fransk mønt, også kaldet Gros tournois). Mønten er fra franske Phillip den smukke (Philip den IV)(1285-1314). Mønten er erklæret for danefæ.

Referencer

Voldsteder i Vejle Amt
Voldsteder i Haderslev Amt
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kolding Kommune

Skinkelsborg


Mashonaland Doğu, Afrika ülkesi Zimbabve'nin toplamda var olan on ilinden bir tanesidir.

Coğrafya
Mashonaland Doğu ili güneyde Midlands, kuzeyde Mashonaland Merkez, batıda Harare ve Mashonaland Batı, doğuda ise Manicaland ve Mozambik ile komşu konumundadır.

Nüfus
İl genelinde 2012 resmî sayım sonuçlarına göre 1,344,955 kişi yaşamaktadır.

İdarî yapılanma

Marondera şehri ilin idarî başkenti konumunda olup, il kendi içerisinde sekiz ilçeye ayrılmış durumdadır. Bu ilçeler şu şekilde sıralanmkatadır:

 Chikomba
 Goromonzi
 Marondera
 Mudzi
 Murehwa
 Mutoko
 Seke
 Wedza

Kaynakça

Dış bağlantılar
Zimbabve nüfus bilgiler

Zimbabve'nin illeri

Mashonaland Doğu


ලයනල් රන්වල මහතා   සිංහල සංගීත ශෛලිය අනුගමනය කල විශිෂ්ට ශ්‍රී ලංකීය සංගීතඥයෙකි. ඔහු ලාන්කීය සංගිතයට, ජන කවි ආශ්‍රිත නිර්මාණ බොහෝමයක් එකතු කරන ලදී. ඔහු පන්ජාබ් විශ්වවිද්‍යාලයේ, චන්දිගාහ් හා ඉන්දීයාවේ සන්ගීතය ගැන හොඳින් අධ්‍යයනය කලේය.

වේදිකා නාට්‍ය
 එක ගෙඩියයි පල ගත්තේ
 බීරි අලි
 නොගිය ගමන

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික සංගීතඥයෝ
සිංහල සංගීතය
1939 උපත්
2002 මරණ

ලයනල් රන්වල


Longleng es un distrito de la India en el estado de Nagaland. Código ISO: IN.NL.LO.

Comprende una superficie de 885 km².

El centro administrativo es la ciudad de Longleng.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 50 593 habitantes, de los cuales 24 005 eran mujeres y 26 588 varones.

Referencias

Enlaces externos

Longleng

Distrito de Longleng


Billings Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Billings Township (Michigan)
 Billings Township (North Dakota)

Billings Township


Delesseriaceae, porodica crvenih algi u redu Ceramiales. Na popisu je 640 vrsta

Rodovi

Dasyoideae De Toni
Amphisbetema Weber Bosse
Dasya C.Agardh
Dasyopsis (Montagne) Montagne
Dasysiphonia I.K.Lee & J.A.West
Dipterocladia Y.S.D.M.de Jong
Endogenia J.Agardh
Eupogodon Kützing
Rhodoptilum J.Agardh
Sympodothamnion Itono
Tapeinodasya Weber Bosse
Delesserioideae Stizenberger
Botryocarpeae M.J.Wynne
Botryocarpa Greville
Hemineura Harvey
Laingia Kylin
Marionella F.S.Wagner
Patulophycus A.J.K.Millar & M.J.Wynne
Pseudonitophylla M.L.Mendoza
Pseudophycodrys Skottsberg
Rhodokrambe R.L.Moe
Claudeeae M.J.Wynne
Claudea J.V.Lamouroux
Vanvoorstia Harvey
Delesserieae J.Agardh
Cumathamnion M.J.Wynne & K.Daniels
Delesseria J.V.Lamouroux
Heteroglossum A.D.Zinova
Microrhinus Skottsberg
Odontolaingia M.L.Mendoza
Phycodrina M.J.Wynne
Pseudogrinnellia M.J.Wynne
Grinnellieae M.J.Wynne
Grinnellia Harvey
Hypoglosseae M.J.Wynne
Bartoniella Kylin
Branchioglossum Kylin
Chauviniella Papenfuss
Duckerella M.J.Wynne
Frikkiella M.J.Wynne & C.W.Schneider
Hypoglossum Kützing
Phitycolax M.J.Wynne & F.J.Scott
Phitymophora J.Agardh
Pseudobranchioglossum M.Bodard ex M.J.Wynne
Tsengiella J.F.Zhang & B.M.Xia
Yoshidaphycus Mikami
Zellera G.Martens
Membranoptereae M.J.Wynne
Austrofolium M.J.Wynne
Holmesia J.Agardh
Loranthophycus E.Y.Dawson
Membranoptera Stackhouse
Neoholmesia Mikami
Pantoneura Kylin
Sympodophylleae Shepley & Womersley
Sympodophyllum Shepley & Womersley
Wynneophycuseae S.Y.Jeong, B.Y.Won, Fredericq & T.O.Cho
Wynneophycus S.Y.Jeong, B.Y.Won, Fredericq & T.O.Cho
Zinovaeeae M.J.Wynne
Kurogia Yoshida
Zinovaea M.J.Wynne
Heterosiphonioideae H.-G.Choi, Kraft, I.K.Lee & G.W.Saunders
Colacodasya F.Schmitz
Dasyella Falkenberg
Dictyurus Bory
Heterosiphonia Montaigne
Sinosiphonia C.K.Tseng & B.L.Zheng
Thuretia Decaisne
Nitophylloideae'' Stizenberger
Martensieae M.J.Wynne
Martensia K.Hering
Neuroglosseae J.Agardh
Abroteia Harvey ex J.Agardh
Drachiella J.Ernst & Feldmann
Nancythalia A.J.K.Millar & W.A.Nelson
Neuroglossum Kützing
Polycoryne Skottsberg
Schizoseris Kylin
Nitophylleae Willkomm
Arachnophyllum Zanardini
Augophyllum Showe M.Lin, S.Fredericq & M.H.Hommersand
Calonitophyllum Aregood
Nitophyllum Greville
Nitospinosa Womersley
Polyneurella E.Y.Dawson
Polyneuropsis M.J.Wynne, D.L.McBride & J.A.West
Radicilingua Papenfuss
Robea Womersley
Valeriemaya A.J.K.Millar & M.J.Wynne
Papenfussieae M.J.Wynne
Papenfussia Kylin
Phycodryoideae Showe M.Lin, S.Fredericq, & M.H.Hommersand
Cryptopleureae M.J.Wynne
Acrosorium Zanardini ex Kützing
Botryoglossum Kützing
Cryptopleura Kützing
Gonimophyllum Batters
Hymenena Greville
Myriogrammeae M.S.Hommersand & S.Fredericq
Gonimocolax Kylin
Haraldiophyllum A.D.Zinova
Hideophyllum A.D.Zinova
Myriogramme Kylin
Neoharaldiophyllum J.C.Kang & M.S.Kim
Phycoflabellina M.J.Wynne & C.W.Schneider
Platyclinia J.Agardh
Phycodryeae M.J.Wynne
Asterocolax Feldmann & G.Feldmann
Calloseris J.Agardh
Cladodonta Skottsberg
Crassilingua Papenfuss
Erythroglossum J.Agardh
Halicnide J.Agardh
Haraldia Feldmann
Heterodoxia J.Agardh
Hymenopsis Showe M.Lin, W.A.Nelson & Hommersand
Nienburgella Perestenko
Nienburgia Kylin
Peseudopolyneura K.W.Nam & P.J.Kang
Phycodrys Kützing
Polyneura (J.Agardh) Kylin
Sorella Hollenberg
Sorellocolax Yoshida & Mikami
Womersleya Papenfuss
Yendonia Kylin
Sarcomenioideae De Toni
Apoglosseae Showe M.Lin, S.Fredericq & M.H.Hommersand
Apoglossocolax Maggs & Hommersand
Apoglossum (J.Agardh) J.Agardh
Paraglossum J.Agardh
Phrix J.G.Stewart
Caloglosseae M.J.Wynne
Caloglossa (Harvey) G.Martens
Taenioma J.Agardh
Halydictyeae Díaz-Tapia & Maggs
Halydictyon Zanardini
Sarcomenieae J.Agardh
Cottoniella Børgesen
Dotyella Womersley & Shepley
Malaconema Womersley & Shepley
Platysiphonia Børgesen
Sarcomenia Sonder
Sarcotrichia Womersley & Shepley
Ostalo
Aglaophyllum Montagne
Anisocladella Skottsberg

Izvori

Ceramiales

Delesseriaceae


"Fala Mal de Mim" (estilizada em letras maiúsculas) é uma canção dos artistas musicais brasileiros Pedro Sampaio, Daniel Caon e Wesley Safadão. A canção foi lançada para download digital e streaming através da Warner Music como single em 28 de janeiro de 2021.

Lançamento e promoção
A faixa foi anunciada em 27 de janeiro de 2021, com um teaser publicado nas redes sociais do cantor com um trecho da canção e uma ação promocional em um shopping no Rio de Janeiro com ursinhos de todos os tamanhos. Fala Mal de Mim foi lançado para download digital e streaming como o primeiro single do álbum Chama Meu Nome em 16 de setembro de 2021.

Apresentações ao vivo
Sampaio cantou a música pela primeira vez em 5 de março de 2021 na vigésima primeira temporada do Big Brother Brasil. Em 11 de abril, Sampaio apresentou a música no Domingão do Faustão. Em 4 de março de 2022, Sampaio performou a canção na vigésima segunda temporada do Big Brother Brasil.

Faixas e formatos

Desempenho comercial
A faixa foi um sucesso comercial, conquistando um disco de ouro, o que representa mais de 40 mil cópias vendidas. Além de alcançar a posição #29 na parada de músicas do Spotify nacional, o single também apareceu nos rankings virais do Brasil e de Portugal. No YouTube, o clipe ultrapassou 14 milhões de visualizações em apenas três semanas.

Tabelas semanais

Vendas e certificações

Histórico de lançamento

Singles de 2021
Canções de 2021
Canções gravadas por Pedro Sampaio
Canções gravadas por Wesley Safadão

Fala Mal de Mim (canção)


الأحساء (بالنطق المحلّي: الحَسا) اسم يطلق على مركز (المقر الرئيسي) محافظة الأحساء في المنطقة الشرقية من السعودية، وهي مدينة تتألف من مدينتي الهُفوف والمبرَّز، وتعتبر الهفوف المقر الرئيس لمدينة الأحساء حيث توجد بها أكثر الدوائر الحكومية حالياً.

تتكون حاضرة الأحساء الحالية في الأصل من مدينتين منفصلتين هما الهفوف والمبرز، وقد كان لكل منهما مطلع القرن العشرين سورها المستقل وتفصل بينهما مسافة ميلين، وكانت الهفوف عاصمةً لسنجق الأحساء العثماني. أما اليوم، فبعد التوسع العمراني الحديث، اتصلت المدينتان ببعض لتشكلان حاضرة واحدة ويفصل بينهما شارع النجاح. وما زالت الهفوف والمبرز معروفتين كمدينتين قائمتين بحد ذاتهما ولكن تشكلان منطقة حضرية واحدة، تعنى بإدارة شؤونها «أمانة الأحساء». ولا يزال اسم الأحساء يعمم على واحة الأحساء بأكملها بما فيها من القرى الصغيرة والضياع المحيطة بالهفوف والمبرز.

تبعد مدينة الأحساء حوالي 60 كم عن مياه الخليج العربي ويعتبر العقير ميناء الأحساء، وتشتهر الأحساء بالعيون كما أنها واحة زراعية يوجد فيها الكثير من النخيل، بالإضافة إلى أن هذه الواحة تلقب الآن بـِ (واحة النخيل).

والأحساء أيضاً مقرّ القرامطة الذين دمروا حاضرة المنطقة السابقة هجر سنة 899 م (286 هـ) وأنشأوا قريباً منها مدينة جديدة سموها الأحساء، وهو اسم قديم أطلق على تلك المنطقة بسبب احتباس مياه العيون تحتها. ويقال إن مقرّ القرامطة كان في موقع قرية البطالية الحالية الواقعة شمال شرق الهفوف.

طرق الوصول إلى مدينة الأحساء

يمكن الوصول لمدينة الأحساء عبر وسائط النقل الحديثة المختلفة لوجود شبكة توفر التنقل منها وإليها في مختلف الأوقات.

طريق الجو
يبعد مطار الأحساء الدولي عن مركز الواحة خمسة وعشرين دقيقة حيث الفنادق والأسواق ومكاتب سيارات الأجرة، ويقع إلى الغرب من مدينة الهفوف. والمطار لديه شبكة رحلات إلى الرياض وجدة والمدينة المنورة، ويمكن الوصول حالياً إلى الأحساء مباشرة من قطر ومصر، وكذلك من مدينتي الشارقة ودبي في الإمارات.

الطرق البرية
يمكن الوصول لمدينة الأحساء عبر شبكة طرق حديثة تربطها بمدن المملكة المختلفة والدول المجاورة.
 الطرق السريعة

طريق الأحساء – الرياض

يمكن التنقل من الرياض (عاصمة المملكة) إلى الأحساء عبر الطريق السريع بمسافة (350 كلم) ويمكن المرور على تحويلة خريص إذا رغب الزائر في ذلك. كما يوجد طريق آخر عبر مدينة حرض والخرج. ومن الرياض يمكن التنقل إلي مكة المكرمة والمدينة المنورة.

طريق الأحساء – الدمام

يمكن التنقل من الدمام عبر طرق سريع بمسافة (160 كلم) وهو نفس الطريق الذي يؤدي من الأحساء إلى بقيق في منتصف المسافة، وهو نفسه إلى الظهران والخبر والقطيف والجبيل وإلى البحرين والكويت والشام.

طريق الأحساء – الدوحة (قطر)

يمكن التنقل من الدوحة إلى الأحساء عبر طريق سريع دولي، وتعد مدينة سلوى بالأحساء هي المعبر الحدودي إلى قطر، وتبعد (150 كلم)
والوصول للدوحة بمسافة (100 كلم) منها.

الأحساء ـ الإمارات (الحدود)

طريق سريع يتجه غرباً إلى حرض ثم إلى الشرق حتى البطحاء، ويخترق وادي المياه بالأحساء.

طريق الأحساء – أبوظبي

يمكن التنقل عبر طريق سريع مروراً بمدينة سلوى وحتى المعبر الحدودي عند البطحاء بمسافة بينه وبين الأحساء (250 كلم). وللوصول لِـ أبو ظبي من الحدود حوالي أربع مئة كيلو متر ومن نقطة المفرق يمكن الوصول إلى إمارة دبي، ومنها أيضاً يمكن الوصول إلى دولة عمان مروراً بالعين.

الأحساء – مسقط

يمكن التنقل إما عن طريق المرور بدولة الإمارات أو عبر تواصل الطريق الدولية من معبر البطحاء داخل الأراضي السعودية وحتى حدود سلطنة عمان.

طريق الشمال

وهو يبدأ من الأحساء ويتجه إلي شمال المملكة يوجد عدد من شركات النقل بالباصات، كما يوجد عدد من شركات الأجرة للسيارات الصغيرة بسائق أو دون سائق، كما يتوفر داخل المدينة سيارات الأجرة العادية، ويتوفر التاكسي على النداء.
 القطار

توفر المؤسسة العامة للخطوط الحديدية حركة نقل آمنة بين الأحساء والدمام وبين الأحساء والرياض فالقطار يتحرك ابتداءً من الأحساء أو يمر من خلال محطتها وذلك لوجود عدد من الرحلات بدرجات مختلفة على مدى الأربع والعشرين ساعة وطوال الأسبوع.
وتقع المحطة في منطقة وسطية بين مدينتي الهفوف والمبرز، ويمكن الوصول لمركز أي منهما خلال خمس دقائق.
 محطات الباصات

توجد خطوط نقل بري بين الأحساء ومختلف مدن المملكة، كما توجد محطة للنقل الجماعي وكذلك النقل بالحافلات الخاصة.

'ثالثا/ الطرق البحرية:

بالإمكان مستقبلاً الوصول إلى الأحساء عن طريق البحر، وذلك لوجود ميناء العقير، ولتعدد وسائل الوصول إلى الأحساء يجعلنا ندرك بشكل أكبر أهمية موقع الأحساء الاستراتيجي.

أحياء مدينة الأحساء

أهم شوارع مدينة الأحساء

 طريق الملك عبد الله الدائري (دائري الهفوف والمبرز):-
أحدث وأكبر طريق تم إنشاؤه في الأحساء، يربط أجزاء المدينة بعضها ببعض شرقاً وغرباً، شمالاً وجنوباً ليكون بذلك حلقة مغلقة حول المنطقة بأكملها وهذا يفسر سبب تسميته.

 طريق الظهران:
أحد أشهر وأول الطرق التجارية وأهمها على الإطلاق. يبدأ كطريق محلي من المبرز ليكمل مساره خارج المدينة كطريق سريع يمر بمحافظة (بقيق) وينتهي بثلاث طرق رئيسية متفرعة: غرباً باتجاه الدمام ثم القطيف، وشمالاً إلى طريق الملك عبد العزيز للوصول إلى ميناء الملك عبد العزيز البحري، وشرقاً نحو جنوب الظهران وانتهاءً بوسط الخبر وذلك عبر طريق مجلس التعاون الخليجي الممتد إلى مملكة البحرين.

 طريق الخليج (يعرف بخط قطر):
طريق رئيسي مكمل لطريق الرياض الذي ينتهي بمدخل الأحساء، صمم تسهيلاً للقادمين من المنطقة الوسطى في العبور السريع خلال المنطقة إلى دول الخليج، ويعتبر هو الطريق الرئيسي الوحيد المؤدي لتك الدول مضاف إليه طريق حرض. يمتد من جنوب الهفوف ليمر بحرم جامعة الملك فيصل الجديد عند تقاطعه مع الدائري الجنوبي وينتهي بمنطقة سلوى الحدودية بين السعودية وقطر، ويستمر الطريق ذاته إلى دولة الإمارات ثم إلى عمان، ويضطر سكان قطر المسافرين براً حالياً لدخول الحدود السعودية حتى يصلوا إلى هاتين الدولتين.

تطور الأحساء
(قائمة بمشاريع أمانة الأحساء)

شهدت الأحساء تغير ملحوظ في الخدمات المنفذة من قبل البلدية في بدايات 2005. ضمن ترقية بلدية الأحساء إلى أمانة سنة (2009) حصلت القفزة النوعية لتطوير محافظة الأحساء بأكملها حيث خططت العديد من المشاريع الضخمة التي نهضت بها ونقلتها لمستوى عالي بدءً بالبنية التحتية وانتهاءً بخدمات الترفيه والسياحة لتكون مهيئة أكثر لاستقبال الزوار من الخارج علاوة على الزوار المحليين، ولا يزال رفع جودة الخدمات وإنشاء المشاريع مستمراً حتى الآن. في تاريخ 21 ربيع الأول 1436 هـ الموافق 12 يناير 2015 تستكمل أمانة الاحساء إجراءاتها لترسية 22 مشروعاً خدمياً وتطويرياً بتكاليف تُقدر بـ 350 مليون ريال، وذلك ضمن ميزانية الأمانة للعام المالي 1436/1437 هـ.

إصدارات وكتب عن الأحساء
 كتاب تحفة المستفيد بتاريخ الأحساء في القديم والجديد للمؤلف الشيخ القاضي محمد بن عبد الله آل عبد القادر الأنصاري الأحسائي، ويعد أول كتاب عن تاريخ الأحساء الجغرافي (التاريخ الجغرافي السياسي) ولم يهتم في التاريخ الاجتماعي ويأتي على جزأين.
 كتاب الأخبار عما في الأحساء من التراث والآثار للمؤلف خالد بن فوزان الفوزان.
 كتاب عين نجم بالأحساء من تأليف المهندس الأديب خالد بن أحمد آل مغلوث وشمل دراسة تاريخية ووثائقية والكتاب على صغر حجمه إلاَّ أنه حوى من الفوائد والغرائب ما ليس في المجلدات.
 كتاب تحفة الألباء بتاريخ الأحساء لمؤلفه سليمان الدخيل.
 كتاب واحة الأحساء للمؤلف ف. ش. فيدال، وترجمه الدكتور عبد اللَّه ناصر السبيعي إلى العربية. إضافة للمعلومات المذهلة التي احتواها الكتاب عن الواحة فإنه رسم صورة عن الحياة الاجتماعية والاقتصادية والسياسية والأمنية.
 كتاب تاريخ الأحساء السياسي 1818-1913 للدكتور محمد عرابي نخلة.
 كتاب منطقة الأحساء عبر أطوار التاريخ تأليف خالد بن جابر الغريب.
 كتاب الأحساء، دراسة جغرافية لمؤلفه د. عبد الله سعد الطاهر.
 كتاب النبات البري في محافظة الأحساء لمؤلفه الباحث عطاء بن علي بن سالم العطاء من بلدة الطرف.
 كتاب شعراء من الأحساء للمؤلف إبراهيم عبد اللطيف الحداد.
 كتاب صفحات من تاريخ الأحساء تأليف عبد الله أحمد الشباط.
 كتاب تاريخ هجر تأليف عبد الرحمن عثمان الملا. ويأتي على جزأين.
 كتاب أعلام من الأحساء تأليف عبد الرزاق البابطين.
 كتاب شخصيات رائدة من الأحساء تأليف معاذ بن عبد الله آل مبارك.
 كتاب من أعلام مدينة المبرز تأليف عبد الله عيسى الزرمان.
 كتاب مدينة المبرز تأليف د. عبد الله سعد الطاهر.
 كتاب المختار من الأمثال الشعبية في الأحساء للشيخ إبراهيم عبد المحسن العبد القادر.
 كتاب 500 سؤال وجواب عن الأحساء تأليف إبراهيم حسين الإبراهيم.
 كتاب الموسوعة التامة في الثقافة العامة تأليف إبراهيم حسين الإبراهيم. ويأتي على جزأين.
 كتاب ملوك وحكام وأمراء الأحساء.
 كتاب الأسرار الخفية في معالم الأحساء الأثرية.
 كتاب الأمثال الشعبية في الأحساء.
 كتاب الأحساء والقطيف في عهد الدولة السعودية الأولى.
 كتاب المجتمع الأحسائي المعاصر.
 كتاب من الذاكرة الأحسائية.
 كتاب حضارة واحة الأحساء الزراعية.
 كتاب الأحساء في عيون الشعراء.
 كتاب الأوضاع السياسية والاقتصادية والاجتماعية في اقليم الأحساء 1288-1331 هـ.
 كتاب مدينة الهفوف.
 كتاب هجر وقصباتها الثلاث.
 كتاب جواثا تاريخ لصمود.
 كتاب صفحات من تاريخ الأحساء.
 كتاب نبع الذاكرة.
 كتاب القطيف والأحساء آثار وحضارة.
 كتاب الديوان المصور لشعر علي بن المقرب للباحث التاريخي عبد الخالق الجنبي.
 كتاب  من الذاكرة الأحسائية للمؤلف والباحث التراثي/الأستاذ أحمد بن حسن البقشي.
 كتاب الترويح بين الماضي والحاضر في محافظة الأحساء تأليف د. عبد الله سعد الطاهر (٢٠٢٠).

انظر أيضاً
 الهفوف
 المبرز
 العيون
 محافظة الأحساء
 أمانة الأحساء

المصادر

وصلات خارجية
 الخارطة التفاعلية لمدينة الأحساء
 دليل هواتف الأحساء الشامل

مدن الأحساء
مدن المنطقة الشرقية
مناطق السعودية التاريخية
واحات السعودية

الأحساء


Das Alexander-Polynom ist in der Knotentheorie eine Invariante eines Knoten. Das Polynom wurde von dem Topologen James Alexander 1928 entdeckt und ist das erste Knotenpolynom.

Definition
Für den Knoten K in der 3-Sphäre betrachtet man die unendliche zyklische Überlagerung X des Knotenkomplements. (Dieses kann man konstruieren, indem man das Knotenkomplement entlang einer Seifert-Fläche aufschneidet und abzählbar viele Kopien der so entstandenen Mannigfaltigkeit zyklisch entlang der Schnittstellen miteinander verklebt.) Die Decktransformationsgruppe dieser Überlagerung ist zyklisch, sei  ihr Erzeuger. Der -Modul  heißt Alexander-Modul. Der Alexander-Modul ist endlich präsentiert, jede Präsentationsmatrix heißt Alexander-Matrix. Das Alexander-Ideal in  ist das von den -Minoren dieser Matrix erzeugte Ideal, wobei  die Anzahl der Erzeuger der Präsentation ist. (Man kann zeigen, dass das Alexander-Ideal unabhängig von der gewählten Präsentation ist und nur vom Knoten abhängt.) Alexander bewies, dass das Alexander-Ideal ein Hauptideal ist. Das Alexander-Polynom  ist definiert als Erzeuger des Alexander-Ideals (und ist damit nur bis auf Multiplikation mit  eindeutig festgelegt).

Berechnung
John Horton Conway zeigte 1969, dass sich das Alexander-Polynom   mit Hilfe von zwei Regeln berechnen lässt:

für jede Projektion   des trivialen Knotens, und
 ,
wobei , , and  orientierte Linkdiagramme sind, die sich innerhalb eines kleinen Gebietes wie im Bild unten unterscheiden und außerhalb dieses Gebietes identisch sind.

Dies liefert insbesondere eine Normierung des eigentlich nur bis auf Multiplikation mit  bestimmten Alexander-Polynoms. Eng mit dieser Normierung zusammen hängt das Alexander-Conway-Polynom oder Conway-Polynom, welches durch die Relationen

definiert wird und mit dem wie eben normierten Alexander-Polynom über die Gleichung  zusammenhängt.

Das Alexander-Polynom lässt sich auch durch die Seifert-Matrix V bestimmen: .

Das Alexander-Polynom ist symmetrisch in  und . Man hat .

Beispiele und Anwendungen

Der Grad des Alexander-Polynoms liefert eine untere Schranke für , wobei  das Geschlecht einer beliebigen Seifert-Fläche ist. (Dies folgt unmittelbar aus der Berechnung des Alexander-Polynoms über die Seifert-Matrix, weil diese eine -Matrix ist.)

Beispiel: Das Alexander-Polynom des Kleeblattknotens ist .
Der Kleeblattknoten besitzt eine Seifert-Fläche mit Geschlecht 1 und der Grad seines Alexander-Polynoms ist 2.

Wenn ein Knoten ein alternierendes Knotendiagramm besitzt, dann ist der Grad des Alexanderpolynoms  (Satz von Crowell-Murasugi).

Wenn das Knotenkomplement eine Faserung über dem Kreis mit einer Seifert-Fläche als Faser zulässt (man spricht dann von gefaserten Knoten), dann ist der Grad des Alexander-Polynoms  exakt . Weiterhin muss  dann monisch sein, d. h. die Koeffizienten des höchsten und niedrigsten Terms sind 1 oder −1. Tatsächlich ist das Alexander-Polynom in diesem Fall gerade das charakteristische Polynom für die Wirkung der Monodromie der Faserung auf der 1. Homologie der Seifert-Fläche.

Das Alexander-Polynom eines Scheibenknotens ist stets von der Form  für ein ganzzahliges Laurent-Polynom  (Satz von Fox-Milnor).

Verallgemeinerungen

Das HOMFLY-Polynom  verallgemeinert neben anderen Knoten-Polynomen auch das Alexander-Polynom: es gilt
.

Das Alexander-Polynom ist die Euler-Charakteristik einer bigraduierten Homologietheorie.

Siehe auch

 Jones-Polynom

Einzelnachweise

Knoteninvariante
Polynom

Alexander-Polynom


An Guzmania musaica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Éduard-François André, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Christian Mez. An Guzmania musaica in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Guzmania

Guzmania musaica


Jevpatorija ili Evpatorija (ruski: Евпато́рия, ukrajinski: Євпато́рія) lučki je grad na Krimu, de facto u Rusiji, a de jure u Ukrajini, od 105 719 stanovnika (2014.)

Dana, 18. ožujka 2014., nakon referenduma, poluotok Krim, a time i grad Jevpatorija priključili su se Rusiji. Ovaj čin Ukrajina, EU, SAD i neke ostale države ne priznaju.

Jevpatorija leži na zapadu Krimskog poluotoka, duž obala Crnoga mora.

Na mjestu današnjeg grada nalazila se grčka kolonija – Kerkinitis (grčki: Κερκινίτις), osnovana u 6. st. pr. Kr. Grad je kasnije prezvan po jednom od imena kralja Ponta i Male Armenije – Mitridata VI. Eupatora Dioniza. Nakon brojnih promjena gospodara i relativno duge osmansko-krimskotatarske vladavine, od 1783. dio je Ruskog Carstva nakon aneksije Krima. Za vrijeme Krimskog rata upravo su se tu na samom početku rata – 1854., iskrcale tadašnje savezničke intervenističke snage Velike Britanije, Francuske, Osmanskog Carstva i Kraljevine Sardinije.

Današnja Jevpatorija je popularno morsko kupalište i lječilište, poznato po brojnim pješčanim plažama. Pored toga ona je manja ribarsko-transportna crnomorska luka.

Izvori

Unutarnje poveznice
 Džuma-Džami

Gradovi na Krimu
Krimski Kanat

Jevpatorija


An Prosthechea marciliana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marcos Antonio Campacci, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wesley Ervin Higgins. An Prosthechea marciliana in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Prosthechea

Prosthechea marciliana


La base des Forces canadiennes (BFC) Calgary est une ancienne base des Forces canadiennes située à Calgary en Alberta au Canada. Elle a été mise en opération en 1933 et sa fermature a été annoncée lors de l'annonce du budget du gouvernement fédéral en 1996 et officialisée en 1998. La majorité de son personnel a été relocalisé à la base des Forces canadiennes Edmonton.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Base des Forces canadiennes
 Calgary

Base des Forces canadiennes en Alberta
Ancienne base des Forces canadiennes

Base des Forces canadiennes Calgary


Radio City es el segundo álbum de estudio del grupo estadounidense de power pop Big Star, lanzado en 1974.

Listado de canciones

Créditos

 Chris Bell — Guitarra
 Alex Chilton — Voz
 John Fry — Ingeniero
 Andy Hummell — Compositor
 Danny Jones —	Intérprete
 Richard Rosebrough — Intérprete
 Jody Stephens — Batería

Véase también
 Big Star

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Extreme

Álbumes de 1974

Radio City (álbum)


The Huron National Forest is a National Forest in the Lower Peninsula of Michigan. It was established in 1909 after the logging era began to decline. In 1945, it was administratively combined with the Manistee National Forest, to create the Huron-Manistee National Forest. However, these are not connected and are separate forests.  It provides recreation opportunities for visitors, habitat for fish and wildlife, and resources for local industry. The headquarters for the forest is located in Cadillac, Michigan.

History
During the Great Depression land was bought by the U.S. Forest Service to help farmers and landowners and to inject money into the economy. However, some landowners only sold the unproductive land and kept the productive areas, thus breaking up the land purchases. The Forest Service established the Huron National Forest in 1909.

The Huron National Forest is 437,287 acres spreading 70 miles east to west and 30 miles north to south. The forest was renamed in 1929 after an Iroquoian tribe of the Great Lakes Region—the Huron.

Geography

The Huron National Forest is prone to frequent seasonal forest fires, due to ecological and geological factors including the domination of the jack pine in sections the forests, the needles of which are extremely flammable, sandy soil composition as a result of glacial outwash plain geology of sections of the Huron National Forest, and jack pine barrens management practices to create nesting habitat for the Kirtland's warbler resulting in dense, young stands of jack pine that are extremely susceptible to crowning wildfires.

In 2010, the Meridian Boundary Fire burned over  in and near the Huron District of the Huron National Forest. The fire destroyed 13 homes, damaged two others, and destroyed or damaged 46 outbuildings.

Features

The Bull Gap ORV Trail is located in the Huron National Forest. It contains  of off-road vehicle trails.

The threatened Kirtland's warbler nests in the area, and tours are available, subject to time restrictions.

See also
 *The Michigan AuSable Valley Railroad is a , 1/4-scale ridable miniature railway, located in Fairview, Michigan.

References

External links

National Forests of Michigan
1909 establishments in Michigan
Important Bird Areas of Michigan
Northern Michigan
Protected areas of Oceana County, Michigan
Protected areas of Muskegon County, Michigan
Protected areas of Mecosta County, Michigan
Protected areas of Montcalm County, Michigan
Protected areas of Oscoda County, Michigan
Protected areas of Alcona County, Michigan
Protected areas of Iosco County, Michigan
Protected areas of Crawford County, Michigan
Protected areas of Ogemaw County, Michigan
Landmarks in Michigan

Huron National Forest


Romana (sardisk: Rumàna) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 267 meters højde og har 543 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 21,60 km² og grænser til kommunerne Cossoine, Monteleone Rocca Doria, Padria, Thiesi og Villanova Monteleone.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Romana


Coeliopsidinae, podtribus kaćunovki smješten u tribus Cymbidieae, dio potporodice Epidendroideae. Postoje tri priznata roda; tipični je monotipičan rod Coeliopsis iz Kostarike, Paname, Kolumbije i Ekvadora.

Rodovi
 Coeliopsis Rchb.f. (1 sp.)
 Lycomormium Rchb.f.  (5 spp.)
 Peristeria Hook.  (10 spp.)

Izvori

Cymbidieae

Coeliopsidinae


Wilderich August Friedrich Hubert Graf von Spee (* 19. Oktober 1830 in Düsseldorf; † 16. März 1890 in Untermaubach) war ein preußischer Verwaltungsjurist und Landrat des Kreises bzw. ab 1872 Landkreises Düsseldorf.

Leben und Werdegang
Wilderich Graf von Spee war ein Sohn des Standesherrn Franz Anton Graf von Spee und dessen Ehefrau Sophie, geborene Gräfin von Merveldt. Nach dem Besuch der von seinem Großonkel Johann Wilhelm Freiherr von Mirbach-Harff mitbegründeten Rheinischen Ritterakademie in Bedburg, die er mit Ablegung der Reifeprüfung am 2. August 1851 verließ, studierte er in Würzburg, Bonn, Heidelberg und Berlin Rechtswissenschaften. In Bonn wurde er 1854 Mitglied des Corps Borussia.

Nach der Ablegung des Auskultatorexamens am Berliner Kammergericht (21. September 1855) wechselte er zur weiteren Ausbildung zum 28. November desselben Jahres an das Kreisgericht Berlin und von dort an die Gerichtskommission Charlottenburg. Mit der Referendarprüfung am 15. Dezember 1857 trat Wilderich Graf von Spee dann in den Preußischen Verwaltungsdienst über, in dem er unter Ernennung zum Regierungsreferendar (15. Februar 1858) bei der Königlich Preußischen Regierung in Frankfurt/Oder und ab 5. Oktober 1860 in Düsseldorf Beschäftigung fand.

In der Nachfolge seines älteren Bruders August Graf von Spee, der dieses Amt vom 25. Juli 1863 bis zum 14. März 1864 auftragsweise versehen hatte, übernahm Wilderich Graf von Spee mit dem 14. März 1864 die Verwaltung des Kreis Düsseldorf. Vorausgegangen war die definitive Ernennung mittels Allerhöchster Kabinettsorder vom 13. Februar 1864. Von Spee wurde zum 31. Dezember 1873 in den einstweiligen Ruhestand versetzt. 1874 erwarb er Burg Untermaubach, auf die er sich mit seiner Familie zurückzog.

Familie
Der Katholik Wilderich Graf von Spee heiratete am 25. Juli 1865 auf Schloss Harff Antonia, geborenen Freiin von Mirbach (geboren 5. Juni 1846 Grevenbroich; gestorben 18. April 1921 in Untermaubach), eine Tochter des Grevenbroicher Landrats Richard von Vorst-Gudenau und dessen Ehefrau Julie, geborene Gräfin von Hoyos-Sprinzenstein. Ihr Sohn Josef Graf von Spee (1876–1941) war von 1916 bis 1933 Landrat des Kreis Schleiden, dessen jüngerer Bruder Friedrich von Spee von 1920 bis 1945 des Restkreises Merzig-Wadern.

Literatur
 Friedrich Karl Devens: Biographisches Corpsalbum der Borussia zu Bonn 1827–1902. Düsseldorf, 1902, S. 144.
 G. G. Winkel: Biographisches Corpsalbum der Borussia zu Bonn 1821–1928. Selbstverlag, Druck Wailandt AG, Aschaffenburg 1928, S. 137. (mit Bildportrait Digitalisat)

Einzelnachweise

Landrat (Landkreis Düsseldorf)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Adliger (Rheinland)
Wilderich
Wilderich
Deutscher
Preuße
Geboren 1830
Gestorben 1890
Mann

Wilderich von Spee


Agrilus aureocoerulans é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

aureocoerulans

Agrilus aureocoerulans


19 Mart tezkeresi, başbakan Recep Tayyip Erdoğan imzasıyla 19 Mart 2003 Çarşamba günü saat 23.00 sıralarında TBMM'ye sevkedilen Hükûmet tezkeresi, 20 Mart Perşembe günü Genel Kurul'da görüşüldü ve kabul edildi. 763 sayılı TBMM Kararı, 21 Mart'ta Resmi Gazete'de yayımlandı. Kabul edildikten yaklaşık 5 saat sonra ABD tarafından Bağdat bombalanmıştır.

Tezkerede, TBMM'den, "gereği, kapsamı, sınırı ve zamanı Anayasanın 117'nci maddesine göre milli güvenliğin sağlanmasından ve Silahlı Kuvvetlerin yurt savunmasına hazırlanmasından Yüce Meclise karşı sorumlu bulunan hükûmet tarafından belirlenecek şekilde Türk Silahlı Kuvvetlerinin Kuzey Irak'a gönderilmesine; etkili bir caydırıcılığın sürdürülmesi amacıyla Kuzey Irak'ta bulunacak bu kuvvetlerin gerektiğinde belirlenecek esaslar dairesinde kullanılmasına ve muhtemel bir askeri harekat çerçevesinde yabancı silahlı kuvvetlere mensup hava unsurlarının Türk hava sahasını Türk makamları tarafından belirlenecek esaslara ve kurallara göre kullanmaları için gerekli düzenlemelerin Hükûmet tarafından yapılmasına", Anayasanın 92'nci maddesi uyarınca 6 ay süreyle izin verilmesi istendi.

Ayrıca bakınız
 1 Mart tezkeresi
 Çuval Olayı
 Irak Savaşına karşı protestolar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mart tezkeresi, 19
Mart tezkeresi, 19

19 Mart tezkeresi


Mændenes 10 meter platformskonkurrence ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted den 19. og 20. august på Maria Lenk Aquatic Center i den olympiske park.

Tidsoverigt
Alle tider er i brasiliansk tid (UTC-3)

Resultat
Grøn betegner finalister.

Referencer

10 meter platform (herrer)

Udspring under sommer-OL 2016 – 10 meter platform (herrer)


Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske za sezonu 2016./17. se igra u proljetnom dijelu sezone. Pobjednik natjecanja stječe pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2017./18.
Natjecanje je osvojla Croatia iz Zmijavaca.

Sudionici
U natjecanju sudjeluje 39 klubova, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2016./17.

Klubovi koji su oslobođeni nastupa zbog dovoljnog koeficijenta za Hrvatski nogometni kup, u kojem nastupaju od šesnaestine završnice:
1. HNL (I.)
 Hajduk, Split
 Split, Split

Rezultati

Pretkolo
Igrano 11. i 12. veljače 2017.

Prvo kolo
Utakmice na rasporedu 18. i 19. veljače 2017. godine,

 uz jednu utakmicu 21. veljače 2017.

Drugo kolo (osmina završnice)
Utakmice po rasporedu 25. i 26. veljače 2017.

Četvrtzavršnica
Susreti su po rasporedu 29. ožujka i 5. travnja 2017. godine, uz mogućnost igranja na drugi datum

Poluzavršnica
Susreti po rasporedu 24. svibnja 2017. uz moguće igranje u drugim terminima.

Završnica

Poveznice
 Nogometni savez županije Splitsko-Dalmatinske
 Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2016./17.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2016./17.
 Hvarska nogometna liga 2016./17.

Izvori

Splitsko-dalmatinska 2016-17
Splitsko-dalmatinska-kup
Nogomet u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kup Nogometnog saveza Županije Splitsko-dalmatinske 2016./17.


Vvedenka ( ; ), littéralement « de la Présentation », est une commune urbaine de l'oblast de Kharkiv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kharkiv

Vvedenka


An Festuca muelleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery. An Festuca muelleri in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca muelleri


Ovaj popis sadržava važne događaje u razvoju fotografske tehnologije.

Prije 20. stoljeća
 oko 1717. – Johann Heinrich Schulze je stvorio otiske riječi koristeći trafarete, sunčevo svjetlo i mješavinu krede i srebrovog nitrata u dušičnoj kiselini, samo kao zanimljiv način da demonstrira da supstanca u boci tamni gdje je izložena svjetlu.
 oko 1800. - Thomas Wedgwood je osmislio stvaranje trajnih slika camerom obscurom, koristeći izdržljivu površinu obloženu kemikalijom osjetljivom na svjetlo. Uspio je stvoriti samo siluete i druge sjenaste slike, koje nisu bile dugotrajne.
 1816. - Joseph Nicéphore Niepce je uspio stvoriti negative slika kamere na papiru obloženom srebrovim nitratom, ali ih nije mogao "učvrstiti" da ih spriječi da sasvim potamne kad ih se izloži svjetlu radi promatranja.
 1822. - Nicéphore Niépce je napustio srebrov halogenid i pokušao koristiti tanak sloj judejskog bitumena na metalu ili staklu. Napravio je prvu fiksiranu, trajnu fotografiju, primjerak gravure Pije VII., stvarajući kontaktne kopije na direktnom suncu bez kamere ili leća. Kasnije je uništena, a najraniji preživjeli primjerak njegovog "heliografskog procesa" potječe iz 1825.
 1824. - Nicéphore Niépce je stvorio prvu trajnu svjetlosnu fotografiju kamerom, sličnu fotografiji iz 1826. – 1827. na kositru, ali stvorenu na površini litografskog kamena. Kasnije je uništena dodatnim eksperimentima.
 1826. ili 1827. - Nicéphore Niépce je stvorio Pogled s prozora u Le Grasu, sada poznatu kao najstariju očuvanu fotografiju prirode, krajolik. Bila je potrebna ekspozicija u kameri koja je trajala barem osam sati, a najvjerojatnije nekoliko dana.
 1834. - Hércules Florence, francusko-brazilski slikar i izumitelj fotografije u Brazilu, stvorio je riječ fotografija (photographie) za svoju tehniku, barem četiri godine prije nego što je John Herschel stvorio englesku riječ photography.
 1835. - Henry Fox Talbot je stvorio izdržljive negative za kameru od srebrovog klorida na papiru i postupak u dva koraka (negativ-pozitiv), koji se koristi u većini analogne fotografije sve do danas.
 1839. - Postupak snimanja i razvijanja Louisa Daguerrea, kojim je stvarao trajne, detaljne fotografije na bakrenim pločama presvučenim srebrom, službeno je objavljen na sjednici Akademije u Parizu. U početku je postupak zahtijevao nekoliko minuta ekspozicije u kameri, ali se kasnije vrijeme ekspozicije smanjilo na nekoliko sekundi. Daguerreov postupak se uskoro koristio u čitavom svijetu, te se 1839. godina smatra godinom rođenja fotografije.
 1839. - Henry Fox Talbot je javno predstavio postupak koji se temeljio na papiru, koji je osmislio 1835. i nazvao "fotogenični crtež", ali je zahtijevao puno dužu ekspoziciju od dagerotipije, i rezultat nije bio tako detaljan i jasan.
 1839. - Sarah Anne Bright je stvorila seriju fotograma, od kojih je očuvano šest. To su najstarije fotografske slike koje je stvorila žena.
 1839. - John Herschel je predstavio natrij hipofosfit (sada poznat kao natrij tiosulfat, ili "hypo") kao visoko učinkovit fiksir za sve procese koji se temelje na srebru. Također je stvorio prvi stakleni negativ.
 1841. - Henry Fox Talbot je predstavio svoju patentiranu talbotipiju (ili kalotipiju ili slani tisak), poboljšanu verziju njegovog ranijeg postupka koji je značajno smanjio vrijeme ekspozicije.
 1845. - Francis Ronalds je izumio prvu uspješnu kameru za kontinuirano snimanje odstupanja u meteorološkim i geomagnetskim parametrima tijekom vremena.
 1848. - Edmond Becquerel je stvorio prve fotografije u boji, ali one su samo laboratorijski kurioziteti: bila je potrebna ekspozicija koja je trajala satima ili danima, a boje su bile toliko osjetljive na svjetlo da su ponekad blijedile pred očima promatrača.
 1851. - Frederick Scott Archer je predstavio mokri kolodijski postupak, koji se koristio za izradu staklenih negativa, ambrotipija i ferotipija. Novim su postupkom formati snimaka i fotografske kamere postali veći.
 1854. - André Adolphe-Eugène Disdéri je zaslužan za pojavu tzv. carte de visite, malog formata za portrete. Disdéri je koristio kameru s više leća koja može fotografirati osam različitih poza na jedan veliki negativ. Nakon otiska na albuminski papir, slike su se izrezivale i lijepile na okvir veličine posjetnice.
 1861. - James Clerk Maxwell je projicirao prvu sliku u boji nastalu aditivnim miješanjem boja, što je prva demonstracija fotografije u boji trima metodama, koje je predložio 1855. Koristio je tri odvojene crno-bijele fotografije snimljene i projicirane kroz crvenu, zelenu i plavu boju filtera. Projicirana slika je bila privremena, ali kombinacija triju "odvojenih boja" predstavlja prvu trajnu fotografiju u boji.
 1868. - Louis Arthur Ducos du Hauron je patentirao svoje brojne ideje za fotografiju u boji koja se temeljila na principu triju boja, uključujući postupke za stvaranje otisaka suptraktivnih boja na papiru. Objavljene su sljedeće godine. Njihova implementacija nije bila tehnološki praktična u to vrijeme, ali su predvidjela većinu kolor procesa koji su se kasnije pojavili.
 1871. - Richard Leach Maddox je izumio emulziju od želatine.
 1873. - Hermann Wilhelm Vogel je otkrio senzibilizatore, kojima su fotografske emulzije, osjetljive samo na plavo, postale osjetljive na zeleno, žuto i crveno svjetlo. Tehnički problemi su odgodili prvu uporabu stabilizatora u komercijalnom proizvodu sve do sredine 1880-ih; u potpunosti pankromatske emulzije su se pojavile sredinom 20. stoljeća.
 1876. - Ferdinand Hurter i Vero Charles Driffield su započeli sistematičnu evaluaciju karakteristika osjetljivosti fotografskih emulzija - senzitometriju.
 1878. - Charles Bennett je otkrio da zagrijavanje želatinske emulzije višestruko povećava svjetlosnu osjetljivost, što je omogućilo vrlo kratke ekspozicije za snimke.
 1878. - Eadweard Muybridge je iskoristio niz kamera sa žicama kao okidačima da stvori fotografsku analizu brzine galopirajućeg konja. Svaka slika je snimljena u manje od dvije tisućinke sekunde, u dovoljno brzoj sekvenci (oko 25 u sekundi) da čine kratak "film" u stvarnom vremenu koji se može gledati koristeći uređaj poput zoethropea.
 1887. - Hannibal Goodwin je izumio bazu filma koja se temeljila na celuloidu.
 1888. - Kodakova boks-kamera br. 1, prva kamera jednostavna za uporabu, predstavljena je sloganom: "Vi pritisnete dugme, a mi učinimo sve ostalo." (engl. "You press the button, we do the rest.").
 1888. - Louis Le Prince je snimio kratki film Vrtna scena u Roundhayu, koji se smatra prvim igranim filmom na filmskoj traci.
 1889. - Eastman Company je predstavio prvi komercijalno dostupan transparentni celuloidni film u traci. Kompanija je kasnije preimenovana u Eastman Kodak, i ostala poznata kao Kodak.
 1891. - Gabriel Lippmann je najavio "metodu reproduciranja boja na temelju fenomena interferencije".
 1891. - William Kennedy Dickson je razvio "kinetoskopsku" kameru za snimanje igranih filmova dok je radio za Thomasa Edisona.
 1895. - Braća Lumière su izumila kinematograf.
 1898. - Kodak je predstavio sklopivu kameru Pocket Kodak.

20. stoljeće
 1900. - Kodak je predstavio svoj prvi Brownie, jeftinu boks-kameru jednostavnu za korištenje.
 1901. - Kodak je predstavio format 120 za svoj Brownie br. 2.
 1902. - Arthur Korn je razvio tehnologiju za fototelegrafiju (redukcija fotografskih slika na signale koji se mogu emitirati žicom na druge lokacije). Tzv. Wire-Photos su se naširoko koristili u Europi do 1910., te emitirali na druge kontinente do 1922.
 1907. - Braća Lumière su patentirala Autochrome Lumière, postupak za dobivanje fotografija u boji. Postao je prvi komercijalno uspješni proizvod za fotografiju u boji.
 1908. - George Albert Smith je izumio Kinemacolor, prvi svjetski komercijalni (dvobojni) kolor-sustav, koji se temeljio na istraživanjima G. Lippmanna i L.-A. Ducos du Harona.
 1909. - Kodak je najavio "siguran" igrani film od 35 mm na acetatnoj bazi kao alternativu za visoko zapaljivu nitratnu bazu. Film se prestao koristiti nakon 1911. zbog tehničkih nedostataka.
 1912. – Kodak je predstavio sklopivu kameru Vest Pocket Kodak i film 127 (46 mm).
 1912. - Thomas Edison je predstavio format za kućne filmove od 22 mm, za koji je koristio Kodakov "sigurni" acetatni film.
 1913. - Kodak je stvorio pankromatski film od 35 mm za igrane filmove koji se mogao posebno naručiti u većim količinama.
 1914. - Kodak je predstavio sustav za film u roli Autographic.
 1914. - Floyd Martin Thornton je snimio u Kinemacoloru film The World, the Flesh and the Devil, prvi dramski dugometražni film u boji.
 1922. - Kodak je napravio pankromatski film za igrani film od 35 mm, široko dostupan.
 1923. - Kodak je predstavio format od 16 mm za amaterske filmove. Njihova kamera Cine-Kodak koristi preobratni film i svih 16 mm je na acetatnoj (sigurnoj) bazi.
 1923. - Harold Edgerton je izumio prvu praktičnu bljeskalicu za stroboskopsku fotografiju.
 1925. - Leica je predstavila format od 35 mm za fotografiju.
 1926. - Kodak je predstavio film od 35 mm za kopije negativa. Prije su filmski studiji koristili drugu kameru uz primarnu da stvore duple negative.
 1932. - Disney je snimio prvi crtani film u boji, "Cvijeće i drveće", u Technicoloru.
 1932. - Kodak je predstavio prvi film od 8 mm za amaterske filmove, kamere i projektore.
 1934. - Predstavljena je kaseta s filmom 135, čime je film od 35 mm postao jednostavan za korištenje u fotografiji.
 1935. - Izašao je film Becky Sharp, prvi dugometražni film napravljen u trobojnom Technicoloru.
 1935. - Predstavljen je Kodachrome, višeslojni preobratni film u boji (samo 16 mm; 8 i 35 mm se pojavljuju 1936., a film velikog formata 1938. godine).
 1935. - Pojavio se fotoaparat s prvi puta ugrađenim svjetlomjerom, Contaflex njemačke kompanije Zeiss Ikon.
 1936. - Kompanija Ihagee iz Dresdena je predstavila Kine-Exaktu, prvu (SLR) kameru od 35 mm.
 1936. - Predstavljen je Agfacolor Neu, preobratni film u boji za kućne filmove i projekcije.
 1939. - Predstavljen je film u boji Agfacolor, negativ i positiv od 35 mm, za profesionalne igrane filmove (ne za otiske na papiru).
 1939. - Predstavljeni su trodimenzionalni preglednik View-Master i njegovi "spremnici" od sedam malih stereoskopskih parova slika na Kodachromeu.
 1942. - Pojavio se Kodacolor, prvi film u boji koji koristi negative za stvaranje kromogenih kolor otisaka u boji. Rađeni su filmovi u traci samo za kamere s brzim okidanjem, a 35 mm nije bio dostupan do 1958.
 1947. - Dennis Gabor je izumio holografiju.
 1947. - Harold Edgerton je razvio kameru Rapatronic za američku vladu.
 1948. - Predstavljena je kamera Hasselblad.
 1948. - Edwin H. Land je predstavio prvu kameru za "instantnu" fotografiju, Polaroid.
 1949. - Predstavljena je kamera Contax S (Spiegelreflex), prva SLR kamera od 35 mm s pentaprizmom.
 1952. - Krajem studenog je održana premijera filma Bwana Devil (Veliki vrag), niskobudžetni film u 3-D tehnici, čime je počela kratkotrajna pomama za sličnim filmovima, koja je izblijedila tijekom 1954.
 1954. - Predstavljena je Leica M.

 1957. – Predstavljena je prva SLR kamera Asahi Pentax.
 1957. - Russell Kirsch iz Nacionalnog instituta za standarde i tehnologiju (prije Nacionalni ured za standarde) i njegov tim su razvili prvi digitalni skener.
 1959. - Predstavljena je kamera Nikon F.
 1959. - AGFA je predstavila prvu potpuno automatsku kameru, Agfu Optimu 1a.
 1963. - Kodak je predstavio kameru na kasetu Instamatic.
 1964. - Predstavljena je SLR kamera Pentax Spotmatic.
 1968. - Peter J.W. Noble iz kompanije  Integrated Photomatrix je prezentirao prvi MOS senzor 10x10
 1972. - Peter J.W. Noble je demonstrirao MOS senzor 64x64.
 1973. - Kompanija Fairchild Semiconductor je izdala prvi CCD mikroprocesor: 100x100 točaka.
 1975. - Bryce Bayer iz Kodaka je razvio Bayerov uzorak za CCD senzore u boji.
 1976. - Počeo se prodavati Steadicam, nosač za stabiliziranje kamere.
 1986. - Kodakovi znanstvenici su izumili prvi megapikselni fotosenzor.
 1992. - Kodak je stvorio Photo CD, sustav za digitalizaciju i pohranjivanje fotografija na kompaktnom disku.
 1993. – 1995. - Laboratorij za mlaznu propulziju je razvio uređaje koji koriste CMOS (komplementarni metal-oksidni poluvodič) ili senzore s aktivnim pikselima.
 1994. - Nikon je predstavio sustav stabilizacije slike u lećama.
 1995. - Kodak DC40 i Apple QuickTake 100 su postale prve digitalne kamere namijenjene potrošačima.
 1996. - Eastman Kodak, FujiFilm, AgfaPhoto i Konica su predstavili APS ili napredni foto sustav (engl. Advanced Photo System).
 1997. - Philippe Kahn je javno podijelio fotografiju svoje kćeri Sophie snimljenu mobilnim telefonom.
 2000. - J-Phone je predstavio J-SH04, prvi komercijalni mobilni telefon, kojim su se mogle snimiti fotografije i dijeliti.

21. stoljeće
 2005. - AgfaPhoto je objavio bankrot. Prestala je proizvodnja filmova za potrošače.
 2006. - Kompanija Teledyne DALSA je proizvela CCD senzor od 111 megapiksela, najvišoj rezoluciji u to vrijeme.
 2008. - Polaroid je najavio prestanak proizvodnje svih instant filmova, kao razlog navodeći razvoj digitalne tehnologije.
 2009. - Kodak je najavio prestanak proizvodnje filma Kodachrome.
 2009. - FujiFilm je proizveo prvu digitalnu 3D kameru s mogućnošću printanja u 3D.
 2011. - Lytro je izdao prvu džepnu plenoptičku kameru, koja može refokusirati slike nakon što su snimljene.

Literatura
 Riedl, V., Plotnikov, M., Fotorječnik, Zagreb, 1946.
 Hedgecoe, J., Sve o fotografiji i fotografiranju, Zagreb, 1977.
 Koshofer, G., Wedewardt, H., Suvremeni foto priručnik, Ljubljana-Zagreb, 1990.,
 Warren, L., Encyclopedia of Twentieth-Century Photography (u tri toma), London, 2005.,
 Rosenblum, N., A World History of Photography, New York, 2008.
 LZMK: Filmski leksikon
 LZMK, Filmska enciklopedija, 1986. – 1990.,

Bilješke

Vanjske poveznice
 Shutter Stoppers: History of Photography (Timeline)
 The History of Photography Archive
 Biedermann, K., Lippmann's and Gabor's Revolutionary Approach to Imaging, Nobel Prize, 15. svibnja 2005.

Fotografija
Tehnologija

Kronologija fotografske tehnologije


Les Khestiou sont des Netjeri (génies) qui sont représentés par des hommes à têtes de chacals. Ils sembleraient qu'ils soient des adorateurs de la Lune.

On les retrouve représenté sur une frise du temple d'Edfou. Ils sont trois en posture d'adoration devant l'Œil d'Horus (l'Œil lunaire), qui lui-même, est entouré de Thot et de Horus.

Sources

Index égyptologique
Divinité égyptienne
Canidé dans la culture

Khestiou


Excite Truck (エキサイト トラック Ekisaitotorakku) je videoigra koju je objavila japanska kompanija Nintendo i razvijala ju je zajedno s američkom kompanijom Monster Games za videoigračku konzolu Wii. Ima pokretno okruženje i gibajuću kontrolu. Videoigra bila je jedna od Wii lansirajući naslova u Sjevernoj Americi. To je treća glavna igra koja prati seriju videogara koja sadržava ime Excite (prateći naslove Excitebike i Excitebike 64) i to je prva videoigra koja sadržava vozila umjesto motora. Excitebike je puštena na servisu Nintendinoj virtualnoj konzoli (Nintendin servis gdje se skidaju videoigre) u Europi 16. veljače, to je bio njen službeni debi na europskom kontinentu.

Excite Truck je prva Wii-jina igra koja je pustila igrače da sami izaberu glazbu iz MP3-jevog SD kartice ( da svira umjesto originalne glazbe iz videoigre. Ta se značajka također koristi i za videoigru Endless Ocean.

Izvori

Vanjske poveznice

Excite Truck Reviews  na Metacritic.com

Videoigre

Excite Truck


Olaylar
 28 Ocak - Eyfel Kulesi'nin yapımına başlandı.
 3 Mayıs - Britanya Kolumbiyası'nın Nanaimo kentinde Nanaimo madeni patlaması meydana geldi: 150 madenci öldü.
 12 Ekim - Japonya'da piano ve org üretimi maksadıyla Yamaha şirketi kuruldu.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak - Wilhelm Canaris, Alman amiral, Nazi Almanyası'nda Abwehr başkanı (ö. 1945)

Şubat

Mart
 14 Mart - Abdülhak Şinasi Hisar (ö. 1963)

Nisan

Mayıs
 28 Mayıs - Jim Thorpe, Amerikalı sporcu

Haziran
 3 Haziran - Carlo Michelstaedter, İtalyan yazar
 22 Haziran - Julian Huxley, İngiliz evrimsel biyolog

Temmuz

Ağustos

Eylül

Ekim
 6 Ekim - Le Corbusier, İsveç asıllı Fransız mimar (ö. 1965)

Kasım
 18 Kasım - Hasan Basri Çantay, Türk siyasetçi ve Kur'an müfessiri (ö. 1964)
 24 Kasım - Suç imparatoru Charles Lucky Luciano (Salvatore Lucania) (ö. 1962)

Aralık
 14 Aralık - Xul Solar, Arjantinli ressam ve heykeltıraş (ö. 9 Nisan 1963)

Ölümler

1887


Der Brand des Piers in Hoboken war ein Großbrand, der am Samstag, den 30. Juni 1900 ausbrach und ungefähr dreihundert Menschenleben forderte. Das Feuer richtete in den Hafenanlagen des Norddeutschen Lloyd in Hoboken (New Jersey) und an den festgemachten Linienschiffen 5,35 Mio. US-Dollar Schaden an. Der Brand gilt als eine der größten Katastrophen im New Yorker Hafen und eine der größten Brandkatastrophen in den Vereinigten Staaten.

Die Hafenanlagen in Hoboken um 1900

Hoboken war Ende des 19. Jahrhunderts eine wichtige Anlegestelle im New Yorker Hafen für die Linienschifffahrt mit Europa. Norddeutscher Lloyd, Hamburg-Amerikanische Packetfahrt-Actien-Gesellschaft (Hamburg-Amerika Linie, Hapag), Scandinavian America Line und die Holland-America Line liefen den Hafen an, wobei die Verbindungen hauptsächlich von Einwanderern aus Europa genutzt wurden.

Die Hafenanlagen befanden sich nördlich des heutigen Hoboken Terminal. Bei der 5. und 6. Straße waren die Anleger der Holland-America Line, zwischen der 4. und 2. Straße befanden sich ein Anleger der Scandinavian America Line und drei Anleger des Norddeutschen Lloyds. Südlich daran anschließend folgten die drei Anleger der Hamburg-Amerika Linie.

Die Anleger von Lloyd und Hapag waren von Norden nach Süden aufsteigend nummeriert. Diese beiden Gesellschaften hatten damals die schnellsten Passagierschiffe im Dienst. Die Scandinavian America Line wird in zeitgenössischen Dokumenten noch als Thingvalla-Linie bezeichnet, obwohl die Passagierschifffahrt der Gesellschaft bereits zur DFDS gehörte.

Zum Zeitpunkt des Brandes waren die folgenden Schiffe an den Anlegern:

Holland-America Line
 keines (am 2. Juli lief die Obdam ein)

Scandinavian America Line
 keines (die Island hatte den Hafen bereits am Morgen verlassen)

Norddeutscher Lloyd
 Pier 1: Main, Kaiser Wilhelm der Große
 Pier 2: Bremen, Saale (sollte am 1. Juli nach Boston auslaufen)
 Pier 3: keines (die Aller hatte den Hafen um die Mittagszeit verlassen)

Hapag-Pier
 Pier 1: keines
 Pier 2: Phoenicia, Kaiser Friedrich
 Pier 3: keines

Verlauf der Katastrophe

Das Feuer brach kurz vor 4 Uhr nachmittags auf dem Pier 3 aus. Die hölzernen Gebäude und die gelagerten Waren gaben dem Feuer viel Nahrung, so dass sich dieses angefacht durch den Wind schnell in nördliche Richtung ausbreitete. Noch bevor die Feuerwehr eintraf, griff der Brand auf die Kabinen des Schiffs Saale über, welche die Pier 2 und die Bremen in Brand steckte. Kurz darauf erreichte das Feuer auch Pier 1, wo die Kaiser Wilhelm der Große und die Main lagen. Innerhalb einer Viertelstunde waren die ganzen Dockanlagen des Norddeutschen Lloyd im Vollbrand. Die Flammen zerstörten danach auch noch den Anleger der Scandinavian America Line, eine Lagerhalle von Campbell, den Wagenschuppen der Hafenbahn, sowie mehrere Güterwagen. Einzig das Zolllager und die Piers der Hamburg-Amerika Linie konnten gerettet werden. Letztere ließen sich nur retten, indem Teile des an die Piers der Norddeutschen Lloyd angrenzenden Schuppens von der Feuerwehr eingerissen wurden.

Schiffe
Der Versuch, die Schiffe zu retten, wurde dadurch erschwert, dass die Mannschaften auf den Schiffen wegen Landgangs reduziert waren und sich zudem wegen des Wochenendes viele Besucher aus der lokalen Bevölkerung auf den Schiffen befanden. Es gelang einzig die Kaiser Wilhelm der Große mit vergleichsweise kleinen Schäden zu retten. Die Bremen und die Saale trieben im Vollbrand aus den Dockanlagen in den Hudson River, die Main brannte noch am Pier liegend aus. Außer den Schiffen des Norddeutschen Lloyd verbrannten 15 Leichter und 12 Binnenschiffe an den Dockanlagen. Auf dem Fluss treibende Schiffe und Trümmer steckten teilweise Dockanlagen am gegenüber liegenden Ufer in Manhattan in Brand. Die vor Ort bereitstehenden Feuerwehren konnten größere Schäden verhindern. Auch einige Schlepper nahmen durch die Feuer leichten Schaden.

Kaiser Wilhelm der Große
Das Hauptaugenmerk galt der Kaiser Wilhelm der Große. Sie war damals die Trägerin des Blauen Bandes und das Flaggschiff des Norddeutschen Lloyds. Sie wurde etwa eine Viertelstunde nach Brandausbruch als erstes von Schleppern aus den Dockanlagen gezogen. Die Mannschaft befand sich zum Zeitpunkt des Brandes fast vollzählig auf dem Schiff. Es gelang ihr, die Besucher noch rechtzeitig an Land in Sicherheit zu bringen und die Leinen zu lösen. An der Außenhaut des Schiffs brannte teilweise die Farbe und hölzernes Zierwerk. Die Mannschaft konnte diese Brände löschen, ohne dass größerer Schaden entstand. Ein Feuer am Bug, das durch einen brennenden Kohlenleichter verursacht wurde, sowie ein kleineres Feuer am Heck konnten von Schleppern gelöscht werden. Im Gesamten brannten etwa sechzig Meter Farbe auf der Steuerbordseite ab. Weiter wurden Decksplanken und Rettungsboote beschädigt. Durch die Hitze barsten etliche Bullaugen. Die Kaiser Wilhelm der Große wurde in die Mitte des Hudson Rivers gezogen, wo sie vorerst ankerte. Sie musste aber schnell umgesetzt werden, um nicht mit der brennend auf den Fluss treibenden Bremen zu kollidieren und wurde deshalb von Schleppern bis auf die Höhe der 46. Straße gezogen.

Saale
Die Leinen der Saale wurden sofort gelöst und das Schiff trieb etwa eine Viertelstunde nach Ausbruch des Feuers brennend auf den Hudson River hinaus. Etwa fünfzig Personen sprangen über Bord, wovon einige ertranken; mindestens vierzig verbrannten in den unteren Decks, weil sie nicht durch die kleinen Bullaugen aus den Passagierkabinen entkommen konnten. Das vollständig in Flammen stehende Schiff trieb etwa eine Stunde den Hudson River hinunter, bevor es von Schleppern zu einer seichten Uferzone bei Communipaw gezogen werden konnte. Dort sank das Wrack nach kurzer Zeit in den Schlamm. Unter den Opfern war der Kapitän des Schiffs, August Johann Mirow.

Bremen
Die Bremen konnte noch vor der Saale vom Dock gelöst werden und driftete ebenfalls brennend auf den Hudson River hinaus. Von den ungefähr zweihundert Leuten an Bord konnten viele noch auf die Pier flüchten, bevor das Schiff abtrieb, der Rest sprang über Bord oder konnte durch die Bullaugen entkommen. Nach etwa zwanzig Minuten war niemand mehr auf dem Schiff, das vor allem auf Deck Feuer gefangen hatte, aber unter Deck keine großen Brände aufwies. Ein Bergungsschlepper brachte das Wrack an das Ufer von Manhattan an die Pier 32 auf Höhe der Desbrosses Street. Die Pier fing sofort Feuer, weshalb das Wrack wieder vom Ufer weg geschleppt und auf Höhe der Warren Street gehalten wurde, um dort die Löscharbeiten fort zu setzen. Als das Schiff gegen Abend Schlagseite nach Backbord bekam, wurde es nach Weehawken geschleppt und dort in einer seichten Uferzone auf Grund gesetzt.

Main
Die Main konnte nicht rechtzeitig gelöst werden und brannte deshalb am Pier vollständig aus. Erst nach mehr als sieben Stunden gelang es einem Schlepper, ein Seil um das Ruder des Wracks zu befestigen und dieses nach Weehawken zu schleppen, wo es neben dem Wrack der Bremen auf Grund gesetzt wurde. Erstaunlicherweise überlebten von der Schiffsbesatzung 16 Kohlentrimmer, welche das Schiff nicht mehr rechtzeitig verlassen konnten und deshalb in einem leeren Kohlebunker vor dem Feuer Schutz suchten, den sie erst in Weehawken, als das Schiff auf Grund gesetzt war, wieder verließen.

Die Katastrophe begünstigende Faktoren
Verschiedene Dinge machten diese Brandkatastrophe besonders verheerend:

Das trockene heiße Wetter in den Vortagen und der über 50 km/h starke Wind aus Süden ließen die Dockanlage mit den hölzernen Gebäuden besonders schnell in Flammen aufgehen. Einzig Pier 1, die 1897 speziell für die Abfertigung der Kaiser Wilhelm der Große gebaut wurde, hatte eine Metallstruktur. Zusätzliche Nahrung fand das Feuer in der großen Menge an brennbarer Fracht, welche auf den Piers lagerte. Neben Baumwolle befanden sich auch Fässer mit Öl, Terpentin und Whisky auf dem Kai.

Durch die vielen Besucher auf den Schiffen – besonders auf der Kaiser Wilhelm der Große und der beinahe werftneuen Main – sowie die fehlenden Mannschaften gestaltete sich die Rettung auf den Schiffen schwierig. Die damalige Bevölkerung konnte größtenteils nicht schwimmen, so dass diejenigen, welche sich durch einen Sprung ins Wasser vor den Flammen retten konnten, meist ertranken, wenn sie nicht sofort von einem Schlepper aufgenommen wurden.

Leute, die in den brennenden Schiffen unter Deck eingeschlossen waren, konnten sich nicht durch die Bullaugen befreien, wenn diese einen zu kleinen Durchmesser hatten. Sie verbrannten bei lebendigem Leibe vor den Augen der Löschmannschaften, was diese Katastrophe neben dem großen materiellen Schaden und der hohen Opferzahl besonders grausam machte.

Brandursache
Die Brandursache konnte nicht geklärt werden. Im Auftrag des Norddeutschen Lloyds wurde die Untersuchung von Hugh Bonner, Brandmeister, und James Mitchel, Brandermittler, durchgeführt. Beide waren Feuerwehrleute in Rente, welche zuvor für die New Yorker Berufsfeuerwehr gearbeitet hatten. New Jersey hatte damals noch keine Behörde für Brandursachenermittlung. Der Bericht bestätigte nur, dass das Feuer von einem Baumwollballen ausging, die Feuerwehr unverzüglich bei Ausbruch alarmiert wurde und sofort zur Stelle war, sowie dass das Feuer nicht durch Nachlässigkeit verursacht wurde. Einige Quellen vermuten, dass das Feuer entweder durch Selbstentzündung der Baumwolle oder Brandstiftung verursacht wurde. Letzteres wird aber im offiziellen Bericht für eher unwahrscheinlich gehalten.

Anmerkungen

Weblinks
 The Great Hoboken Pier Fire of 1900. New York – History – Geschichte
 Maggie Blanck: Hoboken Pier Fire, June 30, 1900. (englisch)

Einzelnachweise

Geschichte von New Jersey
Hoboken (New Jersey)
Schiffskatastrophe
Verkehrsunglück 1900
Norddeutscher Lloyd
Geschichte der Vereinigten Staaten (1865–1918)
Verkehrsunglück in den Vereinigten Staaten
Schifffahrtsgeschichte (Vereinigte Staaten)

Brand des Piers in Hoboken 1900


Zoom may refer to:

Arts, entertainment and media

Film
 Zoom (2006 film), starring Tim Allen
 Zoom (2015 film), a Canada-Brazil film by Pedro Morelli
 Zoom (2016 Kannada film), a Kannada film
 Zoom (2016 Sinhala film), a Sri Lankan film

Music
 Zoom (dance music group), a Eurodance group formed in Denmark
 Zoom (The Knack album), 1998
 Zoom (Electric Light Orchestra album), 2001
 Zoom (Noah23 album), 2011
 Zoom (Rachid Taha album)
 Zoom, an album by Alvin Lee
 "Zoom" (Dr. Dre song), 1998
 "Zoom" (Fat Larry's Band song), 1982
 "Zoom" (Jessi song), 2022
 "Zoom" (Lil Boosie song), 2006
 "Zoom", a song by the Commodores from their self-titled album
 "Zoom", a song by Last Dinosaurs from the album In a Million Years
 "Zoom!", a song by Super Furry Animals from the album Love Kraft
 "Zoom", a song by Soda Stereo from the album Sueño Stereo
 "Zoom", a song by Tata Young from the album Temperature Rising
 Zoom In, a 2021 EP by Ringo Starr

Television
 Zoom  (1972 TV series),
 Zoom  (1999 TV series), a remake of the 1972 series
Zoom the White Dolphin, a 1971 Japanese–French anime series, of 13 episodes
 Zoom (Indian TV channel)
 Zoom (Israeli TV channel)
 Zoom (Ukrainian TV channel)

Other uses in arts, entertainment and media
 Zoom! (poetry book), a 1989 poetry collection by Simon Armitage, now Poet Laureate
 Zoom, commonly associated with variations of the Reverse-Flash, an enemy of the DC Comics character the Flash
 Zoom!, a computer game
 Zoom, a wordless children's picture book by Istvan Banyai
 Zoom Schwartz Profigliano, a drinking game often referred to as just "Zoom"

Businesses and organisations
 Zoomcar, a carsharing company in India
 Zoom (video game company), a Japanese video-game company
 Zoom Airlines Inc., a former Canadian airline
 Zoom Airlines Limited, its former British sister company
 Zoom Corporation, a Japanese audio company
 ZOOM Erlebniswelt Gelsenkirchen, a zoological park in Gelsenkirchen, Germany
 ZoomInfo (formerly Zoom Information), an American software company
 Zoom Systems, a manufacturer of automated retail kiosks
 Zoom Telephonics, a networking equipment manufacturer
 Zoom Video Communications, provider and developer of the Zoom videoconferencing app

Technology

Computing
 Zoom (software), videoconferencing application
 Page zooming, the ability to magnify or shrink a portion of a page on a computer display
 Zooming user interface, a graphical interface allowing for image scaling
 Digital zoom, an electronic emulation of a zoom lens

Optics
 Zoom ratio, the maximum relative to the minimum magnification factor of an optical system
 Zoom lens, a lens system with a variable focal length, and hence variable magnification and angle of view
 Zooming (filmmaking), a cinematographic effect
 Maxx Zoom, a camera system

Other uses
 Bergen op Zoom, a municipality in North Brabant, Netherlands
 Billy Zoom (born 1948), American guitarist and founding member of punk band X
 Zoom climb, in aviation
 Zooming (writing skill), especially used in descriptive writing
 ZooMS  (zooarchaeology by mass spectrometry), a scientific method that identifies animal species from a protein found in bone and antler

See also

 Xoom (disambiguation)
 Zoom TV (disambiguation)
 Zoom Zoom (disambiguation)
 "Rump Shaker" (song), a 1992 song by Wreckx-N-Effect that features the expression "Zooma-Zoom-Zoom-Zoom" in its chorus

Zoom


نوتوريوس، بي. آي. جي. ، واسمه الحقيقي كريستوفر جورج لوثر والاس  المعروف أيضا بالأسماء بيغي سمولز (Biggie Smalls) وفرانك وايت (Frank White).

كان والاس مغني راب أمريكي مشهور سطع نجمه في التسعينات والذي ولد عام 1972 وتوفي عام 1997، الحروف B.I.G والتي تنتج المعنى لكلمة (كبير) باللغة الإنجليزية هي حرف مختصرة للجملة Business Instead of Game ومعناها (العمل بدل اللعب) وبعد موته أصبحت تعود إلى Books Instead of Guns والتي تعني (الكتب بدل المسدسات).

العداوة المستمرة بين شركات التسجيل والتوزيع والتي تعمل في مجال الهيب هوب كانت السبب يومها بعدم إعطاء والاس حقه من التقدير والاحترام على الصعيد الفني والاجتماعي ولكن بعد موته عام 1997 أصبح والاس يعتبر أسطورة الهيب هوب من قبل الكثيرين، ولقد عرف عن والاس القدرة على تأليف القصص وابيات الاغاني بشكل ارتجالي وبدون تفكير مسبق وأيضا بطريقة تأديته للاغاني وأسلوبه المبسط في التقديم والذي اتسم بشيء من التعقيد المدروس أحيانا وهذا الامر جعل منه أحد الفنانين الأكثر أهمية في تاريخ موسيقى الهيب هوب.

البداية
ولد كريستوفر والاس في ضاحية بروكلين، ترك والده العائلة بعد زمن قصير من ولادته حيث عملت والدته بمهنة التعليم، ترك والاس المدرسة بشكل سري لكي يتاجر بالمخدرات لانها كانت تدر عليه الكثير من الاموال وبعد فترة توسعت أعماله لخارج بروكلين حيث أصبح يتاجر بالمخدرات في ولايتي فرجينيا وميريلاند أيضا ولكن في نهاية المطاف تم القبض عليه من قبل السلطات وايداعه في السجن حيث قضى هناك 10 أشهر، وبعد فترة قصيرة من إطلاق سراحه ولدت ابنته الأولى تيانا والتي كانت نتيجة لعلاقة غير شرعية بينه وبين صديقته.
قرر والاس ان يبدأ العمل في غناء الراب والهيب هوب لكي يطور مهاراته ويصبح فنان مشهور حيث قام في البداية بتسجيل شريط مشترك مع مستر سي والذي كان فنان دي.جي محلي يعمل لصالح مغني الراب بيج دادي كين، وقع الشريط المسجل بأيدي شون كومبس والذي عمل بشركت التسجيلات Uptown Records والذي أصبح في علاقة صداقة مع والاس بعد أن التقيا بفترة قصيرة.
الأغنية منفردة الأولى التي قام والاس بتأديتها Party and Bullshit والتي تعني (حفلة وكلام هراء) وظهوره البارز في ريمكس أغنية مستر جي بليج Real Love (الحب الحقيقي)، هي التسجيلات الأولى لوالاس والتي نالت اعجاب الجمهور.
في عام 1994 اصدر الالبوم الأول لوالاس Ready to Die (مستعد للموت) والذي اعتبر تجسيد واقعي لكلاسيكية موسيقى الجينير وذلك بفضل كلمات الاغاني الجيدة والمركبة التي كان يؤلفها والاس.

العداوة بين أقطاب الهيب هوب
بالرغم من أن البومه ضمن له مقعد بين مقاعد النجوم، الا انه اكتسب شهرته في الأساس من المناوشات والتصاريح النارية والعداوة التي كانت بين فناني الراب الساحل الشرقي وبين نظرائهم من الساحل الغربي في الولايات المتحدة، قبل إصدار البوم والاس الأول تدهورت علاقته مع صديقه توباك شاكور وهو مغني راب نيويوركي والذي انتقل لاحقا إلى ولاية لوس انجلوس حيث قاما سويا بتأدية عدد من الاغاني وحتى ظهورهم معا في حفلة غنائية عام 1994.
في نوفمبر من نفس العام اتت القشة التي قصمت ظهر البعير والتي انهت العلاقة نهائيا بين والاس وشاكور عندما اعرب الأخير عن شكوكه بان والاس وكومبس هم المسؤولين عن محاولة اغتياله، بعد إطلاق سراح شاكور من السجن عام 1995 انضم إلى شركة التسجيلات Death Row Records مما أدى خلق مشاكل كبيرة بين الأخيرة وبين شركة التسجيلات الخاصة بوالاس Bad Boy Records، نبعت هذه الخلافات من حقيقة كون كلتا الشركتين كانتا الأهم والأشهر في مجال الهيب هوب وطبيعة العلاقة التنافسية وتعبئة روح الضغينة بين مسؤولي الشركتين في التسعينات ناهيك عن وجود اثنين من أكبر نجوم الهيب هوب في تلك الفترة، كل في مواجهة الآخر.
بعد اغتيال توباك شاكور في حادث إطلاق نار في ولاية لاس فيجاس خرجت شائعات تدل على تورط والاس في حادثة الاغتيال ولكن الأخير نفى هذه الشائعات فور صدورها، في نفس الفترة اصيب والاس في رجله بسبب حادث طريق الامر الذي اجبره على استخدام العكاز لبقية حياتة.

موته
في التاسع من مارس عام 1997 تم إطلاق النار على والاس حتى الموت بجانب متحف بيترسن في مدينة لوس انجلوس حيث كان في طريقه لاحياء حفل غنائي، فبعد أن اوقف سيارته عند الإشارة الحمراء فتح زجاج سيارة مجاورة له وتم إطلاق الرصاص منها باتجاه والاس، اصيب الأخير بستة رصاصات ومات بعد عدة دقائق، لم يعرف أحد الظروف التي ادت إلى قتله ولكن البعض يقول انهم اصدقاء المغني الشهير «توباك» tupac بعد علمهم بأن بيغي متهم بقتل صديقهم توباك.

ألبومات اصدرت بعد موته
ألبوم والاس الثاني Life After Death (الحياة بعد الموت) والذي اصدر بعد اسبوعين فقط من رحيله والذي حصل على المرتبة الأولى في عدد المبيعات وذلك حسب إحصائيات مجلة Billboard الشهيرة والتي تعنى بشؤون الموسيقى، تم بيع 10 ملايين نسخة من هذا الالبوم في جميع ارجاء العالم والذي يعتبر أحد انجح البومات الهيب هوب على الصعيد العالمي.
في عام 1999 اصدر الالبوم الثالث لوالاس Born Again (ولد من جديد) والذي حوى أشهر الاغاني N.O.T.O.R.I.O.U.S (المشهور) وأيضا Dead Wrong (المخطيء).

الفيلم السينمائي Notorious
في تاريخ 16 يناير 2009 تم إصدار فيلم سينمائي يخلد ذكرى والاس والذي كانت تناديه امه بالاسم (كريسيبو)، يحكي الفلم عن قصة حياة والاس بأسلوب رائع حيث تطغى ملامح العمل الدرامي المتقن، مدعم بالموسيقى ولمسات الواقعية في التمثيل والإخراج، الفيلم من بطولة جمال وولارد ومحمد ديون.

روابط خارجية

مراجع

نوتوريوس بي. آي. جي.
أشخاص قتلوا في لوس أنجلوس
أفارقة أمريكيون قتلوا
جرائم قتل غير محلولة في الولايات المتحدة
جرائم قتل في الولايات المتحدة 1997
ضحايا قتل أمريكيون
ضحايا قتل ذكور
فنانو تسجيلات أتلانتك
فيث إيفانز
كاثوليك أمريكيون أفارقة
مغنو راب أفارقة أمريكيون
مغنو راب أمريكيون في القرن 20
مغنو راب أمريكيون من أصل جامايكي
مغنو راب أمريكيون من أصل كاريبي
مغنو راب غانغستا
مغنو راب قتلوا
مغنو راب من بروكلين
مغنو هيب هوب
مهربو مخدرات أمريكيون
مواليد 1972
مواليد في نيويورك
موسيقيون أمريكيون في القرن 20
موسيقيون أمريكيون قتلوا
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 20
وفيات 1997
وفيات بإطلاق النار في كاليفورنيا
وفيات في ويست هوليوود (كاليفورنيا)

نوتوريوس بي. آي. جي.


Boško Ralić (Plaški, 25. studenog 1904. – Beograd, 17. listopada 1978.) bio je hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac.

Reprezentativna karijera
Za nogometnu reprezentaciju Kraljevine Jugoslavije odigrao je 6 utakmica.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci

Boško Ralić


Zaklada za istinu o Domovinskom ratu je zaklada čiji je glavni cilj financiranje obrane generala Ante Gotovine i ostalih hrvatskih optuženika na Haaškom sudu.

Zaklada je osnovana nakon brojnih inicijativa u domovini i iseljeništvu za pomoć u obrani hrvatskih generala. Formalni utemeljitelji su Dunja Zloić-Gotovina, stožerni brigadir Željko Hučić i načelnik općine Pakoštane Milivoj Kurtov.

Zaklada je osnovana je 16. siječnja 2006., s ciljem da se prikupi oko 20 milijuna dolara, kao protuteža proračunu Tužiteljstva MKSJ koje je također namjeravalo potrošiti oko 20 milijuna dolara u dokazivanju krivnje hrvatskih generala za ratne zločine. Zaklada je namjeravala prikupiti isti iznos da bi postigla uvjete osigranja jednako kvalitetne za obranu hrvatskim generalima. Dio sredstava za obranu generala dala je Vlada RH.

Zakladu za istinu o Domovinskom ratu vodi Upravno vijeće Zaklade. Zakladnici su u vijeće imenovali devet uglednika iz različitih područja javnog života domovinske i iseljene Hrvatske: pjevač Miroslav Škoro, bivši košarkaš Stojko Vranković, predsjednik Matice hrvatske Igor Zidić, neurokirurg Josip Paladino, američki poduzetnik Ilija Letica, odvjetnik Ivan Ćurković, poduzetnik iz Australije Marko Franović, odvjetnik Ante Župić, a na čelu Uprave bila je određena direktorica u Poštanskoj banci Dunja Vidošević.
Novac iz Zaklade koristio se za financiranje odvjetničkih timova, financiranje istraživanja o Domovinskom ratu i školovanje djece hrvatskih branitelja. Promociju Zaklade besplatno je vodila marketinška tvrtka Ivana Račana, sina predsjednika SDP-a Ivice Račana. Generalu Čermaku također je ponuđeno financiranje njegove obrane, ali on se zahvalio, kazavši da će sam moći financirati svoju obranu. Prve godine djelovanja Zaklade prikupljeno je 7,5 milijuna kuna. Približno 70 posto uplatile su ustanove i poduzeća, a ostatak privatne osobe. Oko 90 posto uplaćenog je iz Hrvatske, a ostatak iz dijaspore. Prema riječima predsjednika Vijeća Zaklade Ivana Ćurkovića najveći pojedinačni darovatelji do tad su bili NK Dinamo, grad Zadar, Croatia osiguranje d.d. te još neke tvrtke.

Izvori

Vanjske poveznice
Zaklada za istinu
Nogometni magazin  Zaklada važnija od nogometa, 10. svibnja 2006.

Posljedice Domovinskog rata

Zaklada za istinu o Domovinskom ratu


La Médaille commémorative des campagnes de Libye (Medaglia commemorativa delle campagne di Libia) est une médaille attribuée par le royaume d'Italie en 1913 pour tous ceux qui avaient participé aux campagnes de guerre en Libye à partir de 1911 ; elle est devenue obsolète et n'a été supprimée qu'en 2011.

Critères d'éligibilité
La médaille a été créée pour récompenser les soldats de l'armée royale, les troupes coloniales et le personnel civil et militaire de la marine royale italienne qui avaient participé aux campagnes de guerre en Libye ou dans les territoires dépendant de l'Empire ottoman, après la défaite de ce dernier dans la guerre italo-turque qui a éclaté en 1911 et s'est terminée en 1912.

Décoration

Médaille
La médaille consistait en un disque d'argent de 32 mm de diamètre portant :

 Sur l'avers
le visage de Victor Emmanuel III tourné vers la droite, entouré de la légende : "VITTORIO . EMANUEL . III. RE . D' ITALIA" et sous le col la signature du graveur Luigi Giorgi ;
 Au verso
l'inscription "LIBIA", au centre, entourée de deux branches de laurier.
La médaille a été frappée par l'hôtel des monnaies de Rome, mais d'autres entreprises ont également produit des exemplaires à titre privé, dont certains en bronze argenté.

Ruban
Le ruban était composé de six bandes bleues alternant avec cinq bandes rouge foncé.

Barrette
Les bandes de bronze à appliquer sur le ruban indiquaient les années de campagne dans lesquelles on avait servi. Les barrettes étaient autorisées pour les années : "1912", "1912-13", "1913", "Fezzan/913", "1913-14", "Fezzan/913-914", "1914", "Fezzan/914", "1914-15", "1915", "Tripolitaine/1915", "1915-16", "1916", "1916-17", "1917", "1917-18", "1918", "1918-19", "1919", "1919-20", "1920", "1920-21", "1921", "1922", "1923", "1924", "1925", "1926", "1927", "Tripolitaine 1927-1928", "1928", "1929", "Tripolitaine 1929-1930", "1930", "1931"

La médaille est très similaire à la médaille commémorative de la guerre italo-turque (1911-1912), dont elle ne diffère que par la devise ; le ruban est également identique.

Référence

Source

Voir aussi
 Médaille commémorative de la guerre italo-turque 1911-1912

Médaille commémorative
Décoration militaire italienne


Tom Hagedorn Danielsen (født 1951) er dansk arkitekt, partner i Arkitektfirmaet C.F. Møller.

Tom Danielsen er uddannet på Byggeteknisk Højskole, København, Arkitektskolerne, København, Aarhus. Arkitekt i 1977. Ansættelser hos Arkitekterne Friis og Moltke, Ministry of Local Government, Kenya. Partner i C.F.Møller, 1987.
Medlem af Kunstnersamfundet, Royal Institute of British Architects, Akademisk Arkitektforening.
Endvidere har Tom Danielsen deltaget i organisatoriske og faglige sammenhæng som udvalgsmedlem, formand, censor og fagdommer i regi Akademisk Arkitektforening, Danske Arkitektvirksomheder, Akademirådet, m.fl.
Han har været partner på rammeaftalen for Aarhus Universitet, år 2000 og frem. Arkitekt på Nyt Væksthus, Botanisk Have Aarhus. Forskerparkerne Incuba Science, Katrinebjerg, Skejby, Aarhus. Det Nye Universitetshospital, Skejby, Aarhus, Poul Due Jensen Academy, Syddansk Universitet, Esbjerg, Statens Museum for Kunst, Natural History Museum, Darwin Centre II, Springfield Hospital, London.

Udstillet på bl.a. Biennalen i Venedig, RIBA, London, Institut français d'architecture, Paris, The Chicago Athenaeum, Charlottenborg, Kbhvn. Arkitektskolen, Aarhus.

Eksterne henvisninger
Weilbachs Kunstnerleksikon, www.cfmoller.com, Arkitektfirmaet C.F. Møller. Se også Tom Danielsen.

Arkitekter fra Danmark

Tom Hagedorn Danielsen


Magnum crimen 1945. je hrvatski dokumentarno-igrani film o zločinima koji su u svibnju i lipnju 1945. počinjeni nad zarobljenim pripadnicima poraženih vojski i nepoznatom broju civila od strane pobjedničke NOVJ na području današnje Austrije i Slovenije.

Prema autorima filma središnja tema je zapovjedna odgovornost za počinjene zločine u kojima su, kako autori tvrde, bez suđenja okrutno pobijeni vjerojatno desetci tisuća pripadnika Hrvatskih oružanih snaga, uz neutvrđen broj civila hrvatske nacionalnosti. Uz Hrvate su, tvrde autori, u kolonama smrti skončali pripadnici Slovenaca, Srba, Crnogoraca, Kozaka i drugih nacija. Prikazana su svjedočanstva preživjelih svjedoka, sudionici kolona, britanskih časnika, izjave povjesničara i publicista. Film pokušava dati odgovore, iz kuta autora filma, na pitanja koja su prema njima važna za rasvjetljavanje desetljećima prešućivane hrvatske povijesti. Pitanja na koja autori pokušavaju dati odgovor su zašto se onima koji su bježali od NOVJ tada nisu poštovala međunarodna ratna prava, zbog čega su zarobljenici protivno njihovoj volji prepuštani onima od kojih su bježali, te jesu li savezničke snage znale da ih predajom partizanskim jedinicama osuđuju na smrt.

Film je od neovisnih znanstvenika povjesničara i filmskih kritičara dobio loše kritike. Najveće zamjerka filmu je pokušaj izjednačavanja hrvata kao naroda i ustaške vojske, što je ocijenjeno pokušajem relativiziranja istine, povijesnog revizionizma i izjednačavanja krivnje. Hrvoje Klasić, hrvatski povjesničar, izjavio je da je film više politikantstvo, nego ozbiljan historiografski pristup. Posebno spornim smatra sljedeće:

U prilog toj tvrdnji navodi činjenicu kako se se u filmu pojavljuje ustaški pukovnik Danijel Crljen koji bez ikakvog (autorskog) komentara govori o ustaškom pokretu, o NDH i iznosi svoju istinu. Klasić izjavu za riječki Novi List zaključuje sa:

Hrvoje Šimićević, kolumnist tjednika i portala Novosti optužuje autore, ali i HRT koja je taj film prikazala, za filoustaštvo i povijesni revizionizam, a producentsku kuću Laudato, koja je film producirala, za "koordinirano širenje vjerskog fundamentalizma i historijskog revizionizma u Hrvatskoj". Filmu posebno zamjera sugestivni ton pri čemu navodi:

Pretpremijera filma bila je 25. svibnja 2015. u dvorani Vijenac Nadbiskupijskog pastoralnog instituta u Zagrebu, a premijera 26. svibnja 2015. u Kazališno koncertnoj dvorani Ivana Brlić Mažuranić u Slavonskom Brodu.

Producentica filma je Ksenija Abramović, a scenaristica i redateljica Nada Prkačin. Snimatelj i montažer je Ivan Lovrić, a animaciju i grafički dizajn filma radili su Nikola Uroić i Josip Ninković. Autor glazbe je Željko Barba.

Izvori

Vanjske poveznice
 YouTube Dokumentarni film 'Magnum Crimen 1945.'

Hrvatski dokumentarni filmovi o partizanskim zločinima

Magnum crimen 1945.


Sekundarna proteinska struktura je oblik strukture u bjelančevina. To je struktura u koji se nabiru polipeptidni lanci. Struktura je pravilna kada dihedralni kutovi u tom dijelu polipeptida ostaju isti ili barem približno isti. Pod pojmom strukture misli se na prostorni raspored dijela bjelančevine, ne uzimajući u obzir konformaciju bočnih ogranaka aminokiselina. Raspored na koji se odnosi jest raspored glavnih atoma okosnice tog dijela polipeptidnog lanca.

Struktura se poremeti u procesu denaturacije.

Oblici
Alfa-zavojnica i beta-lanci predstavljaju dva glavna oblika. U sekundarne se strukture ubraja i petlje i oštre zavoje poput beta-zavoja. Alfa-zavojnica i beta-lanci povezuju se u beta-nabranu ploču.

Nastanak
Alfa-zavojnice, beta-nabrane ploče i zavoji nastaju u uvjetima kad se u peptidnim vezama između NH i CO skupina stvore vodikove veze.

Izvori

Bjelančevine

Sekundarna proteinska struktura


Cordonul litoral al Curlandei (în , în , în , în ) este un cordon litoral din dune de nisip, îngust și curbat, lung de 98 km, care desparte  de coasta Mării Baltice. Porțiunea sa sudică se află în Regiunea Kaliningrad, Rusia și cea nordică în sud-vestul Lituaniei. Este sit protejat în patrimoniul mondial UNESCO deținut de cele două țări.

Geografie

Cordonul litoral Curonian se întinde din  în sudă până la extremitatea sa nordică aflată lângă o strâmtoare îngustă, pe al cărui celălalt mal se află orașul port Klaipėda din Lituania. Porțiunea nordică de 52 km a cordonului litoral al Curlandei aparține Lituaniei, iar restul face parte din regiunea Kaliningrad, Rusia. Lățimea cordonului variază de la un minim de 400 m în Rusia (lângă satul Lesnoi) la un maxim de 3800 m în Lituania (la nord de ).

Istorie geologică
Cordonul litoral al Curlandei s-a format aproximativ în mileniul al III-lea î.e.n. Fundația sa este constitutită dintr-o morenă gladicară; vânturile și curenții marini au contribuit cu suficient de mult nisip pentru a înălța formațiunea și a o menține deasupra nivelului mării.

Existența acestui  îngust este inerent amenințată de procesele naturale care guvernează formațiunile litorale. Ea depinde de un echilibru dinamic între transportul nisipului și sedimentarea lui. Dacă (ipotetic) sursa acestuia de la sud-vest ar fi izolată, de exemplu prin construcția unui port mare cu chei sau dig, atunci cordonul litoral s-ar eroda și în cele din urmă ar dispărea. Astfel, el este un element de coastă cu existență efemeră la scară geologică. Cea mai probabilă evoluție, însă, ar fi umplerea lagunei din interiorul cordonului litoral cu sedimente, și apariția unui nou uscat.

Istoria umană

Preistorie
Conform mitologiei baltice, cordonul litoral al Curlandei a fost creat de o uriașă, , care se juca pe plajă. Acest copil apare și în alte legende (în care este o tânără puternică, similară unei versiuni feminine a lui Heracle). Din prin anul 800 până în 1016, pe cordonul litoral s-a aflat , un mare târg păgân, ale cărui rămășițe nu au fost încă explorate arheologic.

Cavalerii teutoni
Cavalerii teutoni au ocupat zona în secolul al XIII-lea, construind castele la Memel (1252),  (1283), și la  (1372). Este posibil ca aici să fi trăit ultimul vorbitor nativ al limbii baltice dispărute denumită prusaca veche.

Așezarea Kursieniki

Impact important al activității omenești asupra zonei a început în secolul al XVI-lea. Despădurirea cordonului din cauza pășunatului, exploatării lemnului, și construcției de ambarcațiuni pentru  din 1757 a făcut ca dunele să se răspândească pe toată fâșia și să îngroape sate întregi. Alarmat de aceste probleme, guvernul prusac a finanțat proiecte de reîmpădurire pe scară largă, demarate în 1825.   Alte surse îl creditează pe Georg David Kuwert, proprietarul unei stații de poștă din Nida la sfârșitul secolului al XIX-lea cu începerea procesului de reîmpădurire. Datorită aceste eforturi, mare parte din cordonul litoral este astăzi acoperit cu păduri. În secolul al XIX-lea, cordonul litoral al Curlandei era locuit în principal de  (curlandezi) cu o importantă minoritate germană în sud și cu una lituaniană în nord. Populația kursenieki a scăzut treptat, în parte din cauza asimilării; astăzi este aproape inexistentă, încă dinainte de 1945, când populația devenise aproape în totalitate germană.

Colonia artiștilor

De la sfârșitul secolului al XIX-lea, dunele de lângă  au devenit populare în rândul  și  de la școala de arte . Hanul local al lui Herman Blode a constituit nucleul coloniei artiștilor expresioniști (Künstlerkolonie Nidden). Lovis Corinth a locuit aici în 1890, urmat fiind de alți artiști ca Max Pechstein, , Karl Schmidt-Rottluff și . Au vizitat zona pictori din Königsberg ca Julius Freymuth și Eduard Bischoff, precum șipoeți ca  și . Între alții care au venit aici s-au numărat Ernst Kirchner, Ernst Mollenhauer, , and Herrmann Wirth. Pictorii se cazau de regulă la hotelul lui Blode, și îi lăsau acestuia unele opere ale lor. Alții chiar și-au construit locuințe în apropiere.

Secolul al XX-lea
Până în secolul al XX-lea, majoritatea persoanelor din zonă își câștigau existența din pescuit. Între 1901 și 1946, satul Rossitten, astăzi , a devenit sediul , primul din lume de acest fel, fondat aici de ornitologul german  din pricina importanței cordonului litoral drept coridor de migrație a păsărilor.

După Primul Război Mondial,  și toată jumătatea nordică a cordonului litoral a devenit parte a  conform tratatului de la Versailles din 1919 și a fost anexată de Lituania în 1923. Oficial rebotezat Nida, satul a rămas însă locuit predominant de germani — frontiera cu jumătatea de cordon aparținând Prusiei Orientale se afla la doar câțiva kilometri spre sud.

În 1929, scriitorul laureat al Premiului Nobel Thomas Mann a vizitat Nida când se afla în vacanță la  în apropiere și s-a hotărât să își construiască o casă de vacanță pe un deal deasupra lagunei, casă botezată de localnici coliba unchiului Tom (Onkel Toms Hütte). El a petrecut acolo împreună cu familia sa verile din anii 1930–1932, unde a scris câteva părți din romanul  (Joseph und seine Brüder). Amenințat de naziști, Mann a părăsit Germania după ce Hitler  în 1933 și nu s-a mai întors la Nida. După ce regiunea Klaipėda a fost reanexată de Germania Nazistă în 1939, casa lui a fost confiscată la inițiativa lui Hermann Göring și a servit drept casă de recreere pentru ofițeri ai Luftwaffe.

Populația germană a fost expulzată forțat după al Doilea Război Mondial de către forțele sovietice de ocupație, acțiune însoțită de purificări etnice. Ca și în alte zone din actuala regiune Kaliningrad, asimilarea teritoriului și colonizarea cu ruși s-a realizat concomitent cu înlocuirea toponimelor germane istorice cu altele rusești în toată porțiunea cordonului litoral controlată de Rusia.

Astăzi
După dezmembrarea Uniunii Sovietice, turismul a înflorit; mulți germani, mai ales urmași ai celor ce au locuit aici, au început să aleagă cordonul litoral al Curlandei (mai ales Nida, întrucât călătoria în Lituania este nerestricționată pentru cetățenii germani) drept destinație de vacanță.

Kursenieki
Deși astăzi, , denumiți și Kuršininkai, sunt un grup etnic de origine  ce trăiește pe cordonul litoral al Curlandei, în 1649 așezările lor se întindeau de la Memel (Klaipėda) până la Danzig (Gdańsk). Kuršininkai au fost în cele din urmă asimilați de germani, cu excepția câtorva care încă își mai păstrează identitatea în cordonul litoral al Curlandei. Kuršininkai au fost considerați letoni pe considerente lingvistice până după Primul Război Mondial, când Letonia a obținut independența față de Imperiul Rus. Pe aceste baze, Letonia a și revendicat cordonul litoral al Curlandei, Memelul și alte teritorii ale Prusiei Orientale, revendicări la care ulterior a renunțat.

Starea actuală

Cordonul litoral al Curlandei găzduiește cele mai înalte dune de nisip mișcătoare din Europa. Înălțimea lor medie este de 35 de metri, dar unele ajung până la 60 de metri. Pe cordon și în preajma sa se află mai multe , de la plaje până la dune, , pajiști și păduri. Poziția sa pe  face să fie vizitat frecvent de păsările acvatice migratoare. Între 10 și 20 de milioane de păsări zboară pe aici în perioadele de migrație de primăvară și toamnă și multe se opresc aici pentru odihnă sau reproducere.

Ambele părți ale cordonului litoral, rusă și lituaniană, sunt parcuri naționale.
Așezările de pe cordonul litoral al Curlandei sunt, de la nord la sud:

 Morskoe

 Lesnoi
Primele șase sunt pe partea lituaniană, în timp ce ultimele trei sunt pe partea rusă. Partea rusă a cordonului litoral al Curlandei aparține  al regiunii Kaliningrad, în timp ce partea lituaniană este împărțită între municipiul Klaipėda și .

Există un singur drum ce traversează întreaga lungime a cordonului litoral al Curlandei. De partea rusă, el duce la , iar pe cea lituaniană duce la . Cordonul litoral nu este conectat de partea continentală a Lituaniei, trecerea de la Smiltynė, pe cordon, și orașul Klaipėda făcându-se cu bacul.

Din 2000, cordonul litoral al Curlandei se află pe lista patrimoniului mondial UNESCO sub criteriul cultural "V" (remarcabil exemplu de așezări umane tradiționale, folosirea pământului și mării reprezentativ pentru o cultură [...], sau interacțiune umană cu mediul când a devenit vulnerabil sub impactul schimbărilor ireversibile).

Actualmente, există cereri pentru demolarea unor locuințe din cordonul litoral al Curlandei.  Acestea se află în proprietatea unor persoane care au primit autorizații de construcție de la funcționari publici corupți.  Cererile de demolare se bazează pe faptul că acest cordon se află într-un sit UNESCO și că singurele construcții ce pot fi permise acolo sunt colibele de pescuit.

Turism

Cel mai mare oraș din cordonul litoral este  din Lituania, stațiune turistică foarte populară, frecventată mai ales de turiști lituanieni și germani.  Pe țărmul nordic se află numeroase plaje pentru turiști.

Duna Parnidis și ceasul solar
Duna de nisip Parnidis împinsă de vânturi puternice se ridică până la 52 de metri peste nivelul mării. Localnicii cred că numele ei înseamnă "trecut peste ", deoarece această dună a traversat de mai multe ori satul Nida. Oamenii de știință au estimat că persoanele care urcă sau coboară pe versanții abrupți ai acestei dune mută tone de nisip, astfel că amatorii sunt lăsați să urce doar pe potecile desemnate.

Există și un ceas solar de granit construit acolo. El are un stâlp de piatră de 13,8 m înălțime și care cântărește 36 de tone. Chiar lângă el se află trepte mici acoperite cu lespezi de granit, gravate cu marcaje pentru ore și jumătăți de oră, precum și cu un marcaj pentru fiecare lună și alte patru marcaje pentru solstiții și echinocții. Din punct de vedere astronomic, duna Parnidis este un loc ideal și unic în Lituania pentru acest ceas solar.

Probleme de mediu

Există probleme de mediu legate de cordonul litoral al Curlandei, adesea promovat ca refugiu al naturii curate.

Din cauza importanței turismului și pescuitului în economia regională, poluarea mării și coastelor poate avea efecte dezastruoase asupra peisajului natural unic, și economia poate fi afectată.

Construcția unei platforme petroliere marine () în apele teritoriale ale Rusiei, la 22,5 km de coasta cordonului litoral a provocat îngrijorări față de o posibilă scurgere de petrol. Între 2002 și 2005, ecologiștii locali din regiunea Kaliningrad și din Lituania au protestat împotriva planurilor companiei Lukoil de a exploata zăcământul, avertizând față de posibilele daune produse mediului și turismului (vitală sursă de venituri în zonă) în caz de . Aceste îngrijorări nu au căpătat susținere în guvernul Rusiei, dar au fost susținute de cel al Lituaniei. Zăcământul se află la circa 4 km de limita apelor teritoriale lituaniene; curenții care circulă predominant spre nord fac ca coasta lituaniană să fie mai expusă la posibilitatea unei scurgeri. Opoziția față de operățiunea D-6 nu a căpătat susținere internațională, iar platforma petrolieră a fost deschisă în 2004. În primul deceniu al secolului al XXI-lea, cele două state au convenit asupra unui  al proiectului D-6, cuprinzând planuri pentru tratarea unei scurgeri de petrol. Evaluarea și planurile nu erau gata în 2010.

O altă problemă o constituie intensificarea turismului care poate distruge chiar natura care îl atrage. Din acest motiv, s-au luat măsuri cum ar fi interzicerea accesului turiștilor în unele zone.

Chiar și pericolele naturale pun probleme mai mari în cordonul litoral al Curlandei decât în alte locuri din Lituania și din regiunea Kaliningrad. De exemplu, aici furtunile tind să fie mai puternice. Datorită importanței copacilor la prevenirea eroziunii solului, incendiile de vegetație care se aprind vara sunt foarte periculoase pentru mediu.

Note

Marea Baltică
Patrimoniul mondial în Lituania
Patrimoniul mondial în Rusia

Cordonul litoral al Curlandei


أبوا (من الاسم اللاتيني لمدينة توركو) هي محطة بحوث فلندية في أنتاركتيكا بنيت عام 1988. تقع المحطة في  في أرض الملكة مود بعيدة ب 130 كلم عن الساحل وموقعها تحيط به نتوء صخرية مسمى باسن قرب جبال فيستفجيلا. بنيت المحطة وصممت تحت اشراف مركز البحوث التقنية في فنلندا ومولت من قبل وزارة التجارة والصناعة (الآن جزء من وزارة التشغيل والاقتصاد).

تستعمل المحطة في الصيف فقط. تسمح المحطة باستقبال 12 عالما كمكان بحوث وعيش ومكان عيش مؤقت ل18 شخصا. محطة واسا السويدية تبعد عنها فقط ب 200 متر عن محطة أبوا. وتشكلان معا محطة التخييم Nordenskiöld وتعملان في تعاون وثيق.

تتضمن هذه المقالة مواد من مقالة ويكيبيديا الفنلندية Aboa (asema)، بمراجعة 2009/03/02.

مراجع

تأسيسات سنة 1988 في أنتاركتيكا
ساحل الأميرة مارتا
مبان ومنشآت اكتملت في 1988
منشآت في القارة القطبية الجنوبية

محطة أبوا


1987-88 ලෝක තරඟාවලිය එක්දින ජාත්‍යන්තර (එක්දින) ක්‍රිකට් ත්‍රිත්ව තරගාවලියක් වූ අතර එහිදී ඕස්ට්‍රේලියාව නවසීලන්තයට සහ ශ්‍රී ලංකාවට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය. ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය අවසන් තරගයට පිවිසි අතර ඕස්ට්‍රේලියාව 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය.

මූලික වටය

1 වන තරගය

2 වන තරගය

3 වන තරගය

4 වන තරගය

5 වන තරගය

6 වන තරගය

7 වන තරගය

8 වන තරගය

9 වන තරගය

10 වන තරගය

11 වන තරගය

12 වන තරගය

අවසාන තරගමාලාව
නවසීලන්තයට එරෙහිව අවසන් තරග තුනෙන් ඔස්ට්‍රේලියාව 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය. (3 වන තරගය පැවැත්වූයේ නැත.)

පළමු අවසන් තරගය

දෙවන අවසන් තරගය

1987 in Sri Lankan cricket
1987–88 Australian cricket season
1988 in Australian cricket
1988 in Sri Lankan cricket
International cricket competitions from 1985–86 to 1988
1987–88
1987–88
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

ඕස්ට්‍රේලියානු තුන්කොන් තරගාවලිය 1988


Gustave Charles Fagniez (6 de outubro de 1842 - 18 de junho de 1927), foi um historiador e arquivista francês, nascido em Paris, e formado na École des Chartes e na École pratique des hautes études. Fez sua primeira aparição no mundo acadêmico em 1877 como autor do livro Estudos sobre a indústria e a classe industrial em Paris nos séculos XIII e XIV (francês: Études sur l'industrie et la classe industrielle à Paris au XIII e et au XIV e siècle), obra composta quase inteiramente por documentos, e que abriria um novo campo de estudo histórico.

Em 1897, Fagniez complementou o livro com a coleção de Documentos relativos à história da indústria e do comércio na França (francês: Documents relatifs à l'histoire de l'industrie et du commerce en France) (2 vols., 1898-1900). Em 1897 publicou A economia social da França sob Henrique IV (francês: L'économie sociale de la France sous Henri IV). No entanto, o autor não se limitou à história econômica. Em 1878 seu Diário parisiense de Jean de Maupoint, prior de Sainte-Catherine-de-la-Couture (francês: Journal parisien de Jean de Maupoint, prieur de Sainte-Catherine-de-la-Couture) foi publicado no vol. 4. das Mémoires de la Société de l'Histoire de Paris et de l'Île de France . Escreveu numerosos artigos na Revue historique (da qual foi co-diretor com Gabriel Monod durante alguns anos) e em outras revistas eruditas, como a Revue des questions historiques e o Journal des savants . Em 1901 foi eleito membro da Académie des Sciences Morales et Politiques .

Referências

Alunos da Universidade de Paris
Mortos em 1927
Nascidos em 1842

Gustave Charles Fagniez


An Eriocaulon sinealaeum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kimp.. An Eriocaulon sinealaeum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon sinealaeum


An Telipogon hausmannianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Telipogon hausmannianus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Telipogon

Telipogon hausmannianus


Prvi sirijski rat je predstavljao prvi veći sukob među helenističkim državama nakon što su godine 281. pne. ubijeni Seleuk i Lizimah, posljednji originalni dijadosi. Seleukov sin Antioh, koji je imao ozbiljnih problema pri konsolidaciji vlasti u zapadnom dijelu carstva, smatrao je da se oni mogu riješiti jedino ekspanzijom na račun egipatskih posjeda na Levantu i Anadoliji. U tu je svrhu pripremio savez s Magasom, polubratom egipatskog kralja Ptolemeja II., za koga je dao vjenčati svoju kćer Apamu.

Magas je nakon vjenčanja proglasio nezavisnost Kirene te pokrenuo pohod protiv polubrata sa zapada, dok je Antioh napao egipatske posjede sa sjevera i istoka. Antioh je zabilježio početne uspjehe, osvojivši dijelove sirijske obale i južnu Anadoliju. Međutim, tada se pokazalo kako je Ptolemej II. daleko sposobniji vladar nego što se smatralo. Njegova sestra i supruga Arsinoja je vješto suzbila dotadašnje dvorske spletke, dok je Ptolemej organizirao protunapad i porazio Antioha. Tome je doprinijela i pobuna Marmarida, libijskih nomada zbog kojih je Magas morao odustati od svog pohoda. Do godine 271. pne. kada je sklopljen mir, Ptolemej je uspio ne samo povratiti sve izgubljene teritorije, nego i egipatsku vlast proširiti na Kariju.

Ratovi
Antička povijest

Prvi sirijski rat


Atahensic (Ataensic; Sky Woman; Baka Mjesec, žena koja je pala s neba), Nebeska žena je irokeška boginja majka, koja je sišla na zemlju propadajući kroz rupu na nebu. Bila je nebesko biće koje je izbačeno s neba zbog kršenja tabua ili zbog izdaje svog ljubomornog muža; vodene ptice odnijele su je do mora i postavile na leđa kornjače, koja je postala njezin dom (Otok kornjača). Sky Woman je ili baka ili majka (ovisno o verziji) heroja kulture blizanaca Sky-Holder (Taronhiawagon) i Flint (Tawiscara), ponekad poznat kao Dobri duh i Loši duh.

Mitovi o Sky Woman jako se razlikuju od zajednice do zajednice. U nekim irokeškim mitovima Nebeska žena je sporedni lik koji umire pri porodu odmah po dolasku na zemlju, dok je u drugima ona središnji lik cijele sage o stvaranju. U nekim mitovima Nebeska žena je majka blizanaca, ali češće je majka kćeri, Tekawerahkwa ili Dah vjetra, koja zauzvrat rađa blizance. U nekim irokeškim tradicijama blizanci predstavljaju dobro i zlo, dok u drugima niti jedan blizanac nije zao, ali Flint predstavlja uništenje, smrt, noć i zimu a Nebeski nositelj, život, dan i ljeto. U mnogim verzijama mita Sky Woman je favorizirala Flinta, obično zato što ju je Flint prevario da misli da je Sky-Holder ubio Tekawerahkwa, ali ponekad zato što sama Sky-Women nije odobravala ljudske kreacije Sky-Holdera i njihove postupke. U drugim verzijama Sky Woman je jednako podržavala oba svoja unuka, izjavljujući da na svijetu moraju postojati i život i smrt. Nebesku ženu mnogi Irokezi povezuju s mjesecom. U nekim tradicijama, Sky Woman se pretvarala u mjesec; u drugima je Sky-Holder nakon njezine smrti pretvorio njezino tijelo u sunce, mjesec i zvijezde; au trećima je sama Nebeska žena stvorila sunce, mjesec i zvijezde.

Nebeska žena ima mnogo različitih imena u irokeškoj mitologiji. Samo ime "Nebeska žena" je naslov, a ne njezino ime - ona je Nebeska žena jer je jedna od Nebeskih ljudi, Karionake. Njezino vlastito ime različito se navodi kao Ataensic (huronsko ime vjerojatno znači "drevno tijelo") Iagentci (ime Seneca koje znači "drevna žena") Iotsitsisonh ili Atsi'tsiaka:ion (mohawk imena koja znače "plodni cvijet" i "zrela cvijet), Awenhai (ime Cayuga i Seneca također znači "zreli cvijet") i Aentsik (vjerojatno irokeška posuđenica od Hurona.) Ponekad se naziva i Baka ili Baka Mjesec.

Ostale varijante imena: Ata-en-sic, Ataentsic, Atahensic, Ataensiq, Aataentsic, Athensic, Ataensie, Eataentsic, Eyatahentsik, Iaataientsik, Yatahentshi; Iotsitsisonh, Iotsitsisen, Iottsitison, Iottsitíson, Atsi'tsiaka:ion, Atsi'tsiakaion, Ajinjagaayonh; Iagen'tci, Iagentci, Eagentci, Yekëhtsi, Yagentci; Awenhai, Awenha'i, Awenha:ih; Wa'tewatsitsiané:kare; Aientsik, Aentsik.

Izvori

Irokeška mitologija
Huronska mitologija
Indijanska mitologija (prvi ljudi)
Indijanska mitologija (božice Zemlje)

Atahensic


Franziska von Reizenstein (født 19. september 1834 på slottet Härdenstein i Schwaben, død 4. juni 1896 i München) var en tysk romanforfatterinde, under pseudonymet Franz von Nemmersdorf.

Hun har ud fra en alsidig viden skrevet en række historiske romaner, af hvilke kan nævnes: Unter den Ruinen; aus Roms Gegenwart (4 bind, 1861), Doge und Papst (2 bind, 1865) og Ein Ehestandsdrama in Venedig (4 bind, 1876).

Kilder

Tysksprogede forfattere
Romanforfattere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet

Franziska von Reitzenstein