Papa Pio VII. za vrijeme svoga pontifikata (1800. – 1823.) održao je 19 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 99 kardinala.

Konzistorij 11. kolovoza 1800. (I.)
 Diego Innico Caracciolo, prefekt Papinskoga doma, apostolski protonotar
 Ercole Consalvi, saslušatelj Svete rimske rote, pro-državni tajnik Njegove Svetosti, apostolski protonotar

Konzistorij 20. listopada 1800. (II.)
 Luis María de Borbón y Vallábriga, seviljski nadbiskup

Konzistorij 23. veljače 1801. (III.)
 Giuseppe Firrao, petranski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike
 Ferdinando Maria Saluzzo, kartaginski naslovni nadbiskup
 Luigi Ruffo Scilla, apamejski naslovni nadbiskupe
 Bartolomeo Pacca, stariji, damietski naslovni nadbiskup
 Cesare Brancadoro, orvietski nadbiskup-biskup
 Giovanni Filippo Gallarati Scotti, sidenski naslovni nadbiskup
 Filippo Casoni, pergejski naslovni nadbiskup
 Girolamo della Porta
 Giulio Gabrielli, apostolski protonotar, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora
 Francesco Mantica, dekan klerika Apostolske komore
 Valentino Mastrozzi, klerik Apostolske komore
 Giuseppe Albani, generalni saslušatelj za kurijalne kauze u Apostolskoj komori
 Marino Carafa di Belvedere, prefekt Apostolske palače
 Antonio Felice Zondadari, sienski nadbiskup
 Lorenzo Litta, rizničar i blagajnik Apostolske komore.
 Michelangelo Luchi, O.S.B.Cas., opat samostana u Montecassinu
 Carlo Crivelli, patraski naslovni nadbiskup
 Giuseppe Spina, korintski naslovni nadbiskup
 Michele di Pietro, jeruzalemski naslovni patrijarh
 Carlo Francesco Caselli, O.S.M., sidski naslovni nadbiskup
 Alphonse-Hubert de Latier de Bayane, dekan Svete Rimske rote
 Francesco Maria Locatelli, spoletski biskup
 Giovanni Castiglione, generalni preceptor Reda Bolnice S. Spirito u Rimu
 Charles Erskine, saslušatelj Njegove Svetosti

Remigius Ritzler, u Hierarchia Catholica Medii et Recientoris Aevi (Patavii : Typis et Sumptibus Domus Editorialis "Il Messaggero di S. Antonio" apud Basilicam S. Antonii, 1968), VII, 8, navodi da je Paolo Luigi Silva, prisjednik Vrhovne Svete Kongregacije rimske i opće inkvizicije, imenovan kardinalom i pridržan in pectore u konzistoriju 23. veljače 1801, ali je umro prije nego što je njegovo ime bilo objavljeno. Nadbiskup Domenico Pignatelli di Belmonte, Theat., iz Palerma, promaknut je na njegovo mjesto u konzistoriju 9. kolovoza 1802.

Konzistorij 9. kolovoza 1802. (IV.)
 Domenico Pignatelli di Belmonte, Theat., palermski nadbiskup, Sicilija

Konzistorij 17. siječnja 1803. (V.)
 Jean-de-Dieu-Raymond de Boisgelin de Cucé, turski nadbiskup, France
 Anton Theodor Colloredo-Waldsee-Mels, olomučki nadbiskup, Moravska
 Pietro Antonio Zorzi, C.R.S., udinski nadbiskup
 Diego Gregorio Cadello, kaljarski nadbiskup, Sardinija
 Jean-Baptist de Belloy, pariški nadbiskup, Francuska
 Etienne-Hubert de Cambacéres, ruanski nadbiskup, Francuska
 Joseph Fesch, lionski nadbiskup, Francuska + svibnja 13, 1839.

Konzistorij 16. svibnja 1803. (VI.)
 Miguel Carlos José de Noronha, kanonik protođakon lisabonske katedrale, Portugal
 Luigi Gazzoli, saslušatelj Apostolske komore

Konzistorij 11. srpnja 1803. (VII.)
 Antonio Despuig y Dameto, naslovni antiohijski latinski patrijarh
 Pierfrancesco Galleffi, kanonik patrijarhalne Vatikanske bazilike, tajnik Svete kongregacije Radionice sv. Petra

Konzistorij 26. ožujka 1804. (VIII)
 Carlo Oppizzoni, bolonjski nadbiskup

Papa je imenovao i pridržao in pectore jednoga kardinala u ovom konzistoriju. Umro je prije objave i njegovo ime nije poznato.

Konzistorij 24. kolovoza 1807. (IX.)
 Francesco Guidobono Cavalchini, rimski guverner i vice-kamerlengo Svete Rimske Crkve

Konzistorij 8. ožujka 1816. (X.)
 Annibale della Genga, tirski naslovni nadbiskup
 Pietro Gravina, nicejski naslovni nadbiskup, nuncij u Španjolskoj
 Domenico Spinucci, beneventanski nadbiskup
 Lorenzo Caleppi, nisibiski naslovni nadbiskup, nuncij u Portugalu
 Antonio Gabriele Severoli, viterbski i tiskanelski nadbiskup-biskup
 Giuseppe Morozzo della Rocca, tebanski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike
 Tommaso Arezzo, seleucijski naslovni nadbiskup
 Francesco Saverio Castiglioni, montaltski biskup
 Carlo Andrea Pelagallo, biskup Osima i Cingolija
 Benedetto Naro, prefekt Apostolske palače
 Francisco Antonio Javier de Gardoqui Arriquíbar, saslušatelj Svete Rimske rote
 Dionisio Bardaxí y Azara, saslušatelj Svete Rimske rote
 Antonio Lamberto Rusconi, saslušatelj Svete Rimske rote
 Emmanuele de Gregorio, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora
 Giovanni Battista Zauli, tajnik Svete kongregacije crkvenoga imuniteta
 Nicola Riganti, tajnik Svete konzistorijalne kongregacije
 Alessandro Malvasia, prisjednik Svete kongregacije za inkviziciju
 Francesco Fontana, C.R.S.P., generalni poglavar svoga reda
 Giovanni Caccia-Piatti, generalni saslušatelj kauza Apostolske komore
 Alessandro Lante, glavni rizničar Apostolske komore
 Pietro Vidoni, ml., kućni prelat
 Camillo de Simone, sutrijski i nepijski biskup
 Giovanni Battista Quarantotti, tajnik Svete kongregacije za širenje vjere
 Giorgio Doria Pamphilj, prefekt Papinskoga doma
 Luigi Ercolani, glavni rizničar Apostolske komore
 Stanislao Sanseverino, klerik Apostolske komore, rimski vice-guverner
 Pedro Benito Antonio Quevedo y Quintano, orensanski biskup, Španjolska
 Francesco Cesarei Leoni, dekan Svete Rimske rote
 Antonio Lante, dekan klerika Apostolske komore
 Lorenzo Prospero Bottini, tajnik Svete kongregacije svete konzulte
 Fabrizio Sceberras Testaferrata, beritanski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike

Konzistorij 23. rujna 1816. (XI.)
 Francisco Antonio Cebrián y Valdá, zapadnoindijski patrijarh, Španjolska
 Maria-Thaddäus von Trauttmansdorf Weinsberg, olomučki nadbiskup, Moravska
 Franziskus Xaver von Salm-Reifferscheidt, biskup Gürka, Austrija
 Paolo Giuseppe Solaro di Villanova, bivši aostanski biskup, Sardinija

Konzistorij 28. srpnja 1817. (XII.)
 Alexandre-Angélique de Talleyrand-Périgord, bivši remski nadbiskup, Francuska
 César-Guillaume de La Luzerne, biskup Langresa, Francuska
 Louis-François de Bausset-Roquefort, bivši aleski biskup, Francuska

Konzistorij 1. listopada 1817 (XIII.)
 Agostino Rivarola, prefekt Apostolske palače

Konzistorij 6. travnja 1818. (XIV.)
 Johann Casimir von Häffelin, naslovni biskup Chersonesoa, opunomoćeni ministar bavarskoga kralja pri Svetoj Stolici

Konzistorij 4. lipnja 1819. (XV.)
 Rudolf Johannes Joseph Rainier von Habsburg-Lothringen, austrijski nadvojvoda, mađarski i češki kraljevski princ, olomučki izabrani nadbiskup, Moravska

Konzistorij 27. rujna 1819. (XVI.)
 Carlos da Cunha e Menezes, lisabonski patrijarh, Portugal
 Cesare Guerrieri Gonzaga, glavni rizničar Apostolske komore

Konzistorij 2. prosinca 1822. (XVII.)
 Anne-Antoine-Jules de Clermont-Tonnerre, tuluski nadbiskup, Francuska

Konzistorij 10. ožujka 1823 (XVIII)
 Francesco Bertazzoli, edeski naslovni nadbiskup, razdjelitelj milostinje Njegove Svetosti
 Gianfrancesco Falzacappa, atenski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije Tridentskoga sabora
 Antonio Pallotta, generalni saslušatelj kauza Apostolske komore
 Francesco Serlupi, dekan saslušatelja Rimske rote
 Carlo Maria Pedicini, tajnik Svete kongregacije za širenje vjere
 Luigi Pandolfi, tajnik Svete konzistorijalne kongregacije
 Fabrizio Turriozzi, prisjednik Svete kongregacije za inkviziciju
 Ercole Dandini, preceptor nadbolnice S. Spirito
 Carlo Odescalchi, saslušatelj Njegove Svetosti
 Antonio Maria Frosini, prefekt Apostolske palače
 Tommaso Riario Sforza, apostolski protonotar, prefekt Papinskoga doma
 Viviano Orfini, dekan klerika Apostolske komore
 Giacinto Placido Zurla, O.S.B.Cam

Konzistorij 16. svibnja 1823. (XIX.)
 Anne-Louis-Henri de La Fare, senski nadbiskup, Francuska

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Pio 7
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Pija VII.


لطيف باشا سليم الحجازي:
 هو لطيف باشا سليم ابن سليم باشا الحجازي، أحد قادة الجيش المصري في عهد محمد علي باشا وهو جركسي ( شركسي) الأصل ، ووالده سليم باشا الحجازي كان أيضا من كبار قادة الجيش المصري المنحدر من حكام القبرديون لاكثر من ألف عام بمنطقة القوقاز.
 تخرّج من مدرسة أركان الحرب واشتغل بالتدريس في المدارس الحربية. ثم عمل مفتشا في وزارة المعارف ومديرا للفيوم ثم رئيسا فخريا للمحكمة المختلطة.
 كان من زعماء الضباط المفصولين الذين ثاروا على وزارة نوبار باشا في عهد الخديوي إسماعيل في شهر فبراير 1879م وكان وقتها أستاذا في المدرسة الحربية. وقد انتهت هذه الثورة بسقوط وزارة نوبار باشا الأولى.
 كان من النشطاء العاملين في الحركة الوطنية، ومن أكبر أنصار الزعيم المصري الكبير مصطفى كامل باشا رئيس الحزب الوطني، كما تشكل الحزب الوطنى عام 1893 على شكل جمعية سرية في صالون لطيف باشا سليم الحجازي.
 كان من محبي العلم والمشتغلين به، واسع الإطّلاع، شغوفا بالأدب.وقد ترك بعد وفاته مكتبة كبيرة حوت نفائس الكتب . وكانت وفاته في عام 1907م الموافق 1325 هجري .
 وسمي شارع بجزيرة المنيل باسمه.

المراجع

أعلام الشراكسة
مصريون شراكسة

لطيف باشا سليم الحجازي


Gyrothyra, monotipski rod jetrenjarki smješten u vlastitu porodicu Gyrothyraceae, dio reda Jungermanniales. Porodica je opisana 1970. G. underwoodiana jedina je vrsta.

Izvori

Jungermanniineae

Gyrothyra


Papa Ivan II. (III.) Aleksandrijski, je 36. papa Aleksandrije i patrijarh svetog Trona sv. Marka.

Dvojba oko imena

Istočna pravoslavna crkva ga, nakon smrti njegovog prethodnika pape Ivana I. (II.) (496. – 505. AD) navodi kao papu pod imenom Ivan III. čime potvrđuju priznavanje papinstva pape Ivana I. Talaie (481. – 482. AD), dok ga koptska crkva navodi kao Ivana II. jer ne priznaju, te odbacuju, kalcedonca Ivana I. Talaiju kao svoga papu.

Život

Nakon smrti pape Ivana I. (II.) 29. travnja 505. AD, biskupi Aleksandrije su se sastali sa svećenicima i vjernicima i 29. svibnja 505. AD izabrali Ivana za papu Aleksandrije pod imenom Ivan II. (III.).
Ivan je bio redovnik koji je bio posvećen vjeri i kršćanstvu, i živio je samotnjački život u pustinji sve dok nije bio proglašen papom i patrijarhom Aleksandrije.Bio je poznat kao autor mnogih hagiografskih spisa i propovijedi.
Bio je suvremenik rimskog cara Anastazija I., koji je preferirao ne-kalcedonske crkve, te Severa Antiohijskog, prvaka miafizitizma u Siriji.

Vjerovanje pape Ivana

Sačuvano je pismo Severa Antiohijskog o prirodi Krista koje je napisao papi Ivanu, a koje glasi:

"Isus Krist je, nakon sjedinjenja s tijelom, postao jedna priroda s jednom voljom bez odvojivosti, i vjerujem u istu onu vjeru (koju je propovijedao) pape Ćirila i pape Dikosura."

Ivan je odgovorio porukom koja je svjedočila jedinstvu Božje suštine i Njegovog trojstva. Također je proklamirao da je utjelovljenjem vječnog Sina Božjega, Božanska i ljudska priroda postala jedna, a ne više dvije prirode, bez razdvajanja, miješanja ili nedoumice. On je anatemizirao one koji razdvajaju dvije prirode, one koji ih pobrkaju i one koji su rekli da je trpeći razapeti Krist bio samo čovjek, kao i one koji kažu da je Njegova Božanska narav također trpjela i umrla. Rekao je da pravoslavna vjera treba ispovijedati Božju Riječ koja je propatila od tijela s kojim se sjedinila.

Isto kao i njegov prethodnik Ivan I. (II.) Aleksandrijski, bio je čvrst protivnik kalcedonskog vjerovanja i nastavio je održavati zajedništvo s onima koji su prihvatili Henotikonski edikt bizantskog cara Zenona, a sve, sljedeći put svoga pretodnika, bez nametanja formalne anateme na kalcedonsko vjerovanje. Na taj je način u velikoj mjeri nastavio održavati crkvu u miru.

Ostavština

Tijekom vremena kroz koje je obavljao dužnost pape i patrijarha aleksandrijskog, pored brige za vjernike i širenja evanđelja, vodio je brigu i o održavanju i građenju novih crkava.

Odlazak

Ivan II. je ostao na Tronu sv. Marka točno jedanaest godina i sedam dana i onda otišao u miru. Sahranjen je u crkvi sv. Marka u Aleksandriji.

Izvori

Vanjske poveznice
Papa Ivan II. (III.) (arapski)
Popis aleksandrijskih patrijarha
Ivan II.
Odlazak sv. Ivana II.
Lista papa Aleksandrije

Koptski pape

Ivan II. (III.) Aleksandrijski


Eine Patentnummer (auch Publikationsnummer) ist ein vom Deutschen Patent- und Markenamt für jede eingereichte Anmeldung vergebener Code, bestehend aus einer Buchstaben- und Zahlenkombination. In Deutschland wird im Regelfall 18 Monate nach der Anmeldung vom Patentamt die Offenlegungsschrift mit einer Patentnummer veröffentlicht.

Ein Beispiel für eine Patentnummer ist  DE 10 2006 011 652 A1.

Ländercode

Die Patentnummer beginnt mit dem Ländercode. Für Deutschland wird DE verwendet.

Nummer

Die (Patent-)Nummer zwischen Länder- und Publikationscode entspricht bei deutschen Patentschriften seit 2004 dem Aktenzeichen.

Publikationscode

Um anhand der Patentnummer unterscheiden zu können, welchen Inhalt eine Publikation hat, wird an die Patentnummer ein Publikationscode angehängt. Der Publikationscode zeigt beispielsweise an, ob eine Publikation eine ungeprüfte Anmeldung (Offenlegungsschrift) oder ein erteilte (Patentschrift) enthält. Das Deutsche Patent- und Markenamt (DPMA) verwendet seit 2004 folgende sogenannte Schriftenartencodes (Auswahl):
A1 – erste Publikation der Offenlegungsschrift
A8/A9 – Korrektur der Offenlegungsschrift
B3 – erste Publikation der Patentschrift
B4 – zweite Publikation der Patentschrift
B8/B9 – Korrektur der Patentschrift
C5 – Geänderte Patentschrift
T1 – Veröffentlichung internationaler oder europäischer Anmeldungen in deutscher Übersetzung
T8/T9 – deren Korrekturen
U1 – Gebrauchsmusterschrift
U8/U9 – deren Korrekturen

Anmeldejahr und Länder

Patentnummern vor dem Jahr 2004 oder aus anderen Ländern als Deutschland können anders strukturiert sein.

Quelle

Leitfaden für Patentrecherchen mit STN EASY

Einzelnachweise

Patentrecht
Kennzeichen

Patentnummer


Odense Boldklub (sık kullanılan ismi ile Odense BK) Danimarkalı bir futbol kulübü. 1887 yılında kurulan kulüp mavi-beyaz renklere sahiptir. Tarihinde 3 Danimarka şampiyonluğu, 4 de DBU Pokalen şampiyonluğu vardır.

Başarıları
 Superliga (6): 1977, 1982, 1989, 1990, 1991, 2009
 DBU Pokalen (10): 1983, 1991, 1993, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2011
 UEFA Intertoto Kupası: 2006

Odense BK

Odense BK


Józef Franciszek Emanuel Bocheński, rođena imena Innocenty Maria Bocheński (Czuszów, 1902. – Freiburg im Üechtland, 1994.), O.P., poljski logičar, povjesničar logike, sovjetolog, dominikanac, katolički prezbiter, rektor Sveučilišta u Freiburgu. Jedan je od najistaknutijih logičara 20. stoljeća. Studirao je pravo, ekonomiju, filozofiju i teologiju. Jedan je od najistaknutijih logičara 20. stoljeća, duboko ukorijenjen u filozofsku tradiciju Aristotela i sv. Tome Akvinskog. Predavao je logiku na Angelicumu u Rimu i filozofiju na sveučilištu u Fribourgu. Bio je također i povremeni profesor na University of Notre Damme, University of California u Los Angelesu, University of Kansas, University of Pittsburgh, i University of Edmunton. Djela: Uvod u filozofsko mišljenje i dr.

Izvori

Poljski katolički svećenici
Poljski dominikanci

Józef Maria Bocheński


Benedito Mansos Mergulhão, ou apenas Benedito Mergulhão, (Rio de Janeiro, 21 de maio de 1901 – Rio de Janeiro, 25 de setembro de 1966) foi um jornalista e político brasileiro, outrora deputado federal pelo Rio de Janeiro.

Dados biográficos
Filho de Eduardo Augusto Mergulhão e Adelina Costa Mergulhão. Bacharel em Ciências e Letras em 1929, foi jornalista e tipógrafo. Integrante do grupo de fundadores do jornal A Vanguarda e redator de A Noite, foi diretor nas rádios Cruzeiro do Sul e Mayrink Veiga. Eleito vereador pela cidade do Rio de Janeiro (então Distrito Federal) via PR em 1947, renunciou no ano seguinte para assumir a Divisão de Rádio da Agência Nacional. Seu retorno à política aconteceu em 1950 quando elegeu-se primeiro suplente de deputado federal pelo PTB, exercendo o mandato durante toda a legislatura, primeiro com a nomeação de parlamentares para o ministério de Getúlio Vargas e depois com a renúncia de um titular.

No curso de seu mandato parlamentar foi nomeado funcionário do Instituto Brasileiro do Café, chegando, posteriormente, a dirigi-lo. Candidato a reeleição via PSD em 1954, não foi bem-sucedido. Deixou a vida pública ao final do mandato.

Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Deputados federais do Brasil pelo Distrito Federal (1891–1960)
Vereadores da cidade do Rio de Janeiro

Benedito Mergulhão


Juan Cuesta es un personaje ficticio de la serie de televisión Aquí no hay quien viva. Tal como el actor que lo interpreta, nació en 1957. Es el eterno presidente de la comunidad de vecinos del inmueble situado en la calle Desengaño, número 21. Aunque no siempre ha estado al mando de la comunidad, él se define como el «presidente espiritual» del edificio. En la primera temporada se afirma que ha estado doce años al mando de la comunidad antes de la moción de censura que le obligó temporalmente a abandonar la presidencia en favor de Lucía Álvarez. Además de ejercer este cargo, es profesor de Primaria.

Creación y concepción
El actor venía de trabajar en un trío humorístico llamado Entre tres, realizando actuaciones en televisión, algunas en Noche de fiesta, de José Luis Moreno. Los sobrinos, tras ver las actuaciones, pensaron en el actor para encarnar el papel.

Personalidad y relación con otros personajes
Ejerció su cargo de presidente de la comunidad con mucha dedicación, aunque también con bastante incompetencia. Mientras vivió con Paloma Hurtado, estuvo tanto personal como profesionalmente influido por ella. Su segunda mujer, Isabel Ruiz, era una neurótica obsesionada con las homeopatías. Con ellos viven su hijo José Miguel, un fanático de los videojuegos que se pasa el día con hombres muchos mayores a él, y Natalia, una adolescente muy independiente.

Biografía de Juan Cuesta

Se sabe, debido a datos oficiales de la serie, que su padre era coronel. Tiene una hermana llamada Nieves, quien lo defendía de los acosadores en la escuela. Se casó a los veinticuatro años, virgen, aunque él dice que era un hombre muy deseado entre las mujeres cuando era joven. Con su primera mujer, Paloma, tuvo dos hijos, Natalia y José Miguel. Aunque Paloma decía que idolatraba a su esposo, le estuvo siendo infiel durante catorce años con Ramón, un vendedor de aspiradoras. Trabajaba como profesor de Primaria en una escuela dirigida por don Gustavo, siendo su apodo entre los alumnos el Franciscano. Llegó a Desengaño, 21 a principios de los 70 con su mujer, y además fue el único en doce años que se presentó para ser presidente de la comunidad, repitiendo su rol como presidente cada legislatura por ser el único candidato.

En Aquí no hay quien viva, vive con su mujer y sus hijos en el 2.° A de Desengaño, 21, en Madrid. Tuvo varios encontronazos con Roberto y Lucía, los recién llegados inquilinos del 3.° A, debido a que el padre de Lucía, la pija, era un empresario acaudalado que le daba todos los caprichos a su hija, pues fue quien le compró el piso y la mantuvo trabajando en su constructora. Juan, que era un hombre muy apegado a los estatutos de la comunidad, tachaba de intolerables hechos como que Lucía llevase a cabo una reforma en su piso sin el pertinente permiso de la comunidad o que cambiase su puerta a un estilo que no hacía juego con la estética de la fachada. Sobre todo entre Paloma y Lucía, pues la mujer del presidente estaba muy celosa de la vida rodeada de lujos que llevaba su vecina, echándose en cara las dos que vivían de su padre y de su marido, respectivamente.

Al final de la segunda temporada, Paloma queda en estado comatoso al caer por la ventana del patio mientras discutía con Isabel, la Hierbas, la mujer de Andrés Guerra, el vecino de al lado de los Cuesta, pues pensaba que la Hierbas tuvo una aventura con su marido. Aprovechando el estado de inconsciencia de su cuñada, Nieves, la hermana de Juan, decidió visitar la casa de su hermano y sus sobrinos para pasar una temporada con tal de ayudar a Juan a superar este difícil trauma. Al mismo tiempo, empieza a tener sentimientos románticos correspondidos por Isabel, aunque ambos los ocultan debido a que los dos estaban casados. Finalmente, en Nochebuena, Andrés descubre la aventura de Juan con su mujer, de la que se divorcia a pesar de haberlo intentado arreglar con Isabel, pero al enterarse de que Isabel tuvo un hijo con un extranjero cuando ya era pareja de Andrés. Andrés empieza una relación con Nieves. Isabel y Juan empiezan una relación seria. Cuando Nieves se marcha del edificio en la cuarta temporada, Juan se convierte en el arrendador del 2°B, que su hermana había comprado para ella, alquilándoselo a Carlos y Roberto, que arrendaron el piso para superar sus rupturas emocionales con Lucía. Su vida política pasa por varios altibajos, pues pierde y vuelve a recuperar la presidencia de la comunidad varias veces, siendo la última de estas en favor de Higinio, el nuevo propietario del piso de Nieves, nombrado presidente a traición en un sorteo arreglado.

En la quinta temporada, vuelve a tomar las riendas de la comunidad en el capítulo final para tratar de tranquilizar a los vecinos, debido a que el edificio estaba siendo devorado por termitas y podía venirse abajo. Al final de la serie, se marcha con su familia al chalé de su hermana hasta encontrar un piso. Su exmujer, Paloma, muere, y su hija Natalia da a luz a una niña, Yamiley, fruto de un embarazo de alquiler.

Frases célebres
 "Juan Cuesta, presidente de  esta nuestra comunidad."
 "Don Bartolomé Mendez Zuloaga, maestro y mentor."
 "Lo digo sin acritud, pero lo digo."
 "Derrama."
 "¡Emilio!"
 "¡Que follón!"

Recepción
El administrador de fincas Marcial Tarín, vicepresidente del Colegio Profesional de Administradores de Fincas de Madrid afirmó su verosimilitud con presidentes de comunidad reales diciendo: «yo conozco a presidentes de comunidad que llegan a imprimir su cargo en su tarjeta de visita».

El actor José Luis Gil ganó por su interpretación el de mejor actor protagonista de una serie de televisión en la XVI Edición de los Premios de la Unión de Actores, además de ser nominado en la misma categoría en la edición anterior.

Referencias

Personajes de Aquí no hay quien viva

Españoles ficticios

Juan Cuesta


Oplysnings- og undervisningsfilm er to beslægtede filmgenrer. Hvor undervisningsfilmen er rettet mod uddannelsessektoren og er beregnet til brug i undervisningen, har oplysningsfilmen ofte en bredere målgruppe og tænkes anvendt i forskellige former for folkeoplysning. Oplysningsfilmen ligner dokumentarfilmen, men er gerne med en klar afsender og tilstræber ikke nødvendigvis på samme måde at være objektiv.

Propagandafilmen kan ses som en særlig type oplysningsfilm.

I dag distribueres oplysnings- og undervisningsfilm gerne over internettet, hvor tv og før det biografen tidligere var det almindelige medium.

DR's Oplysninger til Borgerne om Samfundet og SVT's Anslagstavlan var gennem en årrække en central disributionskanal for oplysningsfilm.

Filmgenrer

Oplysnings- og undervisningsfilm


An Carex argunensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Porphir Kiril Nicolai Stepanowitsch Turczaninow ngan Carl Friedrich von Ledebour. An Carex argunensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex argunensis


NGC 18 este o stea dublă localizată în constelația Pegasus. A fost înregistrată pentru prima dată de către astronomul suedez Herman Schultz în 15 octombrie 1886.

Note

Vezi și
 NGC 17
 NGC 19

Legături externe

Stele binare
Obiecte NGC
Constelația Pegas
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Herman Schultz

NGC 18


Computability is the ability to solve a problem in an effective manner. It is a key topic of the field of computability theory within mathematical logic and the theory of computation within computer science. The computability of a problem is closely linked to the existence of an algorithm to solve the problem.

The most widely studied models of computability are the Turing-computable and μ-recursive functions, and the lambda calculus, all of which have computationally equivalent power. Other forms of computability are studied as well: computability notions weaker than Turing machines are studied in automata theory, while computability notions stronger than Turing machines are studied in the field of hypercomputation.

Problems

A central idea in computability is that of a (computational) problem, which is a task whose computability can be explored.

There are two key types of problems:
 A decision problem fixes a set S, which may be a set of strings, natural numbers, or other objects taken from some larger set U. A particular instance of the problem is to decide, given an element u of U, whether u is in S. For example, let U be the set of natural numbers and S the set of prime numbers. The corresponding decision problem corresponds to primality testing.
 A function problem consists of a function f from a set U to a set V. An instance of the problem is to compute, given an element u in U, the corresponding element f(u) in V.  For example, U and V may be the set of all finite binary strings, and f may take a string and return the string obtained by reversing the digits of the input (so f(0101) = 1010).
Other types of problems include search problems and optimization problems.

One goal of computability theory is to determine which problems, or classes of problems, can be solved in each model of computation.

Formal models of computation

A model of computation is a formal description of a particular type of computational process. The description often takes the form of an abstract machine that is meant to perform the task at hand. General models of computation equivalent to a Turing machine (see Church–Turing thesis) include:

Lambda calculus A computation consists of an initial lambda expression (or two if you want to separate the function and its input) plus a finite sequence of lambda terms, each deduced from the preceding term by one application of beta reduction.
Combinatory logic
A concept which has many similarities to -calculus, but also important differences exist (e.g. fixed point combinator Y has normal form in combinatory logic but not in -calculus). Combinatory logic was developed with great ambitions: understanding the nature of paradoxes, making foundations of mathematics more economic (conceptually), eliminating the notion of variables (thus clarifying their role in mathematics).
μ-recursive functions A computation consists of a μ-recursive function, i.e. its defining sequence, any input value(s) and a sequence of recursive functions appearing in the defining sequence with inputs and outputs. Thus, if in the defining sequence of a recursive function  the functions  and  appear, then terms of the form  or  might appear.  Each entry in this sequence needs to be an application of a basic function or follow from the entries above by using composition, primitive recursion or μ-recursion.  For instance if , then for  to appear, terms like  and  must occur above. The computation terminates only if the final term gives the value of the recursive function applied to the inputs.
String rewriting systems Includes Markov algorithms, that use grammar-like rules to operate on strings of symbols; also Post canonical system.
Register machine
A theoretical idealization of a computer. There are several variants. In most of them, each register can hold a natural number (of unlimited size), and the instructions are simple (and few in number), e.g. only decrementation (combined with conditional jump) and incrementation exist (and halting). The lack of the infinite (or dynamically growing) external store (seen at Turing machines) can be understood by replacing its role with Gödel numbering techniques: the fact that each register holds a natural number allows the possibility of representing a complicated thing (e.g. a sequence, or a matrix etc.) by an appropriate huge natural number — unambiguity of both representation and interpretation can be established by number theoretical foundations of these techniques.
Turing machine Also similar to the finite state machine, except that the input is provided on an execution "tape", which the Turing machine can read from, write to, or move back and forth past its read/write "head". The tape is allowed to grow to arbitrary size. The Turing machine is capable of performing complex calculations which can have arbitrary duration. This model is perhaps the most important model of computation in computer science, as it simulates computation in the absence of predefined resource limits.
Multitape Turing machine Here, there may be more than one tape; moreover there may be multiple heads per tape.  Surprisingly, any computation that can be performed by this sort of machine can also be performed by an ordinary Turing machine, although the latter may be slower or require a larger total region of its tape.
P′′
Like Turing machines, P′′ uses an infinite tape of symbols (without random access), and a rather minimalistic set of instructions. But these instructions are very different, thus, unlike Turing machines, P′′ does not need to maintain a distinct state, because all "memory-like" functionality can be provided only by the tape. Instead of rewriting the current symbol, it can perform a modular arithmetic incrementation on it. P′′ has also a pair of instructions for a cycle, inspecting the blank symbol. Despite its minimalistic nature, it has become the parental formal language of an implemented and (for entertainment) used programming language called Brainfuck.

In addition to the general computational models, some simpler computational models are useful for special, restricted applications.  Regular expressions, for example,  specify string patterns in many contexts, from office productivity software to programming languages. Another formalism mathematically equivalent to regular expressions, Finite automata are used in circuit design and in some kinds of problem-solving. Context-free grammars  specify programming language syntax.  Non-deterministic pushdown automata are another formalism equivalent to context-free grammars.

Different models of computation have the ability to do different tasks. One way to measure the power of a computational model is to study the class of formal languages that the model can generate; in such a way is the Chomsky hierarchy of languages is obtained.

Other restricted models of computation include:
Deterministic finite automaton (DFA) Also called a finite-state machine. All real computing devices in existence today can be modeled as a finite-state machine, as all real computers operate on finite resources. Such a machine has a set of states, and a set of state transitions which are affected by the input stream. Certain states are defined to be accepting states. An input stream is fed into the machine one character at a time, and the state transitions for the current state are compared to the input stream, and if there is a matching transition the machine may enter a new state. If at the end of the input stream the machine is in an accepting state, then the whole input stream is accepted.
Nondeterministic finite automaton (NFA) Another simple model of computation, although its processing sequence is not uniquely determined. It can be interpreted as taking multiple paths of computation simultaneously through a finite number of states. However, it is possible to prove that any NFA is reducible to an equivalent DFA.
Pushdown automaton Similar to the finite state machine, except that it has available an execution stack, which is allowed to grow to arbitrary size. The state transitions additionally specify whether to add a symbol to the stack, or to remove a symbol from the stack. It is more powerful than a DFA due to its infinite-memory stack, although only the top element of the stack is accessible at any time.

Power of automata
With these computational models in hand, we can determine what their limits are.  That is, what classes of languages can they accept?

Power of finite-state machines

Computer scientists call any language that can be accepted by a finite-state machine a regular language.  Because of the restriction that the number of possible states in a finite state machine is finite, we can see that to find a language that is not regular, we must construct a language that would require an infinite number of states.

An example of such a language is the set of all strings consisting of the letters 'a' and 'b' which contain an equal number of the letter 'a' and 'b'.  To see why this language cannot be correctly recognized by a finite state machine, assume first that such a machine M exists.  M must have some number of states n.  Now consider the string x consisting of  'a's followed by  'b's.

As M reads in x, there must be some state in the machine that is repeated as it reads in the first series of 'a's, since there are  'a's and only n states by the pigeonhole principle.  Call this state S, and further let d be the number of 'a's that our machine read in order to get from the first occurrence of S to some subsequent occurrence during the 'a' sequence.  We know, then, that at that second occurrence of S, we can add in an additional d (where ) 'a's and we will be again at state S.  This means that we know that a string of  'a's must end up in the same state as the string of  'a's.  This implies that if our machine accepts x, it must also accept the string of  'a's followed by  'b's, which is not in the language of strings containing an equal number of 'a's and 'b's. In other words, M cannot correctly distinguish between a string of equal number of 'a's and 'b's and a string with  'a's and  'b's.

We know, therefore, that this language cannot be accepted correctly by any finite-state machine, and is thus not a regular language.  A more general form of this result is called the Pumping lemma for regular languages, which can be used to show that broad classes of languages cannot be recognized by a finite state machine.

Power of pushdown automata
Computer scientists define a language that can be accepted by a pushdown automaton as a Context-free language, which can be specified as a Context-free grammar.  The language consisting of strings with equal numbers of 'a's and 'b's, which we showed was not a regular language, can be decided by a push-down automaton.  Also, in general, a push-down automaton can behave just like a finite-state machine, so it can decide any language which is regular.  This model of computation is thus strictly more powerful than finite state machines.

However, it turns out there are languages that cannot be decided by push-down automaton either.  The result is similar to that for regular expressions, and won't be detailed here.  There exists a Pumping lemma for context-free languages.  An example of such a language is the set of prime numbers.

Power of Turing machines
Turing machines can decide any context-free language, in addition to languages not decidable by a push-down automaton, such as the language consisting of prime numbers.  It is therefore a strictly more powerful model of computation.

Because Turing machines have the ability to "back up" in their input tape, it is possible for a Turing machine to run for a long time in a way that is not possible with the other computation models previously described.  It is possible to construct a Turing machine that will never finish running (halt) on some inputs.  We say that a Turing machine can decide a language if it eventually will halt on all inputs and give an answer.  A language that can be so decided is called a recursive language.  We can further describe Turing machines that will eventually halt and give an answer for any input in a language, but which may run forever for input strings which are not in the language.  Such Turing machines could tell us that a given string is in the language, but we may never be sure based on its behavior that a given string is not in a language, since it may run forever in such a case.  A language which is accepted by such a Turing machine is called a recursively enumerable language.

The Turing machine, it turns out, is an exceedingly powerful model of automata.  Attempts to amend the definition of a Turing machine to produce a more powerful machine have surprisingly met with failure.  For example, adding an extra tape to the Turing machine, giving it a two-dimensional (or three- or any-dimensional) infinite surface to work with can all be simulated by a Turing machine with the basic one-dimensional tape.  These models are thus not more powerful.  In fact, a consequence of the Church–Turing thesis is that there is no reasonable model of computation which can decide languages that cannot be decided by a Turing machine.

The question to ask then is: do there exist languages which are recursively enumerable, but not recursive?  And, furthermore, are there languages which are not even recursively enumerable?

The halting problem

The halting problem is one of the most famous problems in computer science, because it has profound implications on the theory of computability and on how we use computers in everyday practice.  The problem can be phrased:

 Given a description of a Turing machine and its initial input, determine whether the program, when executed on this input, ever halts (completes). The alternative is that it runs forever without halting.

Here we are asking not a simple question about a prime number or a palindrome, but we are instead turning the tables and asking a Turing machine to answer a question about another Turing machine.  It can be shown (See main article: Halting problem) that it is not possible to construct a Turing machine that can answer this question in all cases.

That is, the only general way to know for sure if a given program will halt on a particular input in all cases is simply to run it and see if it halts.  If it does halt, then you know it halts.  If it doesn't halt, however, you may never know if it will eventually halt.  The language consisting of all Turing machine descriptions paired with all possible input streams on which those Turing machines will eventually halt, is not recursive.  The halting problem is therefore called non-computable or undecidable.

An extension of the halting problem is called Rice's theorem, which states that it is undecidable (in general) whether a given language possesses any specific nontrivial property.

Beyond recursively enumerable languages
The halting problem is easy to solve, however, if we allow that the Turing machine that decides it may run forever when given input which is a representation of a Turing machine that does not itself halt.  The halting language is therefore recursively enumerable.  It is possible to construct languages which are not even recursively enumerable, however.

A simple example of such a language is the complement of the halting language; that is the language consisting of all Turing machines paired with input strings where the Turing machines do not halt on their input.  To see that this language is not recursively enumerable, imagine that we construct a Turing machine M which is able to give a definite answer for all such Turing machines, but that it may run forever on any Turing machine that does eventually halt.  We can then construct another Turing machine  that simulates the operation of this machine, along with simulating directly the execution of the machine given in the input as well, by interleaving the execution of the two programs.  Since the direct simulation will eventually halt if the program it is simulating halts, and since by assumption the simulation of M will eventually halt if the input program would never halt, we know that  will eventually have one of its parallel versions halt.   is thus a decider for the halting problem.  We have previously shown, however, that the halting problem is undecidable.  We have a contradiction, and we have thus shown that our assumption that M exists is incorrect.  The complement of the halting language is therefore not recursively enumerable.

Concurrency-based models
A number of computational models based on concurrency have been developed, including the parallel random-access machine and the Petri net.  These models of concurrent computation still do not implement any mathematical functions that cannot be implemented by Turing machines.

Stronger models of computation
The Church–Turing thesis conjectures that there is no effective model of computing that can compute more mathematical functions than a Turing machine. Computer scientists have imagined many varieties of hypercomputers, models of computation that go beyond Turing computability.

Infinite execution

Imagine a machine where each step of the computation requires half the time of the previous step (and hopefully half the energy of the previous step...). If we normalize to 1/2 time unit the amount of time required for the first step (and to 1/2 energy unit the amount of energy required for the first step...), the execution would require

time unit (and 1 energy unit...) to run. This infinite series converges to 1, which means that this Zeno machine can execute a countably infinite number of steps in 1 time unit (using 1 energy unit...). This machine is capable of deciding the halting problem by directly simulating the execution of the machine in question. By extension, any convergent infinite [must be provably infinite] series would work. Assuming that the infinite series converges to a value n, the Zeno machine would complete a countably infinite execution in n time units.

Oracle machines

So-called Oracle machines have access to various "oracles" which provide the solution to specific undecidable problems. For example, the Turing machine may have a "halting oracle" which answers immediately whether a given Turing machine will ever halt on a given input. These machines are a central topic of study in recursion theory.

Limits of hyper-computation
Even these machines, which seemingly represent the limit of automata that we could imagine, run into their own limitations.  While each of them can solve the halting problem for a Turing machine, they cannot solve their own version of the halting problem. For example, an Oracle machine cannot answer the question of whether a given Oracle machine will ever halt.

See also
Automata theory
Abstract machine
List of undecidable problems
Computational complexity theory
Computability logic

References

  Part Two: Computability Theory, Chapters 3–6, pp. 123–222.
  Chapter 3: Computability, pp. 57–70.

Computability


ياسُتورا سادو (茶渡泰虎 سادو ياسُتورا) (لقبه تشاد (チャド)) هو شخصية رئيسية في سلسلة المانغا والأنمي بليتش.ولديه قدره خارقه تخرج عندما يدافع عن من يحب.

الأداء الصوتي في الأنمي:

 هيروكي ياسموتو (اليابانية)
 جاميسون برايس (الإنجليزية)

مراجع

شخصيات أنمي ومانغا ذكور
شخصيات بليتش
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 2001
شخصيات يتيمة في الأنمي والمانغا
صيادو عفاريت خياليون
صيادو وحوش خياليون
مكسيكيون خياليون
ملاكمون خياليون
يابانيون خياليون من أصل مكسيكي

ياستورا سادو


Die  Brüskenheide ist ein in Ostbevern und Telgte (Kreis Warendorf, Nordrhein-Westfalen) gelegenes Naturschutzgebiet (WAF-004). Das 55,7 ha große Areal befindet sich in der Bauerschaft Brock, in der Haselheide. Das Naturschutzgebiet wird vom Gellenbach durchlaufen, der die Grenze zwischen Ostbevern und Telgte bildet.

Bedeutung
Die Brüskenheide ist seit dem 16. Mai 2008 als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Es ist zumeist Weidegrünland mit mehreren Blänken und kiefernreichen Feldgehölzen und bildet das Brutgebiet des Brachvogels sowie das Nahrungshabitat der Grau- und Kanadagänse. Im Jahr 2007 hat die Gemeinde Ostbevern Flächen erworben und eine Blänke anlegen lassen.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Warendorf (WAF-004)

Weblinks
 Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Münster - Kreis Warendorf (PDF; 436 kB)
 Ostbevern der Bürgermeister (PDF; 45 kB)
 WN-Artikel

Geographie (Ostbevern)
Geographie (Telgte)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Brüskenheide


A moral hierarchy is a hierarchy by which actions are ranked by their morality, with respect to a moral code.

It also refers to a relationship – such as teacher/pupil or guru/disciple – in which one party is taken to have greater moral awareness than the other; or to the beneficial hierarchy of parent/child or doctor/patient.

Kohlberg

Kohlberg's stages of moral development have been read as creating a hierarchy of increasing moral complexity, ranging from the premoral at the bottom, through the midrange of conventionalism, up to the apex of self-selected morality.

In similar fashion, Robin Skynner viewed moral ideas (such as the 'myths' of Charis Katakis) as being interpretable at different levels, depending on the degree of mental health attained; while Eric Berne saw the three ego states of Parent/Adult/Child as falling naturally into a moral hierarchy universally respected in both time and place.

Dante

Dante's universe was structured in a hierarchy of moral sins and moral virtues, the stratified circles of Hell reaching down for example from the self-indulgent sins at the higher levels, to those of violence below, and the fraudulent at the bottom.

Confucianism

The Confucian concept of a moral hierarchy traditionally served as a check on arbitrary power in China.

Arguably at least, the concept of a moral hierarchy still influences China's view of its place in the world today.

Criticism

Critics charge that the notion of a moral hierarchy is untenable in cases spanning multiple cultures, because moral codes are not equal but different, and therefore there is no way of showing that certain codes are superior to others.

Proponents of Kohlberg argue against such a relativistic view of morality, however, by pointing to cross-cultural evidence from more than 30 societies supporting the concept of a hierarchy of levels of moral complexity.

See also

References

Concepts in ethics
Hierarchy
Moral psychology

Moral hierarchy


Kevin Daniel Kilbane (Preston, Inglaterra; 1 de febrero de 1977) es un exfutbolista inglés nacionalizado irlandés. Jugaba de lateral izquierdo o mediocentro y su último equipo fue el Coventry City. Fue internacional con la selección de fútbol de Irlanda.

Trayectoria
Comenzó su carrera con el Preston North End y su primer partido fue en la Football League One contra el Notts County, el 16 de agosto de 1996. Su primer gol fue el 7 de septiembre contra el Bristol City pero el Preston perdió 2-1. Jugó 26 partidos en la liga en la temporada 1996-1997 y marcó dos goles. Kilbane fichó por el West Bromwich Albion de la Football League Championship el 13 de junio de 1997 por 1 250 000£ (1 592 660€) y marcó en su primer partido contra el Tranmere Rovers el 9 de agosto de 1997.  El 15 de diciembre de 1999 Kilbane fichó por el Sunderland AFC de la Premier League por 2 200 000£ (2 801 773€). Después de la temporada 2002-03 el Sunderland fue relegado al último lugar con solamente 19 puntos. En la temporada 2003-2004 Kilbane jugó cinco partidos en la Football League Championship con el Sunderland y el 31 de agosto de 2003 fichó por el Everton Football Club de la Premier League por 750 000£ (954 746€). Tres años más tarde exactamente, fichó por el Wigan Athletic por 2 000 000£ (2 545 830€).

El 8 de diciembre de 2012 anunció su retirada.

Carrera internacional
Es uno de los seis jugadores que han jugado 100 o más partidos con la selección irlandesa junto a Robbie Keane, Shay Given, John O'Shea, Steve Staunton y Damien Duff.

Su primer partido con la selección irlandesa fue el 6 de septiembre de 1997, contra  en la clasificación para la Copa Mundial de 1998, e Irlanda ganó por 4-2. Kilbane fue sustituido. El 15 de octubre de 2000, contra  en casa, marcó su primer gol en una victoria por 3-0 en su 20.º partido. Kilbane jugó todos los partidos de Irlanda en la Copa Mundial de 2002 en Japón y Corea del Sur. Su 100.º partido internacional fue el mismo que el del portero Shay Given, en casa contra la  en la clasificación para la Copa Mundial de 2010, el 14 de octubre de 2009.

Vida personal
Conoció a su actual pareja, Brianne Delcourt, en el programa Dancing On Ice en 2019. Le dieron la bienvenida a su primera hija, Olivia Mai, el 3 de febrero de 2021. En noviembre de ese mismo año confirmaron que estaban esperando su segundo hijo.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Irlanda
Futbolistas del Preston North End Football Club
Futbolistas del West Bromwich Albion Football Club
Futbolistas del Sunderland Association Football Club
Futbolistas del Everton Football Club
Futbolistas del Wigan Athletic Football Club
Futbolistas del Hull City Association Football Club
Futbolistas del Huddersfield Town Football Club
Futbolistas del Derby County Football Club
Futbolistas del Coventry City Football Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Irlanda
Futbolistas de Irlanda en la Copa Mundial de 2002
Futbolistas nacionalizados en Irlanda
Club de los Cien de la FIFA
Nacidos en Preston

Kevin Kilbane


Tvrđava Fortica (još i Stari grad Novigrad) nalazi se na uzvisini iznad Novigrada.

Opis
Na istoj lokaciji bila je sagrađena ilirska gradina u periodu između 2000. i 1000. godine pr. Kr., kasnije rimska kula koju su obnovili početkom 13. stoljeća, kada potječe i prvi naziv Novigrada – Castrum novum. Tvrđavu potpuno obnavljaju krajem 1282. ličko-krbavski velikaši Gusići-Kurjakovići radi zaštite svojih posjeda oko Novigrada.

U tvrđavi su 1386. bile zatočene ugarsko-hrvatska kraljica Marija s majkom Elizabetom, udovicom kralja Ludovika I. Anžuvinca i kćerkom bana bosanskog Stjepana II. Kotromanića. Novigrad dolazi u posjed Mletačke Republike 1409. i tvrđava transformacijom u kaštel tada značajno mijenja svoj izgled. U periodu od 16. stoljeća pa sve do polovine 17. st., tvrđava je bila gotovo neosvojiva. Turci je uspijevaju zaposjesti 1646. godine na devet mjeseci, da bi opet bila oslobođena i vraćena pod Mletačku vlast. Posljednja obnova tvrđave bila je 1797. da bi je napustili neposredno nakon pada Mletačke Republike.

Izvori

Vanjske poveznice

Zadarska županija
Utvrde u Hrvatskoj

Fortica (Novigrad)


Marneuli (Gürcüce: მარნეული), Gürcistan'ın güney-doğusunda, Kvemo Kartli bölgesinde bulunan kent (nüfus: 2002'de 20,1 bin kişi) veya aynı adlı rayonun (ilçenin) merkezidir.

İlçenin nüfus sayısı 2006 yılında 121 bini veya tüm Gürcistan ahalisinin yüzde 2,8`ni oluşturmuştur. Geleneksel olarak Marneuli ilçesinde yaşayan en büyük etnik grup Azerilerdir (2002 yılındakı sayım sonuçlarına göre toplam nüfusun %83,1'i). Gürcüler %8 ile ikinci yeri tutarlar. Onların sayısı 1950'lerin başından Gürcistan'ın diğer bölgelerinden özellikle İmereti'deki ve Svaneti'deki sakinlerin buraya yerleşmeye başladığı andan itibaren artmaktadır. Ermeniler ilçenin nüfusunun %7,9'unu oluştururlar.

Sovyetler dönemi dağıldıktan sonra Marneuli'nin ekonomisi derin bir kriz geçirmiş, sanayi müesseselerinin çoğu kapatılmıştır. Marneuli günümüzde tarım bölgesi olarak seçilmektedir. 2006 yılında Gürcistan'da üretilen tütünün %78'i, sebzenin %11'i, bostan bitkilerinin %14'ü, etin %4'i bu bölgenin payına düşmüştür.

Ayrıca bakınız
 Borçalı

Kaynakça

Gürcistan'daki şehirler

Marneuli


Das Langensteinstadion ist ein Fußballstadion mit Leichtathletikanlage (Typ B) in Waldshut-Tiengen.

Geschichte
Der Name Langensteinstadion stammt vom Langenstein, einem am Ufer der Wutach stehenden rund sechs Meter hohen Menhir aus Nagelfluh.

Von der Langensteinwiese bis zum Langensteinstadion war es ein langer Weg. Alles begann im Jahre 1908 mit einer Langenstein-Wiese, die dem neu gegründeten FC Tiengen 08 seinerzeit unentgeltlich zur Verfügung gestellt worden ist. Eine einfache Schutzhütte, geplant 1909, wurde nicht realisiert, erst 1930 zog etwas Komfort durch Sitzbänke auf dem Platz ein. Ein in den 1930er Jahren erbautes FC-Heim folgte, 1953 wurde eine Tribüne für 350 Personen geplant und 1957 errichtet. In den 1960er Jahren erfolgte die Aufstellung der ersten Lichtmasten, 1967 entstand ein neues Vereinsheim. In den 1970er Jahren wurde der angegliederte Bolzplatz verbessert. 1985 war eine Modernisierung des Vereinsheim geplant, die Stadt Waldshut-Tiengen verband dies mit der Fragestellung nach einem Bau eines Stadions im Zuge der Stadtentwicklung und im Betracht auf das benachbarte Schulzentrum mit dem Klettgau-Gymnasium. 1993 wurde das neu erbaute Langensteinstadion mit einem Freundschaftsspiel und einer Fußball-Gala mit Galatasaray Istanbul eröffnet. Für die Partnerstadt Courtenay durchschnitt Bürgermeister Andre Neveux mit Martin Albers das Band in französischen Farben und ernannten die Straße, die zum Stadion führt, zur Courtenaystraße (in Courtenay wurde bereits 1990 anlässlich der Pflanzung eines Freundschaftbaumes eine Straße zur Allee de Tiengen benannt).

Der am 16. Oktober 1992 gegründete Leichtathletikclub Waldshut-Tiengen hat seine Heimat ebenfalls im Langensteinstadion. Am 14. Mai 1994 waren zum 2. Internationalen Leichtathletikmeeting, dem Specter-Classics, unter anderem Olympiateilnehmer Heike Drechsler, Mark McKoy und der Weltmeister Lars Riedel zu Gast.

Das ehemalige Vereinsgelände um den Stein wird ab Herbst 2018 renaturiert, verbunden "mit dem Abriss der 1958 erbauten Tribüne, der Flutlichtmasten, Umzäunung und sonstigen baulichen Substanzen. […] In Zukunft wird das alte Langensteinstadtion lediglich noch als Überflutungsfläche bei Hochwasser dienen, da der Flächennutzungsplan als Nutzung nur Grünflächen oder Sportplätze vorsieht. Andere Nutzungen sind nicht zulässig', sagte Bürgermeister Baumert".

Literatur
 FC Tiengen 08 e. V. (Hrsg.): 100 Jahre Faszination Fußball: Chronik zum 100-jährigen Vereinsjubiläum des FC Tiengen 08. C+S Verlag, Melsungen 2007, ISBN 978-3-9812003-0-0.

Einzelnachweise

Bauwerk in Waldshut-Tiengen
Fußballstadion in Baden-Württemberg
Fußballstadion in Europa
Sport (Landkreis Waldshut)
Leichtathletikstadion in Deutschland
Veranstaltungsstätte im Landkreis Waldshut

Langensteinstadion


Luka İncili (Yunanca: τὸ εὐαγγέλιον κατὰ Λουκαν, to euangelion kata Loukan. euaggélion = iyi haber), Kutsal Kitap dizisine ait olan kanonik (= Kutsal Kitabın dizisine ait) bir kitaptır. Yunanca Kutsal Yazıların ya da Yeni Ahdin üçüncü kitabıdır. Bu incilin Luka adlı bir adam tarafından yazıldığı genellikle kabul edilir.

Luka İncili'nde Tanrı'nın krallığı ve Mesih aracılığıyla mümkün olan kurtuluş hakkındaki sevinçli haber anlatılır.

Bu kitap en uzun incildir ve Yahudi ya da diğer milletlerden olan herkes için yazıldı. Fakat o kaydına "saygıdeğer Teofilos" hitabıyla başladığı için ilk olarak raporunu iyi tanıdığı bir kişiyi bilgilendirmek amacıyla yazdı. Raporunun devamı Elçilerin İşleri kitabıdır.

• Luka Yahya'nın doğumu (M.Ö. 3) ile İsa'nın dirilişi (M.S. 33'ün ilkbaharı) arasındaki olayları anlatır.

• Luka'nın incilindeki bilginin %59'u diğer incillerde bulunmaz.

Yazar

Kutsal Kitabın tanıklığı

Elçi Pavlus ondan "sevgili hekim Luka" diye söz eder (Koloseliler 4:14). Luka'da geçen tıbbi terim ve sözcüklerin sayısı 300'ü aşar. Bu sözcüklerden bazılarını Yunanca Kutsal Yazıları kaleme alan diğer kişiler de kullanmış olsa bile, yalnızca Luka bunları tıbbi anlamlarıyla kullanır. Luka'nın dili ve (diğer üç incil yazarınınkinin toplamından daha geniş olan) sözcük dağarcığı, işlediği çok önemli konuyu büyük bir titizlikle ve kapsamlı şekilde ele almasını mümkün kılar.

Muhtemelen İsa'nın ölümünden sonra iman etmişti; bu yüzden de incilinde kaydettiği tüm olayların görgü tanığı olamazdı. Bununla birlikte, vaizlik işinde Pavlus'la çalıştı ve aralarında çok yakın bir ilişki vardı (2. Tim. 4:11; Filim. 24).

Elçi Pavlus bir tutuklu olarak Roma'ya yolculuk ettiğinde Luka yanındaydı (Elçilerin İşleri 27-28).
Luka ile Pavlus'un arasındaki yakın ilişkinin sonucu olarak yazılarında Pavlus'un etkisi fark edilir, örneğin Efendimizin Akşam Yemeği ile ilgili Luka 22:19, 20 ve 1. Korintoslular 11:23-25 ayetleri karşılaştırıldığında bu görülebilir. Luka, kaydını yazarken Matta İncili'ni de kaynak olarak almış olabilir. 'Her şeyi titizlikle araştırırken' İsa'nın yaşamındaki olayların görgü tanıklarıyla, örneğin İsa'nın annesi Meryem'le ve o sırada hayatta olan öğrencilerle konuşma fırsatı bulmuş olmalı.

Tarihin tanıklığı
Kaydın hiçbir yerinde Luka ismi geçmese de eski devirlere ait yetkili kaynaklar yazarın o olduğu konusunda aynı görüştedirler. Muratori Fragmanında (M.S. y. 170) bu incilin Luka'ya ait olduğu belirtilir. Muratori Fragmanı kanonik yazılarının en eski listesidir.

Ayrıca İrenaeus ve İskenderiyeli Clemens gibi ikinci yüzyıl yazarları da Luka İncili'nin Luka tarafından yazıldığını kabul ederler.

Tarih ve Yer

Kutsal Kitabın tanıklığı

Elçiler İşleri 24:27-27:1'de bulunan rapora göre M.S. 58'de Porcius Festus Antonius Feliks'in Romalı vali olarak yerini aldığı düşünülür. A New Standard Bible Dictionary şunu yazar: "58 yılı onun [Festus'un] göreve başlaması söz konusudur." Bu yıl Encyclopædia Britannicada da desteklenir: "İki kanıtın karşılaştırılması, Feliks'in geri çağrılması ve Festus'un  gelişinin 58 yılına düştüğü tahminine yol açar. Aziz Pavlus 56'da tutuklandıysa, Festus'un gelişinden sonra 58'da Sezarda temyiz ettiyse, gelecek yılın ilk yarısında Roma'ya geldiyse ve orada 2 yıl hapishanede kaldıysa, Elçilerin İşlerinde anlatılan zaman 61 yılının başlangıcında sona ermiş olmalı." (Elçilerin İşleri 27:1-28:1, 11-16, 30)

Bundan anlaşılıyor ki Elçilerin İşleri kitabı M.S. 61'de yazıldı. O sırada Luka, davasına Sezar'ın bakmasını bekleyen Pavlus'la birlikte Roma'daydı. Elçiler İşleri kitabının yazarı önce Luka İncili'ni yazdı (Luka 1:1; Elçilerin İşleri 1:1). Bu incilin yazılış tarihi Pavlus Luka'yla birlikte Roma'ya yolculuk ettiğinden önce (M.S. 58) olmalıydı.  O zaman Luka, üçüncü vaizlik turunun sonuna yaklaşan Pavlus'la birlikte Filipi'den Sezariye'ye gelmişti. Pavlus davasını Sezar'a sunmadan önce orada hapis yatarak iki yıl beklemişti. Luka incilini o sırada, yani M.S. 56-58 yılları arasında Sezariye'de yazmış olmalı. Filistin'de bulunduğu bu dönem boyunca, İsa'nın yaşamı ve hizmeti sırasındaki 'tüm olayları başından itibaren titizlikle araştırabildi.' Dolayısıyla Luka, incilini Markos'tan önce yazmış olmalı.

 Tarihin tanıklığı ve dinbilimcilerin görüşü İki kaynak teorisiKutsal Kitap bilginlerinin ekseriyeti ilk önce Markos'un İncilinin yazılmış olması gerektiğini söylediler, çünkü Markos, Matta ve Luka'nın kayıtlarından çok farklı bir şey yazmış gibi görünmüyordu.

Ayrıca Matta ve Luka'nın, İncillerini derlemek için Markos kitabını kullandıklarını ve "Q" adı verilen başka bir kaynak belgeye başvurduklarını varsaydılar (Bu isim, Almanca "kaynak" anlamına gelen "Quelle" sözcüğünden gelir).

Kutsal Kitap bilgini A. F. J. Klijn'e göre bu yaygın varsayım "İncil yazarlarını masal derleyicileri konumuna düşürdü." Böyle bir görüş İncil yazarlarını başkasının eserini çalan ve masallar uyduran kişiler haline getirir. İki kaynak teorisi 2. ve 3. yüzyılda yaşamış olan tarihçilerin ifadelerini gözden kaçırmaktadır. Eski kilise Matta İncili'nin ilk incil olduğunu belirtir. Lyonlu İrenaeus (M.S. 180) Matta'nın "Petrus ve Pavlus'un Roma'da iyi haberi duyurdukları zaman" raporunu yazdığına işaret ediyor.

Buna göre Matta eserini M.S. 65'ten önce yazdı. Çoğunluğun görüşünü takip etmeyen bilginler eski yazarların tanık ifadelerinin hesaba katılması gerektiğini ileri sürerler.

Lyonlu İrenaeus'un tarihlendirilmesi doğru ise Markos İncili Luka için bir kaynak değildi.
İki kaynak teorisi çok tartışılır; çünkü bu belge bugün ortada yok ve aslında bunun bir zamanlar var olduğunu da hiç kimse kanıtlayamaz. Ayrıca Kilise Babaları da bu belgeden hiç söz etmediler.
Bir Kutsal Kitap sözlüğünün söylediğine göre Markos İncilinin ilk önce yazıldığı ve Matta ve Luka için kaynak görevi gördüğü kuramını destekleyen "kesin olarak savunulabilecek bir kanıt" yoktur.

Markos İncili'nin Matta ve Luka'nın yazdıklarına yeni bir şey katmadığı hiç de doğru değildir. Markos'un İsa'nın hizmetiyle ilgili kaydında, Matta ve Luka'da bulunmayan 180'den fazla pasaj ve ilginç ayrıntılar bulunur.İncillerin yazılışının sırası'

1. Origenes ve Eusebios'a göre ilk olarak Matta İncili yazıldı.

Eusebios (M.S. 260/264-339/340), Origenes'in (M.S. 185-253/254) inciller hakkında söylediği şu sözleri alıntılar: "İlk incili . . . . Matta kaleme aldı. . . . . Bu incili Yahudilikten gelen imanlılar için İbranice olarak yazdı."

2. Büyük ihtimalle Luka daha sonra İncilini yazdı.

Elçiler İşleri 24:27-27:1'de bulunan rapor bunu destekler. M.S. 58'de Porcius Festus Antonius Feliks'in Romalı vali olarak yerini aldığı düşünülür. A New Standard Bible Dictionary şunu yazar: "58 yılı onun [Festus'un] göreve başlaması söz konusudur." Bu yıl Encyclopædia Britannica'da da desteklenir: "İki kanıtın karşılaştırılması, Feliks'in geri çağrılması ve Festus'un  gelişinin 58 yılına düştüğü tahminine yol açar. Aziz Pavlus 56'da tutuklandıysa, Festus'un gelişinden sonra 58'da Sezarda temyiz ettiyse, gelecek yılın ilk yarısında Roma'ya geldiyse ve orada 2 yıl hapishanede kaldıysa Elçilerin İşlerinde anlatılan zaman 61 yılının başlangıcında sona ermiş olmalı." (Elçilerin İşleri 27:1-28:1, 11-16, 30)

Bundan anlaşılıyor ki Elçilerin İşleri kitabı M.S. 61'de yazıldı. Elçiler İşleri kitabının yazarı önce Luka İncili'ni yazdı (Luka 1:1; Elçilerin İşleri 1:1). Bu incilin yazılış tarihi M.S. 61'den önce olmalıydı. Luka 58 yılında Pavlus'la birlikte Roma'ya seyahat ettiği için ancak daha önce İsa'nın hayatının görgü şahitleriyle konuşabilmiştir (Luka 1:1-4). Bunun için Luka İncili'ni Pavlus'un iki yıl süren (M.S. 56-58) Sezariye'deki tutukluluğu esnasında yazdı.

3. Yazılış tarihine göre Markos İncili büyük olasılıkla üçüncüsüydü.

Eski tarihçilere göre (Romalı Klemens, Sezariyeli Eusebios, Hieronymus) Markos İncili Roma'da yazıldı.
Pavlus'un Roma'daki ilk tutukluluğu sırasında (M.S. yaklaşık 60-61) Markos onun yanındaydı (Filimon 1, 24). Sonra M.S. 62 ile 64 arası bir dönemde Petrus'la birlikte Babil'de bulundu (1. Petrus 5:13). Pavlus muhtemelen MS 65'te yine Roma'da hapisteydi. Oradan Timoteos'a yazdığı bir mektupta Markos'u da yanında getirmesini istedi, "çünkü hizmetiyle bana çok yararı dokunuyor" dedi (2. Timoteus 1:8; 4:11). Markos o zaman ikinci kez Roma'ya gittiğini tahmin edilir. Oradayken incilini yazdı.

Kanon Dizileri ve El Yazmaları
Kartaca Konsili'nden önce hazırlanmış dördüncü yüzyıla ait listelerden birçoğu Yunanca Kutsal Metinlerin günümüzde kabul edilen dizisiyle tamamen uyuşur.

El Yazmalarına gelince yazarlar ilk önce papirüs kullandılar. Papirüs, aynı adı taşıyan bir su bitkisinden yapılır. Yazıcılar yaklaşık M.S. 4. yüzyıldan itibaren el yazmalarında papirüs yerine genellikle dana, kuzu ya da keçi derisinden yapılan ve daha dayanıklı bir malzeme olan vellum (bir parşömen türü) kullanmaya başladılar. Bu vellumlardan günümüze dek ulaşan bazıları çok önemli Kutsal Kitap el yazmalarını içerir.

Kanon Dizileri

Luka İncili Kutsal Kitabın erken kanon dizilerinde geçer:

Papirüs El Yazmaları

Luka İncil'inin bazı ayetleri eski Papirüs El Yazmalarında bulunur.

Vellum ve Deri El Yazmaları

Luka İncili'nin tümü de bazı meşhur Vellum ve Deri El Yazmalarında bulunur.

Bölümleme
Kutsal Kitap'ın bölümlere ve ayetlere bölünmesi orijinal yazarlara geri dönmez, fakat yüzyıllar sonra yararlılık nedenleriyle tanıtıldı. Masoretler, İbranice Kutsal Yazıları ayetlere ayırdı. Daha sonra M.S. 13. yüzyılda bölümler eklendi. 1553'te, Robert Estienne'in Fransızca Kutsal Kitap'ı nihayet mevcut bölüm ve ayet bölümüyle birlikte ilk tam Kutsal Kitap olarak basıldı.

 Bölüm 1: Teofilos'a yönlendirilen sözler (1-4). Yahya'nın doğumu ilan ediliyor (5-25). İsa'nın doğumu ilan ediliyor (26-38). Meryem Elizabeth'i ziyaret ediyor (39-45). Meryem Tanrı'yı yüceltiyor (46-56). Yahya doğup ismini alıyor (57-66). Zekeriya'nın peygamberliği (67-80).
 Bölüm 2: İsa'nın doğumu (1-7). Melekler çobanlara görünüyor (8-20). Sünnet ve kurban (21-24). Şimeon İsa'yı görüyor (19-23). Anna çocuk hakkında konuşuyor (36-38). Nasıra'ya dönüş (39, 40). 12 yaşındaki İsa mabet alanında (41-52).
 Bölüm 3: Yahya'nın hizmetinin başlangıcı (1, 2). Yahya vaftizi va'zediyor (3-20). İsa'nın vaftizi (21, 22). İsa mesih'in soy kütüğü (23-38).
 Bölüm 4: İblis İsa'yı ayartıyor (1-13). İsa Celile'de duyuru işine başlıyor (14-15). İsa Nasıra'da kabul edilmiyor (16-30). Kefernahum'daki havrada (31-37). Simun'un kaynanası ve başkaları iyileştiriliyor (38-41). İnsanlar İsa'yı ıssız bir yerde buluyorlar (42-44).
 Bölüm 5: Bir mucize vasıtasıyla balıklar tutuluyor, ilk öğrenciler (1-11). Bir cüzamlı iyileştiriliyor (12-16). İsa felçli bir adamı iyileştiriyor (17-26). İsa Levi'yi çağırıyor (27-32). Oruç konusu (33-39).
 Bölüm 6: İsa "Sebt gününün Efendisi'dir (1-5). Sağ eli körelmiş bir adam iyileştiriliyor (6-11). On iki elçi (12-16). İsa öğretip iyileştiriyor (17-19). "Ne mutlu size", "vay halinize" (20-26). Düşman sevgisi (27-36). "İnsanları yargılamayı bırakın" (37-42). "Her ağaç kendi meyvesinden tanınır" (43-45). İyi inşa edilen ev; toprak zemine temelsiz ev (46-49).
 Bölüm 7: Bir yüzbaşının imanı (1-10). İsa Nain'de dul bir kadının oğlunu diriltiyor (11-17). İsa'nın Yahya hakkındaki sözleri (18-30). Memnun edilemeyen bir nesil (31-35). Günahkâr olan bir kadın bağışlanıyor (36-50).
 Bölüm 8: İsa'ya eşlik eden kadınlar (1-3). Ekincinin örneklemesi (4-8). İsa'nın örneklemelerle öğretmesinin nedeni (9, 10). İsa ekinci örneklemesini açıklıyor(11-15). Yanan bir kandil bir kapla kapatılmaz (16-18). İsa'nın annesi ve kardeşleri (19-21). İsa rüzgârı dindi (22-25). İsa kötü ruhların domuzlara girmelerine izin veriyor (26-39). Kanaması olan bir kadın tedavi ediliyor; Yairus'un kızı diriltiliyor (40-56).
 Bölüm 9: On ikiler duyuru işi için talimatlar alıyorlar (1-6). Herodes İsa'nın kim olduğunu kendi kendine soruyor (7-9). 5.000 kişi için yemek (10-17). Petrus, İsa'nın Mesih olduğunu söylüyor (18-20). İsa ölümünü önceden bildiriyor (21, 22). İsa'nın bir öğrencisinin yüklenmesi gereken şey (23-27). İsa'nın görünüşü değişiyor (28-36). Bir oğlandan kötü bir ruh çıkarılıyor (37-43a). İsa ölümü hakkında konuşuyor (43b-45). Elçiler kimin en büyük olduğuna dair tartışıyorlar (46-48). "Size karşı olmayan sizden yanadır" (49, 50). Samiriyeli lerin bir köyü İsa'yı kabul etmiyor (51-56). İsa'yı izlemenin anlamı (57-62).
 Bölüm 10: İsa 70 kişiyi gönderiyor (1-12). Tövbe etmeyen şehirlerin vay haline (13-16). 70'ler dönüyorlar (17-20). Alçak gönüllülere iyilik ettiği için Babasına şükrediyor (21-24). Merhametli Samiriyeli (25-37). İsa Marta ve Meryem'in yanında misafirdir (38-42).
 Bölüm 11: İsa dua etmeyi öğretiyor (1-13). Kötü ruhlar "Tanrı'nın parmağıyla" çıkarılıyor (14-26).  Hakiki mutluluk (27, 28). Yunus'un alameti (29-32). Bedenin ışığı (33-36). İsa iki yüzlü din liderlerini mahkûm ediyor (37-54).
 Bölüm 12: Ferisilerin mayası (1-3). İnsanlardan değil, Tanrı'dan korkmak (4-7). İsa ile beraber olmak (8-12). Ambarlara sahip olan zengin adam (13-21). "Kaygı çekmeyi bırakın" (22-34). Uyanık kalmak (35-40). Sağörülü kâhya (41-48). Barış değil, ayrılıklar (49-53). Dönemin anlamını bilmek (54-56). Davacı ile uzlaşmak (57-59).
 Bölüm 13: Tövbe etmeyen yok olacak (1-5). Meyve vermeyen incir ağacı (6-9). Sebt gününde hasta bir kadın iyileştiriliyor (10-17). Hardal tanesi ve maya (18-21). Dar kapı (22-30). Herodes İsa'yı öldürmek istiyor (31-33). İsa Yeruşalim için üzülüyor (34, 35).
 Bölüm 14: Sebt gününde vücudu su toplamış bir adam iyileştiriliyor (1-6). Davetli olarak baş köşeye geçmeye çalışmamak (7-11). Karşılık veremeyen insanları davet etmek (12-14). İç yüzü kolaylıkla anlaşılan misafirler (15-24). İsa'nın her bir öğrencisinin yüklenmesi gereken şeyler (25-33). Kuvvetini kaybeden tuz (34, 35).
 Bölüm 15: Kaybolan koyun (1-7). Kaybolan gümüş parası (8-10). Kaybolan oğul (11-32).
 Bölüm 16: Adaletsiz kâhya (1-13). Musa'nın kanunu ve Tanrı'nın krallığı (14-18). Zengin adam ve Lazar (19-31).
 Bölüm 17: Tökezlemenin sebepleri, bağışlama ve iman (1-6). Yaramaz köleler (7-10). On cüzamlı adam iyileştiriliyor (11-19). Tanrı'nın krallığının gelişi (20-37).
 Bölüm 18: Israrlı dul kadını (1-8). Ferisi ve vergi tahsildarı (9-14). İsa ve çocuklar (15-17). Zengin bir yöneticinin sorusu (18-30). İsa ölümü hakkında konuşuyor (31-34). Kör bir dilenci iyileştiriliyor (35-43).
 Bölüm 19: İsa Zakkay'ı ziyaret ediyor (1-10). On mina örneklemesi (11-27). İsa Yeruşalim'e giriyor (28-40). İsa Yeruşalim için ağladı (41-44). İsa satıcıları mabetten kovuyor (45-48).
 Bölüm 20: "Bunları hangi yetkiyle yapıyorsun?" (1-8). Zorba bağcılar (9-19). Tanrı ve Sezar (20-26). Dirilme hakkındaki soru (27-40). Mesih Davud'un oğlu mudur? (41-44). "Yazıcılardan sakının" (45-47).
 Bölüm 21: Yoksul bir dul kadınının iki pulu (1-4). Son günlerin alametleri (5-36): Savaş, deprem, salgın hastalık ve kıtlıklar (10, 11). Orduların Yeruşalim'i kuşatması (20). Milletlerin zamanları (24). İnsanoğlunun gelişi (27). İncir ağacı örneği (29-33). Uyanık kalmak (34-36). İsa mabette öğretiyor (37, 38).
 Bölüm 22: Kâhinler İsa'yı öldürmeyi planlıyorlar  (1-6). Son Fısıh için hazırlıklar (7-13). Birinci Akşam Yemeği (14-20). İsa'yı "ele veren adamın vay haline" (21-23). Kimin en büyük olduğuna dair tartışmalar (24-27). İsa'nın bir krallık için ahdi (28-30). İsa, Petrus'un onu inkâr edeceğini söylüyor (31-34). Hazır olmanın önemi; iki kılıç (35-38). İsa zeytin dağında dua ediyor (39-46). İsa tutuklanıyor (47-53). Petrus İsa'yı inkâr ediyor (54-62). İsa ile alay ediliyor (63-65). İsa Sanhedrin'in önünde bulunuyor (66-71).
 Bölüm 23: İsa Pilatus ve Herodes'in önünde bulunuyor (1-25). İsa iki suçluyla birlikte direğe geriliyor (26-43). İsa ölüyor (44-49). Gömülmesi (50-56).
 Bölüm 24: İsa diriltiliyor (1-12). Emmaus yolunda (13-35). İsa öğrencilerin ortalarında beliriyor (36-49). İsa'nın göğe gidişi (50-53).

İçerik
Luka İbranice Kutsal Yazılardaki sözlerin nasıl tam olarak gerçekleştiğine ilişkin birçok örnek verir (İşaya 61:1, 2; Luka 4:17-19). İsa'nın önceden bildirilmiş olan Mesih olduğunu kanıtlamak istiyor (Luka 3:23-38).

Kaydı boyunca okurunun dikkatini sürekli Tanrı'nın Krallığına çeker. Başlangıçtan sona kadar tüm incilde Krallık ümidi vurgulanır (Luka 1:33; 22:28, 29). Bu incil "Tanrı'nın sağladığı kurtuluş yolu" olan İsa Mesih'in yönetimindeki Krallık aracılığıyla gelecek kurtuluşu anlatan, titizlikle yazılmış yapıcı ve teşvik edici bir kayıttır (Luka 3:6).

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkçe ve diğer başlıca dillerde tam metin Kitabı Mukaddes

Luka İncili

Luka İncili


La Fortaleza de São João da Barra do Rio de Janeiro (littéralement en français : Forteresse de Saint Jean du port de Rio de Janeiro), populairement connue sous le nom de Fortaleza de São João ou Forte (de) São João (Fort (de) Saint Jean), est un fort en étoile du  situé dans le quartier d'Urca à Rio de Janeiro. La forteresse a été érigée par le militaire portugais Estácio de Sá pour protéger la baie de Guanabara d'une invasion française.

Histoire

Le fort d'origine a été construit en 1565 sous le roi Sébastien du Portugal. Une structure agrandie et améliorée a été mise en service en 1618, composée de quatre batteries (São José, São Martinho, São Teodósio et São Diogo). Ses armements ont été considérablement réduits, et non habités, pendant la période de la Régence du Brésil, mais Dom Pedro II a ordonné que le fort soit entièrement rénové en 1872, et il a été équipé d'un complément de canons, de bunkers et de batteries, dont quinze canons Whitworth. Il a été équipé comme une installation d'artillerie côtière.

En 1930, le Centro Militar de Educação Física de l'armée brésilienne (créé en 1922) est transféré à la Fortaleza de São João. Cet établissement a été rebaptisé  en 1933 et continue d'être basée à la Fortaleza de São João.

Références

Liens externes

 Carte de la situation des trois principales forteresses à l'entrée de Rio de Janeiro

Source de traduction

Fortaleza
Fortaleza
Fortaleza
Artillerie côtière
Patrimoine historique au Brésil

Fortaleza de São João


Rogenhofer ist der Familienname folgender Personen:

 Alois Friedrich Rogenhofer (1831–1897), österreichischer Entomologe
 Katharina Rogenhofer (* 1994), österreichische Klimaaktivistin
 Sara Rogenhofer (* 1950), deutsche bildende Künstlerin

Rogenhofer


Agulha mágica ou fada do lar é um tipo de agulha de bordar, designando também o bordado executado com esse tipo de agulha.

O bordado é executado com uma a agulha específica, pequena e oca, através da qual é passado o fio do bordado. Enfia-se a agulha no tecido, criando laços na parte inferior do mesmo. O tecido resultante é semelhante ao pano turco, mas a sua execução é muito mais rápida que com o ponto comum.

Existem vários tipos de agulha mágica, diferindo no modo como o fio é enfiado na agulha - pela ranhura, ou com um fio de cobre, no tamanho do fio, que pode ser fino ou grosso,  e no comprimento do laço, podendo ser curto ou longo.

Agulhas
Bordado

Agulha mágica


Ponilla puede referirse a:
 el nombre común de la planta Chamaedorea pauciflora; o
 el nombre común de la planta Wendlandiella gracilis.

Ponilla


Seguridasosiá es una serie de historietas cómicas de Maikel para El Jueves; desde 1990, ocupan habitualmente una página entera de cada número.

Trayectoria editorial
Seguridasosiá se empezó a publicar en el número 668 de la revista.

Periódicamente, la editorial la ha ido recopilando en forma de álbumes monográficos:
 1993 ¿Es grave, doctor? (Col. Pendones del Humor #97)
 1995 Saque la lengua (Col. Pendones del Humor #114)
 1998 ¡El siguiente! (Col. Pendones del Humor #142)
 2001 Urgencias (Col. Nuevos Pendones del Humor #9)
 2002 ¿Dónde le duele? (Col. Nuevos Pendones del Humor #23)
 2003 Lo más mejor de Seguridasosiá

Argumento
Seguridasosiá se desarrolla en un hospital público en el que se producen diferentes situaciones cómicas derivadas del contraste entre los médicos con experiencia que hacen su trabajo con desidia y los médicos jóvenes animosos pero inexpertos recién incorporados, de la escasez de medios de los hospitales públicos, etc.

Referencias

Enlaces externos
 Seguridasociá, "El Jueves"

Personajes y secciones de El Jueves
Seguridad social en España
Médicos personales ficticios
Parodias
Historietas de 1990

Seguridasosiá


Gabriel Mithá Ribeiro est une personnalité politique portugaise, député du parti Chega.

Biographie
Le  à la suite des élections législatives portugaises de 2022, il est élu député à l'Assemblée de la République portugaise pour la XVe législature de la Troisième République portugaise.

Notes et références

Voir aussi
 Élections législatives portugaises de 2022
 Liste des députés de la XVe législature du Portugal

Liens externes

Député portugais de la XVe législature
Personnalité de Chega

Gabriel Mithá Ribeiro


مطيافية إلكترون أوجيه (Auger electron spectroscopy) هي تقنية تحليلة عامة تستخدم بشكل خاص في دراسة السطوح وبشكل أعم في مجال علم المواد. تعتمد هذه التقنية على ما يسمى بتأثير أوجيه كما يوضح الاسم. تعتمد هذه التقنية على تحليل الالكترونات الطاقية المحررة من ذرة محرضة بعد عدد من أحداث الاسترخاء داخل الذرة.

انتقال الإلكترون وتأثير أوجيه
عندما تتحرض الذرة بآلية خارجية مثل فوتون أو حزمة إلكترونية تتراوح طاقتها بين 2 كيلو إلكترون فولت - 50 كيلو إلكترون فولط قد يتحرر إلكترون من الطبقات الداخلية للذرة مخلفاً ثقباً خلفه. وباعتبار أن هذه الحالة هي حالة غير مستقرة للذرة، فمن الممكن أن يتحرك إلكترون من المدارات الأعلى ليملأ الثقب المتخلف، وعندها يُصدر الإلكترون الذي يتحرك إلى مدار داخلي طاقة تعادل الفرق بين طاقتي المدارين. إن طاقة الانتقال هذه (وهي تكون في شكل فوتون) قد تقترن مع إلكترون ثاني من الطبقات الخارجية وتتسبب في تحرره من الذرة وانطلاقة إلى خارجها . وهذا يحدث إذا ما كانت طاقة الفوتون أكبر من طاقة ارتباطه في مداره الذري. تلك الإلكترونات المتحررة من الذرة والناتجة من تأثير أوجيه تسمى إلكترونات أوجيه.

طريقة مطيافية إلكترون أوجيه

في مطيافية إلكترون أوجيه يعين طيف طاقة الإلكترونات المنبعثة تحت تأثير اوجيه. وهي تنتج عن طريق تصويب إلكترونات من الخارج أو أشعة إكس أو أشعة فوق البنفسجية على سطح عينة يراد تحليلها . تختار طاقة الوابل المصادم في حيز عدة كيلو إلكترون فولط. تلك المصادمات تتسبب في حدوث فجوات في البنية الإلكترونية لذرات العينة . وبعدها تنطلق إلكترونات أوجيه خارج الذرات حاملة طاقات بمقادير تميز عنصر مادة العينة، لأنها تعين عدده الذري ، ومنه نعرف العنصر.

خصائص مطيافية إلكترون أوجيه

إلكترونات أوجيه تكون لها طاقات في حدود 50 إلكترون فولط إلى نحو 3000 إلكترون فولط وهي طاقات ضعيفة ذات مسارات قصيرة جدا في المواد الصلبة . بناءا على ذلك فهي تصلح لاختبار أسطح المواد . فيبلغ سمك العينة الذي يمكن اختباره لا يتعدى العشرة ذرات العليا تحت سطح العينة. لهذا تصلح مطيافية إلكترون أوجيه لتعيين بدقة محتويات السطح الخارجي للعينة بمقاييس تبلغ بين 01و0 ميكرومتر - 100 ميكرومتر، حيث يمكن بواسطتها التعرف على وجود شوائب في العينة .

تستطيع مطيافية إلكترون أوجيه التعرف على ذرات الشوائب إذا زادت عن نحو 05و0 % في العينة . فابتداء من ذلك التركيز تصبح قمم القياسات محسوسة ويمكن تقييمها . وإذا كان المطلوب هو تعيين عنصر العينة النقي، وحدث أن العينة عند تجهيزها قد أصابها شوائب، فلابد أولا من إزالة تلك الشوائب وتشتيتها عن طريق ضربها بذرات الآرغون.

تطبيقات أخرى

يمكن التصوير بمطيافية إلكترون أوجيه والحصول على نوع من صور المجهر الإلكتروني الماسح . ويستخدم في هذه الطريقة عداد أو مكشاف للإلكترونات الثانوية، يقوم هذا المكشاف بتحويل الإلكترونات الثانوية إلى صورة . ويقترب تباين الصورة الملقوطة بطريقة إلكترون أوجيه من تباين (درجة الوضوح)
للصور الملتقطة بالمجهر الإلكتروني الماسح .

بالإضافة إلى هذا الاستخدام يمكن أستخدام مكشاف طيف إلكترون أوجيه نفسه في تشكيل صورة العينة . تلك الصور تحمل معلومات عن المادة، تلك الطريقة تسمى «مطيافية إلكترون أوجيه الماسحة» scanning Auger microscopy ( SAM).

في مطيافية الانبعاث الضوئي تصدر من سطح العينة المسلط عليها أشعة فوق البنفسجية أو أشعة إكس إلكترونات وكذلك إلكترونات أوجيه . بذلك يظهر في طيف العينة قمم لإلكترونات أوجيه . وقمم إلكترونات أو جيه تختلف عن قمم إلكترونات التأثير الضوئي في كونها لا تتغير بتغير طاقة الأشعة المسلطة عليها (أشعة ضوئية متغيرة أو أشعة سينية متغيرة).

مراجع

انظر أيضا
 مطيافية رامان ذات السطح المحسن

علم السطوح
مطيافيات

مطيافية إلكترون أوجيه


est une série télévisée américaine créée par Jeff Astrof et Sharon Horgan et diffusée depuis le  sur Starz. La série met en vedette Courteney Cox, Greg Kinnear, Mira Sorvino, Judith Light, Sherilyn Fenn et Merrin Dungey.

Synopsis
Une famille dysfonctionnelle urbaine déménage vers une petite ville après que Patricia Phelps « Pat », devenue célèbre en écrivant des romans torrides sur l'émancipation des femmes, a été surprise en train de tromper son mari. La maison dans laquelle la famille emménage est un endroit où personne ne semble soupçonner quoi que ce soit d'étrange, à l'exception de Pat qui est convaincue qu'elle est soit déprimée, soit possédée.

Pat est sobre depuis seize ans, mais commence à se sentir très insatisfaite dans la vie : elle n'a toujours pas écrit son deuxième roman, elle ne se souvient pas de la dernière fois qu'elle a eu des relations sexuelles avec son mari, et ses enfants adolescents ont grandi au point qu'ils ne veulent plus de leur mère dans leur vie. Mais bientôt, les démons qui hantent la nouvelle maison de la famille commencent à paraître beaucoup plus réels...

Distribution

Acteurs principaux
 Courteney Cox  : Patricia « Pat » Phelps
 Greg Kinnear  : Terry Phelps
 Gus Birney  : Gaynor Phelps
 Dylan Gage  : Jake Phelps
 Mira Sorvino  : Rosemary Wellingham
 Merrin Dungey  : Kam

Acteurs secondaires
 Sherilyn Fenn  : Robyn Court
 Judith Light : Joan
 Alysia Reiner  : Kathryn
 Susan Park  : Valerie He
 Derek Luh  : Ryan He
 Parvesh Cheena  : Laird
 James M. Connor  :

Production

Développement

Le , la série est renouvelée pour une deuxième saison.

Casting
Le , Courteney Cox a été choisie pour le rôle principal. Le , Greg Kinnear a rejoint la distribution principale aux côtés de Gus Birney et Dylan Gage qui ont été ajoutés le mois suivant. Le , des rôles principaux ont été attribués à Mira Sorvino et Merrin Dungey. En , Alysia Reiner a été sélectionnée pour un rôle récurrent. Le mois suivant, Judith Light a rejoint la distribution principale.

Tournage
L'épisode pilote a été tourné à Los Angeles en . Le tournage du reste des épisodes devrait commencer .

Épisodes

Première saison (2022)

Deuxième saison (2023)
Elle est prévue pour le .

Accueil critique

Distinctions
 Saturn Awards 2022 : Meilleure série fantastique

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Starz
Série télévisée de Warner Bros. Television

Shining Vale


أويْجن جومرنجر Eugen Gomringer (ولد في 20 يناير 1925 في بوليفيا) يعتبر أبا الشعر التجسيدي.

حياته

ولد من أب ألماني وأم بوليفية. درس علم الاقتصاد القومي وتاريخ الفن في بيرن ورما بين عامي 1944 و 1952. أسس في عام 1953 بالاشتراك مع ديتر روت ومارسيل فيس مجلة Spirale, وأصدر بين عامي 1960 و 1965 سلسة كتب بعنوان «الشعر التجسيدي» konkrete poesie – poesia concreta. قام جومرينجر بالتدريس في أكاديمية الفن في دوسلدورف نظرية علم الجمال بين عامي 1977 و 1990.

وهو عضو في أكاديمية الفنون البرلينية منذ عام 1971. أسس في عام 2000 معهد الفن البنائي والشعر التجسيدي (IKKP) في مدينة ريهاو Rehau في بافاريا التي اتخذها سكنى له لفترة طويلة.

وتشغل مجموعته الطابق الأرضي من متحف الفن التجسيدي في إنجولشتات Ingolstadt.

أدبه

يعتبر جومرينجر أبا الشعر التجسيدي. يتبع جومرينجر في قصائده منهجا بنائيا في اللغة. يكتب جومرينجر أعماله في العديد من اللغات هي الألمانية والألمانية السويسرية والإسبانية والفرنسية والإنجليزية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إدارة بني (بوليفيا)
أعضاء أكاديمية الفنون (برلين)
بوليفيون من أصل سويسري
بوليفيون مهاجرون إلى ألمانيا
شعراء ألمان
شعراء ألمان في القرن 20
شعراء ألمان في القرن 21
شعراء باللغة الألمانية
شعراء بوليفيون
شعراء وشاعرات ألمان
شعراء وشاعرات سويسريون
مواليد 1925

أويجن جومرينجر


سفينة ليبرتي وتعني حرية هي إحدى السفينتين، إلى جانب سفينة فري غزة، التين كسرتا الحصار المفروض على قطاع غزة منذ حزيران/يونيو 2007. وصلت السفينة إلى قطاع غزة في 23 أغسطس 2008 وكان على محملة بالمساعدات الإنسانية وعلى متنها عدد من المساندين للقضية الفلسطينية. وصل الناشطون إلى محطتهم النهائية بعد انطلاقهم من اليونان وتوقفهم في رودس وكريت وقبرص. حذرت إسرائيل سابقا الناشطين من الدخول إلى المياه الإقليمية للقطاع، لكنها سمحت لهم لاحقا بالمرور. أطلق اسم ليبرتي على السفينة تيمنا بسفينة يو أس ليبرتي التي قصفتها إسرائيل في حزيران 1967 قبالة مدينة العريش المصرية. تعود ملكية السفينة إلى بسياس فينيغيس وهو أكاديمي يوناني من مواليد الإسكندرية.

وصلة داخلية
 حركة غزة حرة
 أسطول الحرية لغزة
 أهلا في فلسطين

مصادر

حصار غزة
سفن

سفينة الحرية


Szczecin Lagoon (, ), also known as Oder Lagoon (), and Pomeranian Lagoon (), is a lagoon in the Oder estuary, shared by Germany and Poland. It is separated from the Pomeranian Bay of the Baltic Sea by the islands of Usedom and Wolin. The lagoon is subdivided into the Kleines Haff (, "small lagoon") in the West and the Wielki Zalew (, "great lagoon") in the East. An ambiguous historical German name was Frisches Haff, which later exclusively referred to the Vistula Lagoon.

Geography

From the South, the lagoon is fed by several arms of the Oder river and smaller rivers like Ziese, Peene, Zarow, Uecker, and Ina. In the North, the lagoon is connected to the Baltic Sea's Bay of Pomerania with the three straits Peenestrom, Świna and Dziwna, which divide the mainland and the islands of Usedom and Wolin.

The lagoon covers an area of 687 km2, its natural depth is an average 3.8 metres, and 8.5 metres at maximum. The depth of shipping channels however can exceed 10.5 metres. Thus, the lagoon holds about 2.58 km3 of water. The annual average water temperature is 11 °C.

94% of the water loads discharged into the lagoon are from the Oder river and its confluences, amounting to an average annual 17 km3 or 540 m3 per second. All other confluences contribute a combined annual 1 km3. Since no reliable data for an inflow from the Baltic Sea exist, the combined inflow is an estimated 18 km3 from a catchment area of 129,000 km2, residing in the lagoon for an average 55 days before being discharged into the Pomeranian Bay. The nutrients thereby transported into the lagoon have made it hyper(eu)trophic to eutrophic. The straits Peenestrom, Świna and Dziwna are responsible for 17%, 69%, and 14% of the discharge, respectively.

The average salinity is between 0.5 and 2 grams of salt per kilogram of water (approximately equivalent to 0.5 and 2 parts per thousand [ppt]). Occasionally northerly winds reverse the direction of the Świna, admitting sea water from the Baltic Sea into the lagoon, raising the local salinity to 6 ppt.

Towns around the Lagoon
Szczecin (Poland)
Świnoujście (Poland)
Police (Poland)
Ueckermünde (Germany)
Wolin (Poland)
Usedom (Germany)
Nowe Warpno (Poland)

History

In the 10th century, the emerging Polish state strove for the area, but likely did not succeed with establishing control.
Following Poland's fragmentation, it formed part of the Duchy of Pomerania. In the 17th century, it passed to Sweden. Later on, it gradually passed to the Kingdom of Prussia in the 18th and 19th century, and from 1871 was part of unified Germany. In 1880, the Kaiserfahrt ("Emperor's passage") channel on Usedom was opened, a water route with a depth of 10 metres connecting the lagoon with the Baltic Sea by bypassing the eastern part of the Swine, allowing large ships to enter the lagoon and the seaport of Stettin quicker and safer.

The canal, approximately 12 km long and 10 metres deep, was dug by the German Empire between 1874 and 1880, during the reign of the first Kaiser Wilhelm (1797–1888) after whom it was named. Also, the work resulted in a new island named Kaseburg (Karsibór) being cut off from Usedom.

After the defeat of Nazi Germany in World War II in 1945, the eastern part of the lagoon became again part of Poland, while the western part became part of East Germany. The Kaiserfahrt was renamed Piast Canal, after the Polish Piast dynasty, which first included the region to Poland in the 10th century.

The German-Polish border also divides the bight called Neuwarper See near , Luckow.

Economy

The lagoon has served as an important fishing grounds for centuries, as a major transportation pathway since the 18th century, and as a tourist destination since the 20th century.

Heringsdorf Airport on Usedom island is located on the shores of the lagoon.

Nature
The southern shore of the lagoon belongs to the Am Stettiner Haff Nature Park, its northern shore and the island of Usedom to the Usedom Island Nature Park. To the west is the Anklamer Stadtbruch Nature Reserve and, within it, the Anklamer Torfmoor, a protected wetland which is renaturalising after being used for peat extraction.

See also
Curonian Lagoon
Vistula Lagoon

References

External links

Lagoons of Europe
Baltic Sea
Bodies of water of Poland
Lagoons of Mecklenburg-Western Pomerania
Landforms of West Pomeranian Voivodeship
Nature parks in Mecklenburg-Western Pomerania
Parks in West Pomeranian Voivodeship
Natura 2000 in Germany
Natura 2000 in Poland
International lakes of Europe
Germany–Poland border
Lakes of Poland

Szczecin Lagoon


An Aristida venustula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Arechavaleta. An Aristida venustula in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida venustula


Cláudio Soares Duarte (Duque de Caxias, ), é um pastor, conferencista, palestrante, escritor, apresentador de stand up e empresário brasileiro. Ficou conhecido nacionalmente por seu jeito de pregar de forma humorística para abordar assuntos religiosos, e sobre sexo e matrimônio. Duarte é considerado o líder religioso mais influente e ativo em debates políticos na internet — muitas das vezes com discursos ultraconservadores e de extrema-direita, apesar do mesmo afirmar não ser totalmente a favor de toda pauta direitista. Atualmente, Duarte é líder de uma igreja chamada Ministério Projeto Recomeçar, e também atua como pastor itinerante pelo Brasil e no exterior. Desde 2021, é o atual presidente do COMERJ - Conselho de Ministros do Estado do Rio de Janeiro.

Carreira
Duarte adquiriu notoriedade devido suas pregações publicadas no YouTube e TikTok, que se tornaram famosas em todo o Brasil, o levando a mídia televisiva, e conquistando grande números de vendagens de seus livros, CDs e DVDs. Ele é o terceiro líder religioso brasileiro mais acessado na Internet, e seu canal no YouTube possui mais de três milhões de inscritos. Em 2016, foi condecorado com a Medalha Pedro Ernesto, pelos serviços prestados à cidade do Rio de Janeiro com seus projetos de assistência à população, do Ministério Projeto Recomeçar.

Em 2017, foi acusado de homofobia por sua fala durante o Programa Raul Gil, em diálogo com Thammy Miranda. Duarte proferiu as palavras: "Eu não sou a favor de relacionamento gay, mas eu respeito. Eu tenho as minhas convicções e tenho a base daquilo em que eu acredito. Eu tenho valores e não vou abrir mão deles. Se você me perguntar se eu acho certo, eu não acho". Em 2018, foi alvo de críticas por boa parte do público evangélico depois ser citado entre as principais atrações da XLVII Assembleia Geral Ordinária da Confederação da Maçonaria Simbólica do Brasil, no Espírito Santo. Um vídeo do evento com participação de Duarte circulou pelas redes sociais, desagradando boa parte do público gospel, pois a maçonaria não é bem vista por muitos evangélicos.

Em 2020, concorreu ao Prêmio iBest, destinado à grandes personalidades nacionais. Duarte concorreu a categoria "Personalidade Religiosa do Ano". Em 2021, venceu o Prêmio iBest, novamente na mesma categoria, concorrendo com Fábio de Melo e Marcelo Rossi. Ainda no mesmo ano, Duarte recebeu a honraria da Ordem de Rio Branco, pelo presidente Jair Bolsonaro,  medalha reconhecendo seus esforços, por diretamente ou indiretamente, ter contribuído para o bem-estar físico ou mental da população. Também foi eleito presidente do COMERJ - Conselho de Ministros do Estado do Rio de Janeiro. Em agosto de 2022, foi o organizador da Marcha para Jesus no Rio de Janeiro. A Marcha reuniu milhares de pessoas, e nela esteve presente o presidente Jair Bolsonaro, a primeira-dama Michelle, o também pastor Silas Malafaia, e o governador do Rio de Janeiro Cláudio Castro. Durante a marcha, Cláudio Duarte e os demais líderes religiosos, e também o presidente da república, abordaram ideias anticomunistas e protestaram contra o aborto.

Início da vida
Filho de Hermenegildo Pereira Duarte e Linda do Carmo Soares, viveu a infância até a maior idade no Bairro de Xerém, na cidade Duque de Caxias no Rio de Janeiro. Sua infância foi difícil, devido problemas familiares. Na adolescência começou a trabalhar de servente de pedreiro, e tornando-se pedreiro mais tarde. Tempo depois, em busca de melhora de vida, migrou para São Paulo onde viveu de favor na casa de uma de suas tias, por alguns anos. Devido seus planos não terem dado muito certos em São Paulo, voltou ao Rio de Janeiro, onde trabalhou de motorista numa fábrica de medicamentos por quatorze anos.

Em sua volta à cidade natal, conheceu Jane Mary, que mais tarde seria sua esposa, se casando em 11 de janeiro de 1992. Com Mary, Duarte teve dois filhos. No mesmo ano de casamento, Cláudio Duarte converteu-se ao evangelho, juntamente com sua esposa, na Igreja Metodista Wesleyana de Mantiquira, bairro em Duque de Caxias, Rio de Janeiro. Nesta igreja, Cláudio trabalhou auxiliando o pastor Marcos Melquisedeque, que mais tarde o fez chegar ao cargo de diácono, depois presbítero, e posteriormente vice-presidente da Igreja. Anos depois, em 2007, filiou-se a Igreja Batista Monte Horebe, do pastor Paulo Roberto Ramos, que em 2010 consagrou Cláudio Duarte como Pastor.

Cláudio Duarte começou a pregar de forma itinerante por todo o Brasil, e rapidamente seu trabalho tornou-se famoso, o levando a ser convidado para eventos como ESLAVEC (Escola de Líderes da Associação Vitoria Em Cristo) e ADHONEP. Duarte manteve como foco de suas pregações a família e o matrimônio, só que contadas de forma cômica.

Obras
Cláudio Duarte publicou mais de 30 livros durante sua carreira.

 6 Passos para transformar seus sonhos em realidade
 A crise não vai te afogar
 A cura das memórias
 A parábola do semeador
 A sexualidade do casal
 Aprendendo com as tempestades
 Como vencer um inimigo que já me venceu
 Conhecendo o Deus da provisão
 Construindo a casa sobre a rocha
 Conversando a gente se desentende
 Descubra quem é você
 Eles fizeram a diferença, e você?
 Família, Jesus tem a solução
 Força e coragem: é disso que precisamos
 Homem Banana, Mulher Abacaxi
 José e Maria: uma família inabalável
 José, Marta e Lázaro: uma família amiga de Deus
 Não deixe azedar o seu coração
 Não diga: amanhã; depois; se
 O resultado da perseverança
 O tempo de Deus é hoje
 Os dois tipos de liderança
 Pedro e Jesus: eles tiveram uma história
 Planeje seu casamento
 Por onde anda o seu coração?
 Reconstruindo as verdades de Deus
 Restaurando através do perdão
 Seguindo os passos do Profeta
 Transformando sonhos em realidade
 Um casamento a prova de balas
 Vencendo as diferenças no casamento
 Casamento: o desafio da felicidade em meio as imperfeições
 Sexualidade sem censura
 Não diga!
 Parceiros ou rivais?
 Vamos falar daquilo?
 A mulher sábia

Condecorações e prêmios

Honras e títulos honoríficos

Prêmios e indicações

Ligações externas
 Cláudio Duarte - Sítio oficial
 Cláudio Duarte no Instagram

Escritores do estado do Rio de Janeiro
Pastores protestantes do estado do Rio de Janeiro
Naturais de Duque de Caxias (Rio de Janeiro)

Cláudio Duarte (pastor)


المأكولات البحرية، في فن الأكل، هي حيوانات بحرية للافقارية صالحة للأكل. هذا التعريف يشمل عادة القشريات (الروبيان، سرطان البحر، البرنقيل، الخ.)، رخويات (بلح البحر، البطلينوس، القواقع أو المحار، والحبار، الخ.) وغيرها من الحيوانات البحرية مثل بعض قنفذيات الجلد (قنفذ البحر).

أنواعه

جميع الأحياء المائية الصالحة للأكل يمكن أن يشار إلى بالاطعمة البحرية، وهناك ما يزيد على 32,000 نوعا من الأسماك. مما يجعلها أكثر مجموعة تنوعاً من الفقاريات.
مجموعات الأنواع السمكية الغذائية الرئيسية:
 الأنشوفة
 الشبوط
 القرموط
 الزلفيات
 القد
 السلطعون
 الثعابين المائية
 الحدوق
 الهلبوت
 الرنجة
 الكركند
 الإسقمري
 السلمون
 السردين
 القرنقيد
 النهاش
 البلطي
 التروتة
 التونة

الاستهلاك

يتم استهلاك المأكولات البحرية في جميع أنحاء العالم؛ لأنها توفر للعالم المصدر الرئيسي للبروتين عالي الجودة: مشكلا 14-16 في المائة من البروتين الحيواني المستهلك على نطاق العالم؛ أكثر من مليار شخص يعتمد على المأكولات البحرية كمصدر أساسي للبروتين الحيواني. إلى أن الحساسية الغذائية من الأسماك شائع بكثرة.

تعد دول آيسلندا واليابان والبرتغال من أكبر مستهلكي الأغذية البحرية من نصيب الفرد في العالم.

وتوصي وكالة المعايير الغذائية البريطانية أن نوعين على الأقل من المأكولات البحرية يجب أن تستهلك من قبل الفرد أسبوعيا، وأحدها ينبغي أن يكون من الأنواع الغنية بالزيت. وهناك أكثر من 100 نوع مختلف من الأطعمة البحرية المتوفرة حول ساحل المملكة المتحدة.

الأسماك الغنية بالزيت مثل سمك الإسقمري أو الرنجة الغنية بسلسلة طويلة من زيوت أوميجا 3. توجد هذه الزيوت في كل خلية من جسم الإنسان، ومطلوبة من أجل الوظائف البيولوجية البشرية مثل وظيفة المخ.

يحتوي السمك الأبيض مثل سمك الحدوق وسمك القد على نسبة منخفضة جداً من الدهون والسعرات الحرارية، ومقترنة بالأسماك الزيتية الغنية بالأوميغا-3 مثل الإسقمري، السردين، التونة الطازجة، السلمون، التروتة، حيث يمكن ذلك على أن يساعد في الحماية ضد مرض شريان القلب التاجي، وكذلك المساعدة في تطوير قوة العظام والأسنان.

مراجع

لحوم

مأكولات بحرية


En investeringsforening er en sammenslutning af investorer. Gennem foreningen sikres det, at også de mindre velhavende investorer får adgang til investeringsmarkeder. En investeringsforening er underlagt offentligt tilsyn – i Danmark af Finanstilsynet.

Foreningen investerer medlemmernes (investorernes) opsparing i aktier og/eller obligationer. Foreningen har en medlemsvalgt bestyrelse, som lægger de overordnede linjer for foreningens investeringer.

Fonde (økonomiske midler)
Foreninger

Investeringsforening


مايكروسوفت سيلفرلايت  أو الضوء الفضي هو إضافة (أو مقبس Plugin) لمتصفحات الويب يسمح بتطوير تطبيقات الويب باستخدام خواص مثل التحريك، الرسوم المتجهة وغيرها من الخواص التي تميز تطبيقات الإنترنت الغنية Rich Internet Application.

المنافسون

يتنافس سيلفرلايت مع منتجات مثل أدوبي فلاش (Adobe Flash Player)، ادوبي فليكس (Adobe Flex)، أدوبي شوك ويف (Adobe Shockwave)، جافا إف إكس (Java FX) وكويك تايم (QuickTime). النسخة 2.0 طورت التفاعلية وسمحت للمطورين باستخدام لغات دوت نت وأدوات التطوير عند صنع تطبيقات لسيلفرلايت.

مجال الاستعمال

تم تطوير سيلفرلايت تحت الاسم الكودي Windows Presentation Foundation/Everywhere، وبالتالي فإن سيلفرلايت متكامل مع عدة متصفحات ويب تستخدم في أنظمة مايكروسوفت ويندوز وماك أو إس عشرة. أما بالنسبة للهواتف النقالة، فسوف يدعم أنظمة تشغيل الهواتف ابتداء من ويندوز موبايل 6 وسيمبيان (السلسة 60).

يتم تطوير تطبيق مجاني تحت اسم مون لايت Moonlight لكي يكون كنسخة سيلفرلايت لأنظمة جنو/لينكس.

مراجع

وصلات خارجية

برمجيات 2007
برمجيات تطوير الويب
برمجيات سيمبيان
مايكروسوفت
محررات رسوميات متجهية
واجهات برمجة تطبيقات مايكروسوفت

مايكروسوفت سيلفرلايت


Kapela sv. Ivana Krstitelja na Seljanima je rimokatolička grobljanska kapelica na Seljanima u općini Nevesinju.

Dao ju je podići župnik fra Oto Bilić. Podignuta je 1972. godine i posvećena je sv. Ivanu Krstitelju. Crkvica je podignuta radom majstora Ivana Pavlovića sa Seljana i darom iseljenika iz Kanade. Podignuta je za mjesta: Kruševljane, Dramiševo, Seljane i Vranješinu. U velikosrpskoj agresiji 1992. godine teško je oštećena. Godine 2003. obnovljena i blagoslovljena zalaganjem i brigom vlč. don Luke Pavlovića i uz potporu dobročinitelja. Mjesno groblje je ograđeno tom prigodom. Zvono za zvonik građen 2000-ih saliveno je u Innsbrucku 2007. godine. Novoizgrađeni toranj za zvono u groblju na Seljanima blagoslovljen je 10. lipnja 2007. godine. Mjesto je okupljanja raseljenih mještana, njihove rodbine i prijatelja. Okupljaju se svake godine na nedjelju pred ljetni Ivandan na svečano slavlje sv. Ivana u Seljanima.

Izvori

Nevesinje
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Crkve sv. Ivana Krstitelja


1992 EZ21 (asteroide n.º 20028) es un asteroide del cinturón principal. Posee una excentricidad de 0,05642560 y un inclinación de 11,34971º.

Este asteroide fue descubierto el 1 de marzo de 1992 por UESAC en La Silla.

Véase también
 Lista de asteroides
 Asteroide del cinturón principal

Enlaces externos
 Datos del (20028) 1992 EZ21 (en inglés).
 La órbita del asteroide (20028) 1992 EZ21 (en inglés).
 Datos del (20028) 1992 EZ21 .

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por el Uesac
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de La Silla
Objetos astronómicos descubiertos en 1992
Objetos astronómicos por denominación provisional
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(20028) 1992 EZ21


An Eragrostis palmeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sereno Watson. An Eragrostis palmeri in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis palmeri