Burkina Faso, Afrika kıtasının batı bölümünde yer alan, denize kıyısı bulunmayan bir kara ülkesidir. Ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Mali, Nijer, Benin, Togo, Gana ve Fildişi Sahili oluşturmaktadır. Geçmişte Fransa sömürgesi olan ülke 1960 yılında Yukarı Volta adı ile bağımsızlığa kavuşmuştur. Bağımsızlık sonrası dönemde siyasi belirsizlikler neticesinde darbeler yaşanmış, 4 Ağustos 1983 tarihinde Thomas Sankara önderliğinde devrim gerçekleştirilmiş, ülkenin ismi de devrim neticesinde Burkina Faso olarak değiştirilmiştir. Ülkenin başkenti Vagadugu'dur.

Etimoloji
Ülkenin kurulu olduğu bölümler Fransa sömürgesi olduğu dönemlerde Volta nehrinin üst bölümünde kaldığı için Fransızcada Haute-Volta (Yukarı Volta) olarak adlandırılmış, bu isim bağımsızlık kazanıldıktan sonra da ülke ismi olarak kullanılmaya devam edilmiştir. 1983 yılında Thomas Sankara önderliğinde gerçekleştirilen devrim neticesinde Yukarı Volta'nın ismini onurlu insanların yaşadığı anayurt anlamına gelen Burkina Faso  olarak değiştirilmiştir. Burkina Mossilerin dili olan Mòoré dilinde onurlu, bozulmayan anlamında kullanılırken, faso kelimesi de Dioula dilinde 'anavatan, baba ocağı (fa: baba, so: ev, köy) anlamına gelmektedir. Bu iki kelimenin birleştirilmesi ile ülke ismi oluşturulmuş ve günümüzde de kullanılmaktadır.

Tarih

Ön tarih
Ülkenin kuzey bölümünde yer alan Markoye'de 400.000 yıl öncesine ait kesme işlemlerinde kullanılan araç gereçler bulunmuştur. Arkeolojik araştırmalar neticesinde Burkina Faso sınırları içerisinde 14.000 yıl öncesine dayanan yerleşim alanların olduğu belirlenmiştir. O dönem ülkenin özellikle kuzeybatı bölgelerinde yaşayan topluluklar avcı ve toplayıcı olarak hayatlarını sürdürmüşlerdir. O döneme ait keşifler 1973 yılında gerçekleştirilen kazı çalışmaları neticesinde belgelenmiştir. M.Ö. 3600 ile M.Ö. 2600 yılları arasında yerleşik hayata geçmeye başlayan topluluklar tarım alanında faaliyet göstermiş ve bu dönemlerde seramik ile demir objelerin kullanıldığı yapılan kazılar neticesinde ortaya çıkarılmış ayrıca bölgede yer alan çok sayıda mağara çizimleri de gün yüzüne çıkartılmıştır.

Kolonileşme öncesi dönem
Günümüzde Burkina Faso'da yaşayan etnik grupların bir bölümü milattan sonraki dönemlerde belli köy toplulukları oluşturarak Burkina Faso topraklarında yaşamışlardır. Bu gruplar arasında en uzun süreli yerleşik etnik grubu olan Yonyoose etnik grubu, Dogon etnik grubu en önemlileri arasında yer almıştır. Yonyoose etnik grubu 15. yüzyıldan sonra güney bölgelerden gelen Mossi etnik grubu ile birliktelik oluşturarak asimile olmuştur. Gana'nın kuzeyinde gelerek kraliçe Yennenga önderliğinde bu bölgelere ulaşan Mossiler, Yennenga'nın oğlu Ouédraogo önderliğinde bölgede kurulan ilk ve en eski krallık olan Tenkodogo Krallığı'nı kurmuşlardır. Bu dönemde Mossiler tarafından oluşturulan diğer krallıklar ise Ouagadougou Krallığı ve Yatenga Krallığı olmuştur.

Fulbe etnik grubuna mensup toplulukların 1810 yılında ülkenin kuzey bölgesinde kurdukları Liptako Emirliği, doğu bölgesinde Gulmancema etnik grubunun kurduğu Gulmu Krallığı Burkina Faso topraklarında kurulan diğer yönetim bölgeleri olmuştur.

Kolonileşme

Bugünkü Burkina Faso'nun kurulu olduğu bölgelere ilk gelen Avrupalı Alman Heinrich Barth olmuştur. Afrika kıtası üzerine yaptığı araştırmalar neticesinde kuzeyden gelerek Liptoko'ya ulaşmış, ziyaret ettiği Dori üzerinden Timbuktu'ya geçmiştir. 1884-1885 yılları arasında gerçekleştirilen Berlin Konferansı sırasında Fransa, Büyük Britanya ve Almanya'nın Sudan'ın batı bölgeleri için birbirleriyle girdikleri Afrika Talanı yarışı kapsamında Mossi yöneticileri ile gerçekleştirdikleri himaye altına alma çabaları sonuç vermemiş, bunun üzerine Fransa 1896 yılında askerî güçleri ile başkent Ouagadougou'yu alarak Mossi yöneticilerinin kaçmasını sağlamış ve bölgeyi kontrolü altına almıştır. Bu tarihten sonra yerel idareciler ile yapılan himaye anlaşmaları ile günden güne hakim olduğu bölgeleri çoğaltan Fransa günümüzde Burkina Faso'nun kurulu olduğu tüm bölgeyi kısa sürede sömürgesi olarak elde etmiştir. Bölge 1904 yılında Fransız Batı Afrikası içerisinde sömürge yönetim bölgesi olan Yukarı Senegal ve Nijer sömürge yönetiminin bir parçası olmuş, 1919 yılında ise Yukarı Volta adı altında bu yapıdan ayrılarak yine Fransız Batı Afrikası sömürge sistemine bağlı olarak yeni bir sömürge yönetim bölgesi olarak ilan edilmiştir. Yeni yönetim bölgesi vali Édouard Hesling başkanlığında gerekli ticari başarıları göstermeyerek 1932 yılında bölgenin komşu sömürge yönetim alanları olan Fransız Sudanı (günümüzde Mali), Nijer ve Fildişi Sahili sömürge yönetimleri arasında bölüştürülerek bu bölgelere ilave edilmiştir. Bölgenin bölüşülmesi neticesinde özellikle kıyı kesimlerinde ihtiyaç duyulan zorunlu iş gücünün, nüfus açısında yoğun olan Yukarı Volta nüfusu tarafından karşılanması planlanmıştır. Yukarı Volta askerleri I.Dünya Savaşı'nın yanı sıra II.Dünya Savaşı'nda da Fransız askeri olarak Tirailleurs sénégalais birliklerinde yer almışlardır.

Savaşların bitmesi neticesinde tıpkı diğer sömürge bölgeleri gibi Yukarı Volta'da Charles de Gaulle döneminde açıklanan yeni sömürge düzeni olan Fransız Birliği doğrultusunda yeniden yapılandırılmıştır. Özellikle Moogo naaba Koom II. önderliğindeki Mossiler Yukarı Volta'nın 1932 yılı sınırlarına yeniden kavuşturulması gerektiğini savunmuş, bölge 1947 yılında Fransa denizaşırı toprağı olarak kayda alınmıştır. Yıllar içerisinde siyasi hayatı şekillenen Yukarı Volta, 1948 yılından itibaren Paris'te yer alan parlamentoya vekil göndermiştir.

1950'li yıllar ile birlikte bağımsızlık düşünceleri dile getirilmeye başlanan Yukarı Volta'da, Fransa'nın 1956 yılında çıkardığı ve denizaşırı topraklarında reformları hedef alan loi-cadre Defferre yasası ile birlikte yerel hükûmetler daha fazla söz sahibi olur konuma gelmiştir. 1958 yılında gerçekleştirilen referandum neticesinde ülke Fransa ile işbirliği içerisinde olan özerk bir cumhuriyet statüsüne sahip olmuştur. Yukarı Volta 1960 yılında yaşanan Afrika Yılı kapsamında Fransa'dan bağımsızlığını ilan etmiştir.

Bağımsızlık

5 Ağustos 1960 yılında bağımsızlığına kavuşan ülkede Maurice Yaméogo ilk devlet başkanı koltuğuna oturan isim olmuştur. Yaméogo, iktidarında kaynakların kullanımında savurgan bir siyaset izlemesi, ticari hedefleri yakalayamaması ve döneminde rüşvetin yaygınlaşması sonucu gerçekleşen halk ayaklanması sonucu Ocak 1966 yılında görevini bırakmıştır. O dönem için ordunun en tepesinde yer alan Sangoulé Lamizana ülkenin ikinci devlet başkanı olarak görevi devralmıştır. Askeri rejim idaresindeki Yukarı Volta'da 1970 yılında gerçekleştirilen referandum sonucu ülkede Ocak 1971 yılında yeni bir anayasa hayata geçirilerek ikinci cumhuriyet dönemi ilan edilmiştir. Bu olaydan sonra batı Afrika genelinde yapılan ilk çok partili parlamento seçimleri sonucu RDA partisinin temsilcisi Gérard Kango Ouédraogo başbakan olmuştur. İlerleyen dönemlerde yaşanan parti içi çekişmeler neticesinde yönetime yeniden el koyan ordu, Lamizana önderliğinde ulusal birlik hükûmetin oluşturulması ve yeni bir anayasının hayata geçirilebilmesi için adımlar atmıştır. Bu gelişmeler neticesinde Lamizana 1978 yılında gerçekleştirilen seçimler neticesinde üçüncü cumhuriyet döneminin devlet başkanı olarak seçilmiştir. Lamizana devlet başkanı seçilmesinin sonrasında Joseph Conombo'yu başbakan olarak atamıştır. Ancak kurulan bu yeni hükûmette yaşanan iç sorunlar nedeniyle icraat gerçekleştirmekte sorunlar yaşamıştır. Ülke genelinde öğretmenlerin gerçekleştirdiği grev sonucu Saye Zerbo önderliğinde bir grup asker 25 Eylül 1980 yılında yönetime el koyarak darbe gerçekleştirmişler ve Lamizana'nın yerine Zerbo'yu devlet başkanı yapmışlardır.

Yukarı Volta'da 1980 yılında gerçekleştirilen askerî darbe neticesinde ordu içerisinde yer alan ve ülkenin bu durgun halinden memnun olmayan genç askerler ile kıdem olarak üstte yer alan ve iktidar mücadelesi veren daha eski askerler arasındaki iç çekişmeler sonucu kaos ortamı hakim olmuştur. Comité militaire de redressement pour le progrès national adını verdiği komite ile ülkeyi yöneten Zerbo, ülke içerisinde gösteri ve grev yapma hakkı gibi birçok uygulamaya yasak getirmesi neticesinde halk arasındaki popülaritesini hızlı bir şekilde kaybetmesine neden olmuştur. Aynı dönemde Thomas Sankara ülke genelinde önem kazanmaya başlamış, 7 Kasım 1982 yılında da gerçekleştirilen yeni bir askerî darbenin de önemli aktörü olarak gösterilmiştir. Gerçekleştirilen bu askerî darbe sonucu başkanlık hedefi olmayan Sankara'nın yerine Jean-Baptiste Ouédraogo ülkenin yeni devlet başkanı olmuştur. Askeri yönetim bir yanden yeni bir anayasa ile tekrar demokratik bir düzene geçişin hazırlıkları içerisinde bulunurken, Sankara o dönem batı karşıtı söylemleri ile ön plana çıkan Libya lideri Muammer Kaddafi ile yakın ilişkiler içerisinde bulunmuştur. Bu durum o dönem için iktidarını ayakta tutabilmek adına Fransa ve Afrika kıtasının düzenli ülkeleri ile olan bağlantılarını güçlendirmeye çalışan devlet başkanı Ouédraogos tarafından memnuniyetle karşılanmamış, gelişmeler sonucunda da Sankara tutuklanmıştır. Yaşanan bu gelişmeler ordu içerisinde huzursuzluğa ve halk arasında da protestolara neden olmuş, yaşananlar neticesinde subay Blaise Compaoré kendisine bağlı birlikler ile Sankara'yı kurtarmak için başkente ilerlemiştir. Bu gelişmeler neticesinde 4 Ağustos 1983 tarihinde daha sonra devrim olarak adlandırılacak olan askerî darbe gerçekleştirilerek Sankara kurtarılarak iktidara getirilmiştir.

1983 devrimi
Sankara, askeri rejim iktidarı döneminde sosyalist bir düzen benimsemiş, sosyal ve kalkınma alanlarında benimsediği politika ile kırsal kesimde yaşayanları şehirde yaşayan insanlar karşısında üstün tutmuş, kadınlara toplum içerisinde eşit haklar vermiştir. Bu gerçekleştirilenler ile Sankara toplumun radikal düzeyde değiştirilmesini ve yurt dışına bağımlılığı azaltmayı amaçlamıştır. Ülkede 9-10 Ağustos 1983 tarihinde gerçekleştirilmeye çalışan karşı darbe girişimde hayatını kaybedenler olmuş, bu kayıplar ülke tarihinde bir askerî darbe neticesinde yaşanan ilk can kayıpları olarak kayıtlara geçmiştir. Yaşanan bu gelişme neticesinde Sankara  Comités de défense de la révolution (CDR) (Türkçe: Devrimi Koruma Komiteleri) kurmuş, bu komitelerde ülke genelinde devrimin ilerleyişinin ve devamının garanti altına alınmasının sağlanması için çalışmışlardır. Yukarı Volta'da oluşturulan CDR'ler birçok kalkınma projelerinde yer alarak Dünya Sağlık Örgütü ve UNICEF gibi örgütlerinin de desteklediği çocuklara yönelik aşı kampanyalarına destek olmuş, halkın da katılımının sağlandığı demiryolu güzergahları inşa edilmiştir. Bu gelişmelerin yanı sıra devrimin başlangıç dönemlerinde karşı darbe girişiminde bulunan ya da bu grup içerisinde yer aldığı düşünülen kişiler tutuklanmış, devletin zirvesinde yer alan Sankara, Compaoré, Henri Zongo ve Jean-Baptiste Lingani bundan sonraki dönemlerde olumsuzluk yaşanmaması adına ülkeye yön vermişlerdir.

Sankara 2 Ekim 1983 tarihinde discours d'orientation politique (Türkçe: Siyasi Oryantasyon Konuşması) adını verdiği halka hitabında gerçekleştirilen devrimin hedeflerinden bahsetmiş, bu hedefler doğrultusunda emperyalizm ile birbirine bağlı burjuvazinin çalışan sınıf lehine etkisiz hale getirilerek, tarımsal alanda kendi kendine yeten bir ülke olma hedefleri açıklanmıştır. Bu hedefler doğrultusunda daha önce yerel otoriteler tarafından işletilen tüm araziler kamulaştırılarak devlet denetimine geçirilmiş, kadın ve erkek eşitliğine verilen önem doğrultusunda her iki kesimin de eşit haklara sahip olması ve toplumun her kesiminin okur yazar olması yönünde faaliyetler Sankara'nın önem verdiği diğer hususlar olmuştur. Ülkede oluşturulan tribunaux populaires de la révolution adı verilen devrim mahkemelerinde eski siyasiler rüşvet ve hazine paralarının harcanması gibi nedenlerle yargılanarak cezalandırılmıştır. Bu mahkeme kararlarına göre eski devlet başkanı Zerbo aldığı 15 yıl ceza ile en yüksek cezayı alan siyasi olmuştur. Bu mahkemeler tarafından verilen kararlar 1985 yılında kaldırılarak cezalar düşürülmüştür. Sankara 1984 yılında ülkesinin koloni dönemine ait izlerden kurtulabilmesi adına ülkenin ismini Burkina Faso olarak değiştirmiş, ülkenin bayrağını Pan-Afrikan renklerinden yeniden oluşturmuş, sözleri kendisine ait olmak üzere yeni ulusal marş bestelemiştir. Ülkede Mayıs 1984 tarihinde ülke tarihinde daha önce hiç olmamış bir şiddet ile yedi kişinin darbe girişiminde bulunması nedeniyle idam edilmesi ve aynı zamanda bağımsız bir gazete olan L'Observateur (günümüzde L'Observateur paalga) gazetesinin kundaklanması ve bunun neticesinde basıma ara vermesi halk arasında beklenmedik bir şok etkisi yaratmıştır. Bu gelişmelerin yanı sıra 1985 yılında Mali ile sınırın küçük bir şeridi için yaşanan sınır anlaşmazlığı neticesinde Burkina Faso'nun Mali'ye saldırması ile ortaya çıkan Agacher Şeridi Savaşı (Noel Savaşı olarak da adlandırılan) sonucunda askerî güç olarak Mali ordusuna göre çok daha güçsüz olan Burkina Faso'nun başarısızlığı ile sonuçlanmış, her iki ülke de daha sonra barış anlaşması imzalayarak başvuruda bulundukları Uluslararası Adalet Divanı'ndan çıkaran karara uyarak söz konusu şeridi kendi aralarında bölüşmüşlerdir. Yaşanan bu gerilimin merkezinde Sankara'nın Mali yönetimine karşı yönelttiği bölgenin ilhak çalışmaları ile birlikte Mali'de ABD emperyalizminin hizmetinde olmakla suçladığı Mali diktatörü Moussa Traoré'ye karşı devrim gerçekleştirilmesi amacı bulunmaktaydı. Yaşanan bu gelişmelerin ışığında Sankara kendisi ile aynı Pan-Afrika düşüncelerine sahip olan ve eski Gana devlet başkanı Kwame Nkrumah geleneklerini devam ettirmek isteyen Gana ile Mali'ye karşı Batı Afrika Birliği'ni oluşturmak istemiş, bu doğrultuda da Gana devlet başkanı ile görüşmeler gerçekleştirmiştir. Ülke sınırları dışında bu yönde birliktelik arayışları içerisinde olan Sankara, ülke içerisinde yaşanan siyasi tutuklamalar, CDR'nin siyasi gücü kötüye kullanılması, ölümlere kadar varan işkenceler nedeniyle sıkıntılı bir süreç yaşamış, devrimin baskıcı hali halkın kendisine karşı olan olumlu düşünceler yerini umutsuzluğa ve öfkeye bırakmış, devrime olan inanışta bitme noktasına gelmiştir. Tüm bu yaşananlar çerçevesinde Sankara körü körüne dogmatizme bağlılık ile devrime ihanet ile suçlanmış, 15 Ekim 1987 tarihinde de Blaise Compaoré önderliğinde gerçekleştirilen darbe ile de çıkan çatışmalarda 30 kişi ile birlikte öldürülerek iktidarına son verilmiştir. Yapılan bu darbe sonucu Blaise Compaoré devlet başkanı olmuş, Sankara döneminde başlatılan Gana ile birlik olma faaliyetlerine de son verilmiştir.

Yakın tarih

Compaoré iktidara geldikten sonra Zongo ve Lingani ile birlikte Front populaire (Türkçe: Halk Cephesi) oluşumu ile birlikte ülkeyi yönetmeye başlamıştır. Bu oluşum ile birlikte rectification  (Türkçe: İyileştirme) adını verdikleri yeni kalkınma hareketi ile devrimin ruhuna uygun olarak siyasi çıkmazlara son verilmesi ve siyasi hayatın normalleştirilmesi amaçlanmıştır. Ancak tüm bu yaşananlar ve sonrasında hayata geçirilmeye çalışılanlar ülkede normalleştirme sağlamamış, kısa süre içerisinde başarısızlıkla sonuçlanan üç darbe girişimi yaşanmış, yaşanan bu istikrarsızlık ve baskılar sonucunda da aralarında 1989 yılında vurularak öldürülen Zongo ve Lingani'nin de bulunduğu ölüm olaylarının da yaşandığı gelişmeler meydana gelmiştir. Dünya siyasi tarihinde 1990/91 döneminde yaşanana gelişmelere paralel olarak Burkina Faso'da da resmi bir demokrasiye geçilme adımları atılmış, Compaoré oluşturduğu yeni anayasayı 1991 yılında referanduma sunmuş ve referandum sonucu da kabul edilmiştir. Yeni anayasa sonrası gerçekleştirilen ilk genel seçimlerin muhalefet partileri tarafından boykot edilmesi sonucu seçimlere katılım oranı %27 ile çok düşük gerçekleşmiş ve bunun sonucunda da Compaoré seçim sonuçlarını meşrulaştıramamıştır. İlerleyen yıllarda ülkenin para birimi olan Batı Afrika CFA frangı gerçekleştirilen devalüasyona rağmen sosyal ve ekonomik istikrar sağlanmış, ülke genelinde sakin bir süreç yaşanmıştır. 1998 yılında gerçekleştirilen yeni genel seçimlerde Compaoré devlet başkanlığı görevi için bir kez daha yetki almış ancak bu süreç araştırmacı gazeteci Norbert Zongo'nun öldürülmesi neticesinde son bulmuştur ve ülke genelinde zaman zaman şiddete dönüşen protestolar gerçekleştirilmiştir. 2002 yılında gerçekleştirilen parlamento seçimlerinde iktidarda bulunan CDP mecliste birçok sandalyesini muhalefet partilerine kaptırmıştır. Compaoré tüm bu yaşananların ışığında birçok tartışmalara neden olan ve görev süresi ile ilgili düzenlemeyi içeren yeni anayasa değişikliği ile 2005 yılında yeniden devlet başkanlığı makamına oturmuştur.

Ülke içerisinde yaşanan bu gelişmelerin yanı sıra Burkina Faso ülke dışında diğer ülkeler ile de dönem dönem sorunlar yaşamıştır. Özellikle Liberya ve Sierra Leone'de yaşanan iç savaşlarda Burkina Faso'nun özellikle mühimmat ve elmas ticaretinde önemli rol aldığı ve bu ticaretten önemli gelir elde ettiği suçlamaların maruz kalmış, diğer ülke iç işlerinde muhalefeti ve ayrımcı grupları destekleyerek istikrarsızlık oluşturmakla itham edilmiştir. Bu tür suçlamaların yanı sıra Burkina Faso Afrika kıtasında oluşan birçok krizde arabulucu ve barış elçisi olarak görev almıştır.

Burkina Faso özellikle Fildişi Sahili'nde yaşanan iç savaş esnasında ülke tarihinin en zor dış siyasi krizi ile karşı karşıya kalmış ve Fildişi Sahili tarafından resmen ayrılıkçı gruplara destek olmak ile suçlanmıştır. Bu suçlamalar ışığında Burkina Faso hükûmeti de özellikle Fildişi Sahili'nin kuzey bölgelerinde yaşayan ve sayıları milyonlar ile ifade edilen ve şiddete maruz kalan Burkina Faso vatandaşlarını korumak için askeri bir müdahalenin masada olduğunu da ifade ederek, yaşanan olayın dışında olmadığını ifade etmeye çalışmıştır. Tüm bu yaşananların sonucunda iki ülke ilişkilerinin normalleşmesi ve Ouagadougou Antlaşması ile de Fildişi Sahili'nde yaşanan iç savaşa son verilmesi Burkina Faso ve Compaoré'nin diploması başarısı olarak ifade edilmektedir.

Compaoré iç siyasette de yeni bir anayasa değişikliği planları yaparak görev süresini beşinci bir dönemi kapsayacak şekilde uzatma girişimlerinde bulunarak muhalefetin büyük tepkisini çekmiş, gelişmeler neticesinde 2014 yılı başlarında ülke genelinde büyük gösteriler gerçekleştirilmiştir. 2014 Ekim sonunda gerçekleştirilen protestolar şiddet olaylarına dönüşmüştür. Yeni anayasanın oylanacağı günden bir gün önce sendikalar ve muhalefet ülke genelinde gerçekleştirilecek bir grev çağrısı yapmış, olayların dinmemesi üzerine de oylamanın yapılacağı 30 Ekim 2014 tarihin de ordu yönetime el koyarak parlamentoyu fesh ederek ülkenin idaresini ele aldığını açıklamıştır. Yaşanan bu olaydan bir gün sonra devlet başkanı Compaoré görevi bıraktığını ve yeni seçimlerin 90 gün içerisinde gerçekleştirileceğini açıklamış, bu açıklamadan kısa bir süre önce de ordu komutanı Nabéré Honoré Traoré ise yeni anayasal düzen on iki ay içinde yeniden kurulana kadar geçici bir hükûmetin görev başında olacağını bildirmiştir. Bu açıklama ile birlikte Traoré anayasaya uygun olarak devlet başkanlığı görevini de kendisinin yürüteceğini ifade etmiştir. Bu açıklamaların yanı sıra devlet başkanlığı muhafız alayı albayı Yacouba Isaac Zida geçici hükûmet kurma görevinin kendisinde olduğunu açıklayarak Traoré'nin açıklamalarının geçerli olmadığını ifade etmiştir. Ordu yönetimi 1 Kasım tarihinde yaptığı açıklama ile Zida'nın arkasında olduklarını bildirmiş, yönetime talip olan Traoré'de bildiriyi imzalayanlar arasında yer almıştır. Bu sürede görevi bırakan devlet başkanı Compaoré ise ülkeyi terk ederek Fildişi Sahili'ne kaçmıştır.

17 Eylül 2015 tarihinde askeri kaynaklar ülkede yapılan radyo ve televizyon duyuruları ile yönetime el koyduklarını açıklamışlardır. Geçici hükûmetin başında yer alan başbakan Zida ile geçici devlet başkanı Kafando'nun tutuklanarak cezaevine gönderildiği bildirilmiştir. Darbeyi gerçekleştiren ve kendilerine Demokrasi İçin Ulusal Konseyi olarak adlandırılan grubun 27 yıllık iktidarının sonrasında 2014 yılında görevden uzaklaşmak zorunda kalan Compaoré'ye bağlı bir grup olduğu ifade edilmiştir. Darbeci grubun önderliğini Tuğgeneral Gilbert Diendéré üstlenmiştir. Yaşanan bu darbe girişimi sonrasında hem Birleşmiş Milletler hem de Avrupa Birliği açıklama yaparak darbenin bir an önce sonlandırılarak uluslararası alanda kabul edilen bir önceki geçici hükûmete görevin devredilmesi gerektiği bildirilmiştir. Yönetimi darbe ile ele geçiren ordu 18 Eylül 2015 tarihinde yaptığı açıklamada tutuklanan devlet başkanı ve başbakan olmak üzere tüm hükûmet üyelerinin serbest bırakıldığını açıklamıştır.

Yaşanan bu olayların arkasında 11 Ekim 2015 tarihi için planlanan yeni seçimlere Compaoré'ye yakınlığı ile bilinen adayların adaylığının kabul edilmemesi ile birlikte 1.200 kişilik devlet başkanlığı koruma muhafız alayının ortadan kaldırılacağının geçici hükûmet tarafından yakında zamanda açıklamasının olduğu ifade edilmektedir.

Coğrafya

Ülkenin toplamda sahip olduğu 3.193 km sınırın 306 km'si Benin, 584 km'si Fildişi Sahili, 549 km'si Gana, 1.000 km'si Mali, 628 km'si Nijer ve 126 km'si ise Togo ile oluşmaktadır.

Burkina Faso batı Afrika'nın iç kesimlerinde yer alan ve denize kıyısı olmayan bir kara ülkesi konumundadır. Burkina Faso'nun sahip olduğu 274.200 km²'lik ülke toprağının 400 km² alanı sulak alan durumundadır. Ülke konum olarak Nijer Nehri ile Sahra Çölü'nün güneyinde yer almaktadır. Ülkenin dörtte üçlük bir bölümü düz yüzeylerden oluşmaktadır. Burada söz konusu olan yüzeyler deniz seviyesinden 250 – 300 m yükseklikte bulunan düz ovaları meydana getirmektedir. Ülke topraklarının üzerinde bulunduğu plato çoğunlukla yer yer tepelerin ve dağ adalarının yer aldığı düzlüklerden, dağlardan ve erozyona direnen yer ile bağlantısı bulunmayan granit kayalardan oluşmaktadır. Ülkenin güneybatı bölümünün yer aldığı kısımlar kumtaşlarının birleşiminde oluşan yer yüzeyi ile kaplı olup, bu alanda 749 m ile ülkenin en yüksek noktasını da oluşturan Tena Kourou dağı yer almaktadır. Ülkenin en alçak noktasını ise 125 m ile Oti nehri oluşturmaktadır.

İklim
Ülkenin kuzeyden güneye doğru olan uzantısında Sahel ile Sudan kuşakları arasında yaşanan geçiş kendisini bitki örtüsü üzerinde de göstermektedir. Kuzey bölgelerde yer alan Sahel kuşağı ülke topraklarının %25'i üzerinde etkili olmaktadır. Bu bölgelerde genel itibarıyla kurak bir iklim hakimdir. Yıl boyunca neredeyse iki aydan daha az bir süre yağan yağmur bıraktığı ortalama yağış miktarı ile 300 mm'nin altındadır. Ülkenin geri kalan bölümünün büyük bir bölümünde Sudan-Sahel iklimi hakimdir. Bu iklimde yağmur dönemleri dört ila beş ay arasında sürmektedir. Ülkenin güney bölgelerinde hakim olan Sudan kuşağında ise yağmur sezonu altı ay kadar sürebilmekte ve yıllık ortalama 1300 mm yağış bırakabilmektedir. Ülke genelinde hava sıcaklıkları 25 °C ila 30 °C arasında yer almakta olup, yine ülke genelinde bugüne kadar ölçülen en düşük ve en yüksek sıcaklıklar 5 °C (1971) ile en düşüğü ve 46 °C (1975) ile en yükseği olmak üzere Markoye'de ölçülmüştür. Burkina Faso genelinde Mart ve Nisan ayları sıcaklıkların en yüksek değerlerde ölçüldüğü, Ocak ve Şubat ayları ise ülke genelinde hava sıcaklıkların en düşük değerde ölçüldüğü aylar konumundadır.

Bitki örtüsü ve yaban hayat

Ülke genelinde 2067 farklı bitki türü bulunmaktadır. Bu bitki türlerin çoğunluğunu ise Poaceae ve Faboideae bitkileri oluşturmaktadır. Doğal ortamda yetişen birçok bitki türü hammadde, hayvan yemi, gıda ya da tıbbi alanda kullanılmaktadır. Burada özellikle ülke genelinde sık görülen Baobab, Néré, Karité, Demirhindi gibi ağaç türleri bu tür kullanımlarda önemli bir yer kaplamaktadır.

Sahel ile Sudan kuşakları arasında yer alan ülkede bu kuşaklar arasındaki geçişler bitki örtüsü üzerinde de kendisini göstermektedir. Özellikle yıllık ortalama yağış miktarına göre belirginleşen farklılıklara göre ülke kuzeyinde kurak bir yer yüzeyi bulunmaktadır. Sahel kuşağında dikenli çalıların hakim olduğu bitki örtüsü gözlemlenmekte olup, seyrek aralıklarla Baobab, Ziziphus mauritiana gibi ağaçlar ile Yabani kimyongiller gibi bitkiler yer almaktadır. Ülkede yağışların diğer bölgelere göre daha çok olduğu güney bölgelerde ise Akasya ağaçları, sık çalılıklar, Combretaceae gibi bitki türleri ile geniş çayırlık alanlar bulunmaktadır. Ülkenin güneyine doğru ilerledikçe ağaçlar sıklaşarak korular, ormanlık alanlar oluşturmaktadır. Bu bölgelerde yine aynı şekilde nehir boyunca oluşan ağaçlık alanlar görülebilmektedir.

Ülke yaban hayat açısından zengin bir konumda bulunsa da, son yıllarda nüfus baskısı ve tarımsal alanların artması nedeniyle yaşam alanları kısıtlanan yaban hayvan türlerini tehlike altına almaktadır. Günümüzde ülke genelinde fil, su aygırı, antilop, maymun türleri, leopar gibi yaban hayvanları gözlemlenmekte olup, zürafa ve çita gibi memeli hayvanlar yaşanan sorunlar nedeniyle bu ülkede artık gözlemlenememektedir. Burkina Faso genelinde ayrıca 495 farklı kuş türü tespit edilmiş olup, deve kuşu, leylek, şahin gibi elliye yakın yırtıcı kuş, boynuzgaga, yalıçapkınıgiller ve arı kuşugiller türleri bunlardan birkaç tanesini oluşturmaktadır. Ülkede bulunan timsah ise halk tarafından genellikle kutsal olarak kabul edilmekte olup, nehirlerde ve mares olarak adlandırılan sulak alanlarda yaşamaktadır.

Nüfus
Burkina Faso'da son olarak 2006 yılında gerçekleştirilen resmi sayım sonuçlarına göre 14.017.262 nüfus tespit edilmiştir. 2006 yılından sonra bir daha resmi sayım gerçekleştirilmemiş olup, 2018 tahmini sayım sonuçlarına göre 19,742,715 nüfus belirlenmiştir. Ülke içerisindeki nüfus yoğunluğu 61 kişi/km² düzeyindedir. Ülke nüfusunun büyük bir bölümü başkentte ve ülkenin batısında yer alan Bobo-Dioulasso şehrinde yaşamaktadır.

Burkina Faso genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %63,91'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,16'sı 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %43.58 (erkek 4,606,350/kadın 4,473,951)
15-24 yaş: %20.33 (erkek 2,121,012/kadın 2,114,213)
25-54 yaş: %29.36 (erkek 2,850,621/kadın 3,265,926)
55-64 yaş: %3.57 (erkek 321,417/kadın 423,016)
65 yaş ve üzeri: %3.16 (erkek 284,838/kadın 374,057)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %31,9 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,53 düzeyindedir.

Etnik gruplar

Ülke genelinde en büyük etnik grubu nüfusun %40'ı ile Mossi etnik grubu oluşturmaktadır. Nüfusun geri kalan kısmını ise birçok etnik grup paylaşmakta olup, burada da Bobolar (%14), Senufolar (%9), Gurmalar (%8) en yüksek nüfus oranına sahip diğer etnik grupları oluşturmaktadırlar.

Ülke genelinde daimi olarak 3200 Fransa vatandaşı da yaşamakta olup, bu sayı projeler kapsamında yardım kuruluşları adına ülkeye gelen Fransızlar ile birlikte 20.000 kişiyi bulabilmektedir. Burkina Faso'da ayrıca Lübnan'dan gelen yaklaşık 600 kişilik bir topluluk da yaşamaktadır.

Dil
Ülkenin Fransa sömürgeciliğinden kurtularak bağımsızlığını ilan etmesi sonucu ülkenin resmi dili koloni ülkesi Fransa'nın dili olan Fransızca seçilmiştir. Son dönemde Fransızca kullananların oranı artsa da bu dili anadili olarak konuşanlar ülke genelinde azınlıkta bulunmaktadırlar. Ülke genelinde yerel diller olan Mòoré, Fulfulde ve Dioula dilleri yaygın olarak kullanılmaktadır. Özellikle ülkenin batı bölgelerinde Dioula dili hem günlük hayatta hem de ticari hayatta yoğun olarak konuşulmaktadır. Bu yerel dillerin haricinde Arapça da ticari hayatta kullanılmakta olup, Bissa, San, Boboda, Gurma, Lobiri, Koromfe ve Bwamu gibi Nijer-Kongo dilleri de ülkenin geri kalan kısımlarında yaygın bir şekilde konuşulmaktadır.

Din

Burkina Faso genelinde yerel etnik dinlere inananların oranı günümüzde de yüksek oranda gözlemlenebilmektedir. Yerel dinlere inananların oranı %15 seviyesinde bulunmaktadır. Mossilerin yerel dininde tanrı olarak kabul edilen Wẽnde dünyayı yarattıktan sonra yeniden insan olarak dünyaya geri geldiği inancı hakimdir. Söz konusu ilahın çeşitli dönemlerde de farklı mekanlarda farklı boyut ve şekillerde dünyada bulunduğuna inanılmaktadır.

Ülke genelinde uzun süre Mossilerin kuzeyden başlayarak yayılan İslamiyete direnci 18. yüzyılda Mossi krallığı olan Wogodogo Krallığı'nın kralı Moogo naaba Doulgou'nun İslamiyeti seçmesi neticesinde kırılmış ve ülke genelinde İslami inançlara göre yaşamını idame ettirenlerin oranında artış gözlemlenmiştir. Günümüzde ülkede hakim olan din İslamiyet olup, nüfusunun %60,5'i bu inanca göre yaşamını sürdürmektedir. Hristiyan dinine inananların oranı %23,2 düzeyinde olup, toplam nüfusa oranla Katolik mezhebine mensup Hristiyanların oranı %19, Protestan mezhebine mensup olanların orası ise %4,2 seviyesindedir.

Eğitim

Burkina Faso'da 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2007 tahmini verilerine göre %28,7 seviyesindedir. Bu oran erkeklerde %36,7 iken, kadınlarda %21,6 seviyesindedir. Ülkede ilkokul altı yıl sürmekte olup, okullarda kullanılan dil Fransızcadır. Bu durum kabilelerinde sadece kendi yerel dillerini öğrenen birçok çocuğu okullardan uzak tutmaktadır. Ülke genelinde devlet okullarının yanı sıra özel okullar ile Katolik Kilisesi'nin yönetiminde olan okullar bulunmakta olup, bu okullar genel olarak ücretsiz eğitim sunmaktadırlar. Ancak okullar burada kayıt ve idari gider adı altında talep ettikleri ücretler nedeniyle ücretsiz eğitimin dışına çıkabilmekte, bu sebepten dolayı da bu ücretleri karşılayamayacak konumda olan ailelerin çocuklarının da okula gitmemesine ayrı bir sebep oluşturmaktadır. Eğitim öğretim döneminde gerekli olan defter ve kitap ihtiyaçları da aileler tarafından karşılanan ülkenin belli bölgelerinde yapımı düşünülen okullar için de o bölgede yaşayan nüfustan yardım yapması talep edilebilmektedir. Belli okullarda sınıf mevcudiyeti 120 kişiye kadar çıkan ülkede, okulların birçoğunda da elektrik ve su bağlantıları bulunmamaktadır.

Siyaset

Siyasi sistem

Ülkede 1991 yılında kabul edilen anayasa ile birlikte ülke tarihinin dördüncü cumhuriyeti oluşturulmuştur. Burkina Faso'daki mevcut başkanlık sistemi Fransa modelini baz almaktadır. Kasım 2005 tarihinde gerçekleştirilen ve devlet başkanı Blaise Compaoré'nin oyların %80,4'ünü alarak üçüncü kez göreve seçildiği seçimler, muhalefetin boykot etmediği ilk seçimler olarak kaydedilmiştir. Compaoré 2000 yılında gerçekleştirdiği anayasa değişikliği ile iki dönem devlet başkanlığı sonrası bir iki dönem daha hakkı elde etmiş ve 21 Kasım 2010 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde dördüncü dönem yönetim hakkını da elde ederek seçimleri kazanmıştır. Ülkenin başbakanı devlet başkanı tarafından atanmakta olup, son olarak 18 Nisan 2011 ile 30 Ekim 2014 tarihlerinde Luc-Adolphe Tiao bu görevi üstlenmiştir. Burkina Faso'da parlamento seçimleri her beş yılda bir gerçekleştirilmekte olup, günümüzde parlamento da mevcut olan 127 sandalyenin 70 tanesi hükûmet partisi olan Congrès pour la démocratie et le progrès (CDP)'ye aittir.

Devlet başkanları
Ülkede Président du Faso olarak adlandırılan devlet başkanı, her beş yılda bir seçilmekte olup, bu görevi en fazla iki kere üst üste gerçekleştirebilmektedir.
Burkina Faso tarihinde devlet başkanı olmuş kişiler şu şekildedir:

İç siyaset
Ülke genelinde birçok muhalefet partisi olması sebebiyle devlet başkanı Blaise Compaoré'ye karşı herhangi bir güç oluşturulamamış ve iktidar ele alınamamıştır. Alliance pour la Démocratie et la Fédération – Rassemblement Démocratique Africain (ADF-RDA), Union nationale pour la démocratie et le développement (UNDD), Parti pour la démocratie et le progrès/Parti socialiste (PDP/PS) gibi önemli muhalefet partilerinin yanı sıra Sankara'nın ideolojilerini benimsemiş birçok parti mecliste temsil edilmektedir.

Dış siyaset
Ülke eski koloni sahibi olarak Fransa ile iyi ilişkiler içerisinde yer almaktadır. Özellike Fildişi Sahili'nde yaşanan iç savaş ve sorunlar neticesinde Fransa ile daha yakın bir ilişki benimsenmiştir. Burkina Faso, Muammer Kaddafi döneminde Libya ile de sıkı diplomatik ilişkiler içerisinde bulunmuş, günümüzde de Çin ve Almanya ile de önemli diplomatik ilişkiler içerisinde yer almaktadır.

Ordu
Forces armées nationales olarak adlandırılan Burkina Faso ordusu 1960 yılında kurulmuş olup, güncel olarak bünyesinde 10.800 personel bulundurmaktadır. Ülkenin bağımsızlığını kazanması neticesinde 1961 yılında orduda emir komuta koloni ülkesi Fransa tarafından Burkina Fasolu yetkililere devredilmiştir. Süreç içerisinde Burkina Faso ordusu gerçekleştirdiği askerî darbeler ile yönetime el koyarak ülke idaresini ele almışlardır. Ayrıca 1980'li yıllarda Mali ile de Agacher Şeridi Savaşı kapsamında karşı karşıya gelen ordu, burada yaşanan kısa süreli çatışmalarda yer almıştır.

Ordu, komşu ülke Fildişi Sahili'nde yaşanan iç savaş neticesinde söz konusu ülkenin özellikle kuzey bölgelerinde yaşanan Burkina Faso vatandaşlarının haklarını korumak için ordunun savaşa dahil olabileceğini ifade etmiştir. Bu yaşanan süreçte de Fildişi Sahili'de Burkina Faso'nun ayrılıkçı gruplara destek vererek mühimmat sağladığı iddiasında bulunmuştur.

İdari yapılanma
Burkina Faso kendi içerisinde 13 yönetim bölgesine (region) ayrılmıştır. Söz konusu bölgeler kendi içerisinde 45 ile, iller ise yine kendi içerisinde 350 ilçe ve belediyeye ayrılmış konumdadır. Yönetim bölgeleri, iller, ilçeler ve belediyeler yerel yönetimde kendi kendilerine idare etme hakkı bulunmakla birlikte aynı bölge, il, ilçe ve belediye isimleri ile devletin temsilcileri de bu yapıya paralel olarak yönetim kademesinde yer almaktadır.

Ulaşım

Demiryolu
Burkina Faso'da Abidjan - Nijer Hattı olarak adlandırılan bir adet demiryolu hattı bulunmakta olup, bu hat Fildişi Sahili'nin liman ve ticaret kenti Abidjan ile başkent Ouagadougou'yu birbirine bağlamaktadır. Fildişi Sahili'nde yaşanan iç savaş sıkıntısı nedeniyle kara ülkesi olan Burkina Faso için sıkıntılı geçen bu süreç hattın ülkenin özellikle ticari ürünlerini deniz yollarına ulaştırılmasında önemli bir rol oynamaktadır. Güncel olarak da bu hatta hem yük hem de yolcu taşımacılığı gerçekleştirilmektedir. Sankara döneminde hattın uzunluğu burada bulunan yeraltı zenginliklerini daha kolay taşıyabilmek adına her ne kadar Kaya şehrine kadar uzatılması için gerekli çalışmalar gerçekleştirildiyse de, bu faaliyetler Sankara döneminin son bulması ile sonlandırılmıştır.

Havayolu
Ülke genelinde var olan 33 havaalanından sadece 2 tanesinin pisti asfaltlanmış konumdadır. Başkent Vagadugu'da bulunan ve aynı zamanda ülkenin en büyük havaalanı konumunda olan Vagadugu havaalanı ile Bobo-Dioulasso'da bulunan havaalanı ülkenin uluslararası standartlara uygun iki havaalanını oluşturmaktadır.

Ülke, merkezi başkent Vagadugu'da bulunan Air Burkina ismi ile bir adet ulusal havayolu şirketine sahiptir. Şirket 17 Mart 1967 yılında Air Volta ismi ile kurulduktan sonra Fransa menşeli firmalar tarafından gerçekleştirilen uçuşları gerçekleştirmeye başlamış, şirket ismi ise daha sonra ülkede gerçekleştirilen Sankara devrimlerine uygun olarak devletleştirilerek bugünkü adını almıştır. Burkina Faso'nun da katılımcılarından biri olarak Fransa ile birlikte birçok Afrika ülkesi tarafından birlikte işletilen Air Afrique havayolu şirketinin maddi sıkıntılar sonucu 2002 yılında iflas etmesinin de etkisi ile Air Burkina şirketinin bir kısmı 2001 yılında özelleştirilmiştir.

Air Burkina havayolları yurt içi uçuşlarının yanı sıra yedi farklı ülkeye karşılıklı uçuşlar düzenlemektedir. Yurt dışı uçuşlarını gerçekleştirildiği ülkeler şu şekildedir:
Benin, Fildişi Sahili, Gana, Mali, Nijer, Senegal ve Togo

Karayolu

Ülke genelinde 12.506 km karayolu bulunmakta olup, bunların 2.001 km'si asfaltlanmış konumdadır.
Dünya Bankası'nın 2001 yılında yaptığı değerlendirmede Burkina Faso ulaşım ağı özellikle bölge ülkeleri olan Mali, Fildişi Sahili, GAna, Togo ve Nijer'e bağlantıları ile iyi olarak değerlendirilmiştir.

Ülke genelinde bulunan devlet yolları şu şekildedir:

Ekonomi
Burkina Faso dünyanın en fakir ve az gelişmiş ülkelerinden biri konumundadır. Ülke HIPC (Heavily Indebted Poor Countries) (Türkçe: Gelişmekte olan yüksek borçlu ülkeler) ülkelerden biri olarak kabul edilmektedir. 2005 yılında Dünya Bankası ve IMF HIPC borçların yeniden yapılandırılması kapsamında ülkenin dış borçlarının silinmesi kararlaştırılmıştır. Burkina Faso İnsani Gelişim Endeksi 2013 raporuna göre 187 ülke içerisinde 181. sırada yer almıştır.

Ülkede Satın alma gücü paritesine göre Gayrisafi yurt içi hasıla 2013 tahmini verilerine göre 26,51 milyar Dolar seviyesinde olup, bu değere göre kişi başı düşen gelir 1.500 Dolar seviyesindedir.

Tarım
Ülke nüfusunun yaklaşık olarak %90'ı şahsi tüketim ve kullanım için tarımsal ürünler ekmektedir. Bu ekilen ürünlerin çoğunluğunu darı, mısır, sorgum ve pirinç oluşturmaktadır. Ülkenin güney kesimlerinde bu ürünlere ek olarak ayrıca manyok, yam ve şeker kamışı ekimi de gerçekleştirilmektedir. Burkina Faso'nun ihracatını gerçekleştirdiği ürünlerin başında ise fıstık ve pamuk gelmektedir.

Ülke genelinde yaşanan elverişsiz iklim şartları tarımsal ürünlerin ekiminde ve mahsulün toplanmasında zorluklar yaşatabilmektedir. Belirli dönemlerde yaşanabilen uzun kuraklık dönemleri özellikle kuzey bölümlerinde kıtlık sorunlarını beraberinde getirmektedir.

Her ne kadar Burkina Faso pamuğunun kalitesi yüksek düzeyde de olsa gelişmiş sanayi ülkelerinden gelen yüksek sübvansiyonlar nedeniyle dünya pazarlarına ihracatında sorunlar yaşanabilmektedir. Bu nedenlerden dolayı ülkenin pamuk ticareti ABD ve AB tarafından sağlanan sübvansiyonlarla ilerlemektedir. Dönemin devlet başkanı Blaise Compaoré Afrika pamuğunun dünya pazarlarına ulaştırılamama durumdan rahatsız olan diğer Afrika ülkeleri ile birlikte toplantılar gerçekleştirmiş, sübvansiyonların kaldırılması yönünde girişimlerde bulunmuştur. Burkina Faso ekonomisi gerçekleştirilen ihracatın %50'sini pamuğun oluşturması nedeniyle dünya piyasasında gerçekleşen dalgalanmalardan olumsuz yönde etkilenebilmektedir.

2005 yılında başlatılan yeni bir proje ile buğday ekimine geçilmiştir. Bu proje ile dış ülkelere olan bağımlılığın azaltılması ve uzun vadede de buğday ihracatının başlatılması amaçlanmıştır.

Maden
Ülke toprakları içerisinde bulunan çok az yeraltı madeni gün yüzüne çıkarılabilmektedir. Bu madenlerin başında altın ve mangan gelmektedir. Yeraltı zenginliklerinin genelde ulaşım ağı açısından yetersiz konumda olan kuzey bölgelerde olması madenlere ulaşmada ve çıkarılan ürünlerin sevkiyatında büyük bir problem olarak gösterilmektedir. Burkina Faso yetkilileri uzun yıllardır bu bölgeye demiryolu hattının uzatılması yönünde çalışmalar gerçekleştirse de bu hedef henüz gerçekleştirilememiştir.

Sanayi
Burkina Faso sanayisi özellikle var olan demiryolu hattının 1933 yılında Abidjan'a kadar uzatılması ve bu sayede denize bağlantısı olmayan bir ülke olarak liman kentine ulaşması neticesinde gelişim göstermiştir. Bobo-Dioulasso'da açılan bira fabrikası, petrol değirmenleri ve motorlu bisiklet üretimi yapan fabrika bu alanda ilk olma özelliğini taşımış, şehrin ticari anlamda kalkınmasında önemli pay sahibi olmuştur. Başkent Vagadugu'nun ticari olarak kalkınabilmesi için gerekli olan demiryolu hattı bağlantısı 30 yıl sonra gerçekleştirilmiş, bu güzergahın da devreye girmesiyle de başkent ekonomik olarak kalkınmasını gerçekleştirmiştir. Bağımsızlığının elde edilmesi ile birlikte oluşturulan pamuk fabrikaları kısa süre içerisinde tekrar kapatılmak durumunda kalınmıştır.

Spor

Futbol
Ülke genelinde en çok sevilen spor türü futbol olup, Fédération Burkinabè de Football (FBF) 'de ulusal federasyon konumundadır. 1960 yılında bağımsızlığın kazanılması sonucu oluşan federasyon, 1964 yılında da FIFA üyesi olmuştur. Burkina Faso millî futbol takımı tarihinin en önemli başarılarını 2013 Afrika Uluslar Kupası'nda elde edilen ikincilik ile kendi ülkelerinde gerçekleştirilen 1998 Afrika Uluslar Kupası'nda elde edilen dördüncülük olmuştur. Burkina Faso futbol liginde çoğu başkent Vagadugu'dan olmak üzere 14 farklı takım şampiyonluk için mücadele etmektedir.

Kültür

Gelenek

Burkina Faso sınırları içerisinde yaşayan 60 farklı etnik grup kültürel gelenekler açısından zenginlik oluşturmaktadır. Gruplar içerisinde birçok sebepten dolayı kutlamalar ve seremoniler gerçekleştirilmekte olup, Sudan savanalarında yaşanan topluluklar gibi müzik, dans ve maske kullanımı gibi pek çok görsel şölen bu kutlama ve seremonilerde sergilenmektedir. Bu bölgelerde kabilelerin sözlü tarihini ve geleneklerini kuşaktan kuşağa anlatan kişiler olarak bilinen griotlar önemli rol oynamaktadır. Bu kişiler söz konusu kutlama ve eğlencelerde de şarkıcı, dansçı olarak da yer alabilmektedirler.

Ülke genelinde el sanatları da önemli bir yere sahip olmakta olup, çömlekçilik, sepet yapımı, tunç ahşap işlemeciliği sık olarak gerçekleştirilen el sanatları konumundadır.

Müzik
Burkina Faso'da yaşayan yerlilerin günlük hayatında davul ve balafon adını verdikleri bir çeşit ksilofon önemli bir yere sahiptir. Yerel halk arasında gerçekleştirilen kutlama ve eğlencelerde geleneksel müzikler bu müzik aletleri ile gerçekleştirilmektedir.

Edebiyat
Ülke genelinde yerel halk arasında var olan sözlü aktarımlar ve buna bağlı olarak toplum arasında okuma yazma oranının yeterli seviyede olmaması nedeniyle Burkina Faso'da günümüzde edebiyat pek önemli bir yere sahip bir konumda değildir. Özellikle batı Afrika ülkelerinin edebi açısında gelişim gösterdiği dönemlerde ülkenin entelektüelleri II.Dünya Savaşı sonrası Yukarı Volta'nın yeniden oluşturulması için çalışmış ve bu nedenle ülke edebiyatına katkı sunamamışlardır. Her ne kadar Antoine Dim Delobsom 1934 yılında Mossi efsaneleri ve mitleri hakkında bir eser yayımlanmış olsa da, Nazi Boni tarafından 1962 yılında yayımlanan Crépuscule des temps anciens adlı eseri Burkina Faso edebiyatının başlangıcı olarak kabul görmektedir. Günümüzde kadın yazarlar Burkina Faso'da önemli rol oynarken, Monique Ilboudo, Bernadette Sanou ve Sophie Kam kadın yazarlardan bazılarıdır.

Ayrıca bakınız

 Burkina Faso'da LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Burkina Faso Resimleri

Afrika Birliği ülkeleri

Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Batı Afrika ülkeleri

Burkina Faso


Sobolewskia, biljni rod iz porodice kupusovki (Brassicaceae). Postoje četiri priznate vrste na Krimu, Kavkazu i Turskoj

Vrste
 Sobolewskia caucasica (Rupr.) N.Busch
 Sobolewskia clavata (Boiss.) Fenzl
 Sobolewskia sibirica (Willd.) P.W.Ball
 Sobolewskia truncata N.Busch

Sinonimi
 Macrosporum DC.

Izvori

Vanjske poveznice

Thlaspideae

Sobolewskia


Chiyan Wong (; * 13. November 1988 in Hongkong) ist ein chinesischer Pianist.

Leben
Im Alter von sechs Jahren begann Wong in seiner Heimatstadt mit dem Klavierunterricht. Schon fünf Jahre später hatte er mehrere Preise beim Hongkong Schools Music Festival gewonnen. Im Jahr 2000 bekam er ein Stipendium an der freien Chetham's School of Music in Manchester bei der britischen Konzertpianistin und Lehrerin Norma Fisher. Noch im selben Jahr hatte er sein Debüt als Solist in Litauen.

Im Jahr 2004 gewann er als 16-Jähriger den zweiten Preis, den Publikumspreis und den Preis der Presse beim International Competition for Young Musicians in Enschede (Niederlande). Noch im selben Jahr folgte er einer Einladung, vor Mitgliedern der niederländischen Königsfamilie zu spielen.
Ein Jahr später (2005) gewann Wong einen Preis beim International Competition for Young Pianists in memory of Vladimir Horowitz in Kiew (Ukraine). Ebenfalls 2005 trat er als Solist mit dem Chetham's Symphony Orchestra unter dem Dirigat von Garry Walker auf. Außerdem gewann er im selben Jahr noch den Junior Award der Hattori Foundation in London.
Im folgenden Jahr (2006) erhielt Wong den Entrance Award für das Royal Northern College of Music in Manchester, um sein Studium bei Norma Fisher fortzusetzen. 2007 erhielt er den Bernard Van Zuiden Music Prize des Hong Kong Philharmonic Orchestra und war im selben Jahr Finalist in der International Anton G. Rubinstein Piano Competition in Dresden.

Neben seiner künstlerischen Tätigkeit begann Wong, als Fachautor über Musik und Kunst zu schreiben. So schrieb er, beeinflusst durch Ferruccio Busoni und Wassily Kandinsky, seinen ersten größeren Artikel In a State of Art, der im Herbst 2009 von der European Piano Teachers' Association veröffentlicht wurde. Anfang 2009 spielte er als Solist beim Hong Kong Arts Festival.

Im Jahr 2012 lebte Wong in London, wo er auf Empfehlung des britischen Pianisten Stephen Hough als Stipendiat an der Royal Academy of Music bei Christopher Elton studierte. Neben seinem Klavierstudium und seiner Laufbahn als Pianist, die ihn bereits in mehrere Länder Europas geführt hat, absolvierte er noch zusätzlich eine Ausbildung zum Dirigenten.

Ende 2011 gewann er in London die Jacques Samuel Intercollegiate Piano Competition und gab 2012 – dies ist Bestandteil des Preises – Konzerte mit dem London Festival Orchestra in der Londoner Cadogan Hall, im Juni in der Fazioli Concert Hall in Sacile (Italien) und im Dezember 2012 in der Londoner Wigmore Hall.

Sein Programm bei Soloauftritten sind bevorzugt die Kreisleriana von Robert Schumann sowie die Klaviersonate h-Moll und eine eigene Paraphrase der Héxameron Variationen von Franz Liszt, aber auch Werke von Johann Sebastian Bach, Ludwig van Beethoven und Ferruccio Busoni.

Diskografie
 Liszt Transfigured. Operatic Fantasies for Piano. Label: Linn 2017

Weblinks

Einzelnachweise

Klassischer Pianist
Musiker (Volksrepublik China)
Geboren 1988
Mann
Chinese

Chiyan Wong


"Barbie" é uma canção do cantora brasileira Rebecca com participação de Lexa, Pocah e Danny Bond. A canção foi lançada para download digital e streaming através da Sony Music em 13 de janeiro de 2022.. Nas primeiras horas nas plataformas digitais alcançou #51 na lista das mais ouvidas do Spotify Brasil, #3 no YouTube, top 100 na Deezer e top 40 na Apple Music.

O Spotify convidou Rebecca para lançar um remix de sua música para o projeto Singles da plataforma digital. O remix foi lançado em 16 de fevereiro de 2022 para todas as plataformas digitais através da Sony. Conta com a participação da cantora brasileira MC Danny, a cantora mexicana Dulce María e a rapper colombiana Farina. A faixa, que antes possuía o funk como estilo musical, nessa nova versão ganha uma nova roupagem com o piseiro, que é uma vertente do brega funk com a pisadinha, como ritmo.

Lançamento e promoção
A divulgação do single começou com publicações do trecho "A Barbie tá diferente" em redes sociais de artistas famosos como Luísa Sonza, Gloria Groove, Xamã e Juliette. Além disso, foi exposto caixas que simulavam a embalagem da boneca Barbie em diversos pontos na cidade do Rio de Janeiro.

Apresentação ao vivo
Rebecca, Danny Bond, Lexa e Pocah cantaram "Barbie" pela primeira vez em 15 de janeiro de 2022, sendo dois dias após o lançamento oficial, no Marshmallow Festival que aconteceu em Village Barra Funda na cidade São Paulo. Rebecca, a única que não estava confirmada para o evento, apareceu de surpresa para apresentar-se com as outras.

Problema com a Mattel
No clipe, as cantoras estão todas caracterizadas com roupas da boneca. No que se refere à isso, a Mattel, companhia estadunidense responsável pela boneca Barbie, acionou a equipe de Rebecca para que retirasse o clipe do ar por uso indevido do nome. A marca revelou que não foram informados sobre o lançamento da música. A revista Metrópolis entrou em contato com a equipe da cantora que garantiram que não há processo na justiça e que o pedido foi somente sobre a logo. Mais informações sobre o ocorrido não foram divulgadas.

Faixas e formatos

Histórico de lançamento

Singles de 2022
Canções de 2022

Barbie (canção)


Petro-Canada (colloquially known as Petro-Can) is a retail and wholesale marketing brand subsidiary of Suncor Energy. Until 1991, it was a federal Crown corporation (a state-owned enterprise). In August 2009, Petro-Canada merged with Suncor Energy, with Suncor shareholders receiving approximately 60 percent ownership of the combined company and Petro-Canada shareholders receiving approximately 40 percent. The company retained the Suncor Energy name for the merged corporation and its upstream operations. It continues to use the Petro-Canada name nationwide.

History

Founding
In 1973, world oil prices quadrupled due to the Arab oil embargo following the Yom Kippur War. The province of Alberta had substantial oil reserves, whose extraction had long been controlled by American corporations.  The government of Prime Minister Pierre Trudeau and the opposition New Democratic Party felt that these corporations geared most of their production to the American market, and as a result little of the benefit of rising oil prices went to Canadians. During debates in the Canadian House of Commons, for example, Tommy Douglas supported the new Crown Corporation by saying: "It should be remembered that the people of Canada have paid billions of dollars to enlarge and enrich foreign oil companies, and only now, belatedly, are we setting up an economic vehicle to develop our petroleum resources for the benefit of Canadians."

Trudeau's Liberals were then in a minority government and dependent upon the support of the NDP to stay in power. The idea also fit with the growing movement toward economic nationalism within the Liberals.  The Liberals and NDP passed the bill over the opposition of the Progressive Conservative Party led by Robert Stanfield.

Crown Corporation (1975–1991)
Petro-Canada was founded as a Crown Corporation in 1975 by an act of Parliament. It started its operations on 1 January 1976. The company was given C$1.5 billion in start-up money and easy access to new sources of capital.  It was set up in Calgary, despite the hostility of existing oil firms.  Its first president was Maurice Strong.  The Progressive Conservatives (PCs), then led by Albertan Joe Clark, were opponents of the company, and advocated breaking it up and selling it. However, they were unable to proceed with these plans during their brief time in power.

With the establishment of Petro-Canada, the federal government transferred its 45% stake in Panarctic Oils Ltd. and its 12% stake in Syncrude to the newly established company.  In 1976, Petro-Canada purchased Atlantic Richfield Canada, in 1978 Pacific Petroleums, and in 1981 the Canadian operations of Petrofina. Most of the original Petro-Canada refineries and service stations were acquired from BP Canada in 1983.

The company became popular outside of Alberta as a symbol of Canadian nationalism. It quickly grew to become one of the largest players in the traditional oil fields of the west as well as in the oil sands and the East coast offshore oil fields.

When the Liberals returned to power in 1980, energy policy was an important focus, and the sweeping National Energy Program was created. This expanded Petro-Canada, but was seen as detrimental to Alberta's economy. The PC government of Prime Minister Brian Mulroney (1984–1993) stopped using Petro-Canada as a policy tool (also abandoning the National Energy Program with it), and it began to compete fully and successfully with the private sector companies while abandoning its founding principles of economic nationalism.

Private, Independent Company (1991–2009)
In 1990, the Mulroney government announced its intention to privatize Petro-Canada, and the first shares were sold on the open market in July 1991 at $13 each. The government began to slowly sell its majority control, but kept a 19% stake in the company. No other shareholder was allowed to own more than 10%, however. Also, foreigners could not control more than 25% of the company.

During the first year, the value of the shares gradually dropped to $8 as Petro-Canada suffered a loss of $603 million, primarily because of the devaluation of some assets.  The newly private company significantly reduced the number of properties in which it had a direct interest. It reduced its annual operating costs by $300 million and it went from a staff of close to 11,000 to only about 5,000 employees.  Many of these laid-off employees went on to work and start up other oil companies in Alberta, creating a new group of Canadian producers. But many did not work in other oil companies and some left Alberta to find work elsewhere.

In his 2004 federal budget, Finance Minister Ralph Goodale pledged to sell the government's remaining stake in the company and by the end of the year it had sold its 19% stake, 49 million shares in all, for net proceeds of $3.2 billion.  As of June 2007, the company's largest shareholders were Capital Research and Management Company (a Capital Group company), with 7.3%, and Barclays, with 4%.

Subsidiary of Suncor (2009–present)

On March 23, 2009, Suncor Energy announced its intent to acquire Petro-Canada, which would form a company with a combined market capitalization of C$43.3 billion. Suncor planned to rebrand its existing Sunoco-branded retail operations in Ontario under the Petro-Canada name following the completion of the acquisition.

The sale was approved by shareholders in June 2009, and completed on August 1, 2009. As a condition of the purchase, Suncor was required to divest some of its retail outlets. In December 2009, 98 Suncor-owned gas stations in Ontario (68 Sunoco and 30 Petro-Canada) were sold to Husky Energy.

Operations

As of 2008, Petro-Canada was Canada's 11th largest company and the second-largest downstream company, with important interests in such projects as Hibernia, Terra Nova, and White Rose; its gas stations remained a presence in most Canadian cities. It owned refineries in Edmonton, Alberta (135,000 bpd) and Montreal, Quebec (160,000 bpd), accounting for 16% of the Canadian industry's total refining capacity. All these facilities are currently run by Suncor.

Petro-Canada had a lubricants plant in Mississauga, Ontario, but Suncor sold the unit to HollyFrontier in late 2016.

At one time, the company had international operations in Algeria, the Netherlands, Tunisia, the United Kingdom, Syria, Italy, Libya, Trinidad and Tobago, Venezuela, Morocco and Norway. These sites outside of North America were run by the International and Offshore Business Unit of Petro-Canada with its headquarters in London. This was the largest business unit, and much of its assets were part of the former Veba Oel company based in Essen, Germany.

In January 2019, Petro-Canada installed electric vehicle charging stations at one of their gas stations in Milton, Ontario, making it the company's first EV chargers.

Retail

As early as the mid-1990s in some Alberta locations, Petro-Canada started opening a new fast-food deli-oriented branded convenience store called Neighbours.  Most of these stores are in the GTA. The kitchen provided freshly made sandwiches as well as breakfast and burgers heated from frozen, and in most cases was open from early morning till 9 or 10 in the evening. As of 2013, many of these Neighbours stores have had their kitchens' afternoon and dinner hours drastically slashed and some have been permanently closed and are being rebranded to A&W.

In 2006, Petro-Canada launched a pre-paid wireless carrier known as Petro-Canada Mobility. It is a mobile virtual network operator (MVNO) on the Rogers Wireless network.

Petro Points is the chain's loyalty program. Petro-Canada previously offered a co-branded Petro Points MasterCard in partnership with Citibank Canada. In June 2010, CIBC announced its intent to acquire Citibank's Canadian MasterCard portfolio, including the co-branded Petro-Canada cards.  Petro Points currently offers bonuses for RBC clients.

Around 220 Petro-Canada outlets include a "SuperWash" car wash; the majority of these operations use soft touch systems, but some (particularly those that were formerly Sunoco stations) feature touchless equipment instead. Some newer locations feature a "Glide Auto Wash"—a soft touch tunnel that utilizes a flat conveyor belt rather than the roller-based systems traditionally used (early locations also offered a choice between soft touch and touchless operation modes, but this feature was phased out due to underuse and quality issues).

Alternative Energy

Electric Vehicle Charging
In February 2019, Suncor, the parent company of Petro-Canada, announced that it would be installing a national electric vehicle charging network at Petro-Canada stations at over 50 locations across the country. The fast-charging network will be operated under the Petro-Canada brand. Partial funding for this deployment was provided by the Federal Government under the Natural Resources Canada's alternative fuel infrastructure deployment initiative.

Leadership

See also

 Gas station
 Petrol
 Gasoline
 Petroleum
 List of automotive fuel brands
 OPEC
 List of oil-producing states
 Convenience store
 History of the petroleum industry in Canada

References

External links

Oil companies of Canada
Natural gas companies of Canada
Chemical companies of Canada
Automotive fuel retailers
Gas stations in Canada
Companies based in Calgary
Retail companies established in 1975
Energy companies established in 1975
Non-renewable resource companies established in 1975
Non-renewable resource companies disestablished in 2009
1975 establishments in Ontario
2009 disestablishments in Ontario
Former Crown corporations of Canada
Canadian brands
2009 mergers and acquisitions
Canadian companies established in 1975
Canadian companies disestablished in 2009

Petro-Canada


Vânătorii au reprezentat o specialitate militară specifică forțelor terestre din Armata României, în perioada 1860-1920. Trupele de vânători erau unități de infanterie ușoară ale armatei permanente, cu un nivel ridicat de încadrare și pregătire pentru luptă, precum și un grad mare de mobilitate. Pe lângă îndeplinirea misiunilor operative specifice infanteriei, unitățile de vânători aveau și misiuni de protocol, asigurând paza reședințelor regale și princiare de la București, Cotroceni și Peleș, precum și sediul Ministerului de Război.

Istoric
Prima unitate de vânători s-a înființat prin Înaltul Ordin de Zi nr. 64 din 31 august 1860 al domnitorului Alexandru Ioan Cuza, care prevedea transformarea Batalionului de Tiraliori - înființat la 1 iulie 1860 - în Batalionul 1 Vânători. Batalionul avea garnizoana la București și sub comanda maiorului Dimitrie Lecca a avut rolul principal în arestarea și detronarea lui Alexandru Ioan Cuza.

La 1 martie 1866 s-au înființat Batalioanele 2 și 3 Vânători, cu o organizare similară Batalionului 1, având fiecare cîte opt companii a 100 de oameni.
După reorganizarea armatei din anul 1888 s-a prevăzut înființarea câte unui batalion de vânători pentru fiecare din diviziile active, astfel că în perioada premergătoare izbucnirii Primului Război Mondial existau zece batalioane de vânători, numerotate de la 1 la 10 cu aceeași cifră ca și divizia de care aparțineau.

La declararea mobilizării, batalioanele de vânători s-au transformat în regimente de vânători, păstrînd aceeași numerotare.

Uniformă
Uniforma vânătorilor se compunea din pălărie neagră, tunică maro, pantaloni negri, ghete și centură de culoare neagră.

În ceea ce privește armamentul, vânătorii au primit puști cu încărcare pe la culată și cartuș metalic, prevăzute cu baionete cu dulie, ca și restul infanteriei. Soldații aveau două cartușiere, una purtată în față și cealaltă în spate. Cea din spate era utilizată numai la campanie. Tot echipamentul de piele era de culoare neagră.

Participare la acțiuni militare

Personalități

Referințe și note

Bibliografie
 Iorga, Nicolae, Istoria armatei românești, vol. II, (de la 1599 până in zilele noastre), ediția a II-a, București, Editura Ministerului de Război, 1930
 Nădejde, Vasile (Lt. col.), Centenarul renașterii Armatei Române. 1830-1930, Tipografia "Cultura Românească", Iași, 1931
 Popovici, Ioan (maior), Organisarea armatei române, vol I. Schiță istorică a organisării de la 1830-1877, Roman, 1900
 Romanescu Gheorghe (colonel); Gheorghe Tudor (colonel); Cucu, Mihai (colonel); Popescu Ioan (colonel), Istoria infanteriei române, vol. I-II, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1985

Vezi și
 Infanterie

Armata României

Vânători (specialitate militară)


خوسيبا يورينتي إتشاري  (مواليد 24 نوفمبر 1979 في هونداريبيا - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني سابق لعب لصالح نادي الدرجة الأولى ريال سوسيداد الإسباني في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من غيبوثكوا (مقاطعة)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فوينتيرابيا
لاعبو أوساسونا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو ريال سوسيداد
لاعبو ريال سوسيداد ب
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم باسكيون
لاعبو منتخب منطقة إقليم الباسك لكرة القدم
لاعبو نادي إيبار
لاعبو نادي فياريال
مواليد 1978
مواليد 1979
مواليد في فوينتيرابيا

خوسيبا يورينتي


L'église Notre-Dame-de-Lourdes de Mianyang (), aussi connue sous le nom de Notre-Dame—Chapelle de Lourdes (), est une église catholique de Mianyang, située dans la rue Yuquan, au pied du parc de la colline ouest dans le district de Fucheng. Marie Zhang Yimei, une religieuse résidente, est chargée des affaires quotidiennes de l'église.

Architecture

Notre-Dame-de-Lourdes est une humble église construite dans le style néogothique avec des briques blanches. À l'intérieur, elle se compose d'une nef et de deux collatéraux de chaque côté. Les murs intérieurs sont simplement blanchis à la chaux. Derrière l'autel se trouve une statue blanche de la Vierge Marie avec un nimbe orange placée dans une niche. Une grotte de Lourdes se trouve dans la cour de l'église, mais curieusement, la statue, à l'intérieur de la grotte, représente le Cœur immaculé de Marie, réalisée selon la description de Lucie dos Santos.

Activités de l'église
Un cours de formation pédagogique est organisé dans l'église chaque été, destiné aux enfants et adolescents entre 7 et  ; aussi bien que quelques cours de formation missionnaire étant occasionnellement conduits par l'église. Des enseignants de Hong Kong ont également été invités à donner des cours sur le mariage, la famille et l'éducation des enfants.

Lors du séisme de 2008 au Sichuan, un transport de céréales et d'huile a été effectué par le curé Zhong Cheng, avec Marie Zhang Yimei, l'autre religieuse résidente Zhan Dengju, et plusieurs volontaires catholiques. Avec trois voitures et un camion, ils ont traversé des postes de contrôle militaires et policiers et ont atteint la zone bloquée du xian de Beichuan pour aider les victimes.

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Lucie Yi Zhenmei
 Christianisme au Sichuan
 Église catholique au Sichuan

Mianyang
Mianyang
Église dédiée à Notre-Dame de Lourdes

Église Notre-Dame-de-Lourdes de Mianyang


Corynoplastis, monotipski rod crvenih algi smješten u porodicu Rhodellaceae i red Rhodellales. Jedini predstavnik je C. japonica.

Rod Rhodella L.V.Evans, 1970, po kojima su porodica i red dobili ime, danas je uključen porodici Glaucosphaeraceae i redu Glaucosphaerales

Izvori

Rhodellophyceae

Corynoplastis


فيين (بالفرنسية:Vienne) هو إقليم فرنسي أخذ اسمه من نهر فيين وهو رافد تابع للنهر الرئيسي لوار. ينتمي إلى منطقة بواتو شارنت. يبلغ عدد سكانه حوالي 430,018 نسمة وفق تعداد 2012. مركز الإقليم ومدينته الكبرى في هي بواتييه.

جغرافيا
يحيط به كل من الأقاليم التالية : شارنت في الجنوب الغربي، دو سيفر في الغرب، ماين ولوار في الشمال، أندر ولوار في الشمال الشرقي، أندر في الشرق وفيين العليا في الجنوب الشرقي.

تاريخ

قبل الثورة الفرنسية, كان معظم أراضي هذا الإقليم الجزء الشرقي من مقاطعة بواتو خلال الحكم الأرستقراطي في فرنسا.

يعد إقليم فيين واحد من الأقاليم الـ 83 التي تشكلت منها فرنسا، والتي تم إنشأها أثناء الثورة الفرنسية يوم 4 مارس 1790.

توأمة
لفيين (إقليم فرنسي) اتفاقيات توأمة مع:
 فروتسواف (1990 - )

أعلام

 بوسو من بروفانس
 أدريان أندريه

معرض صور

مراجع

أقاليم آكيتين الجديدة
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

فيين (إقليم فرنسي)


Der Dolmen von Zêdes (lokal auch als Casa da Moura bekannt) ist eine gut erhaltene kleine Anta nahe der Straße von Vilaflor nach Carrazeda de Ansiães in der Região Norte in Portugal. Beim Abzweig zum Dorf Zêdes führt von der Straße aus ein Feldweg direkt am Dolmen vorbei.

Bei der Anta handelt es sich um eine polygonale Kammer aus sieben Tragsteinen mit einem Gangrest, bestehend aus zwei Langsteinen. Auf dem Stirnstein sowie den drei daran anschließenden Tragsteinen der Südwand wurden Reste roter Bemalung festgestellt, auf dem Deckstein befinden sich Einritzungen und Schälchen.

Literatur
 Vitor Manuel de Oliveira Jorge: Megalitismo do norte de Portugal: o distrito do Porto: os monumentos e a sua problemática no contexto europeu 1982, S. 465.
 Thomas G. Schattner (Hrsg.): Archäologischer Wegweiser durch Portugal (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Bd. 74). Philipp von Zabern, Mainz 1998, ISBN 3-8053-2313-1 S. 85

Weblinks

 Beschreibung port. (PDF; 210 kB)
 Beschreibung port. und Bild

Zedes
Megalithanlage in Portugal
Kultbau
Carrazeda de Ansiães

Dolmen von Zêdes


Zamantı Irmağı Seyhan Nehri ve havzasını besleyen iki büyük koldan biridir. Kayseri'nin Pınarbaşı ilcesinde bulunan 1500 metre yükseklikteki Uzunyayla'da yer alan Şerefiye mahallesinden doğar. Pınarbaşı'ndan başlayarak derin bir boğaz halini alan Zamantı Vadisi boyunca önce kuzey-güney doğrultusunda sonra kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda akarak Kayseri'nin Pınarbaşı, Tomarza, Develi, Yahyalı ilçelerinden geçer Tomarza'da batı, Yahyalı'da ise kuzey-güney doğrultusunu alır Büyükçakır'ı geçtikten sonra Kayseri-Adana sınırını çizerek Mengez'e doğru akar ve Karantı dağının eteklerinde Kayseri sınırlarını terkeder; Adana'ya 80 km kala, Aladağ ilçesinin Akinek Dağı yamaçlarında Göksu Irmağı ile birleşerek Seyhan Nehri'ni oluşturur.

Havza
Zamantı Irmağı akarsularla derin biçimde yarılmış, bu durumda plato görünümü almış Uzunyayla'daki kaynakları toplayarak  Tahtalı Dağları'nın batısında yer alan alanda Zamantı Vadisi boyunca pek çok dere, çay ve kaynakla beslenir.

Yağış alanı yaklaşık 8.700 km² olan Zamantı Irmağı'nın ortalama yıllık akımı 65.603 m³ tür. Irmağın en yüksek debisi saniyede 970 m³'e bu sıradaki su derinliği 410 cm'ye kadar çıkmaktadır. Akıttığı en az su miktarı saniyede 29 m³ olarak ölçülen Zamantı Irmağı'nın bu sıradaki su düzeyinin de 1 m. düştüğü gözlenmiştir. Irmağın ortalama debisi 22,5 m³/sn'dir. Bu özellikleriyle Zamantı, Türkiye'nin rafting yapılan en önemli ırmaklarından birisidir.

Yerleşimler
Zamantı Irmağı üzerindeki yerleşim yerleri ve yapılar

Kaynakça

notlar

Türkiye'deki nehirler
Seyhan Nehri
Kayseri ilindeki yeryüzü şekilleri

Zamantı


Onthophagus schunckei é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Paulian em 1936.

Referências

Ligações externas

schunckei
Coleópteros descritos em 1936

Onthophagus schunckei


Događaji

Rođenja
 15. travnja – Mimar Sinan, osmanski arhitekt

Smrti

Vanjske poveznice

1489.


Hellefjorden er en fjord i Mandal kommune i Agder fylke i Norge. Den ligger syd for Tregde, og har indløb fra Skagerrak mellem Pysen i vest og Ytsteskjer i øst. Derfra går fjorden mod nordvest til Skjernøysundet på nordsiden af Skjernøya, som forbinder fjorden med Mannefjorden i vest.
Der ligger flere øer på hver side af fjorden. På østsiden ligger Store Sæsøy, Utøy, Risøy, Horsøy og Buøya, og på vestsiden ligger Sandøy, Hellersøy og den større Skjernøya.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Agder
Mandal

Hellefjorden (Mandal)


Agnolo di Ventura, auch Agnolo da Siena genannt, (* um 1290 in Siena; † um 1349) war ein italienischer Architekt und Bildhauer.

Leben und Werk

Erstmals schriftlich erwähnt wurde er 1311, zu dieser Zeit lebte er im Stadtbezirk San Quirico von Siena (heute Teil der Contrada Pantera). Im gleichen Jahr entstanden Buchmalereien für die Biccherna (eine Art Finanzamt und/oder Registratur der Stadt Siena). Für die Stadt Siena war er ab 1325 mit Viva di Compagno als Baukommissar tätig. Die erhaltenen Dokumente bezeugen weitere Tätigkeiten als Zivil- und Militärarchitekt: 1329 wurde er für eine Reihe von Arbeiten an der Porta Salaria bezahlt, 1333 wurde er für die Erweiterung des Doms konsultiert und 1334 bis 1335 war er für die Befestigungsanlagen (Cassero Senese) von Grosseto (mit Guido di Pace) und Massa Marittima verantwortlich. Zu seinen weiteren militärischer Anlagen zählen die Stadttore Porta Romana, Porta Sant'Agata und Porta Tufi in Siena im Zuge der Errichtung des vierten Stadtmauerringes.

Es wird angenommen, dass Agnolo auch der Bildhauer "Angelus de Senis" war, der 1327 bis 1330 in Zusammenarbeit mit Agostino di Giovanni (auch Agostino da Siena genannt) das Baldachingrab für Bischof Guido Tarlati in der Kathedrale von Arezzo ausführte. In den Biografien (Le vite) von Giorgio Vasari wird er mit Agnolo di Ventura unter Vita di Agostino et Agnolo, Scultori et architetti sanesi erwähnt. Vasari schreibt ihnen als Lehrmeister Giovanni Pisano zu und nennt sie als Architekten der Kirche und des Konvents der Basilica di San Francesco in Siena und der gleichnamigen in Bologna.

Zu den bedeutendsten Werken der beiden gehören die Reliefs des Grabes für Guido Tarlati. Die 16 Reliefs entstanden 1330 im Auftrage der Brüder des Verschiedenen, Delfo und Pier Saccone Tarlati. Trotz der stilistischen Homogenität des Grabmals lässt sich Agnolos Eingriff an einigen Reliefs mit Kriegsszenen sowie an den beiden Geistlichen links von der Begräbniszeremonie auf dem Sarkophag erkennen.

Ebenfalls Agnolo zugeschrieben werden das Petroni-Portal im Kreuzgang von San Francesco und das Grab von Kardinal Matteo Orsini in Santa Maria sopra Minerva, Rom. Die Zuschreibung der Gräber für die Familie Bardi in Santa Croce, Florenz, ist Gegenstand einer Debatte. Wie Agostino di Giovanni ließ sich Agnolo von den Werken Tino di Camainos inspirieren und wandte sich vom französisch beeinflussten Stil seines Zeitgenossen Goro di Gregorio ab.

Werke (Auswahl)

 Arezzo, Kathedrale: Grabstätte des Guido Tarlati (Cenotafio Tarlati, 1330 mit Agnolo di Ventura entstanden) mit 16 Stationen aus dem Leben des Guido Tarlati

 Arezzo, Museo statale d'arte medievale e moderna: Testa di condottiero
 Grosseto: Befestigungsanlage Cassero Senese, entstand 1334 mit Guido di Pace
 Massa Marittima: Befestigungsanlage Cassero Senese (mit Agostino di Giovanni)
 Massa Marittima: Dom San Cerbone: 11 Statuetten
 Rom, Santa Maria sopra Minerva: Grabstätte des Matteo Orsini (1341 entstanden)
 Siena, Basilica di San Francesco: Cappella sepolcrale della famiglia Petroni (mit Agnolo di Ventura)
 Siena, Palazzo Pubblico: Innenarchitektur (1331 mit Agostino di Giovanni)
 Siena, Porta Romana: 1327 entstandenes Stadttor (mit Agostino di Giovanni)
 Siena, Porta Sant'Agata: 1325 entstandenes Stadttor, liegt heute innerhalb der Stadtmauern.
 Siena, Porta Tufi: Stadttor (1325)
 Volterra, Dom Santa Maria Assunta: Storie dei santi Regolo e Ottaviano (mit Agostino di Giovanni 1320 entstanden, befindet sich heute im Museo diocesano d'arte sacra)

Literatur

 P. F. Pistilli: Àgnolo di Ventura. In: Enciclopedia dell' Arte Medievale, 1991.
 Piero Torriti: Tutta Siena. Contrada per Contrada, Edizioni Bonechi, Florenz 2004, ISBN 88-7204-456-1.
 Fondazione Monte dei Paschi di Siena (Hrsg.): The Sansedoni Palace, Protagon Editori, Siena 2005, ISBN 88-8024-142-7.
 Roberto Bartalini: Scultura gotica in Toscana. Maestri, monumenti, cantieri del Due e Trecento, Silvana Editoriale, Herausgegeben von der Monte dei Paschi di Siena, Siena 2005.
 Giorgio Vasari: Le vite dei più eccellenti pittori, scultori e architetti. Newton & Compton Editori, Rom 2010, ISBN 978-88-541-1425-8, S. 164–169.

Weblinks

Einzelnachweise

Bildhauer (Siena)
Architekt (Siena)
Historische Person (Italien)
Geboren im 13. Jahrhundert
Gestorben im 14. Jahrhundert
Mann

Agnolo di Ventura


Nikolai Nikanorovici Dubovskoi (în ; ) a fost un pictor peisagistic, asociat cu gruparea artistică Peredvijniki ("Rătăcitorii"). Împreună cu Isaac Levitan, el a contribuit la crearea a ceea ce a devenit cunoscut sub numele de "peisajul stare de spirit".

Biografie
Tatăl său era un sergent în unitățile militare ale cazacilor de pe Don. El a dovedit talent artistic de la o vârstă fragedă, copiind ilustrațiile din Niva și din alte reviste populare. Unchiul său, un artist local pe nume A.V. Pîșkin, l-a învățat să deseneze din memorie. Tatăl său a insistat însă ca el să urmeze tradiția familiei și l-a înrolat în Corpul de Cadeți Vladimir din Kiev în 1870. Odată ajuns acolo, instructorii lui au observat că el își petrecea tot timpul liber desenând și l-au sfătuit pe tatăl lui să-l trimită să urmeze studii de artă.

În 1877, după ce a primit permisiunea tatălui său, a început să frecventeze cursurile de la Academia Imperială de Artă, apoi a devenit student al pictorului peisagist Mihail Clodt. După absolvirea studiilor specializate în 1881, a fost aparent nemulțumit de educația primită la Academie și a refuzat să participe la concursul obișnuit pentru medalia de aur. El a ales să expună în schimb la Societatea Imperială pentru Încurajarea Artelor, câștigând mai multe medalii și obținând prima sa recunoaștere publică. În 1884 pictura "Iarnă" a fost achiziționată de galeria Tretiakov. După aceea, a început să expună în mod regulat cu membrii grupării Peredvijniki ("Rătăcitorii") și a devenit membru al acestui grup artistic în 1886.

În 1887 Ilia Repin l-a invitat să stea la proprietatea sa din Siverski, unde a pictat în aer liber și a intrat sub influența lui Repin. În anul 1888 a efectuat un tur călare pe coasta Mării Negre, în Georgia, împreună cu prietenul său, Nikolai Iaroșenko. În 1890 pictura "Liniștea" sau "Calmul dinaintea furtunii" a fost achiziționată de țarul Alexandru al III-lea pentru colecția sa de la Palatul de Iarnă.

Din 1890 până în 1900 a călătorit intens, vizitând Marea Azov, Regiunea Volga și Caucazul, precum și diferite locuri din străinătate (Turcia, Franța, Italia, Germania). În 1897, după destituirea lui Arhip Kuindji, i s-a oferit postul de profesor de pictură peisagistică la Academia Imperială, dar a refuzat oferta.

După moartea prietenului său Iaroșenko în 1898, el a devenit unul dintre liderii grupării Peredvijniki și a fost cunoscut ca o forță împăciuitoare atunci când noii membri au avut dezacorduri cu cei mai vechi. În această perioadă, el a fost din ce în ce mai influențat de impresionismul francez. Mai târziu, în 1898, în ciuda refuzului său de a accepta un post acolo, a fost numit "academician" de către Academia Imperială de Artă și a devenit profesor titular în 1900.

A început să predea acolo în 1908 și, după moartea lui Aleksandr Kiseliov în 1911, a devenit șef al atelierului de pictura peisagistică. O inițiativă de amenajare a unui muzeu special pentru lucrările sale a trebuit să fie stopată din cauza izbucnirii Primului Război Mondial și nu a mai fost reluată niciodată. În 1915 a devenit membru al consiliului de conducere al Academiei. În această perioadă, el a găzduit, de asemenea, Salonul de marți, la care au participat personalități ale comunității științifice, artiști, scriitori și muzicieni. Savantul Ivan Pavlov i-a devenit un prieten apropiat.

În 1918 a murit din cauza insuficienței cardiace, iar Pavlov a ținut unul dintre discursurile funerare. În epoca sovietică, cu excepția unei expoziții organizate în 1938, numele său a fost uitat în mare măsură. O strada din Novocerkassk a fost ulterior numită în memoria sa.

Alte picturi

Note

Lectură suplimentară
 Ekaterina Malinina, Николай Дубовской. Сказка о художнике, марине и Маринке (Povestea artistului, Marina și Marinka), Belîi Gorod, 2008

Legături externe
 Biography and appreciation @ Rodon
 Biography and appreciation @ Funeral-SPB

Nașteri în 1859
Decese în 1918
Pictori peisagiști ruși

Nikolai Dubovskoi


Linie 5 er en dokumentarfilm instrueret af Helle Byskov efter manuskript af Helle Byskov, Helge Strunk.

Handling
Stemninger omkring Københavns sidste sporvognslinje - og dens nedlæggelse i april 1972. Billeder af sporvogne, gader, remiser og mennesker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972
Sporvogne
Dokumentarfilm fra Danmark

Linie 5 (dokumentarfilm fra 1972)


Le Wydad Athletic Club est un club sportif professionnel marocain omnisports fondé le , basé à Casablanca et à portée nationale et internationale. Sa section de volley-ball a été créée le , sous l'impulsion de Mohamed Benjelloun Touimi, président-fondateur du club et membre à vie du Comité Olympique International (COI).

Considéré l'un des meilleurs clubs marocains de tous les temps, le WAC a remporté plusieurs titres dont : 19 titres de Champion du Maroc, 11 titres de Coupe du Trône, 10 titres de Supercoupe du Maroc. Sachant qu'il est le seul club marocain à avoir remporté le Championnat10 fois consécutivement, du 1971 à 1981 et le seul club marocain à avoir remporté la Coupe du Trône 5 fois consécutivement, du 1973 à 1977.

Histoire

Création et début
La création du WAC fut très difficile. En effet le contexte était marqué par le protectorat français en Empire chérifien. L'origine de sa création est synonyme à celle du Mouvement national marocain, dans un cadre sportif, club omnisports, en effet car durant cette époque le port de Casablanca était entouré de plusieurs piscines et pour y accéder il fallait faire partie d'un club mais les clubs étaient tous dirigés par des colons. À partir de la saison 1935-1936, plusieurs marocains purent y profiter des piscines de la ville en s'inscrivant bien sûr dans ses clubs. Mais le nombre de marocains augmenta rapidement ce qui a inquiété les autorités françaises qui renvoient les "indigènes" des clubs. C'est après cet événement qu'est venue l'idée de créer un club cent pour cent marocain. Mais ce ne fut pas très facile car après plusieurs demandes à la Ligue du Maroc de Football Association pour la création du club, demandes qui furent chaque fois sans réponse, les benjellouns (les futurs présidents du club) décidèrent de contacter directement le président de la ligue marocaine et c'est là qu'il intervint personnellement pour autoriser la création du nouveau club indigène. Ainsi fut créé le Wydad Athletic Club le 8 mai 1937. L'origine du nom est venue lors de la toute première réunion du premier comité du club, Mohamed Massiss, membre du comité, est arrivé en retard car il regardait le dernier film arabe d'Oum Kalthoum, film intitulé : Wydad (signifiant « Amour » en langue arabe). La première section du Wydad fut celle de natation et la première équipe celle de water-polo.

Palmarès

Personnalités du club

Présidents

Articles connexes

Voir aussi
 Club omnisports
 Section water-polo
 Section basketball
 Section football
 Section football féminin
 Section cyclisme
 Section rugby à XV
 Section pingpong
 Section escrime

Notes et références

Liens externes
  Site officiel

Compétition de volley-ball au Maroc

Wydad Athletic Club (volley-ball)


Diospyros guianensis est une espèce de plante à fleurs de la famille des Ebenaceae. C'est un arbre d'origine sud-américaine.

En Guyane il est connu sous les noms de Baaka tiki (Nenge tongo), Mɨkulapi'a u (Wayãpi), Miret (Palikur), Mekolonohunu (Wayana), Tarara, Parala (Kali'na).

Au Venezuela, la sous-espèce D. guianensis subsp. guianensis est appelée Aracho, Baravara, Carbón, Iboru, Jiboru.

Description
Diospyros guianensis est un arbre de taille moyenne ou grande, haut de .

Les jeunes rameaux sont tomenteux-ferrugineux.

Le bois est dur, de couleur blanche, jaunâtre, à grain assez fin, mi-lourd à lourd (densité : 0,70 à 1).

Les feuilles sont simples, alternes, coriaces, pétiolées.
Le limbe mesure , et est de forme  elliptique à elliptique-oblongue, avec l'apex aigu à courtement acuminé, et à base obtuse.
La face inférieure est de teinte semblable à la face supérieure, et porte des trichomes caducs, lâches, épars, roux-brun à hispiduleux avec une nervation moins visible.

Les fleurs sont subsessiles.
Les fleurs mâles sont groupées.
Les fleurs femelles subsolitaires.
Le calice est tomenteux avec 4 lobes.
La corolle forme un tube cylindrique avec 4 lobes ovales-aigus.
On compte environ 13-18 étamines, à filets très courts.
L'ovaire contient 8 loges.

Le fruit est glabre, globuleux, de  de diamètre, lisse, luisant, et contenant 3-4 graines.

Taxon infra-spécifiques
On distingue 3 sous-espèces dans Diospyros guianensis :
 Diospyros guianensis subsp. akaraiensis (A.C.Sm.) F.White
 Diospyros guianensis subsp. coriacea F. White (nom correct = Diospyros tepu B. Walln.)
 Diospyros guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Gürke, 1891 est un arbre atteignant  de haut. Les feuilles sont coriaces ou chartacées, mesurant , vert terne sur la face inférieure. Le calice est de couleur verte, à base brun ferrugineux. La corolle est de couleur jaunâtre. Les fruits sont parfois couverts d'une pruine glauque, et contiennent environ 7 graines.

Répartition
Diospyros guianensis est présent au Venezuela, au Guyana, au Suriname, en Guyane, et au Brésil.

La sous-espèce Diospyros guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Gürke, 1891 est présente du Venezuela (Delta Amacuro, Amazonas, Aragua) au Brésil en passant par le Guyana, le Suriname, et la Guyane.

Écologie
Diospyros guianensis est un arbre commun dans l'ouest et le nord de la Guyane, que l'on rencontre au bord des cours d'eau, notamment dans les sauts, et qui est abondant dans les zones élevées des forêts marécageuses.

La sous-espèce Diospyros guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Gürke, 1891 pousse au Venezuela dans les savanes humides, les forêts sempervirentes de basse altitude, forêts ripicoles inondées de façon saisonnière, autour de  d'altitude.

Les fruits de Diospyros guianensis sont consommés par le poisson Myleus rhomboidalis (Characidae).

Utilisations
Le jus de feuilles de Diospyros guianensis pilées avec du pétrole est employé pour soigner l'eczéma, chez les habitants du Maroni (Wayana, Aluku et quelques orpailleurs Créoles). Cette utilisation est possiblement liée aux naphtoquinones qui présentent des propriétés provitaminique K.

L'extrait de Diospyros guianensis contient du  Méthyl-7-juglone, du Lupéol, du Bétulinol et de l'Acide bétulinique, présente une activité antifongique significative sur Candida albicans, et ses effets sur Streptococcus mutans ont été testés.

Au Venezuela, la décoction d'écorce de Diospyros guianensis subsp. guianensis soigne la fièvre. Le fruit apaise les piqûres et les démangeaisons, et sert pour la pêche à la nivrée.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Références taxinomiques

guianensis
Espèce d'Ebenaceae (nom scientifique)
Arbre en Amérique du Sud
Dicotylédone de Guyane
Plante à fleurs du Brésil
Flore au Guyana
Flore au Suriname
Flore au Venezuela
Plante décrite par Aublet

Diospyros guianensis


Prvenstvo Nogometnog saveza općine Šibenik je bila liga petog ranga natjecanja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1973./74.
Sudjelovalo je 11 klubova, a prvak je bio "DOŠK" iz Drniša.

Ljestvica

 Zablaće danas dio Šibenika
 ljestvica bez rezultata 2 utakmice

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Sjever 1973./74.
 Prvenstvo NSO Split 1973./74.

Izvori
 Sportske novosti, lipanj 1974.

1973-74 Šibenik
1973-74 Šibenik
Šibenik

Prvenstvo NSO Šibenik 1973./74.


Wilhelm Grube (født den 17. august 1855 i Sankt Petersburg, død den 2. juli 1908 i Berlin) var en tysk sinolog.

År 1880 blev han dr.phil. i Leipzig. Han arbejdede siden som konservator og museumsmand i Sankt Petersburg og Berlin, hvor han 1892 blev ekstraordinær professor i kinesisk og manchuisk grammatik.

Gruber offentliggjorde blandt andet Die sprachgeschichtliche Stellung des Chinesischen (1881), Die Sprache und Schrift der Jucen (1896), Pekinger Totengebräuche (1898), Zur Pekinger Volkskunde (1901), Geschichte der chinesischen Litteratur (1902).

Kilder

Personer fra Sankt Petersborg
Ansatte ved Humboldt-Universität zu Berlin

Wilhelm Grube


Mumbach ist ein geographischer Name:

Teil von Ortsnamen:
 Nieder-Mumbach, Ortsteil der Gemeinde Mörlenbach im Kreis Bergstraße, Hessen
 Ober-Mumbach, Ortsteil der Gemeinde Mörlenbach im Kreis Bergstraße, Hessen
 Unter-Mumbach, Ansiedlung in der Gemeinde Mörlenbach im Kreis Bergstraße, Hessen

Gewässer:
 Mumbach (Weschnitz), linker Zufluss der Weschnitz nach Mörlenbach, Kreis Bergstraße, Hessen

Mumbach


Armancourt se poate referi la:
Armancourt, localitate în departamentul Oise, Franța
Armancourt, localitate în departamentul Somme, Franța

Armancourt


Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus é um álbum de estúdio do compositor e baixista de jazz americano Charles Mingus, lançado em 9 de janeiro de 1964.

História
Mingus colaborou com o arranjador/orquestrador Bob Hammer para compor a música para um grande conjunto de metais e saxofones.

A maioria das composições deste álbum foram gravadas anteriormente ou foram regravadas desde então, algumas com títulos diferentes, em outros álbuns:
 "II BS" como "Haitian Fight Song" em Plus Max Roach e The Clown
 "IX Love" como "Duke's Choice" em A Modern Jazz Symposium of Music and Poetry.
 "Mood Indigo" (Barney Bigard, Duke Ellington) na Mingus Dinasty
 "Celia" na East Coasting
 "Better Get Hit in Yo' Soul" como "Better Git It in Your Soul" em Mingus Ah Um (também "Better Git Hit in Your Soul" em Mingus at Antibes )
 "Theme for Lester Young" como "Goodbye Pork Pie Hat" em Mingus Ah Um
 "Hora Decubitus" como "E's Flat, Ah's Flat Too" em Blues & Roots
 "Freedom" em The Complete Town Hall Concert (1962)

Lista de músicas
Adaptado da reedição do CD de 1995; muitas cópias originais do LP têm durações incorretas listadas. Todas as faixas são compostas por Charles Mingus, exceto onde indicado.

Pessoal
Faixas #1 e 4–8, gravadas em 20 de setembro de 1963:

 Eddie Preston – trompete
 Richard Williams – trompete
 Britt Woodman – trombone
 Don Butterfield - tuba
 Jerome Richardson – saxofone soprano e barítono, flauta
 Dick Hafer – saxofone tenor, clarinete, flauta
 Booker Ervin – saxofone tenor
 Eric Dolphy – saxofone alto, flauta, clarinete baixo
 Jaki Byard – piano
 Charles Mingus – baixo, (narração, #8)
 Walter Perkins – bateria
 Bob Hammer – arranjador e orquestrador

Faixas #2 e 3, gravadas em 20 de janeiro de 1963:

 Rolf Ericson – trompete
 Richard Williams – trompete
 Quentin Jackson - trombone
 Don Butterfield - tuba
 Jerome Richardson – saxofone soprano e barítono, flauta
 Dick Hafer – saxofone tenor, flauta, oboé
 Charlie Mariano – saxofone alto
 Jaki Byard – piano
 Jay Berliner – guitarra
 Charles Mingus – baixo, piano
 Danny Richmond – bateria
 Bob Hammer – arranjador e orquestrador

Produção

 Bob Thiele - produtor
 Michael Cuscuna – produtor de reedição
 Bob Simpson - engenheiro
 Erick Labson – remasterização

Referências

Álbuns de 1964
Álbuns de jazz

Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus


James Brien Comey jr. (født 14. december 1960 i Yonkers i New York) er en amerikansk advokat og september 2013 - maj 2017 direktør for det amerikanske forbundspoliti, Federal Bureau of Investigation (FBI).

I september 2013 blev Comey udnævnt til direktør for FBI af præsident Barack Obama og  i maj 2017 afsat af Donald Trump.

Liv og virke

Baggrund
James Brien Comey jr. blev født i Yonkers, men voksede op i Allendale i New Jersey. Hans forældre, der stammede fra Irland, var Joan og J. Brien Comey. Hans far arbejdede med lejligheder og hans mor var datarådgiver. Han studerede ved College of William and Mary med kandidateksamen 1982 i kemi og religion. Hans afslutningsarbejde analyserede den liberale teolog Reinhold Niebuhr og den konservative televangelist Jerry Falwell. Han lagde vægt på deres tro på offentlig engagement. Han tog doktorgrad i retslære ved University of Chicago i 1985.

Karriere
Efter studierne var han notar ved en føderal distriksdomstol i New York. Derefter var han ansat i advokatfirmaet Gibson, Dunn & Crutcher i New York og blev senere assistent for den føderale anklagemyndighed for New Yorks sydlige distrikt (1987–93). Han hjalp med anklagen mod mafiafamilien Gambino.

1996-2001 var Comey administrerende assistent for den føderale anklagemyndighed for delstaten Virginias østlige distrikt. I 1996 blev han stedfortrædende specialadvokat for senator Whitewater-komitéen. Han var også chefsanklager vedrørende Khobar Towers-bombningen i 1996 i Saudiarabien. Samtidig var han tilforordnet professor i retslære ved University of Richmond.

Han var føderal anklager for New Yorks sydlige distrikt fra januar 2002..

Han blev udnævnt til vicejustitsminister den 11. december 2003. Blandt hans første opgaver i embedet var at overtage ledelsen af udredningen om præsident Bill Clintons kontroversielle benådning af Marc Rich..

I august 2005 blev Comey chefjurist og viceadministrerende direktør for Lockheed Martin. I 2010 blev han chefsjurist ved Bridgewater Associates i Westport i Connecticut. I begyndelsen af 2013 forlod han Bridgewater for at blive forsker i National Security Law ved Columbia Law School i New York City.

I september 2013 blev Comey udnævnt til chef for FBI af præsident Barack Obama.

Fyring
D. 9. maj 2017 fyrede præsident Donald Trump James Comey med den begrundels, at han "ikke er i stand til at lede FBI effektivt". Fyringen var bemærkelsesværdig, da James Comey stod i spidsen for en undersøgelse af Donald Trumps påståede forbindelser til Rusland og russisk involvering i præsidentvalget.  Fyringen skete samme aften som CNN fortalte, at en jury havde udstedt stævninger i forbindelse med undersøgelsen af Trump-kampagnens kontakt med russiske embedsmænd. Man undersøgte også lækager fra personer i FBI til Trumps valgkamp.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Ackerman, Spencer. "James Comey remained at Justice Department as monitoring went on." The Guardian. 27 juni 2013.
 Statement for the Record (Statement of James Comey) (pdf)

Politikere fra USA
Advokater fra USA
FBI
Personer fra New York City

James Comey


An Anthurium obtusifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Townsend Aiton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Don jr. An Anthurium obtusifolium in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Barbados. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium obtusifolium


Gradovrh je časopis Matice hrvatske, ogranak Tuzla. Časopis je za književno-jezična, društvena i prirodoznanstvena pitanja. Osnovan je 2004. godine. Glavna urednica je Marica Petrović. Uredništvo čine Marica Petrović, Biljana Stahov, Alen Matošević, Petar Matanović, Marinko Mrkonjić, Romeo Knežević, Ivan Bosankić, Tamara Božić, Julijana Kovačević, Danijel Barišić. Lektura Biljana Stahov.

Izvori

Vanjske poveznice
WorldCat

Mediji u Tuzli
Tiskani mediji Matice hrvatske
Tiskani mediji na hrvatskom jeziku u Bosni i Hercegovini

Gradovrh (časopis)


Die DMM-Komponente bzw. DM-Komponente ist eine abgereicherte Magmenkomponente in Erdmantelreservoiren, die bei der Entstehung von ozeanischen Krustengesteinen maßgeblich beteiligt ist.

Bezeichnung
Das Akronym DMM oder auch nur DM leitet sich ab vom Englischen Depleted MORB Mantle bzw. Depleted Mantle mit der Bedeutung Abgereicherter MORB-Mantel oder nur Abgereicherter Mantel. MORB ist das Akronym für Mid Ocean Ridge Basalt, dem Basalttyp der Mittelozeanischen Rücken. Die Bezeichnung wurde zum ersten Mal von Zindler und Hart im Jahr 1986 eingeführt.

Mantelkomponenten

Geochemische Untersuchungen ozeanischer Basaltgesteine haben gezeigt, dass ihre im oberen Erdmantel gebildeten Ausgangsmagmen mehrere unterschiedliche Endkomponenten enthalten. Folgende Komponenten konnten bisher identifiziert werden:

 abgereicherte DMM-Komponente
 angereicherte EM-Komponente, die sich in eine EM I-Komponente und eine EM II-Komponente aufspalten lässt
 HIMU-Komponente
 FOZO-Komponente

MORB-Basalte lassen sich meist mit einem binären Mischvorgang zwischen der DMM- und der HIMU-Komponente erklären, bei ozeanischen Inselbasalten (OIB) werden jedoch bereits drei und mehr Komponenten benötigt.

Charakterisierung der DMM-Komponente
Die abgereicherte MORB-Mantelkomponente lässt sich geochemisch wie folgt charakterisieren:

 hohes ε Nd bzw. 143Nd/144Nd-Isotopenverhältnis: ≥ 0,51326
 niedriges Δ Sr bzw. 87Sr/86Sr-Isotopenverhältnis: ≤ 0,70219
 niedrige Blei-Isotopenverhältnisse:
 208Pb/204Pb: ≤ 37,280
 207Pb/204Pb: ≤ 15,404
 206Pb/204Pb: ≤ 17,573
 208Pb/206Pb: ≤ 2,121 (sehr niedrig)
 niedrige Elementarverhältnisse an Ba/Nb, Th/Nb und K/Nb:
 Ba/Nb: ≤ 2,627
 Th/Nb: ≤ 0,046

Entstehung
Die Abreicherung des silikathaltigen Erdmantels reicht sehr weit in die Erdgeschichte zurück. Sie dürfte unmittelbar nach erfolgter Akkretion der Protoerde aus dem chondritischen Sonnennebel und anschließender (im Hadaikum) Abspaltung des Eisenkerns eingesetzt haben. Der ursprüngliche, primitive Mantel (PRIMA) unterlag in der Folgezeit partiellem Aufschmelzen mit gleichzeitiger Verarmung an inkompatiblen Elementen wie beispielsweise Uran, Thorium und Kalium. Dies ist korrelierbar mit der parallel einhergehenden Bildung der Erdkruste ab dem Archaikum. Die Korrelation ist beispielsweise sehr gut an dem LREE-Gehalt von Gesteinen zu erkennen – kontinentale Krustengesteine sind sehr stark an LREE angereichert, wohingegen MORB-Basalte sich komplementär entgegengesetzt verhalten. Die Krustenbildung ging folglich auf Kosten des Erdmantels, der mehr und mehr an inkompatiblen Elementen verarmte (abreicherte) – zumindest in seinem oberen Bereich, dem Bereich der DMM-Komponente. Wieweit die DMM-Komponente im Erdmantel herabreicht bleibt weiterhin spekulativ, sicher ist nur, dass sie die ozeanische Kruste im Bereich der Mittelozeanischen Rücken unterlagert. Die meisten Mantelmodelle gehen jedenfalls davon aus, dass sie den oberen Bereich des Erdmantels weitgehend ausfüllt. Berechnungen anhand von radiogenem Argon ergeben, dass der Erdmantel mittlerweile zu 50 % abgereichert ist. Da der Obere Mantel nur rund 30 % der Gesamtmasse des Mantels ausmacht, muss auch der Untere Mantel von Abreicherungen betroffen worden sein, zumindest in seinem oberen Abschnitt. Dieses Ergebnis spricht gegen eine Gesamtmantelkonvektion.

Modellrechnung
Eine 2004 von Workman und Hart vorgenommene Modellrechnung zur Bestimmung der durchschnittlichen chemischen Zusammensetzung der DMM-Komponente beruht auf ihrem partiellen Aufschmelzen unter Erzeugung von MORB-Magmen und als Restit zurückbleibenden, abyssalen Peridotit. Da Chemismus und Isotopenverhältnisse der beiden letzten Gesteinsgruppen bekannt sind, kann somit indirekt auf die DMM-Komponente zurückgeschlossen werden.

Gemäß den Autoren beginnt der Schmelzvorgang des DMM-Mantels im Grenzbereich der oberen Granat-Mantelfazies/Spinell-Mantelfazies ab 80 Kilometer Tiefe wirksam zu werden. Die hierbei erfolgte Abreicherung der MORB-Magmen an inkompatiblen Elementen verweist auf eine partielle Schmelzbildung von 6 %. Zum gleichen Ergebnis kommen auch Asimov u. a. (2004), die ein Aufschmelzen unter Wasserbeteiligung annehmen.

Die Modellrechnung zeigt ferner, dass zur Ausbalancierung der kontinentalen Kruste 33 % an DMM-Komponente benötigt werden. Dieser Anteil wächst sogar auf 43 %, wenn die ozeanische Kruste mit berücksichtigt wird (siehe auch die weiter oben bereits angeführten Argon-Ergebnisse mit vergleichbarem Resultat).

Einzelnachweise

Weblinks
 Beitrag von Workman und Hart (Modellrechnung)

Geochemie
Petrologie

DMM-Komponente


An Sarcoglyphis lilacina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Sarcoglyphis lilacina in nahilalakip ha genus nga Sarcoglyphis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcoglyphis

Sarcoglyphis lilacina