Sveučilište Notre Dame je privatno je katoličko istraživačko sveučilište u američkom gradu South Bend, Indiana. Osnovao ga je 1842. godine francuski svećenik Edward Sorin. Ima najviše istraživačke klasifikacije američkih sveučilišta kao R1 sveučilište s "vrlo visokom istraživačkom aktivnošću". Na ljestvici se Notre Dame natječe s drugim elitnim sveučilištima poput Stanforda, Yalea i Dukea.
Od rujna 1955. do smrti, Ivan Meštrović je bio profesor i umjetnik u rezidenciji na Sveučilištu Notre Dame.

Poznati studenti
 Condoleezza Rice
 Eric F. Wieschaus
 Jere Macura
 Kelvin Edward Felix
 Joe Montana
Američka sveučilišta
Katolička sveučilišta

Sveučilište Notre Dame


Elin Cullhed, née en  à Uppsala dans le comté du même nom en Suède, est une romancière suédoise, lauréate du prix August 2021 avec le roman Eufori.

Biographie

Elin Cullhed naît à Uppsala en 1983. Après avoir été journaliste culturelle, notamment pour le quotidien , elle enseigne l'écriture créative au sein de la . Elle est mariée avec l'écrivain suédois .

Elle débute comme romancière en 2016 avec la publication de son premier roman, Gudarna. En 2021, elle signe un second roman, Eufori, qui évoque les dernières années de la vie de la poétesse et romancière américaine Sylvia Plath. Ce titre remporte le prix August la même année.

Œuvre
 Gudarna (2016)
 Eufori (2021)

Prix et distinctions notables
 Prix littéraire de la  en 2015.
 Prix August 2021 avec le roman Eufori.

Notes et références

Liens externes

Écrivain suédois du XXIe siècle
Romancière suédoise
Journaliste suédoise
Naissance en février 1983
Naissance à Uppsala

Elin Cullhed


Jon Alexander Östlund (Åkersberga, Suecia, 2 de noviembre de 1978), es un exfutbolista sueco, se desempeñaba como lateral derecho. También fue internacional con la selección de fútbol de Suecia y disputó una Eurocopa.

Clubes

Futbolistas de Suecia en la Eurocopa 2004

Futbolistas del AIK Estocolmo
Futbolistas del IF Brommapojkarna
Futbolistas del Vitória Sport Clube
Futbolistas del IFK Norrköping
Futbolistas del Hammarby IF
Futbolistas del Feyenoord Rotterdam
Futbolistas del Southampton Football Club
Futbolistas del Esbjerg fB

Alexander Östlund


Alexandru Manoliu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române și comandant de escadrilă în cel de-al Doilea Război Mondial. A comandat Escadrila 57 Vânătoare.

Căpitanul av. Alexandru Manoliu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (11 octombrie 1941) "pentru eroismul cu care a luptat și condus escadrila sa în toate misiunile încredințate. A distrus la sol cel puțin 10 avioane inamice, dând exemple de vitejie pentru subalternii săi" și clasa Crucea de Aur cu 2 barete și clasa Cavaler (20 februarie 1942) "pentru vitejia și eroismul dovedit în atacul la sol dela Toloveni, când a distrus patru avioane inamice. În lupta aeriană dela Vigoda a doborît un avion inamic. Pentru curajul arătat în cele 47 misiuni de front".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (11 octombrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (20 februarie 1942)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Cavaler (20 februarie 1942)

Note

Nașteri în 1908
Decese în 1942
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Alexandru Manoliu


ක්වීන් ෆෝ සෙවන් ඩේස් () යනු දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. පාක් මින්-යොං විසින් මෙයට තේමා වූ දන්ග්යොං අගබිසවගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. මෙහි සෙසු ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ යොන් වූ-ජින් සහ ලී දොං-ගුන් විසිනි. 2017 මැයි 31 දින සිට සෑම බදාදා සහ බ්‍රහස්පතින්දා දිනකම 22:00ට (KST) KBS2 නාළිකාව ඔස්සේ මෙය විකාශය වේ.

සාරාංශය
මෙමගින් කියැවෙන්නේ සැබෑ දිවියේ ජුංජොං රජු (යොන් වූ-ජින්) සහ ඔහුගේ භාර්යාව වූ දන්ග්යොං අගබිසව (පාක් මින්-යොං) අතර පැවති ඛේදජනක ප්‍රේම වෘත්තාන්තයයි. ඇයව අගබිසව ලෙස අභිෂේක කෙරෙන නමුත්, දින සතක් ඇතුළත ධුරයෙන් නෙරපා දැමෙයි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන
පාක් මින්-යොං, ෂින් චේ-ක්‍යුං ලෙස; පසුව දන්-ක්‍යුං රැජින

පාක් සි-යුන්, ලාබාල ෂින් චේ-ක්‍යුං ලෙස
යොන් වූ-ජින්, ලී යොක් ලෙස; ජින්සොං-දේගුන් සහ "නක්-චුන්" ලෙස ද හැඳින්වේ; පසුව ජුංජොං රජු

බෙක් ස්‍යුං-හ්වන්, ලාබාල ලී යොක් ලෙස
ලී දොං-ගුන්, ලී යොං ලෙස; යොන්සන්ගුන් රජු ලෙස ද හැඳින්වේ.
ආන් දෝ-ග්‍යු, හිටපු-කිරුළ හිමි කුමරු ලී යූං ලෙස

සහායක

රාජකීය පවුල

දෝ ජි-වොන්, ජාසුන් වැන්දඹු රැජින ලෙස; ලී යොක්ගේ මෑණියන් ය.

සොං ජි-ඉන්, ෂින් අගබිසව ලෙස; පසුව ධුරයන් පහ කළ ෂින් අගබිසව; ලී යූංගේ ප්‍රධාන බිසවයි
සොන් යුන්-සෝ, සුක්-වොන් ජං නොක්-සූ ආර්යාව ලෙස; ලී යූංගේ ප්‍රියතම උපබිසව මෙන්ම විශ්වාසවන්තිය ද වේ

අමාත්‍යවරුන්

ජං හ්‍යුන්-සුං, ෂින් සූ-ග්‍යුන් ලෙස; ෂින් අගබිසවගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා සහ චේ-ක්‍යුංගේ පියා ය.
කං ෂින්-ඉල්, ඉම් සා-හොං ලෙස; ලී යූංගේ සමීප විශ්වාසවන්තයෙකි.
පාක් වොන්-සං, ජාක් වොන්-ජොං ලෙස
යූ හ්‍යුං-ක්වන්, යූ සූන්-ජුං ලෙස
යූ සයුං-බොං, යූ ජා-ක්වං ලෙස
ලී හ්වා-ර්යොං, සුං හී-අන් ලෙස

විස්තීර්ණ

කං කි-යොං, ජෝ ක්වං-ඕ ලෙස; ලී යොක්ගේ මිතුරායි.
කිම් මින්-හෝ, බෙක් සුක්-හී ලෙස; ලී යොක්ගේ මිතුරෙකි.
ජෝ බ්‍යුං-ග්‍යු, ලාබාල බෙක් සුක්-හී ලෙස
හ්වං චන්-සුං, සෝ නෝ ලෙස; ලී යොක්ගේ පෞද්ගලික අංගාරක්ෂකයායි.
චෝයි මින්-යොං, ලාබාල සෝ නෝ ලෙස
කිම් කි-චුන්, මැක් ගේ ලෙස; සෝ නෝගේ පියායි. සොංජොං රජුගේ මරණාසන්න අවධියේ සේ‍වයේ යෙදී සිටි ලිපිකරුවෙකි.
යූ මින්-ක්‍යු, කි ර්යොං ලෙස; ලී යූංගේ පෞද්ගලික අංගාරක්ෂකයායි.
ගෝ බෝ-ග්යොල්, යූන් මියුං-හ්යේ ලෙස; පාක් වොන්-ජොංගේ ලේලියයි.
පාක් සෝ-යොන්, ලාබාල යූන් මියුං-හ්යේ ලෙස
කිම් ජුං-යොං, ක්වොන් ආර්යාව ලෙස; ෂින් සූ-ග්‍යුන්ගේ භාර්යාව සහ චේ-ක්‍යුංගේ මෑණියන් ය.

උම් හ්යේ-රන්, චේ-ක්‍යුංගේ පෞද්ගලික සේවිකාව ලෙස
චෝයි ස්‍යුං-ක්‍යුං, පණ්ඩක කිම් ලෙස
යූන් ඩන්-ජෝ, චෝයි ආර්යාව ලෙස; වැන්දඹු රැජිනගේ පරිවාර පාලිකාවයි.
කිම් ජුං-හක්, සොංජොං රජු ලෙස; හිටපු රජුයි. (අතීතාවර්ජනය)
වූ හී-ජින්, ජෙහොන් අගබිසව (ධුරයෙන් පහ කළ යූන් අගබිසව) ලෙස; යොන්සන්ගුන්ගේ සැබෑ මෑණියන් ය. (අතීතාවර්ජනය)

නිෂ්පාදනය
2017 මාර්තුවේ දී නිවේදනය කෙරුණේ පාක් මින්-යොං අධ්‍යක්ෂක ලී ජුං-සුබ් සමග ක්වීන් ෆෝ සෙවන් ඩේස සඳහා එක්ව කටයුතු කරන බවයි. ඔවුන් දෙදෙනා මින් පෙර ග්ලෝරි ජේන් (2011) සහ හීලර් (2014-15) යන කතාමාලාවල එක්ව කටයුතු කොට තිබිණි. මෙය 2016 ජූලි මස KBS විසින් පිහිටුවූ ස්වාධීන සමාගමක් වන මොන්ස්ටර් යූනියන්හි පළමු නිෂ්පාදනය වේ.

නාට්‍යයේ පළමු පිටපත් කියවීම 2017 අප්‍රේල් 7 සෝල්හි යෝඋයිදෝහි දී පැවැත්විණි.

විකාශයට ප්‍රථම, මෙහි ප්‍රධාන නිළි පාක් පැවසූයේ ප්‍රේක්ෂකයනට මෙම නාට්‍යය "ලව් ඉන් ද මූන්ලයිට්හි ම වසර පහකට පසුව" කථාවක් ලෙස සිතිය හැකි බවයි. KBS2 හි ජනප්‍රිය කතාමාලාවක් වූ එහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළේ පාක් බෝ-ගුම් සහ කිම් යූ-ජුං විසිනි.

මුල් ධ්වනිපථය

OST 1 කොටස

OST 2 කොටස

OST 3 කොටස

OST 4 කොටස

OST 5 කොටස

තක්සේරුව
 පහත වගුවෙහි, නිල් පැහැ සංඛ්‍යා මගින් පහළම ප්‍රමාණන අගයයන් ද, රතු පැහැ සංඛ්‍යා මගින් ඉහළම අගයයන් ද පෙන්වයි.
 NR මගින් අදහස් කෙරෙන්නේ නාට්‍යය එම දිනයේ ඉහළම වැඩසටහන් 20 අතරට ඇතුළත් නොවූ බවයි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
2017 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2017 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ක්වීන් ෆෝ සෙවන් ඩේස්


Hi Anubis in usa ha mga Ehiptanon mitolohiya ha mga nekropolis nga diyosdiyos hin tawo ngan ulo han ayam in hadton Ehipto.

[[nds-nl:Anubis (god)]

Anubis (mitolohiya)


Sidney Jacobson () a fost un scriitor american, care a lucrat la redactarea și publicarea cărților de benzi desenate și a romanelor grafice de non-ficțiune. El a fost redactor responsabil și redactor-șef la Harvey Comics. Jacobson este cunoscut, de asemenea, pentru colaborările sale târzii cu artistul Ernie Colón, mai ales la romanele grafice de non-ficțiune The 9/11 Report: A Graphic Adaptation și Anne Frank: The Anne Frank House Authorized Graphic Biography.

Biografie
Sid Jacobson a absolvit liceul Abraham Lincoln și apoi Universitatea din New York, unde s-a specializat în jurnalism. Primele sale locuri de muncă după absolvire au fost la tabloidul new york-ez The Compass și la ziarul specializat în cursele hipice The Morning Telegraph.

În anii 1950 și 1960, în timp ce lucra la editura Harvey Comics, Jacobson a scris cântece pentru vedete ale muzicii pop ca Frankie Avalon ("A Boy Without a Girl"), Earl Grant ("(At) The End (of a Rainbow)"), Dion and the Belmonts și Johnny Mathis - în ciuda faptului că Jacobson nu cunoștea notele muzicale. În cadrul companiei Harvey el l-a cunoscut pe artistul desenator Ernie Colón, ale cărui creații le-a redactat timp de mulți ani acolo și la Star Comics.

După o perioadă lungă de colaborare cu Harvey Comics, Jacobson a plecat pentru a deveni redactor executiv la Marvel Comics, unde a contribuit la fondarea revistei de benzi desenate pentru copii Star Comics. În afară de redactarea revistei Star, Jacobson a scris scenariul unor seriale de benzi desenate precum Wally the Wizard și Top Dog. El a scris adaptările pentru benzi desenate ale filmelor Santa Claus: The Movie (1985), Labirintul (1986), Pinocchio and the Emperor of the Night (1987) și Elvira, Mistress of the Dark (1988).

În această perioadă, Jacobson a publicat romanul Streets of Gold (Pocket Books, 1985), o istorie ficționalizată a călătoriei de imigrare a familiei sale din ștetl-ul din Rusia până în Statele Unite ale Americii.

Jacobson a revenit la Harvey Comics la începutul anilor 1990, elaborând printre altele un serial de benzi desenate pentru Hanna-Barbera, povești originale inspirate de personajele serialelor de desene animate de la televiziune.

În 2006, Jacobson și vechiul său coleg de la Harvey Ernie Colón au format o echipă scriitor-ilustrator pentru elaborarea unui roman grafic inspirat din Raportul Comisiei 9/11 și intitulat The 9/11 Report: A Graphic Adaptation. În 2008 ei au publicat o continuare de 160 de pagini: After 9/11: America's War on Terror. Colaborările ulterioare cu Colón includ A Graphic Biography: Che, lansat în 2009; și Anne Frank: The Anne Frank House Authorized Graphic Biography, publicat în 2010 de către Hill & Wang în SUA și de Uitgeverij Luitingh în Țările de Jos.

Viața personală
Jacobson a avut doi copii, Seth și Kathy. El a locuit în Los Angeles.

Premii
Sid Jacobson a obținut în 2003 Premiul Inkpot.

Romane grafice
 The Ultimate Casper the Friendly Ghost
 The Ultimate Casper Comics Collection
 The Ultimate Hot Stuff
 Streets of Gold (ca "Sidney Jacobson") (Pocket Books, 1985)
 Pete Reiser: The Rough-and-Tumble Career of the Perfect Ballplayer (McFarland & Company, 2004)
 The 9/11 Report: A Graphic Adaptation cu Ernie Colón (Hill & Wang, 2006)
 After 9/11: America's War on Terror (2001- ) cu Ernie Colón (2007)
 A Graphic Biography: Che (2009) cu Ernie Colón
 Anne Frank: The Anne Frank House Authorized Graphic Biography cu Ernie Colón (Hill & Wang, 2010)

Referințe

Legături externe
 NPR interview with Sid Jacobson and Ernie Colón
 Commission Report adaptation  serialised at Slate
 Macmillan Speakers Bureau profile
 Sid Jacobson at the Unofficial Handbook of Marvel Comics Creators

Nașteri în 1929
Decese în 2022
Absolvenți ai New York University
Creatori de benzi desenate
Scriitori americani

Sid Jacobson


Stjernepladsen Station er en letbanestation i Aarhus beliggende i bydelen Christiansbjerg. Stationen ligger på Randersvej ved Stjernepladsen. Den er udformet som en øperron beliggende midt på Randersvej og med adgang via et fodgængerfelt på pladsen. Midt på perronen er der en simpel overdækning med bænke og en rejsekort-billetautomat. Omgivelserne er især præget af boligblokke og karreer, men også virksomheden COWI har letbane til døren.

Strækningen mellem Aarhus H og Universitetshospitalet, hvor stationen ligger, åbnede den 21. december 2017.

Galleri

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Stjernepladsen Station


İskender kebap , iskender döner veya Bursa Kebabı; Bursa yöresinin meşhur kebap yemeklerinden biridir. 1867 yılında Kayhan Çarşısı'nda başlamıştır. Aslında temel malzemesi döner olsa da iskenderi iskender yapan, üstündeki tereyağ, domates sosu, yanındaki yoğurt ve altındaki yağlı pide parçalarıdır. Ayrıca iskenderin eti herhangi bir dönerin etinden farklıdır. İskender kebabının yapıldığı et, Uludağ kekiği ile beslenen koçlardan elde edilir. İskender etinin yağı daha az olur. Kullanılan domates sosu ve yoğurt da kaliteyi çok etkilemektedir. Adını, 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı İmparatorluğu'nda Bursa'da yaşayan mucidi İskender Efendi'den alır.

Tarihçe

1850'li yıllarda Mehmet Efendi Lokantası ile işe başlayan aile, o dönemlerde Bursa'da yaygın olan kuzu çevirme ve tandırcılık işi yapmaktadır. Pişirilen etin (tandır veya kuzu çevirme) sabit mekânda olduğu kadar baş üstündeki tablalarda satıldığı böyle bir Osmanlı döneminde; oğul İskender, arayışlara girerek "İşi nasıl farklılaştırabiliriz?" ve "Daha iyisini nasıl yapabiliriz?" gibi düşünceleri, amcası Sabit Dede'den aldığı destekle hayata geçirmeye çalışır. Babasının "Başımıza icat çıkartma." sözleri üzerine önce konuyu annesine anlatır, sonra da babasını ikna eder. Sonuçta yüzyıllardır yerdeki ateşe paralel olarak pişirilen kuzuyu, dik mangalda ayağa kaldırma teklifinde bulunur babasına. Böylece dikey kebap fikrini Bursa'da denerler ve babası Mehmet Efendi'ye desteğiyle iş gelişmeye devam eder.

Yöresi
Bu amaçla yola çıkan İskender Efendi zamanla kemikli eti; kemik ve sinirlerinden arındırır, bir şişe takar ve bunu ateş karşısında döndürerek pişirdikten sonra ince ince keserek sunumunu yapar. Bu farklı sunum Bursa'da çok dikkat çeker ve İskender Efendi'nin "dönen kebabı" olarak anılmaya başlar. Çünkü et kemiksizdir, dikey bir ocakta pişmektedir, farklı bir şekilde kesilmektedir. Ancak bugünkü kebap şeklinde değil; daha basit, çatal ve bıçak kullanılmayan, o günkü adıyla alaturka denen pide üzerine konan etlerin kenarına konan yoğurt, salça ve tereyağı ile desteklenmiş, bir lezzet tabağı hâline gelmiştir. Artık Bursa'da iskender denince o tabak akla gelmektedir. Bu yıllarda Bursa'nın nüfusu çok azdır. Kayhan-Tahtakale-Reyhan üçgeni ve Maksem, Tophane gibi semtlerden ibarettir. İnsanlar birbirlerini tanımaktadır. O dönemde Mehmet oğlu İskender Efendi ile tanınmaya başlayan iskender döner kebabın sunulduğu mekân 20–30 metrekarelik bir dükkândır. 1928 yılında Harf İnkılâbı ile levhası olan ilk dükkâna taşınır.

Diğer adları

Halk dilinde "döner kebap", "döner" şeklinde anılmaya başlanmış ve lakap; Mehmet oğlu İskender Efendi şeklinde önce tabelaya ve günümüz ticari ortamında da bir ticari unvana dönüşmüştür. Ticari unvanın uzun zamandır kullanılmasıyla birlikte İskender Efendi, Bursa ile özdeşleşmiş ve âdeta bir simgesi olmuş, kişiliğiyle yemeğini bütünleştirerek bir ünlenme sürecine girmiştir. Bursa Kebap, Hacıbey kebap, Uludağ kebap veya yoğurtlu Kebap olarak da adlandırılır.

Dönerin pişirilmesi
Hazırlanan döner daha önceden yanmış olan döner ocağı ateşinin karşısında 10–15 cm mesafede yanan ateşin önüne konulur. Döner bu ateşte yavaş yavaş pişer, piştikten sonra bıçakla yukarıdan aşağıya doğru ince bir şekilde kesilir. Böylece döner servis için hazır hâle gelmiş olur.

İskender dönerin servise hazırlanışı
Pide ızgarada tavlanır. Pidelerin koyulacağı tabakların sıcak olması gerekir. Bu nedenle tabaklar ızgaranın üzerinde ısıtılır. Pide doğranır ve hemen sıcak tabağın içine konulur. Sosu gezdirilir. Çok hızlı bir şekilde üzeri dönerle kaplanır. Bu işlemler olurken tereyağı tava içinde mangala atılarak kebap hazırlandığı anda tereyağı da hazırlanmış olur. Tamamlanmış olan kebabın üzerine tereyağı gezdirilir. Bütün işlemlerin aynı zamanda yapılması uygundur. Kebap hazırlanıp, tereyağı dökülmeden beklenirse kebap soğur. Bu nedenle bu işlemlere çok dikkat etmek gerekir. Kebap hazırlandığında sos beklerse kebap lezzetini kaybeder.

Hazırlanışı
 Aynı döner gibi, iskenderin döner eti dikey biçimde duracak şekilde bir şişe geçirilir.
 Kömür ateşinde pişirilir.
 Piştikçe dış tabaka döner, bıçağıyla yaprak gibi dilimlenir.
 Bu dilimler, tereyağlı pide parçalarının üstüne serilir.
 Yanına yoğurt koyulduktan sonra veya serpme (çırpılmış yoğurt), isteğe göre üzerine tereyağı ve domates sosu serpilerek servis yapılır. Yanında şıra ile birlikte yenilmesi tavsiye edilir.

Benzer yemekler
Balaban kebabı, Manisa kebabı ve Pideli köfte İskender kebabın üzerine döner yerine köfte konulması ile yapılmış yemeklerdir.

Ayrıca bakınız
Balaban kebabı
Pideli köfte

Dış bağlantılar

Yiyecek ve İçecek Hizmetleri, Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı, Türkiye

Kaynakça

Türk mutfağındaki kebaplar
Bursa mutfağı
Şişe geçirilen kebaplar

İskender kebap


Juan Martín Trucco (22 de enero de 1987, Tres Algarrobos, Provincia de Buenos Aires) es un piloto argentino de automovilismo de velocidad. Participó en diferentes categorías nacionales, la mayoría de rango promocional, entre ellas el Top Race Junior, la Copa Mégane, el Desafío Focus y el TC Pista. Durante su incursión en esta última, participó a bordo de un Dodge Cherokee formando su propia escudería, el JMT Motorsport.

Debutó profesionalmente en el año 2006 en el TC Mouras a bordo de un Ford Falcon y a partir de allí comenzó su ascenso a las demás categorías de automovilismo del país. Asimismo, también fue campeón del Torneo Clausura 2006 del Desafío Focus y subcampeón del torneo nacional el mismo año. Fue subcampeón de TC Pista en 2010, lo que le valió el ascenso al Turismo Carretera. Debutó en el Turismo Carretera a bordo de un Torino Cherokee del equipo HAZ Racing Team, sin embargo perdió su puesto en el equipo por causa de una situación confusa entre los directivos de la escudería y los familiares del piloto. Finalmente, recalaría en el equipo de Rodolfo Di Meglio, quien pondría un Dodge Cherokee a su disposición.

Tras este torneo, Trucco continuaría confiando su carrera deportiva a Rodolfo Di Meglio, compitiendo un año más en 2012. Al mismo tiempo, durante el 2011 trabajó manteniendo en pista a su equipo, el JMT Motorsport, el cual participó ese año en el TC Pista, a través del piloto Germán Giles.

Trayectoria
2017
Turismo carretera
Dodge
2018
Turismo carretera
Dogde
2019
Turismo carretera
Dogde
2020
Turismo Carretera
Dogde

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Twitter oficial
 Facebook oficial
 Ficha de Juan Martín Trucco en Driver DataBase

Personas del partido de Carlos Tejedor
Pilotos de Top Race
Pilotos de Turismo Carretera
Pilotos de automovilismo de Argentina
Pilotos de Copa Mégane Argentina
Pilotos de la Copa Porsche Carrera

Juan Martín Trucco


සංයුක්ත සැරසුම් පි‍ටු () ලෙස හඳුන්වා දුන් අතර වෙබ් පි‍ටුවක අන්තර්ගත කොටස් (HTML Elements) කෙසේ දිස්විය යුතු දැයි වෙබ් බ්‍රව්සරයට උපදෙස් ලබා දීම මෙම දත්ත ගොනුව(file එක) මහින් සිදු කරනු ලැබේ.

සංයුක්ත සැරසුම් පි‍ටු(CSS)


المحاسبة الإدارية تركز على المعلومات المالية وغير المالية لخدمة الإدارة في القيام بوظائفها الاساسية بغية تحقيق اهداف المنشأة. وتختلف عن المحاسبة المالية في عدة فروقات منها أنها ليست إلزامية وتاريخية ومستقبلية.

الفرق بين المحاسبة الإدارية CMA وزمالة المحاسبين التنفيذيين ACCEA
المواد التي تدرس زمالة المحاسبين التنفيذيين:
 1/المحاسبة المالية
 2/المحاسبة الأدارية
 3/رياضيات الأعمال وطرق الكمية
 4/الأقتصاد
 5/نظم المعلومات
 6/قانون الأعمال
 7/المراجعة
 8/الضرائب
 9/ المحاسبة المتقدمة
 10/إدارة الأداء
 11/إدارة اتخاذ القرارات
 12/إدارة ومراقبة المخاطر
 13/التخطيط الأستراتيجي للأعمال
 14/التخطيط الأستراتيجي المالي
 15/التخطيط الاستراتيجي لنظم المعلومات ونظم الأتصال

تعريف المحاسبة الإدارية

المحاسبة الإدارية هي نظام للمعلومات يختص ب تجميع وتبويب وتحليل وتخزين بيانات أساسية أو معلومات ناتجة عن نظم أخرى فرعية للمعلومات في المنشأة لغرض إنتاج معلومات ذات طابع كمي مالية كانت أو غير مالية تساعد الإدارة في التخطيط والرقابة واتخاذ القرارات. على ذلك فالمحاسبة الإدارية ما هي إلا جزء من نظام المعلومات الإدارى المتكامل للمنشاة.

تعريف آخر: المحاسبة الإدارية هي نظام يقوم بتوفير المعلومات اللازمة لترشيد القرارات الإدارية. وكونها نظام يشير إلى إنها تمثل مجموعه من المبادئ العلمية والطرق العملية التحليلية، لها صفة التكامل والترابط وتهدف إلى تحقيق هدف أو أهداف محدده تتلخص في ترشيد القرارات الإدارية بمختلف أنواعها. وطرق التحليل التي تستخدم في نظام المحاسبة الإدارية تعتمد على طبيعة احتياجات المعلومات التي تعتمد بدورها على طبيعة القرارات الإدارية المتخذة. وعلى هذا فان طرق التحليل التي يمكن أن تدخل تحت إطار المحاسبة الإدارية يمكن أن تتغير وتتطور بتطور طبيعة القرارات الإدارية وطبيعة المعلومات اللازمة لها وخلفية القائمين باتخاذ القرارات.

سمات المحاسبة الإدارية

 أن المحاسبة الإدارية موجهة لخدمة الأطراف الداخلية حيث تهتم ب إعداد التقارير للمستخدمين الداخليين (الإدارة).
 أن جوهر المحاسبة الإدارية هو القياس والتوصيل، فالقياس يشتمل على قياس القيم المستقبلية بالإضافة إلى القيم الفعلية ويكون قياس نقدي وغير نقدي، أما توصيل المعلومات فيتم للإدارة داخل المنشأة.
 إن الهدف من المحاسبة الإدارية هو خدمة الإدارة في ممارسة وظائفها المختلفة من تخطيط واتخاذ قرارات ورقابة.

أهداف المحاسبة الإدارية

يمكن تلخيص الهدف الاساسي من نظام المحاسبة الإدارية في انه «توفير المعلومات المناسبة في مساعدة الإدارة على اتخاذ قرارات رشيدة». والمقصود بالمعلومات البيانات التي خضعت للتحليل والتمحيص بناء على مبادئ وطرق علميه. والمعلومات المناسبة هي التي تطابق احتياجات الإدارة في اتخاذ القرارات، ولذلك يجب أن يسبقها دراسة لطبيعة القرارات التي ستستخدم الإدارة المعلومات للوصول إليها. والمعلومات المناسبة أيضا هي التي تصل إلى الإدارة في وقت مناسب لاتخاذ القرار، أي قبل اتخاذ القرار بفترة كافيه للدراسة والتفكير. فإذا وصلت المعلومات بعد اتخاذ القرار، آو بعد الوقت الذي كان يجب أن يتخذ فيه القرار (إذ انه قد يتعطل اتخاذ القرار تماما في حالة عدم وجود المعلومات وبذلك يفوت وقت القرار) إذا وصلت المعلومات كذلك أصبحت عديمة الفائدة. ولكي تقوم إدارة المنشاة بأنشطة التخطيط والرقابة واتخاذ القرارات تحتاج إلى معلومات مختلفة تحصل عليها من مصادر متنوعة سواء الخبراء الماليين أو الاقتصاديين أو إدارات الإنتاج والمشتريات والمخازن والتسويق والمحاسبين بالمنشأة. ومن الأهداف الرئيسية لنشاط المحاسبة الإدارية ما يلي:

1- الوقت الذي تصل فيه المعلومات بالنسبة لوقت اتخاذ القرار: توفير المعلومات اللازمة لمساعدة المديرين في اتخاذ القرارات والتخطيط، فعلى سبيل المثال: «قرار افتتاح خط إنتاجي جديد يتأثر بالتقديرات الخاصة بتكلفة إنشاءالخط وتكلفة المحافظة عليه خلال تشغيليه، وأيضا تقديرات التكاليف والإيرادات المرتبطة بالتشغيل والتي تساعد في عملية إعداد الموازنة الخاصة بهذه الخط».

2- مدى نجاح المعلومات في تخفيض حالة عدم التأكد  عند متخذ القرار: مساعدة المديرين في الرقابة على الأنشطة التشغيلية، وتتم علمية الرقابة من خلال توافر بيانات مقارنة بين الأداء الفعلي والأداء المخطط المحدد بالموازنة ثم تحديد الفروق أو الانحرافات وتحليل أسبابها واتخاذ الإجراءات المصححة، كما يتم الاستفادة من هذا التحليل عند إعداد الخطط الجديدة. وتهتم المحاسبة الإدارية بقياس أداء الأفراد والوحدات الفرعية للمنشأة مثل الأقسام وخطوط الإنتاج والمناطق الجغرافية، كما أن قياس الأداء يساعد في إعداد نظم الحوافز حيث يجب أن يتم تحفيز المديرين والعاملين من خلال ربط مكافأتهم بالأرباح المحققة بواسطة الوحدات التي يديرونها أو يعملون بها.

دور المحاسبة الإدارية في النظام المحاسبي

إن النظرة الحديثة للنظام المحاسبي تؤكد انه نظام متكامل متماسك. ويقوم هذا النظام بخدمة نوعين رئيسيين من متخذي القرارات ومستخدمي المعلومات التي يصدرها النظام:

النوع الأول: مستخدمون  خارجيون – أي يقع عملهم واهتمامهم خارج المنشاة. وهذا النوع يضم ملاك المشروع «مثل: المساهمين بالنسبة للشركات المساهمة، والشركاء في شركات التضامن والشعب بصفه عامه في الشركات أو المنظمات الحكومية، ومقرضون (مثل: الموردين، البنوك، وأصحاب السندات) والأسواق التي تبيع فيها المنشاة سلعها أو خدماتها، والتي تشترى منها عوامل إنتاجها (مثل: أسواق المواد الخام)، والهيئات الرقابية (مثل: الجهاز المركزي للمحاسبات»، والمؤسسات التي ينتمي إليها أعضاء المنشأة (مثل: المؤسسات العمالية، والحرفية، والمنظمات الاجتماعية والسياسية والاقتصادية على اختلاف أنواعها).

النوع الثاني: مستخدمون داخليون – وهم الذين يقع عملهم واهتماماتهم الرئيسية داخل المنشاة، أي هم الأعضاء المديرون والمنفذون في المنشاة.

دور المحاسبة الإدارية في مساعدة الإدارة

تتلخص أهم وظائف إدارة المنشأة في أربع وظائف رئيسية هي:

التخطيط
ويقصد بالتخطيط الإجراءات والخطوات الواجب اتخاذها لتحديد الأهداف ووضع البرامج المناسبة للحصول على الموارد المختلفة واستخدامها لتحقيق هذه الأهداف، ويقوم المحاسب الإداري بمهمة تجميع البيانات التي تساعد الإدارة في وظيفة التخطيط.

التنظيم
يقصد بالتنظيم تحديد أفضل الطرق والإجراءات والوسائل التي يمكن بها تنظيم الموارد المتاحة المختلفة وبما يمكن من تنفيذ الخطط الموضوعة.

الرقابة
يقصد بها الإجراءات الخاصة بقياس وتصحيح الأداء الفعلي لضمان تحقيق أهداف وخطط المنشاة، بمعنى التأكد من أن التنفيذ الفعلي يطابق الخطط الموضوعة، واتخاذ القرارات التصحيحية اللازمة في حالة وجود انحرافات عن الخطط الموضوعة. ويظهر دور المحاسبة الإدارية في توفير معلومات تساعد الإدارة على أداء وظيفة الرقابة.

اتخاذ القرارات
تعنى وظيفة اتخاذ القرارات باختيار البديل المناسب من البدائل المختلفة بهدف تحقيق الأهداف التي وضعتها الإدارة. وتقوم المحاسبة الإدارية بتوفير المعلومات التي تساعد الإدارة على المفاضلة بين البدائل المتاحة وتحديد البديل الأفضل للمنشأة. ويمكن تبويب المعلومات التي يوفرها نظام المحاسبة الإدارية لمساعدة الإدارة في اتخاذ القرارات الرشيدة، والإغراض التي تخدمها هذه المعلومات في الاتى:

1- معلومات لقياس أداء الوحدات الاداريه للمنشاة، وكذلك أفرادها ويتحقق ذلك عن طريق وسائل تسجيل وتبويب البيانات الخاصة بنشاط كل وحده اداريه أو فرد، سواء كانت هذه البيانات فعليه أو تقديريه.

2- معلومات لتنبيه الإدارة للانحرافات عن الخطط الموضوعة، مثل: تقارير الاستثناءات  حتى تتخذ القرارات التصحيحه اللازمة.

3- معلومات لحل المشاكل الاداريه ذات الطبيعة الخاصة، ويحتاج ذلك إلى تحليل خاص يناسب كل مشكله. فسوف نرى إننا – لتحقيق ذلك – سنتبع مبدأ «التكاليف المختلفة للإغراض المختلفة» أي إننا سنقوم بتبويب وتحليل التكاليف بطرق مختلقه لتتفق مع الحلول اللازمة لحل المشاكل الإدارية المختلفة.

أساليب المحاسبة الإدارية

لا توجد قائمة متفق عليها لأدوات المحاسبة الإدارية فالتطور المستمر في العلوم ينعكس على أدوات المحاسبة الإدارية، إلا أن أهم الأدوات التي تعتمد عليها المحاسبة الإدارية تتمثل في الآتي:

 الموازنات التخطيطية.
أهمية الموازنات التخطيطية:
تعتبر الموازنات التخطيطية عينية ومالية ونقدية تفصيلية تغطي كل نواحي النشاط في الوحدة الاقتصادية لفترة محدد مقبلة بهدف تحقيق أهداف التخطيط والتنسيق والرقابة على أنشطتها وتعد الموازنة التخطيطية بمثابة أداة تستخدم في التعبير عن الأهداف والسياسات التي ساهمت الإدارة العليا في وضعها سواء للوحدة الاقتصادية ككل أو للإدارات والأقسام فيها كلا على حده.
وتعتبر الموازنة التخطيطية وسيلة هامة في للاتصال بين مستويات الإدارية المتعددة فبواسطتها يمكن توصيل أهداف وخطط الإدارة العليا إلى المستويات الأقل في الخارطة التنفيذية والوحدة الاقتصادية حيث تقوم الإدارات التنفيذية بترجمة الأهداف والسياسات في صورة موازنات فرعية وذلك لقدرتها على إعداد هذه الموازنات نظرا لأنها تقوم بالتنفيذ الفعلي.
وتبين الموازنة التخطيطية أهداف الإيرادات المنتظرة عن طريق موازنة المبيعات وحدود المصروفات المتوقعة عن طريق موازنات الاستخدام ويمثل الفرق صافي الدخل أو الفائض المرغوب في تحقيقه بالإضافة إلى ذلك فإن الموازنة تعبر عن خطط متعلقة بنواحي تفصيلية متعددة مثل مستويات المخزون السلعي والإضافات الرأسمالية والاحتياجات النقدية ومصادر التمويل وخطط الإنتاج وخطط المشتريات والاحتياجات من الأيدي العاملة.

 خرائط التعادل (العلاقة بين التكلفة والحجم والربح).
 التكاليف المعيارية.
 أدوات بحوث العمليات.
 النماذج الرياضية.
 التحليل الإحصائي.
 الرقابة الداخلية.
 محاسبة التكاليف.
 التحليل المالي والمحاسبي.
 محاسبة المسؤولية.
 الرقابة على الجودة.
 أساليب الإدارة (بنظم المعلومات الإدارية، الإدارة بالأهداف، إدارة بالاستثناء).

العلاقة بين المحاسبة الإدارية والأنظمة الأخرى

العلاقة بين المحاسبة الإدارية والمحاسبة المالية

ويمكن كذلك توضيح العلاقة بين المحاسبة الإدارية والمحاسبة المالية من حيث:

أوجه الشبه:

 استخدام الأحداث الاقتصادية.
 الاهتمام بالإيرادات والمصروفات والأصول والتدفقات النقدية.
 الاعتماد على نظام المعلومات المحاسبي (مدخلات ــ تشغيل ــ مخرجات)
 اعتمادهما على مفهوم المسؤولية وإن كان مجال التطبيق مختلف.

أوجه الاختلاف:

 المحاسبة المالية مقيدة بالمبادئ المحاسبية المقبولة لدى المحاسبين (مبدأ التكلفة التاريخية) أما المحاسبة الإدارية غير مقيدة بالمبادئ المحاسبية فقد يتم تقويم الأصول الثابتة بالتكلفة الاستبدالية.
 تهتم المحاسبة المالية بالمنشأة ككل، أما المحاسبة الإدارية تركز على القطاعات المختلفة (مراكز ربحية، أقسام)
 تهتم المحاسبة المالية بالمعلومات النقدية، أما المحاسبة الإدارية فتهتم بالمعلومات النقدية وغير النقدية.
 تركز المحاسبة المالية على الماضي، أما المحاسبة الإدارية تركز على المستقبل (خطط مستقبلية)
 تركز المحاسبة المالية على موضوعية البيانات ودقتها وقابليتها للتحقق وتعتبر ملاءمتها أمرا ثانويا. أما المحاسبة الإدارية تركز على ملائمة المعلومات للمشكلة موضع الدراسة وتعتبر الموضوعية أمرا ثانويا.
 توفر المحاسبة المالية معلومات أكثر دقة من المحاسبة الإدارية حيث أن الإدارة قد تضحي ببعض الدقة من أجل الحصول على المعلومات بالسرعة المطلوبة.
 تعتمد المحاسبة الإدارية على مصادر معلومات أخرى مثل بحوث العمليات، الإحصاء، الاقتصاد بخلاف نظام المحاسبة المالية.
 المحاسبة المالية ملزمة بالاحتفاظ بدفاتر وسجلات معينة، أما المحاسبة الإدارية فلديها الحرية الكاملة في الدفاتر والسجلات التي تستخدمها.
 المعلومات التي توفرها المحاسبة المالية تعتبر الهدف الأساسي منها فعند إعدادها ينتهي دور المحاسبة المالية، أما المعلومات التي توفرها المحاسبة الإدارية تعتبر وسيلة لاستخدامها في التخطيط والتوجيه والرقابة.
 تركز المحاسبة المالية على الجهات الخارجية (بنوك، مستثمرين، أجهزة حكومية)، بينما تركز المحاسبة الإدارية على احتياجات الإدارة.

الجدول التالى يلخص العلاقة بين المحاسبة الإدارية والمحاسبة المالية

العلاقة بين المحاسبة الإدارية ومحاسبة التكاليف

ويمكن كذلك توضيح العلاقة بين المحاسبة الإدارية ومحاسبة التكاليف من حيث:

أوجه التشابه:

 التعامل في الأحداث الاقتصادية.
 تحتاج المحاسبة الإدارية إلى معلومات من محاسبة التكاليف.
 كلا الفرعين ينتميان إلى فرغ من فروع المحاسبة وهو المحاسبة لخدمة الأطراف الداخلية.

أوجه الاختلاف:

 الهدف من محاسبة التكاليف هو تحديد تكلفة الإنتاج، في حين أن المحاسبة الإدارية تهدف لحل المشكلات الإدارية والمفاضلة بين البدائل المتاحة.
 الفترة المحاسبية لمحاسبة التكاليف لها وقت محدد (فترة تكاليفية)، بينما لا يوجد قيود على الوقت (فترة غير محددة) بالمحاسبة الإدارية.
 درجة الدقة في محاسبة التكاليف تتسم بالموضوعية وخاصة عند حصر المخزون، والمحاسبة الإدارية تتسم بالحكم الشخصي والتنبؤ.
 إما في مجال الاهتمام فإن محاسبة التكاليف تهتم بعناصر التكلفة وتحليلها (الأقسام الإنتاجية فقط)، في حين أن المحاسبة الإدارية لها مجالات متعددة في كافة الأنشطة ووظائف الإدارة.
 ينحر نطاق محاسبة التكاليف على التركز فقط على التكاليف، في حين أن نطاق المحاسبة الإدارية يناقش محاسبة المسؤوليات وتقييم الأداء ومؤشراته.

الجدول التالى يلخص العلاقة بين المحاسبة الإدارية ومحاسبة التكاليف

العلاقة بين المحاسبة الإدارية وعلم الإدارة
يمكن إيضاح العلاقة بين المحاسبة الإدارية وعلم الإدارة عن طريق الربط بين وظائف المحاسبة ووظائف الإدارة كما يلي:

يتضح أن هناك علاقة توازنية بين وظائف كل من المحاسبة والإدارة. والمحاسبة الإدارية تعمل على توفير البيانات والمعلومات اللازمة لقيام الإدارة بوظائفها وتحقيق أهداف المنشأة. فهي امتزاج عملي بين المحاسبة والإدارة.

العلاقة بين المحاسبة الإدارية وعلم الاقتصاد
بالرغم من أن المحاسبة الإدارية تتعامل مع الأحداث الحاضرة والمستقبلية في صورة كمية قريبة إلى الواقع العملي، إلا أنها تعتمد على المفاهيم النظرية لعلم الاقتصاد في صياغة تقاريرها وفي تحديد مفاهيمها. كما هو الحال في دراسات نقطة التعادل والتكاليف الحدية والدراسات الخاصة بفصل التكاليف الثابتة عن المتغيرة، الأمر الذي يوضح مدى أهمية الدراسات الاقتصادية للمحاسب الإداري.
ونجد ان علم الاقتصاد يهتم بدراسة الاستخدام الامثل للموارد المتاحة ام المحاسبة الإدارية تهتم أيضا بذلك من خلال قدرتها على الإنتاج.

العلاقة بين المحاسبة الإدارية والعلوم السلوكية
تهتم المحاسبة الإدارية بالعامل البشري، باعتباره الذي يؤثر ويتأثر بالوظائف المحاسبية والإدارية، فتعتمد المحاسبة الإدارية على دراسات العلوم السلوكية في مجال دراسات الدوافع والحوافز. وهي في سبيل ذلك تتعامل مع أساليب الإدارة بالأهداف والنتائج والإدارة بالاستثناء وتقارير محاسبة المسؤولية، كما أنها تتعامل مع نظم دفع الأجور والأجور التشجيعية، وتعتمد على أساليب المشاركة في إعداد الموازنات التخطيطية. فالمحاسبة الإدارية لا تتعامل فقط مع الأرقام واللوائح بل يتعدى اختصاصاتها ذلك بكثير خصوصا في مجال الاهتمام بالعنصر البشري.

المراجع

 المحاسبة الادارية أهميتها وأهدافها وعلاقتها بالمحاسبة المالية ومحاسبة التكاليف

مواقع ذات صلة
 أنظر إيضاً المقال الأصلي: محاسبة
 موقع دليل المحاسبين
 المجمع العربي للمحاسبين القانونيين
 الهيئة السعودية للمحاسبين القانونيين

محاسبة إدارية
أنواع المحاسبة
مصطلحات محاسبية

محاسبة إدارية


RDE යන්න පහත දෑ අදහස් විය හැකිය:

 Redundant data elimination, the process of reducing file storage requirements through data deduplication
 Revue d'Égyptologie, a scholarly journal of Egyptology (commonly abbreviated RdE)
 "Rotating detonation engine" භ්‍රමණ ස්ඵෝටන එන්ජිම, රොකට් එන්ජින් වර්ගයක්.
 Rotating disk electrode, a type of electrode used in electrochemistry
 Remote data entry, a process for the collection of data in electronic format
 Rule-developing experimentation, a term used in market research
 European Democratic Alliance (Rassemblement des Démocrates Européens), a political group in the European Parliament 1984–1995.
European Democratic and Social Rally group, formerly the Democratic and European Rally group (groupe du Rassemblement démocratique et européen), a parliamentary group in the French Senate
 Real Driving Emissions, see European emission standards.

RDE


Die Coppa Italia 1990/91, den Fußball-Pokalwettbewerb für Vereinsmannschaften in Italien der Saison 1990/91, gewann die AS Rom. Die Roma traf im Finale auf Sampdoria Genua und konnte die Coppa Italia zum siebten Mal gewinnen. Man wurde Nachfolger von Juventus Turin, das in diesem Jahr bereits im Viertelfinale ausschied.

Als italienischer Pokalsieger nahm der AS Rom in der nächsten Saison am Europapokal der Pokalsieger teil.

1. Runde

2. Runde

Achtelfinale

Viertelfinale

Halbfinale

Finale

Hinspiel

Rückspiel

Siehe auch
 Serie A 1990/91

Weblinks
 Informationen zur Coppa Italia auf rsssf.com

1990/91
Fußballsaison 1990/91

Coppa Italia 1990/91


David Šengelija (nje. Dawit Schengelia, gru. დავით შენგელია, FIDE liste: David Shengelia) (Tbilisi, 6. ožujka 1980.) je gruzijsko-austrijski šahovski velemajstor.

Rođen u Gruziji. U Austriji je studirao u Beču. Šahovski je trener u bečkoj šahovskoj školi.
Međunarodni majstor od 2001., a velemajstor od 2005. godine.
Za Gruziju je igrao do 2009., a za Austriju od 2009. godine.

Drugi je po rejtingu austrijski igrač. FIDE rejting mu je 2574, a u brzopoteznim kategorijama "rapid" 2482 i 2477 u kategoriji "blitz" siječnja 2017. godine. Siječnja 2017. najbolje je rangirani austrijski igrač.

Za austrijsku reprezentaciju igrao na šahovskim olimpijadama 2010., 2012. i 2014. kao i europskim prvenstvima 2009., 2011. i 2013. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Partije Davida Šengelije na chessgames.com (engl.)

Austrijski šahisti
Gruzijski šahisti
Šahovski velemajstori

David Šengelija


Ubisoft, Ubisoft Entertainment (ya da eski adıyla Ubi Soft) Fransız video oyun geliştiricisi ve yayımcısıdır. Kısmen(%20) Amerikalı Electronic Arts ile ortaktır, fakat yine de Electronic Arts firmasından bağımsız olarak çalışmaktadır. Ubisoft firması, 28 ülkede stüdyoları ile dünya çapında bir varlığa sahiptir.
Aynı zamanda 2008 yılı itibarıyla Ubisoft firması Avrupa'nın 3.büyük video oyun ve yapımcı firması seçilmiştir. Ubisoft 2002-2003 yılları arasında 453 milyon, 2003-2004 yılları arasında 508 milyon € kâr elde etmiştir. 2022 yılı itibariyle Şirkette 20000 üzeri çalışan vardır. Assasin's Creed, Far Cry gibi oyunlarla tanınmaktadır.

Tom Clancy's The Division ve Far Cry Primal oyunları 2016 yılının ilk çeyreğinde Amerika Birleşik Devletleri'nde en çok satılan iki oyun olmuştur. Bu satışlarıyla 2016 yılının başında en başarılı oyun şirketi unvanını kazanmıştır.

Tarihi
Guillemot ailesinin 5 kardeşi bilgisayar oyunu yayımcısı olarak 1986 yılında Fransa'da Ubisoft'u kurdu. İlerleyen süreçte Ubisoft  Electronic Arts, Sierra On-Line gibi firmalarla anlaşma yaparak gelişmeye başladı ve Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere  gibi ülkelerin pazarlarına da girmeye başladı.
1990 yılında Ubisoft Montreal adlı bir stüdyo açtı ve burası Ubisoft'un genel merkezi oldu ve şirket daha sonra burada oyun geliştirme programlarına girişti. Ubisoft  1996 yılında birçok yerde ofis açarak dünya çapında genişlemeye başladı.

 Şubat 2001'de Almanya merkezli Blue Byte Software şirketini satın aldı.

Merkezi Montreuil, Fransa'da yer almaktadır. 20 ülkede stüdyosu bulunmakla birlikte, Montreal, Kanada; Barselona, İspanya; Şangay, Çin; Kuzey Karolina, ABD; Düsseldorf, Almanya; ve Milano, İtalya'da geliştirme stüdyoları bulunmaktadır.

Gelecekteki Oyunlar sayfası yapım aşamasında olup en kısa sürede hizmete açılacaktır.

Yayınladığı oyunlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

1986'da kurulan video oyunu şirketleri
Video oyunu yapım şirketleri

Ubisoft


Marc Lafargue, né le  à Toulouse et mort dans la même ville le , est un poète, critique d'art et peintre français.

Alors qu'il est encore lycéen, Lafargue est membre actif d'un groupe de jeunes poètes toulousains et publie son premier recueil en 1897, Le Jardin d'où l'on voit la Vie, qui contient des poèmes d'influence symboliste et verlainienne. Il s'y montre aussi très attaché à sa région natale, qu'il évoque dans plusieurs poèmes. Il entreprend en 1903 un long voyage en Provence et y rencontre plusieurs artistes, dont Aristide Maillol avec qui il noue une amitié qui durera jusqu'à sa mort.

Un deuxième recueil paraît en 1903, L'Âge d'or, où il se détache de ses premières influences pour adopter un style plus proche du naturisme littéraire alors en pleine éclosion. Bien qu'il se montre adepte d'une vie rustique à la campagne, il alterne de longs séjours à Toulouse et à Paris, où il poursuit une carrière de critique d'art et collabore à de nombreux journaux. Il ne publie plus que rarement de la poésie, et s'adonne à la peinture en autodidacte, là aussi de manière discrète. Ses amis finissent par l'encourager à publier un nouveau livre, et il fait paraître en 1922 La Belle Journée, un recueil de poèmes écrits près de 15 ans plus tôt. Il compose une Ode aux jeunes filles de Vendôme d'inspiration ronsardienne en 1924, puis publie une biographie de Camille Corot en 1925 et une traduction des Bucoliques de Virgile en 1926.

Cette même année 1926, il quitte définitivement Paris pour rejoindre sa mère et sa sœur malades à Toulouse. Il obtient un poste de bibliothécaire, mais perd sa mère et sa femme, elle aussi de santé fragile, à quelques jours d'intervalle. Durement touché par ces deuils et atteint de problèmes cardiaques, il meurt le . Sa mort est abondamment commentée dans les milieux littéraires toulousains, où des hommages importants lui sont rendus. Ses amis entreprennent de publier ses nombreux poèmes laissés inédits, et découvrent, pour beaucoup, ses peintures qu'il gardait secrètes. Un recueil posthume paraît en 1928, Les Plaisirs et les Regrets, et des expositions de ses dessins et tableaux ont lieu. Un monument est finalement élevé en son hommage dans le square du musée des Augustins, en 1936.

Il est décrit comme un artiste discret, indifférent à la gloire, qui n'a participé qu'à un seul concours au cours de sa carrière et a gardé beaucoup de ses œuvres pour lui-même. Il y a peu d'études sur son travail, et principalement sur ses peintures dont la chronologie exacte est inconnue. Si ses premiers poèmes sont plutôt mélancoliques, il y montre déjà son attachement à la nature qui reste présent dans tous ses recueils suivants. Son style s'épure au fil des années, pour atteindre une forme simple et influencée par les poètes classiques, comme Ronsard à qui il rend hommage dans son Ode.

Il est aussi un fervent défenseur du patrimoine de sa ville natale, Toulouse, qui lui inspire plusieurs poèmes. Dans la presse, il s'engage publiquement contre des projets d'urbanisme qui menacent des monuments anciens, et parvient à faire réagir l'opinion publique et préserver des monuments, comme l'hôtel Dahus.

Biographie

Jeunesse (1876-1892)
Marie Jean Eugène Lafargue, dit Marc, naît le  au 62, rue de la Pomme à Toulouse. Il est le fils de Victor François Mamert Lafargue, tailleur, et de Jeanne Aimée Satgé. Ses origines sont connues principalement grâce à un document rédigé par lui-même et conservé à la bibliothèque municipale de Toulouse : il est issu d'une famille bourgeoise, ses ancêtres ont fait fortune dans l'industrie textile. Il passe son enfance dans une maison de campagne qui appartient à sa famille maternelle depuis plus d'un siècle au 22, route de Saint-Simon, près du village du même nom. Il a une sœur aînée, Louise, à laquelle il restera très attaché tout au long de sa vie. Son père meurt alors qu'il est encore très jeune, et il est choyé par sa mère et sa sœur. Il se décrit comme un enfant qui , et devient un adolescent mélancolique et très sensible. Un prêtre lui enseigne le latin et le pousse à passer son baccalauréat. Il devient étudiant au lycée de garçons de Toulouse, où il a pour camarades Maurice Magre, Jean Viollis et Henri Jacoubet, qui deviennent ses premiers compagnons littéraires, avec Emmanuel Delbousquet rencontré à la même période.

Le groupe de L'Effort (1892-1899)

Lafargue et ses amis se retrouvent pour des soirées où ils lisent leurs poèmes, débattent des nouvelles tendances littéraires, et concrétisent la réalisation d'une revue fondée par Delbousquet en 1892 : les Essais de jeunes, rapidement remplacée par L'Effort. Lafargue devient l'un des principaux collaborateurs de ces deux revues, actives entre 1892 et 1898, qui réunissent les jeunes poètes toulousains dans un groupe surnommé , et qui compte notamment Armand Praviel, Hélène Picard, Jacques et Marie Nervat, Joseph Rozès de Brousse, Pierre Fons. Rattachés brièvement au symbolisme, ils se tournent vers le naturisme et sont aussi de fervents défenseurs du régionalisme et de la décentralisation littéraire, à une époque où la scène artistique est dominée par Paris. Lafargue participe notamment à la consécration du jeune poète toulousain Éphraïm Mikhaël, mort prématurément, et dirige un comité de soutien à l'élévation d'un monument en son hommage.

À cette époque, Lafargue est influencé par les poètes classiques et le symbolisme, ainsi que par le naturisme qui apparaît alors et séduit des jeunes poètes. Les poèmes qu'il publie dans les Essais de jeunes puis dans L'Effort sont réunis dans un recueil édité par L'Effort en 1897, intitulé Le Jardin d'où l'on voit la Vie. Il y évoque sa jeunesse et ses périodes de convalescence dans un style parfois verlainien ou baudelairien, ainsi que des souvenirs :

Contrairement à plusieurs de ses camarades, Lafargue ne concourt pas à l'Académie des Jeux Floraux, et montre une aversion pour les académies et les écoles.

L'Effort finit par disparaître à mesure que les fondateurs rejoignent Paris. Lafargue s'y installe pour étudier à l'École des chartes, où il entre en 1899 sur recommandation de José-Maria de Heredia. Mais il n'y reste qu'un an et revient à Toulouse, sans diplôme, pour essayer de soigner des maux de poitrine.

Le voyage en Provence (1903)
Revenu à Toulouse, Lafargue reçoit souvent ses amis poètes, dont Delbousquet, Viollis, Déodat de Séverac ou Joseph Bosc. Sa santé s'améliore, et il entreprend un voyage en Provence en 1903, accompagné de Joachim Gasquet. Il rencontre plusieurs artistes durant ce voyage : Charles Maurras à Martigues, Frédéric Mistral à Maillane, Émile Pouvillon à Lamothe-Capdeville et Aristide Maillol, encore inconnu mais avec qui il se lie d'amitié, à Banyuls. Il mûrit son goût pour la vie rustique et le culte du sol natal au contact de ces personnalités régionales. Il publie, toujours en 1903, le recueil L'Âge d'or où il évoque sa mère et sa sœur, sa région natale et ses paysages, ainsi que son idylle avec sa future épouse, Lydie Gabrielle Vayssié :

Ils se marient à Paris le . Elle est décrite comme , de santé fragile et adepte de la vie rustique comme lui.

Entre Toulouse et Paris (1904-1926)

Pendant plusieurs années, le couple alterne des séjours entre Toulouse et Paris, où Lafargue poursuit principalement une carrière dans la presse : il collabore entre autres à L'Ermitage (tout comme Marie Dauguet, Charles Guérin ou Léo Larguier), à La Muse française et aux Marges (qui compte Apollinaire parmi ses rédacteurs), et participe à la fondation de La Nouvelle Revue Française en 1908. De 1909 à 1911, il fréquente le restaurant de la Mère Coconnier, rue Lepic à Montmartre, où il retrouve Apollinaire, Viollis, Émile Vuillermoz et Eugène Montfort. Il continue aussi d'écrire pour des revues toulousaines et régionales, comme Le Pays de France, où il publie des  à tendance socialiste et dreyfusarde. Il fréquente son ami Aristide Maillol dans le massif du Canigou, une région qui lui inspire une série de poèmes qu'il ne publie pas immédiatement. Il s'adonne aussi à la peinture, exposant quelques toiles au Salon des indépendants de 1908 et à d'autres expositions parisiennes, mais ne fait pas carrière de peintre.

Lafargue n'est pas mobilisé pendant la Première Guerre mondiale à cause de sa santé fragile, et s'installe à Toulouse durant le conflit. Par la suite il reprend ses séjours réguliers à Paris jusqu'en 1926.

À côté de son activité de critique littéraire, il publie aussi quelques poèmes dans la presse entre 1903 et 1922 , mais ne publie pas de recueil. Ses amis l'encouragent à faire éditer ses poèmes, et il finit par publier en 1922 La Belle Journée, un recueil de poèmes écrits chez Maillol près de 15 ans plus tôt. Il reprend alors son activité d'auteur. Il compose une Ode aux jeunes filles de Vendôme en 1924 pour un concours, qu'il remporte grâce au soutien de Pierre de Nolhac. Ses publications s'enchaînent : il fait éditer son Ode en 1924, puis une biographie de Camille Corot en 1925 et une traduction en vers des Bucoliques de Virgile, illustrée par Aristide Maillol, en 1926.

Installation à Toulouse et décès (1926-1927)
En 1926, Lafargue quitte définitivement Paris pour rejoindre sa mère et sa sœur malades à Toulouse. Il emménage chez elles, dans sa maison natale de Saint-Simon, avec sa femme qui est elle aussi en mauvaise santé. Grâce à Pol Neveux, il obtient un poste de bibliothécaire-adjoint à la bibliothèque municipale de Toulouse en octobre 1926. Il y fait l'inventaire des impressions et gravures conservées dans des ouvrages anciens, et se montre  selon Neveux.

Mais la même année, il perd à quelques jours d'intervalle sa femme et sa mère. Profondément touché par ces deuils, Lafargue est sujet à des angoisses puis à des problèmes cardiaques. Il meurt le . Il est inhumé dans le cimetière de Terre-Cabade, selon son souhait déjà prononcé dans un poème en 1903 :

Postérité

Sa mort est abondamment commentée par la presse régionale, et plusieurs journaux consacrent des numéros spéciaux au poète, rappelant sa vie et ses œuvres. Ses amis réunissent ses poèmes inédits pour les publier dans un recueil intitulé Les Plaisirs et les Regrets en 1928. La plupart découvre aussi ses peintures, dont il ne parlait pas, comme l'écrit Pol Neveux :  Quelques dessins sont exposés en , le temps d'un dimanche, au musée des Toulousains de Toulouse, puis une exposition rétrospective de son œuvre est mise en place par la Société des artistes méridionaux en 1931. La même année sont publiés des poèmes et des dessins inédits dans la revue Vallespir.

En 1934, un comité présidé par Pol Neveux est créé dans le but de faire élever un monument à la mémoire de Lafargue dans un jardin public de Toulouse. Ce monument, réalisé par Henry Parayre, est finalement inauguré le  dans le square du musée des Augustins. Il représente une femme nue, sujet de prédilection du sculpteur  avec un portrait en médaillon du poète. La cérémonie d'hommage s'étale sur deux jours et donne lieu à une conférence à la faculté des Lettres de Toulouse, un banquet et de nombreux discours. La contribution de Louise, la sœur du poète, devenue gardienne de son œuvre, est souvent commentée par les membres du comité. Bien que Lafargue ait soutenu et encouragé les jeunes poètes dès ses débuts et que certains se présentent comme ses disciples à sa mort, Pol Neveux, directeur du comité, insiste sur son désintérêt pour la reconnaissance :

Marc Saint-Saëns le peint dans sa fresque représentant le Parnasse occitan, dans la grande salle de lecture de la bibliothèque d'étude et du patrimoine de Toulouse. Depuis 1961, la bibliothèque municipale de Toulouse conserve un lot de manuscrits de L'Âge d'or ainsi que  ayant appartenu au poète. Un autre lot de manuscrits  est acquis en 1992, et son ajout aux collections .

Œuvre

Œuvre poétique
Lafargue publie peu de recueils : Le Jardin d'où l'on voit la Vie en 1897, L'Âge d'or en 1903 et La Belle Journée en 1922, puis ses amis publient un recueil posthume issu de ses poèmes inédits, Les Plaisirs et les Regrets. Son œuvre compte aussi des poèmes publiés dans la presse, une Ode aux jeunes filles de Vendôme composée pour un concours en 1924, ainsi qu'une traduction des Bucoliques de Virgile.

Le Jardin d'où l'on voit la Vie contient ses premiers poèmes de jeunesse, écrits lorsqu'il est encore au lycée. Il y évoque son enfance dans des vers nostalgiques d'influence verlainienne et symboliste, mais montre aussi son attachement à la nature, qui sera une constante dans son œuvre :

Son deuxième recueil, L'Âge d'or, contient des poèmes plus épurés et proches du naturisme. Armand Praviel y voit des influences de Jean Racine, Charles Maurras et des Stances de Jean Moréas, dans des poèmes qui décrivent la vie de famille et les paysages de la région natale du poète. Pour Henri Jacoubet, . Son style continue de se simplifier et ses influences classiques  se font plus fortes dans La Belle Journée, un recueil écrit en 1908 mais qu'il ne publie qu'en 1922. Il y évoque sa vie simple à la campagne, l'allégresse et l'amour :

Il se montre très influencé par Ronsard dans ses derniers poèmes, et lui rend hommage dans son Ode aux jeunes filles de Vendôme pour qu'elles aillent récitant Ronsard aux bords du Loir, l'unique poème qu'il ait composé pour un concours. Il se montre dès ses débuts très détaché des écoles littéraires et indifférent aux concours, auxquels participent certains de ses camarades. Plusieurs critiques soulignent aussi l'influence de Virgile, dont il publie une traduction des Bucoliques dans une édition de luxe illustrée par Aristide Maillol.

Les Plaisirs et les Regrets, recueil posthume publié en 1928, contient des poèmes de la fin de sa vie où il évoque notamment l'angoisse de la mort.

Œuvre peint
Lafargue est aussi peintre autodidacte, mais il expose très peu publiquement et la peinture est un aspect méconnu de son œuvre. Il expose quelques toiles dans des expositions parisiennes, notamment le Salon des indépendants en 1908, mais garde ses œuvres quasiment secrètes à la fin de sa vie. Il conserve des centaines de dessins dans sa maison de Saint-Simon et y accroche quelques toiles pour décorer, mais il est si discret au sujet de cette passion que ses amis eux-mêmes ne la connaissent pas. Paul Mesplé, un de ses amis et membre du comité fondé en sa mémoire, considère cependant qu'.

La chronologie de ses œuvres est confuse. Mesplé compare son style à Pierre Bonnard, Henri Matisse et Pierre Laprade et note que sa touche est parfois . On trouve dans ses dessins des copies de maîtres (Delacroix, Manet, Renoir, Degas ou Ingres). Il se montre curieux d'autres formes d'art, notamment la sculpture, et il laisse inachevés, à sa mort, des livres sur son ami Aristide Maillol et sur François Lucas dont il est un très grand admirateur. Sa sœur Louise lègue  au musée des Augustins de Toulouse en 1961.

Un défenseur du patrimoine toulousain
Bien qu'il séjourne longuement à Paris, Lafargue reste toute sa vie attaché à sa région natale et défend le patrimoine toulousain. Il consacre plusieurs articles, dans la presse régionale, à de longues descriptions des vieux quartiers de la ville. Il déteste les constructions du  et écrit que Toulouse . Il s'engage publiquement contre la destruction de certains monuments menacés par des projets d'urbanisme, principalement l'hôtel Dahus, le Pont-Neuf et les hôpitaux militaires. Son engagement et ses articles de presse contribuent à faire réagir l'opinion publique et modifier certains projets, voire à restaurer des monuments, comme l'hôtel Dahus.

Il écrit de nombreux poèmes sur Toulouse, dont il connaît tous les recoins et qu'il aime faire visiter à ses amis avec  selon André Magre :

Publications

Ouvrages
.
.
.
.
.
.
.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie

Ouvrages et articles sur Marc Lafargue
 .

 .
 .

Autres

Articles connexes
 Marguerite Burnat-Provins
 Marie Dauguet
 Francis Jammes
 Saint-Georges de Bouhélier
 Maurice Le Blond

Liens externes

Poète français du XIXe siècle
Poète français du XXe siècle
Critique d'art français
Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Naissance en mai 1876
Naissance à Toulouse
Décès en mai 1927
Décès à Toulouse

Marc Lafargue


Michael Zvi Nehorai sau Michael Tzvi Nehorai (în ebraică:מיכאל צבי נהוראי, numele la naștere:Michael Tzvi Littman, n.1931 la Humulești - d.16 octombrie2020) a fost  un rabin și filozof israelian, originar din România, profesor de filozofie iudaică la Universitatea Bar Ilan din Ramat Gan

Mihael Nehorai s-a născut sub numele de Mihael Tzvi Littman într-o familie de evrei din Humulești, Județul Neamț
La vârsta de 10 ani in vremea regimului antonescian familia sa a fost deportată din Humulești. Nehorai a emigrat din România cu un vapor de refugiați evrei în cadrul așa numitei "emigrații ilegale" organizate de organizații sioniste spre Palestina (ilegală, deoarece nu avea aprobarea autorităților mandatare britanice în Palestina, care limitaseră foarte mult cota de imigrare pentru evrei). Ajuns în apropierea coastei Palestinei, vaporul a fost capturat de marina britanică, iar Nehorai și ceilalți refugiați evrei au fost deținuți câteva luni în tabăra de arest de la Atlit.

După eliberarea din arest, Nehorai a fost primit în internatul religios evreiesc "Yakir" din satul Kfar Haroè. După trei ani el și-a continuat studiile religioase la ieșiva din Kfar Haroè, în cadrul primei promoții a acestei instituții conduse de rabinul Moshe Tzvi Neryá. Apoi a studiat la ieșiva Merkaz Harav din Ierusalim a discipolilor rabinului Kook. Acolo a obținut autorizația de rabin din mâinile rabinului Itzhak Halevi Herzog și apoi a rămas vreme de mai mulți ani ca profesor în cadrul ieșivei. În această perioadă el a lucrat la editarea și punctuația vocalică (nikud) a cărții "Orot Hatshuvá" a rabinului Avraham Itzhak Hacohen Kook.

După o dispută aprigă cu rabinul Tzvi Yehuda Kook, el a părăsit ieșiva Merkaz Harav și a făcut doctoratul la Universitatea Ebraică din Ierusalim în domeniul gândirii lui Maimonide.

Nehorai a fost și directorul ieșivei liceale Netiv Meir în primul ei an de existență, pe atunci în cartierul Abu Tor din Ierusalim.
Mai apoi, rabinul Nehorai a devenit profesor de filozofie iudaică la Universitatea religioasă Bar Ilan din Ramat Gan.
Nehorai s-a distins mai ales ca cercetător al operei lui Maimonide.
A fost căsătorit cu Rachel Bloi, iar fiul său, Yair Nehorayi este avocat, cunoscut pentru activitatea sa împotriva fanatismului religios.

Scrieri
Kofin oto ad sheyomar rotze ani (Este încolțit până ce spune "vreau"), articol în cadrul volumului "Beyn samhut leotonomia bemasoret Israel" (Între autoritate și autonomie în tradiția iudaică) sud redacția lui Zeev Safrai și Avi Saggi. 1997
Remarks on the Rabbinic Rulings of Rabbi Kook în revista "Tarbitz", 1999
Righteous Gentiles (Cei drepți dintre neamuri) "Yesh lo helek baolam haba Hasidey umot haolam, Hahmey Umot aolam"
Torah and Avodah - the idea and the way" 1989 (Tora și munca - idea și calea)
Sin'at Hinam  - Mashmautá uhashlahotèha (Ura oarbă - semnificația și consecințele) în revista Daat 1996

Legături externe

fotografie
conferință pe situl Youtube Mi ben horin lefi haRambam? (Cine e om liber? după Maimonide) (5/12/2012, Univ.Bar Ilan)

Rabini israelieni
Filozofi evrei

Michael Nehorai


رجل أعمال سعودي معروف ترأس في فترة سابقه مجلس إدارة شركة سدافكو وانقذها من خسائر كادت تودي بها
أحمد المرزوقي عضو شرف بارز جدا في  واشتهر بمواقفه الثابتة وبعلاقته المتميزه مع جميع الاهلاويين رموز واعضاء شرف وجماهير له مواقف مشهوده مع جميع الادارات
يعرف بدعمه المتواصل للنادي بغض النظر عن وجوده في مناصب أو لا

ترأسه للنادي الأهلي
تم اختياره لرئاسة النادي مرتين موسم 1422-1423 هـ واستقال قبل اكمال الموسم

ثم اختير بعد إجماع شرفي موسم 1425-1428 هـ فأحدث نقلة نوعيه في فريق كرة القدم بعد فترة من الإحباط حيث قام بتبديل الجهاز الفني وأحضر المدرب الصربي المغمور سابقا نيبوشا
و قام بتبديل جلد الفريق وسرح أغلب من سموا بالحرس القديم واستعان بدرجة الشباب في النادي التي تعرف بصلابتها tتحسنت نتائج الفريق بشكل ملحوظ وقوي
و كان لشجاعة المرزوقي وحكمته دور بارز في ذلك  إلى نكبة
لم يحقق الفريق أي بطوله في نفس الموسم لكنه فعل ذلك وبطريقه مذهله في الموسم الثاني له فبعد نتائج هزيله في البداية ادت إلى فقدان الأمل في الدوري استعاد الفريق بريقه مرة أخرى من خلال دوري ابطال العرب فحقق نتائج رائعه منها ازاحة حامل اللقب الرجاء البيضاوي بعد أداء قوي
ثم تمكن من هزيمة منافسه التقليدي نادي الإتحاد بنتيجة تاريخيه على نهائي كأس الأمير فيصل بن فهد بثلاثة أهداف نظيفه
ثم عاد ليحقق بطولة كأس ولي العهد السعودي أمام نفس الفريق بهدفين مقابل هدف
كنتيجه عمليه لنجاح الرئيس أحمد المرزوقي المعروف بشجاعته فهو يعترف بالأخطاء ولا ينسب الإنجازات لشخصه.

أخلاقه العالية
أحمد المرزوقي رجل متواضع رغم نجاحه الملحوظ لكنه عندما يخطئ يعترف بالخطأ ولا يكابر وهو ما جعل الشارع الأهلاوي والرياضي يكن له الاحترام ولم تسجل عليه أي تصريحات جارحه أو مستفزه سواء للخصوم أو منسوبي النادي من قبل.

أشخاص على قيد الحياة
رؤساء أندية سعوديون
رؤساء نادي الأهلي السعودي

أحمد المرزوقي (سعودي)


Matthias Westerwinter (* 28. September 1963 in Bielefeld) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Der Stürmer spielte für Arminia Bielefeld und Hertha BSC.

Werdegang
Aus der Jugend des Bielefelder Vorortklubs TuS 08 Senne I wechselte Westerwinter 1976 zur Arminia. Der ehemalige deutsche U-18-Nationalspieler gab am 4. Juni 1983 sein Bundesligadebüt als Spieler von Arminia Bielefeld beim Karlsruher SC. Mit Arminia stieg Westerwinter 1985 ab. Im Relegationsrückspiel gegen den 1. FC Saarbrücken erzielte er das Tor zur zwischenzeitlichen 1:0-Führung. Insgesamt absolvierte er 35 Bundesligaspiele und erzielte dabei vier Tore.

Nach dem Abstieg wechselte Westerwinter zu Hertha BSC, kehrte aber schon nach einem Jahr nach Bielefeld zurück. Im Jahre 1988 stieg Westerwinter mit der Arminia in die Oberliga Westfalen ab. Für Hertha und Bielefeld absolvierte er 80 Zweitligaspiele und erzielte 20 Tore. Im Jahre 1990 wurde Westerwinter mit der Arminia Meister der Oberliga Westfalen, verpasste in der anschließenden Aufstiegsrunde die Rückkehr in die 2. Bundesliga. Daraufhin beendete er seine aktive Karriere. In der Saison 1993/94 kehrte er für zwei Spiele für den FC Gütersloh auf den Platz zurück.

Nach seiner Karriere arbeitete Westerwinter für einige Jahre im Reha-Zentrum seines ehemaligen Bielefelder Mitspielers Detlef Schnier. Nebenbei spielt Westerwinter in Arminias Traditionsmannschaft. Heute ist er im Fitness-Club INJOY Bielefeld bei seinem ehemaligen Fußballkollegen Efthimios Kompodietas tätig.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Hertha BSC)
Fußballspieler (Arminia Bielefeld)
Fußballspieler (FC Gütersloh, 1978)
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Matthias Westerwinter


Michel Côté, né en 1940, est un poète et artiste visuel québécois.

Biographie

Michel Côté est né en 1940. Il détient une maîtrise de l'Université de Montréal, et il également étudié à l'École Pratique des Hautes Études à Paris, avec Jacques Le Goff, Roland Barthes et Edgar Morin.

Il a enseigné la philosophie, notamment la pensée chinoise et la philosophie de l'art, au Cégep du Vieux-Montréal jusqu'en 2005.

Côté est à la fois poète et artiste visuel. Il a fait paraître une dizaine de recueils de poésie, pour la plupart publiés aux Éditions du Noroît, ainsi que d'une douzaine de livres d'artiste, en plus d'avoir signé des textes dans des ouvrages collectifs.

Il a été finaliste au Concours national du livre d'artiste du Canada pour Blanc/Noir et Blanc, aux prix Odyssée pour Au commencement la lumière et au prix Imadate pour Le jour comme un souffle. Il a été lauréat de l'Alcuin Citation Awards pour À force de silence, du prix Loto-Québec pour L'Autre Chine, du prix poésie du journal Le Droit (L'intranquille gravité) et du prix Jacques-Poirier du Salon du livre de l'Outaouais pour Le dernier tableau rouge. Il a également reçu une mention d'excellence de la Société des écrivains francophones d'Amérique pour Depuis, tout a grandi. Certains de ses livres ont été traduits vers le japonais, l'anglais et l'espagnol.

Côté accompagne ses poèmes de ses propres œuvres. Ses œuvres se retrouvent dans des collections publiques et privées au Canada, en France, en Angleterre, au Japon et en Suisse.

Œuvres

Poésie
 Dixième lunaison, St-Lambert, Éditions du Noroît, 1974, 90 p.
 L'Œil en fou, St-Lambert, Editions du Noroît, 1981, 146 p.
 Une Saison trop courte, Saint-Lambert, Éditions du Noroît; Chambly, L'Instant d'après, 1984, 65 p.
 Au commencement, la lumière, Montréal, Éditions Triptyque, Poésie, 2001
 Michel Côté, Le privilège de la rive, Montréal, Éditions Triptyque, 2004, 67 p.
 Jouer dans l'être - poèmes et dessins, Montréal, Éditions Triptyque, 2007, 72 p.
 L'Intranquille gravité, en collaboration avec Simon Guibord, Montréal, Éditions Triptyque, 2010, 77 p.
 Depuis, tout a grandi, Montréal, Éditions Triptyque, 2012, 76 p.
 Le dernier tableau sera rouge, Montréal, Éditions Triptyque, 2014, 64 pages
 La condition des matins, Montréal, Éditions du Noroît, 2020, 69 pages

Livres d'artiste
 Blanc/noir et blanc, Saint-Lambert, Éditions du Noroît, 1982
 Le Dit d'empreinte, Saint-Lambert, Éditions du Noroît, 1986
 Ce jour de terre, Saint-Lambert, Éditions du Noroît, 1988, 61 p.
Les Voix d'errance, Saint-Lambert, Éditions du Noroît, 1990, 135 p.
 À force de silence, Montréal, Éditions du Noroît, 1992
 Le jour comme un souffle, Montréal, Éditions Roselin, Collection Le Cheval ailé, 1994, 36p.
 Le vent en est, Montréal, Éditions Roselin, Collection Le Cheval ailé, 1995
 L'ouvrage du clair - verres et calligraphies, Paris-Montréal :Verriers Perrin et Perrin, 2000
 Fragilité urbaine - poèmes et lithographies, Villeurbanne, URDLA, 2000
 Ce fleuve d'eau et de vent - poème pour violon seul, partition graphique et musique de Helmut Lipsky, Montréal, Éditions du Roselin, 2001
 Le miroir de Bachelard, photographies de Jacqueline Salmon, Montréal. Éditions du Roselin, 2004
 L'autre Chine, Montréal, Éditions du Roselin, 2008

Ouvrage collectif
 Paysages intérieurs, Montréal, Éditions Roselin, 1997
 Intimités, sous la direction de Jacques Fournier, Montréal, Éditions du Roselin, 2016

Prix et honneurs

 1983 - Finaliste Concours national du livre d'artiste du Canada pour Blanc/noir et Blanc
 1993 - Alcuin Citation Awards pour À force de silence
 1995 - Finaliste au prix Imadate pour Le jour comme un souffle
 2002- Finaliste aux prix Odyssée pour Au commencement la lumière
 2009 - Prix Loto-Québec pour L'Autre Chine
 2011 - Prix poésie du journal Le Droit  pour L'intranquille gravité
 2013 - Mention d'excellence de la Société des écrivains francophones d'Amérique pour Depuis, tout a grandi
 2015 - Prix Jacques-Poirier pour Le dernier tableau rouge

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Éditions du Noroît
 Éditions Triptyque

Écrivain québécois
Poète québécois
Artiste québécois
Université de Montréal

Michel Côté (poète)


Erich Seligmann Fromm () a fost un psiholog social german, psihanalist, sociolog, filosof umanist și socialist democrat. A fost asociat cu Școala de teorie critică din Frankfurt.

Viața
Erich Fromm s-a născut la 23 martie 1900, la Frankfurt am Main, singurul copil al părinților evrei ortodocși. A început studiile universitare în 1918 la Universitatea din Frankfurt am Main cu două semestre de jurisprudență. În timpul semestrului de vară din 1919, Fromm a studiat la Universitatea din Heidelberg, unde a început să studieze sociologia sub Alfred Weber (fratele mai bine cunoscutului sociolog Max Weber), filosoful psihiatru Karl Jaspers și Heinrich Rickert. Fromm a primit doctoratul în sociologie de la Heidelberg în 1922. La mijlocul anilor 1920, s-a pregătit să devină psihanalist prin sanatoriul psihanalitic al Friedei Reichmann din Heidelberg. El și-a început practica clinică în 1927. În 1930 s-a alăturat Institutului de Cercetări Sociale din Frankfurt și și-a terminat pregătirea psihanalitică.

După preluarea puterii de către naziști în Germania, Fromm s-a mutat mai întâi la Geneva și apoi, în 1934, la Universitatea Columbia din New York. Împreună cu Karen Horney și Harry Stack Sullivan, Fromm aparține unei școli de gândire psihanalitică neo-freudiană. Horney și Fromm au avut o influență reciprocă marcantă unul asupra gândirii celuilalt: Horney a luminat câteva aspecte ale psihanalizei pentru Fromm, iar Fromm a elucidat sociologia pentru Horney. Relația s-a încheiat la sfârșitul anilor 1930. După plecarea din Columbia, Fromm a contribuit la formarea filialei din New York a Școlii de Psihiatrie din Washington în 1943, iar în 1946 a fondat Institutul Alb de Psihiatrie, Psihanaliză și Psihologie "William Alanson". A fost profesor la Facultatea de la Bennington College în perioada 1941-1949 și a predat cursuri la New School for Social Research din New York între 1941 și 1959.

Când Fromm s-a mutat în Mexico City în 1949, a devenit profesor la Universitatea Națională Autonomă din Mexic (UNAM) și a înființat o secție psihanalitică la școala medicală de acolo. Între timp, a predat ca profesor de psihologie la Universitatea de Stat din Michigan din 1957 până în 1961 și ca profesor adjunct de psihologie la postul absolvent de Arte și Științe de la Universitatea din New York după 1962. A predat la UNAM până la pensionarea sa, în 1965, La Societatea Mexicană de Psihanaliză (SMP) până în 1974. În 1974 s-a mutat din Mexico City în Muralto, Elveția, și a murit la domiciliu în 1980, cu cinci zile înainte de împlinirea vârstei de 80 de ani. În tot acest timp, Fromm își menține propria practică clinică și publică o serie de cărți.

Fromm a fost ateu.

Teoria psihologică

Începând cu prima sa lucrare seminală din 1941, Escape from Freedom (cunoscută în Marea Britanie ca Teama de Libertate), scrierile lui Fromm erau remarcabile atât pentru comentariile lor sociale și politice, cât și pentru fundamentele lor filosofice și psihologice. Într-adevăr, Escape from Freedom este văzută ca una dintre lucrările fondatoare ale psihologiei politice. Cea de-a doua lucrare importantă, Omul pentru sine: o anchetă în psihologia eticii, publicată pentru prima oară în 1947, a continuat și a îmbogățit ideile din Escape from Freedom. Luate împreună, aceste cărți au subliniat teoria despre caracterul uman al lui Fromm, care a fost o ieșire naturală a teoriei lui Fromm despre natura umană. Cartea cea mai populară a lui Therma a fost "The Art of Loving", un bestseller internațional publicat pentru prima dată în 1956, care a recapitalizat și completat principiile teoretice ale naturii umane găsite în Escape from Freedom și Omul pentru principiile sale, principii revizuite în multe dintre cele mai importante lucrări ale lui Fromm.

Aspectul mondial al lui Fromm a fost interpretarea lui despre Talmud și Hasidism. A început să studieze Talmud ca tânăr sub Rabbi J. Horowitz și mai târziu sub Rabbi Salman Baruch Rabinkow, un Chabad Hasid. În timp ce lucra la doctoratul în sociologie la Universitatea din Heidelberg, Fromm a studiat Tanya de către fondatorul Chabad, Rabbi Shneur Zalman de la Liadi. Fromm a studiat, de asemenea, sub Nehemia Nobel și Ludwig Krause în timpul studiilor la Frankfurt. Bunicul lui Fromm și doi străbuni din partea tatălui său erau rabini și un unchi mare de partea mamei sale era un învățat talmudic. Cu toate acestea, Fromm s-a abătut de la iudaismul ortodox în 1926, spre interpretări seculare ale idealurilor biblice.

Piatra de temelie a filosofiei umaniste a lui Fromm este interpretarea sa asupra istoriei biblice a exilului lui Adam și Eva din Grădina Edenului. Bazându-se pe cunoștințele sale despre Talmud, Fromm a subliniat că faptul de a distinge între bine și rău este în general considerat a fi o virtute, dar că oamenii biblici consideră în general că Adam și Eva au păcătuit prin neascultarea de Dumnezeu și mâncarea de la pomul cunoașterii. Cu toate acestea, plecând de la ortodoxia religioasă tradițională în această privință, Fromm a înălțat virtuțile oamenilor luând acțiuni independente și folosind rațiunea de a stabili valori morale, în loc să adere la valori morale autoritare.

Dincolo de o condamnare simplă a sistemelor de valori autoritare, Fromm a folosit povestea lui Adam și a Evei ca o explicație alegorică pentru evoluția biologică umană și agitația existențială, afirmând că atunci când Adam și Eva au mâncat din pomul cunoașterii, ei au devenit conștienți de sine ca fiind separate din natură, fiind încă parte din ea. De aceea, ei s-au simțit "goi" și "rușinați": ei au evoluat în ființe umane, conștienți de ei înșiși, propria lor mortalitate și lipsa de putere în fața forțelor naturii și a societății și nu mai erau uniți cu universul așa cum erau instinctivitatea lor, existența preumană ca animale. Potrivit lui Fromm, conștientizarea existenței umane disimulate este o sursă de vinovăție și rușine, iar soluția la această dihotomie existențială se găsește în dezvoltarea puterilor omenești unice ale iubirii și rațiunii. Cu toate acestea, Fromm și-a distins conceptul de iubire de noțiunile populare nereflective, precum și de dragostea paradoxală freudiană (a se vedea critica lui Marcuse de mai jos).

Fromm a considerat că dragostea este mai degrabă o capacitate creativă interpersonală decât o emoție, și a distins această capacitate creativă de ceea ce a considerat a fi diferite forme de nevroze narcisiste și de tendințe sado-masochiste care sunt în mod obișnuit susținute ca dovadă a "iubirii adevărate". Într-adevăr, Fromm a văzut experiența "a cădea în dragoste" ca dovadă a eșecului în a înțelege adevărata natură a iubirii, despre care credea că avea mereu elementele comune de îngrijire, responsabilitate, respect și cunoaștere. Lucrând din cunoașterea Torah-ului, Fromm a arătat povestea lui Iona, care nu dorea să-i salveze pe locuitorii din Ninive de consecințele păcatului lor, demonstrând convingerea că calitățile de îngrijire și de responsabilitate sunt în general absente din cele mai multe Relațiile umane. De asemenea, Fromm a afirmat că puțini oameni din societatea modernă au respectat autonomia celorlalți, cu atât mai puțin cunoașterea obiectivă a ceea ce au vrut și au nevoie cu adevărat alți oameni.

Fromm a crezut că libertatea era un aspect al naturii umane pe care l-a îmbrățișat sau scăpat. El a observat că îmbrățișarea libertății noastre de voință a fost sănătoasă, în timp ce scăparea libertății prin utilizarea mecanismelor de evadare era rădăcina conflictelor psihologice. Fromm a subliniat trei dintre cele mai comune mecanisme de evadare: conformitatea automată, autoritarismul și distructivitatea. Conformitatea automată schimbă sinele ideal pentru a se conforma unei percepții a tipului de personalitate preferat al societății, pierzându-și adevăratul sine în acest proces. Conformitatea automată îndepărtează sarcina de alegere de la sine la societate. Autoritarismul dă controlul asupra celuilalt. Prin prezentarea libertății cuiva, acest act elimină aproape în totalitate libertatea de alegere. În cele din urmă, distructivitatea este orice proces care încearcă să elimine pe alții sau pe lume ca întreg, pentru a scăpa de libertate. Fromm a spus că "distrugerea lumii este ultima, aproape disperată încercare de a mă salva de a fi strivită de ea".

Cuvântul biofilia a fost frecvent utilizat de Fromm ca o descriere a unei orientări psihologice productive și a "stării de a fi". De exemplu, într-un addendum al cărții sale Inima omului: Geniul său pentru bine și rău, Fromm a scris ca parte a credo-lui umanist:

"Cred că omul care aleg progresul poate găsi o nouă unitate prin dezvoltarea tuturor forțelor sale umane, care sunt produse în trei orientări: acestea pot fi prezentate separat sau împreună: biofilie, dragoste pentru umanitate și natură, independență și libertate".

Erich Fromm a postulat opt nevoi de bază:
 Înrudirea relațiile cu ceilalți, îngrijire, respect, cunoaștere.
 Transcendența fiind aruncați în lume fără consimțământul lor, oamenii trebuie să-și depășească natura prin distrugerea sau crearea oamenilor sau a lucrurilor. Oamenii pot distruge prin agresiune malignă sau ucidere din alte motive decât supraviețuirea, dar pot și ei crea și îngriji de creațiile lor.
 Înrădăcinarea nevoia de a stabili rădăcini și de a se simți din nou acasă în lume. Productiv, rădăcina ne permite să creștem dincolo de securitatea mamei noastre și să stabilim legături cu lumea exterioară. Prin strategia neproductivă, devenim fixați și temânduți să depășim siguranța și siguranța mamei noastre sau a unui înlocuitor al mamei.
 Simțul identității unitatea pentru un sentiment de identitate este exprimată în mod neproductiv ca fiind conformitatea cu un grup și productiv ca individualitate.
 Cadrul de orientare înțelegerea lumii și a locului nostru în ea.
 Excitare și stimulare acționând în mod activ pentru un scop, mai degrabă decât să răspunzi pur și simplu.
 Unitate un sentiment de unicitate între o persoană și "lumea naturală și umană din afară".
 Eficacitate nevoia de a te simți realizat.

Teza lui Them despre "scăparea de la libertate" este reprezentată în următorul pasaj. "Omul individualizat" la care face referire Fromm este omul lipsit de "legăturile primare" ale apartenenței (adică natura, familia etc.), exprimată și ca "libertate față de":

"Există o singură soluție posibilă și productivă pentru relația omului individualizat cu lumea: solidaritatea sa activă cu toți oamenii și activitatea sa spontană, dragostea și lucrarea, care îl reunesc din nou cu lumea, nu prin legăturile primare, ci ca liber Și individul independent ... Cu toate acestea, dacă condițiile economice, sociale și politice ... nu oferă o bază pentru realizarea individualității în sensul menționat anterior, în timp ce oamenii au pierdut acele legături care le-au dat securitate , Acest lag face ca libertatea să devină o povară insuportabilă, apoi devine identică cu îndoiala, cu un fel de viață lipsită de sens și direcție, tendințele puternice care apar pentru a scăpa de această formă de libertate în supunere sau într-un fel de relație cu omul și lumea care Promite eliberarea de incertitudine, chiar dacă îi privează pe individ de libertatea lui ". (Erich Fromm, Escape from Freedom [N.Y .: Rinehart, 1941], pp. 36–7. Punctul este repetat la pp. 31, 256-7).

Cinci orientări de bază
În cartea sa "Omul pentru Sine" Fromm a vorbit despre "orientarea caracterului". El diferențiază teoria sa de caracter de cea a lui Freud concentrându-se pe două moduri în care o persoană se referă la lume. Freud a analizat caracterul în ceea ce privește organizarea libidoului, în timp ce Fromm spune că în procesul de trai se relaționează cu lumea prin: 1) dobândirea și asimilarea lucrurilor - "asimilarea" și 2) reacția la oameni - "socializarea". Fromm a afirmat că aceste două căi de relaționare cu lumea nu erau instinctive, ci răspunsul unui individ la circumstanțele specifice ale vieții sale; El a crezut, de asemenea, că oamenii nu sunt niciodată exclusiv un tip de orientare. Aceste două căi de a face legătura cu circumstanțele vieții conduc la orientări fundamentale ale caracterului.

Fromm enumeră patru tipuri de orientare non-productivă a caracterelor, pe care le numește receptiv, exploatator, hărțuire și marketing și o orientare pozitivă a caracterului, pe care el o numea productivă. Orientările receptive și exploatatoare sunt, în esență, modul în care un individ se poate relaționa cu alte persoane și sunt atribute de socializare ale caracterului. O orientare a tezaurului este o trăsătură caracteristică a caracteristicilor materiale / valorilor dobândite și asimilatoare. Orientarea spre marketing apare ca răspuns la situația umană din epoca modernă. Nevoile actuale ale pieței determină valoarea. Este o etică relativistă. În schimb, orientarea productivă este o etică obiectivă. În ciuda luptelor existențiale ale umanității, fiecare om are potențialul de iubire, rațiune și muncă productivă în viață. Fromm scrie: "Este paradoxul existenței umane că omul trebuie să caute simultan apropierea și independența, unitatea cu ceilalți și în același timp păstrarea unicității și particularității sale ... răspunsul la acest paradox - și La problemele morale ale omului - este productivitatea. "

Influența lui Fromm asupra altor psihologi notabili
Cele patru orientări neproductive ale lui Fromm au fost supuse validării printr-un test psihometric, testul personalizării personale de Dr. Elias H. Porter, în colaborare cu dr. Carl Rogers, la Centrul de consiliere al Universității din Chicago între 1953 și 1955. Cele patru nonproductive Orientările au servit și ca bază pentru testul LIFO, publicat pentru prima oară în 1967 de către Stuart Atkins, dr. Alan Katcher și dr. Elias Porter și inventarul de rezistență, publicat inițial în 1971 de Dr. Elias H. Porter. Fromm a influențat și elevul său, Sally L. Smith, care a devenit fondatorul Școlii de laborator din Washington și Baltimore Lab School.

Critica lui Freud
Fromm a examinat îndelung viața și opera lui Sigmund Freud. El a identificat o discrepanță între teoria freudiană timpurie și ulterioară: și anume că, înainte de primul război mondial, Freud a descris unitățile umane ca o tensiune între dorință și represiune, dar după încheierea războiului, el a încadrat forțele umane ca o luptă între viața biologică universală Moartea (Eros și Thanatos) instincte. Fromm i-a acuzat pe Freud și pe urmașii lui că nu au recunoscut niciodată contradicțiile dintre cele două teorii.

El a criticat de asemenea gândirea dualistă a lui Freud. Potrivit lui Fromm, descrierile freudiene ale conștiinței umane ca lupte între doi poli erau înguste și limitate. De asemenea, Fromm l-a condamnat ca pe un misoginist incapabil să gândească în afara mediei patriarhale a Vienei de la începutul secolului al XX-lea. Cu toate acestea, Fromm a exprimat un mare respect față de Freud și realizările sale, în ciuda acestor critici. Fromm a susținut că Freud a fost unul dintre "arhitecții epocii moderne" alături de Albert Einstein și Karl Marx, dar a subliniat că el l-a considerat pe Marx mult mai important din punct de vedere istoric decât pe Freud și un gânditor mai fin.

Idei și activități politice
Cele mai cunoscute lucrări ale lui Them, "Escape from Freedom", se concentrează pe nevoia umană de a căuta o sursă de autoritate și control asupra atingerii unei libertăți care a fost considerată a fi dorința adevărată a unui individ. Critica lui Fromm a ordinii politice moderne și a sistemului capitalist l-a determinat să caute cunoștințe despre feudalismul medieval. În Escape from Freedom, a găsit valoare în lipsa libertății individuale, a structurii rigide și a obligațiilor impuse membrilor societății medievale:

Culminarea filosofiei sociale și politice a lui Fromm a fost cartea sa The Sane Society, publicată în 1955, care a argumentat în favoarea unui socialism umanist și democratic. Bazându-se în primul rând pe lucrările timpurii ale lui Karl Marx, Fromm a căutat să sublinieze din nou idealul libertății, lipsit de cel mai marxism sovietic și descoperit mai des în scrierile socialiștilor liberali și teoreticienilor liberali. Marca socialismului lui Fromm a respins atât capitalismul occidental, cât și comunismul sovietic, pe care el la văzut ca fiind dezumanizator și care a dus la fenomenul virtual al fenomenului de înstrăinare. A devenit unul dintre fondatorii umanismului socialist, promovând scrierile timpurii ale lui Marx și mesajele sale umaniste către publicul american și occidental.

La începutul anilor '60, Fromm a publicat două cărți care se ocupă de gândirea marxistă (Conceptul lui Marx despre om și dincolo de lanturile iluziei: întâlnirea mea cu Marx și Freud). În 1965, pentru a stimula cooperarea occidentală și estică între umaniștii marxistici, Fromm a publicat o serie de articole intitulată Humanismul socialist: un simpozion internațional. În 1966, Asociația Umanistă americană l-a numit Umanist al Anului.

Pentru o perioadă, Fromm a fost, de asemenea, activ în politica Statelor Unite. El s-a alăturat Partidului Socialist din America la mijlocul anilor '50 și a făcut tot ce-i stă în putință pentru a-i ajuta să ofere o perspectivă alternativă asupra McCarthyismului de atunci. Acest punct de vedere alternativ a fost cel mai bine exprimat în lucrarea din 1961 May Man Prevail? O anchetă asupra faptelor și ficțiunilor politicii externe. Cu toate acestea, în calitate de cofondator al SANE, cel mai puternic activism politic din Form a fost în mișcarea internațională de pace, luptând împotriva cursei armelor nucleare și implicării SUA în războiul din Vietnam. După ce a sprijinit candidatura senatorului Eugene McCarthy pentru candidatura democratică, Fromm s-a retras mai mult sau mai puțin de pe scena politică americană, deși a scris o lucrare în 1974 intitulată Remarks on Policy of Détente pentru o audiere a Senatului SUA Relații.

Critica
În Eros și Civilizație, Herbert Marcuse critică Form: la început a fost un teoretician radical, dar mai târziu s-a întors spre conformare. Marcuse a remarcat, de asemenea, că Fromm, precum și colegii săi apropiați Sullivan și Karen Horney, au eliminat teoria libidoului Freud și alte concepte radicale, ceea ce a redus astfel psihanaliza la un set de etică idealistă, care doar îmbrățișează status quo-ul. Răspunsul lui Fromm, atât în The Sane Society, cât și în The Anatomy of Human Destructiveness, susține că Freud merită într-adevăr un credit substanțial pentru recunoașterea importanței centrale a inconștientului, dar și că el a avut tendința de a-și reciza conceptele proprii Eul ca rezultat pasiv al instinctului și al controlului social, cu o voință sau o variabilitate minimă. Fromm susține că mai târziu învățați precum Marcuse au acceptat aceste concepte ca dogme, în timp ce psihologia socială necesită o abordare teoretică și empirică mai dinamică. Referindu-se la activismul politic de stânga al lui Fromm ca intelectual public, Noam Chomsky a spus: "Mi-a plăcut atitudinile lui Fromm, dar am crezut că munca lui era destul de superficială".

Scrieri

Lucrări anterioare în limba germană
 Das jüdische Gesetz. Ein Beitrag zur Soziologie des Diaspora-Judentums., Promotion, 1922. ISBN 3-453-09896-X
 Über Methode und Aufgaben einer analytischen Sozialpsychologie. Zeitschrift für Sozialforschung, Bd. 1, 1932, pp. 28–54.
 Die psychoanalytische Charakterologie und ihre Bedeutung für die Sozialpsychologie. Zeitschrift für Sozialforschung, Bd. 1, 1932, pp. 253–277.
 Sozialpsychologischer Teil. In: Studien über Autorität und Familie. Forschungsberichte aus dem Institut für Sozialforschung. Alcan, Paris 1936, pp. 77–135.
 Zweite Abteilung: Erhebungen (Erich Fromm u.a.). In: Studien über Autorität und Familie. Forschungsberichte aus dem Institut für Sozialforschung. Alcan, Paris 1936, pp. 229–469.
 Die Furcht vor der Freiheit, 1941 (In English, "Fear/Dread of Freedom"). ISBN 3-423-35024-5
 Psychoanalyse & Ethik, 1946. ISBN 3-423-35011-3
 Psychoanalyse & Religion, 1949. ISBN 3-423-34105-X (The Dwight H. Terry Lectureship 1949/1950 )

Lucrări ulterioare în limba engleză
 Escape from Freedom (U.S.), The Fear of Freedom (UK) (1941) ISBN 978-0-8050-3149-2
 Man for himself, an inquiry into the psychology of ethics (1947) ISBN 978-0-8050-1403-7
 Psychoanalysis and Religion (1950) ISBN 978-0-300-00089-4
 The Forgotten Language; an introduction to the understanding of dreams, fairy tales, and myths (1951) ISBN 978-0-03-018436-9
 The Sane Society (1955) ISBN 978-0-415-60586-1
 The Art of Loving (1956) ISBN 978-0-06-112973-5
 Sigmund Freud's mission; an analysis of his personality and influence (1959)
 Zen Buddhism and Psychoanalysis (1960) ISBN 978-0-285-64747-3
 May Man Prevail? An inquiry into the facts and fictions of foreign policy (1961) ISBN 978-0-385-00035-2
 Marx's Concept of Man (1961) ISBN 978-0-8264-7791-0
 Beyond the Chains of Illusion: my encounter with Marx and Freud (1962) ISBN 978-0-8264-1897-5
 The Dogma of Christ and Other Essays on Religion, Psychology and Culture (1963) ISBN 978-0-415-28999-3
 The Heart of Man, its genius for good and evil (1964) ISBN 978-0-06-090795-2
 Socialist Humanism (1965)
 You Shall Be as Gods: a radical interpretation of the Old Testament and its tradition (1966) ISBN 978-0-8050-1605-5
 The Revolution of Hope, toward a humanized technology (1968) ISBN 978-1-59056-183-6
 The Nature of Man (1968) ISBN 978-0-86562-082-7
 The Crisis of Psychoanalysis (1970) ISBN 978-0-449-30792-2
 Social character in a Mexican village; a sociopsychoanalytic study (Fromm & Maccoby) (1970) ISBN 978-1-56000-876-7
 The Anatomy of Human Destructiveness (1973) ISBN 978-0-8050-1604-8
 To Have or to Be? (1976) ISBN 978-0-8050-1604-8
 Greatness and Limitation of Freud's Thought (1979) ISBN 978-0-06-011389-6
 On Disobedience and other essays (1981) ISBN 978-0-8164-0500-8
 For the Love of Life (1986) ISBN 0-02-910930-2
 The Art of Being (1993) ISBN 978-0-8264-0673-6
 The Art of Listening (1994) ISBN 978-0-8264-1132-7
 On Being Human (1997) ISBN 978-0-8264-1005-4

Note

Lectură suplimentară
 De Rodrigo, Enrique, Neoliberalismo y otras patologías de la normalidad. Conversando nuestro tiempo con Erich Fromm. Madrid: PenBooks, 2015. ISBN 978-84-608-1648-5. (Spanish)
 Lawrence J. Friedman, The Lives of Erich Fromm: Love's Prophet. New York: Columbia University Press, 2013.

Legături externe

 erich-fromm.de – Erich Fromm Archives; Literary Estate
 frommsociety.com – International Erich Fromm Society
 Rainer Funk "Life and Work of Erich Fromm", Logos, 6:3, Summer 2007
 International Foundation Erich Fromm (Italian)
 hrc.utexas.edu, 1958 Mike Wallace interview
 FBI file on Erich Fromm
 Erich Fromm, Mechanisms of Escape from Freedom (1942)

Nașteri în 1900
Decese în 1980
Teoreticieni marxiști
Scriitori marxiști
Filozofi evrei
Atei evrei
Atei americani
Atei germani
Socialiști americani
Umaniști americani
Eticieni americani
Social-democrați
Emigranți germani în Statele Unite ale Americii
Umaniști germani
Evrei germani
Absolvenți ai New York University
Absolvenți ai Universității din Heidelberg
Oameni din Frankfurt
Psihologi germani
Persoane care au emigrat din cauza nazismului

Erich Fromm


Pel or PEL may refer to:

People
 Albert Pel (1849-1924), a French serial killer
 David Pel (born 1991), a Dutch tennis player
 Hendrik Pel (1818-1876), a Dutch zoologist and government official
 Pieter Klazes Pel (1852–1919), a Dutch physician

Science and technology
 PEL sector light, a projector-style marine beacon
 Pixel, pel, or picture element, is a physical point in a raster image
 Permissible exposure limit, an American legal limit for exposure to a chemical substance or physical agent
 Peak of eternal light, a point on the surface of an astronomical body always in sunlight
 Primary effusion lymphoma, a blood cancer

Other uses
 Pel, Iran, or Pil, a village in Mazandaran Province, Iran
 PEL (Pakistan), Pak Elektron Limited, a Pakistani engineering corporation
 Party of the European Left, a European political party
 Wood and Allied Workers' Union, a former trade union in Finland

See also

 Pels (disambiguation)

Pel


La Caldera de Pino Hachado es una depresión circular en los Andes de la provincia argentina de Neuquén formada producto un colapso al vaciarse una cámara magmática. La caldera se ubica en el lado argentino del Paso de Pino Hachado en la frontera de Argentina con Chile.

Enlaces externos
Control estructural en el desarrollo de una concentración anómala de calderas en los Andes de Neuquén: complejo volcánico Pino Hachado (38°30' S y 71°O)

Referencias

Pino Hachado
Pino Hachado
Departamento Picunches

Caldera de Pino Hachado