La ecuación de Gross–Pitaevskii (nombre de Eugene P. Gross y Lev Petrovich Pitaevskii) describe el estado base de un sistema cuántico de bosones idénticos utilizando la aproximación de
Hartree–Fock y el modelo de interacción pseudopotencial.

En la aproximación de Hartree-Fock la función de onda total  del sistema de  bosones es tomada como un producto de funciones de una sola partícula ,

donde  es la coordenada del -ésimo bosón.

El modelo pseudopotencial hamiltoniano del sistema es dado como

donde  es la masa del bosón,  es el potencial externo,  es la longitud de dispersión bosón-bosón, y  es la función delta de Dirac.

Si la función de onda de partícula satisface la ecuación de Gross-Pitaevski

la función de onda total minimiza el valor de expectación del modelo hamiltoniano bajo condición de normalización .

Es una ecuación modelo, para la función de onda de partícula en un condensado de Bose-Einstein. Es similar en forma a la ecuación de Ginzburg y a veces se conoce como la ecuación de Schrödinger no lineal.

Un condensado de Bose-Einstein (CBE) es un gas de bosones que están en el mismo estado cuántico y por lo tanto puede ser descrito por la misma onda. Una partícula libre cuántica es descrita por una sola ecuación de Schrödinger. La interacción entre las partículas de un gas real, se tiene en cuenta por una ecuación de Schrödinger pertinente de muchos cuerpos. Si el espacio promedio entre las partículas de un gas es mayor que la longitud de dispersión (es decir, en el llamado límite de dilución), entonces uno puede aproximarse a la verdadera interacción potencial que presenta en esta ecuación por un pseudopotencial. La no linealidad de la ecuación de Gross–Pitaevskii tiene su origen en la interacción entre las partículas. Esto se hace evidente al igualar con cero la constante de acoplamiento de la interacción en la ecuación de Gross–Pitaevskii (véase la sección siguiente), en la que se recupera la ecuación de Schrödinger de una sola partícula, describiendo una partícula dentro de un potencial de confinamiento.

Forma de la ecuación

La ecuación tiene la forma de la ecuación de Schrödinger con la adición de un término de interacción. El acoplamiento constante g, es proporcional a la longitud de dispersión  de dos bosones que interactúan entre sí:

,

donde  es la constante de Planck reducida y m es la masa de los bosones.
La densidad de energía es

donde  es la función de onda, o parámetro de orden, y v es un potencial externo.
Es la ecuación independiente del tiempo Gross–Pitaevskii, para un número conservado de partículas

donde  es el potencial químico. El potencial químico se encuentra desde la condición de que el número de partículas esté relacionada con la función de onda por

De la ecuación de Gross–Pitaevskii independiente del tiempo, podemos encontrar la estructura de un condensado de Bose-Einstein en diversos potencialidades externos (por ejemplo, una trampa armónica).

La ecuación de Gross–Pitaevskii dependiente del tiempo es

De la ecuación de Gross–Pitaevskii dependiente del tiempo podemos mirar la dinámica de la condensación de Bose-Einstein. Se utiliza para encontrar los modos colectivos de un gas confinado.

Soluciones

Puesto que la ecuación de Gross–Pitaevskii es una ecuación diferencial parcial, es difícil encontrar soluciones exactas. Como resultado, las soluciones tienen que aproximarse a través de innumerables técnicas.

Soluciones exactas

Partícula libre
La solución exacta más sencilla, es la de partícula libre, con ,

Esta solución se denomina solución de Hartree. Aunque satisface la ecuación Gross–Pitaevskii, deja un vacío en el espectro de energía debido a la interacción:

Según el teorema de Hugenholtz–Pines, un gas de Bose interactuando no presenta una brecha de energía (en el caso de las interacciones repulsivas).

Solitón
Un solitón unidimensional puede formarse en un condensado de Bose-Einstein, y dependiendo de si la interacción es atractiva o repulsiva, el solitón es brillante u oscuro. Ambos solitones son disturbios locales en un condensado con una densidad de fondo uniforme.

Si el CBE es repulsivo , entonces una solución posible de la ecuación de Gross–Pitaevskii es

,

donde  es el valor de la función de onda del condensado en , y , es la longitud de coherencia. Esta solución representa al solitón oscuro, ya que existe un déficit de condensado en un espacio de densidad distinto de cero. El solitón oscuro también es un tipo de defecto topológico, desde  ronda entre valores positivos y negativos en el origen, correspondiente a un  cambio de fase.

Para

donde el potencial químico es . Esta solución representa al solitón brillante, ya que hay una concentración de condensados en un espacio de densidad de cero.

1-D potencial pozo cuadrado

Soluciones variacionales
En sistemas donde una solución analítica exacta puede no ser factible, se puede hacer una aproximación variacional. La idea básica es hacer un Ansatz variacional para la función de onda con parámetros libres, conectarlo a la energía libre y minimizar la energía con respecto a los parámetros libres.

Aproximación Thomas–Fermi

Si el número de partículas en un gas es muy grande, la interacción intermolecular es grande, por lo que el término de energía cinética puede ser despreciado de la ecuación de Gross–Pitaevskii. Esto se denomina la aproximación Thomas–Fermi.

Aproximación de Bogoliúbov

El tratamiento de Bogoliúbov de la ecuación Gross–Pitaevskii es un método que busca las excitaciones elementales de un condensado de Bose-Einstein. Para ello, la función de onda de condensado se aproxima por una suma de la función de onda de equilibrio  y una pequeña perturbación

Esta formulación se inserta en la ecuación de Gross–Pitaevskii dependiente del tiempo y su conjugado, y se linealiza a primer orden en

Asumiendo para

se encuentra el siguiente conjunto de ecuaciones diferenciales para  y

Para un sistema homogéneo, es decir, para , se puede asumir que  y  son ondas planas de impulso , lo que conduce al espectro de energía

Para grandes , la relación de dispersión es cuadrática con  como se esperaría de excitaciones no habituales por la interacción de partículas individuales. Para  pequeñas, la relación de dispersión es lineal

con  la velocidad del sonido en el condensado. El hecho de que  muestra, según criterio de Landau, que el condensado es un superfluido, lo que significa que si un objeto se mueve en el condensado a una velocidad inferior a s, no será energéticamente favorable para producir excitaciones, y el objeto se moverá sin disipación, que es característica de un superfluido.

Se han realizado experimentos para probar esta superfluidez del condensado, usando un láser azul desintonizado bien enfocado.

La misma relación de dispersión se encuentra cuando el condensado se describe desde un enfoque microscópico utilizando el formalismo de la Segunda cuantización.

Referencias

Lecturas adicionales
 .
 .

Física de la materia condensada
Ecuaciones de la física
Gross

Ecuación de Gross-Pitaevskii


Estonska vlada u izgnanstvu (est.: Eesti Vabariigi valitsus eksiilis) bila je formalno proglašena vlada Republike Estonije u izgnanstvu, koja je postojala od 1944. godine do ponovne uspostave vladinog suvereniteta nad teritorijem Estonije 1992. godine. Estonska vlada u izgnanstvu temeljila je svoju legitimnost na ustavnoj sukcesiji u odnosu na posljednju legalno izabranu estonsku vladu prije sovjetske okupacije 1940. godine. Za svo vrijeme svog postojanja, vlada u izgnanstvu bila je jedina međunarodno priznata estonska vlada (vlasti Estonske SSR bile su ograničeno priznate u sklopu sovjetske sfere utjecaja).

Pozadina

Sovjetski Savez okupirao je Estoniju u lipnju 1940. godine. Tadašnji predsjednik, Konstantin Päts, uhapšen je i deportiran u Sovjetski Savez, gdje je umro u zatvoru 1956. godine. Velik broj bivših premijera i predsjednika je uhapšen, deportiran ili pogubljen, uključujući i osam bivših državnih poglavara i 38 ministara; oni koji su izbjegli sovjetski teror otišli su u ilegalu.

Lažni izbori održani su 14. i 15. srpnja 1940. godine, a glasačima je prezentirana tek jedna lista na kojoj su mahom bili članovi Komunističke partije. Ti se izbori danas, formalnopravno, smatraju nezakonitima i protuustavnima, s obzirom na to da su provedeni temeljem izbornog zakona koji nije dobio odobrenje tadašnjeg Gornjeg doma, kako je predviđao Ustav Estonije iz tog vremena. Naime, gornji dom parlamenta raspušten je nedugo nakon okupacije i više se nikada nije sastajao. Tzv. "Narodni Riigikogu", čije su predstavnike građani Estonije birali, sastao se 21. srpnja sa samo jednom točkom dnevnog reda - donošenje rezolucije o proglašenju Estonije sovjetskom republikom i peticije o pristupanju Sovjetskom Savezu. Rezolucija je, dakako, usvojena jednoglasno.

Päts, koji je u to doba bio u sovjetskom pritvoru, bio je prisiljen podnijeti ostavku 21. ili 22. srpnja, ovisno o izvoru. Sukladno čl. 46. Ustava Estonije, Johannes Vares, koji je od lipnja bio na čelu marionetske komunističke vlade u Estoniji, preuzeo je funkcije Predsjednika kao "Premijer u službi Predsjednika Republike" te je predsjedao zemljom tijekom posljednje faze sovjetske aneksije, dok Estonija nije formalno postala dio Sovjetskog Saveza 9. kolovoza 1940. godine.

Međutim, Jüri Uluots, posljednji ustavno izabrani premijer Estonije prije sovjetske invazije, tvrdio je kako je Varesovo imenovanje na mjesto premijera nezakonito te kako je on jedini legitimni nasljednik Konstantina Pätsa. Uluots je pokušao iskoristiti njemačku invaziju u srpnju 1941. kako bi imenovao novu vladu, međutim nacisti su izričito odbili priznati Estoniju kao suverenu državu, želeći tako napraviti isto što i Sovjeti - okupirati Estoniju.

Povijest

Sovjetska i nacistička okupacija u Drugom svjetskom ratu

Drugi svjetski rat u Estoniji bio je iznimno turbulentno razdoblje. Estonija je uspjela zadržati svoju neovisnost do 1940. godine, kada je Sovjetski Savez izvršio okupaciju zemlje. Nedugo zatim formirana je Estonska Sovjetska Socijalistička Republika. Zbog činjenice da su godinama trpjeli represiju što od Ruskog Carstva, što od Sovjetskog Saveza, Estonci su 1940. godine spas vidjeli u Trećem Reichu, pogrešno vjerujući kako će im nacisti omogućiti i oslobođenje od sovjetske okupacije i neovisnost. Estonci su surađivali s nacistima u borbi protiv Crvene armije, istovremeno vjerujući kako će moći isposlovati nezavisnost za sebe nakon protjerivanja Sovjeta.

Međutim, nedugo nakon što su estonski antisovjetski gerilci podigli estonsku zastavu u Tallinnu, nacisti su ju skinuli i zamijenili vlastitom zastavom. Time je Estonija prešla iz ruku jednog okupatora u ruke drugog okupatora, a diljem zemlje počeo se organizirati antifašistički pokret otpora. Istovremeno, estonski su političari kroz ilegalo djelovanje nastojali formirati strukture koje bi, u budućem trenutku, preuzele kontrolu nad zemljom. Nacionalni odbor Republike Estonije formiran je u razdoblju njemačke okupacije od strane bivših pripadnika estonskih vlada i članova antifašističkog pokreta otpora. Na čelu odbora u početku se nalazio Kaarel Liidak, a od sredine kolovoza 1944. godine predvodio ga je Otto Tief. Odbor, koji se 1. kolovoza 1944. godine proglasio vrhovnim upravnim tijelom u Estoniji, trebao je biti prijelazna struktura prilikom ponovne uspostave neovisnosti, jer su Estonci vjerovali kako će nakon njemačkog poraza dobiti podršku Zapada i moći se ponovo obraniti od sovjetskih pokušaja aneksije.

Neuspjela uspostava neovisnosti i proglašenje vlade u izgnanstvu

Kao što je rečeno, estonske težnje za obnovom neovisnosti bile su aktivne još za vrijeme Drugog svjetskog rata. Premda su se bili riješili sovjetskih okupatora, Estonci su u tom trenutku bili pod nacističkom okupacijom te su shvatili kako ni Nijemci, kao ni Sovjeti, nemaju namjeru obnoviti estonsku neovisnost. U lipnju 1942. godine, estonski političari koji su preživjeli sovjetsku represiju održali su tajni sastanak bez znanja nacista, na kojem su raspravljali o formiranju tajne vlade i opcijama po pitanju očuvanja kontinuiteta državnosti. Dana 6. siječnja 1943. održan je sastanak u estonskom diplomatskom predstavništvu u Stockholmu. Kako bi se održao kontinuitet republike, odlučeno je kako Jüri Uluots mora nastaviti obnašati dužnost premijera, s obzirom na činjenicu da je po ustavu bio jedini legalni nasljednik izvršne vlasti u Estoniji. Dana 20. travnja 1944. godine Izborni je odbor Republike Estonije (est.: Vabariigi Presidendi Asetäitja Valimiskogu), koji je prema Ustavu bio zadužen za izbor v.d. Predsjednika, održao tajni sastanak u Tallinnu. Sastanku su prisustvovali:

Jüri Uluots, posljednji premijer Estonije prije sovjetske okupacije.
Johan Holberg, zamjenik vrhovnog zapovjednika oružanih snaga.
Otto Pukk, predsjednik Zastupničkog doma.
Alfred Maurer, drugi potpredsjednik Nacionalnog vijeća.
Mihkel Klaassen, sudac Vrhovnog suda Estonije.

Odbor je utvrdio da je Pätsovo imenovanje Johannesa Varesa premijerom nezakonito te kako je Uluots preuzeo dužnosti predsjednika retroaktivno od 21. lipnja 1940. godine na dalje. Uluots je 21. lipnja 1944. godine, kao premijer u funkciji predsjednika republike, imenovao Otta Tiefa zamjenikom premijera. Dana 18. rujna iste godine, Uluots, koji je bolovao od karcinoma, imenovao je Tiefa v.d. premijerom te potvrdio novu vladu od 11 članova. Dva dana kasnije, Uluots je, zbog lošeg zdravlja, otputovao za Švedsku. Tief je preuzeo nove dužnosti u skladu s ustavom te je iskoristio njemačko povlačenje da proglasi obnovu legitimne i legalne vlade u Estoniji. Većina članova njegove vlade napustila je Tallinn 21. rujna, a sam Tief otišao je dan kasnije. Prema službenim izvještajima, estonska je vlada formalno obnovljena 21. rujna, a estonske su snage preuzele vladine prostorije u Toompeji i naredile preostalim Nijemcima da ih napuste. Nacistička zastava zamijenjena je estonskom trobojnicom na Pikk Hermannu. Međutim, Tiefova vlada nije uspjela zadržati stvarnu vlast u zemlji, s obzirom na to da su se jedinice koje je predvodio Johan Pitka borile i s Nijemcima i sa Sovjetima. Već 22. rujna 1944. godine, sovjetske su trupe osvojile Tallinn i skinule estonsku zastavu.

Nakon posljednje sjednice vlade održane 22. rujna u selu Põgari, Tiefova je vlada službeno napustila Estoniju. Međutim, samo je dio vlade uspio u tome. Naime, brod koji ih je trebao prevesti preko Baltika zakasnio je zbog problema s motorom, tako da su Tiefa i njegove suradnike uhapsili Sovjeti, te iz zatvorili, pogubili ili deportirali. Sam Tief deportiran je na Sibir, gdje je uspio preživjeti otprilike jedno desetljeće, nakon čega je vraćen u Estoniju, gdje je i umro 1976. godine. Jedino je ministar poljoprivrede, Kaarel Liidak, preživio ove događaje, ali je preminuo 16. siječnja 1945. godine skrivajući se od Sovjeta. Jüri Uluots preminuo je 9. siječnja 1945. godine u Stockholmu, a naslijedio ga je August Rei kao najstariji živući član vlade. Rei je imao podršku preživjelih članova Tiefove vlade, koji su uspjeli doći do Stockholma; sam Rei je u švedskoj prijestolnici boravio još od lipnja 1940. godine, kada je, kao posljednji estonski poslanik u Moskvi prije okupacije, pobjegao u Švedsku preko Rige. Rei će, kao Uluotsov nasljednik, istovremeno voditi i vladu i biti nominalni državni poglavar. Naime, u tom je razdoblju Otto Tief, koji je bio formalni premijer, bio u sovjetskom zatočeništvu na Sibiru, a ni Uluots ni Rei nisu imenovali nasljednika. Tako je Otto Tief, unatoč činjenici da je bio sovjetski zarobljenik, formalno i dalje bio na čelu estonske vlade u izgnanstvu, ali je faktički sve dužnosti obnašao August Rei, koji u ovom razdoblju još uvijek nije imenovao Tiefovog nasljednika.

Hladni rat i obnova suvereniteta

Estonska je vlada u izgnanstvu ušla u Hladni rat djelujući iz Stockholma, kao jedina formalno proglašena vlada u izgnanstvu među bivšim baltičkim republikama. Ipak, kako je u Švedskoj postojala zabrana takvog oblika političkog djelovanja, barem u formalnom smislu, August Rei je 12. siječnja 1953. godine službeno proglasio formiranje estonske vlade u izgnanstvu sa sjedištem u Oslu. Istoga dana Tief je službeno razriješen svojih dužnosti, a njegovim je nasljednikom imenovan Johannes Sikkar. Međutim, iako su se borili za isti cilj, Estonci nisu bili potpuno ujedinjeni u svojim političkim nastojanjima, barem ne u prvom desetljeću Hladnog rata. Naime, uz tzv. Reijevu struju, postojala je druga, tzv. Maurerova struja, koja je smatrala kako neka vrsta predstavničkog dijela treba izabrati državnog poglavara u izgnanstvu. Predvodnik ove struje bio je Alfred Maurer, bivši zamjenik predsjednika skupštine, koji je 3. ožujka 1953. godine u njemačkom Augustdorfu izabran za vršitelja dužnosti predsjednika republike. Iako je Maurerova struja imala veću podršku među Estoncima u izgnanstvu, Maurer nikada nije sudjelovao u radu vlade u izgnanstvu, vjerujući kako je Tief još uvijek legalni premijer pa tako za tim nema potrebe, a cijela je njegova struja nestala s njegovom smrću 20. rujna 1954. godine. Od tog je trenutka Reijeva vlada bila jedini legitimni predstavnik Estonije u svijetu.

Estonska vlada u izgnanstvu nije imala značajan utjecaj za vrijeme Hladnog rata, ali je i dalje bila jedina formalno proglašena vlada u izgnanstvu od svih baltičkih republika. Latvija i Litva su svoj međunarodni utjecaj ostvarivale preko diplomatskih predstavništava. No, iako je estonska vlada u izgnanstvu djelovala, većina diplomatskih aktivnosti i svakodnevne administracije (poput izdavanja putovnica), bila je povjerena diplomatskim predstavništvima. U slučaju Estonije, glavno je središte bio konzulat u New Yorku. Naime, Sjedinjene Države bile su pogodna lokacija jer su temeljem Stimsonove doktrine odbijale priznati sovjetsku okupaciju Baltika te su smatrale estonsku vladu u izgnanstvu legalnim predstavništvom Estonije u svijetu. S obzirom na činjenicu da je konzulat u New Yorku bio centar diplomatske djelatnosti, vlada u Oslu imala je više simboličku, nego praktičnu ulogu u Hladnom ratu.

I druga su predstavništva imala značajne uloge u Hladnom ratu. Poznati je primjer estonskog konzulata u Irskoj, koji je pred Visokim sudom u Dublinu vodio spor protiv Sovjetskog Saveza koji je pokrenuo Ivan Majski, sovjetski ambasador u Ujedinjenom Kraljevstvu. Naime, radilo se o tome da su tri estonska broda (Otto, Piret i Mall) i dva latvijska (Rāmava i Everoja) dobila naredbu iz Moskve da pristanu u neku sovjetsku luku, ali su se oglušili te su odlučili pristati u neutralnu luku u Irskoj. Majski je tada pokrenuo spor kako bi vratio brodove u sovjetski posjed, ali je sud u Dublinu presudio protiv Sovjetskog Saveza zahvaljujući argumentaciji koju je iznio John McEvoy, počasni konzul Estonije.

Treba zaključiti da je estonska vlada u izgnanstvu, unatoč ograničenom dosegu, ipak imala utjecaja na očuvanje estonske državnosti u razdoblju Hladnoga rata. Nakon raspuštanja vlade i obnove estonske državnosti, estonski predsjednik Lennart Meri službeno se zahvalio vladi u izgnanstvu zbog njihovog djelovanja u ulozi čuvara kontinuiteta estonske države.

Izvori

Literatura
Mälksoo, Lauri (2000). Professor Uluots, the Estonian Government in Exile and the Continuity of the Republic of Estonia in International Law. Nordic Journal of International Law 69.3, 289-316.
 Made, Vahur. Estonian Government-in-Exile: a controversial project of state continuation. Estonian School of Diplomacy

Povijest Estonije
Politika Estonije
Drugi svjetski rat
Hladni rat

Estonska vlada u izgnanstvu


إسمنت بنزرت هي شركة تونسية لصناعة الإسمنت والجير، تأسست عام 1952 بمدينة بنزرت. مدرجة في بورصة تونس منذ أكتوبر 2009.

شركات تونسية منتجة للإسمنت
بنزرت

إسمنت بنزرت


Polen war bis 1795 Königreich, dessen König von 1697 bis 1763 in Personalunion zum Kurfürstentum Sachsen stand. Zwischen 1795 und 1921 bestand kein souveräner polnischer Staat.

Der österreichische Botschafter residiert in der polnischen Hauptstadt Warschau.

Missionschefs

Gesandte im Königreich Polen und Großfürstentum Litauen

Durch den Vertrag von Sankt Petersburg vom 5. August 1772 zwischen Österreich, Russland und Preußen und jenem vom 23. Januar 1793 zwischen Russland und Preußen verlor Polen den Großteil seines Staatsgebietes an die Teilungsmächte. Durch den dritten Petersburger Vertrag vom 24. Oktober 1795 wurde der Rest des Königreichs unter Österreich, Russland und Preußen aufgeteilt.

Mit Beginn der dritten Teilungen Polens reiste der k.k. Geschäftsträger Benedikt de Caché am 1. Juli 1794 heimlich aus Warschau ab. Er hatte am 7. Juni 1794 den Urlaub für eine Kur in Karlsbad erhalten,

Thugut, der bis vor kurzem noch Gesandter in Polen war, empfahl seinem einstigen Legationssekretär, "sich zur schicklichen Habung der etwa vorauszusehenden Anstände" mit dem preußischen Gesandten "zu konzertiren" und sagte zu, den polnischen Geschäftsträger nicht eher aus Wien abreisen zu lassen, "bis man nicht Ihre ungehinderte Abreise über die Pohlnische Gränze vernommen haben wird". Als Thugut aus Berichten Cachés vom 1. und 8. Juli 1794 dessen "glückliche Abreise von Warschau und Ankunft in Thorn mit Vergnügen vernommen" hatte, bemerkte er, "…Ihr Betragen während der seit April in Warschau erfolgten häßlichen Auftritte verdient den vollkommenen Beyfall…"

Botschafter in der Republik Polen

Quelle:

Siehe auch
 Liste der österreichischen Botschafter
 Liste der polnischen Botschafter in Österreich

Einzelhinweise

!
Polen
Osterreich

Liste der österreichischen Botschafter in Polen


حي الأمين أحد أحياء مدينة دمشق هو حي شعبي في دمشق سمي نسبة إلى السيد محسن الأمين العاملي الذي قدم إلى الحي قديما وسكن فيه، كما كان له دور في إنعاش المنطقة وتأسيس عدة جمعيات ومؤسسات تعليمية وخيرية في الحي.

أحياء دمشق

حي الأمين (دمشق)


Damal, Ardahan ilinin en az nüfuslu ilçesi. İlçe merkezi ve buna bağlı bütün köylerde Dadali Türkmenleri yaşamaktadır.

Damal, dağlarında beliren Atatürk silüeti ile ünlüdür. Her yıl 15 Haziran'dan 15 Temmuz'a kadar saat 18.00'den itibaren Karadağ sırtlarında Atatürk'ün bu silueti net olarak yaklaşık 20 dakika izlenmektedir.

Ardahan'da bu tarihlerde Atatürk'ün İzinde-Gölgesinde Damal Müzik Şenlikleri düzenlenmektedir.

2001 senesinde Japonya'da düzenlenen en iyi yerel kıyafetler yarışmasında, Damal Halk Eğitim Müdürlüğü usta öğreticilerinin yaptığı, ilçenin adıyla özdeşleşen Damal Türkmen Bebeği birinci seçilmiştir.

Tarihçe

Bugün bir ilçenin ve bu ilçenin merkezinin adı olan Damal, Gürcüce kaynaklarda Tamali (ტამალი) olarak geçer. Türkçe kaynaklarda ise, bugünkü Ardahan bölgesinin Gürcülerden ele geçirilmesinden itibaren Damal biçiminde yazılmıştır. Nitekim Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde de Damal (دامال) olarak geçer. Bu ad altında Ardahan-i Büzürg livasının Meşe nahiyesinde üç köy kaydedilmiştir. 93 Harbi'nde Ardahan bölgesini ele geçiren Ruslar ise, bu köyleri Gürcüce yazılışına uygun biçimde Tamal (Тамал) olarak kaydetmiştir.

Söz konusu defterde "Damal" ve "Damala" adını taşıyan üç köy daha bulunuyordu. Bunlardan biri olan Damala (دمالە) Ahısha livasının Aspinza nahiyesinde, diğer Damala (دمالە) Poshov livasının Güney nahiyesinde, Damal (دامال) ise, Ardahan-i Büzürg livasının Güney nahiyesinde yer alıyordu. Damal ve Damala, Gürcüce  Tamali (ტამალი) ve Tamala (ტამალა) yer adlarından değişime uğramıştır. Birinci Dünya Savaşı yıllarında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, "Damali"nin (დამალი) Gürcüce bir kelime olduğunu yazmış, ama anlamını vermemiştir.

Küçük Damal (Damal-i Küçük) köyünde 10. yüzyıla ait bir kilisenin varlığı, buranın çok eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Öte yandan Büyük Damal (Damal-i Büzürg), Aşağı Damal (Damal-i Süfla) ve Küçük Damal (Damal-i Küçük) köylerinin 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterinde yer alması, bu yerleşmelerin Osmanlı döneminden önce var olduğuna işaret etmektedir. Küçük Tamali Kilisesi'nin inşa edildiği 10. yüzyılda bu bölge Gürcü Krallığı sınırları içinde bulunuyordu. Kveli Kalesi Savaşı'ndan (1080) sora  bir süre Büyük Selçuklu Devleti sınırları içinde kalan üç köy, 1121 tarihindeki Didgori Savaşı'nın ardından birleşik Gürcistan Krallığı'na geçti. Osmanlılar bu bölgeyi, Gürcü atabeglerin yönettiği Samtshe Atabeyliği'nden (1268-1625) 1550 yılında ele geçirdi.

Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre, Gürcistan Vilayeti içinde Ardahan-i Büzürg (Büyük Ardahan) livasının Meşe nahiyesinde, "Damal" adı altında üç adet köy kaydedilmiştir. Bu köyler Damal-i Büzürg (دامال بزرك), Damal-i Süfla (دامال سفلا) ve Damal-i Küçük (دامال كوچك) adlarını taşıyordu. Damal-i Büzürg (Büyük Damal), Damal-i Süfla (Aşağı Damal) ve Damal-i Küçük (Küçük Damal) bu defterde boşalmış yerleşimler olarak yer almıştır. Osmalıların eline geçmesi üzerine köylerin Hristiyan nüfusu göç etmiş olabilir. Bununla birlikte bu köyler Osmanlı döneminde yeniden meskûn hale gelmiştir.

Büyük Damal, Aşağı Damal ve Küçük Damal köyleri, uzun süre Osmanlı egemenliği altında kaldıktan sonar, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nın sonucunda Çarlık Rusya'nın eline geçti. Rus idaresinde bu köyler Ardahan Okrugu'nun Ardahan kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kazaya bağlı olan ve 9 köyden oluşan Tamal nahiyesi (маркяз: merkez) içinde yer alıyordu. 1886 yılı tespitine göre, Yukarı Tamal'da (Верхний Тамал) 162 kişi, Aşağı Tamal'da (Нижний Тамал) 130 kişi ve Küçük Tamal'da (Малый Тамал) 49 kişi yaşıyordu. Üç köyün de nüfusu "Türkmen" olarak kaydedilmiştir. Tamal nahiyesinin nüfusu ise, 1.168'i Türkmen ve 4'ü Kürt olmak üzere,  1.172 kişiden meydana geliyordu.

Yukarı Tamal, Aşağı Tamal ve Küçük Tamal köyleri, Birinci Dünya Savaşı'ın sonlarında Rus ordusunun bölgeden çekilmesinden sonra, bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında (15 Şubat-17 Mart 1921) Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü askerleri bölgeden çekildi ve bu köyleri de kapsayan Ardahan bölgesi Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Ankara Hükümeti ile Sovyet Rusya arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla bu üç köy de Türkiye'ye bırakıldı.

1928 tarihli köy listesine göre Damal, Kars vilayetinin Poshof kazasının nahiyelerinden biriydi. Damal nahiyesi, 27 köyden oluşuyordu ve Yukarı Damal, Aşağı Damal ile Küçük Damal köyleri bu nahiyeye bağlıydı. 1940 genel nüfus sayımımda Damal nahiyesisinin idari merkezi olan Yukarı Damal'ın nüfusu 903 kişi, Aşağı Damal'ınki 332 kişi ve Küçük Damal'ınki 157 kişiden oluşuyordu. Bu tarihte 19 köyü kapsayan Damal nahiyesinde toplam 13.902 kişi yaşıyordu. Hanak nahiyesinin 1958'de ilçe olması üzerine, Damal nahiyesi ile Yukarı Damal, Aşağı Damal ve Küçük Damal köyleri Posof ilçesinden alınarak Hanak ilçesine bağlandı. 1972 yılında, üç köy Damal adı altında birleştirildi ve belediyenin de kurulmasıyla Damal'a kasaba statüsü verildi. 1975 genel nüfus sayımına göre 2.626 kişinin yaşadığı Damal kasabası, Damal bucağının merkeziydi. 1992 yılında Ardahan il olunca, Damal da bu ile bağlı ilçe ve ilçe merkezi haline getirildi. İlçe merkezi Damal kasabası, tarihsel adı Samothe olan eski Üçdere köyünü de kapsamaktadır.

Günümüzde Damal ilçesi, Burmadere, Dereköy, Eskikılıç, İkizdere, Otağlı, Seyitören ve Tepeköy olmak üzere yedi köyden oluşmaktadır. Bu köylerden sadece Burmadere (eski adı Sorsi), Eskikılıç (eski adı Kirpaşeni) ve İkizdere (eski adı Nunusi) eski yerleşmelerdir. Sorsi, Kirpaşeni ve Nunusi, Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı mufassal defterine göre, Osmanlıların Gürcülerden ele geçirdiği toprakların bir kısmını kapsayan Gürcistan Vilayeti içinde Ardahan-i Büzürg livasının Meşe mahiyesine bağlıydı. Bu köylerin nüfusu, Osmanlı Devleti'ne ispenç vergisi veren Hristiyan Gürcülerden oluşuyordu. Dereköy, Otağlı, Seyitören ve Tepeköy adlı yerleşmelerin adları, Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı mufassal defteri ile 1694-1732 dönemini kapsayan Defter-i Caba-i Vilayet-i Çıldır adlı cebe defterinde geçmemektedir. 1886 yılı Rus nüfus kayıtlarında "Türkmen" köyleri olarak geçen bu köylerin daha geç dönemde ortaya çıktığı bu kayıtlardan anlaşılmaktadır.

Damal kasabasında ve ilçesinde çok sayıda tarihsel yapı kalıntısı günümüze ulaşmıştır. Bugün Damal kasabasının kıyısında bulunan eski Küçük Damal köyü kilisesi (8,2 x 4,3 m), 10. yüzyıla tarihlenen tek nefli küçük bir yapıdır. Büyük ölçüde yıkılmış olan kilisenin bugüne kalan duvarlarının yüksekliği 6 metreyi bulmaktadır. Kasabanın merkezindeki caminin yanında da eskiden bir kilisenin var olduğu bilinmektedir. Damal kasabasının 900 metre kuzeybatısında megalit bir kalenin kalıntıları bulunmaktadır. Tamali Kalesi'nden (44 × 42 m) geriye taş yığınları kalmıştır. Taş yığının daha yoğun olduğu kuzeydoğu kısmında bir kulenin olması ihtimali vardır.

Damal ilçesi sınırları içinde varlığı bilinen kilise ve kale/kuleler arasında, İkizdere'de Nunusi Kilisesi ve Nunusi Kalesi, Burmadere'de Sorsi Kilisesi, Otağlı'da Arzada Kalesi, Dereköy Kalesi, Seyitören köyünde Seyitviran Kalesi ile Haniora Kalesi sayılabilir. Bu tarihsel yapıların bir kısmı tamamen ortadan kalkmıştır.

Coğrafî konum
Damal ilçesi, Ardahan ile Posof ilçesi karayolu üzerinde kurulmuştur. İlçe batı ve güneyde Hanak ilçe sınırı, doğuda Çıldır ilçe sınırı ve Gürcistan sınırı, kuzeyde de Posof ilçe sınırı ile çevrilidir. Arazi engebeli olup her tarafı tepelerle çevrili, yılın 7 ayı karlarla kaplı kuzey batısında kar ve dumanıyla ünlü Ilgar Dağı (2918 m), doğusunda Sivridağ (2885 m) ve Keldağ'ın (3033 m) yer aldığı tipik bir Doğu Anadolu Bölgesi ilçesidir.

İlçenin yüzölçümü tahmini olarak 280 km²'dir. İlçenin suyu Ilgar Dağından alınan Patpat adı verilen membadan temin edilmektedir. Yeni geliştirilen diğer bir su kaynağı da Araplar mevkiindeki Harun'un yataklarıdır.

Yörede karasal iklim hüküm sürmektedir. Yağış ülke ortalamasının altındadır. Kışın -40 dereceye düşen soğuk, yöreyi olumsuz etkilemektedir. Rakım ilçe merkezinde 2.200, yaylalarda 2.500 metreyi bulmaktadır.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Bunun yanı sıra büyük kentlere mevsimlik işçilik için gidiş de gelir kaynakları arasındadır.

Karasal iklimin hüküm sürmesi, kışın sert ve uzun geçmesi nedeniyle sebze, bağ ve bahçe tarımı yapılamamaktadır.

İlçe genelinde ekilir biçilir arazi toplamı 73.735  dekar olup bunun %34.8'inde arpa, % 19,4'ünde çavdar, % 8'inde buğday, % 1,85 inde yem bitkileri ve çok az miktarda yulaf ve patates üretimi yapılmaktadır.

İlçede bitki florası çok kaliteli bal üretimine müsait olmasına rağmen arıcılık sadece köylerde bir yan gelir olarak yapılmaktadır.

El sanatları
Geçmişte halı, kilim, cicim, sumak tekniğinde dokumalar yapılan Damal ilçe merkezi ve köylerinde 2000'li yıllarda  küçükbaş hayvancılığın azalmasıyla birlikte, yöredeki kadınlar küçük el tezgahlarında halı yastık veya heybe dokunmaktadır.

Yörede kadınlar Orta Asya motiflerini taşıyan Türkmen kadın kıyafetleri giymektedir. Bu kıyafetlerden esinlenerek, yöresel motiflerle kumaş ve boncuk işleyerek kıyafetler giydirilmiş ahşap ve plastik minyatür bebeklere "Damal Bebeği" denir. Damal Bebeği, 1996 yılında Japonya'da düzenlenen ''Yöresel Folklorik Bebekler'' yarışmasında el emeği kategorisinde Dünya birincisi olmuştur. Damal bebeğin fikir sahibi ve usta öğreticisi Seyitören köyünden Fidan Atmaca, 2017 yılında UNESCO'nun Yaşayan İnsan Hazineleri envanterine girmeye değer görülmüştür.

Kardeş şehirler
 Kartal, İstanbul
 Karabağlar, İzmir

Kaynakça

Damal


قرية حفر هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز مسعدة التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

تتبع مسعدة (787 ن عام 1967- 570م). تقع على المنحدر الغربي لهضبة الجولان، وتشرف على سهل الحولة غرباً، يقطعها وادي الناشف، وتمر بجوارها شرقاً أنابيب التابلاين – نقل النفط- تنتشر حولها بعض الأشجار الحراجية، إلى الغرب من مدينة القنيطرة بحوالي 18 كم، أراضيها بازلتية ذات تربة بنية قاتمة خصبة، وجدت فيها حجارة كبيرة ذات نقوش استخدمت غير مرة، كما وجدت زخارف وتزيينات وتيجان أعمدة وكتابات يونانية وأقواس حجرية قديمة وبقايا ألواح حجرية. تزرع أراضيها بالحبوب والبقول زراعة بعلية، وتربى فيها الأغنام والأبقار، وتشرب من مياه الينابيع في وادي الفاجر.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

حفر (قرية)


Néstor Gorosito (født 14. maj 1964) er en tidligere argentinsk fodboldspiller.

Argentinas fodboldlandshold

|-
|1989||5||0
|-
|1990||2||0
|-
|1991||0||0
|-
|1992||2||0
|-
|1993||8||0
|-
|1994||0||0
|-
|1995||0||0
|-
|1996||0||0
|-
|1997||2||1
|-
!Total||19||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina

Néstor Gorosito


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Drevenack, einem Ortsteil der Gemeinde Hünxe im Kreis Wesel (Nordrhein-Westfalen). Die Kirchengemeinde gehört zum Kirchenkreis Wesel der Evangelischen Kirche im Rheinland.

Geschichte und Architektur
Die ursprünglich dem hl. Sebastian geweihte Kirche wurde 1291 erstmals als Pfarrkirche erwähnt. Sie ist seit etwa 1560 reformiert.

Die zweischiffige Backsteinkirche wurde im 15. Jahrhundert errichtet. In der West- und Südwand sind Teile einer Saalkirche von der Mitte des 12. Jahrhunderts aus Grauwackenbruchstein erhalten. Aus dieser Zeit stammt auch der dreigeschossige, vorgesetzte Westturm. Der Turm ist bis auf zwei gekuppelte Schallöffnungen im Glockengeschoss ungegliedert. Die steile Schieferpyramide wurde 1706 aufgesetzt. Das Westportal wurde 1850 eingelassen. Die Sakristei an der Südseite wurde 1950 gebaut und gleichzeitig wurde das gotische Fenstermaßwerk durch gusseisernes ersetzt.

Ausstattung
 Ein Taufstein von 1717 aus Baumberger Kalksandstein, dessen Becken mit Girlanden und Engelsköpfen geschmückt ist.
 Eine Kanzel aus Holz von 1674
 Der Orgelprospekt wurde im 18. Jahrhundert gebaut, das Orgelwerk stammt von 1977
 In der Turmhalle sind zwei Memoriensteine des 12. Jahrhunderts eingemauert

Fotos

Literatur
 Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band I: Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03093-X.

Weblinks
 Website der Kirchengemeinde
 Bildergalerie (abgerufen am 9. März 2012)

Drevenack
Hunxe
Drevenack
Baudenkmal in Hünxe
Hunxe
Hunxe
Bauwerk in Hünxe
Drevenack
Hunxe

Evangelische Kirche Drevenack


Le Club Deportivo Pacífico Fútbol Club, abrégé en CD Pacífico FC, est un club péruvien de football basé dans le district de San Martín de Porres à Lima.

Histoire
Fondé le  à Lima, le club reprend les couleurs (rose et noir) du Palerme FC.

En 2011, le CD Pacífico FC atteint la finale de la Copa Perú perdue sur un score global de 3-2 face au Real Garcilaso. Néanmoins, le club accède à la  dont il remporte l'édition 2012.

Cette victoire lui permet de rejoindre l'élite en 2013. Mais son séjour en D1 sera de courte durée puisqu'il redescend en D2 dès la fin de la saison. Le CD Pacífico FC décide de ne pas jouer l'édition 2015 du championnat de , en signe de protestation contre la mesure de la Fédération péruvienne de football d'élargir la D2 à des clubs amateurs de Copa Perú.

En février 2016, le CD Pacífico FC dépose un recours au sein de la Commission de justice de la Fédération péruvienne pour revenir en . Dans l'attente d'une réponse, le club ne peut rejouer aucun match et doit se contenter de participer à des tournois de jeunes.

Résultats sportifs

Palmarès

Bilan et records

 Saisons au sein du championnat du Pérou : 1 (2013).
 Saisons au sein du championnat du Pérou D2 : 2 (2012 / 2014).

Personnalités historiques du club

Grands noms
Les internationaux péruviens Germán Carty, Marko Ciurlizza, Andrés Mendoza, Aldo Olcese, Gustavo Vassallo et le gardien Johnny Vegas jouent pour le Pacífico FC à l'occasion de son passage en D1 en 2013.

Entraîneurs

Notes et références

Liens externes

  CD Pacífico FC - Soccer - Team Profile sur www.globalsportsarchive.com

Club de football à Lima
Club de football fondé en 1960

Club Deportivo Pacífico Fútbol Club


Vals cu Bashir (în ) este un film documentar de război animat israelian din 2008, regizat de Ari Folman după propriul scenariu. El îl prezintă pe Folman în căutarea amintirilor reprimate cu privire la experiența sa ca soldat în Războiul din Liban din 1982.

Acest film și $9.99, apărute ambele în 2008, sunt primele filme de animație israeliene lansate în cinematografe de la Ba'al Hahalomot (1962) al Alinei și a lui Yoram Gross. Vals cu Bashir a fost vizionat în premieră la Festivalul Internațional de Film de la Cannes din 2008, unde a intrat în competiția pentru Palme d'Or și de atunci a câștigat și a fost nominalizat pentru mai multe premii importante, obținând numeroase aprecieri din partea criticilor. A câștigat Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun film într-o limbă străină, Premiul National Society of Film Critics pentru cel mai bun film, Premiul César pentru cel mai bun film străin și Premiul IDA pentru documentar de lung metraj și a fost nominalizat la Premiul Oscar pentru cel mai bun film străin, la Premiul BAFTA pentru cel mai bun film într-o limbă străină alta decât engleza și la Premiul Annie pentru cel mai bun lungmetraj de animație.

Rezumat

În 1982 Ari Folman era un tânăr soldat (în vârstă de 19 ani) în cadrul unei unități de infanterie a armatei israeliene. După peste 20 de ani, în 2006, întâlnește un camarad din acea perioadă, care îi spune că a început să aibă coșmaruri legate de evenimentele traumatizante la care a asistat în timpul Războiului din Liban. Folman își dă seama cu surprindere că el nu-și amintește nimic din acea perioadă. Mai târziu, în aceeași noapte, el are viziunea nopții în care a avut loc masacrul de la Sabra și Shatila, realitate pe care îi este imposibil să și-o amintească în mod clar. În amintirea sa, în acea noapte el se scălda în Marea Mediterană pe o plajă din Beirut, sub lumina rachetelor de semnalizare care coborau peste oraș.

Cineastul călătorește în Țările de Jos pentru a se întâlni cu un prieten din copilărie, care îl sfătuiește să-i caute pe alți camarazi care au fost în acea vreme la Beirut și care ar putea să-l ajute să-și reamintească întâmplările pe care el le uitase. Întors în Israel, Folman discută cu foști camarazi de arme și cu alți militari care participaseră la acel război, precum și cu un psiholog și cu reporterul israelian de televiziune Ron Ben-Yishai, care transmisese reportaje cu privire la evenimentele petrecute la Beirut în acea perioadă.

Punând cap la cap toate aceste informații, cineastul își dă seama în cele din urmă că făcuse parte din "cel de-al doilea sau cel de-al treilea inel" de soldați israelieni care înconjuraseră tabăra de refugiați palestinieni unde fusese comis masacrul și că el a fost unul dintre soldații care au lansat către cer rachetele care au iluminat tabără de refugiați pentru ca miliția falangistă creștină libaneză să poată comite masacrul. Folman concluzionează că amnezia lui provenea din senzația că el, ca soldat adolescent, era la fel de vinovat pentru producerea acelui masacru ca și cei care l-au comis. Filmul se încheie cu dizolvarea animației într-o imagine reală a urmărilor masacrului.

Distribuție

Filmul conține atât personaje reale, cât și personaje fictive inspirate de oameni din viața reală.

 Ari Folman, un cineast israelian, care și-a încheiat recent serviciul militar de rezervist. Cu vreo douăzeci de ani mai înainte a servit în armata israeliană în timpul Războiului din Liban.
 Miki Leon ca Boaz Rein-Buskila, un contabil și veteran israelian al Războiului din Liban care suferă de doi ani de coșmaruri.
 Ori Sivan, un cineast israelian care a regizat anterior, împreună cu Folman, două filme și care este un prieten vechi al acestuia.
 Yehezkel Lazarov ca Carmi Can'an, un veteran israelian al Războiului din Liban care a fost odată prieten cu Folman și care locuiește acum în Țările de Jos.
 Ronny Dayag, un inginer alimentar și veteran israelian al Războiului din Liban. În timpul războiului a fost membru al echipajului unui tanc Merkava.
 Shmuel Frenkel, un veteran israelian al Războiului din Liban. În timpul acestui război a comandat o unitate de infanterie.
 Zahava Solomon, o psiholoagă israeliană și cercetătoare a traumelor psihice.
 Ron Ben-Yishai, un jurnalist israelian care a realizat reportaje în timpul Războiului din Liban și a prezentat masacrul din tabăra de refugiați.
 Dror Harazi, un veteran israelian al Războiului din Liban. În timpul războiului a comandat un tanc staționat în afara taberei de refugiați Shatila.

Titlu

Titlul filmului provine de la o scenă în care Shmuel Frenkel, unul dintre veteranii intervievați și comandant al unității de infanterie din care făcuse parte Folman în timpul evenimentelor descrise în film, apucă o mitralieră de uz general și "dansează un vals nebun" (pe muzica Valsului în do diez minor al lui Chopin) în mijlocul focului puternic al inamicului pe o stradă din Beirut pavoazată cu afișe imense ale președintelui libanez Bashir Gemayel. Din punct de vedere tematic, titlul filmului este o descriere simbolică a "valsului", care este un dans de cuplu, pe care Folman îl "dansează" cu amintirile sale din timpul Războiului din Liban. Titlul se poate referi, de asemenea, la valsul politic de scurtă durată al Israelului cu președintele libanez Bashir Gemayel. Alții au speculat că titlul este o trimitere la romanul satiric Abatorul cinci (Slaughterhouse-Five, or The Children's Crusade: A Duty-Dance with Death) al lui Kurt Vonnegut.

Producție
Realizarea filmului a durat patru ani. Filmul are un aspect neobișnuit pentru un lungmetraj documentar deoarece este realizat aproape în întregime prin mijloacele animației. El combină muzica clasică, muzica anilor 1980, grafica realistă, secvențe suprarealiste și ilustrații similare benzilor desenate. Întregul film este animat, cu excepția unui segment scurt cu imagini de arhivă.

Animația, cu nuanțele ei întunecate în concordanță cu emoțiile transmise de film, folosește un stil unic inventat de Yoni Goodman la studioul Bridgit Folman Film Gang din Israel. Tehnica este adesea confundată cu rotoscopia, un stil de animație care suprapune desene peste imagini live, dar este de fapt o combinație între decupajele realizate în Adobe Flash și animația clasică. Fiecare desen a fost decupat în sute de piese care au fost mutate în funcție de necesități, creând astfel iluzia de mișcare. Mai întâi a fost realizat într-un studio un film video de 90 de minute, care a fost transformat apoi într-o bandă desenată. De acolo au fost extrase 2.300 de ilustrații originale care au format împreună secvențele actuale ale filmului prin intermediul animației Flash, a animației clasice și a tehnologiei 3D.

Coloana sonoră originală a fost compusă de compozitorul de muzică electronică minimalistă Max Richter, în timp ce cântecele sunt interpretate de OMD ("Enola Gay"), PiL ("This is Not a Love Song"), Navadey Haukaf ("נוודי האוכף", în traducere "Bună dimineața, Liban", scris special pentru film), Haclique ("Incubator") și Zeev Tene (o versiune nouă a cântecului "I Bombed Korea" al formației Cake, intitulată "Beirut"). Unii critici au considerat că muzica joacă un rol activ de comentator al evenimentelor spre deosebire de acompaniamentul simplu.

Benzile desenate, în special cele realizate de Joe Sacco, romanele Catch-22, Aventurile lui Wesley Jackson și Abatorul cinci și picturile lui Otto Dix au fost menționate de Folman și de regizorul artistic David Polonsky ca surse de inspirație ale filmului. Filmul a fost adaptat într-un roman grafic în anul 2009.

Lansarea filmului
Vals cu Bashir a fost lansat în Statele Unite ale Americii pe 25 decembrie 2008, în doar cinci cinematografe, unde a avut încasări de 50.021 $ în primul sfârșit de săptămână. Difuzarea sa în America a adus până la 14 mai 2009 încasări de 2.283.849 $. În restul țărilor, Vals cu Bashir a avut încasări de 8.842.000 $ care au făcut ca încasările totale să se ridice la suma de 11.125.849 $.

Receptare critică
În martie 2017 filmul avea un rating de 96% "proaspăt" pe situl de recenzii Rotten Tomatoes, bazat pe opiniile a 149 de critici, cu o medie de 8,4/10; consensul general era următorul: "Lecție de istorie vitală, originală și complet inovatoare, cu o animație de pionierat, Vals cu Bashir își prezintă mesajul cu privire la Orientul Mijlociu într-un mod hipnotizant". Pe situl Metacritic filmul are un rating 91/100 bazat pe opiniile a 33 de critici, indicând "aprecieri universale".

indieWire l-a considerat al zecelea cel mai bun film al anului, pe baza unui sondaj anual la care au participat 100 de critici de film. Xan Brooks de la The Guardian l-a numit "un film extraordinar de provocator și de tulburător". Filmul a fost lăudat pentru "inventarea unui nou limbaj cinematografic" la festivalul Tokyo Filmex. Criticul David Walsh l-a descris pe World Socialist Web Site ca fiind un film antirăzboi "dureros de sincer" și "unul dintre cele mai extraordinare și mai bântuitoare filme de la Festivalul de Film de la Toronto". În ciuda recenziilor critice pozitive, filmul a avut un succes comercial moderat în Israel.

Vizionarea filmului în Liban
Filmul a fost interzis în unele țări arabe (inclusiv Liban) și a avut parte de critici foarte aspre în Liban din cauza prezentării unei epoci violente și confuze a istoriei țării. Un grup de peste 961 de bloggeri, printre care Cercul Interior Libanez, s-au răzvrătit împotriva deciziei guvernului libanez de a interzice proiecția filmului și au reușit să-l facă accesibil criticilor libanezi, sfidând interdicția guvernului. În ianuarie 2009 filmul a fost proiectat într-un spațiu privat din Beirut, în fața a 90 de persoane. De atunci au avut loc mai multe proiecții. Copii neoficiale sunt, de asemenea, disponibile în țară. Folman a considerat proiecția filmului ca un motiv de mare mândrie: "Am fost copleșit și entuziasmat. Aș fi vrut să fi fost acolo. Îmi doresc ca într-o zi să-mi pot prezenta filmul la Beirut. Pentru mine, aceasta va fi cea mai fericită zi din viața mea".

Includerea în topurile criticilor de film
Filmul a apărut în topurile celor mai bune zece filme ale anului 2008, realizate de mai mulți critici de film americani.

 1 – Ella Taylor, LA Weekly
 1 – Stephen Farber, The Hollywood Reporter
 2 – Andrea Gronvall, Chicago Reader
 2 – Andrew O'Hehir, Salon
 4 – Christy Lemire, Associated Press
 4 – Lisa Schwarzbaum, Entertainment Weekly
 5 – J. Hoberman, The Village Voice
 5 – Lawrence Toppman, The Charlotte Observer
 6 – Liam Lacey, The Globe and Mail
 7 – David Edelstein, revista New York
 7 – Marc Savlov, The Austin Chronicle
 8 – Sheri Linden, The Hollywood Reporter
 9 – David Ansen, Newsweek (la egalitate cu WALL-E)
 9 – Frank Scheck, The Hollywood Reporter
 9 – Joe Morgenstern, The Wall Street Journal
 9 – Peter Rainer, The Christian Science Monitor
 9 – Rick Groen, The Globe and Mail
 10 – Kenneth Turan, Los Angeles Times (la egalitate cu WALL-E)
 10 – Lou Lumenick, New York Post
 10 – Scott Foundas, LA Weekly (la egalitate cu WALL-E)

El a fost clasat, de asemenea, pe locul 34 în topul "The 100 Best Films Of World Cinema" realizat în 2010 de revista Empire și pe locul 4 în topul "50 Documentaries to See Before You Die" realizat în 2011 de canalul american de televiziune Current TV.

Premii și nominalizări
Vals cu Bashir a devenit primul film animat care a obținut o nominalizare pentru un premiu Oscar sau un premiu Globul de Aur pentru cel mai bun film într-o limbă străină. De asemenea, a fost primul film de animație clasificat R (Restricted, adică poate fi vizionat de copiii mai mici de 17 ani doar dacă sunt însoțiți de un părinte) care a fost nominalizat la aceste premii. El a devenit, de asemenea, primul film israelian câștigător al Premiului Globul de Aur pentru cel mai bun film într-o limbă străină de la The Policeman (1971) și primul film documentar care a câștigat acest premiu.

Filmul a fost nominalizat, fără succes, la Premiul Oscar pentru cel mai bun film de animație și a devenit ineligibil pentru Premiul Oscar pentru cel mai bun film documentar atunci când Academia Americană de Film a anunțat noua sa regulă de a nominaliza numai documentare care fuseseră prezentate atât la New York, cât și Los Angeles până la data de 31 august.

Vals cu Bashir a fost inclus, de asemenea, în topul filmelor străine alcătuit de National Board of Review. Folman a obținut premiul pentru cel mai bun scenariu al unui film documentar decernat de Writers Guild of America și premiul pentru cea mai bună regie a unui film documentar decernat de Directors Guild of America. Cineastul israelian a fost nominalizat, de asemenea, la premiul Annie și premiul BAFTA pentru cel mai bun film de animație, dar a pierdut ambele premii în competiția cu Kung Fu Panda și respectiv WALL-E.

 Animafest Zagreb:
 Marele premiu (câștigător) Premiile Annie:
 cel mai bun film de animație (nominalizat)
 cea mai bună regie a unui film de animație (Ari Folman, nominalizat)
 cea mai bună muzică a unui film de animație (Max Richter, nominalizat)
 cel mai bun scenariu al unui film de animație (Ari Folman, nominalizat)
 Premiile Asia Pacific Screen:
 cel mai bun film de animație (câștigător) Premiile BAFTA:
 cel mai bun film într-o limbă străină alta decât engleza (nominalizat)
 cel mai bun film de animație (nominalizat)
 Premiile Bodil:
 cel mai bun film neamerican (câștigător)  Premiile Boston Society of Film Critics:
 cel mai bun film într-o limbă străină (finalist)
 cel mai bun film de animație (finalist)
 Premiile British Independent Film:
 cel mai bun film independent străin (câștigător) Premiile Broadcast Film Critics:
 cel mai bun film într-o limbă străină (câștigător)
 cel mai bun film de animație (nominalizat)
 Festivalul de Film de la Cannes:
 Palme d'Or (nominalizat)
 Premiile César:
 cel mai bun film străin (câștigător)
 Premiile Chicago Film Critics Association:
 cel mai bun film de animație (nominalizat)
 Premiile Dallas-Fort Worth Film Critics Association:
 cel mai bun documentar (nominalizat)
 cel mai bun film într-o limbă străină (nominalizat)
 Premiile Directors Guild of America:
 cea mai bună regie a unui film documentar (Ari Folman, câștigător)
 Premiile Academiei Europene de Film:
 cel mai bun film (nominalizat)
 cel mai bun compozitor de muzică de film (Max Richter, câștigător)
 cel mai bun regizor (Ari Folman, nominalizat)
 cel mai bun scenarist (Ari Folman, nominalizat)
 Festival du Nouveau Cinéma:
 Premiul pentru inovație Daniel Langlois (câștigător) Festivalul Internațional de Film de la Gijón:
 cea mai bună regie artistică (Yoni Goodman, câștigător)
 premiul juriului tânăr (câștigător)
 Premiile Globul de Aur:
 cel mai bun film într-o limbă străină (câștigător) Premiile International Cinephile Society:
 cel mai bun film într-o altă limbă decât engleza (câștigător)
 cel mai bun film de animație (câștigător)
 cel mai bun film documentar (câștigător)
 Premiile International Documentary Association:
 cel mai bun film documentar (câștigător, la egalitate cu Man on Wire)
 Premiile International Film Music Critics Association:
 cel mai bun compozitor de muzică de film al anului (Max Richter, nominalizat)
 cea mai bună coloană sonoră originală a unui film de animație (Max Richter, nominalizat)
 Premiile Los Angeles Film Critics Association:
 cel mai bun film de animație (câștigător) cel mai bun film documentar/film de non-ficțiune (finalist)
  Premiile Societății Naționale a Criticilor de Film:
 cel mai bun film (câștigător)
 Premiul Ophir:
 cel mai bun film (câștigător) cel mai bun regizor (Ari Folman, câștigător)
 cel mai bun scenariu (Ari Folman, câștigător)
 cea mai bună regie artistică (David Polonsky, câștigător)
 cel mai bun montaj (Nili Feller, câștigător)
 cel mai bun sunet (Aviv Aldema, câștigător)
 cea mai bună imagine (Yoni Goodman, nominalizat)
 Premiile Oscar:
 cel mai bun film străin (nominalizat)
  Festivalul de Film de la Palić:
 Turnul de Aur (câștigător) Premiile Satellite:
 cel mai bun film animat sau mixt (nominalizat)
 cel mai bun film documentar (nominalizat)
 Festivalul de Film Nopțile Negre de la Tallinn:
 Premiul special al juriului (câștigător) Tokyo Filmex:
 Marele premiu (câștigător)
 Premiile Utah Film Critics Association:
 cel mai bun film într-o altă limbă decât engleza (finalist)
 cel mai bun film documentar (finalist)
 Premiile Visual Effects Society cea mai bună animație a unui film de animație (Yoni Goodman, Yael Nahlieli, nominalizat)
 Premiile Writers Guild of America:
 cel mai bun scenariu al unui film documentar (Ari Folman, câștigător)

Note

Legături externe
  Official website

 , "france24english", 16 mai 2008.
 Sebastian Musch: Freud in Beirut - Mechanisms of Trauma in Waltz with Bashir

Filme din 2008
Filme regizate de Ari Folman
Filme israeliene
Filme franțuzești
Filme în limba ebraică
Filme documentare ale anilor 2000
Filme anti-război
Globul de Aur pentru cel mai bun film străin
Câștigători ai Premiului César
Filme premiate cu Premiul Societății Naționale a Criticilor de Film pentru cel mai bun film

Vals cu Bashir


Romiti ist der Familienname folgender Personen:

 Cesare Romiti (1923–2020), italienischer Manager
 Guglielmo Luigi Enrico Romiti (1850–1936), italienischer Mediziner

Siehe auch:
 Romiti-Felsentor, Station der Vitznau-Rigi-Bahn, siehe Rigi #Öffentlicher Verkehr

Romiti


Moniliellomycetes  é uma classe monotípica de fungos do subfilo Ustilaginomycotina cuja única ordem é Moniliellales , também monotípica, cuja única família, também monotípica, é Moniliellaceae , com o género Moniliella. São leveduras negras que se utilizam frequentemente para a fermentação de açúcares, algumas possam causar doenças em humanos e em gatos. O género tem distribuição natural do tipo cosmopolita.

Descrição
O grupo forma colónias lisas e aveludadas, de cor cinza a preto-oliva. As leveduras em divisão são elipsoidais e formam hifas terminais, que se dividem em artroconídios, uma cadeia de esporos cilíndricos curtos. Podem ocorrer como pseudo-hifas e clamidósporos. As paredes celulares são multicamadas. As pseudo-hifas geralmente apresentam doliporos com um arco de retículo endoplasmático, mas também podem estar presentes estruturas microporosas.

Moniliella reage positivamente à coloração com diazónio azul B e ureia. Produz a coenzima Q -9. A xilose e fucose são hidrolisadas em células inteiras.

A família, ordem e classe estiveram inicialmente consideradas como em incertae sedis no seio dos fungos Basidiomycota, situação que se manteve até 2014, quando a família Moniliellaceae foi formada.

Algumas espécies de Moniliella podem causar doenças em humanos e em felinos. O género inclui os fungos conhecidos por leveduras negras pertencentes à divisão Basidiomycota, apesar do grupo das leveduras negras, polifilético, e por isso sem significado taxonómico, também incluir fungos pertencentes à divisão Ascomycota.

O grupo tem distribuição dispersa, com ocorrência comprovada na América do Norte e do Sul, Europa e Ásia.

Ecologia
As espécies de Moliniella vivem em substratos com alto teor de açúcares e em gorduras, mas também ocorrem em mel e em pólen. Foi comprovada a sua presença também em escarro humano ou animal em mau estado e em substratos com baixa atividade de água. Algumas espécies como Moniliella fonsecae foram encontradas em flores tropicais.

Sistemática
O género foi descrito pela primeira vez em 1966 por Stolk & Dakin. Em 1967, o género Trichosporonoides foi descrito por Haskins e Spencer. Após vários autores suspeitarem da sinonímia dos dois géneros, Rosa e seus colegas colocaram todas as espécies descritas no género Moliniella. A posição sistemática do género não era clara e foi apenas em 2014 que QM Wang, FY Bai & Boekhout o descreveram como uma classe independente de fungos com uma única ordem e família.

Lista de espécies:

Moniliella acetoabutans
Moniliella byzovii
Moniliella carnis
Moniliella casei
Moniliella dehoogii
Moniliella fonsecae
Moniliella floricola
Moniliella macrospora
Moniliella madida  (anteriormente em Trichosporonoides)
Moniliella megachiliensis  (anteriormente em Trichosporonoides)
Moniliella nigrescens  (anteriormente em Trichosporonoides)
Moniliella oedocephalis  (anteriormente em Trichosporonoides)
Moniliella pollinis
Moniliella pyrgileucina
Moniliella sojae
Moniliella spathulata  (anteriormente em Trichosporonoides)
Moniliella tomentosa , um organismo osmófilo

Antigas espécies, agora sinónimos taxonómicos:
 Moniliella mellis  = Zygosaccharomyces mellis, Saccharomycetaceae
 Moniliella suaveolens  = Vanrija humicola, Trichosporonaceae
 Moniliella suaveolens var. nigra  = Saprochaete suaveolens, Dipodascaceae
 Moniliella tomentosa var. pollinis  = Moniliella pollinis, Moniliellaceae

Ver também
 Eritritol

Referências

Leveduras
Basidiomycota
Ustilaginomycotina

Moniliellomycetes


Trader Joe's is an American chain of grocery stores headquartered in Monrovia, California. The chain has 560 stores across the United States.

The first Trader Joe's store was opened in 1967 by founder Joe Coulombe in Pasadena, California. The chain was owned by German entrepreneur Theo Albrecht from 1979 until his death in 2010, when ownership passed to his heirs. The company has offices in Monrovia, California, and Boston, Massachusetts.

History

Trader Joe's is named after its founder, Joe Coulombe. The company began in 1958 as a Greater Los Angeles area chain known as Pronto Market convenience stores. Coulombe felt the original Pronto Markets were too similar to 7-Eleven, which he described as the "800-pound gorilla of convenience stores", and was concerned that the competition would be too heavy.

Coulombe developed the idea of the Trader Joe's South Seas motif while on vacation in the Caribbean. The Tiki culture craze was still widespread in the United States in the 1960s, so in a direct nod to the fad, the Trader Joe's name itself was a spoof on Trader Vic's, the famous tiki-themed restaurant that had opened its first southern California location in the Beverly Hilton in 1955. Eating at Trader Vic's in Beverly Hills was notoriously expensive, but the Trader Joe's in Pasadena provided an irreverent and less expensive offering of food and drink. Coulombe noted two trends in the US that informed the merchandising of his new store concept: one, the number of college-educated people was rising steadily, due in part to the G.I. Bill, and two, with new jumbo jets due to premiere in 1970, international travel would be accelerating as well. A better educated, more well-traveled public were acquiring tastes they had trouble satisfying in American supermarkets at the time.

The first store branded as "Trader Joe's" opened in 1967 in Pasadena, California; it remains in operation. In their first few decades, some of the stores offered fresh meats provided by butchers who leased space in the stores, along with sandwiches and freshly cut cheese, all in-store.

In 1979, German Theo Albrecht (owner and CEO of Aldi Nord) bought the company as a personal investment for his family. Coulombe was succeeded as CEO by John V. Shields in 1987. Under his leadership, the company expanded into Arizona in 1993 and into the Pacific Northwest two years later. In 1996, the company opened its first stores on the East Coast in Brookline and Cambridge, both outside Boston. In 2001, Shields retired and Dan Bane succeeded him as CEO.

Since its inception, Trader Joe's has continued to expand across the United States. In 2004, BusinessWeek reported that Trader Joe's quintupled its number of stores between 1990 and 2001 and increased its profits tenfold. In February 2008, BusinessWeek reported that the company had the highest sales per square foot of any grocer in the United States. Two-and-a-half years later and in 2016, Fortune magazine estimated sales to be $1,750 in merchandise per square foot, more than double the sales generated by Whole Foods.

Joe Coulombe, the namesake of the brand, died in 2020. His memoir and business guide, Becoming Trader Joe, was published in 2021.

Dan Bane retired as the CEO in July 2023 and was succeeded by Bryan Palbaum, previously the company's COO and president. At the same time, the company named Jon Basalone as vice-CEO and president, taking over Palbaum in the latter role.

Locations

, Trader Joe's had 560 stores across 42 states in the United States with stores being added regularly. Most locations averaged between 10,000 and . California has the largest number of stores with 192 open in the state. The chain's busiest location is its 72nd & Broadway store on the Upper West Side of Manhattan. The smallest Trader Joe's location is in the Back Bay neighborhood of Boston, Massachusetts on Boylston St.

Each location is designed to represent its respective area, with staff members creating murals along store walls to represent the surrounding neighborhood. Some store locations have their own "find the mascot", and children can obtain a unique collectible prize when they tell a staff member where it is "hiding", and choose a new hiding location.

Economic exclusivity and gentrification
Despite being known as a "neighborhood store" with affordable options, Trader Joe's locations are mostly in well-off neighborhoods. In 2022, the typical Trader Joe's customer was a married person living in an urban area, between 25 and 44 years old, earning at least $80,000. When deciding where to open locations, the chain typically looks for areas where the median household income is over $100,000. In effect, this systemically contributes to the "food desert" phenomenon, where residents in certain areas may have limited access to nutritious food.

Conversely, Trader Joe's has also faced opposition for contributing to gentrification. Between 1997 and 2014, Zillow found that homes grow more rapidly in value if they are closer to a Trader Joe's or Whole Foods, with such homes consistently being worth more than the mean U.S. home. In 2014, Trader Joe's agreed to halt plans to open a store in a historically black neighborhood in Portland, Oregon, following protests led by the Portland African American Leadership Forum. The organization objected to the $2.4 million subsidy offered by the city to Trader Joe's and emphasized that they were not against Trader Joe's but instead were pushing back against the city's history of displacing African Americans. In 2015, along with a proposal to build new affordable housing, the city announced that a different store, Natural Grocers, would be built on the vacant lot.

Products

Private label
Trader Joe's sells many items under its own private labels, at a significant discount to name-brand equivalents, and requires its name-brand suppliers not to publicize this business relationship. By selling almost all of its products under its own labels, Trader Joe's "skips the middle man" and buys directly from both local and international vendors.

While a typical grocery store may carry 50,000 items, Trader Joe's stocks about 4,000 items, 80% of which bear one of its brand names. Products include gourmet foods, organic foods, vegetarian foods, frozen foods, imported foods, domestic and imported wine and beer (where local law permits), and "alternative" food items, such as vegan and vegetarian options.

In 1977, the company began introducing international-sounding variants of its brand for some of its private label ethnic food items, such as "Trader José", "Trader Joe San", and "Trader Giotto" for Mexican, Japanese, and Italian products respectively. The company also referenced other cultures with branding like "Trader Ming's", "Arabian Joe's", and "Pilgrim Joe" for Chinese, Middle Eastern, and Thanksgiving-themed American products. In July 2020, during the George Floyd protests, an online petition signed by 5,300 people asked the company to rename these products, criticized their labeling as "racist" and accusing the company of promoting "a narrative of exoticism that perpetuates harmful stereotypes".

The company reacted by stating that it was already in the process of reverting a number of international foods to Trader Joe's branding and that this decision had already been made several years earlier. Trader Joe's later clarified that some branding referenced in the petition will remain, stating, "We disagree that any of these labels are racist. We do not make decisions based on petitions." The petition itself has been criticized on social media for promoting cancel culture and for "wasting time on a trivial issue".

Product availability and discontinued products
Trader Joe's discontinues individual products more often than larger grocery chains. A product may be discontinued because of a variety of reasons: it may be a seasonal product; the cost of producing the item may have increased, thereby also increasing its cost; or the item was not selling strongly enough. New items are introduced every week, so Trader Joe's may remove current items to make room for new products on its shelves. In recent years, loyal Trader Joes's customers have gained a new obession with the holiday products. Stores have a hard time keeping their shelves with the holiday products full during these seasons. Stores often have a "new items" case with 10 to 15 products (that can also be found in the rest of the store), indicating an intentional high turnover of products.

Product selection and prices may also differ from state to state. For freshly-prepared items (e.g., deli, bakery, dairy and juice), Trader Joe's tries to source products as close to the stores as possible, which may result in variations with recipes and prices. State laws, taxes, deposit requirements, and distribution costs can also influence how products are priced in each location.

Other product notes
In February 2016, because of customer feedback, Trader Joe's announced their goal "to have all the eggs [they] sell in western states (CA, OR, WA, AZ, NM and CO) come from cage-free suppliers by 2020 and all the eggs [they] sell nationally to come from cage-free suppliers by 2025".

Trader Joe's is the exclusive retailer of Charles Shaw wine, popularly known as "Two Buck Chuck" because of its original $1.99 price tag in California (local prices vary). Of the wine selection at Trader Joe's, Coulombe has said, "We built Trader Joe's on wine first, then food. I tasted 100,000 wines, and most weren't wonderful. They were submitted to us by desperate vintners". Upon the death of Fred Franzia of the Charles Shaw label in September 2022, The New York Times reported Trader Joe's had sold over one billion bottles. The company leaves names of wineries off the labels on purpose, although many are from Bronco Wine, the company behind Charles Shaw.

In October 2022, CNN reported the company was bringing back free samples after a pandemic-era restriction was relaxed.

The company produces a list of its most popular items each year. The fourteenth year of the survey, results for which were reported in January 2023, showed Chili & Lime Flavored Rolled Tortilla Chips as the top overall product and the favorite snack; the Sparkling Honeycrisp Apple Juice as the favorite beverage; Trader Joe's Cheddar Cheese with Caramelized Onions as the favorite cheese; Trader Joe's Butter Chicken as the favorite entrée; seasonal candles as the favorite household item; bananas as the favorite produce item; Hold the Cone! Mini Ice Cream Cones as the favorite dessert; and the Cashew & Basil Pesto as the favorite vegan/vegetarian item. Some winners from years past were retired and put into the firm's Product Hall of Fame.

Sustainability
Trader Joe's states that "a continuing focus of [their] sustainability initiatives is maintaining product integrity and preventing food waste".

The retailer has been characterized as "notoriously secretive" and it has also been criticized for a lack of transparency by management about the sources of products such as organic milk. Trader Joe's scores the lowest on Green America's chocolate scorecard, as the retailer shares very little about addressing child labor or deforestation caused by the chocolate it sells.

In a 2016 settlement with the Environmental Protection Agency and Department of Justice, Trader Joe's violated the Clean Air Act by emitting high global warming potential (GWP) and ozone-depleting refrigerants. The company was tasked with reducing its emissions and creating a process to track and repair refrigerants, and was required to use refrigerants with an ultra-low GWP in 15 stores. Since then, the company has not shared its progress to reduce leak rates or publicly report its climate emissions.

Improving packaging
Trader Joe's has been taking steps to make its products more environmentally friendly. In 2019, Greenpeace delivered a petition of 100,000 signatures for Trader Joe's to phase out single-use plastics. In response to customer pressure, Trader Joe's committed to stop offering single-use carryout bags nationwide, replace its produce bags with biodegradable and compostable options, replace styrofoam trays, and sell more loose, unwrapped produce.

In 2021, as part of an ongoing effort to improve packaging, Trader Joe's stated that it had improved over 200 products by eliminating excess components, and increasing the amount of recycled and sustainably sourced materials. The company also removed over 4 million pounds of plastic packaging from their products in 2021. Examples of improvements include removing plastic mesh packaging from produce, converting plastic clamshells for produce to sealed fiber trays, and increasing the number of frozen entrees in a plastic tray with a compostable option.

Phasing out unsustainable foods
In October 2007, amid customer concerns, Trader Joe's began to phase out foods imported from China, and from February to April 2008, Trader Joe's phased out single-ingredient products from China because of customer concerns. Between 2012 and 2013, Trader Joe's moved from 15th on Greenpeace's CATO (Carting Away the Oceans) scale to third by removing six unsustainable species of fish from its shelves and getting involved in efforts to protect the Bering Sea Canyons.

Eliminating food waste
Trader Joe's claims that in 2021, approximately 99.5% of all products were sold in stores, donated to food recovery partners, or composted. Through its "Neighborhood Shares Program", Trader Joe's donates 100% of the unsold products to local food recovery organizations. In 2021, this amounted to more than $349 million worth of products to nonprofit partners, and nearly 63 million meals served to local communities.

Ratings
In May 2009, Consumer Reports ranked Trader Joe's the second-best supermarket chain in the United States (after Wegmans). In June 2009, MSN Money released its annual Customer Service Hall of Fame survey results, in which Trader Joe's ranked second in customer service. From 2008 to 2010, Ethisphere magazine listed Trader Joe's among its most ethical companies in the United States, but it did not make the list in 2011. In 2014, Consumer Reports again ranked Trader Joe's a top-scoring supermarket chain. The company ranked number 23 among the 2019 Glassdoor best places to work in the US, and number 14 in 2020.

Labor

In September 2013, in response to the implementation of the Affordable Care Act (ACA), Trader Joe's stated that it would require part-time employees to work an average of 30 hours per week in order to qualify for medical insurance (with free coverage for basic dental and vision care still being available for all crew members who work an average of 15 hours or more per week). Part-time employees who were not qualifying for medical insurance would now be eligible for plans which were available under the ACA (but they would only be made available to those employees whose employers do not offer them an insurance plan). Those employees who were working full-time were unaffected. Maeg Yosef, a union organizer who has worked for 18 years at the Hadley, Massachusetts store, said the company cut contributions to employee retirement plansfrom the equivalent of 15% of an employee's annual pay down to nothingsince she started there. Workers at the Trader Joe's grocery store in Hadley announced in an open letter dated May 14, 2022, to the company's CEO their intent to push for unionization citing stagnated wages and a desire for better pay, benefits and workplace conditions.

Trader Joe's has been accused of union busting when a store in Hadley, Massachusetts, organized for a union election with the National Labor Relations Board.

On April 20, 2023, crew members at the Trader Joe's location in the Rockridge neighborhood of Oakland, California, voted 73–53 to unionize.

See also
 2018 Los Angeles hostage incident
 Pirate Joe's

References

Further reading

External links

 "Meet the Original Joe", Fortune, August 23, 2010
 "Should America Be Run by ... Trader Joe's?", Freakonomics Radio, November 28, 2018 podcast about choice architecture, efficiency, frugality, collaboration, and team spirit

Aldi
American companies established in 1958
Retail companies established in 1958
American subsidiaries of foreign companies
Companies based in Los Angeles County, California
Supermarkets of the United States
1958 establishments in California
Supermarkets based in California
Monrovia, California
1979 mergers and acquisitions

Trader Joe's


I anatomi repræsenterer bugvæggen grænserne på bughulen. Bugvæggen deles ind i den posteriore (bagerste), laterale (siderne) og anteriore (fronten) vægge.

Muskelsystemet

Bugvæg


Borom Sarret es un cortometraje en francés de 1963 del director senegalés Ousmane Sembène, rodada en Dakar y con especial importancia dentro de las producciones de cineastas negros en África.

Sinopsis
Borom Sarret, conductor de carromatos, trabaja duro para alimentar a su familia. Al final de una jornada ganada a duras penas, un cliente le pide que lo lleve a los barrios pijos, prohibido a los carromatos. Lo paran, le ponen una multa y le confiscan su carromato, su única herramienta de trabajo. Un cuadro de la vida cotidiana en los barrios de chabolas de Dakar.

Referencias

Películas ambientadas en Senegal

Borom Sarret


The Curse of Frankenstein este un film britanic din 1957, primul din seria Hammer. Este regizat de Terence Fisher și este vag bazat pe romanul Frankenstein (1818) de Mary Shelley.. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Peter Cushing și Christopher Lee.

Distribuție
 Peter Cushing - Victor Frankenstein
 Christopher Lee - the Creature
 Hazel Court - Elizabeth
 Robert Urquhart - Dr. Paul Krempe
 Valerie Gaunt - Justine
 Noel Hood - Aunt Sophia
 Melvyn Hayes - Young Victor
 Paul Hardtmuth - Professor Bernstein
 Fred Johnson - Grandpa

Note

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1957
 Listă de filme britanice din 1957
 Listă de filme cu Frankenstein

Filme din 1957
Filme de groază din anii 1950
Filme SF din anii 1950
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme bazate pe romane horror
Filme regizate de Terence Fisher
Filme cu Frankenstein
Filme cu monștri
Filme relansate
Filme Warner Bros.
Filme Hammer Film Productions

Blestemul lui Frankenstein


المعهد العالي للموسيقى "الكونسرفاتوار"، معهد متخصص عالي أسّسه المؤلف الموسيقي أبو بكر خيرت عام 1959 ضمن معاهد أكاديمية الفنون بالقاهرة، وذلك تحت إشراف وزير الثقافة الأسبق ثروت عكاشة، وبتوجيهات من حكومة ثورة يوليو 1952 بهدف الارتقاء بالذوق الفني العام لدى الشعب، وتخريج أجيال جديدة من شباب مصر، متخصص في فروع الفن الأكاديمى.

أساتذته
ومن أهم الأساتذة الذين قاموا بالتدريس في المعهد د.جمال عبد الرحيم، د. عواطف عبد الكريم، المايسترو أحمد الصعيدي، د. محمد عبد الوهاب عبد الفتاح، ومارسيل متى ومحمود عثمان.

عمداؤه
ومن أهم العمداء الذين تولوا عمادة هذا المعهد:
 د. سمحة الخولي
 د.إكرام مطر
 د. نيبال منيب
 حسن شرارة
 فوزى الشامي
 راجح داوود
 د. إيناس عبد الدايم (نائب رئيس أكاديمية الفنون السابق ورئيس دار الأوبرا)
 د. منير نصر الدين
 د.محمود بيومي
 د.إيمان سامي قائم بأعمال العميد
 د.مصطفي محمد رفعت جرانة

الشهادات ا لتي يمنحها
يمنح المعهد درجات: الثانوية، البكالوريوس، الماجستير، والدكتوراه، في التخصصات الموسيقية الدقيقة،

تخصصاته
ويضم المعهد سبعة تخصصات هم: التأليف، النظريات، والقيادة، وعلوم الموسيقى، والبيانو، والصولفيج، والوتريات، الهارب، والنفخ، الإيقاع.

مراحله
في المعهد ثلاثة مراحل
 الأولى يدخلها الطالب من السنة الثالثة الابتدائي ويمر ب 7 اعوام تخصص
 مرحلة الدبلوم 3 أعوام
 المرحلة العالية 4 أعوام
يتبع المعهد من السنة 3 الابتدائي إلى 3 الثانوي لوزارة التربية والتعليم بإشراف من وزارة الثقافة والثقافة الجماهيرية،
اما العالي فالاشراف الكامل والأخير لوزارة الثقافة.

مراجع

http://egyptartsacademy.kenanaonline.com/posts/298183

التعليم في القاهرة
تأسيسات سنة 1959 في مصر
ثقافة في القاهرة
مدارس موسيقى في إفريقيا
معاهد
معاهد حكومية مصرية
موسيقى مصرية
هيئات تعليمية أسست في 1959
مدارس موسيقى في مصر

المعهد العالي للموسيقى (مصر)


Mozilla Firefox (veya kısaca Firefox), Mozilla Vakfı ve onun alt kuruluşu Mozilla Corporation tarafından geliştirilen, özgür ve açık kaynak kodlu bir web tarayıcısıdır. Firefox; Windows, macOS, Linux, Android ve iOS işletim sistemlerinde kullanabilir. Yazılımın Windows, macOS, Linux, Android sürümlerinde web sayfalarının oluşturulması için Gecko motoru kullanılır. Mozilla tarafından geliştirilen Gecko, mevcut ve planlanmış web standartlarıyla uyumludur. 2015'te çıkan iOS için Firefox uygulamasında ise Apple'ın getirdiği kısıtlamalar nedeniyle iOS'in bütünleşik WebKit motoru kullanılır.

Firefox, 2002 yılında Mozilla Application Suite paketi yerine tek başına çalışan bir tarayıcıya sahip olmak isteyen Mozilla gönüllüleri tarafından "Phoenix" adıyla geliştirildi. Beta aşamasındayken bile Microsoft'un o zamanki piyasa lideri olan Internet Explorer 6 tarayıcısına kıyasla hız, güvenlik ve eklenti desteği açısından öne çıkarak popüler hale geldi. Firefox, 9 Kasım 2004'te yayımlandı, 9 ay içinde 60 milyon indirmeye ulaştı ve Internet Explorer'ın hakimiyetini tehdit eder hale geldi. Mozilla topluluğu, 1998'de AOL tarafından satın alınmadan önce Netscape çalışanları tarafından kurulmuştu. Bu nedenle kimilerince Firefox'un Netscape Navigator ruhunu taşıdığı ve onun ardılı olduğu kabul edilir.

2009 sonlarında Firefox'un pazar payı %32 ile zirveye çıktı ve Firefox 3.5 bir süreliğine dünyanın en popüler tarayıcısı oldu. Ardından Google Chrome'un yarattığı rekabetle birlikte Firefox'un pazar payı düştü. Ocak 2016 itibarıyla çeşitli istatistiklere göre Firefox'un masaüstü tarayıcıları arasındaki kullanım oranı %9 ile %16 arasında değişmekte, bu da onu en popüler ikinci tarayıcı yapmaktadır. Mozilla'ya göre Aralık 2014 itibarıyla dünya çapında yaklaşık 500 milyon Firefox kullanıcısı bulunmaktadır.

, Firefox'un kullanım oranı StatCounter verilerine göre, %6,18 olarak kaydedildi. Firefox, Google Chrome (%63,32), Safari (%13,13) ve Microsoft Edge (%10,75) gibi masaüstü web tarayıcılarından sonra kullanım oranlarında dördüncü sırada yer almaktadır. Tüm platformlarda ise kullanım payı %2,94 olarak kaydedilmiştir.

Tarihçe

Firefox projesi, Mozilla projesinin deneysel bir dalı olarak Dave Hyatt, Joe Hewitt ve Blake Ross tarafından başlatıldı. Bu grup, Netscape'in sponsor olmasından kaynaklanan ticari gereksinimlerin, ayrıca özelliklerin geliştiriciler tarafından belirlenmesinin Mozilla tarayıcısına zarar verdiğini düşünüyordu. Mozilla Suite'in "fazlalıkları" olarak gördükleri şeyleri atmak için tek başına çalışan bir tarayıcı oluşturdular. Firefox adını alacak bu tarayıcının, ileride Mozilla Suite'in yerini almasını umuyorlardı. 3 Nisan 2003'te Mozilla Organizasyonu, o tarihten itibaren Mozilla Suite yerine Firefox ve Thunderbird'e odaklanacağını açıkladı. Mozilla Suite gönüllüleri ise SeaMonkey projesini oluşturdu ve 2005'te SeaMonkey, tamamen Mozilla Application Suite'in yerine geçti.

Firefox projesi birkaç kez isim değişikliğine gitmek zorunda kaldı. Projenin ilk adı Phoenix (Türkçesi: Zümrüdüanka) idi. Mitolojide yanarak öldükten sonra kendi küllerinden yeniden doğan bir kuş olan Zümrüdüanka'nın "külleri", ilk "tarayıcı savaşlarında" Microsoft Internet Explorer tarafından öldürülen Netscape Navigator'ı temsil ediyordu. Ancak Phoenix markası Phoenix Technologies'e ait olduğu için bu addan vazgeçildi ve Firebird adında karar kılındı. Bu ad ise Firebird adını kullanan açık kaynaklı veritabanı yazılımı projesinin tepkisine neden oldu. Mozilla Vakfı, karışıklığı önlemek için tarayıcının Mozilla Firebird adını kullanacağını açıkladıysa da tartışmalar sürdü ve 9 Şubat 2004'te tarayıcının adı Mozilla Firefox olarak değiştirildi. Firefox, kızıl panda adlı hayvanın takma adıdır ve Firefox'un maskotu olarak da bu hayvan benimsenmiştir.

2016 yılında Mozilla, Firefox'un Gecko mimarisini ve diğer bileşenlerini iyileştirmeyi amaçlayan Quantum adlı bir proje duyurdu. Bu proje, tarayıcının performansını artırmayı, mimarisini modernleştirmeyi ve tarayıcıyı çoklu işlem modeline geçirmeyi hedefliyordu. Bu iyileştirmeler, Google Chrome'un payının azalması ve performansının gerilemeye başladığı şikayetlerinin ardından geldi. Ancak bu değişiklikler, Firefox için mevcut eklentilerin yeni sürümlerle uyumsuz hale getirilmesine neden oldu. Mevcut mimari yerine, Chrome ve diğer yeni tarayıcılara benzer olacak şekilde tasarlanmış yeni bir uzantı sistemi tercih edildi. Kasım 2017'de piyasaya sürülen Firefox 57, Quantum tabanını içeren ilk sürüm oldu ve bu nedenle Firefox Quantum olarak adlandırıldı. Mozilla'dan bir yetkili, Quantum'un tarayıcının 1.0 sürümünden bu yana yapılan "en büyük güncelleme" olduğunu belirtti. Mimarinin ilk sürümlerinde yanıt vermeyen ve çöken sayfalar, aynı işlem içinde yüklenen diğer sayfaları etkilemekteydi. Chrome her yüklenen sekme için ayrı işlemler kullanırken, bellek tüketimi ile performansı dengelemek için Firefox varsayılan olarak dört bölüm üzerine sekme görevlerini dağıtmaktadır. İşlem sayısı ayarlanabilir olduğu için performansı artırırken bellek kullanımını da arttırmaktadır, bu nedenle daha büyük RAM kapasitesine sahip bilgisayarlar için uygundur.

3 Mayıs 2019'da Mozilla sunucularındaki bir ara sertifikanın süresinin dolması, Firefox'un tüm tarayıcı eklentilerini (add-on'ları) otomatik olarak devre dışı bırakmasına ve kilitlemesine neden oldu. Mozilla, bu sorunun giderilmesine hemen sonra Mozilla Studies bileşenlerini kullanarak düzeltmeyi hedefledi.

13 Ocak 2022 tarihinde Firefox'un HTTP/3 uygulamasındaki bir sorun, bir kaç saat kesintiye yol açtı.

Özellikler
Firefox'un özellikleri arasında sekmeli gezinti, yazım denetimi, yazarken arama, canlı yer imleri, akıllı yer imleri, indirme yöneticisi ve coğrafi konuma duyarlı gezinti sayılabilir. Firefox'un bütünleşik arama sistemi varsayılan olarak çoğu ülkede Google'ı, Türkiye'de Yandex'i kullanır. Bunlara ek olarak Firefox, web geliştiricilerine yönelik Hata Konsolu ve DOM Denetçisi gibi birçok bütünleşik araç sunar. Pocket entegrasyonu sayesinde Firefox'ta okuma listesine eklenen sayfalar başka cihazlarda çevrimdışı olarak okunabilir. WebRTC teknolojisini kullanarak uyumlu sistemlerle görüntülü görüşme, ekran paylaşımı ve dosya paylaşımı yapmayı sağlayan Firefox Hello özelliği 2016'da tarayıcıdan kaldırılmıştır.

Üçüncü şahıslar tarafından geliştirilen eklentiler aracılığıyla Firefox'a yeni işlevler eklenebilir. Firefox eklentileri, WebExtensions adlı HTML ve JavaScript API'ı aracılığıyla geliştirilir. Bu sistem, Google Chrome ve Microsoft Edge eklentileriyle büyük ölçüde uyumludur. Eski Firefox eklentileri XUL ve XPCOM API'ları ile geliştiriliyordu; ancak bu eklentiler yeni Firefox'un çok işlemli mimarisiyle uyumlu olmadıkları için Firefox 57'den itibaren "eski teknoloji eklentiler" adını almıştır ve artık desteklenmemektedir.

Kullanıcılar, kendilerinin veya üçüncü şahısların geliştirdiği temaları yükleyerek Firefox'un görünümü de değiştirebilirler. Eklentiler ve temalar Firefox Eklentileri adlı web sitesi üzerinden yüklenir.

Standartlar
Firefox; HTML4 (ve HTML5'in neredeyse tamamı), XML, XHTML, MathML, SVG 2 (kısmi), CSS, ECMAScript (JavaScript), DOM, XSLT, XPath ve alfa saydamlık içeren APNG (hareketli PNG) görselleri gibi birçok web standardını destekler. Ayrıca WHATWG tarafından oluşturulan istemci taraflı depolama ve canvas elementi gibi standart önerilerini de destekler. Bu standartlar, Firefox'un Gecko adlı layout motoruna ve Spidermonkey adlı JavaScript motoruna entegre edilir.

Firefox, Acid2 adlı standartlara uyumluluk testini 3.0 sürümünden beri geçmektedir. Mozilla, Firefox'un Acid3 testini geçmeyi hedeflemediğini; çünkü testin SVG yazı tipleri bölümünün eskidiğini onun yerini alan WOFF standardının tüm büyük tarayıcılar tarafından kabul edildiğini açıklamıştır. 2011'de SVG yazı tipi testleri Acid3 testinden çıkarmış, böylece Firefox 4 ve sonraki sürümleri testte 100 üzerinden 100 puan almaya başlamıştır.

Firefox, kimlik avı ve zararlı yazılım koruması sunmak üzere Google'ın geliştirdiği Safe Browsing adlı özel bir protokolünü de destekler.

Windows Vista ve sonraki Windows sürümlerinde, Firefox 38 ve sonraki sürümler HTML5 Encrypted Media Extensions (EME) ile korunan video içeriklerini oynayabilir. Bu amaçla kullanılan Adobe Primetime İçerik Çözme Modülü kapalı kaynaklı olduğu için Firefox onu bir "sandbox" ortamında çalıştırarak sisteme erişimini kısıtlar, ayrıca modüle her seferinde rastgele bir cihaz kimliği bildirerek kullanıcının bu modül aracılığıyla takip edilmesini önler. Firefox 47 sürümünden itibaren Windows ve macOS'te Google'ın Widevine İçerik Çözme Modülü de desteklenir. Böylece Netflix, Amazon Video, BluTV gibi servislerin şifrelenmiş HTML5 videoları izlenebilir.

Yerelleştirme
Firefox, en fazla dilde kullanılabilen web tarayıcısıdır. 2004'te çıkan ilk sürümü Türkçe dahil 28 dil ve lehçeyi destekliyordu. Günümüzde Firefox, 97 dil ve lehçede kullanılabilmektedir.

Platform desteği
Firefox'un masaüstü sürümü Windows, macOS ve Linux'ta kullanılabilir. Android için Firefox uygulaması yalnızca Android'de, iOS için Firefox uygulaması ise yalnızca iOS'te desteklenmektedir.

Firefox kaynak kodu çeşitli işletim sistemler için derlenebilir ama yazılımın resmi sürümleri aşağıdaki sistemler için sunulmaktadır:

Kullanımı

 Firefox'un kullanımı, kisişelleştirilmesi ve püf noktaları ile ilgili olarak Mozilla'nın resmi destek sayfası üzerinden geniş bilgi edinilebilir.
 Mozilla Firefox, farklı amaçlara yönelik binlerce eklenti desteğine sahiptir. Bu eklentilere https://addons.mozilla.org adresinden ulaşabilir.
 Bir sayfayı yenilemek için diğer tarayıcılarda olduğu gibi F5 tuşunu kullanabilir ancak bu, Firefox önbelleğini tamamen yenilemez. Sayfayı önbellekle (cache) beraber yenilmek için Ctrl + F5 kullanılmalıdır.
 Firefox'da adres çubuğundan girilerek ulaşılabilen gizli bazı sayfalar bulunmaktadır:
 about: — Firefox hakkında bilgi
 about:buildconfig — Kullanılan araçlar ve parametreler
 about:cache — Hafıza ve disk belleği hakkında bilgi
 about:cache?device=memory — Hafıza belleği bilgileri
 about:cache?device=disk — Disk belleği bilgileri
 about:config — Gelişmiş kullanıcı ayarları (prefs.js) için grafik arayüz
 about:credits — Mozilla Projesi'ne katkıda bulunanların listesi
 about:license — Lisans sözleşmesi
 about:logo — Logo
 about:performance — Tarayıcı görev yöneticisi
 about:plugins — Kurulmuş yan uygulamalar ve bunlar hakkında bilgiler
 about:mozilla — Mozilla Kitabından özlü sözler
 about:robots — Robotlar hakkında ayrıntılı bilgiler
about:protections — Engellenen izleyiciler hakkında bilgiler

Markalaşma ve logo
"Mozilla Firefox" adı, Mozilla'nın tescilli bir ticari markasıdır; resmi Firefox logosu ile birlikte, belirli koşullar altında kullanılabilir. Resmi ikili dosyaları değiştirilmemiş biçimde yeniden dağıtan herkes, Firefox adını ve markasını bu dağıtım için kullanabilir, ancak temel kaynak kodunu değiştiren dağıtımlara kısıtlamalar getirilmiştir. "Firefox" adı, kızıl panda lakabından türetilmiştir.

Mozilla, Firefox logosu dosyalarını açık kaynak lisansları altına koymuştur, ancak ticaret markası yasalarının uygulandığı bağlamlarda değiştirilmiş veya benzer logoların görüntülenmesine izin verilmeyen ticaret markası yönergelerine sahiptir.

Mozilla Vakfı'nın niyetleri konusunda, bazı açık kaynak dağıtımlarının "Firefox" ticaret markasını kullanmalarını engelleme konusunda bazı tartışmalar yaşanmıştır. Açık kaynak tarayıcılar, "kitlesel pazar hakimiyeti yerine pazarda daha fazla seçenek ve yenilik sağlar." Mozilla Vakfı Başkanı Mitchell Baker, 2007'de verdiği bir röportajda, dağıtımların kaynak kodunu değiştirmedikleri sürece Firefox ticaret markasını özgürce kullanabileceklerini ve Mozilla Vakfı'nın tek endişesinin kullanıcıların "Firefox" kullanırken tutarlı bir deneyim elde etmeleri olduğunu açıklamıştır.

Kodların resmi marka ve isim kullanmadan dağıtılmasına izin vermek için Firefox derleme sistemi içinde bir "marka anahtarı" bulunmaktadır. Bu anahtar, genellikle gelecekteki Firefox sürümlerinin alfa sürümleri için kullanılır ve kodun resmi logo ve isim olmadan derlenmesine izin verir; bu da Firefox ticaret markasıyla ilgili kısıtlamalar olmadan üretilmiş türev bir çalışmanın ortaya çıkmasına olanak tanır. Markasız derlemede, ticari markalı logo ve isim, serbestçe dağıtılabilir genel bir dünya logosu ve değiştirilmiş sürümün kaynak aldığı sürüm serisinin adıyla değiştirilir.

"Firefox" adı altında değiştirilmiş sürümlerin dağıtılması, temel kodda yapılan değişikliklerin Mozilla tarafından açıkça onaylanmasını ve resmi marka kullanımını gerektiriyordu. Örneğin, resmi logo kullanmadan "Firefox" adını kullanmak izin verilmezdi. Debian projesi, 2006'da resmi Firefox logosunu kullanmayı bırakma kararı aldığında (çünkü o dönemde Mozilla'nın telif hakkı kısıtlamaları Debian'ın kurallarıyla uyumsuzdu), Mozilla Vakfı temsilcisinden bu durumun kabul edilemez olduğu ve yayınlanan ticaret markası kurallarına uymaları veya dağıtımlarında "Firefox" adını kullanmayı bırakmaları istendi. Debian, değiştirilmiş Firefox sürümünü "Iceweasel" olarak markalamaya geçti (ancak 2016'da Firefox'a geri döndü). GNU IceCat, GNU Projesi tarafından dağıtılan başka bir türetilmiş Firefox sürümüdür ve kendi markalamasını sürdürmektedir.

Görsel kimlik
Firefox simgesi, Firefox yazılımının resmi Mozilla sürümünü ve resmi dağıtım ortaklarının sürümlerini belirtmek için kullanılan bir ticari markadır. Bu nedenle, Firefox'un değiştirilmiş sürümlerini dağıtan yazılım dağıtıcıları simgeyi kullanmaz.

Firefox'un erken Firebird ve Phoenix sürümleri, birçok diğer profesyonel yazılım paketiyle karşılaştırıldığında makul görsel tasarımlara sahip olarak kabul edildi, ancak birçok profesyonel yazılım paketine kıyasla yetersiz kaldı. Ekim 2003'te, profesyonel arayüz tasarımcısı Steven Garrity, Mozilla'nın görsel kimliği ile ilgili olduğunu düşündüğü her şeyi kapsayan bir makale yazdı.

Kısa bir süre sonra Mozilla Vakfı, Garrity'yi yeni görsel kimlik ekibinin başına getirdi. Şubat 2004'te Firefox 0.8'in piyasaya sürülmesi, yeni markalaşma çabalarının başlamasını gördü. Bu, Mozilla ile uzun süredir ilişkisi olan web geliştiricileri grubu silverorange tarafından yapılan yeni simge tasarımları içeriyordu. Son tasarımlar, Camino üzerinde çalışmış olan Jon Hicks tarafından yapıldı. Logo daha sonra gözden geçirildi ve güncellendi ve büyütüldüğünde bulunan birkaç kusur düzeltildi. Logoda gösterilen hayvan, stilize edilmiş bir tilkidir, ancak "firefox" genellikle kızıl panda için yaygın bir isimdir. Hicks'e göre panda, "gerçekten doğru imgeleri çağrıştırmadı" ve geniş bir şekilde tanınmadı.

Haziran 2019'da Mozilla, Firefox logosunu yeniden tasarlanmış bir şekilde tanıttı ve bu değişiklik resmi olarak sürüm 70'te uygulandı. Yeni logo, Firefox etrafında bir marka sistemi oluşturma çabasının bir parçasıdır ve artık Firefox markası altında tanıtılan eşleştirme uygulamaları ve hizmetleri için bir paket olarak sunulmaktadır.

Pazar payı

Firefox 1.0 sürümü 9 Kasım 2004 tarihinde piyasaya sürüldüğünden beri indirme oranları artarak devam etmektedir. Temmuz 2009 itibarıyla Firefox bir milyardan fazla kez indirilmiştir. Bu sayı, yazılım güncellemeleri yoluyla yapılan indirmeleri veya üçüncü taraf web sitelerinden yapılanları içermez. Bu, bir kullanıcı sayısını temsil etmez, çünkü bir indirme birçok makineye yüklenebilir, bir kişi yazılımı birden fazla kez indirebilir veya yazılım üçüncü bir taraftan temin edilebilir.

Temmuz 2010'da IBM, tüm çalışanlarından (yaklaşık 400,000 kişi) varsayılan tarayıcı olarak Firefox kullanmalarını istedi.

Firefox, Kasım 2011'e kadar en çok kullanılan ikinci web tarayıcısıydı, ancak bu tarihten itibaren Google Chrome tarafından geçildi. Mozilla'ya göre, Firefox Ekim 2012 itibarıyla 450 milyondan fazla kullanıcıya sahipti.

2023 yılının başlarına kadar, Firefox dünya genelinde tüm platformlarda kullanılan web tarayıcıları arasında kullanım payı açısından dördüncü sıradaydı ve masaüstü tarayıcılarda dördüncü sırada yer alıyordu, kullanım payı ise %2.77'ydi.Mozilla'nın Firefox Halka Açık Veri raporuna göre, Masaüstü istemcilerinin aylık aktif kullanıcı sayısı 2017 yılında yaklaşık olarak 310 milyondan 2023 yılında 200 milyona düşmüştür. Ekim 2020'den itibaren Firefox'un masaüstü pazar payı, eskiden en popüler olduğu ülkelerde düşmeye başladı. Eritre'de, Ekim 2020'de %50 olan pazar payı, Eylül 2021'de %9.32'ye düşmüştür. Küba'da ise, Eylül 2020'de %54.36 olan pazar payı, Eylül 2021'de %38.42'ye düşmüştür.

Kazandığı ödüller ve başarılar

2004
 Forbes.com Firefox'u en iyi tarayıcı ilân etti.
2005
 PC World Product of the Year ve 100 Best Products of 2005
 CNET Editörün seçimi
 UK Usability Professionals' Association Best Software Award
 PC Magazine Editörün seçimi ödülü.
2006
 CNET Editörün seçimi
 PC World's 100 Best Products of 2006
2007
 Webware Webware 100 winner
 PC World 100 Best Products of 2007

2008
 CNET, Safari, Chrome, Firefox ve Internet Explorer'ı karşılaştırdı; performans, güvenlik ve özellikleri ile Firefox en iyi tarayıcı seçildi.
 PC Magazine Editörün seçimi
 PC World, 100 Best Products of 2008
 Webware 100 winner
2009
 LinuxQuestions.org Members Choice Awards
2010
 CNET Top 10 Mac Downloads
2011
 CNET Editörün seçimi
2012
 Şubat ayında Tom's Hardware Safari 5.1.2, Google Chrome 17, Mozilla Firefox 10, Opera 11.61 ve Internet Explorer 9'u hem Ubuntu 11.10 hem de Windows 7'de karşılaştırdı. Firefox, Windows üzerindeki en başarılı tarayıcı seçildi.

Gelişmeler
Mozilla Firefox, 3.0 sürümü için bir rekor denemesi yaptı. Guiness rekoru denemesi 8 milyonu aşan indirmeyle başarılı oldu. 17 Haziran 2008'deki İndirme Günü ile ilk 24 saat içinde 8 milyondan fazla indirilme sayısına ulaşan Firefox bununla bir günde en çok indirilen yazılım unvanının sahibi oldu.

Tom's Hardware sitesinin Haziran 2013'te gerçekleştirdiği testlerde Firefox'un 22. sürümü, pazardaki popüler tarayıcılar arasında "en hızlı tarayıcı" ve "en başarılı tarayıcı" unvanını ele geçirdi.

Firefox'un Ağustos 2013'te çıkan mobil sürümüyle mobil tarayıcıya Türkçe dil seçeneği eklendi.

Firefox'un 31. sürümü PC Mag tarafından yapılan 21 Ağustos 2014'te değerlendirmede Internet Explorer, Google Chrome ve Apple Safari'yi geride bırakarak 1. sırada tamamladı.

Ayrıca bakınız
 Mozilla
 Firefox OS
 Mozilla Thunderbird
 Özgür yazılım
 Servo (yazılım)

Dış bağlantılar
 Mozilla resmî sitesi
 Firefox eklentileri
 Mozilla Türkiye
 Mozilla Geliştirici Ağı

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Android için Firefox

Özgür FTP istemcileri
2002 yazılımları
Ücretsiz çapraz platform yazılımları
Özgür çokdilli yazılımlar
C++ ile programlanmış ücretsiz yazılımlar
Gecko tabanlı yazılımlar
Gopher istemcileri
İnternet tarihi
RSS okuyucu
Mac OS X web tarayıcıları
POSIX web tarayıcıları
XUL kullanan yazılımlar
Mozilla Kamu Lisansı kullanan yazılımlar
Linux web tarayıcıları
Windows web tarayıcıları
OS/2 web tarayıcıları
AmigaOS web tarayıcıları
Özgür web tarayıcıları

Mozilla Firefox


Michael Scott Neiberg, né le , est un historien américain spécialiste de l'histoire militaire du .

Carrière
Michael S. Neiberg est le premier titulaire de la chaire d'études sur la guerre au département de la sécurité nationale et de la stratégie de l'United States Army War College. Il est également  du Center for the Study of America and the West du Foreign Policy Research Institute.

Publications
Making Citizen-Soldiers: ROTC and the Ideology of American Military Service. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2000.
Foch: Supreme Allied Commander in the Great War. Washington, DC: Brassey's, 2003.
 Warfare & Society in Europe: 1898 to the Present. New York: Routledge, 2004.
Warfare in World History. New York: Routledge, 2005.
Fighting the Great War: A Global History. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2005.
Fascism. Aldershot, England: Ashgate, 2006.
The World War I Reader: [Primary and Secondary Sources]. New York: New York University Press, 2007.
The Nineteenth Century. Westport, CT: Greenwood, 2007.
The Second Battle of the Marne. Bloomington: Indiana University Press, 2008.
The Western Front 1914-1916. London: Amber, 2008.
Dance of the Furies: Europe and the Outbreak of World War I. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press, 2011.
The Blood of Free Men: The Liberation of Paris, 1944. New York: Basic Books, 2012.
The Military Atlas of World War I. New York: Chartwell Books, 2014.
Potsdam: The End of World War II and the Remaking of Europe. New York: Basic Books, 2015.
The Path to War: How the First World War Created Modern America. Oxford University Press, 2016.
The Treaty of Versailles: A Very Short Introduction. Oxford [UK]; New York: Oxford University Press, 2019.
When France Fell: The Vichy Crisis and the Fate of the Anglo-American Alliance. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2021.

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1969
Historien de la Seconde Guerre mondiale
Historien militaire
Historien américain du XXe siècle
Historien américain du XXIe siècle

Michael S. Neiberg


Sophie & Magaly war ein französisches Pop-Duo, bestehend aus den Zwillingsschwestern Sophie und Magaly Gilles. Sie vertraten Luxemburg beim Eurovision Song Contest 1980 in Den Haag mit dem Schlager Papa Pingouin (dt.: Papa Pinguin), welcher ihnen einen neunten Platz einbrachte. Das Stück, welches von Ralph Siegel und Bernd Meinunger komponiert wurde, war ein Charthit in Frankreich. Aber bereits die zweite Single war wenig erfolgreich. Es erschienen noch zwei Singles im folgenden Jahr, bevor das Duo von der Bildfläche verschwand.

Magaly Gilles starb 1996 an den Folgen einer HIV-Infektion. Ihre Schwester Sophie starb 2019.

Weblinks
 Diskographie bei encyclopedisque.fr

Einzelnachweise

Duo (Musik)
Popband
Französische Band
Interpret eines luxemburgischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Sophie & Magaly


El Arroyo del Corralito es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Soriano perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla del Bizcocho y desemboca en el río San Salvador.

Referencias

Corralito
Corralito

Arroyo del Corralito


ශ්‍රී ලංකාවේ නුවරඑළිය හෝර්ටන් තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානය භූමිය තුල ලෝකාන්තය පිහිටා තිබේ. අඩි 4000ක පමණ ප්‍රපාතාකාර බෑවුමකින් සමන්විත වන මෙය මෙරට ප්‍රධානතම සංචාරක ගමනාන්තයක් ලෙස සැළකේ.

මීට කිලෝ මීටර 1ක් පමණ නුදුරින් අඩි 1000 ක පමණ ප්‍රපාතාකාර බෑවුමක් දැකගත හැකි වන අතර, එය පුංචි ලෝකාන්තය ලෙස හදුන්වයි. පැහැදිලි කාළගුණයක් සහිත දිනයන්හීදී, ලෝකාන්තයේ සිට කිලෝ මීටර 81 ක් දුරින් දකුණුු දිශාවෙහි පිහිටි ඉන්දියන් සාගරය දැක ගත හැකි වේ.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කය

ලෝකාන්තය