Political polarization (spelled polarisation in British English) is the divergence of political attitudes away from the center, towards ideological extremes.

Most discussions of polarization in political science consider polarization in the context of political parties and democratic systems of government. In two-party systems, political polarization usually embodies the tension of its binary political ideologies and partisan identities. However, some political scientists assert that contemporary polarization depends less on policy differences on a left and right scale but increasingly on other divisions such as religious against secular, nationalist against globalist, traditional against modern, or rural against urban. Polarization is associated with the process of politicization.

Scholars distinguish between ideological polarization (differences between the policy positions) and affective polarization (an emotional dislike and distrust of political out-groups).

Definitions and measurements

Political scientists typically distinguish between two levels of political polarization: elite and mass. "Elite polarization" focuses on the polarization of the political elites, like party organizers and elected officials. "Mass polarization" (or popular polarization) focuses on the polarization of the masses, most often the electorate or general public.

Elite polarization

Elite polarization refers to polarization between the party-in-government and the party-in-opposition. Polarized political parties are internally cohesive, unified, programmatic, and ideologically distinct; they are typically found in a parliamentary system of democratic governance.

In a two-party system, a polarized legislature has two important characteristics: first, there is little-to-no ideological overlap between members of the two parties; and second, almost all conflict over legislation and policies is split across a broad ideological divide. This leads to a conflation of political parties and ideologies (i.e., Democrat and Republican become nearly perfect synonyms for liberal and conservative) and the collapse of an ideological center. However, using a cross-national design that covers 25 European countries, a recent study shows that it is not the number of parties itself, but the way a party interreacts with another that influences the magnitude and nature of affective polarization.

The vast majority of studies on elite polarization focus on legislative and deliberative bodies. For many years, political scientists measured polarization in the US by examining the ratings of party members published by interest groups, but now, most analyze roll-call voting patterns to investigate trends in party-line voting and party unity. Gentzkow, Shapiro, and Taddy used the text of the Congressional Record to document differences in speech patterns between Republicans and Democrats as a measure of polarization, finding a dramatic increase in polarized speech patterns starting in 1994.

Mass polarization

Mass polarization, or popular polarization, occurs when an electorate's attitudes towards political issues, policies, celebrated figures, or other citizens are neatly divided along party lines. At the extreme, each camp questions the moral legitimacy of the other, viewing the opposing camp and its policies as an existential threat to their way of life or the nation as a whole.

There are multiple types or measures of mass polarization. Ideological polarization refers to the extent to which the electorate has divergent beliefs on ideological issues (e.g., abortion or affirmative action) or beliefs that are consistently conservative or liberal across a range of issues (e.g., having a conservative position on both abortion and affirmative action even if those positions are not "extreme"). Partisan sorting refers to the extent to which the electorate "sorts" or identifies with a party based on their ideological, racial, religious, gender, or other demographic characteristics. Affective polarization refers to the extent to which the electorate "dislikes" or "distrusts" those from other parties.

Political scientists who study mass polarization generally rely on data from opinion polls and election surveys. They look for trends in respondents' opinions on a given issue, their voting history, and their political ideology (conservative, liberal, moderate, etc.), and they try to relate those trends to respondents' party identification and other potentially polarizing factors (like geographic location or income bracket). Political scientists typically limit their inquiry to issues and questions that have been constant over time, in order to compare the present day to what the political climate has historically been. Some of recent studies also use decision-making games to measure the extent to which ingroup members discriminate outgroup members relative to their group members.

Recent academic work shows how intolerance affects polarization. Having systematically less tolerance at the ideological extremes can lead to polarization with opinions more polarized than identities. In contrast, intolerance among moderates helps cohesion.

Some political scientists argue that polarization requires divergence on a broad range of issues, while others argue that only a few issues are required.

Affective polarization
Affective polarization refers to the phenomenon where individuals' feelings and emotions towards members of their own political party or group become more positive, while their feelings towards members of the opposing party or group become more negative. This can lead to increased hostility and a lack of willingness to compromise or work together with people who hold different political views. This phenomenon can be seen in both online and offline settings, and has been on the rise in several countries in recent years. Indeed, using innovative experiments in 25 European countries, a recent study shows that the magnitude of affective polarization over parties is much stronger compared to divides over other attributes that constitute traditional cleavages, such as class, religion, and even nationality, confirming the primacy of "partyism" and its generalizability across democratic countries. However, this study shows that affective polarization in Europe is not primarily driven by out-group animus while it finds both in-group and out-group bias statistically significant.

Causes
There are various causes of political polarization and these include political parties, redistricting, the public's political ideology, the mass media, and political context.

Party polarization
Some scholars argue that diverging parties has been one of the major driving forces of polarization as policy platforms have become more distant. This theory is based on recent trends in the United States Congress, where the majority party prioritizes the positions that are most aligned with its party platform and political ideology. The adoption of more ideologically distinct positions by political parties can cause polarization among both elites and the electorate. For example, after the passage of the Voting Rights Act, the number of conservative Democrats in Congress decreased, while the number of conservative Republicans increased. Within the electorate during the 1970s, Southern Democrats shifted toward the Republican Party, showing polarization among both the elites and the electorate of both main parties. In this sense, political polarization could be a top-down process, in which elite polarization leads to—or at least precedes—popular polarization. However, polarization among elites does not necessarily produce polarization within the electorate, and polarized electoral choices can often reflect elite polarization rather than voters' preferences.

Political scientists have shown politicians have an incentive to advance and support polarized positions. These argue that during the early 1990s, the Republican Party used polarizing tactics to become the majority party in the United States House of Representatives—which political scientists Thomas E. Mann and Norman Ornstein refer to as Newt Gingrich's "guerrilla war." What political scientists have found is that moderates are less likely to run than are candidates who are in line with party doctrine, otherwise known as "party fit." Other theories state politicians who cater to more extreme groups within their party tend to be more successful, helping them stay in office while simultaneously pulling their constituency toward a polar extreme. A study by Nicholson (2012) found voters are more polarized by contentious statements from leaders of the opposing party than from the leaders of their own party. As a result, political leaders may be more likely to take polarized stances.

With regards to multiparty systems, Giovanni Sartori (1966, 1976) claims the splitting of ideologies in the public constituency causes further divides within the political parties of the countries. He theorizes that the extremism of public ideological movement is the basis for the creation of highly polarized multiparty systems. Sartori named this polarizing phenomenon polarized pluralism and claimed it would lead to further polarization in many opposing directions (as opposed to in simply two directions, as in a polarized two-party system) over policy issues. Polarization in multiparty systems can also be defined along two ideological extremes, like in the case of India in the 1970s. Ideological splits within a number of India's major parties resulted in two polarized coalitions on the right and left, each consisting of multiple political parties.

Political fund-raisers and donors can also exert significant influence and control over legislators. Party leaders are expected to be productive fund-raisers, in order to support the party's campaigns. After Citizens United v. Federal Election Commission, special interests in the U.S. were able to greatly impact elections through increased undisclosed spending, notably through Super political action committees. Some, such as Washington Post opinion writer Robert Kaiser, argued this allowed wealthy people, corporations, unions, and other groups to push the parties' policy platforms toward ideological extremes, resulting in a state of greater polarization. Other scholars, such as Raymond J. La Raja and David L. Wiltse, note that this does not necessarily hold true for mass donors to political campaigns. These scholars argue a single donor who is polarized and contributes large sums to a campaign does not seem to usually drive a politician toward political extremes.

The public
In democracies and other representative governments, citizens vote for the political actors who will represent them. Some scholars argue that political polarization reflects the public's ideology and voting preferences. Dixit and Weibull (2007) claim that political polarization is a natural and regular phenomenon. Party loyalism is a strong element of voters' thinking. Individuals who have higher political knowledge will not be influenced by anything a politician says. The polarization is merely a reflection of the party that the voter belongs to, and whichever direction it moves in. They argue that there is a link between public differences in ideology and the polarization of representatives, but that an increase in preference differences is usually temporary and ultimately results in compromise. Fernbach, Rogers, Fox and Sloman (2013) argue that it is a result of people having an exaggerated faith in their understanding of complex issues. Asking people to explain their policy preferences in detail typically resulted in more moderate views. Simply asking them to list the reasons for their preferences did not result in any such moderation.

Studies undertaken in the U.S. (2019) and the UK (2022) have found that political polarisation is generally less acute among the public than is portrayed in the media.

Morris P. Fiorina (2006, 2008) posits the hypothesis that polarization is a phenomenon which does not hold for the public, and instead is formulated by commentators to draw further division in government. Other studies indicate that cultural differences focusing on ideological movements and geographical polarization within the United States constituency is correlated with rises in overall political polarization between 1972 and 2004.

Religious, ethnic, and other cultural divides within the public have often influenced the emergence of polarization. According to Layman et al. (2005), the ideological split between U.S. Republicans and Democrats also crosses into the religious cultural divide. They claim that Democrats have generally become more moderate in religious views whereas Republicans have become more traditionalist. For example, political scientists have shown that in the United States, voters who identify as Republican are more likely to vote for a strongly evangelical candidate than Democratic voters. This correlates with the rise in polarization in the United States. Another theory contends that religion does not contribute to full-group polarization, but rather, coalition and party activist polarization causes party shifts toward a political extreme.

In some post-colonial countries, the public may be polarized along ethnic divides that remain from the colonial regime. In South Africa in the late 1980s, members of the conservative, pro-apartheid National Party were no longer supportive of apartheid, and, therefore, no longer ideologically aligned with their party. Dutch Afrikaners, white English, and native Africans split based on racial divisions, causing polarization along ethnic lines.

Economic inequality can also motivate the polarization of the public. For example, in post-World War I Germany, the Communist Workers Party, and the National Socialists, a fascist party, emerged as the dominant political ideologies and proposed to address Germany's economic problems in drastically different ways. In Venezuela, in the late 20th century, presidential candidate Hugo Chávez used economic inequality in the country to polarize voters, employing a popular and aggressive tone to gain popularity.

Redistricting
The impact of redistricting—potentially through gerrymandering or the manipulation of electoral borders to favor a political party—on political polarization in the United States has been found to be minimal in research by leading political scientists. The logic for this minimal effect is twofold: first, gerrymandering is typically accomplished by packing opposition voters into a minority of congressional districts in a region, while distributing the preferred party's voters over a majority of districts by a slimmer majority than otherwise would have existed. The result of this is that the number of competitive congressional districts would be expected to increase, and in competitive districts representatives have to compete with the other party for the median voter, who tends to be more ideologically moderate. Second, political polarization has also occurred in the Senate, which does not experience redistricting because Senators represent fixed geographical units, i.e. states. The argument that redistricting, through gerrymandering, would contribute to political polarization is based on the idea that new non-competitive districts created would lead to the election of extremist candidates representing the supermajority party, with no accountability to the voice of the minority. One difficulty in testing this hypothesis is to disentangle gerrymandering effects from natural geographical sorting through individuals moving to congressional districts with a similar ideological makeup to their own. Carson et al. (2007), has found that redistricting has contributed to the greater level of polarization in the House of Representatives than in the Senate, however that this effect has been "relatively modest". Politically motivated redistricting has been associated with the rise in partisanship in the U.S. House of Representatives between 1992 and 1994.

The media
The mass media has grown as an institution over the past half-century. Political scientists argue that this has particularly affected the voting public in the last three decades, as previously less partisan viewers are given more polarized news media choices. The mass media's current, fragmented, high-choice environment has induced a movement of the audience from more even-toned political programming to more antagonistic and one-sided broadcasts and articles. These programs tend to appeal to partisan viewers who watch the polarized programming as a self-confirming source for their ideologies.

Countries with less diversified but emerging media markets, such as China and South Korea, have become more polarized due to the diversification of political media. In addition, most search engines and social networks (e.g., Google, Facebook) now utilize computer algorithms as filters, which personalize web content based on a user's search history, location, and previous clicking patterns, creating more polarized access to information. This method of personalizing web content results in filter bubbles, a term coined by digital activist Eli Pariser that refers to the polarized ideological bubbles that are created by computer algorithms filtering out unrelated information and opposing views.

A 2011 study found ideological segregation of online news consumption is lower than the segregation of most offline news consumption and lower than the segregation of face-to-face interactions. This suggests that the filter bubbles effects of online media consumption are exaggerated. Other research also shows that online media does not contribute to the increased polarization of opinions. Solomon Messing and Sean J. Westwood state that individuals do not necessarily become polarized through media because they choose their own exposure, which tends to already align with their views. For instance, in an experiment where people could choose the content they wanted, people did not start to dislike their political opponents more after selecting between pro or anti immigration content. People did, however, start to counterargue the content.

Academic studies found that providing people with impartial, objective information has the potential to reduce political polarization, but the effect of information on polarization is highly sensitive to contextual factors. Specifically, polarization over government spending was reduced when people were provided with a "Taxpayer Receipt," but not when they were also asked how they wanted the money to be spent. This suggests that subtle factors like the mood and tone of partisan news sources may have a large effect on how the same information is interpreted. This is confirmed by another study that shows that different emotions of messages can lead to polarization or convergence: joy is prevalent in emotional polarization, while sadness and fear play significant roles in emotional convergence. These findings can help to design more socially responsible algorithms by starting to focus on the emotional content of algorithmic recommendations.

Research has primarily focused on the United States, a country with high polarization that has also increased over time. In Sweden, on the other hand, there is a stable ideological polarization over time. Experiments and surveys from Sweden also give limited support to the idea of increased ideological or affective polarization due to media use.

The political context
Some of recent studies emphasize the role of electoral context and the way parties interact with each other. For example, a recent study shows that coalition partnership can moderate the extent of affective polarization over parties. However, this study does not find evidence that the number of political parties and district magnitude that captures the proportionality of electoral systems would influence the extent of affective polarization. Also, electoral context, such as electoral salience, involvement in elections, elite polarization, and the strength of Eurosceptic parties, can intensify the divide.

Consequences
The implications of political polarization "are not entirely clear and may include some benefits as well as detrimental consequences." Polarization can be benign, natural, and democratizing, or it can be pernicious, having long term malignant effects on society and congesting essential democratic functions. Where voters see the parties as less divergent, they are less likely to be satisfied with how their democracy works. While its exact effects are disputed, it clearly alters the political process and the political composition of the general public.

Pernicious polarization
In political science, pernicious polarization occurs when a single political cleavage overrides other divides and commonalities to the point it has boiled into a single divide which becomes entrenched and self-reinforcing. Unlike most types of polarization, pernicious polarization does not need to be ideological. Rather, pernicious polarization operates on a single political cleavage, which can be partisan identity, religious vs secular, globalist vs nationalist, urban vs rural, etc. This political divide creates an explosion of mutual group distrust which hardens between the two political parties (or coalitions) and spreads beyond the political sphere into societal relations. People begin to perceive politics as "us" vs "them." The office of Ombudsman of Argentina has been vacant since 2009, along with a companion Public Defender's office, allegedly because of pernicious polarization.

Causes
According to Carothers & O'Donohue (2019), pernicious polarization is a process most often driven by a single political cleavage dominating an otherwise pluralistic political life, overriding other cleavages. On the other hand, Slater & Arugay (2019) have argued that it's not the depth of a single social cleavage, but the political elite's process for removing a leader which best explains whether or not polarization truly becomes pernicious. Lebas & Munemo (2019) have argued pernicious polarization is marked by both deeper societal penetration and segregation than other forms of political polarization, making it less amenable to resolution. It is agreed, however, that pernicious polarization reinforces and entrenches itself, dragging the country into a downward spiral of anger and division for which there are no easy remedies.

Effect on governance
Pernicious polarization makes compromise, consensus, interaction, and tolerance increasingly costly and tenuous for individuals and political actors on both sides of the divide. Pernicious polarization routinely weakens respect for democratic norms, corrodes basic legislative processes, undermines the nonpartisan nature of the judiciary and fuels public disaffection with political parties. It exacerbates intolerance and discrimination, diminishes societal trust, and increases violence throughout the society. As well as potentially leading to democratic backsliding. In country-by-country instances of pernicious polarization, it is common to see the winner exclude the loser from positions of power or using means to prevent the loser from becoming a threat in the future. In these situations, the loser typically questions the legitimacy of the institutions allowing the winner to create a hegemony, which causes citizens to grow cynical towards politics. In these countries, politics is often seen as a self-referential power game that has nothing to do with people.

Effect on public trust
Perniciously polarized societies often witness public controversies over factually provable questions. During this process, facts and moral truths increasingly lose their weight, as more people conform to the messages of their own bloc. Social and political actors such as journalists, academics, and politicians either become engaged in partisan storytelling or else incur growing social, political, and economic costs. Electorates lose confidence in public institutions. Support for norms and democracy decline. It becomes increasingly difficult for people to act in a morally principled fashion by appealing to the truth or acting in line with one's values when it conflicts with one's party interests. Once pernicious polarization takes hold, it takes on a life of its own, regardless of earlier intentions.

Benefits of polarization
Several political scientists have argued that most types of political polarization are beneficial to democracy, as well as a natural feature. The simplifying features of polarization can help democratization. Strategies which depend on opposition and exclusion are present in all forms of observed politics. Political polarization can help transform or disrupt the status quo, sometimes addressing injustices or imbalances in a popular vs. oligarchic struggle.

Political polarization can serve to unify, invigorate, or mobilize potential allies at the elite and mass levels. It can also help to divide, weaken, or pacify competitors. Even the most celebrated social movements can be described as a "group of people involved in a conflict with clearly defined opponents having a conflictual orientation toward an opponent and a common identity."

Political polarization can also provide voting heuristics to help voters choose among candidates, enabling political parties to mobilize supporters and provide programmatic choices. Polarizing politics can also help to overcome internal differences and frame a common identity, based in part on a common opposition to those resisting reforms. Still, polarization can be a risky political tool even when intended as an instrument of democratization, as it risks turning pernicious and self-propagating.

US perspective

Global perspective

Outside of the U.S., there are plenty of modern-day examples of polarization in politics. A bulk of the research into global polarization comes from Europe. One example includes Pasokification in Greece. This is the trend from a shift from the center-left to a more far-left stance. Pasokification was caused by the Greek populous growing dissatisfied with the country's centrist more left-wing party and how they handled the Great Recession and the austerity measures the European Union put in place during recovery. Although the shift further to the left was a massive benefits to the liberal population in Greece, the results in Greece, as well as other nations like Germany, Sweden, and Italy, have not been able to sustain themselves. Parties who have made the shift left have recently shown a decline in the voting booths, evidence their supporters are uneasy of the future.

In the 2010s, the shift in Greece to the far left is similar to the shift in countries like Poland, France, and the UK to more far-right conservative positions. Much of the polarization in these nations leads to either a more socialist left-wing party, or more nationalist right-wing party. These more polarized parties grow from the discontent of more moderate parties inability to provide progressive changes in either direction. In Poland, France, and the UK, there is heavy anti-Islam sentiment and the rise of populist commentary. The general population of the right in these countries tends to hold onto these more aggressive stances and pulls the parties further to the right. These stances include populist messages with Islamophobic, isolationist, and anti-LGBTQ language.

Regarding the case of Brazil, some authors have questioned the use of the term. Rafael Poço and Rodrigo de Almeida coined the term "asymmetric polarization" to refer to the Brazilian general elections of 2022 that opposed a far-right candidate against a center-left. In a similar manner, Sergio Schargel and Guilherme Simões Reis suggests that polarization is not anti-democratic, but rather democracy in its essence. Furthermore, they also criticize how the concept has been used to falsely imply that a country is divided between two extremes: "rhetoric of polarization offers people the idea that choosing between democracy and authoritarianism, between a democratic center-left and a Brazilian version of fascism, is something to ponder — and that it is a difficult choice."

See also
Civil war
Contentious politics
Cultural pluralism, in contrast
Democratic backsliding
False dilemma
Hate speech
Ideocracy
Income inequality in the United States § Political polarization
Left–right politics
Moral foundations theory
Multi-party system
Partisan (political)
Social polarization
State collapse

References

Further reading

Hahm, Hyeonho, David Hilpert and Thomas König (2023) "Divided We Unite: The Nature of Partyism and the Role of Coalition Partnership in Europe". American Political Science Review, DOI: 10.1017/S0003055423000266
Hahm, Hyeonho, David Hilpert and Thomas König (2022) "Divided by Europe: Affective Polarisation in the Context of European Elections". West European Politics, DOI: 10.1080/01402382.2022.2133277
Kallis, Aristotle A. Fascist ideology: territory and expansionism in Italy and Germany, 1922–1945. London, England; New York: Routledge, 2000.

Leege, David C., Kenneth D. Wald, Brian S. Krueger, and Paul D. Mueller. The Politics of Cultural Differences: Social Change and Voter Mobilization Strategies in the Post-New Deal Period. N.p.: University of Florida, 2001.

Nivola, Peter. "Thinking About Political Polarization." The Brookings Institution, January 2005.
Pierson, Paul and Eric Schickler. 2020. "Madison's Constitution Under Stress: A Developmental Analysis of Political Polarization." Annual Review of Political Science 23:1, 37-58

Pew Research Center, Political Polarization in the American Public, June 12, 2014, people-press.org.

Politics
Political science
Political terminology
Sectarianism

Political polarization


La rana verde verdadera o rana fluvial amazónica (Lithobates palmipes), es una especie de anfibio anuro de la familia Ranidae.

Habita en Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana Francesa, Guyana, Perú, Surinam, Trinidad y Tobago, y Venezuela.

Su hábitat natural es el bosque tropical y subtropical húmedo de baja altitud, pantanos, ríos, lagos  y marismas. La UICN no la considera amenazada.

Referencias

  (1984): Phylogeny and taxonomy of the Rana palmipes species group (Salientia: Ranidae). Herpetological Monographs 2: 1-26.
  (2005): Phylogeny of the New World true frogs (Rana). Mol. Phylogenet. Evol. 34(2): 299–314.  PMID 15619443 PDF fulltext.
  (2007) Constraints in naming parts of the Tree of Life. Mol. Phylogenet. Evol. 42: 331–338.
 La Marca, E., Azevedo-Ramos, C., Coloma, L.A., Ron, S. & Hardy, J. 2004.  Lithobates palmipes.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 23 July 2007.
  (2009): Taxonomic freedom and the role of official lists of species names. Herpetologica 65: 115-128. </small> PDF fulltext

palmipes
Anfibios de América del Sur
Anfibios de las Antillas Menores
Animales descritos en 1824

Lithobates palmipes


Das Gipsbergwerk Preinsfeld ist ein ehemaliger Tage- und Untertagebau von Gips in Preinsfeld, einem Ortsteil von Heiligenkreuz im Wienerwald, südwestlich von Wien.

Das Vorkommen im Raum Preinsfeld, Füllenberg (nordöstlich Heiligenkreuz, historisch als Füllendorf genannt) und Groisbach (bei Alland) gehörte zu den bedeutenderen Gipslagerstätten in Österreich. Es ist seit mindestens dem 18. Jahrhundert bekannt,
und wurde besonders in der Gründerzeit abgebaut. Der Gips wurde in Gaaden verstampft und war als Gaadener Gips bekannt.

Ab dem Zweiten Weltkrieg wurde das Bergwerk am Hühnerkogel (), einen halben Kilometer nördlich des Orts, vom Kalk- und Zementhersteller Perlmooser betrieben (Gipsbergbau Preinsfeld GmbH), ab 1962 als ein Grubenfeld im Ausmaß von 3 Grubenmaßen
(ca. 15 Hektar), und gehört heute zur Lafarge Perlmooser Holding.
2001 musste nach laufenden Gipseinbrüchen und Ausschwemmungen das Bergwerk stillgelegt werden. Aufgrund der instabilen Berglage ist es heute Sperrgebiet, es soll in den kommenden Jahren verfüllt werden.

Das Vorkommen zeigte sich historisch in mehreren natürlichen Pingen. Der Gips wurde bis zu 40 Meter tief aufgefahren und ist an der Sohle ersoffen. Es erstreckt sich in Werfener Schichten, die hier die Grenze zwischen Kalkwienerwald und Flyschwienerwald (Sandsteine) markieren. Bekannt aus dieser Zone ist auch die Seegrotte bei Hinterbrühl, heute Schaubergwerk.

Literatur
 Herwig F. Holzer, Franz Weber, Franz Trimmel: Zur Geologie und Geophysik der Gipslagerstätte Preinsfeld bei Heiligenkreuz, 1975; und in: Niederösterreichische Berg- und Hüttenmännische Monatshefte (N.Ö.–BHM) 120, Wien. 1978, S. 568–576

Weblinks
 Informationen über die geplanten Maßnahmen im Gipsbergbau Preinsfeld – umfangreiche Dokumentensammlung der Gemeinde  Heiligenkreuz
 Hauptrettungsplan Österreich - Übersicht Bergbau mit untertägigem Abbau (U), Spezialkarte im GIS der Hauptstelle für das Grubenrettungs- und Gasschutzwesen, Eintrag Gipsbergbau Preinsfeld GmbH Nfg. KG Gipsbergbau Preinsfeld - Niederösterreich. (nordöstlichster Geopoint)
 Ehemaliger Gipsabbau (Heiligenkreuz, Preinsfeld) im Kulturatlas Niederösterreich
 Im Hintergrund ehem. Gipsbergwerk in Preinsfeld, Foto, in Helental, leng.or.at

Einzelnachweise

Gipsbergwerk
Gipsbergwerk
Gipsbergwerk
Bergwerk in Österreich
Gipsbergwerk
Stillgelegtes Bergwerk in Österreich
Ehemaliger Tagebau

Gipsbergwerk Preinsfeld


Calisto Bertramo (* 28. August 1875 in Turin; † 30. September 1941 in Viareggio) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Bertramo wurde nach Ablegen des Abiturs Teil der Theatergruppe von Pia Marchi Maggi und spielte dort drei Jahre lang Charakterrollen; ab 1898 nahm er dann mit Italia Vitaliani an einer Russland- und Rumänien-Tournee teil. Weitere Engagements hatte er 1900 bei Enrico Reinach/Vittorio Pieri, 1901 bei Virgilio Talli/Irma Gramatica/Oreste Calabresi und 1902 bei Terasa Mariani und Vittorio Zampieri, schließlich bei Emma Gramatica und Leo Orlandini und schließlich bei Ruggero Ruggeri. 1914 war er bei Reinach zurück, nun nicht mehr auf ein Fach festgelegt, und im Jahr darauf war er Teil der Gesellschaft "Fert", die von Ermete Novelli geleitet wurde. Weitere Stationen waren kurz nach Ende des Ersten Weltkrieges (genauer von 1918 bis 1920) die Schauspielgruppen von Alda Borelli und 1921 die Leitung der "Compagnia del Teatro del Popolo". Er spielte an der Seite Eleonora Duses bei einigen Stücken in London und leitete dann die Truppe um Tatiana Pavlova. Mit Umberto Casilini und seiner Tochter Letizia Bonini gründete er 1924 eine fünf Jahre lang existierende Gruppierung, der auch Sandro Ruffini, Lina Tricerri und Franco Becci angehörten. Nach einem Engagement für die Opera Nazionale Dopolavoro, als Bertramo in "La figlia di Jorio" von Alberto Franchetti vielbeachtet wurde, zog er sich nach Villareggio zurück. Von dort aus nahm er noch Gastrollen an und verfolgte seine Filmkarriere.

In Stummfilmzeiten hatte er u. a. an Enrico Guazzonis Messalina teilgenommen; ab 1932 war er in zwanzig Filmen bis zu seinem Tode zu sehen, von denen manche mehr als kommerzielle Dutzendware darstellten.

Filmografie (Auswahl)
 1923: Messalina
 1939: Animali pazzi
 1941: Il pozzo dei miracoli

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Stummfilmschauspieler
Italiener
Geboren 1875
Gestorben 1941
Mann

Calisto Bertramo


Coal Run Village est une ville américaine située dans le comté de Pike, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Pike (Kentucky)

Coal Run Village (Kentucky)


An Uniola virgata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Louis Marie Poiret, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Uniola virgata in nahilalakip ha genus nga Uniola, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uniola

Uniola virgata


بوجوادة قرية من قرى بلدية جيملة الجزائرية. تبعد عن مقر البلدية المحد 3 كلم، وعن مقر ولاية جيجل في الجزائر  35 كلم. يسكنها حوالي 2000 نسمة.

تقبع القرية في سفح جبل بوعزى، ويخترقها الطريق الوطني رقم 77 على مسافة 3 كلم.
بها عدة تجمعات سكنية متفرقة أهمها:
 عين مسعودة.
 تابرت.
 الدكارة.
 ابليلط.
 الميسة.
 راس الزان.
 توبن.
 الحدادة.
 الغنانية.
 الحجار الكبار.
 حجر بلقاسم.
 قربية شابير وغيرها.

تحتل القرية المرتبة الثانية من حيث التعداد السكاني بعد مدينة المحد.
من منتوجاتها الفلاحية زيت الزيتون.

المصادر

قرى ولاية جيجل

بوجوادة


දේශීය  දියර කිරි.

කිරි ධාන්‍ය වලට පමණක් දෙවැනි වන ආහාරයකි. එහත් ධාන්‍ය හා වෙනත් ආහාර ද්‍රව්‍ය  වලට නොමැති විශේෂිත වු ලක්ෂණ කිරිවලට පමණක් හිමිවී ඇත.එනම් කිරි ස්වභාව ධර්මයා විසින්ම සකසන ලද ආහාරයක් වීමයි.කිරිවල අපට අවශ්‍ය සියලූම පෝෂණයන් නියමිත ප්‍රමාණයෙන් ති‍බෙනවා. පමණක් නොව ඒවා පහසුවෙන් ශරීරගත වී ජීර්ණ කරගැනීමේ හැකියාවෙන්ද යුක්තය. කිරිවලින් ඉතා ජනප්‍රය වෙනත් නිෂ්පාදනයන් රාශියක්ම සාදාගත හැක. එය සෑම රටකම සිටින විවිධ ජාතීන් පරිභෝජනය කරනු ලබන පොදු ආහාරයක් වී ඇත. වෙනත් බොහෝ ආහාරද්‍රව්‍ය වලට තිඛෙන තහංචි කිසිවක් කිරිවලට නැත. ලෝකයේ පරිභෝජනය කරන කිරි වැඩි ප්‍රමාණයක් ගනු ලබන්නේ වමාරා කන සතුන් "වන ගව, මී ගව,එළු, බැටළු ගව හා ඔටුවන්ගෙන් ය".

මෙම වමාරා කන සතුන්ට අද්භූතජනක කෑම දිරවීමේ පද්ධතියක් ඇත. එමගින් උන් කෑමට ගන්නා රළු සත්ව ආහාර නිරායාසයෙන් කිරි බවට පත්කරන බැවින් අඩු සම්පත් ප්‍රමාණයක් ඇතිව කටයුතු කරන ගම්බද ගොවියාට පවා කිරි නිෂ්පාදනයට පහසුවෙන් හවුල් වියහැක. පසුගිය දශක කිහිපය තුළ කිරි හා මස් පරිබෝජනයත් ඒ සඳහා ඉල්ලූමත් සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වී ඇත. මෙම තත්වය දියුණු වෙමින් පවතින රටවලටම විශේෂිත වන අතර එය පශු සම්පත් විප්ලවය ලෙස හඳුන්වන මට්ටමට වර්ධනය වී ඇත.

අගනා ශක්ති, විටමින,ප්‍රෝටීන්, මේද, කාබෝහයිඩ්රේට් හා ඛණිජ  ප්‍රභවයන් සහිත කිරි පෝෂ්‍ය අදායක ආහාරයකි. වඩාත් පුළුල් ලෙස පරිභෝජනය වන කිරි වර්ගය එළකිරි ය. ප්‍රයෝජනයට ගනු ලබන  අනෙකුත් කිරි වර්ග නම් මී කිරි සහ එළු කිරි ය. පරිභෝජනයට පෙර කිරි පැස්චරීකරණය, ජීවානුහරණය හෝ අති උච්ච තාප පිරියම වැනි යම් ආකාරයක තාපමය ක්රිකයාවලියකට භාජනය කළ යුතුය. මෙය මෙසේ සිදු කළ යුත්තේ කිරි පරිබෝජනයට පෙර එහි විය හැකි යම් ක්ෂුයද්ර  ඓන්ද්‍රකයන් විනාශවන බවට සහ එය කල් තබාගත හැකි ගුණාංගයන්ගෙන් දියුණුවන බවට වගබලා ගැනීම උදෙසා ය.කිරි හා කිරි ආශ්‍රීත නිෂ්පාදන මවගේ කිරි ඉතාම යෝග්‍ය  වන වයසින් 12ස් මසකට අඩු ළමුන් සඳහා හැරෙන්නට සෑම වයස් කාණ්ඩයක් සඳයාම සුදුසු සුවදායක භෝජනයක වැදගත් කොටසක් වේ.අප දිනකට යටත් පිරිසෙයින් කිරි නිෂ්පාදන වේල් 1-2 ක්  (වේලක 200මිලි.ලීටර ) පරිබෝජනය කළ යුතු බව ශ්‍රී ලංකාව සඳහා ආහාරමය පදනම් සහිතව පරිබෝජනය සම්බන්ධ මඟපෙන්නීම් වලට අනුව නිර්දේශිතය. දෛනික පරිබෝජනයේදී පෝෂක ලබා ගැනීම කෙරෙහි ඊට ඇතුළත් කිරි හෝ කිරි නිෂ්පාදන ප්රබධාන වශයෙන් දායකවන අතර ඒවා සමතුලිත පරිභෝජනයක් සඳහා අවශ්‍ය  මූලික ආහාර ගණ අතරෙහි වේ.පෝෂණාත්මක දෘෂ්ටිකෝණයෙන් කිරි වැඩි වශයෙන්ම එහි  ප්‍රෝටීන හා කැල්සියම් අන්තර්ගත වීම මත වැදගත් ආහාරයක් වේ.

බොහෝ විට කිරි සීනි යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන ලැක්ටෝස් කිරිවල මූලික වශයෙන් පවතී. ගව වර්ගයේ සතුන්ගේ කිරිවල ලැක්ටෝස් මට්ටම 5% ක් පමණ වේ.මෙය සාපේක්ෂක වශයෙන් ඉහළ සාන්ද්ර්ණයක් වේ. කිරි,අයිස් ක්රීිම් හා පැසවා ගැනීමක් නොමැති කිරි වලින් සාදාගනු ලබන වෙනත් නිෂ්පාදනවල ලැක්ටෝස් සාපේක්ෂ  වශයෙන් විශාල ප්‍රමාණයන්ගෙන් ඇත.පැසවා ඇති චීස්වල මෙය සාමාන්ය යෙන් නොමැත. යෝගට් සහ කොටේජ් හෝ ක්‍රීම් චීස් වැනි නොවියළි චීස් වර්ගවල ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයන්ගෙන් මෙය තිබිය හැක.

සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ කිරි නොයෙකුත් ක්ෂීයරපායී වර්ගයන්ගෙන් ලබා ගනිමින් විවිධ ප්‍රයෝජන සඳහා යොදාගනිමින් පැවතී තිබේ. විශාල සංඛ්‍යාවක කිරි නිෂ්පාදන ඇති වීමට මෙය තුඩු දී තිබේ. විවිධ අයුරේ කිරි පිටි වර්ග හැරෙන්නට බටර්, චීස්, ක්‍රීම් සහ යෝගට් මේ අතර වේ. කිරිවල ඉහළ මට්ටමක ජල අන්තර්ගතය සහ ඉතා පහළ මට්ටමක චය අගය හේතු කොටගෙන කිරි ක්ෂුද්‍ර ජීවීන්ගෙන් නරක්වීමේ අවකාශය තිබේ.

ලෝකයේ කිරි නිෂ්පාදනයේ ස්වභාවය.

ලෝකයේ දැනට ඇති කිරි නිෂ්පාදනය වර්ෂයකට මෙට්රි ක් ටොන් මිලියන 600 ක් පමණ වේ. මෙයින් වැඩි ප්රිමාණයක් නිපදවනු ලබනනේ යුරෝපයේ හා උතුරු ඇමරිකාවේ ය. කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිම තනි රට ඉන්දියාව යි. එය මෙටි්රවක් ටොන් 80% කි. දෙවෙනි තැන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට හිමිවන අතර ඊළග ස්ථානය ප්රංහශය, එක්සත් රාජධානිය හා ජර්මනිය වැනි රටවලට හිමි වේ. මෙම රටවල කිරි නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ එම රටවල පරිබෝජනය පිණිසයි. අපනයනය සඳහා කිරි නිපදවනු ලබන්නේ නවසීලන්තය, ඕස්ට්රිිලියාව වැනි රටවල් කිහිපයක පමණි.මේ නිසා ලෝකයේ මුළු කිරි නිෂ්පාදනයන් ජාත්යයන්තර වෙළඳාමට ඉදිරිපත් වන්නේ 5%ක පමණ ප්රුමාණයකි. ශ්රීය ලංකාව ඇතුළු රටවල් විශාල සංඛ්යා වක රට තුළ කිරි නිෂ්පාදනය එම රටවල ඉල්ලූම සැපයීමට ප්රාමාණවත් නැත. එම නිසා මෙම රටවලට කිරි ආනයනය කිරීමට සිදුව ඇත.

රටවල කාණ්ඩය               	  වෙඩරු	                      කේජු	   	         යොදය රහිත කරිපිටි         	පූර්ණ යොදය සහිත කිරිපිටි

සංවර්ධිත රටවල	                     707.77(62.20)     99.08 (8.28)          43016(37.80)                         1097.12(91.72)

සංවර්ධනය වෙමින්
පවතින රටවල	                     869.79(59.62)     57.49 (3'63)         589.18 (40.38)                    124.76(96.37)

 (සම්පූර්ණ ගෝලීය ආනයනයට අදාළ ප්‍රතිශත අගයන් වරහන් තුළ දක්වා ඇත.)
මූලාශ්‍රය-ආ.ස.සහ සං.සදහා සංවිධානය	(ශ්‍රේණි, 2008)

කිරි නිෂ්පාදිතයන් සඳහා ඉහළ යන ඉල්ලූම සපුරාලීමේදී ශ්රීා ලංකාව වඩ වඩාත් ලෝක කිරි වෙළඳපොළ
මත යැපෙමින් සිටින තත්වයකට පත්ව ඇත. ආහාර හා කෘෂිකර්මාන්ත සංවිධානයට අනුව ආනයනයන් මත
පදනම් වූ ඒක ශීර්ෂ දෛනික කිරි හා කිරි නිෂ්පාදිත සැපයුම් 1990 වර්ෂයේ ග්රෑෂම් 32.67 සිට 2005 වර්ෂයේ
දී ග්රෑාම් 81 දක්වා වැඩි වී ඇත. මේ අනුව මෙම කාලය තුළ ආනයන මත රඳා පැවැත්ම 45% සිට 77% දක්වා
 වැඩි වී ඇත'.මෙහි ප්රකතිඵලයක් ලෙස ලෝක කිරි වෙළඳපොළේ උච්ඡාවචනයන් ශ්රීා ලංකාවට දැඩිව
බලපා ඇත. වර්තමානයේ ලෝක කිරි වෙළඳ පොළේ පෙර නොවු විරූ විපර්යාසයන් නිරීක්ෂවණයට ලක් වී
 ඇත. විශේෂයෙන් ලෝක කිරි නිෂ්පාදිත මිල ගණන් 2002 සිට 2007 දක්වා හතර ගුණයකින් වැඩි වී ඇති
අතර බොහෝ විද්වතුන් අපේක්ෂාි කරන පරිදි කිරි නිෂ්පාදිත මිල ගණන් අඛණ්ඩව ඉහළ යනු ඇත.

ලෝක කිරි වෙළඳපොළ ඇතැම් සුවිෂේශී ලක්ෂිණයන්ගෙන් සමන්විත  වේ. ලෝකයේ ප්රෝධාන කිරි
 නිෂ්පාදන රටවල් පහ එනම් යුරෝපා සංගමය, එක්සත් රාජධානිය, ඕස්ට්රේදලියාව, නවසීලන්තය සහ
 ආජන්ට්නාව ලෝක කිරි නිෂ්පාදනයෙන් 40%කට පමණක් හිමිකම් කියන නමුදු ලෝක අපනයනයන්ගෙන්
 80% කට වැඩි ප්රධමාණයකට දායක වෙයි. එම නිසා ජාත්යංන්තර කිරි වෙළඳාමේ ප්රාධාන අපනයනකරුවන්
එනම් නවසිලන්තය, ඕස්ට්රේනලියාව හා යුරෝපා සංගමය අවශ්යකයෙන්ම විශාලතම නිෂ්පාදකයන් නොවේ.
උදාහරණයක් ලෙස නවසීලන්තය සාපේක්ෂුව කුඩා පරිමාණයේ නිෂ්පාදකයෙකු වන නමුදු ප්රයධාන අපනයනකරුවෙක'
.2004-2006 කාලය තුළ සංවර්ධිත හා සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල කිරි නිෂ්පාදනයේ වාර්ෂික වර්ධන වේගය
 පිළිවෙළින් 0.3% ්හා 4.0% විය.2003 වර්ෂයේදී සංවර්ධිත රටවල හා සංවර්ධනය වෙමින් පැවති
රටවල ඒක පුද්ගල කිරි නිෂ්පාදන පරිභෝජනය පිළිවෙලින් 204.42 හා 49.29 විය. සංවර්ධනය වෙමින්
පවත්නා බොහෝ රටවල පසුගිය දශකයේ ඇතිවු වේගවත් ආර්ථික සංවර්ධනය මගින් කිරි නිෂ්පාදිතයන්
වැනි ඉහළ අගයක් ගන්නා ආහාර සම්බන්ධයෙන් විශාල ඉල්ලූමක් ජනිත කරනු ලැබ ඇත. 1990-2005
අතර කාලය තුළ ඉන්දියාව, බ්රරසීලය, නයිජීරියාව හා චීනය යන රටවල කිරි හා කිරි නිෂ්පාදිත ඒක පුද්ගල
පරිභෝජනය පිළිවෙළින් 20% හා 300% ප්රදමාණයන්ගෙන් ඉහළ ගොස් ඇත. ජාත්යාන්තර වෙළඳාම හා
සම්බන්ධ ප්රරධාන කිරි නිෂ්පාදිතයන්ට බටර්, චීස් යොදය රහිත කිරිපිටි හා සම්පූර්ණ යොදය සහිත කිරිපිටි
ඇතුළත් වේ. කිරි වෙළඳපොළෙහි සැපයුමෙන් සුළු ප්රොමාණයක් වන යොදය රහිත කිරිපිටි හා සම්පූර්ණ
 යොදය සහිත කිරිපිටි ප්රසධාන වශයෙන් සංවර්ධනය වෙමින් පවත්නා රටවලට අලෙවි කෙරේ.
    ප්රමධාන කිරි නිෂ්පාදිත අපනයනකරුවන් වනුයේ යුරෝපා සංගමය, නවසිලන්තය හා ඕස්ට්රේිලියාවයි.
2007 වසරේ ලෝක කිරි අලෙවියේ ප්රකමුඛයා වූයේ යුරෝපා සංගමයයි.ආසියානු වෙළඳපොළට කේජු සහ
වියළි නිෂ්පාදිත සපයන ප්රලධාන සැපයුම්කරුවන් වනුයේ ඕස්ට්රේ ලියාවේ හා නවසීලන්තයේ අඩු පිරිවැයක් යටතේ කිරි නිපදවන්නන්ය.

ලෝකයේ කිරි නිෂ්පාදිතයන්ගේ විවිධ ස්වරූපයන්

 පූර්ණ කිරි
 අඩු මේද සහ යොදය ඉවත් කළ කිරි
 පිටි කිරි
 මෝල්ටඩ් කිරි පිටි
 රස කැවූ කිරි
 යෝගට්
 කේජු
 මුදවන ලද මී කිරි
 චීස්
 ගිතෙල
 මෝරු

ශ්‍රී ලංකාවේ කිරි නිෂ්පාදනයේ සාම්ප්රිදායක පසුබිම.

අතීත කාලයේ සිට මුදවන ලද කිරි සහ වෙනත් කිරි නිපැයුම් සඳහා කිරි නිෂ්පාදනය සම්බන්ධයෙන් රුහුණ කීර්තියක් උසුලනු ලැබීය. කෙසේ වෙතත් දශක දෙක තුනක කාල පරාසය තුළ දකුණේ එළ හා මී ගව ගොවීන් කෙරේ මහත් අහිතකර බලපෑම් ඇති කරමින් දකුණු ශ්රීඑලංකාවේ කිරි නිෂ්පාදනය නොයෙකුත් හේතූන් නිසා පරිහානියට පත්වෙමින් පවතී. රටේ ගොවි ආර්ථිකයට ඉමහත් ලෙස දායක වන මිලියන හතරක් පමණ වන සුළු පරිමාණයේ ගොවීන් මත දකුණේ කිරි නිෂ්පාදනය රඳා පවතී.

හම්බන්තොට දිස්ත්රි ක්කයේ සිදුකරන ලද සමීක්ෂවණයකින් හෙලිවූයේ සතුන් ඇති කිරීමේ යෙදී සිටින පවුල් අතරින් 76% ක් සතුව එළ ගවයන් ද 33% සතුව මී ගවයන්ද ඇත. එළ ගව පට්ටි අතරින් 90% ක පමණ එක් පට්ටියක සතුන් දහයකට අඩු ප්රීමාණයක් ඇති අතර 46% ක පමණ එක් පට්ටියක සතුන් පස්දෙනෙකුට වඩා අඩුවෙන් සිටී.

දකුණු පළාතේ එළ හා මී ගවයන් ඉතා අඩු පහසුකම් යටතේ ඇති කරනු ලැබේ. දේශීය සතුන්ගෙන් ලැඛෙන කිරි ප්රවමාණය ඉතා අඩු වීම හේතුවෙන් පියස්සක්ලකි්රි මඩුවක් සහ සෙසු අත්යෙවශ්ය් පහසුකම් සහිත ගව මඩු දැක ගැනීම ඉතා දුෂ්කරය. අඩු පහසුකම් ඇති නිදැල්ලේ තණ කැවීමේ ක්ර මයට දේශීය සතුන් හැඩගැසී ඇති බැවින් අසල පිහිටි ලඳු කැලෑ, වනපෙත් සහ පුරන් බිම් තුළ සතුන් තණ කවමින් නිතරම පිරිවැය හා දුක්ගැහැට අවම කරගැනීමට ගොවීහු වෙර දරති. සාම්ප්ර්දායක කිරි කර්මාන්තයට අදාලව තණ කැවීමේ ක්රීම කිහිපයක් ඇත.

 වනපෙත් තුළ තණ කැවීම
 ගම පදනම්ව තණ කැවීම
 වනපෙත් හා ගම පදනම්ව තණකැවීම
 වන පෙත් තුළ තණ කැවීම

විශාල එළ හා මී ගව පට්ටි හිමි ගොවීහු ජනාවාසයන්ගෙන් දූරස්ථව පිහිටි රක්ෂිදත වන භූමි තුළ සතුන් ඇති කරති. ස්වභාවික තෘණ භූමි තුළ සතුන් තණ කවන අතර උදෑසන කරි දෙනුන්ගෙන් දොවාගන්නා කිරි ගවගාල් වෙත පැමිණෙන කිරි එකතු කරන්නන්ට ගොවීන් විසින් අලෙවි කරනු ලබයි. ස්වභාවික වන රක්ෂිුතයන් පිහිටා ඇති හම්බන්තොට දිස්ත්රිික්කයේ උඩවලව, සූරිය වැව සහ කිරි ඉබ්බන් ආර වැනි ප්රපදේශයන්හි මෙම ක්රහමය පොදුවේ භාවිතා වේ. උඩවලව හා බුන්දල වන රක්ෂි තයන්හි විශාල එළ හා මී ගව පට්ටි තණ බුදිනු දැක ගත හැකිය.

ගම පදනම්ව තණ කැවීම
කුඩා හා මධ්ය ම පරිමාණයේ එළ හා මී ගව පට්ටි ඇති ගොවීහු තම සතුන් තණ කැවීම පිණිස වන රක්ෂිැතයන් වෙත ගෙන නොයති. ගම තුළ පිහිටි මාර්ග දෙපස සහ ලඳූ කැලෑ හා පුරන් බිම් තුළ දිවා කාලයේ තණ කැවීමෙන් අනතුරුව රාත්රී  කාලයේ සතුන් ගාල්කර තැබීමට තම නිවෙස් ආසන්නයේ ඉදිකළ ගව ගාල් මොවුන් සතුය.

වනපෙත් හා ගම පදනම්ව තණ කැවීම
මධ්යතම හා විශාල ප්රණමාණයේ ගව පට්ටි හිමි ගොවීහු මෙම ක්ර මය භාවිතා කරති. කුඹුරු පුරන්ව ඇති කාලයට වී අවිශිෂ්ටයන් සහිත කුඹුරුවල සතුන් මුදාහරින අතර වගා කන්නය තුළ තණ කෑම සඳහා සතුන් අසල පිහිටි වන රක්ෂිතතයන් කරා ගෙන යති.
හම්බන්තොට දිස්ත්රිඳක්කයේ සූරියවැව සහ කිරි ඉබ්බන්ආරප්ර්දේශයේ විවිධ පෝෂණ ක්රබමයන්හි ව්යාරප්තිය.

පෝෂණ ක්‍රමය        	          එළ ගව පට්ටි ප්‍රතිශතය	          මී ගව පට්ටි ප්‍රතිශතය
වනය පදනම් කරගත්.	               0.0%                                         21.2%
ගම පදනම් කරගත්.	               82.8%	                                  21.2%
වනය හා ගම පදනම් කරගත්.	17.2%	                                  51.6%

මූලාශ්‍රය-රුහුණු විශ්වවිද්යාිලයේ ක්ෂේත්‍ර සමීක්ෂණ
එළ ගව පට්ටි ගම මත පදනම්ව තිබිම සමග සසදා බැලීමේදී  වනය පදනම් කරගෙන තණ කැවිමේ ක්රමමය මූලික වශයෙන් මී ගව පට්ටි සම්බන්ධයෙන් භාවිතාවන බව.

පශ්චාත් යටත් විජිත අවධිය තුළ ශ්රී  ලංකාවේ කිරි හා කිරි ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන පරිභෝජනය.

ර්‍ශ්‍රි ලංකාව තුළ ඇති කිරි නිෂ්පාදනය මෙරට ඉල්ලුම සැපයීමට ප්රණමාණවත් නො‍වේ. 2007 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාවේ කිරි පරිභෝජනය මෙට්රිවක් ටොන් 612000ක් ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත. එය එක් පුද්ගලයෙකුට කිලෝ ග්රෑල.32 කි. 2007 වර්ෂයේ ශ්‍රී ලංකාව පරිභෝජනය කරන ලද කිරි වලින් නිපදවන ලද්දේ මෙට්රිණක් ටොන් 202000ක් පමණි. ඉතිරි මෙට්රික් ටොන් 410000ක් ආනයනය කීරීමට සිදූවිය. ශ්‍රී  ලංකාවේ නිපදවනූ ලබන කිරි වලින් 56% ක්ම සැකසූම් කරුවන් විසින් එකතු කර ආනයනය කරන ලද කිරි සමඟ වෙළඳපොළට ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. ඉතිරි 44% ක්වූ මෙට්රික් ටොන් 88000ක් කිරි නිපදවන්නන් ස්වකීය පරිභෝජනය සඳහාත් අසල්වැසියන්ට අලෙවිකිරීම සඳහාත් යොදාගෙන ඇත.

ශ්‍රී ලංකා‍වේ පරිභෝජනය කරන කිරි වලින් 67% ක් හා වෙළඳපොළට ඉදිරිපත් කරන කිරි හා කිරි නිෂ්පාදන වලින් ආසන්න වශයෙන් 80% ක්ම සමන්විත වන්නේ ආනයනය කරන ලද කිරි වලිනි.දැනට මෙරට නිෂ්පාදනය කරන්නේ කිරි අවශ්‍යතාවෙන් 20% ක් පමණි. 2015 වන විට මෙය 50% ක් දක්වා වැඩි කර ගැනිමට අරමුණු කරගෙන ඇති නමුත් එය ළගා කර ගත නොහැකි බව පොදූ මතයයි.
ශ්‍රී ලංකාෙවි කිරි නිෂ්පාදනය සමිපූර්ණයෙන්ම සිදූවන්නේ මිශ්ර  කුඩා ගොවිපොළ වලය. මෙයින් සමහරක් ගෙවතු වශයෙන් සැලකිය හැක.1981 ජන හා සංඛ්යාළලේඛන දෙපාර්තෙමින්තුව විසින් කරනලද සංගණනයට අනුව රටතුළ ඇති 1791500 ක් වූ කුඩා ගොවිබිම් වලින් 22% ක්ම එළගවයින් හෝ මී  ගවයින් හෝ එම දෙවර්ගයම හෝ ඇතිකර ඇත. ගොවිබිම් වලින් වැඩිප්රටමාණයක් මිශ්රි ගොවිබිම් ය. කිරි ගවයින් පමණක් ඇති කළ ගොවිබිම් තිබුණේ ස්වල්පයකි.

1980 දී වසරකට පුද්ගලයෙකු සදහා 1.59% ක් වූ ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය 2006 දී 3.63% ක් දක්වා වැඩිවුණි. එම වැඩි වූ නිෂ්පාදනය සැපයීමට දේශීය කිරි ගොවියාට නොහැකි විය. මෙම කිරි අවශ්ය තාවයෙන් 25%ක් රටතුළ නිපදවන අතර ඉතිරි 75% පරිභෝජන අවශ්යඅතාව සපුරාලීම සදහා කිරිපිටි ආනයනය කරයි'ඒ සදහා රුපියල් මිලියන 11ක් වැය වේ.
2005-2006 වසරේ රෙටි මුළු කිරි නිෂ්පාදනය ලීටර් මිලියන 193 ක් හා 196.5 ක් විය. මෙම ප්රේමාණය එළකිරි වලින් මිලියන 162 සහ හා 164.9 ක් හා මීගව කිරි වලින් ලීටර් මිලියන 31 සහ 31.65ක් වේ.කිරි පානය කිරිම හා මුදවා ගැනීමට අමතරව සැකසිය හැකි කිරි නිෂ්පාදන රැසකි. ඊට බටර්ල චීස්ල ක්රීිම්ල යෝගටිල කිරමල වෙඩරුල ගිතෙල්ල පැණිරස කළ සම්පූර්ණ යොදය සහිත උකුකිරි වාෂ්පීකෘත කළ කිරිල සකසන ලද චීස්ල චීස් තැවරුම හා අයිස්ක්රීඋම් වේ.

පරිභෝජනයට ගන්නා ප්‍රධාන කිරි ආහාරය කිරි පිටි වීම නිසා කිරි වල වැදගත්කම වර්තමානයේ අඩුවෙන්මින් පවතී. කිරි පිටිමිල වැඩිවීම නිසා එයට ප්‍රතිචාරයක් වශයෙන් නැවුම් කිරි වෙත යොමුවී ඇත්තේ නාගරික පරිසරයේ පාරිභෝගිකයන්ගෙන් කුඩා ප්‍රතිශතයකි.

අගනා ශක්ති ප්‍රෝටීන හා මේද කාබෝහයිට්රේඩ් විටමින් හා ඛනිජ ප්‍රභවයන් සහිත කිරි පෝෂ්‍යදායී ආහාරයකි.වඩාත් පුළුල් ලෙස පරිභෝජනය වන්නේ එළකිරිය. නොයෙකුත් සමාජ ආර්ථික ප්රිජාවිද්යාුත්මක සංස්කෘතික හා ආගමික සාධක හේතුකොටගෙන ශ්‍රී ලංකාවේ ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය වෙනස් වෙයි. කිරි හා කිරි නිෂ්පාදනයන්හි ස්වාභාවික තත්වය කෙරෙහි නිසි සැලකිල්ලක් ඇතිව නව තාක්ෂණික ශිල්ප ක්රනමයන්ඇතිකරමින් දේශීය  කිරි නිෂ්පාදනයන්හි තිරසාර සංවර්ධනයක් ඇතිකරගැනීම වැදගත් ය. ආනයනයට වාර්ෂිකව රුපියල් බිලියන 18 ක් වැය වේ.දේශීය වශයෙන් නිෂ්පාදිත කිරි පරිභෝජනය කිරිම. පිටිවල සිට නැවුමිකිරි පරිභෝජනය කිරිම.කිරිිපිටි වල සිට නැවුමි දියරකිරි දක්වා හා වෙනත් වටිනාකමි එක්කළ නිෂ්පාදිත ලෙස කිරි නිෂ්පාදනය විවිධාංගීකරණය කිරිම යනාදී විවිධ මානයන් ඔස්සේ කිරි පරිභෝජනය කිරිම සදහා යොමුවිමට අපේ ආකල්පයන් වෙනස්කර ගනිම්න් දේශීය කිරි කර්මාන්තය සංවර්ධනය කළ යුතුය. මේ නිසා කිරි පරිභෝජනයට අප ආකල්ප වෙනස් කරමින් දේශීය  කිරි කර්මාන්තය සංවර්ධනය කිරිම අවශ්‍යය වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ කිරි නිෂ්පාදනය පිළිබඳ ආර්ථික විශ්ලේෂණයක්
ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු රටවල් විශාල සංඛ්යාාවක රටතුළ ඇති කිරි නිෂ්පාදනය එම රටවල ඉල්ලුම සැපයීමට ප්රේමාණවත් නොවේ. එම නිසා එම රටවලට කිරි හා කිරි ආශ්රිදත නිෂ්පාදන ආනයනය කිරීමට සිදූව ඇත. සංවර්ධිත රටවල වාර්ෂික ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය අතිශයින් අධිකය. නමුත් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල  ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය දළ වශයෙන් කිලෝ ග්රෑම.40 කි. යුරෝපය තුළ හා යුරෝපීයයන් සංක්‍රමණය වූ උතුරු ඇමෙරිකාව ඔස්ට්රේ.ලියාව හා දකුණූ ආසියාව වැනි රටවලත් කිරි ඉතා ජනප්රි ය ආහාරයකි. මස් පරිභෝජනය අධිකව කරන නැගෙනහිර ආසියානු රටවල කිරි පරිභෝජනය අඩු නමුත් දැනට එම රටවල කිරි සඳහා ඇති ඉල්ලුම වැඩිවෙමින් පවතී.

2007 වර්ෂයේ ශ්රී  ලංකාවේ කිරි පරිභෝජනය මෙට්රිාක් ටොන් 612000ක් ලෙස ඇස්තමේන්තු කර ඇත.එය ඒක පුද්ගලයෙකුට කිලෝ ගෑ.32 කි. ඉන්දියෙවි ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය දළ වශයෙන් කිලෝ ග්රෑට.72කි. නේපාලයේ කිලෝ.ග්රෑි.40කි. පකිස්ථානයේ කිලෝග්රෑය.180කි. ඇමෙරිකාඑක්සත් ජනපදයේ කිලෝ ග්රෑු.234කි.

මේ අනුව ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ අඩුවෙන්ම කිරි පරිභෝජනය කරන රටක් බව පෙන්නුම් කරයි. එය සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල  ඒකපුද්ගල කිරි පරිභෝජනය වන කිලෝ ගෑ.40ටත් වඩා අඩුයි. 2007 වර්ෂයේ ශ්රීන ලංකාව පරිභෝජනය කරන ලද කිරි වලින් නිපදවන ලද්දේ මෙට්රි ක් ටොන් 202000ක් පමණි. ඉතිරි මෙට්රිනක් ටොන් 410000ක් ආනයනය කීරීමට සිදූවිය. ශ්රීො ලංකවේ නිපදවනූ ලබන කිරි වලින් 56% ක්ම සැකසූම් කරුවන් විසින් එකතු කර ආනයනය කරන ලද කිරි සමඟ වෙළඳපොළට ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. ඉතිරි 44%ක්වූ මෙටි්රතක් ටොන් 88000ක් කිරි නිපදවන්නන් ස්වකීය පරිභෝජනය සඳහාත් අසල්වැසියන්ට අලෙවිකිරීම සඳහාත් යොදාගෙන ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ පරිභෝජනය කරන කිරි වලින් 67% ක් හා වෙළඳපොළට ඉදිරිපත් කරන කිරි හා කිරි නිෂ්පාදන වලින් ආසන්න වශයෙන් 80%ක්ම සමන්විත වන්නේ ආනයනය කරන ලද කිරි වලිනි
.
වගුව 01

සමිපූර්ණ යොදය සහිත කිරිපිටි වල ජාත්යයන්තර මිල ගණන් ටොන්: ඇ.ඩො: 2000 -2007 දක්වා.
වර්ෂය	         ජනවාරි	          ජුනි -ජූලි

2000	             1625	           1900
2001	             2075	           1637
2002	             1637	           1238
2003	             1637	           1772
2004	             1825	            2100
2005	             2225	            2250
2006	             2175             2100
2007	             2850	           4650

මූලාශ්‍රය -කෟෂිකාර්ම්ක අලෙවි සේවය එක්සත් ජනපදයේ කෟෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව

2007 වර්ෂයේ ආනයනය කරන ලද කිරි වල වටිනාකම රුපියල් බිලියන 19 කි.මේ අනුව පැහැදිළි වන්නේ අප විසින් කරනු ලබන අවම කිරි පරිභෝජනය සඳහාත් අපට කිරි ආනයනය කිරීමට සිදූවි ඇති බවයි. පසුගිය දශකය තුළ කිරි හා කිරි නිෂ්පාදන සඳහා රටතුළ 5%ක පමණ ප්රබමාණයකින් වාර්ෂිකව ඉල්ලුම වැඩිවී ඇති නමුත් නිෂ්පාදනය වැඩිවීමේ ෙවිගය 1.5% ක් විය
විදේශීය උපදේශක ආයතනයක් වන භ්රෑපධ ආයතනය විසින් 2007 වර්ෂයේ නිකුත් කරඇති වාර්තාවකින් පෙන්නුම් කරන පරිදි මෙම තත්වය වෙනස් කිරීමට අප අපොහොසත් වූවොත් 2015 වනවිට මෙරටට කිරි හා කිරි නිෂ්පාදන ආනයනය කිරීමට රුපියල් බිලියන 30 ක් පමණ වියදමක් දැරීමට සිදූවිය හැක

ශ්රීම ලංකාවේ කිරි එකතු කිරීම හා කිරි සැකසුම් කිරිම සම්බන්ධව රාජ්ය් ප්රීතිපත්තියක් විධිමත්ව ක්රිියාත්මක කිරීම දැකිය නොහැක. කිරි ගොවියෝ සිය නිෂ්පාදනයන් සෘජුවම නිවාස වලට විකුණති. එමෙන්ම අසල්වැසි කඩවලටත් යෝගටි මුදවපු කිරි හා රසකැවිලි නිෂ්පාදනය කරන සුළු ව්යාාපාරිකයන්ටත් මෙම කිරි සෘජුවම සපයනු ලබන්නේ කිරි ගොවියන් විසිනි. මෙම අසංවිධානාත්මක කිරි වෙළදාම මුළු දේශීය කිරි නිෂ්පාදනයෙන් 45% කි. දෛනිකව ඉතිරි වන ලීටර් 300000 ක් පමණ ප්රීමාණය මධ්ය  පරිමාණයේ හා මහා පරිමාණයේ සැකසුම් කරුවන් විසින් රටපුරා ඇති එකතු කිරීමේ මධ්යමස්ථාන හා ශීතකරණ මධ්ය ස්ථාන මගින් එකතු කරනු ලැබේ.

කිරි ආහාර ආනයනය කරන්නන් විසින් මූලික වශයෙන් සම්පූර්ණ යොදය සහිත කිරි හා කිරි නිෂ්පාදන ආනයනය කර විකුණනු ලබයි. වැඩි දෙනකු කිරි පිටි ආනයනය කරනු ලබන්නේ තොග වශයෙනි. පසුව ශ්රීය ලංකාවේ දී එම තොග නැවත ඇසුරුම් කොට විකුණනු ලැබේ. මෙරට කිරි පරිභෝගිකයන්ට කිරි නිෂ්පාදන ලබාගතහැකි ක්ර ම කීපයකි. එනම් අසල්වැසි කිරි ගොවියන් හා කිරි නිෂ්පාදන සමාගම්ය.මෙම සමාගම් කිරි පිටි හා බටර් වැනි ද්රසව්යන නිපදවීමට දේශිය කිරි මෙන්ම ආනයනික කිරි ද උපයෝගී කරගනී.

දැනට ශ්රී  ලංකාවේ නිපදවනුයේ කිරි අවශ්ය තාවයෙන් 20% කි.2015 වන විට මෙය 50% දක්වා වැඩිකර ගැනීමට අරමුණු කරගෙන ඇති නමුත් එය ළගා කරගත නොහැකි බව පොදූ මතයයි. නමුත් කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිකර ගැනීමට නව ඉලක්ක ගොඩනගාගෙන ඇත. මෙමගින් දෛනිකව එකතු කරන කිරි ප්රිමාණය ලීටර් 300000 සිට 650000 දක්වා වැඩි කර ගැනීමට අපේක්ෂා කරයි.එමගින් ඒක පුද්ගල කිරි පරිභෝජනය වැඩි කර ගැනීමට වඩා ආනයන කිරි ප්රීමාණ අඩු කර ගැනීමට කටයුතු කරයි.

1970 ගණන්වල මැද භාගයේදී ශ්රී ලංකාවට විවෘත ආර්ථික ප්රරතිපත්තිය හදූන්වා දිමට පෙර කිරි ආහාර ආනයනය කරන ලද්දේ ඉතා මඳ වශවෙනි. නමුත් 1970 ගණන්වල ආර්ථිකය විවෘත කිරීමත් සමඟ මෙම තත්වය වෙනස් විය. සම්පූර්ණ යොදය සහිත හා රහිත කිරිපිටි ප්රමධාන කොට වූ කිරි වර්ග ආනයනය කිරීමට බහුජාතික සමාගම් ඇතුළුව නව ව්යාිපාරිකයන් කිහිප  දෙනෙකුම ඉදිරිපත් විය. මෙම නිර්භාධිත කිරි ආනයනය නිසා දේශිය කිරි වෙළදපොළ සංයුතිය ඉක්මනින් වෙනස්විය.

63%ක් වූ දේශිය කිරි නිෂ්පාදනය24% ක් දක්වා අඩු වූ අතර ආනයන කිරි වෙළඳපොළ කිරි අවශ්යදතාව සැපයීමේ ප්ර්බල සාධකය බවට පත්ව ඇත.මේ අන්දමින් කිරි පිටි අලෙවිය අතිශයින් ලාභදායී ව්යා‍පාරයක් බවට පත්විය.කිරි පිටි ඇසුරුමි කරුවන් විසින් තමතමන්ගේ කිරිපිටි ප්රදචාරණය කිරීමට පටන්ගන්නා ලදී. දරුවන් සදහා කිරි වීදූරුවක් දීමත් වැඩිහිටියන් කිරි තේ පානයට යොමුවීමත් සාමාන්යද පවුලක දෛනික පුරුද්දක් බවට පත් විය. මේ නිසා ශ්රීය ලාංකිකයන්ට කිරි වැදගත් පරිභෝජන භාණ්ඩයක් බවට පත්විය.

වගුව 02

1970 - 2007 දක්වා  ශ්‍රී ලාංකාවේ කිරි නිෂ්පාදනය සහ ආනයනය.
වර්ෂය	නිෂ්පාදනය	කිරිපිටි ආනයනය  (ටොන්)
1970	     -	                    12576
1979	     -	                    23433
1990	     -	                    29116
1998	177.09	            53610
1999	179.88	            54051
2000	181.4                 56814
2001	183.02	            52125
2002	183.20	            61929
2003	186.80	            62929
2004	190.29	           54018
2005	192.74	           52789
2006	196.62	           68101
2007	202.00	           61663

මූලාශ්ර්ය- 1996-2007 ජනගහන  සහ සංඛ්යාක ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුෙවි කෟෂිකාර්ම සංඛ්යා  ලේඛන සහ රේගු දෙපාර්තමේන්තුවේ 1970-2007 වෙළද සංඛ්යාර ලේඛනය.

ඉහත වගුවට අනුව වෙළදාම විනිමය පාලනය නිර්බාධ කිරිමත් සමග කිරිපිටි ආනයනය වාර්ෂිකව 5% කින් වැඩිවී ඇත. එහෙත් ජාතික කිරි නිෂ්පාදනය පසුගිය කාලය තුළ 1% කින් වැඩිවී ඇත.
මෙම පසුගිය දත්තයන් පදනම් කරගෙන කරඇති ඉල්ලුම් පුරෝකථන අනුව කිරි නිෂ්පාදනය සඳහා ඇති ඉල්ලුම් හා දේශිය වශයෙන් නිපදවන දියර කිරි ප්රිමාණයත් අතර දැඩි පරතරයක් ඇත. මෙය අඩුකර ගත නොහැකි වුවහොත් ඉදිරි වර්ෂ 3-5 අතර කාලය තුළ කිරි ආනයනයට විශාල විදේශ විනිමය ප්රතමාණයක් අවශ්ය  වේ.

1982 සංගණනයට අනුව රටතුළ සිටි එළගවයින් ලක්ෂ 1350000 සහ මී ගවයින් ලක්ෂ 555000 ක ප්රිමාණය 2002 සංගණනය වනවිට පිළිවෙළින් ලක්ෂ 12 හා ලක්ෂ 3 දක්වා අඩුවෙමින් පවතී. ගවයින්ගේ සංඛ්යාරව අඩුවීම බරපතල ගැටළුවක් නොවේ. ගැටළුව වන්නේ වැඩිදියුණු කළ ගවයින් හිඟවීම හා ඵලදායීතාවය අඩුවීමයි.

1978 ආර්ථිකය නිදහස් කරන විට ශ්රීඩ ලංකාව රුපියල් මිලියන 319ක කිරිපිටි ආනයනය කරමින් තිබුණි.ආර්ථිකය වර්ධනයත් සමඟ කිරිපිටි ආනයනය ඉහළ ගොස් ඇත. 2007 වන විට ආනයන වියදමින් 14% ක් කිරිපිටි ආනයනය සඳහායි. 2007 ඔක්තෝම්බර් වන විට කිරිපිටි ටොන් එකක මිල ඇ.ඩො.5300ක් ඉහළ මිලකට නැගි ඇත. නමුත් 2008 ජනවාරි වල එය ඇ.ඩො. 4800 සිට 4400 දක්වා පහත වැටුණි.
කිරි පානය කිරිම හා මුදවා ගැනීමට අමතරව සැකසිය හැකි කිරි නිෂ්පාදන රැසකි.ඊට බටර්ල චීස් ලක්රී ම්ල යෝගටිල කිරමල වෙඩරුල ගිතෙල්ල පැණිරස කළ සම්පූර්ණ යොදය සහිත උකුකිරිල වාෂ්පීකෘත කළ කිරිල සකසන ලද චීස්ල චීස් තැවරුම හා අයිස්ක්රීඋම් වේ.

මෙරට සත්ව පාලන අංශය ද.දේ.නි. 1. 20%කට දායකවන අතර රටේ කිරි ඉල්ලුම විශාල වශයෙන් ආනයනය මත යැපේ. ශ්රී  ලංකාව තුළ කිරි ගොවීන් මිලියන 400000 ක් ඇත.තවද මිලියන 2.45%කගේ ජීවන වෘත්තිය මෙය වේ.

ශ්රීත ලංකාව කිරි නිෂ්පාදනය ආශ්රී්තව විවිධ ගැටළු වලට මුහුණ දේ ඊට කිරි එකතු කිරිම හා කිරි සැකසුමි කිරීම පිළිබද ගැටළුව. කිරි ගොවියන් ප්ර මාණවත් නොවීම හා සතුන් ප්රකමාණවත් නොවීම අධික පිරිවැය ආහාර පිළිබද ගැටළුව.මහා පරිමාණ වශයෙන් ව්යා්ප්ත නොවීම කිරි නිෂ්පාදන කර්මාන්ත වර්ධනය නොවීම පශුවෛද්යණ ගැටළුව ආදිය දැක්විය හැක.මෙම ගැටළු විසදාගැනීමට ගෙන ඇති ක්රීීයාමාර්ගයන් අතර සැපයුම් වැඩිකර ගැනීෙමි ප්රනතිපත්ති ගත හැක.

එහිදි කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිදියුණු කිරීම සදහා   කිරි නිෂ්පාදන ආයතන ශක්තිමත් කළ යුතුය.එහදී කෘතිම ජනන ක්රරම භාවිතය අභිජනන මධ්යතස්ථාන ඇතිකිරීම ගොවින්ගේ තාක්ෂණික දැනුම වර්ධනය කිරිම පශු වෛද්යව මධ්ය‍ස්ථාන ඇතිකිරිම වැනි ක්රීකයාමාර්ග ගත හැක' මේ වනවිට පශු වෛද්යව මධ්යධස්ථාන 111 ක් දිවයින තුළ ස්ථාපිත වි ඇත.
තවද කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිදියුණු කිරීම සදහා රාජ්යි මූල්ය් ප්රසතිපත්තිය යටතේ ණය වැඩසටහන් ක්රීනයාවට නංවයි.මෙයට අමතරව අමුකිරි මිල ප්රපතිපත්තිය කිරි නිෂ්පාදන තරගකාරීව පවත්වාගෙන යාම නිෂ්පාදන අලෙවිය සඳහා නව ක්රමමෙවිද භාවිතය වැනි දෑ මගින් අනාගත නැවුම් කිරි පරිභෝජනය දේශිය වශයෙන් සපුරාගත හැක.

සාරාංශය හා නිගමනය.

රටේ කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනයේ හා ගැමි සංස්කෘතියේ පූර්ණ සංරචකයන් ලෙස කිරි  ආශ්රීනත නිෂ්පාදනයන් සදහා ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරා එළගව හා මී ගවයින් ඇතිකිරීම සිදු කෙරේ' අතීතයේ උඩරට සමාජයේ සෑම නිවසකම එළගවයින් කිහිපදෙනෙකු ඇතිකිරීම දැකගත හැකි වුණි.

ආනයනය හා පරිභෝජනය කෙරේ අහිතකර බලපෑම් ඇති විය හැකි ආකාරයෙන් මෑත කාලීනව කිරි මිල ඉහළ යාම දේශීය පාරිභෝගිකයින් කිරි පිටි සදහා වැඩි කැමැත්තක් දැක්වීම රටපුරා අලෙවි දුෂ්කරතා හේතුවෙන් කුඩා පරිමාණ නිෂ්පාදකයින් නිපදවන කිරි පාරිභෝගිකයින් කරා ගෙනගොස් විකිණිමට නොහැකිනිසා දේශීය  කිරි කර්මාන්තය සංවර්ධනය කිරිම අවශ්යමය වේ.
එසේම වර්තමානය වන විට ලෝක කිරි නිෂ්පාදනය ඉහළ යමින් පවතී.එහෙයින් කිරි සදහා ඉහළ යන ඉල්ලුම සපුරාලීමේදී ශ්රීඉ ලංකාව වඩවඩාත් ලෝක වෙළදපොළ මත යැපෙමින් සිටී. මේ තත්වය නිසා ලෝක කිරි වෙළදපොළෙහි මෑත කාලීන වෙනස්කම් හේතුවෙන් මෙරට කිරි වෙළදපොළට යම් ආකාරයක බලපෑමක් ඇති වේ.

පසුගිය දශක කීපයක කාලය තුළ කිරි හා මස් සදහා විශේෂයෙන් දියුණු රටවල ඉල්ලුම ඉහළය. මෙම ඉල්ලුම සැපයීමට නිෂ්පාදනය වැඩි කළ යුතුය.මෙරට කිරි පරිභෝජනය දියුණු වෙමින් පවතින රටවල සාමාන්යටටත් වඩා අඩුය.පසුගිය දශක හතරක කාලය තුළ රජය විසින් කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිකිරිම සදහා සඅලකිය යුතු ආයෝජනයක් කරඇති නමුත් කිරි නිෂ්පාදනය වැඩිකර ගත හැකිවූයේ ඉතා මද වශයෙනි.
දැනට කිරි නිෂ්පාදනය කරනු ලබන කුඩා ගොවිපොළ ක්ර මයෙන් හා ගෙවතු වගාවෙන් මෙරටට අවශ්ය  කිරි නිපදවිය නොහැක. ඒ සදහා නව ක්රආම භාවිතා කළ යුතුය. රජය කිරි ගොවිපොළ සදහා ඉඩම් වෙන් කළ යුතුය. නිෂ්පාදන හා සේවා සැපයීම යන අංශ දෙක වෙනුවෙන් පෞද්ගලික අංශය සම්බන්ධ කරගත යතුය. ඉන්දියාව නේපාලය හා පකිස්ථානය කරන්නාක් මෙන් කිරි නිෂ්පාදනය සදහා මී ගවයින් යොදාගත යුතුය.

කිරිපටිටි පාලනයට අදාළව පවතින නොයෙක් ක්රනම (උදාහරණ ලෙස නිදැල්ලේ තණ කැවීමේ ක්රයමය වැනි)  බාධාවන් හේතුවෙන් මෙරට කිරිපටිටි පාලනය අසාර්ථක වී ඇත.උසස් කළමණාකරණ පිළිවෙළවල් අනුගමනය කරන ලද්දේ වුවද ඌන සඵලතාවක් ඇති සතුන් ආර්ථිකමය ඵලදාවක් ලබා නොදේ.මේ අනුව කිරි කර්මාන්තයේ සංවර්ධනය සදහා එළගව හා මී ගවයන්ගේ ජාන විභව්ය තාවන් වර්ධනය කිරිම ර්ණේමායිමි බිම් හා භාවිතයට නොගෙන ඇති බිම් තෘණ වගාව සදහා යොදාගැනීම,කිරි නිමවුම හා අලෙවි යාන්ත්රනණ කළමණාකරණ දියුණූ කිරිම වැනි සූක්ෂම කළමණානරණ පුරුදූ වෙත ගොවීන් යොමුකිරිම සහ සෙෘඛ්යා රක්ෂිත හා ගුණාත්මක බවින් යුත් කිරි නිෂ්පාදනයන් සදහා ගොවින්ගේ දැනුම දැයුණු කිරිම අත්යතවශ්යත වේ.

වර්තමානය වන විට කිරිපිටි ඇතුළු සියලු ආහාර වල මිල ගණන් ජාත්යයන්තර වෙළදපොළෙහි අධික ලෙස ඉහළ යාමෙන් දේශිය කිරි සදහා තරගකාරී ඉල්ලුමක් ඇති විය.මෙය දේශිය කිරි නිෂ්පාදනය වැඩි කිරිමට අනගි අවස්ථාවකි. මේ නිසා කිරි ගොවියන් මෙන්ම පෞද්ගලික කිරි සකසන අංශය ද නව ආයෝජන ඇති කරමින් කිරි නිෂ්පාදනය වැඩි කළ යුතුය.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 ආර්ථික විමසුමල වෙළුම 34, 2008 අගෝස්තු සැප්තැම්බර්ල මහජන බැංකුව.
 ඒ.බණ්ඩාරණායක (1970) ගව කර්මාන්තය සහ ආශ්රීැත ගැටළු සදහා ජාතික වැඩසටහන් කෘෂීකර්ම හා අහාර අමාත්යංිශයේ සහයෝගයෙන් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාෂලයේ සත්වපාලන දෙපාර්තමේන්තුව මගින් සංවිධානය කළ ලංකාවේ ගව කර්මාන්තය සංවර්ධනය පිළිබද සම්මන්ත්රරණ වාර්තාවෙ සටහන්. 19-27
 වී.බුවනේන්ද්රනන්. සහ පී. මහාදේවන්, (1975) ලංකාවේ  කිරි නිෂ්පාදනය සදහා දෙමුහුන් අභිජනනය ලෝක සත්ව සගරාව. (ආ.හා.කෘ.ෂ. )15. 7-13
 දාස් ගුප්තා (1975) කිරි සතුන් ලෙස මී ගව අභිජනනය සත්ව නිෂ්පාදන හා සෞඛ්යා සගරාව, 93-97
 ශ්රී ලංකා මහ බැංකු වර්තාව. (2007) ශ්රී  ලංකා සමාජ ආර්ථික දත්ත, ශ්රී1 ලංකා මහ බැංකුව, කොළ,'
 ඒ්'එස්' බී'රාජගුරු"(1997) වර්තමාන තත්වයන් හා කිරි කර්මාන්තයේ අනාගත සංවර්ධනය ආර්ථික විමසුම (ඉංග්රිවසි සංස්කරණය) වෙළුම22" මහජන බැංකුව ශ්‍රීලංකා මහ බැංකුව" කොළඔ 19-21.
 ආර්.උල්විස්හේවා.1997) රුහුණේ කිරිපටිටි පාලනය ආර්ථික විමසුම (ඉංග්‍රිසි සංස්කරණය) වෙළුම 22/6/12. මහජන බැංකුව. ශ්‍රී ලංකාව.
 ඹ්.එස්.පී. යාලහල (1997) ශ්රීර ලංකාෙවි කිරි අලෙවිකරණයේ වර්තමාන තත්වය, ආර්ථික විමසුම (ඉංග්‍රිසි සංස්කරණය) වෙළුම22/6, මහජන බැංකුව, ශ්‍රි ලංකාව, 32-35
 ආර්.රණසිංහ හා ටි.සෙල්වරජ් (1986) කිරිපටිටි සංවර්ධනය ව්යා6පෘතිය 11 ශ්රීත ලංකාෙවි සත්ව අභිජනනය පිළිබදව කිරි සංවර්ධන පදනම මගින් සංවිධානය කොට ජූලි 14-17 දක්වා පැවැත්වූ වැඩමුළුවට ඉදිරිපත් කළ සංක්ෂිප්ත පත්රී්කාව.

කිරි ආශ්‍රිත නිශ්පාදන


NGC 5950 est une galaxie spirale (barrée ?) située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5950 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en 1882.

La classe de luminosité de NGC 5950 est II.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5950 de galaxie à faible brillance de surface (LSB en anglais pour ). Les galaxies LSB sont des galaxies diffuses (D) avec une brillance de surface inférieure de moins d'une magnitude à celle du ciel nocturne ambiant.

À ce jour, six mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5950 sur le site du professeur C. Seligman

5950
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie à faible brillance de surface
Objet céleste découvert en 1882
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 5950


දෘශ්‍ය පරිගණක දත්ත වෙත යොමු කිරීමේ ක්‍රමයකි.

ආශ්‍රිත
 Backlink
 Internal link
 Link awareness
 Link building
 Link rot
 Object hyperlinking
 PageRank
 URI fragment
 Xenu's Link Sleuth
 Nofollow

මූලාශ්‍ර

Graphical control elements
Hypertext

Hyperlink


Garðaholurt (fræðiheiti: Silene vulgaris) er fjölær jurt af hjartagrasaætt sem vex víða um Evrópu, en einnig í Vestur-Asíu. Á Íslandi hefur hún fundist sem skammlífur slæðingur.

Tilvísanir

Hjartagrasaætt

Garðaholurt


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Tendo-Ryu aikido
Osnivač aikidaMorihei Ueshiba
Osnivač školeKenji Shimizu
|-
!
Osnovana1969.
SjedišteTokio,  Japan
VještinaAikido
Olimpijski šport -
|}
Tendo-Ryu aikido, škola japanske borilačke vještine aikido.

Povijest
Tendo-Ryu aikido je škola aikida, koji je osnovao Kenji Shimizu 1969. godine, u to vrijeme nosilac crnog pojasa 7. dan. Tendor-Ryu je kovanica koja se sastoji od tri japanske riječi - ten (nebo), do (put) i rju (škola). Tendo-Ryu aikido karakteriziraju široki kružni pokreti pomoću kojih se tehnike izvode, kao i lakoća i harmoničnost pokreta.

Izvori

Vanjske poveznice
 Tendokan Tokio, Japan (na japanskom)
 Теndokan aikido, Јаpan (na japanskom)
 Tendoryu aikido, Njemačka (na njemačkom)
 Tendo-Ryu aikido, Berlin (na njemačkom)

Škole aikida

Tendo-Ryu aikido


Esta é a lista de deputados estaduais do Paraná para a legislatura 2023–2027. Nas Eleições estaduais no Paraná em 2022, em 2 de outubro de 2023, foram eleitos 54 deputados estaduais que irão representar o Estado do Paraná. O ícone  e os nomes destacados em verde indicam os que foram reeleitos.

Ver também
 Paraná
 Assembleia Legislativa do Paraná
 Constituição do Estado do Paraná
 Lista de governadores do Paraná
 Deputado estadual

Ligações externas
 Sítio oficial

2023-27
2023
Políticos do Paraná
Política do Paraná
Assembleia Legislativa do Paraná
2023 no Paraná

Lista de deputados estaduais do Paraná da 20.ª legislatura


Brönugrasaætt er stærsta ætt blómplantna, og telur um 28.000 tegundir, en
ekki er hún að sama skapi fyrirferðarmikil í gróðri; oftast vaxa brönugrös
dreift og í litlum stofnum.

Öll lifa brönugrösin í sambýli við rótarsvepp sem sér þeim að verulegu leyti, og stundum alveg, fyrir vatni og steinefnum. Fræin eru örsmá og mjög frábrugðin venjulegum fræjum.

Tilvísanir

Brönugrasaætt

Brönugrasaætt


بحر محترق هي حالة تظهر في المحيط تتحول فيها مناطق واسعة في مياه البحر (تصل إلى 6000 ميل مربع) إلى مساحة مليئة ببكتيريا الضوء البارد، مما يتسبب في توهج المحيط في الليل. عرف تاريخ البحارة حالات كثيرة تم سردها في حكايات لقرون ولكن حتى وقت قريب لم تكن موثقة بدقة. هناك 235 مشاهدة للبحر المحترق منذ 1915 معظمها يتركز في شمال غرب المحيط الهندي والقريبة من الصومال.

انظر أيضاً
 البروتينات الفلورية الخضراء
 قائمة المنابع الضوئية
 ضوء بارد
 ضيائية فسفورية
 حشرات مضيئة

مراجع

ضيائية حيوية
علم البيئة المائي
علوم المحيطات البيولوجية

بحر محترق


Bryan Williams (), cunoscut după numele de scenă Birdman sau Baby, este un rapper american, producător și antreprenor.
Este co-fondator al Cash Money Records și face parte din duo-ul Big Tymers. Pentru cariera lui solo, Birdman a început sa lucreze la un album și la numeroase piese cu Lil Wayne. Birdman și-a făcut numele celebru contribuind la realizarea YMCMB (Young Money Cash Money Billionaires). Potrivit Forbes, are o avere estimată de 160 de milioane de dolari în 2014.

Cariera

1997-2005: Big Tymers
Din 1997 până în 2002, el s-a alăturat DJ-ului Mannie Fresh pentru a forma duo-ul Big Tymers. Big Tymers a debutat în 1998 cu albumul "How Ya Luv That?" și a lansat "I Got That Work" în 2000 și "Hood Rich" în 2002. "I Got That Work" a avut ca hit-uri  "Get Your Roll On" și "#1 Stunna"; Hood Rich a compus single-ul "Still Fly", care a fost nominalizat pentru un premiul Grammy, și "Oh, Yeah!" Big Money Heavyweight în 2003, iar grupul s-a destrămat în anul 2004. Fiul lui, Bryan Williams Jr. s-a născut în 26 februarie 1997 și fiica lui, Bria Williams în 4 martie 1998. Big Tymers despărțit și și-a schimbat numele de la "Baby" la "Birdman".

Note

Nașteri în 1969
Americani în viață
Nașteri pe 15 februarie
Rapperi americani

Birdman (rapper)


الجراجمة أو المَرَدة هم مجموعة سكانية موطنهم الأصلي المناطق المحيطة بجبال الأمانوس. ظهروا في التاريخ كشعب قاوم الأمويين في مناطق الثغور. لا يعرف الكثير عن أصلهم غير أنه من المرجح اعتناقهم المسيحية الميافيزية أو المونوثيليتية، ويرجح مؤرخون كونهم مجموعة أرمنية أو إيرانية. كما تلمح تسميتهم بالجراجم بالمصادر السريانية والعربية انحدارهم من مدينة جرجم بقيليقيا.

التاريخ
ظهر اسم الجراجمة أول مرة في فترة الفتوحات الإسلامية للشام، فتمتعوا في بادىء الأمر باستقلال كبير في منطقة العواصم الفاصلة بين الدولتين الأموية والبيزنطية. ويبدو أنهم اتفقوا للتجسس على البيزنطيين لحساب العرب غير أن ولائهم كان متذبذبا ولم يترددوا في التحالف مع البيزنطيين في أحيان عدة. وبحسب مصادر سريانية ويونانية فقد امتد نفوذهم من «الجبل الأسود» حتى «المدينة المقدسة»، وقد فسرت مصادر تاريخية هاتين المنطقتين على أنهما جبل لبنان والقدس، غير أن الباحثين المعاصرين يرجعونهما إلى جبل الأمانوس وهاجيوبوليس بسوريا العليا.

ازدادت أعداد الجراجمة بعد أن انضمت إليهم مجموعات من العبيد الفارين الأمر الذي دفع معاوية لدفع جزية لقسطنطين الرابع لكبح تقدّمهم. غير أن خلفه جستنيان الثاني أباح لهم الإغارة على الشام فتوغلو حتى وصلوا لبنان ما دفع الأمويين بمضاعفة الجزية المدفوعة. وبالمقابل وافق جستنيان على إعادة توطين الجراجمة ببلاد الإغريق. غير أن بعضهم استمر بالإغارة على الأمويين حتى تمكّن مسلمة بن عبد الملك من احتلال آخر حصونهم وقام بإعادة توطينهم بأجزاء من الشام، كما عمد إلى تجنيدهم في جيشه بعد أن سمح لهم بالاحتفاظ بديانتهم.

الجراجمة في المصادر العربية
ظهر اسم الجراجمة بين القرن السّابع والعاشِر الميلادي بشكلِ ومضات قاوَموا الحكمَ الأموي فترة من الزمن استغلالا للظروف الداخلية التي مرت بها الدولة الأموية في فترة حروبه مع الخوارج ومع ابن الزبير. انتسِبوا لـِ «جرجوما» المدينةَ في جبلِ أمانوس، الواقعة بين سوريا وتركيا. وقال المورّخ البيزنطي يوفانوس (850-817م) عنهم: «كانوا متمَركزين في لبنان سنة 669م، إثرَ المعارك، وفي مدّةٍ وجيزةٍ، غدوا آلافًا عدّة. واحتلّوا ما بين جبل أمانوس، والمدينة المقّدسة، أورشليم. وكانوا يُشكِّلون جِدارًا من النُّحاس، ضدّ الغزوِ العربيّ، ويُلقونَ الرّعبَ ما بين الأمانوس وأورشليم». كما نسبهم الأصفهاني إلى قوم من الفرس نزحوا غربا واستوطنوا منطقة جرجومة. اما الاب أنستاس الكرملي فوصفهم بتجمع عسكري وليس بقوم أو مرتبطين بدين.<إن كلام الأب انستاس الكرملي هو المرجح عندي بأنهم تجمع عسكري وليسوا قوماً ولا مرتبطين بدين أو قوم لعدة أسباب أهمها: أولاً- نسبتهم إلى جرجوما وهي مدينة فلو كانوا قوم لنسبوا إلى قومهم. ثانياً - قول المؤرخ البيزنطي تيوفانوس:{وفي مدّةٍ وجيزةٍ، غدوا آلافًا عدّة. واحتلّوا ما بين جبل أمانوس، والمدينة المقّدسة، أورشليم} ! إذاً لوكانوا قوماً لتزايدوا تزايداً طبيعياً وكونهم تجمع عسكري تزايدوا حتى غدوا آلاف في مدة وجيزة حسب قوله.ثالثاً- قول البلاذري في الفتوح {واستَحوذوا على قممِ لبنان وانضم إليهم كثيرون } إذاً كان الانضمام الكثيرون لهذا التجمع الذي عرف بالجراجمة.
وأضيف فعلا كانوا أشداء ورجال حرب حتى أن صلاح الدين الأيوبي استعان بهم في حروبه ضدد الصلبيين -> ** م.

كانوا يَدينون بالمَجوسية ثمّ تنصّروا وعمرّت مواطنَهم بالأديار والمناسك والصوامع، حتّى دُعِيَت طور عابدين أي جبل العُبّادِ والقدّيسين.

حروبهم ضد العرب ونهايتها
خلال الحكمِ البيزنطي كان الجراجمة خاصعين لحاكمِ أنطاكية في سوريا. عندما هاجمَ أبو عبيدة أنطاكية عام 638م حاول الجراجمة اللّحاقِ بالروم، ولم ينتَبه المسلمون لهم. غزا حبيب بن مسلمة الفهري، المعين من قَبِلِ أبي عبيدة، انطاكية ثانية فَصالحَه أهلُها على أن يكونوا حلفاء للعرب بمعاهدةٌ يعفى بموجبِها الجراجمةُ وحلَفاؤُهم من الجزية وينعَمون بامتِيازاتِ تكرس استقلالهم. وفي 677م، «دخل المردة فضبطوا كلّ ما كان من الجبل الأسود - هو القسم الشمالي من جبال العلويين المشرفِ على مدينة السّويدية أي سلوقية بياريه في سوريا -، إلى لمدينةِ المقدّسة. واستَحوذوا على قممِ لبنان وانضم إليهم كثيرون، حتّى أصبح عددهم في مدّة وجيزة ألوفًا كثيرةً، وسمِع معاوية وأصحاب مشورته بذلك فخشوا جدًّا من عاقبته حتّى فكّروا بأنّ اللّه محام عن مملكة الرّومانيين وأرسلُوا وفدا إلى قسطنطين الملك يطلبون الصّلح ويعدون بوفاء جزية كلَ سنة فتقبل الملك وفدهم بالإعزاز والتكريم، وأوفدَ معهم إلى المتصف، وقر الرأي على أن يدفع العرب كلَّ سنة إلى الرومانيين ثلاثةَ آلاف ذهب، وثمانية آلاف أسير، وخمسين جوادا من الخيل الجياد. وأبرِم الصلح إلى ثلاثين سنة، وعاد إذاّك، البطريرك يوحنّا إلى الملك بهدايا نفيسة» 159.

وقد بقي الوضع كذلك إلى أن انتهت الدولة الأموية من مشاكلها الداخلية ويتحدث عنهم البلاذري في نفس المرجع ((فلما كانت أيام ابن الزبير وموت مروان بن الحكم وطلب عبد الملك الخلافة لتوليه إياه عهده واستعدادهم للشخوص إلى العراق لمحاربة المصعب بن الربير، خرجت خيل الروم إلى جبل اللكام وعليها قائد من قوادهم، ثم صارت إلى لبنان وقد ضوت إليها جماعة كثيرة من الجراجمة وأنباط وعبيد أباق من عبيد يؤديه إليه لشغله عن محاربته وتخوفه أن يخرج إلى الشام فيغلب عليه. واقتدى بصلحه بمعاوية حين شغل بحرب أهل العراق فإنه صلحهم على أن يؤدي إليهم مالاً وارتهن منهم رهناء وضعهم ببعلبك. ووافق ذلك أيضاً طلب عمرو بن سعيد بن العاص الخلافة وإغلاقه أبواب دمشق حين خرج عبد الملك عنها فازداد شغلاً، وذلك في سنة سبعين.

ثم إن عبد الملك وجه إلى الرومي سحيم بن المهاجر فتلطف حتى دخل عليه متنكراً، فأظهر الممالأة له وتقرب إليهم بذم عبد الملك وشتمه وتوهين أمره حتى أمنه واغتر به. ثم إنه انكفأ عليه بقوم من موالي عبد الملك وجنده كان أعدهم لموقعته ورتبهم بمكان عرفه. فقتله ومن كان معه من الروم ونادى في سائر من ضوي إليه بالأمان.
فتفرق الجراجمة بقرى دمشق وحمص. ورجع أكثرهم إلى مدينتهم باللكام وأتى الأنباط قراهم فرجع العبيد إلى مواليهم.

وكان ميمون الجرجماني عبداً رومياً لبني أم الحكم أخت معاوية بن أبي سفيان وهم ثقفيون، وإنما نسب إلى الجراجمة لاختلاطه بهم وخروجه بجبل لبنان معهم. فبلغ عبد الملك عنه بأس وشجاعة فسأل مواليه أن يعتقوه ففعلوا. وقوده على جماعة من الجند وصيره بإنطاكية، فغزا مع مسلمة بن عبد الملك الطوافة، وهو على ألفٍ من أهل إنطاكية. فاستشهد بعد بلاءٍ حسن وموقف مشهود. فغم عبد الملك مصابه وأغزى الروم جيشاً عظيماً طلباً بثأره.

قالوا: ولما كانت سنة تسع وثمانين اجتمع الجراجمة إلى مدينتهم وأتاهم قوم من الروم من قبل الإسكندرونة وروس. فوجه الوليد بن عبد الملك إليهم مسلمة بن عبد الملك فأناخ عليهم في خلق من الخلق، فافتتحها على أن ينزلوا بحيث أحبوا من الشام، ويجري على كل امرئ منهم ثمانية دنانير، وعلى عيالا تهم القوت من القمح والزيت، وهو مديان من قمح وقسطان من زيت، وعلى أن لا يكرهوا ولا أحدٌ من أولادهم ونسائهم على ترك النصرانية، وعلى أن يلبسوا لباس المسلمين، ولا يؤخذ منهم ولا من أولادهم ونسائهم جزية، وعلى أن يغزوا مع المسلمين فينفلوا أسلاب من يقتلونه مبارزة، وعلى أن يؤخذ من تجارتهم وأموال موسر يهم ما يؤخذ من أموال المسلمين. فأخرب مدينتهم وأنزلهم فأسكنهم جبل الحوار وسنح اللولون «كذا» وعمق تيزين. وصار بعضهم إلى حمص ونزل بطريق الجرجومة في جماعة معه إنطاكية، ثم هرب إلى بلاد الروم.

وقد كان بعض العمال ألزم الجراجمة بإنطاكية جزية رؤوسهم، فرفعوا ذلك إلى الواثق بالله وهو خليفة فأمر بإسقاطها عنهم.))

علاقتهم بالموارنة
زعم عدد من المؤرخين الموارنة كيوسف سمعان السمعاني ويوسف الدبس انحدار الموارنة من المردة. غير أن معظم المؤرخين والباحثين ينكرون هذه الصلة.

المراجع

 ميّ مرّ، تاريخ لبنان عملاق ألتواريخ، الفصل الحادي والعشرون
 تعليق محمد يحيى زكريا الشقفة (مهتم وكاتب في التاريخ).23/3/2010 م

البحرية البيزنطية
تاريخ سوريا
تاريخ لبنان
سوريا في العصور الوسطى
لبنان الوسيطة
وحدات وتشكيلات الإمبراطورية البيزنطية العسكرية
تمردات ضد الدولة الأموية

جراجمة


කාටීසියානු ඛණ්ඩාංක පද්ධතියක් යනු, අචල  සහ එකිනෙකට ලම්බක ලෙසින් දිශාගත රේඛා දෙකකට ලක්ෂ්‍ය‍යෙහි සිට ඇති දුරවල්  එකම දි‍ගෙහි ඒකකයක් භාවිතයෙන් මැනීමෙන් ලබාගන්නා  ලකුණුවත් දුරවලින් සැදෙන, සංඛ්‍යාත්මක ඛණ්ඩාංක යුගලයක් අනුසාරයෙන්,  සෑම ලක්ෂ්‍යයක්ම,  අනුපම ලෙසින්,  තලයක් මත නිරූපණය කෙරෙන, ඛණ්ඩාංක පද්ධතියකි. මෙම එක් එක් සමුද්දේශ රේඛාව හැඳින්වෙන්නේ, පද්ධතියෙහි  ඛණ්ඩාංක අක්ෂයක් හෝ සරල ලෙසින් අක්ෂයක් ලෙසින් වන අතර, ඒවා හමුවන ලක්ෂ්‍යය, ඒවායේ මූල ලක්ෂ්‍යය වන අතර, සාමාන්‍යයෙන් පිහිටන්නේ (0, 0) යන පටිපාටිත යුගලයෙහිය. මූල ලක්ෂ්‍යයෙහි සිට ඇති ලකුණුවත් දුරවල් ලෙසින් දැක්වෙන, ලක්ෂ්‍යයෙහි සිට අක්ෂයන් දෙකට ඇති  ලම්බක ප්‍රක්ෂේණයන්හී ස්ථානයන් අනුසාරයෙන්ද ඛණ්ඩාංක නිරූපණය කල හැක.

කාටීසියානු ඛණ්ඩාංක පද්ධතිය


La Boissière is the name of several communes in France:

 La Boissière, Calvados, in the Calvados département
 La Boissière, Eure, in the Eure département
 La Boissière, Hérault, in the Hérault département
 La Boissière, Jura, in the Jura département
 La Boissière, Mayenne, in the Mayenne département

Also part of the name of:
 La Boissière-d'Ans, in the Dordogne département
 La Boissière-de-Montaigu, in the Vendée département
 La Boissière-des-Landes, in the Vendée département
 La Boissière-du-Doré, in the Loire-Atlantique département
 La Boissière-École, in the Yvelines département
 La Boissière-en-Gâtine, in the Deux-Sèvres département
 La Boissière-sur-Èvre, in the Maine-et-Loire département

See also
 Laboissière (disambiguation)

La Boissière


A Diocese de Tuticorin (Latim:Dioecesis Tuticorensis) é uma diocese localizada no município de Tuticorin, no estado de Tâmil Nadu, pertencente a Arquidiocese de Madurai na Índia. Foi fundada em 12 de junho de 1923 pelo Papa Pio XI. Com uma população católica de 438.108 habitantes, sendo 15,6% da população total, possui 117 paróquias com dados de 2020.

História

Em 12 de junho de 1923 o Papa Pio XI cria a Diocese de Tuticorin através do território da Diocese de Trichinopoly.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1923.

Ligações externas

Tuticorin
Tuticorin

Diocese de Tuticorin


الحرب الإثيوبية–الإريترية هي حرب اندلعت في مايو 1998 واستمرت حتى مايو 2000 بين إثيوبيا وإريتريا، كجزء من النزاعات في القرن الأفريقي. أنفقت إريتريا وإثيوبيا، وهما من أفقر بلدان العالم، مئات الملايين من الدولارات على الحرب، وتكبدتا عشرات الآلاف من الخسائر كنتيجة مباشرة للنزاع، وكانت نتيجة الحرب تغييرات طفيفة في الحدود.

حسب الحكم الصادر عن اللجنة الدولية في لاهاي، فقد انتهكت إريتريا القانون الدولي وأشعلت فتيل الحرب بغزوها إثيوبيا. في نهاية الحرب، سيطرت إثيوبيا على جميع الأراضي المتنازع عليها وتقدمت داخل الأراضي الإريترية. بعد انتهاء الحرب، تأسست لجنة الحدود الإرترية الإثيوبية، من قبل الأمم المتحدة، والتي قضت بأن تضم بادمة، المنطقة محل النزاع، إلى إريتريا. اعتبارا من 2015، ولا تزال إثيوبيا تحتل المنطقة.

مقدمة
من 1961 حتى 1991، دخلت إريتريا في حرب استقلال طويلة ضد إثيوبيا. بدأت الحرب الأهلية الإثيوبية في 12 سبتمر 1974 عندما قام الديرغ الماركسي بانقلاب عسكري ضد الإمبراطور هيلا سيلاسي. استمرت الحرب حتى 1991 عندما أسقطت الجبهة الشعبية الثورية الديمقراطية الإثيوبية، تحالف من المجموعات المتمردة تحت قيادة الجبهة الشعبية لتحرير تغراي، حكومة الديرغ وشكلت حكومة انتقالية في العاصمة الإثيوبية أديس أبابا. ضعفت حكومة الديرغ بسبب خسارتها الدعم عندما سقطت الشيوعية في أوروبا الشرقية.

أثناء الحرب الأهلية، كان عند كل المجموعات التي تقاتل حكومة الديرغ عدو مشترك وهو هذه الأخيرة، وبالتالي، فقد تحالفت الجبهة الشعبية لتحرير تيغراي مع الجبهة الشعبية لتحرير إريتريا. في 1991، كجزء من عملية تسهيل نقل الصلاحيات إلى الحكومة الانتقالية التي تقوم بها الأمم المتحدة، اتفقت هذه الأخيرة مع الجبهة الشعبية لتحرير إريتريا على أنه ينبغي إنشاء حكومة انتقالية مستقلة في إريتريا والتي ستقوم بتنظيم الاستفتاء الذي سيعقد في إريتريا لمعرفة ما إذا كان الإريتريون يريدون الانفصال عن إثيوبيا. عقد الاستفتاء وصوت الناخبون بشكل ساحق لصالح الاستقلال. في أبريل 1993، تحقق الاستقلال وانضمت الدولة الجديدة للأمم المتحدة.

في 1991، وافقت حكومة إريتريا الانتقالية تحت قيادة الجبهة الشعبية لتحرير إريتريا وحكومة إثيوبيا الانتقالية تحت قيادة الجبهة الشعبية لتحرير تيغراي، على إنشاء لجنة تنظر في أي مشاكل نشأت بين الحكومتين في السابق في زمن الحرب قبل الموافقة على استقلال إريتريا. لم تكن هذه اللجنة ناجحة، وخلال السنوات التالية، تدهورت العلاقات بين الدولتين.

أصبحت الحدود بين الدولتين مشكلة كبيرة، وفي تشرين الثاني 1997، أنشئت لجنة الحدود لمحاولة لحل النزاع. بعد الاتحاد وقبل الاستقلال، كانت للحدود أهمية طفيفة لأنه كان مجرد ترسيم للحدود بين المقاطعات الاتحادية. في البداية، اتفقت الحكومتان على أنه يجب أن تبقى الحدود كما كانت قبل الاستقلال. ومع ذلك، أصبحت الحدود بعد الاستقلال حدودا دولية، ولا يمكن للحكومتين أن توافق على الحدود حيث يجب أن تأخذ شكل خط واحد، واتفقوا على العودة إلى معاهدات الفترة الاستعمارية بين إيطاليا وإثيوبيا لرسم الحدود بدقة بين الدولتين على أساس القانون الدولي. ظهرت مشاكل لأنهم لم يوافقوا على تفسير بعض هذه الاتفاقيات والمعاهدات، ولم يتضح بموجب القانون الدولي كيف يمكن تطبيق المعاهدات الاستعمارية على الدولتين.

في مقالة كتبها جون أبنيك بعد الحرب عن الرئيس الإريتري أسياس أفورقي، قال بأن هذا الأخير أدرك أن تأثيره على حكومة إثيوبيا كان قد بدأ ينتهي ونظرا «أن الحقائق على أرض الواقع، في غياب ترسيم ملموس للحدود ينهي الخلاف –الذي أصبح له تأثير بعد 1962 عندما كانت إريتريا تنفصل تدريجيا عن إثيوبيا– تشكل سببا لاتخاذ قرار عاجل» فإنه اقترح ضم بادمة إلى إريتريا. إذا كان نجاح هذا الضم يمكن استخدامه لتعزيز سمعته والمساعدة في الحفاظ على علاقات اقتصادية متميزة بين إريتريا وإثيوبيا. ومع ذلك، لأن بادمة تقع في مقاطعة تيغراي، المنطقة التي ولد فيها العديد من أعضاء الحكومة الإثيوبية (بما في ذلك رئيس الوزراء الاثيوبي السابق ملس زيناوي)، أصبحت الحكومة الإثيوبية تحت ضغوط سياسية من داخل الجبهة الشعبية الثورية الديمقراطية الإثيوبية لعدم التفريط فيها.

الحرب

تسلسل زمني
بعد سلسلة من الحوادث المسلحة التي أسفرت عن مقتل العديد من المسؤولين الإريتريين بالقرب من بادمة، في 6 مايو 1998، دخلت قوة ميكانيكية إريترية إلى منطقة بادمة التي تقع على الحدود الإريترية مع منطقة تيغراي الإثيوبية، مما أدى إلى اشتعال القتال بين الجنود الإريتريين من جهة وميليشيا تيغرانية وقوات الأمن من جهة أخرى.

قالت لجنة المطالبات الإريترية الإثيوبية: «أظهرت الأدلة أنه، في حوالي الساعة 5:30 من صباح 12 مايو 1998، قامت القوات المسلحة الإريترية وتتألف من كتيبتين على الأقل من الجنود النظاميين، تدعمها دبابات ومدفعية، بالهجوم على بلدة بادمة وعدة مناطق حدودية في ورده تاهتاي أديابو الإثيوبية، بالإضافة إلى مكانين آخرين في ضواحي ورده ليلاي أديابو. في ذلك اليوم وكذلك في الأيام التالية، تحركت القوات المسلحة الإريترية عبر سهل بادمة إلى الأراضي المرتفعة في الشرق. بالرغم من أن الأدلة تشير إلى طبيعة القوات المسلحة الإثيوبية في محل النزاع، إلا أن هناك دليل قوي على أن المدافعون الإثيوبيون كانوا يضمون ميليشيات وبعض من أفراد الشرطة، الذين سرعان ما تراجعوا بعد دخول القوات الإريترية، نظراً لعدم وجود هجوم مسلح ضد إريتريا، فالهجوم الذي بدأ في 12 مايو لا يمكن اعتباره هجوماً قانونياً بغرض الدفاع عن النفس حسب ميثاق الأمم المتحدة. كانت المناطق التي غزتها القوات الإريترية في ذلك اليوم جميعها ضمن الأراضي الإثيوبية محل النزاع أو ضمن الأراضي التي كانت تدار سلمياً من قبل إثيوبيا وستكون لاحقاً ضمن الجانب الإثيوبي من الخط الذي ستنسحب عنده القوات المسلحة الإثيوبية عام 2000 تحت اتفاقية الهدنة التي عقدت في 18 يونيو 2000.»

في 13 مايو 1998، حركت إثيوبيا قواتها لشن هجوم شامل على إريتريا، وقد وصفت في الإذاعة الإريترية بأنها تتبنى سياسة «الحرب الشاملة». وجدت لجنة المطالبات أن هذا في جوهره هو تأكيد على وجود حالة الحرب بين الدولتين، وليس إعلانا للحرب، وأن إثيوبيا تلقت أيضاً إنذاراً من مجلس الأمن، لحثها على الالتزام بالمادة 51 من ميثاق الأمم المتحدة.

تصاعدت وتيرة القتال بعد تبادل نيران المدفعية والدبابات، مما أسفر عن أربعة أسابيع من القتال العنيف. حاربت القوات البرية على ثلاث جبهات. في 5 يونيو 1998، شن الإثيوبيون ضربات جوية على مطار في أسمرة ورد الإريتريون بمهاجمة مطار مكله. أصدر مجلس الأمن الدولي القرار رقم 117 الذي أدان فيه استخدام القوة ورحب بقرار من كلا الجانبين بوقف الغارات الجوية.

ساد الهدوء المؤقت بعد أن نقل الجانبين حشودهما العسكرية على امتداد الحدود وقاموا بحفر خنادق عميقة. أنفق البلدان مئات الملايين من الدولارات في شراء التجهيزات العسكرية الجديدة. كان هذا على الرغم من جهود السلام المبذولة من منظمة الوحدة الأفريقية وخطة السلام الأمريكية الرواندية التي كانت لا تزال تحت العمل. كان المقترح الأمريكي الرواندي عبارة عن خطة سلام النقطة أربعة والتي تدعو إلى انسحاب القوات المتحاربة إلى مواقعها قبل يونيو 1998. رفضت إريتريا، وأصرت على تنفيذ مطالبها بترسيم جميع المناطق المتنازع عليها على امتداد الحدود، تحت إشراف قوات مراقبة محايدة، والمحادثات المباشرة بين البلدين.

في ظل رفض إريتريا لخطة السلام الأمريكية الرواندية، في 22 فبراير 1999، شنت إثيوبيا هجوماً عسكرياً ضخماً لإستعادة بادمة. وصل الصراع إلى ذروته في 6 فبراير 1999، عندما ادعت إثيوبيا أن إريتريا انتهكت اتفاق وقف الغارات الجوية وقصفت أديغرات، وتراجعت فيما بعد عن هذا الإدعاء. بعد إحصاء الخنادق الإريترية المشيدة، صرح الجنرال الإثيوبي سامورا يونس بأن «الإريتريين يجيدون حفر الخنادق ونحن نجيد تحويل الخنادق إلى قبور. ولسوف يتيقنون من ذلك. نحن على دراية بكل خندق من خنادقهم».

في أعقاب خمسة أيام من القتال العنيف في بادمة، والذي استطاعت إثيوبيا من خلاله اختراق الجبهة الإريترية الحصينة والتوغل لعمق 10 كم (6 أميال) داخل الأراضي الإريترية، وافقت إريتريا على خطة السلام المقدمة من منظمة الوحدة الأفريقية، في 27 فبراير 1999. في الوقت الذي أعلن فيه الجانبان عن قبولهما بخطة منظمة الوحدة الأفريقية، لم توقف إثيوبيا فورا تقدمها لأنها طلبت أن تعقد محادثات سلام بعد انسحاب إريتريا من الأراضي التي احتلتها في بداية الحرب.

في 16 مايو، قالت بي بي سي، أن بعد أسبوعين من الهدوء المؤقت، قام الإثيوبيون بالهجوم على فلسا وتسورونا الواقعة على الخطوط الأمامية، جنوب العاصمة الإريترية أسمرة وأنه بعد يومين من القتال العنيف نجح الإريتريون في صد الهجوم وادعوا تدمير أكثر من 45 دبابة إثيوبية؛ بالرغم من عدم إمكانية التحقق من مزاعمهم، التي وصفتها الحكومة الإثيوپية السخيفة، لم يرى مراسل بي بي سي أكثر من 300 قتيل إثيوبي و20 دبابة إثيوبية مدمرة. في يونيو 1999، استمر القتال بين الجانبين في مواقع الخنادق. كان حوالي ربع الجنود الإريتريين من النساء.

عقدت «محادثات غير مباشرة» في أوائل مايو 2000 «اتهمت فيها إثيوبيا إريتريا بفرض شروط غير مقبولة». في 12 مايو، شن الإثيوبيون هجوماً اخترق الخطوط الإريترية فيما بين شامبوكو ومندفرا، عبر نهر المارب، وقاموا بقطع الطريق الواصل بين بارنتو ومندفرا، ويعتبر الطريق الرئيسي لإمدادات القوات الإريترية على الجبهة الغربية من القتال.

أعلنت مصادر إثيوبية في 16 مايو أن الطائرات الإثيوبية جميعها قد عادت إلى قواعدها بعد مهاجمة أهداف بين أريزا وميادما، وبين بارنتو وأم هاجر، بينما استمر القتال البري العنيف في منطقة داس وبارنتو وفي مايدما. استولت القوات البرية الإثيوبية في اليوم التالي بدعم من القوات الجوية على داس. أخلت القوات الإريترية بارنتو واستمر القتال في مايدما. في 17 مايو أيضًا، نظراً لاستمرار الخسائر، أصدر مجلس الأمن قراره رقم 1298 لفرض حظر أسلحة على كلا البلدين.

في 23 مايو، ادعت إثيوبيا أن «قواتها دافعت ببسالة عن المواقع القيادية الحيوية في منطقة دالامبـسا، على بعد 100 كم (60 ميل) جنوب العاصمة الإريترية، أسمرة». لكن زعم الإريتريون أن انسحابهم من بلدة دالامبـسا الحدودية ومن المناطق الأخرى محل النزاع في الجبهة الوسطى كان «'كبادرة' لإحياء محادثات السلام» بينما كان ادعاء إثيوبيا أن القتال كان «تراجعا تكتيكيا» لتأخذ إثيوبيا بآخر حججها لمواصلة الحرب؛ فقد نشر تقرير من مراقبو تشثام هاوس، جاء فيه أن «حجم الخسائر الإريترية كان واضحاً عندما قبلت إريتريا خطة سلام منظمة الوحدة الأفريقية». بعد استعادتها لمعظم الأراضي التي احتلتها إريتريا—وما تردد عن أن الحكومة الإريترية ستسحب قواتها من الأراضي الأخرى التي احتلتها عند بدء الحرب حسب متطلبات خطة سلام منظمة الوحدة الأفريقية—في 25 مايو 2000، أعلنت إثيوبيا عن انتهاء الحرب. في نهاية مايو 2000، كانت إثيوبيا قد احتلت حوالي ربع الأراضي الإريترية، شردت 650.000 شخص وقامت بتدمير البنية التحتية الأساسية في إريتريا.

أدى انتشار استخدام الخنادق إلى مقارنة النزاع بحرب الخنادق في الحرب العالمية الأولى. أدت حرب الخنادق إلى خسارة «آلاف الضحايا من الشباب في الهجوم على المواقع الإريترية». سرعان ما انهار الدفاع الإريتري أمام حركة الكماشة التي قامت بها إثيوبيا في الجبهة الغربية، ومهاجمتها لأحد الجبال الملغومة ذات الدفاعات الضعيفة (بدون خنادق)، ما أدى إلى سقوط بارنتو وانسحاب الإريتريين. كان عنصر المفاجأة في الهجوم هو استخدام الحمير كدواب وكعنصر نقل للمشاة، وتبعتهم الدبابات لتقوم بتأمين المنطقة فقط.

زعزعة الاستقرار الإقليمي
امتد القتال أيضاً إلى الصومال رغم محاولة كل حكومة التملص من الأخرى. بدأت الحكومة الإريترية بدعم جبهة تحرير أورومو، وهي جماعة متمردة تطالب باستقلال منطقة أوروميا عن إثيوبيا التي كانت جزءاً من الصومال في عهد محمد فرح عيديد. ردت إثيوبيا بدعم جماعات متمردة في الصومال الجنوبي كانت معارضة لحكم عيديد، وبتجديد علاقاتها مع النظام الإسلامي في السودان، الذي اتهم بتدعيم الإنقاذ الإسلامي الإرتري، وهي جماعة مقرها السودان قامت بشن هجمات على منطقة الحدود الإريترية السودانية، وكان أيضاً يدعم عدة جماعات إريترية متمردة منها مجموعة تعرف بالجهاد الإسلامي الإريتري.

الخسائر، التهجير، والتأثيرات الاقتصادية
حسب المزاعم الإريترية، فقد قُتل 19.000 جندي إريتري أثناء الحرب؛  وتفيد معظم التقارير أن عدد القتلى بلغ 70.000 شخص. هذه الأرقام جميعها متبانية، وأعلنت تقارير إخبارية أخرى عن أن عدد القتلى في الحرب، قُدر «بعشرات الآلاف» أو «100.000 قتيل». اتهمت إريتريا إثيوبيا باستخدام «الدروع البشرية» للتغلب على الخنادق الإريترية. لكن حسب تقرير الإنديبندنت، لم يكن هناك استخدام لأي «دروع بشرية» لأن الإثيوبيين بدلاً من ذلك انتصروا ونجحوا في التغلب على الخنادق الإريترية.

تسبب القتال في تهجير أعداد كبيرة من المدنيين في البلدين، ممن فروا من منطقة الحرب. طردت إثيوبيا 77.000 إريتري وإثيوبي من أصل إريتري لأسباب أمنية. مما أدى إلى ظهور مشكلة اللاجئين الإرتريين. كانت أغلبية الإرتريين والإثيوبيين من أصل إريتري والبالغ عددهم 77.000 شخص يعيشون حياة كريمة طبقاً لمعايير جودة الحياة في إثيوبيا. وتم ترحيلهم بعد مصادرة ممتلكاتهم. على الجانب الإريتري، اعتقل حوالي 7.500 إثيوبي يقيمون في إريتريا، ورُحل آلاف آخرين. وبقي آلاف من الإثيوبيين في إريتريا، معظمهم من غير القادرين على دفع ضريبة مقدارها 1.000 بير لإعادة توطينهم في إثيوبيا. حسب هيومن رايتس ووتش، فقد تعرض المعتقلين على الجانبين للتعذيب، الاغتصاب، ومعاملات غير إنسانية أخرى.

كانت اقتصاد البلدين ضعيفاً بالفعل نتيجة لعقود من سياسات الحرب الباردة، الحروب الأهلية والجفاف، وتفاقمت هذه المشكلات بسبب الحرب، وأدت لنقص في المواد الغذائية. قبل الحرب، كانت معظم تجارة إريتريا مع إثيوبيا، ومعظم التجارة الخارجية الإثيوبية يتم تصديرها من خلال الطرق والموانئ الإريترية.

النتائج

وقف إطلاق النار
في 18 يونيو 2000، صدق الطرفان على اتفاقية سلام شامل وتحكيم ملزم للنزاع تحت اتفاقية الجزائر. تم إنشاء منطقة أمنية مؤقتة بطول 255 كم داخل إريتريا، بإشراف قوات حفظ السلام التابعة للأمم المتحدة والتي تتألف من 60 بلد (مهمة الأمم المتحدة في إثيوبيا وإريتريا). في 20 ديسمبر 2000، وقعت الحكومتان على اتفاقية السلام.

القمة الإثيوبية الإرتيرية 2018

في قمة جمعت قادة البلدين في الثامن والتاسع من يوليو لعام 2018 وقع الزعيمان بيانا رسمياً مشتركا ينهي صراع الحدود الإريتري–الإثيوبي ويعيد العلاقات الدبلوماسية ويفتح حدودهما على بعضها البعض.

انظر أيضًا
 مبدأ الحدود الموروثة
 القمة الإثيوبية الإرتيرية 2018

مصادر

هوامش

مراجع

 Banks, Arthur; Muller, Thomas; and Overstreet, William, ed. Political Handbook of the World 2005-6 (A Division of Congressional Quarterly, Inc.: Washington, D.C., 2005), p. 366. 156802952-7

قراءة معمقة
 كتب
 Brothers at War: Making Sense of the Eritrean-Ethiopian War (Eastern African Series) by T. Negash, K. Tronvoll, Ohio University Press .
 تقارير إخبارية
 Ethiopia Eritrea Conflict Archive: News and Article Archive Day to day coverage of war.
 Onwar.com: Armed Conflict Events Data: Ethiopian-Eritrean Border War 1999 (Present)
 BBC: War blocks Ethiopia's lifeline 13 April 2000
 BBC:Eritrea and Ethiopia at war 16 May 2000
 BBC: Ethiopia's next move 22 May 2000
 BBC: Horn peace boost 30 March 2001
 BBC: Eritrean PoWs return home 29 November 2002
 BBC: Peace 'undermined' by Ethiopia 10 March 2003
 Crisis briefing and news on simmering tensions over the Eritrea-Ethiopia border from رويترز، 6 March 2008
 ملخصات
 Ethiopia / Eritrea War GlobalSecurity.org 2000–2005
 Eritrea – Ethiopia Conflict Page This site is developed and maintained by Denden LLC and dehai.org. The site was initially developed by the Eritrean Media and Information Task Force (Badme Task Force), a volunteer group of Eritrean-Americans in the Washington Metropolitan Area.
 Tom Cooper & Jonathan Kyzer. II Ethiopian Eritrean War, 1998 – 2000 website of ACIG.ORG 2 September 2003. Details the use of air power during the war.
 تحليلات
 Abbink, Jon. 'Law against reality? Contextualizing the Ethiopian-Eritrean border problem.' In: Andrea de Guttry, Harry Post & Gabriella Venturini, eds., The 1998–2000 War Between Eritrea and Ethiopia: An International Legal Perspective, pp. 141–158. The Hague: T.M.C. Asser Press – Cambridge: Cambridge University Press, 2009.
 Connell, Dan Eritrea-Ethiopia War Looms, Foreign Policy in Focus 21 January 2004
 Gilkes, Patrick and Plaut, Martin. The War Between Ethiopia and Eritrea, Foreign Policy in Focus Volume 5, Number 25 August 2000
 Guest, Alasdair. Preliminary Analysis of Eritrean-Ethiopian War in the International Socialist Forum October 1998, Vol. 1, No. 3
 Hamilton, Kevin Analysis of the Ethio-Eritrean conflict and international mediation efforts in the Princeton Journal of Public and International Affairs, Volume 11 Spring 2000
 Reid, Richard "Old Problems in New Conflicts: Some Observations on Eritrea and Its Relations with Tigray, from Liberation Struggle to Inter-State War", Africa: Journal of the International African Institute, 73 (2003), pp. 369–401
 Staff. Eritrea – Ethiopia Conflict Analysis Page This site is developed and maintained by Denden LLC and dehai.org. The site was initially developed by the Eritrean Media and Information Task Force (Badme Task Force), a volunteer group of Eritrean-Americans in the Washington Metropolitan Area. It includes documents from non-Eritrean sources as well as analysis by Eritreans.
 Vann, Bill. Historical and social issues behind the Eritrean-Ethiopian border war on the World Socialist Web Site, 11 June 1998
 أخرى
 Demarcation Watch. A list of articles on the demarcation dispute. This site is developed and maintained by Denden LLC and dehai.org. The site was initially developed by the Eritrean Media and Information Task Force (Badme Task Force), a volunteer group of Eritrean-Americans in the Washington Metropolitan Area.
 Brothers at Arms – Eritrea. A news clip filmed by Journeyman Pictures during the war.

الحدود الإثيوبية الإريترية
العلاقات العسكرية بين إريتريا وإثيوبيا
تاريخ إريتريا
إثيوبيا في 1998
إريتريا في 1998
إثيوبيا في 1999
إريتريا في 1999
إثيوبيا في 2000
إريتريا في 2000
حروب إفريقيا
حروب إثيوبيا
حروب إريتريا
قضايا المحكمة الدائمة للتحكيم
نزاعات إثيوبيا الإقليمية
نزاعات إريتريا الإقليمية
نزاعات في 1998
نزاعات في 1999
نزاعات في 2000

الحرب الإثيوبية الإريترية


توبوليف تو-75 هي طائرة نقل جوي سوفيتية الصنع، مطورة من قاذفة القنابل توبوليف تو-4. مثلها مثل الطراز الآخر المعدل من تو-4، توبوليف تو-70، تم استخدام جسم طائرة معدل خاص باستخدام كل طراز. تعد هي الأولى من نوعها في الجيش السوفيتي. لم تدخل مرحلة التصنيع لأن القوات الجوية السوفيتية رأت أن تعديل الطراز تو-4 لمهام النقل الجوي سيكون أرخص.

المواصفات

انظر أيضًا

طائرة مكبس بأربعة محركات
بوينغ بي-29 سوبر فورترس
طائرات بأربع محركات جرارة
طائرات توبوليف
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات نقل عسكرية سوفيتية 1950–1959
مشاريع متروكة لطائرات عسكرية تابعة للاتحاد السوفيتي

توبوليف تو-75


Jens Häusler (* 27. August 1967 in Hannover) ist ein deutscher Handballtrainer und ehemaliger Handballspieler.

Spielerlaufbahn
Jens Häusler begann das Handballspielen in den Vereinen TuS Oldenstadt und TV Uelzen. In der Handball-Bundesliga spielte er für die Vereine HC Wuppertal, SG Wallau/Massenheim und SG Kronau-Östringen. Weitere Vereine, bei denen Häusler aktiv war, waren VFL Wittingen, MTV Celle, SG Hameln, SG Haslach-Herrenberg-Kuppingen, HSG Nordhorn-Lingen, TSV Altenholz, TSG Münster, HG Oftersheim/Schwetzingen.

Er wurde im Verlauf seiner Karriere sowohl als Kreisläufer als auch als Rückraumspieler eingesetzt.

Trainerlaufbahn
Häuslers Trainerstationen waren unter anderem die SG Herrenberg-Haslach-Kuppingen, der TSV Altensteig, die SG BraHU, die HSG Henstedt-Ulzburg, der TSV Altenholz und die SG Kropp-Tetenhusen-Dithmarschen.

Seit dem 1. Juli 2011 ist er Trainer der U23-Mannschaft und Co-Trainer des Bundesligateams des HSV Hamburg unter Per Carlén. Nach Carléns Entlassung am 29. Dezember 2011 wurde Jens Häusler zum Cheftrainer, vorerst befristet für die Rückrunde der Saison 2011/12. Sein Debüt als Trainer in der Handball-Bundesliga gab er am 8. Februar 2012 im Spiel gegen die Füchse Berlin, das der HSV Hamburg mit 24:23 gewann. Ab dem 16. März 2012 teilten sich Jens Häusler und Martin Schwalb, Präsident des HSV Hamburg, das Traineramt. Nachdem er ab Juli 2012 wieder als Co-Trainer beim HSV tätig gewesen war, wurde er im Dezember 2014 nach der Freistellung des im Sommer 2014 neu verpflichteten Trainers Christian Gaudin erneut Cheftrainer der Hamburger bis zum Saisonende. Am 29. März 2017 wurde Häusler als Trainer des HSV freigestellt. In der Saison 2017/18 trainierte er die A-Jugend des THW Kiel. Anschließend übernahm er das Traineramt beim Drittligisten DHK Flensborg. Unter seiner Leitung stieg die Mannschaft in die Oberliga ab. Im Oktober 2019 wurde Häusler von der DHK Flensborg freigestellt. Ab der Saison 2020/21 trainierte er den Drittligisten HSG Ostsee N/G. Nach der Spielzeit 2022/23 beendete er aus persönlichen und familiären Gründen diese Tätigkeit.

Erfolge
 Sieger der EHF Champions League 2012/13 mit dem HSV Hamburg als Co-Trainer
 Finalist des EHF-Cups 2015 als Trainer des HSV Hamburg

Privat
Der gelernte Werbetechniker ist verheiratet, hat vier Kinder und wohnt in Kiel. Zu seinen Hobbys gehört seine Oldtimer-Sammlung.

Weblinks
 Häusler auf der Website der SG Ostsee
 Profil Jens Häusler auf der Website der Rhein Neckar Löwen

Einzelnachweise

Handballspieler (VfL Hameln)
Handballspieler (HSG Nordhorn-Lingen)
Handballspieler (Rhein-Neckar Löwen)
Rückraumspieler
Handballtrainer (SG H2Ku Herrenberg)
Handballtrainer (Handball Sport Verein Hamburg)
Handballtrainer (TSV Altenholz)
Handballtrainer (DHK Flensborg)
Handballtrainer (THW Kiel)
Handballtrainer (SV Henstedt-Ulzburg)
Handballtrainer (HSG Ostsee N/G)
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Jens Häusler


Meiocarpidium, biljni rod porodice Annonaceae smješten u vlastitu potporodicu Meiocarpidioideae. Jedina vrsta je M. oliverianum iz tropske Afrike (Kamerun; Gabon; Kongo; Ekvatorijalna Gvineja; Srednjoafrička Republika)

To je drvo i raste prvenstveno u vlažnim tropskim biomima.

Sinonimi
 Meiocarpidium lepidotum (Oliv.) Engl. & Diels
 Unona lepidota Oliv.
 Unona oliveriana Baill.
 Uvaria zenkeri Engl. ex Engl. & Diels

Izvori

Annonaceae

Meiocarpidium


El yalcón es un pueblo indígena que habitaba el Valle del Alto Magdalena en el departamento del Huila (Colombia) en la zona de lo que hoy en día son los municipios de Timaná, Pitalito, Isnos, San Agustín, Saladoblanco, Elías, Oporapa, Tarqui, La Argentina y La Plata.

La Gaitana

En 1538, Pedro de Añasco fue designado por el conquistador español Sebastián de Belalcázar para que fundara una villa en Timaná con el fin de facilitar las comunicaciones entre Popayán y el río Magdalena.

Añasco comenzó a citar a los jefes indígenas de la región para imponerles tributos, encomiendas y otras obligaciones. El primero en ser llamado fue un joven que mandaba, junto con su madre, en una pequeña comunidad Yalcón, y que se abstuvo de concurrir el día citado. Ordenó Añasco ejecutarlo: sin consideración a los lamentos y desesperación de su anciana madre, lo mandó quemar vivo en presencia de esta.

La ejecución, en lugar de doblegar a los indígenas, produjo un alzamiento general en todo el territorio. La Gaitana (que así llamaron los españoles a esta cacica) logró congregar a más de 6.000 guerreros de los pueblos yalcón, avirama, pinao, guanaca, timana y nasa (paez), que atacaron de madrugada a Pedro Añasco. Entregado a la Gaitana, esta le hizo sacar los ojos y lo paseó con un dogal al cuello de pueblo en pueblo hasta que murió.

Lengua

En su mayoría, los documentos de la época mencionan a los yalcones desde la llegada de los españoles; y, progresivamente, con el tiempo se mencionan menos y a otros pueblos indígenas se los menciona más. Según Juan Friede, « los numerosos indios que habitaban la orilla izquierda del Río Magdalena frente a Timaná y que hablaban un solo idioma o idiomas parecidos, fueron designados en los documentos históricos con el nombre general de Yalcones ». Las tribus de la época de la Conquista y la Colonia que corresponden a esta región son los Oporapa, Maito y Pirama son del Pueblo Yalcón.
Sacerdote e investigador Pedro José Ramírez Sendoya, se dedicó a estudiar varias lenguas indígenas del Huila y de Tolima, que publicó que "por la toponimia de la región eran posiblemente de la familia de la lengua Paez". Según Ramírez Sendoya los yalcón habitaban un territorio "de Gigante hasta Timaná y que historiadores hablaban de combates en los llanos de Yunga en el Municipio de Garzón".

Descendientes

En el 2009 se lanzó la película de Danza de Yalcón. Floresmiro Rodríguez Mazabel, indígena Yalcón vuelve después de más de 40 años a los lugares donde nació y creció para transmitir su memoria a su hijo Nabil, quién siempre ha vivido en la ciudad de Bogotá.

Bibliografía

 ACOSTA, Joaquín, 1901: Compendio histórico del descubrimiento y colonización de la Nueva Granada. Librería Colombiana, Bogotá. Biblioteca Virtual del Banco de la República, 2004.

 Ramírez Sendoya, Pedro José. Diccionario Indio del Gran Tolima, Editorial Minerva, Bogotá, 1952.

Referencias

Véase también

 Gaitana
 Andaquí
 Tama
 Pijao
 Nasa (Paez)
 Timana
 Dujo

Pueblos indígenas de Colombia
Historia de Huila

Yalcón