Jeffrey Daryl Friesen (born August 5, 1976) is a Canadian former professional ice hockey player. He played over 800 games in the National Hockey League, spending roughly half his career with the San Jose Sharks, who drafted him in the 1994 NHL Entry Draft. The rest of his career was spent with the Mighty Ducks of Anaheim, New Jersey Devils, Washington Capitals, and Calgary Flames. He won the Stanley Cup with the Devils in 2003.

Playing career
Friesen played his junior years with the Regina Pats of the Western Hockey League (WHL) where he was Rookie of the Year in 1993.  He was selected 11th overall in the first round of the 1994 NHL Entry Draft by the San Jose Sharks. He played 14 season in the NHL as a winger, originally as a left winger but also as a right winger.

Friesen played nearly seven seasons with the Sharks, becoming their 3rd all-time leading scorer, but was traded to the Mighty Ducks of Anaheim near the end of the 2000–01 season. After playing the following season with the Ducks, he was traded to the New Jersey Devils for the 2002–03 season where he won the Stanley Cup. In the Eastern Conference Finals against the Ottawa Senators that year, Friesen scored the game-winning goal with just under three minutes left in regulation in Game 7.  It was his third game-winning goal of the series. Then in Game 7 of the finals, he scored two goals against his former team, the Ducks en route to the Devils' third Stanley Cup championship.

On September 26, 2005, the salary cap troubled Devils traded Friesen to the Washington Capitals in exchange for a conditional 2006 draft pick. On March 9, 2006, he was moved again to the Ducks for a second-round draft pick, but spent a significant part of the 2005–06 season sidelined with a groin injury.

Friesen was signed by the Calgary Flames on July 5, 2006 to a 1-year $1.6 million contract for the 2006–07 season. After a disappointing season that had Friesen producing six goals and six assists in seventy-two games, the Calgary Flames chose not to re-sign him. He played in the AHL as a left wing for the Lake Erie Monsters before January 29, 2008, when Friesen was released.

Friesen attended the San Jose Sharks' 2008 training camp on a tryout basis. On October 9, 2008, Sharks Executive Vice President and General Manager Doug Wilson announced that Friesen had been released from training camp. On August 29, 2009, Friesen signed a one-year contract with Eisbären Berlin of the Deutsche Eishockey Liga (DEL).

Jeff is tied with Jamie Baker for the Sharks single-season short-handed goals record with 6, set in the 1997–98 season.  On February 21, 2015 he returned to San Jose (Santa Clara) where he was introduced along with several other former Shark players before the outdoor Stadium Series game vs. the L.A. Kings at Levi's Stadium in Santa Clara.

Personal life
Friesen and his ex-wife Rhonda have a daughter and son together.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Awards

CHL/WHL
 Jim Piggott Memorial Trophy - 1993
 CHL Rookie of the Year - 1993
 CHL All-Rookie Team - 1993

NHL
NHL All-Rookie Team - 1995

References

External links

1976 births
Living people
Calgary Flames players
Canadian expatriate ice hockey players in Germany
Canadian expatriate ice hockey players in the United States
Canadian ice hockey left wingers
Canadian people of Norwegian descent
Eisbären Berlin players
Ice hockey people from Saskatchewan
Lake Erie Monsters players
Mighty Ducks of Anaheim players
National Hockey League first-round draft picks
New Jersey Devils players
Regina Pats players
San Jose Sharks draft picks
San Jose Sharks players
Sportspeople from Meadow Lake, Saskatchewan
Stanley Cup champions
Washington Capitals players

Jeff Friesen


Gattung (syn.: Gattungsbegriff; griechisch γένος génos; lateinisch genus) nennt man in der Logik einen Begriff, unter den mehrere Arten fallen. Beispielsweise fallen unter den Gattungsbegriff "Lebewesen" die Artbegriffe "Mensch" und "Tier".

Das Wort "Gattung" hat in dieser Hinsicht dieselbe Bedeutung wie das Wort "Oberbegriff".

Etymologie
Als philosophischer Terminus wurde das altgriechische Wort génos erstmals bei Platon verwendet. Platon hält sich allerdings nicht an eine konsequente Terminologie. Eine solche führt erst Aristoteles ein, der génos durchgehend für "Gattung" und eîdos durchgehend für "Art" verwendet. Die deutsche Übersetzung dieses philosophischen Begriffs mit "Gattung" stammt aus dem 18. Jahrhundert von Christian Wolff.

Veranschaulichung
Markiert man das Subordinationsverhältnis der Begriffe (des Gattungsbegriffs und des Artbegriffs) durch Verbindungslinien, so ergibt sich ein pyramidenähnliches Schema. Ein philosophiegeschichtliches Beispiel ist die Begriffshierarchie in Form des Baum des Porphyrios. Hier folgt eine Veranschaulichung des Zusammenhangs von Gattung, Art und Unterschied (links), sowie ein konkretes Beispiel (rechts).

Philosophiegeschichte

Platon

Bei Platon spielt der Begriff der Gattung eine wichtige Rolle in der Methode der Einteilung (Dihairesis). Mit der Dihairesis wird eine übergeordnete Gattungsidee schrittweise differenziert, bis man zu einer Artidee gelangt, die nicht weiter unterteilbar ist. Allerdings trennt Platon terminologisch nicht scharf zwischen Gattung (genos) und Art (eidos); er verwendet die Bezeichnung genos nicht nur für "Gattung", sondern mitunter auch für "Art".

Im Dialog Sophistes führt Platon fünf "größte Gattungen" (mégista géne) ein: Sein, Identität oder Selbigkeit, Verschiedenheit, Bewegung oder Veränderung und Ruhe oder Beharrung.

Aristoteles
 Gattungen in der Logik
Aristoteles definiert die Gattung folgendermaßen: "Gattung ist, was von mehreren und der Art nach verschiedenen Dingen bei der Angabe ihres Was oder Wesens [en to ti estin] prädiziert wird".

 Gattungen in der Biologie
Bereits Aristoteles (in seiner Schrift Historia animalium) und sein Schüler Theophrast verwendeten den Begriff der Gattung im Sinn der biologischen Gattung zur systematischen Einteilung der Tiere und Pflanzen.

Porphyrios
Porphyrios behandelt im zweiten Kapitel seiner Schrift Isagoge den platonisch-aristotelischen Begriff der Gattung eingehend.

Kant
Für Kant ist die Gattung einerseits ganz einfach im Sinne der traditionellen Logik "der höhere Begriff in Rücksicht seines niederen". Hinter diesem logischen Prinzip der Gattung steht aber ein transzendentales:

Klassenlogik
In der Klassenlogik dient die Gattung nicht mehr wie in der Antike zur Wesensbestimmung (z. B. "Sokrates ist ein Mensch"). Diese wird durch eine mathematische Relation ersetzt: Jede Klasse (z. B. "Lebewesen"), die Teilklassen (z. B. "Mensch" und "Tier") besitzt, ist eine Gattung. Und: Jedes Element (z. B. "Sokrates") einer der Teilklassen (z. B. "Mensch") ist auch Element der Gattung (z. B. "Lebewesen") und es gibt mindestens ein Element (z. B. den Hund "Rex"), das nicht Element der Teilklasse (z. B. "Mensch") ist.

Literatur
 Hans Michael Baumgartner, F. Krafft, H. M. Nobis: Gattung, Genus. In: Joachim Ritter u. a. (Hrsg.): Historisches Wörterbuch der Philosophie. Band 3,  Schwabe, Basel 1972, Sp. 24–30

Siehe auch
 Klassifikation
 Baum des Wissens (Arbor porphyriana, Begriffspyramide)
 Genus proximum et differentia specifica (traditionelle Definitionsregel)
 Kategorie (Philosophie)
 Universalienproblem

Weblinks
  Rudolf Eisler: Gattung. In: Wörterbuch der philosophischen Begriffe. Berlin, 1904

Einzelnachweise

Philosophische Logik
Aristoteles
Platon
Platonismus

Gattung (Philosophie)


بلدية أناتاس , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 3.223 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

أنتاس


Wastewater treatment is a process which removes and eliminates contaminants from wastewater and converts this into an effluent that can be returned to the water cycle. Once returned to the water cycle, the effluent creates an acceptable impact on the environment or is reused for various purposes (called water reclamation). The treatment process takes place in a wastewater treatment plant. There are several kinds of wastewater which are treated at the appropriate type of wastewater treatment plant. For domestic wastewater (also called municipal wastewater or sewage), the treatment plant is called a Sewage Treatment. For industrial wastewater, treatment either takes place in a separate Industrial wastewater treatment, or in a sewage treatment plant (usually after some form of pre-treatment). Further types of wastewater treatment plants include Agricultural wastewater treatment and leachate treatment plants.

Processes commonly used in wastewater treatment include phase separation (such as sedimentation), biological and chemical processes (such as oxidation) or polishing. The main by-product from wastewater treatment plants is a type of sludge that is usually treated in the same or another wastewater treatment plant. Biogas can be another by-product if anaerobic treatment processes are used.  Treated wastewater can be reused as reclaimed water. The main purpose of wastewater treatment is for the treated wastewater to be able to be disposed or reused safely. However, before it is treated, the options for disposal or reuse must be considered so the correct treatment process is used on the wastewater. Bangladesh has officially inaugurated the largest single sewage treatment plant (STP) in South Asia, located in the Khilgaon area of the city. With a capacity to treat five million sewage per day, the STP marks a significant step towards addressing the country's wastewater management challenges.

The term "wastewater treatment" is often used to mean "sewage treatment".

Types of treatment plants

Wastewater treatment plants may be distinguished by the type of wastewater to be treated. There are numerous processes that can be used to treat wastewater depending on the type and extent of contamination. The treatment steps include physical, chemical and biological treatment processes.

Types of wastewater treatment plants include:
 Sewage treatment plants
 Industrial wastewater treatment plants
 Agricultural wastewater treatment plants
 Leachate treatment plants

Sewage treatment plants

Industrial wastewater treatment plants

Agricultural wastewater treatment plants

Leachate treatment plants

Leachate treatment plants are used to treat leachate from landfills. Treatment options include: biological treatment, mechanical treatment by ultrafiltration, treatment with active carbon filters, electrochemical treatment including electrocoagulation by various proprietary technologies and reverse osmosis membrane filtration using disc tube module technology.

Unit processes

The unit processes involved in wastewater treatment include physical processes such as settlement or flotation and biological processes such oxidation or anaerobic treatment. Some wastewaters require specialized treatment methods. At the simplest level, treatment of most wastewaters is carried out through separation of solids from liquids, usually by sedimentation. By progressively converting dissolved material into solids, usually a biological floc or biofilm, which is then settled out or separated, an effluent stream of increasing purity is produced.

Phase separation

Phase separation transfers impurities into a non-aqueous phase. Phase separation may occur at intermediate points in a treatment sequence to remove solids generated during oxidation or polishing. Grease and oil may be recovered for fuel or saponification. Solids often require dewatering of sludge in a wastewater treatment plant. Disposal options for dried solids vary with the type and concentration of impurities removed from water.

Sedimentation

Solids such as stones, grit, and sand may be removed from wastewater by gravity when density differences are sufficient to overcome dispersion by turbulence. This is typically achieved using a grit channel designed to produce an optimum flow rate that allows grit to settle and other less-dense solids to be carried forward to the next treatment stage. Gravity separation of solids is the primary treatment of sewage, where the unit process is called "primary settling tanks" or "primary sedimentation tanks". It is also widely used for the treatment of other types of wastewater. Solids that are denser than water will accumulate at the bottom of quiescent settling basins. More complex clarifiers also have skimmers to simultaneously remove floating grease such as soap scum and solids such as feathers, wood chips, or condoms. Containers like the API oil-water separator are specifically designed to separate non-polar liquids.

Biological and chemical processes

Oxidation
Oxidation reduces the biochemical oxygen demand of wastewater, and may reduce the toxicity of some impurities. Secondary treatment converts organic compounds into carbon dioxide, water, and biosolids through oxidation and reduction reactions. Chemical oxidation is widely used for disinfection.

Biochemical oxidation (secondary treatment)

Chemical oxidation

Advanced oxidation processes are used to remove some persistent organic pollutants and concentrations remaining after biochemical oxidation. Disinfection by chemical oxidation kills bacteria and microbial pathogens by adding hydroxyl radicals such as ozone, chlorine or hypochlorite to wastewater. These hydroxyl radical then break down complex compounds in the organic pollutants into simple compounds such as water, carbon dioxide, and salts.

Anaerobic treatment
Anaerobic wastewater treatment processes (for example UASB, EGSB) are also widely applied in the treatment of industrial wastewaters and biological sludge.

Polishing

Polishing refers to treatments made in further advanced treatment steps after the above methods (also called "fourth stage" treatment). These treatments may also be used independently for some industrial wastewater. Chemical reduction or pH adjustment minimizes chemical reactivity of wastewater following chemical oxidation. Carbon filtering removes remaining contaminants and impurities by chemical absorption onto activated carbon. Filtration through sand (calcium carbonate) or fabric filters is the most common method used in municipal wastewater treatment.

See also

 List of largest wastewater treatment plants
 List of wastewater treatment technologies
 Water treatment

References

External links

Sanitation
Water pollution
Environmental engineering

Wastewater treatment


A 75-a ediție a Premiilor Globul de Aur a avut loc la 7 ianuarie 2018 la Hotelul Beverly Hilton din Beverly Hills, California pe canalul NBC. S-au acordat premii pentru cele mai bune filme din 2017 și cele mai bune emisiuni americane de televiziune din 2017. Ceremonia a fost produsă de Dick Clark Productions împreună cu Hollywood Foreign Press Association.

Seth Meyers a fost gazda emisiunii pentru prima dată. Oprah Winfrey a primit Premiul Cecil B. DeMille pentru întreaga carieră la 13 decembrie 2017. Nominalizările au fost anunțate la 11 decembrie 2017 de către Sharon Stone, Alfre Woodard, Kristen Bell și Garrett Hedlund.

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri a câștigat cele mai multe premii, inclusiv Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun film dramatic. The Shape of Water și Lady Bird a câștigat fiecare câte două premii. Big Little Lies, The Handmaid's Tale și The Marvelous Mrs. Maisel au fost emisiunile de televiziune care au primit cele mai multe premii.

Câștigători și nominalizări

Cinema

Filme cu mai multe nominalizări

Filme care au câștigat mai multe premii

Televiziune

Seriale TV cu mai multe nominalizări

Seriale TV cu mai multe premii
{| class="wikitable" rowspan="2" style="text-align:center;" background: #f6e39c;
|-
! scope="col" style="width:55px;"| Premii
! scope="col" style="text-align:center;"| Program TV
! scope="col" style="width:55px;"|
|-
| style="text-align:center"| 4
| Big Little Lies
|
|-
| rowspan="2" style="text-align:center"| 2
| The Handmaid's Tale
|
|-
| The Marvelous Mrs. Maisel|
|}

 Ceremonie
Înainte de eveniment un premiu  "Best Podcast" a fost anunțat. Acest eveniment a fost transmis  live pe YouTube. Ca support al momentelor #metoo și Time's Up, aproape întreaga audiență a purtat negru. Multe dintre discursurile de mulțumire au menționat în mod special aceste cauze, inclusiv discursul realizatoarei Oprah Winfrey.

Prezentatori

 Gal Gadot și Dwayne Johnson - Best Actress – Miniseries or Television Film
 Viola Davis și Helen Mirren - Best Supporting Actor – Motion Picture
 Zac Efron a prezentat The Greatest Showman Jennifer Aniston și Carol Burnett - Best Actress – Television Series Musical or Comedy and Best Actress – Television Series Drama
 Sarah Paulson a prezentat The Post Garrett Hedlund și Kerry Washington - Best Actor – Television Series Drama
 Roseanne Barr și John Goodman - Best Television Series – Drama
 Seth Rogen a prezentat The Disaster Artist Christina Hendricks și Neil Patrick Harris - Best Supporting Actor – Series, Miniseries or Television Film
 Mariah Carey și Common - Best Original Score
 Kelly Clarkson și Keith Urban - Best Original Song
 Octavia Spencer introduced The Shape of Water Shirley MacLaine și Emma Stone - Best Actor – Motion Picture Musical or Comedy
 Sharon Stone și J. K. Simmons - Best Supporting Actress – Series, Miniseries or Television Film
 Sebastian Stan și  Allison Janney a prezentat I, Tonya Amy Poehler și  Andy Samberg - Best Animated Feature Film
 Kate Hudson și Aaron Taylor-Johnson - Best Supporting Actress – Motion Picture
 Catherine Zeta-Jones și Kirk Douglas - Best Screenplay
 Sarah Jessica Parker - Best Foreign Language Film
 Hugh Grant a prezentat Dunkirk Darren Criss, Penélope Cruz, Ricky Martin, și Édgar Ramírez - Best Actor – Miniseries or Television Film
 Halle Berry a prezentat Get Out Emilia Clarke și Kit Harington with Best Television Series – Musical or Comedy and Best Actor – Television Series Musical or Comedy
 Reese Witherspoon -  Cecil B. DeMille Lifetime Achievement Award
 Natalie Portman și Ron Howard -  Cel mai bun regizor
 Greta Gerwig a prezentat Lady Bird Emma Watson și Robert Pattinson -  Best Miniseries or Television Film
 Jessica Chastain și Chris Hemsworth - Best Actress – Motion Picture Comedy or Musical
 Dakota Johnson a prezentat Call Me by Your Name Salma Hayek a prezentat  Three Billboards Outside Ebbing, Missouri''
 Alicia Vikander și Michael Keaton - Best Motion Picture – Musical or Comedy
 Geena Davis și Susan Sarandon - Best Actor – Motion Picture Drama
 Isabelle Huppert și Angelina Jolie - Best Actress in a Motion Picture – Drama
 Barbra Streisand - Best Motion Picture – Drama

In Memoriam
În timpul ceremoniei, nu a fost difuzată nicio secțiune "In Memoriam", astfel încât HFPA a inclus o prezentare pe site-ul lor, și au inclus următoarele nume:
 Jerry Lewis
 Glen Campbell
 Jeanne Moreau
 Martin Landau
 John G. Avildsen
 Roger Moore
 Jonathan Demme
 Christine Kaufmann
 Richard Hatch
 John Hurt
 Mike Connors
 Mary Tyler Moore
 Michèle Morgan
 William Peter Blatty

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
2017 în film
2017 în televiziune
2018 în film
2018 în televiziune
Oscar 2018

2018 în California
075

A 75-a ediție a Premiilor Globul de Aur


Anoplodermatinae, podporoodica kukaca kornjaša iz porodice strizibuba (Cerambycidae) ili Vesperidae koja obuhvaća 27 vrsta u tri tribusa vrste.

Tribusi
 Anoplodermatini Guérin-Méneville, 1840
 Hypocephalini Blanchard, 1845
 Mysteriini Prosen, 1960

Izvori

Kornjaši

Anoplodermatinae


Windows Live Gallery, Microsoft'un Windows Live servislerinin bir parçasıdır. Çeşitli Windows Live servisleri ve ürünleri için eklentiler sunar. Windows Live Gallery, 1 Ekim 2011'de resmi olarak kullanımdan kaldırıldı.

Özellikleri
Windows Live Gallery, 24 Temmuz 2006'da piyasaya sunulduğundan bu yana aşağıdaki Windows ve Windows Live hizmetleri ve ürünleri için bir depo oluşturdu:

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Windows Live Gallery

Ayrıca bakınız
 Windows Live Connect

Gallery
Durdurulan Microsoft yazılımları
2006 yazılımları

Windows Live Gallery


Hermann Löns Stadyumu Almanya'nın Paderborn şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Hermann Löns Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Almanya'nın SC Paderborn 07 takımının maçlarını yaptığı stadyum, 10.222 seyirci kapasitelidir.

Kuzey Ren-Vestfalya'daki stadyumlar
SC Paderborn 07

Hermann Löns Stadyumu


A. Kiarina Kordela (  ; (nascida em 13 de julho de 1963) é uma filósofa e teórica crítica greco-americana. Ela é professora de Estudos Alemães e diretora fundadora do Programa de Teoria Crítica no Macalester College em Saint Paul, MN.

Carreira
De 2010 a 2017, Kordela foi Professora Adjunta Honorária no Centro de Pesquisa de Escrita e Sociedade da Universidade de Western Sydney, Austrália. Sua pesquisa combina filosofia, teoria política, psicanálise, teoria do cinema, teoria literária e literatura, análise da cultura e ideologia, história intelectual e biopolítica.

Sua principal abordagem e foco está na relação entre estruturas econômicas e metafísica na modernidade capitalista secular. Kordela oferece reinterpretações da psicanálise lacaniana e da biopolítica foucaultiana usando o trabalho de Spinoza e Marx através das lentes da psicanálise e outras teorias críticas. Suas investigações teóricas são relevantes para uma variedade de questões sociais contemporâneas e campos

acadêmicos de estudo, incluindo Estudos Pós-coloniais, Teoria Crítica da Raça, Estudos Críticos do Terrorismo, Literatura Comparada e Estudos de Cinema.

(2007)
Em 2007, Kordela publicou , onde afirma que a obra do psicanalista Jacques Lacan continua o pensamento que perpassa Spinoza e Marx. Ela argumenta que essa linha de pensamento implica uma reconceitualização radical do Ser ou da aparência e, além disso, que essa nova ontologia funciona "não apenas para derrubar a hierarquia platônica, mas para derrubá-la como obsoleta".

Kordela desafia certas interpretações de Spinoza (a saber, as de Jonathan Israel, Antonio Negri, Michael Hardt, Gilles Deleuze, Félix Guattari e outros chamados neo-espinozistas, bem como seus críticos, como Slavoj Žižek e Alain Badiou), argumentando que todos negligenciam as contradições inerentes à obra de Spinoza. Uma dessas contradições, que é central para a análise de Kordela de Spinoza e sua fidelidade ao monismo dele, é sua afirmação de que "a verdade é o padrão tanto de si mesma quanto do falso". Kordela argumenta que esse conceito ternário de verdade — verdade, ela mesma e o falso — revela a ruptura de Spinoza com os binarismos do platonismo e do antiplatonismo. Kordela mostra que essa estrutura ternária corresponde ao argumento de Lacan de que a verdade tem a estrutura de uma ficção. Kordela traça o surgimento de "prazer" e " olhar " das teorias de Spinoza sobre Deus, verdade e causalidade, a crítica de Kant da razão pura e, com base em Kojin Karatani, a aplicação pioneira de Marx da teoria dos conjuntos à economia. A principal conquista de  é afastar-se do impasse lógico da crítica da razão de Kant para as teorias do excedente de Lacan e Marx por meio da teoria dos conjuntos.

Ser, Tempo, Bios" Capitalismo e Ontologia (2013)
Embora ambas compartilhem um foco na vida humana inscrita pelo poder, a biopolítica foucaultiana e a psicanálise lacaniana permaneceram isoladas e até mesmo opostas uma à outra. Em Ser, tempo, bios, A. Kiarina Kordela visa superar essa divisão, formulando uma ontologia histórica que se baseia em Spinoza, Marx, Heidegger e Sartre para teorizar a mudança de caráter do ser e do tempo sob o capitalismo secular . Com insights da teoria do cinema, estudos pós-coloniais e teoria da raça, a ampla análise de Kordela sugere uma compreensão radicalmente nova do capitalismo contemporâneo, em que a incerteza, o sacrifício, a imortalidade e o olhar são centrais.

Epistemontologia em Spinoza-Marx-Freud-Lacan: O (Bio)Poder da Estrutura (2019)
Neste livro, Kordela vai além do representacionismo (ou correlacionismo) e das tentativas de desafiá-lo – como a "revelação do ser" de Heidegger, o retorno de Alain Badiou ao platonismo, o "expressionismo" de Deleuze, o materialismo especulativo (por exemplo, Quentin Meillassoux), vários tipos de ontologia orientada a objetos, etc. - fundamentando um paralelismo ou homologia entre palavras e coisas (indexado pelo termo  ) no monismo espinosano e sua subsequente formulação na teoria do fetichismo da mercadoria de Marx (neste contexto, o livro também se envolve estreitamente com trabalho de Alfred Sohn-Rethel).

Este livro argumenta ainda que o pensamento secular tende para o formalismo e o estruturalismo - definido com precisão por Deleuze como um modo de pensamento em que "os locais prevalecem sobre o que quer que os ocupe" (2004, 174) - e mostra o desenvolvimento dessa tendência não apenas na ontologia e na epistemologia, mas também na teoria estética e no desenvolvimento do pensamento psicanalítico. Nesse contexto, Kordela também aborda a intrigante relação entre estruturalismo e dialética. Mas, argumenta Kordela, sempre há também um excesso ou excedente para o estruturalismo, e esse excedente é o que a linha de pensamento Spinoza-Marx-Freud-Lacan se refere com os conceitos de causalidade imanente e essência singular (Spinoza), força de trabalho (Marx) e libido/prazer (Freud/Lacan). Esse excesso de estrutura conduz a uma revisão espinosano-marxiana-lacaniana do conceito de biopoder, muito além da redução foucaultiana do bios à inscrição discursiva do corpo biológico e da população.

Bibliografia

Livros

 2019,  em Spinoza-Marx-Freud-Lacan: The (Bio)Power of Structure, Londres: Routledge.
 2018, Spinoza's Authority, Volume 1: Resistance and Power in Ethics, Londres: Bloomsbury (coeditado com Dimitris Vardoulakis).
 2018, Spinoza's Authority, Volume 2: Resistance and Power in Political Treatises, Londres: Bloomsbury (coeditado com Dimitris Vardoulakis).
 2013, Ser, Tempo, Bios: Capitalismo e Ontologia, Albany: SUNY Press.
 2011, Freedom and Confinement in Modernity: Kafka's Cages, Nova York: Palgrave-Macmillan (com Dimitris Vardoulakis ).
 2007, , Albany: SUNY Press.

Livros editados

 Spinoza's Authority, Volume 1: Resistance and Power in Ethics, Londres: Bloomsbury, 2018.
 Spinoza's Authority, Volume 2: Resistance and Power in Political Treatises, Londres: Bloomsbury, 2018.
 Freedom and Confinement in Modernity: Kafka's Cages, New York: Palgrave-Macmillan, 2011.

Referências

Ligações externas
Página da Faculdade Macalester para Kiarina Kordela

Pessoas vivas
Nascidos em 1963
Alunos da Universidade Cornell
Estudos culturais
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Kiarina Kordela


Biblical poetry such as the Song of the Sea and the Song of Deborah may be considered early examples of Jewish epic poetry, though very short by normal epic standards. Both songs are compared by scholars to Canaanite and Assyrian epic poetry.

There are a few medieval and later works, some translations or adaptations of works in other languages, and other adaptations of Biblical material. It is fair to say that few of these achieved very wide or lasting fame, even within the Jewish community.  The most lasting were composed in Yiddish.  It has been argued that Jewish attitudes discouraged the promotion of hero figures, generally a feature of the epic form.  It has also been argued that few if any of the works mentioned below are truly epic, if only on the grounds of length.

Antiquity
Ezekiel the Tragedian was a Jewish dramatist who lived, according to some scholars, in the 3rd century BC Alexandria, and who wrote the five-act epic drama Exagōgē. It's  written in iambic trimeter, retelling of the biblical story of The Exodus from Egypt. Moses is the main character of the play, and parts of the biblical story have been altered to suit the narrative's needs. This drama is unique in blending the biblical story with the Hellenistic tragic drama. Although it survives only in fragments found in the writings of Eusebius, Clement of Alexandria, and Pseudo-Eustathius, the extensive quotations by these writers make possible the assembly of 269 lines of text, about 20-25% of the whole.

Middle Ages
Two medieval Jewish communities are notable for producing their own epic works: the Iranian and Ashkenazi Jews. According to Vera Basch Moreen, Judeo-Persian literature is the product of the confluence of two mighty literary and religious streams, the Jewish Biblical and post-Biblical heritage and the Persian literary legacy. Examples of Jewish-Persian Biblical-themed epic poems include 14th century Mūsā-nāmeh, Ezra-nāmeh and Bereshit-nāmeh by Maulānā Shāhīn; Fatḥ-nāmeh and Ḥanukā-nāma by ʿEmrāni (15th century).

14th-16th century Ashkenazi Yiddish epic poems may be divided into 2 major categories: Jewish-themed compositions fusing Biblical and Midrashic material influenced by Germanic epics, especially The Song of the Nibelungs, and Jewish-flavored variants of Arthurian, German and Middle English epics. The first category includes Shmuel-Bukh, a midrashic verse epic characterized by Sol Liptzin as the greatest Old Yiddish religious epic, and Mlokhim-Bukh ("The Book of Kings"), which fuses Biblical material, Midrashic legends, and rabbinical folklore with European chivalric poetry. Both works, strongly resembling the Nibelungenlied, inspired a series of other Yiddish epic poems.

The second category includes Dukus Horant, a heroic epic in Judeo-German (Proto-Yiddish) with thematic similarities to the German poem Kudrun found in the earliest Yiddish literary manuscript from 1384. In the early 16th century Elia Levita published his Bovo-Bukh, a Yiddish version of Sir Bevis of Hampton. Some characters in Levita's work were turned by the author's into Jews; the book remained the most popular chivalric romance in Yiddish up until the 19th century. Another example of once popular epic is Vidvilt or Kinig Artis houf, a Yiddish version of the Middle High German epic Wigalois. Despite the fact that the contents of such works are unrelated to Jews, they were perceived by the Ashkenazi Jews as an integral part of their cultural and literary tradition.

Modern Jewish Epics

Isidore Singer, the managing editor of the early 20th century Jewish Encyclopedia, argued that though an abundance of historical reminiscence and legend lay in the storehouse of Jewish literature, none of it was built into epic poems until relatively recently. Religious and secular poets often treated of such subjects as Abraham and Isaac and the near sacrifice of Isaac on Mount Moriah, Jacob and Joseph and the story of their lives, Moses and Aaron and the departure from Egypt, Joshua and the entrance into Canaan, Jeremiah and the fall of Jerusalem, Elijah the Prophet, etc. These, however, are often considered only poems with an epic coloring. Singer claimed that a "pure epic poem according to the rules of art" was not produced during the Middle Ages.

According to Singer, "the stern character of Jewish monotheism prevented the rise of hero-worship, without which real epic poetry is impossible". Subsequent research refuted most of Isidore Singer's assumptions on the subject as antiquated misconceptions. It's worth to mention that several European epic poems, including The Song of Roland, The Lay of the Cid and The Song of the Nibelungs were produced in Christian societies, which also "prevented the rise of hero-worship" while encouraging veneration and glorification of heroes and saints. Similarly, the Muslim culture of Iran did not prevent Ferdowsi from writing his Shahnameh, which inspired numerous Persian-Jewish epic poems. Both Judeo-Persian and Ashkenazi tradition of epic poetry continued to flourish and develop in the 17th century.

In the 16th century, the Kabbalist rabbi Mordecai ben Judah Dato wrote the epic Istoria di Ester (Story of Esther) composed in ottava rima. A Portuguese converso poet, Miguel de Silveyra (c. 1578–1638), composed a Spanish baroque epic El Macabeo (The Maccabean).

Antonio Enríquez Gómez, a Spanish crypto-Jew, was one of the first Jewish modern epic authors who wrote (Sansón Nazareno: Poema heróico, a Spanish-language heroic epic version of the Samson story), followed closely by Solomon de Oliveira's epic ("Elat Ahabim," Amsterdam, 1665). One of the first modern Jewish epic poets was N. H. Wessely with his Moses-themes "Shire Tif'eret" (Berlin, 1789–1802), an epic on the Exodus from Egypt. According to Isidore Singer, the influence of a similar work by the German poet Friedrich Gottlieb Klopstock on is evident. Next to him stands Shalom Kohn with his "Ner David", an epic poem on King David (Vienna, 1834). The influence of these two epics on the readers and poets of that time was considerable.

In addition the following poets may be mentioned from that and the succeeding period: Issachar Bär Schlesinger ("Ha-Ḥashmona'im," Prague, 1817); Samuel Molder ("Beruriya," Amsterdam, 1825); Süsskind Raschkow ("Ḥayye Shimshon," Breslau, 1824); Gabriel Pollak ("Ha-Keritot," Amsterdam, 1834, and "Ḳiḳayon le-Yonah," ib. 1853); and Hirsch Wassertrilling ("Hadrat Elisha'," Breslau, 1857, and "Nezer Ḥamodot," ib. 1860). Works of this sort have been written by M. I. Lebensohn, Judah Leib Gordon ("Ahavat David u-Mikal", Wilna, 1856, and vols. iii. and iv. of his collected works, St. Petersburg, 1883), Chaim N. Bialik, and S. Tschernichowski.

References

Hebrew language
Epic poetry
Epic
Hebrew poetry

Hebrew and Jewish epic poetry


El Rally Cataluña de 1994, oficialmente 30.º Rally Catalunya - Costa Brava (Rallye de España), fue la edición 30.ª, la séptima ronda de la Copa del Mundo de Rally de 2 Litros y la undécima de la temporada 1994 del Campeonato de España de Rally. Se celebró del 2 al 4 de noviembre y contó con un itinerario de veintidós tramos de asfalto que sumaban un total de 422 km cronometrados. Debido a las rotaciones impuestas por la FIA ese año el rally se salió del calendario mundialista y solo fue puntuable para la Copa del Mundo de Rally de 2 Litros.

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 30. Rallye Catalunya - Costa Brava 1994

1994
11

Rally Cataluña de 1994


Kruško polje je jedno od najviših krških polja u Bosni i Hercegovini. Nalazi se kod Livna.

Pripada porječju Cetine, a dno mu se nalazi na 1186 metara nadmorske visine. Prostire se na 3,64 km2 površine. Nije plavno.

Izvori

Krška polja u Bosni i Hercegovini

Kruško polje


වෙන භාෂාවකින් කියවන්න

Iවන විමලධර්මසූරිය රජ ගේ සහ දෝන කැතරිනා හෙවත් කුසුමා දේවීයගේ දෙවන දියණිය සූරිය දේවී හෙවත් සූර්ය අස්ථාන කුමරියයි. පසුව සෙනරත් රජගේ නිල අගමෙහෙසිය විය.

සූරිය දේවී


Vestager er et dansk efternavn.

Kendte personer med dette efternavn omfatter:
 Hans Vestager (født 1945), dansk sognepræst og politiker
 Margrethe Vestager (født 1968), konkurrencekommissær i EU

Kildehenvisninger

Danske efternavne

Vestager


Tuctoria, manji rod trava, čije tri vrste po nekima pripada rodu Orcuttia, koja je dio podtribusa Orcuttiinae.

Sve tri vrste su jednogodišnje raslinje, od čega dvije rastu u Kaliforniji, a jedna, T. fragilis, u sjeverozapadnom Meksiku.

Vrste
 Tuctoria fragilis (Swallen) Reeder
 Tuctoria greenei (Vasey) Reeder
 Tuctoria mucronata (Crampton) Reeder

Izvori

Cynodonteae

Tuctoria


Rentzel ist der Familienname folgender Personen:

 Eduard Rentzel (1772–1832), deutscher Jurist, Oberaltensekretär und Ratsherr der Freien und Hansestadt Hamburg

 Johann Rentzel († 1544), deutscher Kaufmann, Oberalter und Ratsherr
 Johann Rentzel der Jüngere (* 1569, † 1631), Hofgerichtsadvokat in Leipzig
 Kaspar Friedrich von Rentzel (1741–1817), königlich preußischer Generalmajor und zuletzt Kommandant der Festung Minden

Siehe auch:

 Rentzell
 Renzel

Rentzel


El Miasíshchev M-55 (en ruso: Мясищев M-55, designación OTAN: Mystic) es un avión de reconocimiento a gran altitud, desarrollado durante los años 1980 en la Unión Soviética por parte de la Oficina de diseño Miasíshchev. Es un avión conceptualmente similar al Lockheed U-2 de fabricación estadounidense.

Desarrollo
El proyecto del M-55 fue conocido inicialmente como M-17. Su vida comenzó en 1978 cuando un equipo de ingenieros soviéticos buscaban soluciones para interceptar los globos de reconocimiento a gran altitud (p. ej. Proyecto Genetrix). El primer vuelo del M-17 fue el 26 de mayo de 1982; durante el mismo fue rápidamente detectado por los sistemas de observación estadounidenses. Con la introducción de un nuevo modelo de su clase el M-17 fue apodado Mystic-A. El 28 de marzo de 1990 el M-17 '17401' pilotado por Vladimir Arkhipenko alcanzó un récord de altitud de 21.830 metros. Este récord permanece para la clase de aviones que van de 16 a 20 toneladas. El M-17 obtuvo un total de 12 récords de la Federación Aeronáutica Internacional, 5 de ellos permanecen hoy en día.

El interceptor de globos aerostáticos M-17 fue reemplazado en 1987 por el M-17RN, también conocido como M-55 Geophysica, que fue designado por la OTAN como Mystic-B. El primero de ellos voló en 1988, pero a consecuencia del colapso de la Unión Soviética el proyecto quedó paralizado. En 1994 se detuvo la producción con un total de 5 aviones construidos para reconocimiento.

El 21 de septiembre de 1993 el piloto Victor Vasenkov desde el aeródromo de Akhtubinsk alcanzó un nuevo récord de su clase de 21.360 metros (El M-55 continuaba siendo una clase más pesada que el M-17). El M-55 obtuvo un total de 15 récords de la FAI, de los cuales todos permanecen en la actualidad.

Existen varias unidades del M-55 Geophysica que permanecen en servicio, realizando labores de investigación. Uno de ellos formó parte en una investigación de la estratosfera sobre el Ártico entre 1996 y 1997.

Una compañía irlandesa, Qucomhaps, está investigando la posibilidad de usar el M55 como base de comunicaciones digitales de Alta Altitud.

Operadores

 Fuerza Aérea Soviética - transferidos a la Fuerza Aérea Rusa tras su disolución.

 Fuerza Aérea Rusa

Especificaciones (M-55)

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Información sobre la oficina de diseño Myasíshchyev (en inglés)
 Información sobre el Myasíshchev M-55 en Flugzeuginfo.net (en inglés)

M-55
Aeronaves de ala alta
Aeronaves de doble botalón
Aviones bimotores a reacción
Aviones de reconocimiento de los años 1980 de la Unión Soviética

Miasíshchev M-55


H.P. hænger paa 'en er en dansk stumfilm fra 1917 instrueret af Lau Lauritzen Sr. og efter manuskript af Christian Nobel.

Medvirkende
 Carl Alstrup, Herman Ravn (uden penge)
 Johannes Lennøe, Godsejer Pade (gift, desværre)
 Maja Bjerre-Lind, Fru Pade (en drage)
 Arnold Christensen, Peter Ravn, Hermans forgyldte onkel
 Einar Bruun, Kaj, Hermans ven
 Axel Boesen, Tjener

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

H.P. hænger paa 'en


A protomartyr (Koine Greek,  prôtos 'first' +  mártus 'martyr') is the first Christian martyr in a country or among a particular group, such as a religious order.  Similarly, the phrase the Protomartyr (with no other qualification of country or region) can mean Saint Stephen, the first martyr of the Christian Church.
Saint Thecla the Protomartyr, the first female martyr of the Christian Church, is known as "apostle and protomartyr among women".

References

Protomartyrs

List of protomartyrs


Khanderi (officiellement l'île Kanhoji Angre) est une île avec un fort, située au sud de Bombay, le long de la côte du Maharashtra, en Inde.

Emplacement
Khanderi est situé à 5 km au large des côtes du Maharashtra (au large de Thal, Kihim) et à 20 km au sud de Bombay. Khanderi, avec son fort jumeau Underi (Jaidurg) constituait la principale fortification le long de la côte du Maharashtra. Khanderi est tombé sous le contrôle du maharajah Shivaji et Underi sous le contrôle de ses adversaires, les Siddis. L'île se compose de deux hautes collines, l'une orientée au nord et l'autre orientée au sud. Initialement, les îles d'Underi et de Khanderi étaient inhabitées. Khanderi contenait deux puits pour fournir de l'eau aux forces à l'intérieur, et un temple de Sri Betal. Le fort est une zone d'accès restreint, qui relève de la juridiction de la marine indienne.

De plus, le fort possède quelques vieux canons en métal, la tombe de Daud Pir, un saint local et une pierre de musique qui émet des notes de musique métalliques lorsqu'elles est frappée. Il y a un passage secret pour aller jusqu'au fort Kulaba d'Alibag.

Historique
En 1679, Khanderi a été occupée par les forces de Shivaji sous le commandement de Maynak Bhandari, qui a supervisé la construction des murs de fortification. Par la suite, le fort de Khanderi a été construit sous le règne du roi Maratha Shivaji Maharaj en 1679 de notre ère
Pour garder sous contrôle les Siddis du fort de Murud-Janjira. Il a été le site de nombreuses batailles entre les forces de Shivaji Maharaj et la marine de Siddi. En 1813, Manaji Angre remet le fort à Peshve en échange du soutien apporté à Baburao. Le fort a ensuite été cédé en 1818 aux forces de la Compagnie britannique des Indes orientales à Bombay dans le cadre du territoire Peshwâ. La majeure partie du fort est encore intacte, la construction la plus importante étant un phare construit par les Britanniques en juin 1867 et le bâtiment de deux étages sur lequel se trouve le phare. Le phare mesure 22 pieds de haut et peut être vu jusqu'à 13 km.

En 1998, l'île de Khanderi a été rebaptisée île Kanhoji Angre en l'honneur de l'amiral Maratha Kanhoji Angre.

En septembre 2013, le ministère du Tourisme indien et le ministère de la Navigation ont élaboré des plans pour développer l'île de Khanderi et son phare octogonal en tant que destination touristique.

Notes et références

Île en Inde
Fort en Inde
Place forte

Khanderi


رأس التل يطلق على جبل في قرية تل الناقة في محافظة حمص / سوريا، وهو تل أثري يرتفع حوالي 700 متر عن سطح البحر وهو يقع وسط قرية تل الناقة.

محافظة حمص
جبال سوريا

رأس التل


Lakşmi Yıldızı, bir kompleks {8/2} yıldız figürüdür. Hinduizmdeki sembollerden olan bu yıldız sembolü, tanrıça Lakşmi'nin Aşthalakşmi, sekiz formu veya "servet çeşitleri"ni temsil etmektedir.

Dış bağlantılar
 MathWorld makalesi  (İngilizce)

Yıldız sembolleri
Hint sembolleri

Lakşmi Yıldızı


Lateinische Messe kann sich beziehen auf folgende Ausformungen des Römischen Ritus:
 die heilige Messe gemäß dem Missale Romanum von 1570 (siehe "Tridentinischer Ritus") oder einer der nachfolgenden Ausgaben bis einschließlich der Liturgie von 1962, daher auch Tridentinische Messe genannt
 die heilige Messe gemäß dem gegenwärtigen, im Auftrag des Zweiten Vatikanischen Konzils (siehe Liturgiereform) erneuerten und seit 1969 gültigen Missale Romanum, wenn sie in lateinischer anstatt einer lebendigen Volkssprache gefeiert wird

Lateinische Messe


La bataille de Chinkiang (镇江之战, Battle of Chinkiang)  oppose les forces britanniques et chinoises le  lors de la première guerre de l'opium. C'est la dernière grande bataille du conflit.

Après leur capture de Canton, puis leur série de victoires dans la province du Zhejiang à Chusan, Chinhai, Ningpo, Tzeki et Chapu, et enfin leur capture de Shanghai le 19 juin, les Britanniques font toujours face au refus de la cour impériale chinoise, trompée par les rapports mensongers de ses généraux, de conclure une paix. Ils décident alors de se diriger vers Nankin et attaquent pour cela la ville de Chinkiang qui se trouve sur la route.

Défendue par une garnison de Mandchoues et de Mongols, la ville tombe rapidement face aux troupes commandées par Hugh Gough. Le futur maréchal britannique Colin Campbell participe au combat à la tête du  régiment d'infanterie. Après la bataille, un suicide de masse est commis par les bannerets mandchous qui défendaient la cité.

En plus d'ouvrir la route de Nankin, la prise de la ville, située à la confluence du Grand Canal et du Yangzi Jiang, permet également de bloquer le fonctionnement du « système de Caoyun », un réseau de transport vital pour le déplacement du grain dans tout l'empire. En conséquence, l'empereur Daoguang décide enfin de proposer la paix aux Britanniques selon leurs conditions et accepte de signer le traité de Nankin qui met fin à la guerre. L'armée chinoise s'est vue durant ce conflit totalement dépassée par la supériorité technique des Britanniques, et fut incapable de remporter la moindre victoire.

Contexte
Chinkiang se situe à l'intersection du Yangzi Jiang et du Grand Canal. La ville est un important centre commercial et est régulièrement tenue par une garnison de  banneret mandchous. Ceux-ci sont renforcés de 400 hommes début 1842 après de nouvelles défaites contre les Britanniques. En juillet 1842,  soldats et miliciens supplémentaires sont amenés en renfort. Le commandant militaire de la ville, Hai Ling, avait conseillé l'envoi des renforts supplémentaires avec de l'artillerie et des fortifications, mais s'est vu opposer un refus par le gouverneur provincial Niu Jian. Le 13 juillet, il passe brièvement à Chinkiang et ordonne une attaque avec environ 150 petits bateaux sur les navires britanniques ancrés au large de la ville. L'attaque échoue et, le 15 juillet, Hai Ling fait fermer les portes et déclare l'état de siège. Sous le règne de Hai Lin sur la ville, les tensions entre les Chinois Han et Mandchous augmentent. Le commandant militaire demande à ses soldats de traquer les traîtres présumés et fait publiquement exécuter au moins treize Chinois Han pour trahison.

Après la bataille de Woosung en juin 1842, qui permet aux Britanniques d'occuper Shanghai, le corps expéditionnaire britannique se prépare à la poursuite de l'avancée vers Nankin via Chinkiang à partir de début juillet. Le commandant en chef Henry Pottinger attend que des renforts arrivent d'Inde britannique. Le , la partie britannique rassemble 23 navires de guerre conventionnels, dix navires de guerre à vapeur et environ  soldats sur 51 navires de transport. Le déploiement de la force navale britannique commence au début de juillet 1842 et s'achève le 20 juillet.

Bataille

À la mi-juillet, les navires britanniques se concentrent sur Chinkiang et bloquent la route entre le Yangzi Jiang et le Grand Canal. Le matin du 21 juillet, les Britanniques attaquent la ville de trois directions avec quatre brigades. Avec le soutien d'une brigade d'artillerie,  soldats de la première brigade attaquent l'armée Qing défendant l'extérieur de Chinkiang.  soldats de la deuxième brigade attaquent la porte ouest avec le soutien de la marine, et  soldats de la troisième brigade attaquent la porte nord. À ce moment, il y a  bannerets à Chinkiang et  soldats de l'Armée de l'Étendard vert dans la banlieue sud-ouest. L'Armée de l'étendard vert avait été transférée d'autres provinces après l'attaque du fort à l'extérieur de la ville. Ces troupes, qui ont été temporairement concentrées, ne connaissent pas le terrain de Chinkiang. À l'exception d'un petit nombre de mousquets, ils ne sont armés que d'épées et de lances.

À 7 heures du matin, la troisième brigade britannique débarque près du mont Beigu et attaque la porte nord, protégée par les tirs d'artillerie lourde des navires de guerre britanniques. Les bannerets gardant la porte nord tirent immédiatement avec des mousquets, blessant deux capitaines britanniques, et démantèlent quelques remparts pour installer à la hâte une artillerie pour contre-attaquer. Après une bataille acharnée de plus d'une heure, l'artillerie des bannerets est détruite et les troupes britanniques se précipitent sur la batterie par le côté. Les défenseurs combattent alors les Britanniques sur les murailles de la ville.

Avant l'aube, la première brigade britannique débarque avec succès et occupe les hautes terres près de Jinshan. A 8 heures du matin, les Britanniques commencent leur attaque contre l'Armée de l'Étendard vert stationnée à l'extérieur de la ville. Les troupes ennemies avaient parcouru une longue distance pour renforcer la ville et étaient fatiguées de leur voyage et manquaient de nourriture. Après une bataille acharnée, elles sont vaincues. Le commandant de l'Armée de l'étendard vert aperçoit des incendies à l'intérieur de Chinkiang et pense que la ville est perdue. Il ordonne alors aux soldats restants de battre en retraite, et beaucoup désertent.

La porte ouest était l'objectif principal de l'attaque britannique contre la ville. Peu de temps après le début des affrontements entre la porte nord et la banlieue sud-ouest, la deuxième brigade britannique commence à attaquer la porte ouest. Les soldats des deux régiments occupent certaines maisons à l'extérieur de la ville, pour tirer sur la garnison de défense tout en restant à couvert. Pendant ce temps, un navire transportant des marines britanniques navigue le long du Canal jusqu'à la porte ouest, d'où ils prévoient d'attaquer la ville. La garnison de la porte ouest ouvre le feu sur l'armée britannique à terre et le corps des marines dans le Canal, blessant 16 marins, huit artilleurs et un officier, et forçant les Britanniques à se retirer du Canal en 10 minutes.

Après cela, l'armée britannique envoie 200 autres marines pour renforcer la force terrestre et renouveler l'attaque sur Chinkiang, après quoi ils occupent avec succès certains des bâtiments de la ville, menant de féroces batailles de rue avec les défenseurs. À midi, les Britanniques envoient une équipe de génie pour faire sauter la porte ouest avec de la poudre à canon. Au même moment, la troisième brigade britannique, occupant la porte nord, se précipite vers la porte ouest, et la défense Qing cède finalement. Au moins 40 officiers et soldats britanniques sont blessés ou tués dans les combats de rue.

Conséquences
Les troupes britanniques comptent 37 tués, 128 blessés et trois disparus. Les troupes Qing, quant à elles, comptent 239 morts, 169 blessés et 73 disparus. Environ un tiers des soldats des Huit Bannières ont été tués, contre seulement environ un soldat sur cent de l'Armée de l'Étendard vert. Hai Ling est lynché par une foule de citadins après la bataille ou, selon d'autres chroniques, se serait suicidé avec sa famille. Après la bataille, des rumeurs circulent parmi la population selon lesquelles les Britanniques auraient empêché un massacre de traîtres réels ou présumés.

La nouvelle de la perte de Chinkiang parvient à l'empereur Daoguang le 27 juillet, et cette défaite l'incite à demander à ses officiels Keying et Niu Jian d'accepter les termes de paix ennemis. Avant la signature du traité de Nankin qui mettra fin à la guerre, les Britanniques poursuivent cependant leur avancée en capturant Nankin peu après la prise de Chinkiang.

Galerie

Notes et références

Bibliographie
 Bulletins of State Intelligence. Westminster: F. Watts. 1842.
 The Chinese Repository. Volume 11. Canton. 1842.
 Bingham, J. Elliot (1843). Narrative of the Expedition to China, from the Commencement of the War to Its Termination in 1842 (2nd ed.). Volume 2. London: Henry Colburn.
 Greenwood, Adrian (2015). Victoria's Scottish Lion: The Life of Colin Campbell, Lord Clyde. UK: History Press. .
 Hall, William Hutcheon Hall; Bernard, William Dallas (1844). Narrative of the Voyages and Services of the Nemesis, from 1840 to 1843. Volume 2. London: Henry Colburn.
 Rait, Robert S. (1903). The Life and Campaigns of Hugh, First Viscount Gough, Field-Marshal. Volume 1. Westminster: Archibald Constable.
 Waley, Arthur (1958). The Opium War Through Chinese Eyes. Woking, Surrey: George Allen & Unwin. .

1842 en Chine
Chinkiang
Bataille de 1842
Juillet 1842

Bataille de Chinkiang


රොඩී ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායික බස රොඩී බස හෙවත් ගාඩි බස වේ. මෙම බස රොඩී ජනයාට ආවේණික වූ අතර අකුරු හෝ ලිඛිත ක්‍රමවේදයක් තිබී නැත.

වචන
රොඩී වචන ඒවායේ ආරම්භය මත් වර්ග කීපයකට බෙදා වෙන් කලහැක.
 ඉතා පැරණි වදන්
 සිංහල වදන් අපවහර
 අලුත් අපවහර

ව්‍යාකරණ
රොඩී බසහි ව්‍යාකරණ සිංහල බසෙහි ව්‍යාකරණ වලට සමානවේ

මූලාශ්‍ර

රොඩී බස


6306 Nishimura este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6306 Nishimura este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Dynic de Atsushi Sugie. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 14,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

6306 Nishimura


Yuliya Volodimirivna Timoşenko (d. 27 Kasım 1960), Ukraynalı siyasetçi ve eski Ukrayna başbakanıdır. Timoşenko, Turuncu Devrim'in eşbaşkanlığını yaptı ve  24 Ocak'tan 8 Eylül 2005'e kadar ilk dönem başbakanlığını yapmış, 18 Aralık 2007'de yeniden başbakan olmuştur. Ukrayna Başbakanı olarak atanan ilk kadın oldu. Tüm Ukrayna Anavatan Birliği Partisi ve Yuliya Timoşenko Seçmen Bölgesi'nin (Ukraynaca: Блок Юлії Тимошенко, БЮТ) genel başkanıdır.

Timoşenko, 2005 yılında Forbes dergisinin dünyanın en güçlü kadınları listesinde üçüncü oldu.

Timoşenko, Ukrayna'nın Avrupa Birliği'ne entegrasyonuna çaba göstermekte ve Ukrayna'nın Avrasya Gümrük Birliği'ne üyeliğine şiddetle karşı çıkmaktadır. Yulya Timoşenko Ukrayna'nın NATO'ya üyeliğine desteklemektedir.

Timoşenko, 2010 Ukrayna cumhurbaşkanlığı ikinci turunu kazanan Viktor Yanukoviç'e 3,5 puan kaybederek ikinci oldu. 2014 Ukrayna devriminin son günlerinde, üç yıl hapis yattıktan sonra serbest bırakıldı. 2014 Ukrayna cumhurbaşkanlığı seçimlerini bu kez Petro Poroshenko karşısında yine ikinci oldu. Birkaç yıl sandıklarda ağır bir favori olduktan sonra, 2019 Ukrayna cumhurbaşkanlığı seçimlerinde oyların %13,40'ını alarak ilk turunda üçüncü sırayı alarak ikinci tura kalamadı.

2019'da Parlamento'ya seçilerek partisini muhalefete taşıdı.

Hayatı
Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin Dnipro kentinde Vladimir Abramoviç Grigyan ve Ludmila Nikolayevna Telegina'ın kızı olarak doğdu. Önceden korsan CD satışıyla ticarete adım atıp gaz endüstrisinde başarılı olan bir iş insanı olması onu Ukrayna'nın en zenginlerinden biri yaptı. Oleksandr Timoşenko ile evlidir. Yevhenia adlı 1980 doğumlu bir kızları vardır. Yevhenia bir İngiliz üniversitesinden mezun olmuştur. Şu anda rock müzisyeni olan, çocukluğunun çoğunu İspanya'da geçirmiş ama Yorkshire, İngiltere'de doğmuş kocası Sean Carr ile Ukrayna'da oturmaktadır. Saçına yaptığı bant tarzı örgüsüyle de bilinir.

Ukrayna'nın ilk kadın başbakanı olmadan önce, Timoşenko Turuncu Devrimi'nin önemli liderlerindendi. Bu dönemde Batılı medya mensupları ona "Devrimin Jan Dark'ı" lakabını takmıştır. 26 Aralık 2001'de Güç aramıyorum. Sadece ülkemi yeniden canlandıracak politikayı sunuyorum demiştir. 28 Temmuz 2005'te Forbes dergisi Timoşenko'yu Condoleezza Rice ve Wu Yi'den sonra dünyanın en güçlü 3. kadını seçmiştir.

18 Aralık 2007 günü Ukrayna Parlamentosu'nda (Verhovna Rada) Yuliya Timoşenko'nun başbakanlık güven oylamasında 226 vekil oyu alınarak yeterli sayıya ulaşıldı ve Timoşenko yeniden başbakan seçildi.

2010 Ocak ayında ilk turu yapılan seçimlerde Bayan Timoşenko oyların %25'ini alarak ikinci oldu ve 2. tur seçimlere hak kazandı. 7 Şubat 2010 tarihinde yapılan seçimlerde %45 oy ile Yanukoviç karşısında seçimi kaybeden Timoşenko,seçim sonuçlarını kabullenmeyerek mahkemeye taşıdı ancak daha sonra bu kararından vazgeçti. 1 Mart 2010 tarihinde hükûmetine güven oyu talep eden Timoşenko'nun 2. kabinesi 3 Mart'ta yapılan güven oylamasında 450 vekilin 243'ünün oyu ile düşürüldü. Bunun üzerine aynı gün Timoşenko başbakanlıktan çekilerek yenisi gelene kadar görevde kalmayı reddetti.

Yargılanması

Yulia Timoşenko 5 Ağustos 2011 tarihinde tutuklandı. Timoşenko Ocak 2009'da Rusya'dan 10 yıl süreyle doğalgaz alınması anlaşmasını yasalara uygun olmayan bir şekilde onaylayarak görevini kötüye kullanma suçlamasıyla yargılandı. Eski başbakanın tutuklu yargılanmasını talep eden savcılık makamı Timoşenko'nun davayı ciddiye almayıp, hâkimle alay ettiği ve mahkeme salonundayken Twitter hesabından mesajlar gönderdiğini ifade etti. Ukrayna'da Demir Leydi olarak bilinen Timoşenko, 2001 yılında da dolandırıcılık suçlamasıyla bir süre hapis yatmıştı.

11 Ekim 2011 tarihinde Mahkeme Timoşenko'nun başbakanlık yaptığı dönemde görevini kötüye kullandığına ve Ukrayna enerji şirketi Naftogaz'ın Rusya ile yaptığı anlaşma çerçevesinde Ukrayna'yı 188 milyon dolar zarara uğrattığına karar verdi ve Timoşenko'yu 7 yıl hapse ayrıca bu zararı son kuruşuna dek tazmin etmeye mahkûm etti.

Ukrayna güvenlik servisi, Temmuz 2011'de 1990'ların ortalarında Timoşenko tarafından yönetilen bir firmanın Ukrayna Birleşik Enerji Sistemleri tarafından zimmete para geçirerek 405 milyon dolarlık bir cezai soruşturması açmıştır.

Timoşenko, serbest bırakılması için başvurduğu Yüksek İhtisas Mahkemesi'nden de eli boş döndü.

Timoşenko'nun avukatının temyiz talebi üzerine başvurduğu Yüksek İhtisas Mahkemesi hâkimleri, daha önce Kiev Peçersk Bölge Mahkemesi ve Kiev Temyiz Mahkemesi'nin verdiği kararda değişiklik yapılmaması yönünde karar verdi.

29 Ağustos 2012'de gerekçeli kararını açıklayan yüksek mahkeme doğal gaz dosyasında Timoşenko'ya hakkında verilen 7 yıl hapis cezasının işlenen suçun karşılığı olduğu açıkladı cezasını onayladı.

Yulya Timoşenko, 18 Ocak 2013 tarihinde, başsavcısı Viktor Pshonka'nın cinayet suçlamasıyla karşı karşıya kalmıştır. Savcı, Timoşenko'yu 1996 yılında rakip bir iş insanının öldürülmesi emriyle itham etti. Savcı Pshonka, Timoşenko'nun suçlu bulunması durumunda hayat boyu hapis cezası alabileceğini belirtti.

22 Şubat 2014 tarihinde serbest bırakıldı.

Euromaidan devriminden sonra, Ukrayna Yüksek Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi davayı kapattı ve "suç işlemediği" kararına verildi.

21 Mayıs 2016'da Timoşenko, AB'nin Ukrayna'ya vizesiz bir rejim sağlamasını umduğunu ifade etti. Timoşenko, Ukrayna devletinin tüm Avrupa'da dünyayı korumak için orada olduğunu ve Rus saldırganlığıyla savaşmaya devam ettiğini vurguladı.

Özel hayatı
Timoşenko ve kocası Kiev'de bir ev kiralamış ve Dnipro'da bir daire sahibidir. Dnipro'daki evler yakınlarına aittir. Timoşenko hiç kullanmadığını ve Koncha-Zaspa'da devlete ait kulübelerde yaşayan Ukrayna'nın tüm eski Başkanları ve birçok üst düzey yetkilisinin aksine asla devlete ait bir yazlık evi kullanmayacağını veya taşınmayacağını açıkladı. Ukrayna medyasına göre Timoşenko, Koncha-Zaspa'da "bir arkadaştan kiralanmış" bir mülkte yaşıyor. Mart 2014'te Timoşenko evinin kapısını halk aktivistlerine açtı ve onlara rehberlik etti.

Timoşenko, hapsedilmeden önceki boş zamanlarında egzersiz yapmak için bir koşu bandında koştu ve Andrea Bocelli, Sarah Brightman, Anna Netrebko ve Alessandro Safina'nın müziklerini dinledi. Ukrayinska Pravda ve Лівий берег en sevdiği haber kaynaklarıdır. Timoşenko, 2011 Tunus Devrimi ve Mısır Devrimi'ni "sevinç ve hayranlıkla" izlediğini belirtti.

23 Ağustos 2020'de, COVID-19 testi pozitif çıktı ve ciddi bir durumda hastaneye kaldırıldı, sözcülerinden biri "durumunun ciddi olarak değerlendirildiğini, vücut sıcaklığının 39 dereceye kadar olduğunu" söyledi. 25 Ağustos'ta sağlığı kötüleşen ve nakilden sonra yoğun bakım ünitesine götürüldüğünü söyleyen bir sözcü, "ciddi durumda" kaldığını da ekledi. 2 Eylül'de Timoşenko, Facebook hesabı aracılığıyla "Nihayet bugün, kriz durumum geride kaldı. Ve iyileşme hala uzak bir olasılık olsa da, şimdi normal yaşama adım adım geri dönme fırsatı var," sözlerine "ekledi" Neredeyse iki hafta süren ciddi bir hastalık, gerçeklik algısını değiştiriyor".

11 Eylül'de Timoşenko'nun basın sekreteri Maryna Soroka, Timoşenko'nun COVID-19 için negatif test yaptığını duyurdu.

Ayrıca bakınız
 Forbes Dergisi'ne göre Dünyanın En Güçlü 100 Kadını Listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yuliya Timoşenko'nun resmi internet sayfası (Ukraynca, Rusça ve İngilizce)

1960 doğumlular
Dnipropetrovsk Oblastı doğumlular

Ukrayna başbakanları
Leton asıllı Ukraynalılar
Kadın siyasetçiler
Yaşayan insanlar

Yuliya Timoşenko


Eubulus (, Euboulos; c. 405 – c.335 BC) was a statesman of ancient Athens, who was very influential in Athenian politics during the period 355 BC to 342 BC and was notable for his abilities in managing Athenian finances.

Eubulus' early life is unknown, other than that he was from the Anaphlystus deme. With the Athenian politician, Diophantus of Sphettus, as his patron, he became chief commissioner of the important Theoric Fund, which provided free seats at public spectacles.  He used this position to gradually take control of the finances of Athens and is credited with bringing a degree of prosperity not seen in many years. As an example of his approach, he introduced a law making it difficult to use public money for minor military operations, which ensured that a surplus was available for public works.

Eubulus was generally considered a member of the "peace party", in opposition to Demosthenes. During the Third Sacred War, Eubulus attempted to stop Philip of Macedon intervening in Greek affairs by forming a Common Peace, with the support of Meidias, Aeschines, and Phocion. The results of his policy included an expedition to Thermopylae in 352 BC and an intervention in Euboea in 348 BC. In 346 BC, however, during deliberations on the Peace of Philocrates, which Demosthenes and Philocrates had negotiated with Philip, he advised the Athenian people that they must accept the peace because the state of their finances meant that they could not afford to continue the war.

When Demosthenes wanted to renew the war after Philip went into Phocis, Eubulus and his supporters argued for peace.  But from 344 BC on, Eubulus' influence was waning, and by 342 BC, Demosthenes' party was in control. After the Battle of Chaeronea no more is heard of Eubulus.

References

Bibliography
 Oxford Classical Dictionary, 2nd edition (Oxford 1996): "Eubulus."

4th-century BC Athenians
4th-century BC Greek politicians

Eubulus (statesman)


Jin Ki-joo () est une actrice sud-coréenne, née le  à Séoul.

Biographie

Jeunesse et formations
Jin Ki-joo naît le  à Séoul. Elle étudie à l'université Chung-Ang.

Au début des années 2010, elle travaille comme employée dans la société de Samsung SDS, puis comme journaliste dans  .

En , elle entre dans le concours de beauté Supermodel, à la télévision sur SBS, et remporte le prix Olivia Lauren, ce qui lui permet de signer plus tard avec une des agences artistiques.

Carrière
En 2015, Jin Ki-joo commence sa carrière d'actrice à la télévision, en apparaissant dans la série télévisée  (), une comédie romantique où elle joue Park Seung-hyeon.

En , elle est choisie, avec l'acteur Ryu Jun-yeol, pour le rôle d'une fille campagnarde désirant voir la grande ville dans son premier long métrage dramatique Petite Forêt () de Yim Soon-rye, pour lequel elle remporte le prix de la meilleure actrice et des nominations dans de différentes cérémonies importantes en Corée du Sud.

En 2018, elle apparaît dans le rôle important la série dramatique  () et dans le rôle principal dans la série de thriller mélodramatique  ().

En , aux côtés de Wi Ha-joon, elle est engagée pour interpréter le rôle principal, une jeune femme sourde traquée par un tueur en série, dans le thriller  () de Kwon Oh-seung. Le film sort le , à la fois dans les salles sud-coréennes et en streaming sur TVING. Dans la même année, elle est dans la série, une comédie romantique  ().

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2018 : Petite Forêt () de Yim Soon-rye : Joo Eun-sook
 2021 :  () de Kwon Oh-seung : Kyeong-mi

 prochainement
 2022 :  () de Choo Chang-min

Court métrage
 2018 :  () de Kim Jong-kwan : Hae-kyung

Télévision

Séries télévisées
 2015 :  () : Park Seung-hyeon (14 épisodes)
 2015 :  () : So-hyeon / la reine Soheon (2 épisodes)
 2016 :  () : An Soon-soo (saison 1, épisode 7)
 2016 :  () : Song Hee-soo
 2016 :  () : Chae-ryeong (12 épisodes)
 2017 :  () : Seon Eun-woo
 2017 :  () : Choi Kang-seo
 2018 :  () : Han Ji-won (16 épisodes)
 2018 :  () : Han Jae-yi / Gil Nak-won (32 épisodes)
 2019 :  () : Jeong Gal-hee (32 épisodes)
 2020-2021 :  () : Lee Bit Chae Woon (100 épisodes)
 2022 :  () : Go Seul-hae

Distinctions

Récompenses
 Supermodel Contest 2014 : prix Olivia Lauren
 MBC Drama Awards 2018 : meilleur couple dans  () (prix partagé avec Jang Ki-yong)
 Chunsa Film Art Awards 2019 : meilleure actrice débutante dans  Petite Forêt ()
 KBS Drama Awards 2020 :
 Prix d'excellence de la meilleure actrice dans  ()
 Meilleur couple dans  () (prix partagé avec Lee Jang-woo et Jeong Bo-seok)

Nominations
 APAN Star Awards 2018 : meilleure actrice débutante dans  ()
 Baeksang Arts Awards 2018 : meilleure actrice dans Petite Forêt ()
 Buil Film Awards 2018 : meilleure actrice débutante dans  Petite Forêt ()
 Grand Bell Awards 2018 : meilleure actrice débutante dans  Petite Forêt ()
 MBC Drama Awards 2018 : prix d'excellence de la meilleure actrice dans  ()
 The Seoul Awards 2018 : meilleure actrice débutante dans  Petite Forêt ()
 SBS Drama Awards 2019 : prix d'excellence de la meilleure actrice dans  ()
 APAN Star Awards 2021 : prix d'excellence de la meilleure actrice dans la série télévisée  ()

Notes et références

Liens externes

Actrice sud-coréenne de cinéma
Actrice sud-coréenne de télévision
Naissance à Séoul
Naissance en janvier 1989
Étudiant de l'université Chung-Ang

Jin Ki-joo


Scott Douglas Lively  () este un activist, autor, avocat american și fost candidat independent pentru funcția de guvernator al Massachusettsului în alegerile din 2014.

Împreună cu Kevin Abrams a scris The Pink Swastika: Homosexuality in the Nazi Party, care se află la a cincea ediție.

Referințe

Activiști americani
Autori americani
Nașteri în 1957
Nașteri pe 14 decembrie

Scott Lively


Michel Miyazawa (født 14. juli 1963) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujita Industries og JEF United Ichihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Michel Miyazawa


An Alopecurus nepalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Alopecurus nepalensis in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alopecurus

Alopecurus nepalensis


The Sikorsky CH-37 Mojave (company designation S-56) is an American large heavy-lift helicopter of the 1950s.

Design and development
The S-56 came into being as an assault transport for the United States Marine Corps (USMC), with a capacity of 26 fully equipped Marines.  An order for the aircraft was placed in 1951 using the U.S. Navy/U.S. Marine Corps designation of the time of HR2S.  The first prototype, the XHR2S-1 flew in 1953 and production deliveries of the HR2S-1 began in July 1956 to Marine Helicopter Squadron One (HMX-1), with a total of sixty aircraft being produced.

The United States Army evaluated the prototype in 1954 and ordered 94 examples as the CH-37A, the first being delivered in summer 1956. All Marine Corps and Army examples were delivered by mid-1960. Army examples were all upgraded to CH-37B status in the early 1960s, being given Lear auto-stabilization equipment and the ability to load and unload while hovering. In the 1962 unification of United States military aircraft designations, the USMC examples were redesignated from HR2S-1 to CH-37C.

At the time of delivery, the CH-37 was the largest helicopter in the Western world and it was Sikorsky's first twin-engine helicopter. Two Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp radial engines were mounted in outboard pods that also contained the retractable landing gear. This left the fuselage free for cargo, which could be loaded and unloaded through large clamshell doors in the nose. The early models could carry a payload of either three M422 Mighty Mites (a lightweight jeep-like vehicle) or 26 troops. For storage, the main rotor blades folded back on the fuselage and the tail rotor mast folded forward on the fuselage.

The CH-37 was one of the last heavy helicopters to use piston engines, which were larger, heavier and less powerful than the turboshaft engines subsequently employed in later military helicopters. This accounted for the type's fairly short service life, all being withdrawn from service by the late 1960s, replaced in Army service by the distantly related CH-54 Tarhe and in the Marine Corps by the CH-53 Sea Stallion.

Four CH-37Bs were deployed to Vietnam in September 1965 to assist in the recovery of downed U.S. aircraft, serving in this role from Marble Mountain Air Facility until May 1967. They were very successful at this role, recovering over US$7.5 million worth of equipment, some of which was retrieved from behind enemy lines. The CH-37 was also used to recover film capsules descending from space by parachute.

Variants

XHR2S-1
Prototype Assault Transport for the US Marine Corps, powered by two  R-2800-54 engines, four built.
HR2S-1
Production model for USMC with modified engine nacelles, twin mainwheels and dorsal fin, redesignated CH-37C in 1962, 55 built (order for additional 36 cancelled).
HR2S-1W
Airborne early warning aircraft for the US Navy, two built.
YH-37
One HR2S-1 helicopter evaluated by the US Army.
H-37A Mojave
Military transport version of the HR2S for the US Army, changes included dorsal fin and modified rotor head fairing, redesignated CH-37A in 1962, 94 built.
H-37B Mojave
All but four of the H-37As were modified with a redesigned cargo door, automatic stabilization equipment and crashproof fuel cells. Later redesignated CH-37B.
CH-37A H-37A redesignated in 1962.
CH-37B H-37B redesignated in 1962.
CH-37C HR2S-1 redesignated in 1962.
S-56 Sikorsky company designation for H-37.

Derivatives and related projects
Sikorsky S-60
 a prototype "sky-crane" with a skeletal fuselage with a crew cockpit at the front.
Westland Westminster
 Unable to get government support for licence production of the civil S-56, Westland Aircraft used the S-56 control systems, rotors and gearbox as the basis for the Westminster but used their own tubular frame and twin  Napier Eland turboshafts for power in a flying test rig. Due to vibration they changed to a six-bladed S-64 rotor. The private venture project was ended when Westland took over three British helicopter companies and their more advanced and funded projects.

Operators

United States Army
United States Marine Corps

Surviving aircraft

CH-37B (Army Ser. No. 55-644) is on display at the United States Army Aviation Museum at Fort Rucker, Alabama.
CH-37B (Army Ser. No. 58-1005) "Tired Dude" is on display at the Pima Air and Space Museum adjacent to Davis-Monthan Air Force Base in Tucson, Arizona.
CH-37B (Army Ser. No. 57-1651) is on display at the U.S. Army Transportation Museum at Fort Eustis, Virginia.
CH-37B (Army Ser. No. 58-0999) is on display at the Evergreen Aviation & Space Museum in McMinnville, Oregon.
CH-37C (BuNo 145864) is on display at the National Museum of Naval Aviation at Naval Air Station Pensacola, Florida.
CH-37B (Army Ser. No. 57-1646) is on display at the Classic Rotors Museum at the Ramona Airport, Ramona, CA.

Specifications (CH-37 Mojave)

See also

References

External links

 CH-37 Mojave US Army Aviation history fact sheet
 Information and Specs on the H-37
 Photos of CH-37's from 49th Avn Bn, CAL ARNG, and others
 HELIS.com Sikorsky S-56/H-37/HR2S Database

Aircraft first flown in 1953
1950s United States military transport aircraft
1950s United States helicopters
Military transport helicopters
H-037
Twin-engined piston helicopters
United States military helicopters

Sikorsky CH-37 Mojave


Raceland est une ville américaine située dans le comté de Greenup, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Greenup

Raceland (Kentucky)


Cântecul porumbiței cenușii (titlul original: Pieseň o sivom holubovi) este un film dramatic cehoslovac, realizat în 1961 de regizorul slovac Stanislav Barabáš. A fost prezentat la Festivalul de la Cannes din 1961. Un film antirăzboi cu copii, pe fundalul evenimentelor din timpul retrageri trupelor germane peste teritoriul muntos al Tatrei, înainte de sfârșitul celui de-al doilea război mondial.

Conținut

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Filme din 1961
Filme cehoslovace
Filme în limba cehă
Filme în limba slovacă
Filme regizate de Stanislav Barabáš
Filme de război cehoslovace
Filme anti-război

Cântecul porumbiței cenușii


Allan Bo Andresen (født 19. februar 1973 i Hammel) er en tidligere dansk cykelrytter. Han kørte blandt andet for Team Designa Køkken.

Andresen er storebror til Chris Anker Sørensen.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Personer fra Hammel

Allan Bo Andresen


Taksim Meydanı, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde yer alan ve İstanbul kentinin en ünlü noktalarından biri olan meydan. Çevresindeki lokanta, mağaza, otel, eğlence ve kültür yerleriyle İstanbul'un en büyük turistik çekim merkezinden biridir. Cumhuriyet Döneminde bir meydan haline gelmiş olan Taksim Meydanı, pek çok siyasi ve toplumsal olaya da ev sahipliği yapmıştır. Meydandaki trafiği kısmen yer altına indiren Taksim Yayalaştırma Projesi, 2013 yılında kısmen tamamlanmıştır.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından 2020 Şubat ayında başlatılan uluslararası tasarım yarışmasında, İstanbul halkının oylarıyla birinci olacak projeye göre Taksim Meydanı'nın yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Etimoloji
Osmanlı döneminde, civar semtlere su dağıtmak için şu an Taksim Meydanı olan bölgede bir su deposu yapıldı. Depolanan suyu da dağıtmak (taksim etmek) için küçük bir maksem yapıldı. Meydan adını, eskiden Galata-Beyoğlu suyunun "taksim edildiği" Taksim Maksemi'nden almıştır.

Geçmişi

Şişhane ve Tünel Meydanı'ndan başlayıp ana eksen olan İstiklal Caddesi'nin iki yanında yoğun bir yerleşim sergileyen Beyoğlu, burada ilk kez geniş perspektifli bir boşluğa ulaşır ve bu meydandan geriye, yani tekrar batıya (Sıraselviler) ve doğu yönüne denize (Ayaspaşa-Gümüşsuyu) ve kuzeye (Mete Caddesi ve Elmadağ) doğru giden caddelerle, kendisine ulaşmış olan insan ve taşıt hacmini, çeşitli yönlere dağıtır.

Bu boşluk ancak çok yeni tarihlerde bir meydan kimliği kazanmıştır. Fransız Elçiliği'nin buraya taşınması ile ilk kez Galata Surlarının dışına çıkan Frenk yerleşimi, orta ekseni oluşturan Grande Rue de Péra (İstiklal Caddesi) ile bugünkü meydana vardığı noktada sona eriyor, ondan sonra ilkel bir taş patikası bile olmayan toprak zeminli ve az ağaçlı geniş kırlıklar uzanıyordu.

Buraya giren ilk mimari eseri, Frenk ve Levanten çevresine hayli yabancı duran, klasik Osmanlı üslubunda bir su binasıdır. Her yerleşim yerinin olduğu gibi İstanbul'un da yaşamsal sorunu suydu. İstanbul bir deniz kenti olmakla birlikte bir vahaya dönüşmesinde özellikle 15. ve 18. yüzyıllar arasında yürütülen çalışmalar önemli rol oynamıştır. Galata ve Beyoğlu'nun 18. yüzyılın ilk yarısında giderek büyümesi karşısında mevcut su kaynakları yetersiz hale gelmişti.

Dönemin padişahı Sultan I. Mahmud bu sıkıntıyı gidermek için Belgrad Ormanındaki su kaynaklarını Levent-Mecidiyeköy üzerinden isale hattıyla İstiklal Caddesi'nin baş tarafına yaptırdığı maksemden verilmesini sağladı (1732-1733); şehrin kuzeyindeki gümrah ormanlarından şehre ilk kez su getiren künkler, teraziler ve kemerler sistemi burada sona eriyor ve depolanan su, köşe başındaki taş bir maksemden, çeşitli yönlere taksim ediliyordu. Meydan ve yakın çevresi adını bu maksemden ve suların buradan taksiminden alır. Bir zamanlar cephesinde "Her şeye su ile hayat verdik" anlamına gelen bir ayetin yazılı olduğu Taksim Maksemi, bugün kurumuş da olsa varlığını sürdürmektedir.

Maksemden sonra Harbiye yönüne yüründüğünde görülen duvarın içerisinde Maksemle aynı tarihte inşa edilen ve bir su deposu olarak kullanılmış olan "Taksim Hazinesi" yer alır. Hazinenin duvarı, Cumhuriyet döneminde imar edilmiş ve 1930'ların üslubunda, yarım daire şeklinde, küçüğünden büyüğüne doğru büyüyen raflarla süslenmiştir.

Tarih sırası ile meydana imar getiren ikinci eser, Harbiye yolu başındaki Taksim Topçu Kışlası olmuştur. Bugün Atatürk Kültür Merkezi önüne gelen yeşil alanda da, daha basit bir yapı olan, ortası avlulu ahırlar yer almaktaydı. Kışlanın karşısındaki boşluk, talim yeri idi. Burası 1920'lerin sonunda, bugünkü apartmanlarla dolarak bir semt haline gelmiş ve Talimhane olarak adlandırılmıştır.

Abdülmecid döneminde (1839-1861), bugün İTÜ'nün Taşkışla Binası olarak bilinen Mecidiye Kışlası, bu kışladaki topçu subayları içinse Ayaspaşa Mezarlığı'nın bir kısımı kaldırılarak Gümüşsuyu Askeri Hastanesi inşa edildi. 1850'lerde, Hademe-i Hassa (Saray hademeleri) ve Muzıka-i Hümayun (Saray orkestrası) üyeleri için inşa edilmeye başlayan, ancak Abdülaziz döneminde (1861-1876) tamamlanan Gümüşsuyu Kışlası ve askerlerin talim yaptığı Talimhane bölgesiyle birlikte Taksim'in 'askerî' ve 'devletçi' topografyası iyice belirginleşti.

Ancak bölge, bu yeni haliyle, gayrimüslimler ve Levantenlerin yaşadığı Pera bölgesi ve Tatavla (Kurtuluş) ile sosyolojik bir tezatlık yaratmıştı. Bunun üzerine, 1870'te, Ermeni mezarlığı Şişli'ye taşındı ve açılan alanda bu kesimlerin eğlence ihtiyacını karşılamak için, askeri yapıların arasına bazı eğlence mekânları sıkıştırılmaya çalışıldı.

1913'te elektrik tramvayla Beyoğlu'nun Şişli'ye bağlanması Taksim'in önemini biraz daha arttırdı ama burası hala geniş ve tanımsız bir alandı.

1920'li ve 1930'lu yıllarda, binaları boşalmış ve avlusu futbol sahası (Taksim Stadyumu) olarak kullanılan kışla, 1939'u izleyen birkaç yıllık Lütfi Kırdar imar operasyonu sırasında ortadan kaldırıdı. Kışlanın yerine Gezi Parkı ortaya çıktı. Meydanın doğu, yani Boğaziçi tarafı ve yamaçları, azınlık (Pangaltı Ermeni Mezarlığı) ve Müslüman (Ayaspaşa Mezarlığı) mezarlıkları ile kaplanmıştı. Ayaspaşa Mezarlığı Müslüman, Harbiye yönü Ortodoks ve Gregoryen kabristanlarına ayrılmıştı. Meydan kenarında ise bostancıbaşıların işlettiği geniş bir açık hava kahvesi yer alıyordu.

Bir kısmı Osmanlı döneminde kaldırılan Ayaspaşa Mezarlığı, 1930'lu yıllarda tamamen ortadan kaldırılmış ve bugünkü apartman dizileri, Gümüşsuyu Askeri Hastanesi'nin bulunduğu yere kadar yayılmışlardır. 19. yüzyılda, Elektrik İdaresi'nin yabancı müdürü için bir lojman binası yapılmıştı. Cephesi sarmaşıklı, 3 katlı bu bina da II. Dünya Savaşı sonrası yıktırılarak yerine ve arkasına, bugünkü Atatürk Kültür Merkezi yapıldı.

Meydanın batı kenarında, 19. yüzyılda birkaç önemli bina daha yapılmıştı. Bunlarda ilki, bugün The Marmara Taksim Oteli'nin yerindeki, Osmanlı Bankası'nın Fransız genel müdürüne tahsisli güzel barok konaktı. Onun devamında, Sıraselviler Caddesi'ne dönen köşeden itibaren de kâgir ve panjurlu binalar dizilmişti ki, en büyüğü Osmanlı hariciyesinin ünlü isimlerinden Noradunkyan Efendi'nin konağıydı. Bugün Taksim Sahnesi'nin (2007'de kapatıldı) bulunduğu yerde ilk önce bir Rum okulu vardı. 1920'li yılların başında burada Majik Sineması adı ile bir sinema açılmış ve yakın zamana kadar çeşitli ad ve fonksiyonlarla gelmiştir. Ondan sonra Kazancı Yokuşu'nun iki başında da, II. Abdülhamid döneminin (1876-1909) ünlü vezirlerinden Lübnanlı iki kardeş Necip ve Selim Melhame kardeşlerin kâgir konakları yer alıyordu. Bunlardan soldaki, 1930'larda Beyoğlu Halkevi yapılmış, 1950'lerde yıktırılıp yerine bugünkü Dilson Oteli dikilmiş, Cihangir tarafında sağdaki ise, önce Nemlizade ailesine konut olmuş, sonra o da yıktırılıp yerine günümüzün Keban Oteli yapılmıştır. Meydana hakim bir konumdaki Aya Triada Kilisesi 1887 tarihli, kesme taştan, karakterli bir binadır.

Taksim boşluğunu bir "meydan" haline getirmiş olan gelişmeler, bir yandan onu çevreleyen bu binaların biçimlenmesi, öte yandan onları tamamlayan son bir dekor ve unsur olarak, ortadaki Cumhuriyet Anıtı'dır. Bu anıttan önce kırlık bir açık alan, bir yol kavşağı, bir boşluk olan Taksim, bu eserin ortaya dikilmesinden sonra, bir "Şehir Meydanı" olmuştur.
Meydanın batı yönüne, Talimhane apartmanlarının önüne, 1930'lu yıllarda, beton sütunlar üstünde yükselen bir bina oturtulmuştu. Kristal Gazinosu. Dar ve uzun bir dekor biçimindeki yapının üst katı, 1940'ların eğlence hayatında çok ün yapan lokanta-gazino olarak çalışmıştır. Adnan Menderes'in 1956-60 imar operasyonunda yıktırılan binanın arkasındaki apartmanlar da Bedrettin Dalan'ın 1987-1989 arasında Tarlabaşı Bulvarı'nı açış hamlesi sırasında yıktırılarak boşlukları meydana ve yola katılmıştır.

1987-89 Taksim - Tarlabaşı - Şişhane yıkımları sonrası, Taksim Cumhuriyet Anıtı'nın oturduğu dairesel taban İstiklal Caddesi yaya yolunun bir parçası halini almıştır.

1992 yılında inşaatına başlanan ve 2000 yılında hizmete giren M2 hattıyla İstanbul metrosunun istasyonlarından biri oldu.

Meydanın kuzeybatısındaki Talimhane bölgesi 2000'li yılların başlarına kadar oto yedek parçaları satan dükkânların yoğun olduğu bir alan iken, 2004 yılında, bu bölgede yer alan beş caddeyi kapsayan, 25 bin metrekarelik alandaki yayalaştırma faaliyetiyle oteller bölgesine dönüştürüldü.

Öteden beri meydanın yayalaştırılması düşünülmüş, bu kapsamda, Taksim Yayalaştırma Projesi inşaat çalışmalarına 2012 yılının son aylarında başlanmıştır. 2013'ün eylül ayında tamamlanan Taksim Yayalaştırma Projesi kapsamında Tarlabaşı Bulvarı – Cumhuriyet Caddesi arasındaki araç trafiği yer altına alınarak bu bölge yayalaştırıldı. Böylece Oteller Bölgesi (Talimhane) ile İstiklal Caddesi'ne erişimi kesintisiz olarak sağlandı. Kentin birçok noktasına belediye otobüslerinin seferler düzenlediği Gezi Parkı'nın kenarındaki duraklar ile lokantalar da çalışmalar kapsamında kaldırıldı.

Yenileme amacıyla 2008'de ziyarete kapatılan Atatürk Kültür Merkezi şubat 2018'de yenisinin yapımı için yıkıldı. Yeni yapılan bina ise 29 Ekim 2021 tarihinde açıldı.

Meydana eklenen son yapı, meydanın batı sınırını yatay olarak güçlü bir şekilde çizen su sarnıcının arkasındaki arsaya inşa edilen Taksim Camii'dir. 2017'de yapımına başlanan cami 2021 yılında ibadete açıldı.

Toplumsal önemi

Taksim Meydanı, Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde, özellikle 1928'de Cumhuriyet Anıtı'nın açılışından sonra, Sultanahmet ve Beyazıt meydanlarının kamusal işlevlerini yüklenerek, yeni rejimin bir simgesi olarak görüldü.  Cumhuriyet Anıtı çevresinde yapılan törenler, çelenk koyma merasimleri, daha sonra eski kışla yerine 1940'ta düzenlenen İnönü Gezisi'nin (daha sonra Taksim Gezisi) kenarına yerleştirilen tribünler önündeki geçit resimleri ve gece, anıtın etrafına renkli ampullerden çevrilen ışık hatları ile tarihi su tesisinin duvarına yaptırılan modern dekorların renkli ışıkları içerisinden akıtılan suların parıldayan çağıltıları, 25-30 yıl boyunca, şehir halkının ilgi gösterdiği güzellikler ve ulusal övünç tabloları oluşturmuştur.

İstanbul'un çok kalabalıklaştığı 1960'lı yıllardan itibaren, Taksim Meydanı Cumhuriyetin ilk yıllarındaki temiz ve seçkin görünümünden çok kayıplar vermiş, politik çalkantıların buhranlı görüntüsü, kalabalık ve olaylı mitingler, tarihte ilk kez bu meydanda görünür olmuştur. 6-7 Eylül Olayları'nın yanı sıra, 16 Şubat 1969 günü yaşanan ve tarihe "Kanlı Pazar" olarak geçen olayda, ABD'nin 6. Filo'sunu protesto etmek için toplanan topluluğa karşıt grupların saldırmasıyla Ali Turgut Aytaç ve Duran Erdoğan adlı gençler bıçaklanarak öldürüldü.

Meydanın tarihinde yaşanan en trajik olaylardan bir diğeri, miting için toplanan yoğun kalabalığa, birçok yerden ateş açılması sonucunda çıkan panikte çok sayıda kişinin hayatının kaybettiği, Kanlı 1 Mayıs'tır. 1 Mayıs 1977'de İşçi Bayramı'nı kutlamak üzere Türkiye'nin çeşitli illerden İstanbul'a gelen yaklaşık 500 bin kişi DİSK'in önderliğinde Taksim Meydanı'nda düzenlenen mitinge katıldı. Akşam saatlerine doğru alanın çevresindeki birkaç noktadan açılan ateş sırasında çıkan panikte 28 kişi ezilme ya da boğulma nedeniyle, 5 kişi vurulma nedeniyle, 1 kişi de panzer altında kalarak yaşamını yitirdi, yaklaşık 130 kişi de yaralandı. 34 kişinin yaşamını yitirdiği o gün tarihe "Kanlı 1 Mayıs" olarak geçti. Meydan bu kanlı olaydan ancak 32 yıl sonra, 1 Mayıs İşçi Bayramı'nın resmi tatil ilan edildiği 2009 yılından itibaren 1 Mayıs kutlamalarına açıldı.

2013 yılının Mayıs-Haziran aylarında, Taksim Yayalaştırma Projesi çerçevesinde, Taksim Gezi Parkı'na İstanbul 6. İdare Mahkemesi ve 2 No'lu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu kararı  olduğu halde Taksim Topçu Kışlası'nı imar izni olmadan yeniden inşa edilmesini engellemek için başlayan eylemler (Gezi Parkı olayları) kısa sürede İstanbul ve Türkiye'ye yayıldı.

15 Temmuz Darbe Girişimi sonrasında 24 Temmuz 2016'da Cumhuriyet Halk Partisi tarafından partilerüstü bir miting düzenlendi.

Meydanın özellikleri

Taksim'i bir semt olarak tanımlamak pek mümkün değildir. Daha çok bir meydan ve onu kuşatan yapılar topluluğu olarak görmek daha doğrudur.

Meydan olmadan önce, eski evlerin sıralandığı dar bir bölge olan semt, meydan haline getirilip genişletildikten sonra zamanla bugünkü görünümünü almıştır. Meydanın ortasındaki Cumhuriyet Anıtı bugün ulusal günlerde tören yeri olarak kullanılmasının yanı sıra İstiklal Caddesi ve çevresinde zaman geçirmek için gelenlerin buluşma yeri işlevini de üstlenmektedir. Meydanın başlangıcından Tünel Meydanı'na kadar nostaljik tramvay çalışır.

Taksim Meydanı ve çevresi aynı zamanda kültür, eğlence ve büyük bir alışveriş merkezidir. Çok sayıda mağaza, sinema ve tiyatro salonu, sanat atölyesi, sergi salonu, bar, disko, kafe barındırır. Özellikle haftasonları Taksim'de 24 saat hareket vardır; Meydanın girişinde bulunan büfelerin (bazıları hafta içi de dahil olmak üzere) çoğu hafta sonu gün boyu açıktır. Sabah saatlerine kadar gece kulüpleri kapanmaz. Meydanın yakınlarında bulunan taksiler ile günün her saati ulaşım sağlanır ve kesinlikle herkesin buluşabileceği bir yerdir.

Ulaşım açısından önemli bir merkez haline gelen Taksim, günümüzde bir meydandan çok bir kavşak özelliği göstermeye başlamıştır. Meydan, Cumhuriyet ve Halâskârgazi caddeleri üzerinden Harbiye, Nişantaşı, Osmanbey, Şişli ve Mecidiyeköy'e, Tarlabaşı Bulvarı'yla Kasımpaşa, Şişhane, Unkapanı, Aksaray ve Yenikapı'ya, İstiklal Caddesi ve devamındaki Galip Dede ve Yüksek Kaldırım caddeleriyle Tünel Meydanı ve Karaköy'e, Sıraselviler Caddesi ve Defterdar Yokuşu ile Cihangir ve Tophane'ye, Gümüşsuyu (İnönü) Caddesi'yle Dolmabahçe'ye, Dolmabahçe üzerinden de karşıt yönlerdeki Beşiktaş veya Kabataş'a, Mete Caddesi ve devamındaki Taşkışla Caddesi ile de Nişantaşı ve Maçka'ya bağlanır.

Taksim Cumhuriyet Anıtı

Taksim  Meydanı'nın simgesi haline gelen anıt İtalyan heykeltıraş Pietro Canonica'ya yaptırılmış, 1928 yılında yerine yerleştirilmiştir. Anıtın  yapımı 2,5 yıl sürmüş, anıt taş ve bronz  kullanılarak yapılmıştır. Cumhuriyet dönemi anıtlarından ilk defa figüratif bir anlatımla Atatürk'ü  ve yeni düzeni anlatan bir heykeldir. Anıt dikilmeden önce Taksim'de alan özelliği yoktu.

Dairesel bir meydanın  ortasına dikilen anıtta, iki yüzünde bronz figürlerin yer aldığı geleneksel mimari kullanılmıştır, 11 metre yüksekliğindedir. Kaidesinde pembe Trentino ve yeşil Suza mermerleri kullanılmıştır. Anıtın bir yüzü Cumhuriyet Türkiyesi'ni, diğer yüzü ise Türk Kurtuluş Savaşı'nı simgelemektedir.

Anıtın kuzey yönünde Mustafa Kemal, yanında  İsmet İnönü, Fevzi Çakmak, halk ve iki Sovyet generali Kliment Voroşilov ile Mihail Frunze betimlenmiştir. Anıtın  yan  yüzlerinde birer asker üstlerindeki madalyonlarda ise iki kadın figürü görülmektedir. Anıtın dar yüzleri altında mermerden yalaklar bulunur. Bunlar çeşme olarak düşünülmüş daha sonra eklenmemiştir.

Ulaşım

Ayrıca bakınız
 Taksim Yayalaştırma Projesi
 Taksim Aktarma Merkezi
 Taksim Camii
 Taksim Gezi Parkı
 İstiklal Caddesi
 Atatürk Kültür Merkezi
 Kanlı 1 Mayıs
 Gezi Parkı olayları

Fotoğraf galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İBB Taksim Kamerası
 Uzaydan Taksim Meydanı

Osmanlı mimarisi
Meydan
Beyoğlu'ndaki meydanlar
Ulusal meydanlar

Taksim Meydanı


Die Plaza de la Candelaria ist ein öffentlicher Platz in Santa Cruz de Tenerife (Kanarische Inseln, Spanien).

Geschichte des Platzes

Das Gebiet der Plaza de la Candelaria lag bei der Gründung von Santa Cruz de Tenerife zu Beginn des 16. Jahrhunderts am nördlichen Rand der Ansiedlung. Anfangs wurde das Gelände für Übungen der Miliz genutzt. Es wurde daher Plaza de Armas genannt. Der Bau des Castillos San Cristóbal im Jahr 1579 grenzte den Platz zum Meer hin ab. Um den Platz herum wurden weitere Gebäude errichtet. Mit der Zunahme der Bedeutung des Hafens und dem Bau einer Mole vor dem Castillo San Cristóbal wurde der Platz, jetzt unter der Bezeichnung Plaza del Castillo zum wirtschaftlichen Mittelpunkt der Stadt. Im Jahr 1706 wurde in der Mitte des Platzes ein Brunnen aufgestellt. Der Name wechselte daher in Plaza de la Pila (Platz der Brunnenschale). Nach dem Abriss des Castillo San Cristóbal im Jahr 1929 war der Platz zum Hafen hin wieder offen. Durch die Anlage und die neue Bebauung der Plaza de España auf dem an die Plaza de la Candelaria angrenzenden Gelände, in den 1940er und 1950er Jahren verlagerte sich der Schwerpunkt des Verkehrs von der Plaza de la Candelaria auf die Plaza de España. Bei der Umgestaltung des Bereiches der Plaza de España in den Jahren 2006 bis 2008 wurde die Plaza Candelaria zur Fußgängerzone.

Der offizielle Name des Platzes wurde im Laufe der Zeit immer wieder verändert u. A. in Plaza de la Constitución, Plaza Real usw. Der heute verwendete Name leitet sich von dem Denkmal El Triunfo de La Candelaria ab, das im Jahr 1778 im unteren Teil des Platzes errichtet wurde.
Vor diesem Denkmal wird zu Karneval, zu den Fiestas de Mayo aber auch zu anderen Anlässen eine Bühne aufgebaut. Der obere Teil des leicht ansteigenden Platzes wird so zum Zuschauerraum für öffentliche Veranstaltungen. In der restlichen Zeit ist der Platz als Ende bzw. Anfang der Haupteinkaufsstraße der Stadt, der Calle Castillo, mit vielen Straßencafés Treffpunkt für Touristen und Einheimische.

Der Platz war und ist auch heute noch Schauplatz vieler für die Stadt bedeutender politischer und gesellschaftlicher Ereignisse wie die Ausrufung der Zweiten Spanischen Republik im Jahr 1931, Demonstrationen usw. Für die Chichareros (Einwohner von Santa Cruz) stellt allerdings die Verabschiedung der geschlagenen Britischen Matrosen und Marinesoldaten durch eine Ehrenformation der Kanarischen Milizen am 25. Juli 1792, das bedeutendste Ereignis dar, dass auf dem Platz stattfand.

Denkmale auf dem Platz

El Triunfo de La Candelaria
Das Denkmal wurde zu Ehren der Virgen de la Candelaria oder auch Nuestra Señora de la Candelaria errichtet. Es besteht aus einem Obelisken auf dessen Spitze eine Marienstatue steht. An den vier Ecken des Sockels stehen lebensgroße Figuren, die die Menceyes (Fürsten der Ureinwohner Teneriffas) der Fürstentümer Icod, Daute, Abona und Adeje darstellen. Die Inschriften auf den vier Seiten enthalten Hinweise auf die Bedeutung der Candelaria für die Insel und eine Angabe auf das Jahr der Aufstellung und den Spender des Denkmals. Bis 1928 befanden sich im Sockelbereich Puttos die auf Delfinen ritten. Das Denkmal besteht aus Carrara-Marmor. Es wurde im Jahr 1768 in Genua von dem Bildhauer Pasquale Bocciardo geschaffen.

La Pila

Die Brunnenschale, die heute im oberen Bereich des Platzes steht, war der oberste Teil eines Brunnens der im Jahr 1706 in der Mitte des Platzes aufgestellt wurde. Der Brunnen ist aus örtlichem Vulkanstein hergestellt. Dieser Brunnen war eine der Endstellen der neu installierten Trinkwasserversorgung der Stadt und des Hafens. Das Wasser wurde vom Monte Aguirre im Anaga-Gebirge über einen 12 km langen Kanal herangeführt. Im Jahr 1802 fiel die Brunnenschale aus ungeklärten Gründen herunter und zerbrach. Daraufhin wurde der Bunnen weiter abwärts verlegt. Im Jahr 1844 wurde die Brunnenschale an eine Privatperson verkauft, die sie in einem Hotelgarten aufstellte. Im Jahr 1986 wurde der Brunnen an der Stelle aufgebaut, an der bis dahin ein steinernes Kreuz stand, das heute auf der Plaza de la Iglesia steht.

Gebäude am Rand des Platzes

Edificio Olympo
An der Stelle an der sich seit 1975 das 57 m hohe Edificio Olympo befindet, stand früher das Hotel La Orotava. Das Hotel war lange Zeit eine der ersten Adressen für Reisende, bevor sie sich in andere Teile der Insel begaben. Das Edificio Olympo besteht in den unteren Etagen aus Ladenflächen in den oberen aus Gewerbeflächen und Wohnungen.

Camara de Comercio
Das Gebäude der Camara Oficial de Comercio, Industría y Navegación de Santa Cruz de Tenerife, auch bekannt als Círculo Mercantil, wurde im Jahr 1932 von José Enrique Marrero Regalado entworfen und im Jahr 1943 fertiggestellt.

Edificio Banco Santander
Das 52 m hohe Gebäude der Banco Santander am Westende der Plaza Candelaria in Santa Cruz de Tenerife wurde im Jahr 1977 fertiggestellt. In dem Gebäude befinden sich gewerblich genutzte Flächen als auch Wohnflächen.

Palacio de Carta

Der Palacio de Carta ist ein historisch bedeutendes Gebäude an der Plaza de la Candelaria in Santa Cruz de Tenerife.
Matías Rodrígez Carta ließ das Gebäude in der Zeit von 1721 bis 1752 bauen. Als Baumeister wird Francisco de la Pièrre angenommen. Das Gebäude mit einer Fassade zur Plaza de la Candelaria und einem von der Plaza kaum wahrnehmbaren Turm hat einen Innenhof (Patio) mit bemerkenswerten Balkonen und Galerien aus Holz. Der Palacio de Carta war von 1853 bis 1881 Sitz der General-Kapitäne der Kanarischen Inseln. Das Gebäude steht seit dem Jahr 1947 unter Denkmalschutz.

Casino de Santa Cruz de Tenerife
Das Gebäude des Casino de Santa Cruz Tenerife wurde von dem Architekten Miguel Martín Fernández de la Torre entworfen und im Jahr 1935 fertiggestellt. Der Eigentümer, die Sociedad Casino de Tenerife, ist eine private Vereinigung. Es handelt sich nicht um ein Spielcasino, sondern um einen Verein zur Förderung der Kultur und Freizeitgestaltung. In dem Gebäude fanden bedeutende Tagungen und Kunstausstellungen statt.

Das Gebäude steht seit dem Jahr 2006 unter Denkmalschutz.

Weblinks

Einzelnachweise

Santa Cruz de Tenerife
Candelaria
Bauwerk auf Teneriffa
Obelisk
Platz in Afrika
Denkmal in Afrika
Säule in Spanien

Plaza de la Candelaria (Santa Cruz de Tenerife)


Barranca multiflagellata, polukopnena vrsta zelenih algi otkrivena 2015. godine na Kanarima u vulkanskom kanjonu Barranco de Gallegos na otoku La Palma, gdje je kontinuirano izložena promjenjivim vremenskim uvjetima (poplave naspram suša)

Smještena je u porodicu Barrancaceae, dio reda Chaetophorales.

Izvori

Chaetophorales

Barranca multiflagellata


Tetrachondraceae, malena biljna porodica u redu medićolike, kojoj pripadaju dva roda s ukupno tri priznate vrste u Sjevernoj i Južnoj Americi

Rodovi
 Polypremum L.
 Tetrachondra Petrie ex Oliv.

Izvori

Medićolike

Tetrachondraceae


قدمت فيات 1400 في معرض جنيف للسيارات في عام 1950 وكانت أول سيارة تنتجها شركة فيات الإيطالية لصناعة السيارات تم تصورها في أعقاب الحرب العالمية الثانية، والتي استفادة بالتالي من التكنولوجيات الحديثة.
هذا النموذج الذي كان ذو طراز راقي بالنسبة لذلك الزمن، ولهذا لم ينتج في إيطاليا فحسب ولكن أيضا في بلدان أخرى.:
 إسبانيا : سيات 1400.
 يوغوسلافيا زاستافا 1400. في عام 1954،
 وألمانيا، وفيات 1400 -إن أس يو-.

معرض صور

مراجع

سيارات توقفت في 1961
ستيشن واغن
سيارات اخترعت في 1950
سيارات خلفية الدفع
سيارات صالون
سيارات عقد 1950
سيارات عقد 1960
سيارات فيات
سيارات متحولة
منتجات عرضت في 1950

فيات 1400