Elizabeth Georgiana Campbell, duchesse d'Argyll (née Leveson-Gower ;  -  à Londres) est une noble britannique et une abolitionniste. Née dans la riche famille Sutherland-Leveson-Gower, elle est la fille aînée du George Sutherland-Leveson-Gower ( duc de Sutherland) et de sa femme, Lady Harriet Sutherland-Leveson-Gower. En 1844, Elizabeth épouse George Campbell ( duc d'Argyll), marquis de Lorne, fils aîné et héritier de John Campbell ( duc d'Argyll). Elle est devient duchesse d'Argyll en 1847 lorsque son mari succède à son père.

Comme sa mère, la duchesse d'Argyll est une opposante de premier plan à l'esclavage. Le couple aide à écrire une lettre intitulée An Affectionate and Christian Address of Many Thousands of Women of Great Britain and Ireland to Their Sisters, the Women of the United States of America (« Une adresse affectueuse et chrétienne de plusieurs milliers de femmes de Grande-Bretagne et d'Irlande à leurs sœurs, les femmes des États-Unis d'Amérique »), appelant à la fin de l'esclavage ; elle attire les signatures de  britanniques. Il accueille souvent l'abolitionniste et auteure américaine Harriet Beecher Stowe lorsqu'elle vient en Angleterre. La duchesse et Beecher Stowe sont amies et entretiennent une correspondance.

En 1868, la duchesse d'Argyll succède à la duchesse de Wellington en tant que Maîtresse de la garde-robe de la reine Victoria, occupant le poste jusqu'en 1870, date à laquelle elle démissionne en raison de problèmes de santé. Peu de temps après avoir été nommée membre de l'Ordre de la Couronne d'Inde nouvellement créé, elle meurt en 1878 alors qu'elle déjeune avec William Ewart Gladstone à Londres.

Famille et jeunesse
La grand-mère paternelle de Lady Elizabeth Georgiana Leveson-Gower est la riche héritière Elizabeth Gordon, suo jure comtesse de Sutherland, qui contrôle des domaines qui s'étendent sur 800 000 à un million d'acres dans les Highlands. Les terres de Sutherland sont encore agrandies avec le mariage d'Elizabeth Gordon en 1785 avec George Leveson-Gower (plus tard  duc de Sutherland). En 1823, leur fils George épouse Lady Harriet Howard, fille de George Howard ( comte de Carlisle). Leur fille aîné, Lady Elizabeth Leveson-Gower nait l'année suivante, le 30 mai 1824. Trois frères et deux sœurs suivent.

Avec des propriétés familiales en Écosse et en Angleterre, l'éducation d'Elizabeth implique de nombreux voyages. Leur résidence principale est la somptueuse Stafford House à Londres, qu'ils acquièrent en 1827. Ils résident également dans de nombreuses propriétés à la campagne. Le couple, en particulier Harriet, a une importante vie sociale. Elle est une hôtesse politique connue pour son amitié et sa position de Maîtresse de la garde-robe de la jeune reine Victoria. En 1833, le  duc meurt et le père d'Elizabeth devient le  duc de Sutherland, héritant de la vaste propriété. L'historien Eric Richards écrit que la première moitié du  voit l'apogée de l'influence sociale et économique de la maison Sutherland, sa richesse provenant des loyers, d'actions diverses et des dividendes d'entreprises de transport.

Mariage

Alors qu'elle accompagne la reine Victoria au château de Taymouth en 1842, Lady Elizabeth rencontre George Campbell ( duc d'Argyll), marquis de Lorne, le fils aîné du John Campbell ( duc d'Argyll). Ils se marient au domaine de Leveson-Gower à Trentham Hall le 31 juillet 1844. L'archevêque d'York, Edward Venables-Vernon-Harcourt, préside au mariage. Le domaine d'Argyll est endetté, la richesse qu'amène Elizabeth est donc bienvenue. Leur mariage aboutit à l'union de deux des plus grandes familles de propriétaires terriens d'Écosse.

Le jeune couple reçoit Rosneath du père du marié au moment de leur mariage. Profondément religieuse, Elizabeth a été élevée dans la foi anglicane, mais se convertit à l'Église d'Écosse lors de son mariage, recevant sa première communion dans la foi plus tard cette année-là. Comme beaucoup de ses prédécesseurs, Elizabeth est une fervente partisane de l'Église épiscopalienne écossaise dans le Diocèse épiscopalien d'Argyll et des Îles. Le couple a un intérêt similaire pour le libéralisme. Elizabeth est respectable et cultivée, et le marquis de Lorne trouve dans sa nouvelle épouse « plus que tout ce qui m'avait été dit par ses nombreux amis. . . Sur certains sujets, à l'exception de la philosophie et des sciences naturelles, elle avait plus étudié que moi à l'époque. ».

Duchesse d'Argyll
Lorne succède à son père en tant que  duc d'Argyll le 25 avril 1847, après quoi Elizabeth devient duchesse d'Argyll. Les principaux domaines de la famille comprennent Argyll Lodge à Londres, le fief familial du château d'Inveraray dans l'Argyllshire et Rosneath. Leur premier enfant, John, nait moins d'un an après leur mariage. Ils ont ensuite quatre fils et sept filles. La maison d'Argyll est sobre, convenable et routinière, avec des heures définies pour la prière, le petit-déjeuner, le déjeuner et le dîner. Les enfants ne manifestent pas d'émotions telles que des pleurs, sauf pour des « causes réelles » comme la mort d'un animal de compagnie. Le savant écossais John Stuart Blackie, qui apprécie la solennité du style de vie du couple, leur rend souvent visite, il dédie son ouvrage de 1876 Language and Literature of the Scottish Highlands à Elizabeth.

L'historienne Anne Jordan écrit que la duchesse est « vieille avant l'heure », ayant donné naissance à douze enfants. Elle souffre de problèmes de santé, en partie à cause d'un accident vasculaire cérébral en 1868, qui la laisse partiellement invalide ; de ce fait, une grande partie de l'éducation des enfants est supervisée par son mari. Sa troisième fille, Lady Victoria, qui souffre également d'une mauvaise santé due à une contraction de la poliomyélite, soigne sa mère. Une fois adultes, les contrats de mariage des enfants pèsent sur les ressources de la famille, tous sauf un finissant par se marier. Leur fils aîné, John, épouse la quatrième fille de la reine, la princesse Louise du Royaume-Uni (1848-1939), en 1871, et devient gouverneur général du Canada en 1878.

Comme sa mère la duchesse de Sutherland, la duchesse d'Argyll est une fervente partisane du mouvement abolitionniste. Elizabeth est l'une des nombreuses femmes britanniques affectées par le roman anti-esclavagiste de 1852 La Case de l'oncle Tom. L'année suivante, chez sa mère, la duchesse aide à rédiger une lettre intitulée  An Affectionate and Christian Address of Many Thousands of Women of Great Britain and Ireland to Their Sisters, the Women of the United States of America (« Une adresse affectueuse et chrétienne de plusieurs milliers de femmes de Grande-Bretagne et d'Irlande à leurs sœurs, les femmes des États-Unis d'Amérique ») . La lettre, finalement signée par 562 848 femmes, appelle à la fin de l'esclavage parce que l'institution ne reconnait pas les mariages d'esclaves, conduit à des séparations parents-enfants et empêche les esclaves de recevoir une éducation chrétienne. Elle est envoyée à l'auteur de La Case de l' oncle Tom, l'auteure abolitionniste américaine Harriet Beecher Stowe ; la duchesse d'Argyll et elle deviennent amies et maintiennent une correspondance. Harriet Beecher Stowe rend souvent visite aux duchesses de Sutherland et d'Argyll lorsqu'elle voyage en Angleterre et profite de leurs relations avec des personnalités politiques de haut niveau. Le duc et la duchesse d'Argyll sont également amis avec l'homme politique américain et leader anti-esclavagiste Charles Sumner, amenant l'historienne Amanda Foreman à écrire que la « relation entre [le duc d'Argyll] et Sumner s'avérerait être l'une des plus amitiés importantes de la guerre civile. »

En décembre 1868, Lady Campbell est nommée maîtresse de la garde-robe de la reine Victoria, succédant à Elizabeth Wellesley, duchesse de Wellington en tant que membre du premier ministère de William Ewart Gladstone. Elle démissionne du poste en 1870 en raison de sa mauvaise santé et est remplacée par sa belle-sœur Anne Sutherland-Leveson-Gower, duchesse de Sutherland. En décembre 1877, la reine Victoria crée l'Ordre de la Couronne d'Inde et le confère à la duchesse d'Argyll et à des dizaines d'autres femmes royales et nobles. Elle est également membre de l'Ordre royal de Victoria et Albert, deuxième classe. La Duchesse d'Argyll meurt le 25 mai 1878, en déjeunant avec Gladstone à Londres. Elle est enterrée à l'église paroissiale de Kilmun.

Trois ans plus tard, son veuf se remarie avec Amelia Maria, fille de Thomas Legh Claughton, évêque de St Albans.

Descendance

Le duc et la duchesse d'Argyll ont 12 enfants :

 John Campbell,  duc d'Argyll (6 août 1845 - 2 mai 1914) ; épouse la princesse Louise du Royaume-Uni en 1871
 Lord Archibald Campbell (18 décembre 1846-29 mars 1913) ; épouse Janey Callendar et a des descendants avec Niall Campbell ( duc d'Argyll)
 Lord Walter Campbell (30 juillet 1848 - 2 mai 1889) ; épouse Olivia Clarkson Miln en 1874 et est le grand-père de Ian Campbell ( duc d'Argyll)
 Lady Edith Campbell (7 novembre 1849-6 juillet 1913) ; épouse Henry Percy ( duc de Northumberland) en 1868
 Lord George Granville Campbell (25 décembre 1850 - 21 avril 1915) ; épouse Sybil Alexander en 1879
 Lady Elizabeth Campbell (14 février 1852 - 24 septembre 1896) ; épouse le lieutenant-colonel Edward Harrison Clough-Taylor en 1880
 Lord Colin Campbell (9 mars 1853 - 18 juin 1895) ; épouse Gertrude Elizabeth Blood en 1881
 Lady Victoria Campbell (22 mai 1854 - 6 juillet 1910)
 Lady Evelyn Campbell (17 août 1855 - 22 mars 1940) ; épouse James Baillie-Hamilton en 1886
 Lady Frances Campbell (22 février 1858 - 25 février 1931) ; épouse l'architecte Eustace Balfour, frère du Premier ministre Arthur Balfour
 Lady Mary Emma Campbell (22 septembre 1859 - 22 mars 1947) ; épouse Edward Glyn, évêque anglican de Peterborough
 Lady Constance Harriett Campbell (11 novembre 1864 - 9 février 1922) ; épouse Charles Emmott en 1891

Références

Bibliographie

Liens externes

Personnalité écossaise du XIXe siècle
Dame de l'ordre royal de Victoria et Albert
Dame de l'ordre de la Couronne d'Inde
Duchesse d'Argyll
Décès en mai 1878
Naissance en mai 1824

Elizabeth Campbell


Sædingestenen er en dansk runesten, der blev fundet på en mark ved Sædinge på Lolland i forbindelse med en pløjning i 1854. Stenen var i ni dele, der lå spredt nær et gammelt vadested. Runerne blev derfor ikke opdaget med det samme. Den øverste del af stenen mangler, og teksten er derfor ikke komplet. Stenen er dateret til at være rejst mellem 970 og 1020.

Thyra lod gøre denne sten ... Krog, sin ægtemand, men han var [dengang](?) den aller stærkeste(?) af alle særsveere og syddaner. "Kval" åd(?) høvdingen/ham, den bedste af nordmænd/nordboere. Han var da særsveernes bane/åg.

Stenen er i dag udstillet på Stiftsmuseet Maribo, der er en del af Museum Lolland-Falster.

Referencer

Runesten i Danmark

Sædingestenen


43724 Pechstein este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43724 Pechstein este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 8,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1975
Centura de asteroizi

43724 Pechstein


Biminijska cesta (eng. Bimini road), poznata i kao Biminijev zid, podvodna formacija stijena blizu otoka sjevernog Biminija na području Bahama. Sastoji se od pravilno poredanih pravokutnih kamenih blokova koji se prostiru oko 0,8 km u smjeru sjeveroistok-jugozapad. Budući da nalikuje na kamenu strukturu načinjenu ljudskim djelovanjem, nastale su brojne teorije kako se radi o potopljenoj cesti, zidu ili sličnoj umjetno nastalnoj građevini, no za takve tvrdnje nedostaju konkretni dokazi. Dio teorija povezuje tobožnju Biminijsku cestu s legendarnim izgubljenim kontinentom Atlantidom kojeg se smješta na tu lokaciju ili nedaleko od nje.

Područje je popularna turistička i sportska destinacija za ronioce i do nje se može doći isključivo brodom.

Povijest pronalaska i istraživanja

Postoji priča kako je američki mistik i vidovnjak Edgar Cayce (1877.-1945.) predvidio 1938. godine pronalazak dijelova Atlantida na području Bahama koji će biti otkriveni krajem 1960-ih godina. Godine 1968. ronioci su naišli u plitkim vodama pokraj otočja Bimini na neobičnu ravnu formaciju kamenih blokova uz koju je išla još jedna istovjetna paralelna formacija. Prema drugoj priči, neobične podvodne strukture prvi je uočio pilot s visine nadletajući to područje. Nakon otkrića, mediji su stvorili senzaciju o otkriću legendarne Atlantide što je privukle brojne znatiželjnike, ali i znanstvenike i istraživače na tu lokaciju.

Geolozi su izvršili niz istraživanja na lokalitetu, ispitali su nalaze dobivene iz podvodnih kamenih blokova i zaključili kako se radi o prirodnoj geološkoj formaciji koja je nastala djelovanjem morskih mijena i erozije podvodnog tla, za što postoje primjeri širom svijeta.

Biminijska cesta nije jedina tajanstvena turistička atrakcija na području na tom području. Kraj obale otoka Kube otkrivene su također neobična geološke formacije za koje se tvrdi da su ostaci nekoć potopljenog grada te lokalitet nosi naziv Kubanska podvodna formacija.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Biminijska cesta - bahamas.com
 Biminijska cesta/Izgubljeni grad Atlantida - bahamasgeotourism.com
 Tajne Biminijske ceste - coolinterestingstuff.com
 Vodi li Biminijska cesta do izgljubljene atlantidske civilizacije - ancient-origins.net

Bahami
Misterije
Geologija
Obalni i vodeni reljefni oblici

Biminijska cesta


"Spain" is an instrumental jazz fusion composition by jazz pianist and composer Chick Corea. It is likely Corea's most recognized piece, and is considered a jazz standard.

"Spain" was composed in 1971 and appeared in its original (and best-known) rendition on the album Light as a Feather, with performances by Corea (Rhodes electric piano), Airto Moreira (drums), Flora Purim (vocals and percussion), Stanley Clarke (bass), and Joe Farrell (flute). It has been recorded in several versions, by Corea himself as well as by other artists, including a flamenco version by Paco de Lucía, Al Di Meola and John McLaughlin in the 1980s, and a progressive bluegrass version by Béla Fleck  in 1979. A version with lyrics by Al Jarreau, "Spain (I Can Recall)", appeared on the 1980 album This Time. More recently, Corea had performed his composition as a duo with Japanese pianist Hiromi Uehara. A version of "Spain" was performed by Stevie Wonder at his 2008 Concert in London. The introduction used in the song is from Concierto de Aranjuez, a guitar concerto by the Spanish composer Joaquín Rodrigo.

The Light as a Feather version of "Spain" received two Grammy nominations, for Best Instrumental Arrangement and for Best Instrumental Jazz Performance by a Group. In 2001, Corea was awarded the Best Instrumental Arrangement Grammy for "Spain for Sextet and Orchestra".

Composition

Corea opens the Light as a Feather version of "Spain" with the adagio from Joaquin Rodrigo's Concierto de Aranjuez. After the intro, the song switches to a fast, steady samba-like rhythm, in which the main theme and an improvisation part are repeated.

The chord progression used during the improvisation part is based on harmonic progressions in Rodrigo's concerto. It runs as follows:

  | Gmaj7 | F#7 | Em7 A7 | Dmaj7 (Gmaj7) | C#7 F#7 | Bm B7 |

Appearances
By Chick Corea

 Light as a Feather (1972) – Chick Corea and Return to Forever
 Akoustic Band (1989) – Chick Corea Akoustic Band
 Play (1990) – Chick Corea and Bobby McFerrin
 Return to the Seventh Galaxy: The Anthology (CD 1996) – Chick Corea, Bill Connors, Stanley Clarke, and Lenny White
 Alexia In a Jazz Mood (1996) – Chick Corea and Alexia Vassiliou
 Solo Piano: Originals (2000) – Chick Corea
 Corea.Concerto (2001) – Chick Corea with Origin and the London Philharmonic Orchestra
 Rendezvous in New York (CD 2003, DVD 2005) – Chick Corea Akoustic Band
 Elektric Band: Live at Montreux 2004 (2004) – Chick Corea Elektric Band
 Akoustic Band 1991 (DVD 2005) – Chick Corea Akoustic Band
 Duet (2009) – Chick Corea and Hiromi Uehara
 Trilogy (2013) – Chick Corea with Christian McBride and Brian Blade

Covers

Manhattan Wildlife Refuge (1974) – Bill Watrous
Live and Improvised (1976) – Blood Sweat & Tears
Something You Got (1977) – Art Farmer
Crossing the Tracks (1979) – Béla Fleck
This Time (1980) – Al Jarreau
Le Beirut (1984) – Fairuz
Live With Vic Juris (1985) – Bireli Lagrene
Jaco Pastorius & Bireli Lagrene & Alex Bally (1985) – Bireli Lagrene and Jaco Pastorius
New Weave (1986) – Rare Silk
Somewhere Out There (1986) – Airmen of Note
Naurava Kulkuri (1986) – Vesa-Matti Loiri
Sensacion (1987) – Tito Puente
Daybreak (1987) – Béla Fleck
Thousand Wave (1988) – Takahiro Matsumoto
GRP All-Star Big Band (1992) – GRP All-Star Big Band
Rosenberg Trio: Live at the North Sea Jazz Festival (1993) – Rosenberg Trio
 [[Ng La banda (Cuba)]  Montreaux Jazz Festival 1993Zlatko (1995) – Zlatko ManojlovićDGQ-20 (1996) – David Grisman QuintetTwo Guitars One Passion (1996) – Lara & ReyesTango del Fuego (1999) – James GalwayCzechmate (1999) – Druha TravaSpain (2000) – Michel Camilo & TomatitoLa Nuit Des Gitans (2001) – Raphael FaysTribute album (2001) – Emilie-Claire Barlow               Crosscurrent (2005) – Jake ShimabukuroGently Weeps (2006) – Jake ShimabukuroSteps (2009) – ClusterLive at Last (2008) – Stevie WonderThe Chick Corea Songbook (2009) – The Manhattan TransferAcoustic Live (2009) – Pegasus (Issei Noro and Tetsuo Sakurai)Jazz and the Philharmonic – Chick Corea, Eric Owens, Terence Blanchard, and the Henry Mancini Institute OrchestraKind of Spain (2017) – Wolfgang HaffnerSpain (2017) – Groove for ThoughtSpain (2019) – The String QueensSpain'' (2020) – Dewa 19

References

 Official biography

Songs about Spain
Instrumentals
1971 songs
1970s jazz standards
Jazz fusion standards

Spain (instrumental)


පැරණි ඩොනමෝර් ආණ්ඩුක්‍රමය යටතේ පත්වූ ඇමති මණ්ඩලය විසින් 1943 දී සකස්කළ සංදේශ සඳහා සුළු ජාතීන් දැඩි විරෝදය පළකරමින් කියා සිටියේ අදහස් දැක්වීමේ අවස්ථාව තමන්ට ද ලබාදෙන ලෙසයි. එහි ප්‍රතිඑලයක් වශයෙන් 1944 දී ලංකාවේ සියලුම සුළු ජාතීන් සහ සියලුම පක්ෂ වල අදහස් විමසීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් කොමිසමක් පත්කර එවන ලදී. නමුත් මෙම කොමිසම සඳහා එකල මෙරට සිටි අමාත්‍ය මණ්ඩලය විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශ කළහ. මෙම කොමිසම ඉදිරියේ සාක්ෂි දීම සිංහල නායකයින් සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් ප්‍රතිෂේප කරන ලදී. කෙසේ වෙතත් එවකට රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ සභාපති වූ ඩී.එස්. සේනානායක මහතා පෞද්ගලිකව යම් කරුණු පිලිබඳ සාකච්ජා කරන ලදී. මේ සමගම සුළු ජාතීහු බොහෝ දෙනෙක් මෙම කොමිසම ඉදිරියේ සාක්ෂි දුන්හ.

කොමිසම
එංගලන්තයේ කොන්සර්වේටිව් පක්ෂයේ ඇමතිවරයෙකු වූ සෝල්බරි සාමි ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් සර් ෆෙඩ්රික් රීස් සහ සර් ෆෙඩ්රික් රෝස් ගෙන් සමන්විත කමිටුවකි.

නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය
මුළු නියෝජිත මණ්ඩලය මන්ත්‍රීවරු 101 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ අතර 95 දෙනෙකුම ජන්ද කොට්ටාශ අනුව ද 6 දෙනෙකු සුළු ජාතීන් නියෝජනය කිරීම සඳහා ද පත් කරන ලදී. මෙකල  මුළු ආසන ප්‍රමාණය 89 ක් වූ අතර ඉන් ආසන 5 ක් ම බහු මන්ත්‍රී ආසන ලෙස නම්කර තිබීම විශේෂත්වයකි. මෙයට හේතුව විවිධ කුල සහ ජාතීන් නියෝජනය කිරීම සඳහා බොහෝ ජනතාවක් ඇති ආසන තිබීමයි.

මැද කොළඹ - මන්ත්‍රී වරු තිදෙනෙකු (සිංහල/ දෙමල සහ මුස්ලිම් ජනතාව වෙනුවෙන්)
බදුල්ල සහ බලන්ගොඩ - මන්ත්‍රීවරු දෙදෙනෙකු බැගින් (සිංහල සහ ඉන්දියානු දෙමල)
කඩුගන්නාව සහ අම්බලන්ගොඩ - මන්ත්‍රීවරු දෙදෙනෙකු බැගින් (විවිධ කුල නියෝජනය සඳහා)

මේ අතර සුළු ජාතීන් සඳහා පත්කළ මන්ත්‍රී වරු හයදෙනා අගමැති තුමාගේ උපදෙස් පරිදි ආණ්ඩුකාර තුමා විසින් පත් කරන ලදී.
එකල දේශීය කටයුතු සම්බන්ධව පුර්ණ බලතල නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට හිමි විය. මුදල්, අධිකරණ සහ රාජ්‍ය සේවාවන් පිලිබඳ බලතල ද එම මණ්ඩලයම සතු විය. මේ අතර ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු පිලිබඳ බලතල තවදුරටත් ආණ්ඩුකාරවරයා සතු විය.

ජන්ද කොට්ඨාශ වෙන්කිරීමේදී සීමාවන් වුයේ වර්ග සැතපුම් 1000 හෝ ජනගහනය 75000 යන දෙකෙන් එකකට අනුව වෙන්කළ යුතු බවය. 1947 ට පෙර එම ආණ්ඩු ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නම් පක්ෂ ක්‍රමයක් අවශ්‍ය වූ බව ආණ්ඩුකාරතුමා තීරණය කල බැවින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය බිහිවිය.

මේ වනවිට ලංකා සම සමාජ පක්ෂය, කොමිනියුස්ට් පක්ෂය සහ ද්‍රවිඩ සංගමය, පක්ෂ වශයෙන් බිහිවී තිබිණි.

කොමිනියුස්ට් පක්ෂය - 1943 දී සම සමාජ පක්ෂයෙන් කැඩී දොස්තර වික්‍රමසිංහ, ඇම්.ජී. මැන්දිස් සහ බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික පීටර් කෙනමන් සමග පිහිටුවනු ලැබීය

එක්සත් ජාතික පක්ෂය - ඩී.එස්. සේනානායක, එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක විසින් පිහිටුවනු ලැබීය.

උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලය (සෙනෙට් සභාව)
එකල පාර්ලිමේන්තුව නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය සහ සෙනෙට් සභාව යන මණ්ඩල දෙකින් සැදිණි. සෙනෙට් මණ්ඩලය , උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලය ලෙසද හැඳින්වූ අතර එය මන්ත්‍රී වරු 30 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විය. මෙයින් 15 දෙනෙකු, අගමැති තුමාගේ උපදෙස් පරිදි ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් පත් කල අතර ඉතිරි 15 දෙනා නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය විසින් පත් කරන ලදී.  සෙනෙට් සභිකයෙකු වීම සඳහා විවිධ අංශ වල දැනුම ඇති විද්වතුන් පමණක් පත් කරන ලදී. මෙයට හේතුව ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී උපදෙස් ලබාගැනීම සඳහායි. මුදල් පනත පිලිබඳ කිසිදු අයිතියක් මොවුන් හට නොතිබිණි.

සෙනෙට් සභිකයෙකු වීම සඳහා අවශ්‍ය සුදුසුකම්:
 වයස අවුරුදු 35 සම්පුර්ණ කල යුතුය.
 නීතිය, බැංකු, වෛද්‍ය, ඉංජිනේරු, වෙළඳාම, කර්මාන්ත , කෘෂිකර්මය යනාදී අංශ වලදී නිපුනත්වයක් ලබාතිබීම

1935 දී බුරුමයට හදුන්වාදී තිබූ සෙනෙට් මණ්ඩලය ආදර්ශයට ගනිමින් මෙරටට මෙම සෙනෙට් මණ්ඩලය හදුන්වාදී තිබේ..

කැබිනට් මණ්ඩලය
1947 දී කැබිනට් මණ්ඩලය පිහිටුවනු ලැබූ අතර මුදල්, නීති සහ රාජ්‍ය කටයුතු ඔවුන් සතු විය. එහි සියලුම නියෝජිතයන් දේශීය ඇමතිවරු වූ අතර ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු පිලිබඳ කටයුතු ඔවුන් හට ලබා නොදී තව දුරටත් ආණ්ඩුකාර තුමා යටතේ පවත්වා ගන්නා ලදී. මෙම කැබිනට් මණ්ඩලයේ නායකත්වය ලැබුනේ අගමැති තුමාටයි. මෙහි ඇමතිවරුන් හට තම අදහස් පෞද්ගලිකව ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතියක් නොතිබුන අතර සියලුදෙනා ම සාමුහිකව පාර්ලිමේන්තුවට වග කියමින් අදහස් ප්‍රකාශ කලයුතුය.

අග්‍රාණ්ඩුකාරතුමා
සෝල්බරි ආණ්ඩුක්‍රමය යටතේ අග්‍රාණ්ඩුකාරතුමාගේ බලතල සීමා සහිත විය. නමුත් 1947 දී පුර්ණ ස්වරාජ තත්වයක් ලංකාවට ලබා නොදී ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු පිලිබඳ වගකීම තව දුරටත් ඔහු සතු විය. කැබිනට් මණ්ඩලයේ නායකත්වය අගමැති තුමා යටතට පත්වූ නිසා අග්‍රාණ්ඩුකාරතුමා ට අගමැති තුමාගේ උපදෙස් පරිදි ක්‍රියාත්මක කිරීමට සිදු විය.

පරිශීලන

නන්ද රණවීර, විසිවන ශත වර්ෂයේ මෙරට ආණ්ඩු ක්‍රමය (1900-1994), එම්.ඩී. ගුණසේන සහ සමාගම 1995, ISBN 955-21-0714-8

බාහිර සබැඳි
http://www.priu.gov.lk/Cons/1978Constitution/ConstitutionalReforms.htm
http://www.facebook.com/pages/Soulbury-Constitution/135358156497996

ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම
බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව

සෝල්බරි ආණ්ඩුක්‍රමය


المتحف المركزي للجيش الجزائري برياض الفتح (الجزائر). فيه مجموعة من صور الشهداء في مقتبل العمر من رجال أو النساء. من أشهر الصور هي صورة لامرأة شابة ترمز إلى قوة الفتاة الجزائرية، جميلة بو عزة. أما عن الجزائر ما بعد الاستقلال، نجد فيه بعض الأشياء الشخصية الخاصة للرئيس الراحل هواري بومدين مثل بعض ربطات العنق كالتي كان يلبسها في خطابه الشهير في الأمم المتحدة، وبدلاته، وسيارته الخاصة سيتروين.

يوجد فيه أيضا بعض المعالم لفترة الأمير عبد القادر. وهناك أشياء من الفترة النوميدية أيضا.

تاريخ
تصنف معروضات المتحف المركزي وفقا لكرونولوجيا تاريخية، تمتد من عصور ما قبل التاريخ إلى العهد المعاصر، وتتوزع المعروضات الفريدة للمتحف عبر فضاءاته بحسب التسلسل الزمني وهي: عصور ما قبل التاريخ، العصر القديم، العصر الإسلامي، العصر الحديث والعهد المعاصر. وقد كانت بداية جولتنا التاريخية مع عصر ما قبل التاريخ والذي خصص له جناح احتوى على عينات أثرية يرجع تاريخها منذ 3 ملايين سنة إلى 2000 سنة قبل التاريخ، حيث يتضح من خلال تلك العينات، مختلفة الأنماط الصناعية التي عرفها الإنسان الجزائري في عصور ما قبل التاريخ من أدوات حجرية تؤرخ للعصر الحجري الأسفل، وهي تنتمي إلى الحضارة الاشولية، ومن بين تلك الأدوات نجد ما عرف بالبيفاص والبليطات.. لنصل بعدها إلى الآثار الخاصة بالعصر الحجري الأوسط وهي الادوات التي تنتمي لسكان الحضارة الموسترية والحضارة العاترية. وفيما يخص العصر الحجري القديم المتأخر فيعرض المتحف بعض الأدوات التي تعكس تطور الإنسان الحجري الحديث، حيث يمكن الاطلاع على أدوات مصقولة صقلا جميلا ودقيقا من بينها بعض رؤوس السهام ومكاشط وشظايا حادة على شكل سكاكين. في ذات الجناح يقف الزائر أمام خريطة جيوتاريخية تحمل أهم معالم الحضارة النوميدية الموحدة في العصر القديم، تلك الحضارة التي قامت ما بين 23م إلى 152م والتي كانت مقسمة إلى قسمين، الشرقي والذي عرف بمملكة ماصيلية وعاصمتها سيرتا التي كان على الملك ماسينيسا. أما القسم الغربي فقد شمل مملكة مازيصيليا وعاصمتها صيقا وهي عين تموشنت حاليا. وكان على رأسها سيفاكس. كما يوجد في هذا الجناح مجسمات لمختلف ملوك نوميديا في شكل تماثيل كاملة وأخرى نصفية ومسكوكة على قطع نقدية ومنهم يوغرطة، ماسينيسا وسيفاكس، هذا إضافة إلى لوحات زيتية لأهم المعارك التي شنها يوغرطة على المعسكر الروماني. و لعل أهم أجنحة المتحف هو ذلك المخصص للعصر الإسلامي حيث يشد انتباه الزائر تلك الخريطة الجيوتاريخية التي صممت خصيصا لتحمل كل مراحل الفتح الإسلامي في منطقة المغرب العربي بداية من فتوحات عقبة بن نافع الأولى سنة 670م إلى فتوحات موسى بن نصير مابين 704 و 711 ودعمت هذه الخريطة بجسمات وتماثيل لمؤسسي الدول الإسلامية بالجزائر وهي على التوالي: الدولة الرستمية وهي أول دولة إسلامية أسست بالجزائر على يد عبد الرحمان بن رستم وعاصمتها تيهريت وتليها الدولة الزيرية فالدولة الحمادية التي أسسها حماد بن بولوغين 1014 إلى 1152 فالدولة المرابطية والتي أسسها يوسف بن تاشفين وامتدت من الجنوب الأقصى إلى الجزائر ودامت بها 86 سنة ليصل المتجول في فضاء الحضارة الإسلامية إلى رحاب الدولة الموحدية ومؤسسها عبد المؤمن بن علي الذي وحد الجنوب المغربي سياسيا بعد زوال الموحدية في الجزائر والدولة الزيرية الباديسية في الجزائر، وهو ما أتاح للدولة الموحدية أن تصبح أهم قوة سياسية في حوض البحر الأبيض المتوسط وإفريقيا الشمالية وكانت عاصمتها تلمسان، وامتدت بين بلدة سعيدة شرقا إلى وادي ملوية غربا. وفي ذات السياق يعرض المتحف نماذج من رايات الدول الأساسية المتعاقبة إضافة إلى أسلحة العصر الإسلامي السيف، الترس، البيضاء، القوس، الرمح، الحراب، المنجنيق... وبعض الأسلحة الفردية الإسلامية التي ميزت المحارب المغاربي عن غيره من المحاربين المسلمين.

العصر الحديث
الفترة العثمانية الممتدة من 1514م إلى 1830م. في مدخل هذا الجناح ينتصب بشموخ تمثالان للأخوين عروج وخير الدين بربروس القائدين الكبيرين اللذين كان لهما دور بارز في نجدة الجزائريين من التكالب الصليبي والاسباني المتتابع على المنطقة. كما يعرض المتحف تمثالا للقائد البحري الرايس حميدو مع بعض النماذج للسفن التي دخلت في تشكيلة الأسطول الجزائر. كما يحتوي الجناح على خريطة مفعلة لمسارح العمليات العسكرية للبحرية الجزائرية عبر البحار والمحيطات. أما عن مرحلة العهد المعاصر والتي تبدأ بفترة المقاومة الشعبية التي ثارت في وجه المستعمر الدخيل، وتبلورت وازدادت نضجا وانتشارا، وكانت بدايتها مثلما يقدمه المتحف بقيادة الأمير عبد القادر بن محي الدين الذي خصص له جناح متميز جدا من خلال عرض لبعض اللوحات الزيتية لمختلف الأعمال العسكرية والمعارك التي خاضها جيش الامير عبد القادر، محرزا فيها العديد من الانتصارات على المستعمر الغاشم، ومنها معركة خنق النطاح في 1832 ومعركة المقطع العام 1835 كما يجد الزائر في نفس الرواق مجموعة من الرايات التي جمعها الأمير خلال فترة توليه قيادة المقاومات الشعبية وبعض أسلحة جيشه كالبندقية والخنجر وأمتعة خاصة بالأمير منها صدريته الحربية وجلبابه وسلاحه الشخصي. ويحمل الجناح أيضا نصوصا لبعض المعاهدات التي مثلت فواصل مهمة في تحديد مصير الشعب الجزائري منها معاهدة دي ميشال سنة .1834 كما تقف في كل زاوية من زوايا هذا الرواق تماثيل نصفية لأشهر رواد المقاومة الشعبية الذين اصطفاهم القدر ليصيغوا بتضحياتهم مجد الجزائر ويسجلوا بدمائهم الزكية أروع صفحات الصمود والخلود منهم: الحاج أحمد باي، الشريف محمد بن تومي، بوشوشة، الشيخ بن المختار.

مرحلة الحركة الوطنية
كثيرة هي الشواهد التي يقف عندها الزائر للقاعة المخصصة لأهم مراحل المقاومة الوطنية، حيث توجد خرائط جيوتاريخية ولوحات زيتية تصف بشاعة الإجرام الاستعماري، وأول لوحة تتصدر هذا الفضاء هي تلك الخاصة بالشهيد شعال بوزيد وهو أول شهيد سقط في أحداث 8 ماي. وفي خضم هذا الزخم التاريخي الذي يضطلع به المتحف المركزي العسكري تتراءى للزائر أهم أحداث ثورة التحرير الجزائري والتي يقدمها المتحف بشيء من التفصيل من خلال الشواهد الحية والصور والوثائق والمجسمات والخرائط، حيث يتعرف الزائر على المنظمة السرية الخاصة والتي ظهرت عام 1947 واللجنة الثورية للوحدة والعمل التي أنشئت عام 1954 واجتماع 22 الذي انعقد في 1954 وبيان أول نوفمبر كأهم كوثيقة في تاريخ الجزائر. كما يعرض المتحف نماذج للأسلحة البسيطة التي استعملها المجاهدون في بداية الثورة من بنادق وخناجر وأسلحة بيضاء. وفي الناحية المقابلة لهذا الجناح يتاح للزائر الاطلاع على خريطة بيانية للمناطق التي توزع عليها الكفاح المسلح عبر التراب الوطني وهي: المنطقة الأولى بقيادة رابح بيطاط، المنطقة الثانية بقيادة مصطفى بن بولعيد، المنطقة الثالثة بقيادة كريم بلقاسم، والمنطقة الرابعة بقيادة ديدوش مراد فيما تولى العربي بن مهيدي قيادة المنطقة الخامسة. كما يعرض المتحف نماذج للرتب العسكرية مع صور القادة والمجاهدين المشاركين في مؤتمر الصومام إلى جانب وثائق عن المؤتمر ومجسم للبيت الذي عقد فيه. و هناك أيضا المقصلة التي استعملت في سجن سركاجي لتنفيذ أحكام الإعدام ضد الجزائريين. وصورة أول شهيد قدم لهذه المقلة وهو أحمد زابانة البطل الشهم الذي قال فيه مفدي زكريا:
وامتثل سافرا محياك جلا دي ولا تتلثم فلست حقودا واقضي ياموت فيما أنت قاض أنا راض إن عاش شعبي سعيدا وللتعريف بتضحيات ومعاناة الشعب الجزائري يجد المتجول في هذا الرواق أدوات ووسائل التعذيب التي استعملها المستعمر الفرنسي ليثني هذا الشعب عن المطالبة بالحرية ومن هذه الادوات، الأغلال، الكهرباء، الزنزانات ولوحات زيتية تبرز معاناة السجناء الجزائريين. المعرض يقدم أيضا صورا وثائقية تعرف باتفاقيات إيفيان كحدث تاريخي تعلق به مصير الأمة. و تخليدا لرجل الميدان وبطل المجاهدين الرئيس الراحل هواري بومدين خصص له رواق باعتباره أول قائد للأركان العامة لجيش التحرير الوطني. وبالمقابل يجد الزائر نفسه أمام تمثال الشاعر المناضل السياسي الثوري وبلبل الكفاح التحريري المسلح مفدي زكريا الذي يقف شامخا مجلجلا وكأنه يتلو قصيدته:
شغلنا الورى وملأنا الدنا
بشعر نرتله كالصلاة
تسابيحه من حنايا الجزائر.
وأخيرا يصل الزائر إلى رواق الجيش الوطني الشعبي أين تعرض نماذج للرتب العسكرية والألبسة ومختلف أسلحة الجيش الوطني الشعبي للقوات البرية، الجوية، والقوات البحرية والدرك الوطني مع التعريف بأدوات عمل رجال الدرك.

بطاقة فنية للمتحف
يقع المتحف المركزي العسكري جنوب غربي مجمع رياض الفتح، حيث يتربع على مساحة تقدر ب 17000 م2 وقد شيد هذا المعلم التاريخي فوق ربوة المدنية بالجزائر ضمن منشئات مجمع رياض الفتح الذي بني على أنقاض حي الاكاسيا القديم، ويقابل المتحف مقام الشهيد الذي أقامته الجزائر تخليدا لشهدائها الأبرار. والجدير بالذكر أن اختيار موقع المتحف له ما يبرر إذ أن هذه المنطقة تعتبر مكانا مشتركا لأكبر الأحداث والعمليات العظيمة التي سجل فيها أبطال الجزائر أروع انتصاراتهم، كما لقي فيها بعض أبناء هذا الوطن أنواع العذاب على يد المستعمر الغاشم، ولعل أبرز تلك الدوافع هي كون المتحف كان قلعة قديمة حطم منها الأسطول الاسباني بقيادة شارل الخمس ملك اسبانيا عام 1541 كما انه المكان الذي تم فيه اجتماع 22 التاريخي الذي عقد بمنزل المجاهد إلياس دريش المحاذي للمتحف وهو الاجتماع الذي ضم أكبر قادة الثورة التحريرية زيادة على هذا فهو المكان الذي يمثل أهم مركز التعذيب والتنكيل الاستعماري. وقد تم افتتاح المتحف في أول نوفمبر 1984 بمناسبة الذكرى الثلاثين لاندلاع الثورة التحريرية الكبرى، ليكون حافظة للتاريخ العسكري الجزائري وذاكرة لماضيها النضالي. ويذكر أن المتحف يضم قاعة شرفية تؤدي إلى قاعة المحاضرات التي تتسع ل 265 مقعد مجهزة بأحدث وسائل الترجمة، كما يشتمل هذا الطابق على مكتبة بها قاعات للمطالعة وأخرى قاعات لحفظ الوثائق والمخطوطات. أما الطابق السفلي فيحتوي على ورشات ومخابر ومكتبات وقاعات مراقبة وقاعة للمصالح التقنية فيما يتضمن الطابقان الأول والثاني على مناطق عرض مساحة كل منها 2700م2 بالإضافة إلى مركز إداري، أما الطابقين الثالث والرابع فيشتمل كل منهما على مساحة عرض تقدر ب 700 م2 بالإضافة إلى ورشات عمل.

انظر أيضًا
 المقاومة الشعبية الجزائرية ضد فرنسا
 ثورة تحرير الجزائر
 جبهة التحرير الوطني الجزائري
 جيش التحرير الوطني الجزائري
 وزارة المجاهدين الجزائرية
 المنظمة الوطنية للمجاهدين الجزائرية
 المنظمة الوطنية لأبناء الشهداء
 المنظمة الوطنية لأبناء المجاهدين
 يوم المجاهد
 يوم الشهيد
 يا شهيد الوطن
 مقام الشهيد

وصلات خارجية
 تسمية المتحف المركزي للجيش باسم المجاهد الفقيد الرئيس "الشاذلي بن جديد"

المراجع

تاريخ الجزائر
متاحف الجزائر
متاحف أسست في 1984
متاحف حربية

المتحف المركزي للجيش الجزائري


Louise Harra est une physicienne nord-irlandaise, née à Lurgan, dans le comté d'Armagh, en Irlande du Nord. Elle est directrice du PMOD/WRC et professeure affiliée à l'Institut de physique des particules et d'astrophysique de l'École polytechnique fédérale de Zurich.

Éducation
Louise Harra est née dans le comté d'Armagh et elle a fréquenté plus tard la Banbridge Academy.

Elle est diplômée de l'Université Queen's de Belfast avec un Bachelor of Science (Hons) en mathématiques appliquées et physique et un doctorat en physique.

Carrière universitaire et intérêts de recherche
Elle a été professeur de physique solaire au Laboratoire de science spatiale Mullard de l'University College de Londres jusqu'en 2019, une grande partie de sa carrière ayant été consacrée aux instruments spatiaux. Elle a été chercheuse principale (PI) de l'instrument EUV Imaging Spectrometer sur le satellite Hinode de 2006 à 2019. Elle est co-PI du Solar Orbiter EUV Imager.

En 2019, elle a déménagé pour occuper le poste de directrice au PMOD/WRC et professeure affiliée à l'École polytechnique fédérale de Zurich.

Les intérêts de recherche de Harra comprennent les éruptions solaires et les éjections de masse coronale, la formation du vent solaire et la connexion Soleil-Terre. Ses recherches utilisent des observations spectroscopiques et d'imagerie pour quantifier les caractéristiques et le comportement des éruptions solaires et du vent solaire.

Missions spatiales
Harra a participé à un certain nombre de missions spatiales au cours de sa carrière, dont :

 la mission spatiale nippo-américano-britannique Yohkoh, Instrument Scientist basée au Japon.
 la mission JAXA/NASA/R.-U./ESA Hinode, chercheuse principale du spectromètre imageur EUV.
 la mission ESA/NASA Solar Orbiter  co-chercheuse principale pour l'imageur EUV.

Médias
Harra a donné des interviews à la radio et à la télévision, dont :
 2014 Radio 4, interview 'In our time' avec Melvyn Bragg
 2014 Australian Broadcasting Corporation Science Show avec Robyn Williams

Prix
 2017 : Médaille Robinson remise par l'Observatoire d'Armagh.
 2016 : Prix Daiwa-Adrian pour la recherche R.-U.-Japon.
 2015 : Prix d'excellence du groupe RAS pour l'instrument Hinode EIS.
 2014 : Prix Sir Arthur Clarke, Space Achievement (Academic Study/Research) pour son leadership au Royaume-Uni et à l'échelle internationale dans l'exploitation des données du satellite japonais Hinode et son leadership du télescope à venir EUI sur Solar Orbiter.
 2014 : Médaille Chapman de la Royal Astronomical Society, pour ses recherches uniques d'un mérite exceptionnel en physique solaire-terrestre, y compris le géomagnétisme et l'aéronomie.
 2003 : Prix Philip-Leverhulme – ce prix, dans la catégorie Astronomie et astrophysique, récompense de jeunes chercheurs éminents et prometteurs.

Notes et références

Étudiant de l'université Queen's de Belfast
Physicienne britannique
Astrophysicien britannique
Astronome britannique du XXIe siècle
Astronome nord-irlandais
Physicien nord-irlandais
Physicien britannique du XXIe siècle
Scientifique nord-irlandais du XXIe siècle

Louise Harra


Schönberg er en administrationsby og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Probstei i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen Schönberg er beliggende ved Østersøen, omkring 20 kilometer nordøst for delstatshovedstaden Kiel og omkring 30 kilometer nord for landkreisens administrationsby Plön.

Ud over hovedbyen Schönberg, beliggende tre kilometer kysten, ligger landsbyerne Neuschönberg, Schönberger Strand, Brasilien, Kalifornien og Holm i kommunen. Navnene "Brasilien" og "Kalifornien" kommer på de traditionelle betegnelser for strandene; "Kalifornien" opstod efter dele skyllede i land fra et skib der hed "California". Fra 1914 til 1975 var der i Schönberg banegård på Kiel-Schönberger Eisenbahn der blev taget i brug igen i 2016.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Schönberg (Holsten)


Bilgisayardan Kalıba Pozlandırma (Computer To Plate – CTP)

CtP sistemi; bilgisayarda yapılan çalışmayı doğrudan kalıba pozlandırır. Bu teknolojiden önce bilgisayarda yapılan çalışmalar önce filme pozlanır sonra da bu filmler kullanılarak filmden kalıba pozlama yapılırdı. Bu sisteme klasik pozlama sistemi denmektedir. CTP sisteminin en önemli avantajı: filmin ortadan kalkmasıyla birlikte iş akışının hızlanmasıdır. Filme bağlı olarak oluşabilecek hataların önüne geçilmesi ve film maliyetlerinin bulunmayışının yanında, kalıba pozlandırmadaki tutarlılık ve kalite, ürün kalitesinin artmasını sağlamaktadır. Sistemin diğer avantajı ise keskin nokta (tram) yapıları ve klasik sistemde kalıba çekilemeyen noktaların bu sistemde kullanılabilmesidir (FM tramlama, hibrit tramlama).

CTP sisteme geçen matbaalarda işin doğruluğunu kontrol etmek için dijital prova kaçınılmazdır. Sistem herhangi bir hata durumunda süratli bir geri dönüşe imkân tanımaktadır. Filmden pozlandırma yapılarak kalıp oluşturulan klasik sistemde, baskıda fark edilen herhangi bir hatanın geri dönüşü uzun zaman almaktadır. Hatanın giderilmesi için bilgisayar operatörünün müdahalesi, film çıkışlarının alınması, gerekirse prova, ardından gerekirse montaj yapılması ve kalıp çekimi gerekirken CTP'de ise bu müdahale bilgisayarda yapıldıktan sonra kalıp alınmakta ve süratli geri dönüş sağlanabilmektedir.

CTP matbaa bünyesine dâhil edilirken verilmesi gereken birçok karar vardır. Öncelikle firmanın üretim potansiyelinin bu yatırım için uygun olup olmadığının kararı verilmelidir.

Daha sonra ise teknik olarak kullanılacak makine özellikleri belirlenmelidir. Bugün CtP makineler: Termal, Violet ve UV (ultraviyole) teknolojiye uygun olarak üretilmektedir. Violet teknolojide iç tambur, termalde ise dış tambur pozlama sistemi tercih edilmektedir (İstisnaları vardır). Violet sistem gümüş veya fotopolimer bazlı kalıpları pozlayabilir, termal sistem ise silikon bazlı kalıpları pozlar. Bu sebeple violet sisteme 60 mW lazer yeterli iken, termal sistemde 30 W lazere ihtiyaç duyulur. Termal sistemlerin daha yüksek güç gerektirmesi nedeniyle de Violet sisteme göre pozlama hızı düşük olmaktadır. Bu handikaptan dolayı termal teknolojide çoklu lazer teknolojisi kullanılarak hız yükseltilmektedir.

Ağustos 2008 verilerine göre (Matbaa Haber dergisi araştırması) Türkiye'de 322 adet CtP sistemi bulunmaktadır. Bunların 280 adedi ofset, 33 adedi flekso, 5 adedi tifdruk CtP'dir ve bu sayı gün geçtikçe artmaktadır.
Hızlı sistemlerin tercih edildiği gazeteler violet sistemleri tercih ederken hızın çok önemli olmadığı ticari matbaalar duruma göre hem violet hem termal hem de UV sistemleri tercih etmektedir.

Matbaacılık

Bilgisayardan kalıba pozlandırma (CTP)