Die Polycom, Inc. mit Sitz im kalifornischen San José war ein US-amerikanischer Hersteller von Telekommunikationsgeräten. Das Unternehmen stellte vor allem Audio- und Videokonferenzlösungen her, beschäftigte 2013 3.774 Angestellte und machte einen Umsatz in Höhe von 1,37 Milliarden Euro.

Polycom wurde im September 2016 für rund 2 Milliarden USD von einer Konzerngesellschaft der Siris Capital Group übernommen.

Polycom war an der Schaffung wichtiger Audioformate beteiligt. Im Oktober 2001 kaufte Polycom die PictureTel Corporation auf, von der es die Rechte an der Siren-Formatfamilie übernahm. Im Rahmen der Study Group 16 der ITU-T war Polycom an der Standardisierung der auf Siren basierenden Verfahren G.722.1 und G.719 beteiligt.

Das Unternehmen hält mehrere Software-Patente an Teilen der in diesen Formaten genutzten Algorithmen und vergibt kostenpflichtige Nutzungslizenzen.

Im August 2018 wurde Polycom vom Mitbewerber Plantronics für 2 Milliarden USD übernommen, Plantronics tritt seit dem mit der Marke Poly auf. 2022 wurde Plantronics von HP Inc. als Tochterunternehmen übernommen.

Weblinks
 Website der Plantronics, Inc.

Einzelnachweise

Telekommunikationsgeräte-Hersteller
Unternehmen (Alameda County)
Pleasanton (Kalifornien)
Ehemals börsennotiertes Unternehmen (Vereinigte Staaten)

Polycom


Manuel Krass (* 8. Juli 1988 in Saarbrücken) ist ein deutscher Jazzmusiker (Piano, Komposition).

Leben und Wirken

Krass war bis zu seinem Musikstudium bei Georg Ruby an der Hochschule für Musik Saar Autodidakt am Jazzpiano. Noch während seines Studiums gründete er das Klaviertrio Krassport mit Johannes Schmitz, Gitarre und Daniel Weber, Schlagzeug. 2010 komponierte er im Auftrag des Saarländischen Staatstheaters und der Donlon Dance Company die Ballettmusik "Silent Mov(i)e" (Choreographie: Marguerite Donlon).

Mit dem Trio Krassport dekonstruiert er verschiedenes musikalisches Material, so z. B. bekannte Jazz-Standards (Album under-stand-art) oder die spätromantische Orchestersuite "The Planets" von Gustav Holst (Album The Planets – Discovering Gustav Holst). Beide Alben erschienen auf dem Kölner Label JazzHausMusik und wurden von der Presse als "eine der schönsten Veröffentlichungen der letzten Zeit" positiv bewertet. Im Cadence Magazine hieß es: "If the unexpected is what the listener is looking for then one need look no further than piano trio Krassport".

Jenseits von Krassport arbeitet Krass mit Musikern wie Wollie Kaiser, Oliver Strauch, Claas Willeke, der Künstlergruppe Die Redner, Barbara Barth und Christof Thewes.

Zwischen 2012 und 2022 lehrte er mit einem Lehrauftrag für Jazzpiano, Bigband, Ensemble, Harmonielehre und Gehörbildung an der Hochschule für Musik Saar.

Preise und Auszeichnungen

Krass wurde 2010 mit dem Preis des Internationalen Jazzfestivals St. Ingbert ausgezeichnet. Im selben Jahr gewann Krassport auf dem Internationalen Jazzwettbewerb "Tremplin Jazz d'Avignon" in Südfrankreich sowohl den Grand Prix als auch den Prix de Public.

Diskografische Hinweise

 Krassport: under-stand-art (JazzHausMusik, 2010)
 Krassport: The Planets - Discovering Gustav Holst (JazzHausMusik, 2012)
 Barbara Barth Quintett: This is… (Jazz'n'arts Records, 2015, mit Florian Boos, Moritz Götzen, Philipp Klahn)
 Barbara Barth & Manuel Krass: In Spheres (JazzHausMusik, 2018)

Weblinks
 www.manuelkrass.de Webpräsenz von Manuel Krass
 Krassport bei JazzHausMusik

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Komponist (Jazz)
Person (Saarbrücken)
Musiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1988
Mann

Manuel Krass


|}

Calea ferată Câmpina–Telega a fost o cale ferată cu ecartament normal ce lega orașul Câmpina de comuna Telega. Linia era deservită de trei gări, Câmpina, Câmpinița și Telega, și avea o lungime totală de aproximativ 5,2 km. Linia a fost construită în anul 1883, cu un scop combinat: transportul de sare dinspre ocnele de sare de la Doftana și cel de lemn dinspre Valea Doftanei, pentru că în acea perioadă funcționa și o linie forestieră cu ecartament îngust între gara din Doftana și Valea Doftanei.

Descriere
Calea ferată Câmpina–Telega pornea de la gara Câmpina și traversa râul Prahova pe un pod proiectat de inginerul Elie Radu, apoi urca pe platoul pe care este așezat orașul Câmpina și avea stație la gara Câmpinița, construită în vecinătatea Rafinăriei Steaua Română. Linia continua spre Telega, traversa râul Doftana pe un alt pod proiectat de inginerul Elie Radu, avea stație la gara Telega din satul Doftana și mai continua câteva zeci de metri până la intrarea în ocna Doftana, unde funcționa o stație de încărcare/descărcare a vagoanelor cu sare din mină. În zona gării din Doftana calea ferată Câmpina–Telega supratraversa pe un pod de piatră în arc linia forestieră cu ecartament îngust către localitatea Valea Doftanei.

Context

Una din principalele resurse ale regatului României în secolul al XIX-lea a constituit-o exploatarea sării. Principalele ocne de sare din regatul de la acea vreme, Slănic și Telega, se aflau în județul Prahova, iar realizarea unor căi de acces în zonă pentru transportul acestui produs a constituit o prioritate.

În ianuarie 1856, o delegație din Transilvania sprijinită de guvernatorul civil și militar Karl Borromäus zu Schwarzenberg a sosit la București pentru a negocia construcția unei căi ferate pe traseul Brașov–Ploiești, iar de la Ploiești către Buzău–Brăila, respectiv București–Giurgiu. În urma vizitei, Sfatul domnesc a încheiat, în aprilie 1856, un document prin care solicita aprobarea domnitorului Barbu Știrbei pentru realizarea unei concesiuni feroviare pe acest traseu. Domnitorul l-a semnat, cu observația că legătura de la Ploiești spre Brașov se va face prin Telega, dată fiind importanța salinelor din nordul județului Prahova. În urma evenimentelor politice din anii următori, culminând cu unirea Principatelor, concesiunea nu s-a mai realizat.

În luna iunie 1861, "Societatea Națională de Drumuri de Fier", prima societate cu capital integral românesc, a solicitat Ministerului de Interne să-i permită concesionarea traseului Giurgiu–București–Ploiești–Telega–Slănic pentru a realiza o rețea de "tramway cu cai". Ministerul a respins cererea de concesiune, motivând că pentru traseul respectiv purta deja discuții pentru construirea unei linii de cale ferată autentice.

În luna august 1866, aflat la începutul domniei sale, tânărul prinț Carol I a efectuat prima sa călătorie prin țară spre Sinaia. De la Ploiești a fost însoțit de prefectul Theodor Constantin Văcărescu și de președintele Consiliului General de Prahova, boierul Gheorghe Grigore Cantacuzino, iar pentru a sublinia importanța obiectivului respectiv a vizitat și ocnele de sare de la Doftana.

Între 1869 și 1880 au fost construite diverse căi ferate pe teritoriul Principatelor Unite, toate în concesiune străină. În anul 1880 statul a început să răscumpere de la concesionari mai multe trasee de cale ferată, iar pe 11 aprilie 1880 a fost înființată "Direcțiunea Generală Princiară a Căilor Ferate", precursoarea Căilor Ferate Române. La scurtă vreme de la înființarea acestei instituții a început o rapidă extindere și dezvoltare a rețelei de cale ferată, cu o creștere de circa 60 de kilometri de linie puși în circulație în fiecare an. Acesta este contextul în care, în anul 1883, a fost realizată calea ferată Câmpina–Telega.

Construcție și exploatare
În paralel cu programul de construcție a principalelor magistrale ale regatului s-a desfășurat și un program susținut de construcție a racordurilor feroviare secundare. Calea ferată Câmpina–Telega a fost inaugurată în anul 1883, în aceeași perioadă cu extensia Buda–Slănic, iar în anii următori au fost realizate racorduri spre Târgu Ocna (1884), Piatra Neamț (1885), Călărași (1886) sau Câmpulung, Corabia, Fălticeni, Slobozia și Turnu Măgurele (1887).

Principalele poduri ale liniei Câmpina–Telega, cele peste râurile Prahova și Doftana, au fost realizate de inginerul Elie Radu. Cele două poduri aveau suprastructura metalică, de tip grinzi cu zăbrele cu cale sus, sprijinită pe pile din zidărie de piatră. Cel peste râul Doftana, care s-a păstrat, are patru pile și cinci deschideri între cele două culei. Calea ferată a fost una simplă, nepermițând trafic simultan de trenuri în ambele sensuri. În gara din Telega, denumită la acea vreme Gara Doftana, ea se ramifica în patru linii. Câteva imagini din acea perioadă s-au păstrat pe cărți poștale aflate în colecții personale și încărcate la rezoluții reduse pe diferite saituri web. Una din primele reprezentări ale căii ferate Câmpina–Telega apare pe harta județului Prahova din Atlasul Căilor de Comunicații, publicat în 1897 de Ministerului Lucrărilor Publice, Diviziunea I, Poduri și Șosele.

În 1901, cele două galerii ale ocnelor de sare de la Doftana au fost părăsite din cauza apariției mai multor infiltrații de apă. Calea ferată a continuat totuși să funcționeze până la Doftana, de unde se încărca lemn adus dinspre izvoarele râului cu ajutorul căii ferate forestiere cu ecartament îngust Telega – Valea Doftanei. Aceasta, în prezent complet dispărută, mai era încă vizibilă pe hărțile foarte detaliate realizate la scara 1:50000 de topografii militari sovietici.

Însă exploatarea liniei Câmpina–Telega a primit un nou avânt odată cu rapida dezvoltare în Câmpina și împrejurimi a industriei extracției și rafinării petrolului. În anul 1895 a fost inaugurată în oraș Rafinăria "Steaua Română", una din cele mai vechi din Europa, iar aceasta și-a construit un triaj separat în apropierea gării Câmpinița. Triajul era echipat cu instalații de încărcare a produselor petroliere și echipamente de întreținere a locomotivelor și cisternelor.

Ramificații
În perioada comunistă Câmpina a devenit un puternic centru uzinal, astfel că au fost construite numeroase ramificații ale căii ferate care să deservească platformele industriale și fabricile din localitate, printre care rafinăria, uzina producătoare de transmisii mecanice Neptun, Atelierele Centrale (ACC) sau Turnătoria Centrală. Gara Câmpinița a fost și ea extinsă și modernizată, fiind echipată cu instalație CED-CR-2. A fost realizată și o ramificație către o veche fabrică de cherestea, construită în jurul anului 1900, reamenajată în anii 1950 și redenumită în acea perioadă "21 Decembrie". Ramificația, care avea o lungime de aproximativ 2,3 km, se desprindea din calea ferată Câmpina–Telega în apropierea ieșirii din Câmpina spre Telega și ajungea până în interiorul fabricii. Anterior, aceasta era deservită de calea ferată forestieră cu ecartament îngust Doftana–Valea Doftanei, care pornea de la Telega pe malul stâng al râului și îl traversa pe un pod situat chiar în zona fabricii de cherestea.

Conform unor livrete de marfă, racordul nou construit pentru deservirea fabricii "21 decembrie" era denumit Ramificația Telega și începea la km 4,5 al căii ferate Câmpina–Telega. Viteza maximă admisibilă a marfarelor pe acestă ramificație era de 30 km/h.

Circulația trenurilor

Trenuri de pasageri

De-a lungul timpului secția numită în Mersul Trenurilor Cîmpina–Telega a purtat diferite indicative: 301, 306 sau 312. În Mersul Trenurilor din 1968 secția purta indicativul 306. În acel an circulau două perechi de trenuri de pasageri care aveau plecările fixate la ore utile în special navetiștilor din Telega și împrejurimi care lucrau în Câmpina. Primul tren pleca la 6:33 din gara Câmpina, prelua navetiștii din Telega la ora 6:58 și revenea în gara Câmpina la 7:28. Cel de-al doilea pleca din Câmpina la 15:30, ajungea în gara Telega la 15:50 și se întorcea în gara Câmpina la 16:35.

Trenuri de marfă
Conform livretelor de marfă, linia avea următorul traseu și viteze de circulație pentru trenurile marfare:
km 0,0 Câmpina
km 2,1 Câmpinița (30 km/h)
km 4,5 Ramificația Telega (30 km/h)
km 5,3 Telega Haltă (30/15 km/h)

Tonajul maxim admisibil pe această linie era de 1300 tone (pentru tracțiune 060DA), respectiv 1000 tone (pentru tracțiune 040DHC).

Declin și desființare
În 1965, institutul de proiectare IPTANA a întocmit un studiu tehnico-economic care propunea construcția pe un aliniament nou a DN1 în zona orașului Câmpina. În acel moment drumul traversa orașul, iar proiectanții au propus înscrierea unui traseu nou de-a lungul albiei râului Prahova. Acesta ar fi eliminat serpentinele de urcare în Câmpina, traversarea orașului și trecerea la nivel cu calea ferată spre Telega. Varianta de ocolire a fost dată în exploatare în anul 1969 și a impus și demolarea podului peste Prahova al căii ferate Câmpina–Telega. Noul pod feroviar peste Prahova a fost finalizat în 1974.

Din câteva fotografii vechi, dintre care unele publicate în Anuarul "Serviciului de studii și construcțiuni" al Direcțiunii Generale a CFR, se poate observa că vechiul pod construit de Elie Radu peste râul Prahova era similar celui peste râul Doftana, cu o suprastructură din grinzi cu zăbrele sprijinită pe trei pile confecționate din zidărie de piatră, însă cu doar patru deschideri. Podul avea o lungime totală de aproximativ 130 de metri.

În timp s-a dovedit că noul pod feroviar peste Prahova este problematic. Din cauza fundării pilei 5 a acestuia "într-un strat de pietriș cu bolovăniș, sub care se găsește un strat de sare compactă, și a existenței unui curent de apă subteran ce trece oblic pe sub latura din amonte a pilei", reprezentanții CFR au constatat încă din 1985 rotiri ale acesteia. În 1995 podul a fost luat în evidență ca punct periculos de gradul I și a fost monitorizat permanent, fiind expertizat de două ori, în 2000 și 2015.

După 1968 s-a renunțat la circulația trenurilor de călători între Câmpina–Câmpinița–Ramificația Fabrica de cherestea "21 Decembrie"–Telega, linia devenind una strict industrială, iar secțiunea Ramificația Fabrica de cherestea "21 Decembrie"–Telega a fost demontată din teren în anii 1980. După 1990, odată cu declinul industrial al orașului, transportul feroviar de marfă prin gara Câmpinița a scăzut și el. Desființarea fabricii de cherestea "21 Decembrie" a condus și la demontarea din teren a căii ferate între stația Câmpinița și halta Fabrica de cherestea "21 Decembrie". Gara Telega, precum și cantonul feroviar de la intersecția cu drumul județean 100E dintre Câmpina și Telega au fost vândute ca locuințe fostului personal CFR care le deservea.

În 2009 a fost închisă rafinăria "Steaua Română", iar traficul de marfă pe linie a devenit unul ocazional.

Din cauza agravării situației pilei 5 a podului de la km 0+609 peste râul Prahova, pe data de 24 septembrie 2013 s-a decis închiderea circulației feroviare între Câmpina și Câmpinița. Cu toate acestea, Căile Ferate Române au încercat resuscitarea liniei Câmpina–Câmpinița–Telega în cadrul unei licitații organizate pentru închirierea a 29 de secții de cale ferată neinteroperabile, pe 23 octombrie 2014.. Doar 2 din cele 29 de secții au fost adjudecate, iar CFR a repetat licitația pentru celelalte 27 pe 25 noiembrie 2014. Nici de această dată nici un operator nu și-a exprimat interesul pentru linia Câmpina–Câmpinița–Telega.

În anii următori intersecțiile liniei cu unele străzi din Câmpina au fost acoperite cu asfalt. Linia și ramificațiile ei industriale din oraș mai există fizic în teren, dar sunt puternic degradate și acoperite de vegetație. O locomotivă LDH70-086 și una LDH70-246, precum și mai multe vagoane cisternă au fost abandonate în fostul triaj al rafinăriei "Steaua Română", unde se găsesc și în prezent, nemaifiind posibilă deplasarea lor pe nici o direcție. Pe 2 iunie 2016, ele au fost scoase la licitație de administratorul judiciar al rafinăriei, împreună cu alte bunuri ale companiei, dar nu au fost adjudecate.

În 2018, în urma amplificării rotirii și înfundării în stratul de sare a pilei 5 a podului peste râul Prahova reprezentanții CFR au evaluat "condițiile tehnice necesare pentru dezafectarea elementelor din beton armat, componente ale tablierului pe zona adiacentă deschiderilor 5 și 6, adică zona pe care podul supratraversează DN1". În iunie 2018, Sucursala Regională CF București – Divizia Linii din cadrul Companiei Naționale de Căi Ferate CFR SA a demarat o procedură de achiziție în valoare de 50.000 de lei pentru expertizarea tehnică și realizarea documentației de avizare a lucrărilor de intervenție la podul feroviar peste Prahova și DN1. Caietul de sarcini preciza că "viteza de deplasare/rotire a pilei nr. 5 are o evoluție defavorabilă, existând riscul de pierdere a stabilității structurii și de prăbușire a grinzilor ce se sprijină pe pila nr. 5, peste DN1" și sugera a se "dezafecta tablierele aferente deschiderilor 5 și 6". Procedura de achiziție a fost anulată, deoarece nici o companie nu s-a arătat interesată de participarea la licitație.

Note

Bibliografie
 Popescu, Toader. "Proiectul Feroviar Românesc (1842–1916)". Editura Simetria. București, 1 noiembrie 2014. ISBN 9731872345, ISBN 9789731872346. (296 pag).
 Turnock, David. "Railways and economic development in Romania before 1918". "Journal of Transport Geography", vol. 9, ediția a 2-a. Facultatea de Geografie a Universității din Leicester. Leicester, iunie 2001. (150 pag).

Legături externe

Filmare pe traseul fostei căi ferate Câmpina–Telega postată pe YouTube:
Abandoned Railway: Câmpina - Telega. Partea 1, 27 aprilie 2017
Abandoned Railway: Câmpina - Telega. Partea a 2-a, 27 aprilie 2017

Calea ferată Câmpina–Telega

Calea ferată Câmpina–Telega


İnsani Gelişme Endeksi (), Dünya'daki ülkeler için yaşam uzunluğu, okur yazar oranı, eğitim ve yaşam düzeyi doğrultusunda hazırlanan bir ölçümdür. İnsanların düzgün yaşaması, özellikle çocuk hakları için bir ölçüt teşkil eder. Bu araştırma sonucunda bir ülkenin gelişmiş, gelişmekte olan ya da gelişmemiş bir ülke olduğu; bunun yanı sıra ekonomisindeki etkinin yaşam niteliğini ne düzeyde etkilediğini gösterir. Dağılım ilk olarak 1990 yılında Pakistanlı ekonomist Mahbub ul Haq tarafından geliştirilmiştir ve 1993 yılından bu yana Birleşmiş Milletler Gelişme Programı tarafından yıllık Gelişme Raporu'nda sunulur.

İnsani Gelişme Göstergesi değerlerinin bulunması, eskiden ortalama yaşam süresi, okur yazar oranı (2/3'ü) ve ilkokul, lise ve üniversite kayıtları yüzdesi (1/3'ü) ile bulunan eğitim dağılımı ile kişi başına düşen gelir ve alım gücünün Amerikan Doları'ndan hesaplanmasıyla gerçekleştirilmekteydi. Yeni hesaplama sistemi, eğitimde geçen ve geçmesi beklenen süre, doğumda yaşam beklentisi ve satın alma gücü pariteli milli geliri esas almaktadır.

Alternatif bir ölçüm olarak, ülkelerdeki fakirliği ölçmek için de Beşeri Fakirlik Dağılımı mevcuttur.

Metodoloji

Yeni sistem (2010-günümüz)
2010 itibarıyla BMGP İGE hesaplamalarında yeni bir metodoloji kullanmaya başlamıştır. Yeni hesaplama sistemi, eğitimde geçen ve geçmesi beklenen süre, doğumda yaşam beklentisi ve satın alma gücü pariteli milli geliri esas alan aşağıdaki parametreleri içermektedir.

1. Yaşam Beklentisi Endeksi (YBE)

 YBE, eğer doğumda yaşam beklentisi 85 ise 1, 20 ise 0 olarak alınır.

2. Eğitim Endeksi (EE)

 2.1 Ortalama Eğitim Süresi Endeksi (OESE)
 2025 yılına kadar bu indikatör için 15 sene maksimum olarak belirlenmiştir.
 2.2 Beklenen Eğitim Süresi Endeksi (BESE)
 Pek çok ülkede eğitimde geçen 18 sene master almak için yeterlidir.

3. Gelir Endeksi (GE)

 GE, kbdMG $75,000 ise 1, $100 ise 0 olarak alınır.

En sonunda İGE hesaplanması için bu üç göstergenin geometrik ortalaması alınır.

YB: Doğumda beklenen yaşam süresi

OES: Ortalama eğitim süresi (25 yaş üstü kişilerin resmî  eğitim kurumlarında geçirdiği süre)

BES: Beklenen eğitim süresi (18 yaş altı bireylerin resmî  eğitim kurumlarında geçirmesi beklenen süre)

kbdMG: kişi başına düşen millî gelir (Satın alma gücü paritesi)

Eski sistem (2010 öncesi)
Genel olarak değişken bir sayıyı tanımlamak için, misal olarak 'i 0 ila 1 arasında bir ekonomik dağılım arasında gösterebilmek için aşağıdaki formül kullanılır:

-index =

Burada  ve ; 'in alabileceği en yüksek (max) ve en az (min) değerdir.

İnsani Gelişim Endeksi bu doğrultuda üç genel veriyi temsil eder ve ortalamasını alır:

 Yaşam uzunluğu dağılımı =
 Eğitim dağılımı (ED) =
 Yetişkin okur yazar oranı =
 Okullara kayıtlı öğrenci sayısı =
Gayri Safi Yurt içi Hasıla dağılımı =

HU: Yaşam uzunluğu
YOYO: Yetişkin okur yazar oranı
OKÖS: Okullara kayıtlı öğrenci sayısı yüzdesi
GSYHD: Amerikan Doları üzerinden Gayri Safi Yurt içi Hasıla dağılımı

2022 raporu

2020 raporu

Aşağıdaki şablon, 2022 raporuna göre 2021 verilerini sıralamaktadır.
  = artış
  = stabil
  = azalış

2019 raporu

  = artış.
  = stabil.
  = azalış.

Çok yüksek gelişme

Yüksek gelişme

Orta gelişme

Düşük gelişme

2015 raporu
"2015 yılından geriye doğru beşer yıllık veriler yazılmıştır.

2013 Raporu

 0.978 ()

 0.938 ()

 0.937 ( 1)

 0.921 ( 1)

 0.920 ( 4)

 0.919 ( 1)

 0.916 ()

 0.916 ( 3)

 0.913 ( 2)

 0.912 ( 2)

 0.911 ( 5)

 0.909 ( 3)

 0.906 ()

 0.906 ()

 0.901 ( 1)

 0.900 ( 1)

 0.897 ( 1)

 0.895 ( 1)

 0.895 ( 7)

 0.893 ()

 0.892 ( 1)

 0.892 ( 1)

 0.885 ()

 0.883 ( 16)

 0.881 ( 1)

 0.875 ( 1)

 0.875 ( 1)

 0.873 ( 1)

 0.860 ()

 0.855 ( 1)

 0.848 ( 1)

 0.847 ( 4)

 0.846 ( 1)

 0.846 ()

 0.840 ()

 0.834 ( 1)

 0.831 ( 1)

 0.825 ( 9)

 0.821 ()

 0.819 ( 4)

 0.818 ( 1)

 0.818 ( 12)

 0.816 ( 2)

 0.814 ( 1)

 0.811 ()

 0.806 ( 6)

 0.805 ( 1)

2010 Raporu

 0.938 ()

 0.937 ()

 0.907 ( 17)

 0.902 ( 9)

 0.895 ()

 0.891 ( 13)

 0.890 ( 1)

 0.888 ( 4)

 0.885 ( 2)

 0.885 ( 12)

 0.884 ( 1)

 0.877 ( 14)

 0.874 ( 4)

 0.872 ( 6)

 0.872 ( 12)

 0.871 ( 4)

 0.869 ( 14)

 0.867 ( 1)

 0.866 ( 3)

 0.863 ( 5)

 0.862 ( 3)

 0.855 ( 3)

 0.854 ( 5)

 0.852 ( 13)

 0.851 ( 11)

 0.849 ( 5)

 0.846 ( 5)

 0.841 ( 8)

 0.828 ()

 0.824 ( 2)

 0.818 ( 11)

 0.815 ( 3)

 0.815 ( 5)

 0.812 ( 6)

 0.810 ( 3)

 0.805 ( 7)

 0.805 ( 7)

 0.803 ( 5)

 0.801 ()

 0.795 ( 6)

 0.795 ()

 0.788 ( 5)

2009 Raporu

Raporda, vasıfsız göçmenlere erişim ve daha iyi muamele öngören politikaların geliştirilmesi çağrısında bulunulurken, göçten en büyük kazanımları elde edebilecek kesimlerin en yoksullar ve vasıfsız işçiler olduğu, ancak aynı grupların, göçün önündeki hukuki, finansal ve toplumsal engellerin de en büyükleriyle karşılaştığı kaydediliyor.

 Norveç 0.971 ( 1)
 Avustralya 0.970 ( 1)
 İzlanda 0.969 ( 2)
 Kanada 0.966 ( 1)
 İrlanda 0.965 ()
 Hollanda 0.964 ( 1)
 İsveç 0.963 ( 1)
 Fransa 0.961 ( 3)
 Japonya 0.960 ()
 isviçre 0.960 ()
 Lüksemburg 0.960 ( 3)
 Finlandiya 0.959 ( 1)
 ABD 0.956 ( 1)

  Avusturya 0.955 ( 2)
 ispanya 0.955 ()
 Danimarka 0.955 ( 2)
 Belçika 0.953 ()
 İtalya 0.951 ( 1)
 Lihtenştayn 0.951 ( 1)

 Yeni Zelanda 0.950 ()
 Birleşik Krallık 0.947 ()
 Almanya 0.947 ()
 Singapur 0.944 ( 1)
 Hong Kong 0.944 ( 1)
 Yunanistan 0.942 ()
 Güney Kore 0.937 ()

  İsrail 0.935 ( 1)
 Andorra 0.934 ( 1)
 Slovenya 0.929 ()
 Bruney 0.920 ()
 Kuveyt 0.916 Kuveyt ()
 Kıbrıs 0.914 Kıbrıs Cumhuriyeti ()
 Katar  0.910 ( 1)
 Portekiz 0.909 ( 1)
 Birleşik Arap Emirlikleri 0.903 ( 2)
 Çekya 0.903 ()
 Barbados 0.903 ( 2)
 Malta 0.902 ( 3)

2006 Raporu

2006 raporu Güney Afrika Cumhuriyeti'nin Cape Town şehrinde 9 Kasım 2006 tarihinde açıklandı. Odak noktası güç, fakirlik ve uluslararası su krizi üzerineydi. Kullanılan verilerin büyük çoğunluğu 2004 ve öncesine de dayanıyordu, bu vesdil ile 2004'teki rapora benziyordu. Birleşmiş Milletler'e üye ülkeler arasında gerekli istatistikleri veremeyen bazı ülkeler de mevcuttu.

Rapor İnsani Gelişim Göstergesi bazı ilerlemelerin gerçekleşmediğini de ortaya koydu. Bazı gelişmiş ülkeler daha da fazla ilerleme gösterirken, gelişmekte olan ülkeler de gerileme içerisindeydi. Sahara altındaki Afrika'da ve Güney Asya'da önemli bir Beşeri Kalkınmışlık inişi mevcuttu. Diğer gelişmekte olan ülkeler ise az ya da hiç gelişme gösteremediler.

0.5 altındaki bir istatistik, az gelişmiş bir ülkeyi temsil ediyor ve 31 ülkeden 29'u Afrika'da bulunuyor. (Diğer iki ülke de Haiti ve Yemen) En aşağıdaki on ülkenin tamamı Afrika'dadır. Sahara altı ülkeler arasında, Ekvator Gine'si ve Güney Afrika 120 ve 121'inci olmuşlardır. (İkisi de 0.653 ortalamadadırlar)

0.8 üzerindeki bir istatistik de çok gelişmiş bir ülkeyi temsil eder. Bu tüm gelişmiş ülkeleri temsil eder. Bunlar ise Kuzey Amerika, Avrupa, Okyanusya, ve Doğu Asya'nın yanı sıra; gelişmekte olan ülkeler de Batı Avrupa, Güney Amerika, Güneydoğu Asya, Karayipler ve petrol zengini olan Arap Yarımadası'ndadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki illerin gelişmişlik düzeyleri

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

İnsani Gelişim Endeksi Ofisi
2006 Birleşmiş Milletler İnsani Gelişim Endeksi Raporu
2005 Birleşmiş Milletler İnsani Gelişim Endeksi Raporu
İnsani Gelişim Endeksi Raporu hakkında teknik bilgiler
Human Development Report 2009

İnsani Gelişme Endeksi


Peter Camenzind publicada en 1904, fue la primera novela escrita por Hermann Hesse; en ella ya se pueden entrever una serie de temas que iban a ser motivo de preocupación en muchos de los trabajos posteriores de Hesse, sobre todo el de la búsqueda de una identidad física y espiritual única en un contexto que tiene como telón de fondo la naturaleza y la civilización moderna. También está presente la reflexión sobre el papel del arte en la formación de una identidad personal. El estilo de Peter Camenzind es fácil de seguir, incluso a pesar de que de alguna manera se trata de un Bildungsroman.

Argumento
La novela comienza con la frase, "En el principio era el mito. Dios, en su búsqueda por la expresión de sí mismo, proveyó las almas de Hindúes, Griegos y Germanos con formas poéticas, y continuó cada día inundando con poesía el alma de cada nuevo niño". La novela es puramente poética, y su protagonista aspira a convertirse en poeta con el tiempo, para proporcionar a las almas de los hombres las más bonitas formas de la realidad.

Peter Camenzind recuerda fácilmente a otros protagonistas de las novelas de Hesse como Siddhartha, Goldmund y Harry Haller. Como ellos, Peter sufre profundamente y realiza multitud de viajes intectuales, físicos y espirituales. Durante el transcurso de los mismos, atravesará diferentes territorios como Alemania, Italia, Francia y Suiza, así como experimentará un amplio rango de emociones que todo ser humano muestra a lo largo de su vida. Al final de su vida, encarnará el ideal de San Francisco y cuidará de un lisiado.

Peter Camenzind, en su juventud, deja atrás su pueblo natal de montaña con una gran ambición por vivir experiencias a lo largo y ancho del mundo y convertirse en uno de sus habitantes. Habiendo sufrido la pérdida de su madre a una temprana edad, y con el deseo de apartarse de un padre autoritario, se dirige a la Universidad. A medida que progresa en sus estudios, conoce y se enamora de la pintora Erminia Aglietti, y se convierte en íntimo amigo de un joven pianista llamado Richard. En un evento posterior, Richard muere; profundamente apesumbrado por la muerte de este, Peter se dedica a deambular viviendo diferentes experiencias que lo enriquecerán como persona.

Siempre perseguido y teniendo que enfrentarse solo a las vicisitudes de la vida, Peter comienza a consumir alcohol para soportar la dureza y la rareza inexplicable de la vida. También conoce y se enamora de Elizabeth, incluso aunque ella está casada con otro hombre. Sin embargo, su viaje a través de Italia lo cambia en muchos aspectos y enaltece su habilidad para amar la vida y ser capaz de encontrar belleza en las cosas más insignificantes. Es sólo cuando se hace amigo de Boppi, un inválido, cuando experimenta realmente que significa amar a otro ser humano. Con el paso del tiempo los dos forjan una amistad muy fuerte. Después de la muerte de Boppi, Peter Camenzid vuelve a su pequeña villa de montaña y se dedica a cuidar a su anciano padre, además de llevar a cabo los planes para completar la gran obra de su vida.

Temas
Esta novela es lo que los alemanes denominan Bildungsroman, que es aquella en la que se muestra el desarrollo físico, moral, psicológico y/o social de un personaje, generalmente desde la infancia hasta la madurez. El término fue acuñado por el filólogo Johann Carl Simon Morgenstern en 1820.
Peter sale de su pequeño pueblo natal situado en las montañas para enfrentarse al mundo. Este paso es una metáfora de lo que el conocimiento y la experiencia aporta al ser humano, siendo necesario este para adquirir un determinado grado de madurez. El camino no es fácil, pues aquel que se arriesga y sale de la seguridad del hogar materno tiene que enfrentarse cara a cara con la realidad. Peter pierde a su madre, deja atrás a su padre, se enamora y es rechazado y pierde a su mejor amigo. Esto le provoca un estado de confusión en el que no encuentra explicación racional ante tantas desgracias, y sólo cuando supera victoriosamente este torbellino de emociones, es cuando comienza a ver de verdad lo que es la vida. Posteriormente se encontrará con el lisiado, con el que entablará una gran amistad, lo que sirve de metáfora de la humildad y la capacidad de sufrimiento. Al final, cuando ya ha aprendido lo que es la vida, retornará al origen, a su hogar.

Véase también
 Bildungsroman

Bibliografía
 Hesse, Hermann. Peter Camenzind Translated by Michael Roloff. New York: Farrar, Straus, and Giroux, Inc., 1969.

Enlaces externos

 Lecturalia
 Primer capítulo de Peter camenzind
 Comentario sobre Peter Camenzind

Novelas de 1904
Novelas de Hermann Hesse
Novelas debut

Peter Camenzind


William Henry Blaauw (1793–1870) foi um antiquário e historiador inglês , particularmente ativo em Sussex.

Trabalhos
A principal obra de Blaauw foi a história da Segunda Guerra dos Barões, publicada pela primeira vez em 1844. Uma edição revisada foi publicada postumamente por Charles Henry Pearson como editor em 1871.

Entre 1846 e 1861, Blaauw contribuiu com artigos sobre arqueologia de Sussex para as Sussex Archaeological Collections. Em 1846 e mostrou objetos arqueológicos em reuniões da Sociedade de Antiquários e do Instituto Arqueológico.

Publicações

 The Barons War (Londres, 1871)

Referências

Links externos

Nascidos em 1793
Mortos em 1870
Historiadores do Reino Unido
Alunos da Christ Church (Oxford)

William Henry Blaauw


An Neoregelia angustibracteolata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Neoregelia angustibracteolata in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neoregelia

Neoregelia angustibracteolata


Dil felsefesi, dil ile felsefe arasındaki ilişki temelde felsefecilerin dili kullanarak felsefe yapmalarından kaynaklanmaktadır. Özelde ise, dil felsefesi başlığı altında dilin özü, anlamı, kökeni ve yapısı felsefî açıdan sorgulanmaktadır.Bir başka deyişle dil,felsefenin anahtarı olarak kullanılmaktadır

Bir araştırma konusu olarak analitik filozoflar, dil felsefesinin dört temel merkezi sorunu olduğunu varsayar: anlamın doğası, dil kullanımı, dil bilişselliği, dil ve gerçek arasındaki ilişki. Avrupa filozofları için dil felsefesi, aynı zamanda mantık, tarih ve siyasetin bir parçasıdır.

Dil felsefe Tarihi

Dil felsefesinin yüz yıllık bir geçmişi vardır ama dil eski çağlardan beri filozofların ilgisinin çeken bir konu olmuştur. Yunan dünyasında adlarla adlandırılan nesneler arasındaki ilişki önemli tartışma konularında biridir. Felsefe tarihinin dille ilgili en eski tartışması olan bu tartışmada bir taraf bu ikisi arasındaki ilişkinin doğal olduğunu, adların adlandırdıkları şeylerin özünü yansıttıklarını, bunu da adlandırdıkları şeyleri sesler aracılığıyla taklit ederek yaptıklarını ileri sürer. Felsefe tarihinde Pythagoras'a kadar geri götürülen bu doğalcı görüşe karşılık, Demokristos'a kadar götürülen karşı görüş uylaşımcılık, bu ilişkinin uylaşımsal olduğunu, adların nesnelere rastgele verdiklerini ileri sürer. Platon'un Kratylos diyaloğunda ayrıntılı bir biçimde işlediği bu tartışmanın arkasında, aslında Eskiçağlardan bugüne sürekli sorulan bir soru vardır: Dil ile dünya arasındaki ilişki nedir? Aristoteles ile Orta Çağ filozoflarının düşünmenin yapısını, Aydınlanma dönemi filozoflarının bilginin kaynağını ve bilme yetisinin sınırlarını araştırırken değişik biçimlerde sordukları soru bundan başka bir soru değildir.

Ne var ki, Eskiçağdan 20. yüzyılın başlarına dek, Frege ile Russell'ınkiler içinde olmak üzere yapılan bütün araştırmalar doğrudan doğruya dilin yapısını anlamak için yapılmış araştırmalar değildir. Dolayısıyla onları dil felsefesi araştırmaları görmek yanlış olur. Doğrudan doğruya dilin kendisinin bir sorun olarak görülmesi Gottlob Frege ile Russel'ın çalışmalarının, felsefenin dili konu edinen ayrı bir alanı olarak dil felfesinin doğuşu ise Ludwig Wittgenstein'ın ilk dönem çalışmalarının bir sonucudur.

Dil felfesinin yüz yıllık kısa tarihinde yanıtı aranan iki ana soru vardır. Bu iki ana soru filozofların dil felsefesi tarihi içinde ele aldıkları iki ana soru olma ötesinde dil felsefesinin iki ana sorusudur. Bryran Magee'nin bakışıyla, dil kullanıldığında karşımıza çıkan iki uçtan, yani üzerine konuşulan dünyayı gösteren 'özne' ucundan çıkan iki ana sorudur bunlar. Tarihsel olarak bakıldığında başlangıçta ele alınıp yanıtı verilmeye çalışılan soru 'nesne' ucundan çıkar ve felsefe tarihinin o eski bildik sorusunu sorar: Dil ile dünya arasındaki ilişki nedir? Ancak bu sorunun yanıtını arayanlar bununla yetinmezler bir de ikisi arasında kurdukları (ya da götürdükleri) ilişkiden bir anlam kuramı türetirler. Frege ile Russel, ilk dönem çalışmalarıyla Wittgenstein, başta Rudolph Carnap olmak üzere mantıkçı pozitivistler, günümüzde Willard van Orman Quine ile Donald Davidson bu çizgide ürün veren kişilerdir.

Dil kullanımında 'özne ' ucundan soruya gelince, bu 50'li yıllarda sorulmaya başlayan, dilsel davranışın nasıl bir davranış olduğu sorusudur. Dilin kullanım yönüne dikkat çekmesi ve dili bir insan davranışı olarak incelemenin öneminin vurgulaması bakımından ikinci dönemindeki Wittgenstein ile de ilişkilendirilebilecek bu çizgi, dil ile dünya arasındaki ilişkinin ne olduğu sorusunun yanıtını aradıkları bu sorunun bir parçası olarak görür ve dilin dünyasıyla ilişkisini, dilse davranışı yöneten kurallarının belirlediğini ileri sürer. Bu çizginin önemli bir özelliği de dilsel davranışı yöneten kuralları ortaya çıkarmaya yönelik araştırmayı anlam sorunun çözümüm olarak görmesidir. John L. Austin ile John R. Searle bu çizgide yer alan kişilerdir. Dil felsefesiyle ortak konuları olan diğer felsefe dalı Zihin Felsefesidir.

Dil felsefesi
Dil felsefesi, felsefenin dil ile uğraşan bir dalıdır. Örneğin dil, bilinç ve gerçeklik arasındaki bağlamları ele alan bir felsefe dalıdır. Bu noktadan iki araştırma alanı ortaya çıkmaktadır. Bunlardan ilki dil ve gerçeklik arasındaki ilişki, ikincisi de dil ve bilinç arasındaki ilişkidir. Bundan dolayı dil felsefesi bilgi kuramsal felsefenin (epistemoloji) birbirine komşu alanlarının ve akıl odaklı felsefenin yakın bağlamında yer almaktadır.

Dil felsefesi dil analizi ile aynı değildir. Kavram analizi olarak da bilinen dil analizi Sokrates'ten bu yana bilinen bir felsefi yöntemdir ve bu içerisinde felsefi uygulamanın farklı alanlarının bulunduğu felsefi bir yöntemdir (bkz. ayrıca Diyalektik yöntem).

Dil felsefesi içerisinde bu yöntem özellikle dili tanımlamakta kullanılan kavramların analizi için kullanılmaktadır. Örnek olarak "anlam, anlayış" gibi kavramların analizi için kullanılmaktadır.

Dil felsefesi aynı zamanda da dilbiliminin bir alt alanıdır. Dil felsefesi hem yöntemleri büyük ölçüde deneysel olan genel dilbiliminin, hem de gösterge ve gösterge sisteminin kuramı olan gösterge bilimin (semiyotik) bir dalıdır.

Dille bağlantıları
Dil felsefesinde dil için temel olarak iki farklı bağlantıdan söz edilebilir: Bunlar ideal dil felsefesi (Ideal Language Philosophy) ve normal dil felsefesi (Ordinary Language Philosophy) olarak adlandırılmaktadır. Her ne kadar bunlar tarihsel açıdan çelişkili olarak görülseler de, her iki bağlantı ve her ikisinin de bilgileri birine ve diğerine birlikte bağlıdırlar.

Anlam
Geleneksel anlam kuramları bir nesnenin anlamıyla birlikte tanımlandığından yola çıkar; ama bu kuramların, bazı anlatımların bir cümlede hiçbir şey ifade etmediğine ilişkin bir sorunu vardır. Örneğin; "Pegasus kanatlı bir attır" cümlesinin bu kuramlara göre hiçbir anlamı yoktur. Bunun gibi, hiçbir şey ifade etmeyen bağlaç ve ilgeçlerin olduğu anlatımlarda da durum böyledir. Bu örnekteki Pegasus da tamamen tasavvur edilen kurgusal bir figürdür.

Normal dil felsefesinin modern anlam kuramları, bir göstergenin anlamının nasıl meydana geldiğini sorgular. Böylece şu sonuca varır: Bir ifadenin anlamı nesne değildir, göstergelerin kullanımıyla oluşur. Buna ilişkin geliştirilen farklı anlam kuramları şunlardır:

1.Ludwig Wittgenstein'ın yaklaşımı, herhangi bir açıklama olmaksızın sadece dilin tanımını ortaya koyar. Bu tanımda dil oyunu, dilbilgisi ve kural kavramları önemli rol oynar.

2.Willard Van Orman Quine'nin geliştirdiği yaklaşım, anlam kavramı yerine doğrulama kavramını benimser: Bir cümlenin ne anlama geldiği bu cümlenin nasıl doğrulandığı ile belirtilir. Quine aslında anlaşma durumundan yola çıkar: Dili tamamen yabancı olan bir konuşmacının anlatımı nasıl anlaşılır? Quine, bu durumda ifadenin anlamının belirsiz kaldığı yerde köklü bir çeviri yapılması gerektiğini vurgular.

3.Donald Davidson'ın yaklaşımı, bir dil konuşmacısının yeni bir cümleyi bir çırpıda anlayabilmesinin nasıl mümkün olduğunu cevaplamaya çalışır. Cevabı ise bir dilin bütüncül olması ve bir cümlenin anlamının bu cümlenin öğelerinin ve tamlamalarının anlamıyla belirlenmesidir. Davidson, bütüncül anlam kuramını Alfred Tarski'nin gerçeklik kuramı olarak ortaya koymaya çalışır. Davidson'ın anlam kuramı aslında yorumlama kuramıdır. O da hocası Quine gibi anlaşma durumundan yola çıkar ve köklü bir çeviri yerine köklü bir açıklama yapılması gerektiğini söyler. Bu kuramın oluşumu "iyi niyetli yorumlama" ilkesine dayanır. Michael Dummett, konuşmacının yeteneği kadar anlama ilişkin doğruluk şartlarının da önemli olduğunu söyleyerek Davidson'ın kuramına karşı çıkar.

4.Paul Grice geliştirdiği yaklaşım ile anlam kavramını çözümlemeye çalışır. Bir göstergenin ne anlama geldiği, konuşmacının onunla ne demek istediğidir; yani, konuşmacının maksadının ne olduğu ile ilgilidir

Kaynak

İdeal dil felsefesi
İdeal dil felsefesi normal dilleri eksik olarak incelemektedir; çünkü bu felsefe farklı yanlışlıklar yüzünden mantığın kati talepleri karşısında yeterli olmamaktadır. Bu girişin hedefi, bilimlerin amacı için ideal ve biçimsel diller sayesinde doğal dillerin kontrol edilmesi veya tamamıyla değiştirilmesidir.

Bu proje uygulamada zor olarak kanıtlanmıştır. Temelde bulunan sebep şu şekilde açıklanabilmektedir: Biçimsel bir dil de dâhil olmak üzere her dil yorumlanabilir olmak zorundadır ve bu yorumlamanın dili prensip olarak bizim normal dilimizdir. Bununla beraber bu giriş, biçimi oldukça başarılı şekilde kanıtlanmıştır; çünkü mantıksal ve kavramsal bağlamların araştırılması sayesinde biçimsel bir dilin oluşumu hakkındaki önemli bilgiler ortaya çıkarılmıştır.

İdeal dil felsefesinin kurucusu olarak matematikçi, mantıkçı ve dil filozofu olan ve bu projeyi kendi kavram yazısında gerçekleştirmek isteyen Gottlob Frege kabul edilmektedir. İdeal dil felsefesinin diğer önemli temsilcileri: Alfred North Whitehead ile "Matematiğin Önceliklerini" (Principia Mathematica) yazan Bertrand Russell'dir. Ayrıca ilk yıllarındaki haliyle, yani "Tractatus Logico-Philosophicus" eserinin yazarı olarak Ludwig Wittgenstein diğer bir önemli isimdir. Diğer önemli temsilciler de Rudolf Carnap ve yapısalcılığın kurucuları olan Wilhelm Kamlah ve Paul Lorenzen'dır.

Gündelik dil felsefesi
Ayrıca bakınız Gündelik dil felsefesi

Gündelik dilin felsefesi, doğal dilleri (Türkçe, İngilizce vb.) eksik olarak incelememekte, aksine kullanılma amacı için tamamıyla ihtiyaç duyulan bir dil olarak ele almaktadır, yani sosyal çevrede anlaşmanın sağlanması için ihtiyaç duyulmaktadır. Dil felsefesinin görevi, normal dilleri değiştirmek veya normal dillerin yerine geçmek değildir, örneğin; aksine kavramsal veya düzenleyici bağlamların ispat edilmesi şeklinde normal dilleri tanımlamaktır. Diğer bir deyişle bazı temsilcilerin yaptığı gibi normal dilleri açıklamaktır.
Olağan dilin felsefesinin kurucusu olarak sonraki dönemlerindeki, yani "Felsefî Araştırmalar"ın yazarı olan Ludwig Wittgenstein kabul edilmektedir. Diğer önemli temsilciler de Gilbert Ryle, John Langshaw Austin ve Peter Strawson'dur.
Bu yaklaşım dilbilimsel edimbilimin önemli bir parçası olan söz eylem kuramının gelişimine katkıda bulunmuştur. Çok sayıda filozof da farklı sorunlarda normal dilsel yöntem bilgisinin verimliliğine işaret etmişlerdir. Buna madde ve ruh arasındaki ilişkinin tartışmaları da dâhildir.

Bu tutucu eğilim ve var olan dil kullanımının da alıkonulması bazı eleştirmenlere farklı güdülerden problemli olarak görünmektedir. Örneğin; belirgin kuramsal dillerin kullanımı vurgulanmalıdır. Normal dilsel yaklaşımlar çerçevesinde açıklamalar ve savunmalar dairesel ya da sadece belirli dil sistemi içerisindeki kapsamlarda geçerli olmalıdır. Bazen normatif problemlerde normal dil felsefesinin natüralist safsatalara sebep olduğu iddia edilmektedir. Kısmen de olsa normal dil felsefesi davranışçılığa benzemektedir ve bilimsel açıklama modeline karşı ilkesel olan savlar açıklanmalıdır.

Gönderge
Sözü edilen, yani ele alınan ifadeler şüphesiz gibi görünmektedir: "Sokrates" ismi Yunan felsefeciyi tanımlamaktadır. Eğer göndergesel anlam kuramından söz edilirse, yani eğer bir ifadenin anlamının göndergesinde bulunduğu iddia edilirse şu problemler ortaya çıkar: Aynı göndergeye sahip olan, yani "koşutlu genişleme ve yayılma" özellikli (koextensional) iki ifade kesinlikle aynı bilgi değerine sahip değildir. Gottlob Frege'nin bu duruma uygun en ünlü örneği şu şekildedir:
"Akşam Yıldızı" ve "Sabah Yıldızı" ifadeleridir (her iki ifade de "Venüs" gezegeni anlamını karşılamaktadır).
"Akşam Yıldızı" ifadesi ve "Sabah Yıldızı" ifadesi aynı göndergeye sahiptir, yani her iki ifade de "Venüs" gezegenini ifade etmektedir, ama ilk ifade akşamları ortaya çıkan en parlak yıldızı, ikinci ifade ise sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızı tanımlamaktadır.

Cümle aynı zamanda göstergeler yardımıyla da ifade edilebilmektedir. Örneğin; "Akşamları ortaya çıkan en parlak yıldız, sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızdır."

Problem henüz çözülememiştir; çünkü ilk ifade diğer ikinci ifade ile aynı göndergeye sahip olmak zorundadır. Eğer göndergesel anlam kuramı gerçek ise bu anlamlar aynıdır. Bu bir sorun değildir; çünkü herhangi bir kişi sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızın Venüs olduğunu bilmeksizin akşamları ortaya çıkan en parlak yıldızın da Venüs olduğunu bilebilir. Bu problem nasıl çözülebilir? Temel olarak çözüme iki farklı yaklaşım vardır: Bunlar Gottlob Frege ve Bertrand Russell'in yaklaşımlarıdır.
1)Gottlob Frege işaretlerin ifadeler olarak anlaşılabileceğini önermektedir. Bunlar Frege'nin terminolojisinde anlamı karşılayan kapsam ve anlayışı karşılayan içerim ifadeleridir

2)Russel, işaretlerin asla sözü edilen ifadeler olarak öngörülmemesi gerektiğini savunmaktadır, bunun aksine içerisinde işaretler bulunan cümleler üç kısımdan oluşan cümlelerin bir ortak noktası olarak anlaşılmaktadır. Örneğin; "Akşamları ortaya çıkan en parlak yıldız sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızla aynıdır." cümlesi şu şekilde analiz edilmektedir: Akşamları ortaya çıkan en az bir yıldız vardır ve aynı şekilde akşamları da. Bu yıldız sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızdır. Bunun için herhangi bir kişi sabahları ortaya çıkan en parlak yıldızın Venüs olduğunu bilmezken, akşamları ortaya çıkan en parlak yıldızın Venüs olduğunu bildiği açıklanmaktadır.

Peter Strawson bu her iki yaklaşımı da eleştirmektedir. Aynı şekilde, bu problemi niteleyici ve göndergesel kullanım arasında bir fark aracılığıyla çözmeye çalışan Keith Donnellan da eleştirmektedir.

Diğer bir problem de özel isimlerde bulunmaktadır. Özel isimler nasıl analiz edilmektedir? Bunun için de iki yaklaşım bulunmaktadır. İlk yaklaşım Russell ve Frege'nin temsil ettikleri yaklaşım, ikincisi de Saul Kripke ve Hilary Putnam'ın temsil ettikleri yaklaşımlardır.

1)Göstergelerin analizinde farklı yaklaşımları savunan Frege ve Russell özel isimlerin analizinde aynı yaklaşımda uzlaşmışlardır. Frege ve Russell özel isimlerin aslında özel isim olmadığını ve aksine özel isimleri işaretler olarak analiz edilmesi gerektiğini savunmaktadır. Kripke ise bu yaklaşıma şu eleştiriyi getirmektedir: Eğer böyle olsaydı, yani eğer özel isimler aslında özel isim olmamış olsaydı bir kişinin işaretlerle yazılmış bir kişiliği olması mümkün olamazdı; ancak bu durum sezgilerimizle çelişmektedir. Örneğin; "Sokrates" ismi "Yunanistan'ın en bilge filozofu" olarak yorumlansaydı, bu durumda Sokrates'in Yunanistan'ın en bilge filozofu olması mümkün olamazdı; fakat bu durum bize mümkün gibi görünürdü: Sokrates her zaman Sokrates olarak kalacaktır. Sokrates bir gün Yunanistan'ın en bilge filozofu olmasa bile o her zaman Sokrates olarak kalacaktır.

2)Klipke ise özel isimlerin doğrudan göndergesel ifadeler olarak anlaşılması gerektiğini önermektedir. Bunlar anlamını temel bir vaftizden alan ifadelerdir. Putnam ise bu yaklaşımı doğal çeşitler için isimlere aktarmaktadır. Örneğin; "altın" ve "su" gibi.

Anlam
"Konuşan kişi, bir şeyleri tasvir etmez, bir şeyler yapar." Bu söz, 1955 yılında bir konferansta John Langshaw Austin tarafından söylenmiştir. Austin'in bu kuramına göre; konuşma ve davranışı, söylenen, yapılan ve gerçekleşen olarak ayırır. Örneğin; "Yarın oraya geliyorum" cümlesi dilsel işlevi olan bir olgudur; gelme eyleminin gerçekleşmesi iletişim işlevi ile ilgili olan bir olgu; sözün ikna edici olması ve amaçlanan hedefe ulaşılması bakımından da söz eyleminin iletişimsel etkisine ilişkin bir olgudur.

John Searle, Austin'in yaklaşımını sınıflandırmaya çalışır. Söz Eylem Kuramını 5'e ayırır: İddia etmek, ricada bulunmak, söz vermek, teşekkür etmek ve vaftiz etmek.

İçerik- Kapsam
Bazen söylediğimiz şeyi kastederiz; ama çoğu zaman söylediğimizden başka bir şeyi ya da çok daha fazlasını kastederiz. Örneğin; birisi, "Nereden benzin alabilirim?" sorusuna "Köşede benzin istasyonu var." cevabını alır. Aslında oradan alınabileceğini söylememiştir, sadece ima etmiştir.

Paul Grice, anlamın bu yönünü kapsam olarak açıklamaya çalışmıştır. "Kapsam" kavramı, yalnızca Grice'in kuramında var olan ve açık bir anlamı olan yapay bir sözcüktür. Grice'in temel düşüncesi, dilsel olguları işbirliği ilkesine dayanan rasyonel eylemler olarak görmektir. Farklı konuşma ilkeleri bu ilkeye bağlıdır.

Dolaylı Anlatım (Metafor)
Bir sözcük gerçek anlamının dışında mecaz anlamıyla kullanılırsa orada metafordan söz edilir. Aristoteles'e göre gerçek anlamıyla ifade edilen şey ile mecaz olarak kullanılan şey arasında bir benzerlik ilişkisi vardır. Örneğin; konuşma dilinde kullanılan "Sen benim güneşimsin!" cümlesi metaforik bir kullanımdır. Burada sözü edilen kişi gerçekten güneş olduğu için değil, belli açılardan güneşle benzerliği olduğu için metaforik bir kullanım söz konusudur.

Donald Davidson'a göre, metaforik bir anlamdan söz etmek yanıltıcıdır. Kelimelerin gerçek anlamları vardır ve metaforik olarak kullanılabilirler. Jean Searle, Paul Grice'in yaklaşımına dayanarak bu kullanımı "kapsam" olarak açıklar: "Sen benim güneşimsin" diyerek karşısındaki kişinin belli açılardan güneş gibi olduğunu ifade eder.

İletişim
İnsanların anadillerini çok hızlı bir şekilde edinebilmelerini nasıl açıklayabiliriz? Bu konuda ilk defa Noam Chomsky ve Jean Piaget tarafından ele alınmış olan iki görüş vardır:

1.Doğuştancılığın temsilcisi olan Noam Chomsky, insanların evrensel dilbilgisine sahip olduğu fikrinden yola çıkar. Chomsky gibi nativist/doğuş eksenli bakan Jerry Fodor ve Steven Pinker insanların doğuştan sözdizimsel bilgilerinin olduğunu söyler. Bu bilgilerin algılanması çocukların dil edinimi ile açıklanabilir.

2.Doğuştancılığın klâsik tarafı, ilk defa Piaget'in kuramında hazırlanan bilişselciliktir. Bilişsel kuram, dil ediniminin insanların mantıklı düşünme yeteneği ile açıklanabileceğini ve evrensel dilbilgisine başvurulamayacağını savunurlar. Son yıllarda klâsik bilişselcilik insanların etkileşimlerine dayanan etkileşimselcilik ile tamamlamıştır. Bu anlamda antropolog Michael Tomasello'nun görüşü de önemlidir. Tomasello, iletişim kurabilen insanların genel bilişsel yeteneğe sahip olduklarını söyler.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 AKARSU, Bedia, Dil-Kültür Bağlantıları, İstanbul, İnkıâp Kitabevi, s.104.
 ALTINÖRS, Atakan (2012), 50 Soruda Dil Felsefesi, İstanbul, Bilim ve Gelecek yay., 208 s.
 ALTINÖRS, Atakan (2000), Dil Felsefesi Sözlüğü, Bursa, Paradigma Yayınları, 103 s.
 ALTINÖRS, Atakan (2003), Dil Felsefesine Giriş, İstanbul, İnkıâp Kitabevi, 160 s.
 ALTINÖRS, Atakan (2008), Analitik Felsefe, İstanbul, Say yay.
 ARISTOTALES (1996), Metafizik, (Çeviren: Prof.Dr.Ahmet ARSLAN), (2.Basım), İstanbul, Sosyal Yayınları, 659 s.
 ARISTOTALES (2004), Retorik, (Çeviren: Mehmet H. DOĞAN), İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, 6. baskı, 229 s.
 AYER, Alfred Jules, Dil, Doğruluk ve Mantık, Metis Yayınları, 152 s.
 CASSIER, Ernest (2005), Dil/Sembolik Formlar Felsefesi 1, Ankara, Hece Yayınları, 364 s.
 CHOMSKY, Noam (2001), Dil ve Zihin, Ankara, Ayraç Yayınevi.
 CHOMSKY, Noam (2009), Bilgi Sorunları ve Dil-Managua Dersleri, (Çeviren: Veysi Kılıç), BGST Yayınları, 234 s. (İngilizce Baskısı) (yeni)
 CORNFORTH, Maurice (2006), Pozitivizme ve Pragmatizme Karşı Felsefeyi Savunmak, Evrensel Basım Yayın, 335 s.
 DEMİR, Gökhan Yavuz (2007), Sosyal Bir Fenomen Olarak Dilin Belirsizliği, İstanbul, Paradigma Yayınları, 183 s.
 ECO, Umberto (2004), Avrupa Kültüründe Kusursuz Dil Arayışı, İstanbul, Literatür Yayınılar, 319 s.
 GÖRGÜN, Tahsin (2003), Anlam ve Yorum, Gelenek Yayıncılık.
 GRÜNBERG, Teo (2006), Anlam Kavramı Üzerine Bir Deneme, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 384 s.
 LAKOFF, George-Mark Johnson (2005), Metaforlar (Hayat, Anlam ve Dil), (Çeviren: Gökhan Yavuz DEMİR), İstanbul, Paradigma Yayınları, 315 s.
 ELLUL, Jacques (2004), Sözün Düşüşü, (Çeviren: Hüsamettin ARSLAN), Paradigma Yayınları.
 ÖZCAN, Zeki (2021), Dil Felsefesi I, Mantıkçı Paradigma, Bursa, Sentez Yayınları, 3. Baskı 400 s.
 ÖZCAN, Zeki, (2016) Dil Felsefesi II, Gündelik Dil Paradigması, Bursa Sentez Yayınları, 327 s.
 ÖZCAN, Zeki, (2018), Dil Felsefesi III, İkinci Wittgenstein'da Gramer Paradigması, Bursa, Sentez Yayınları, 470 s.
 ÖZCAN, Zeki, (2020), Dil Felsefesi IV, Austin'de Eylemsel Paradigma, Bursa Sentez Yayınları, 460 s.
 ÖZCAN, Zeki, (2022), Dil Felsefesine Giriş, Bursa, Sentez Yayınları, 264. s.
 ÖZCAN, Zeki, (2021), Viyana Çevresi Üzerine, (Derleyen ve çev. Zeki Özcan), Fol Kitap 320 s.
 ÖZCAN, Zeki, (2022), Kesinlik Üzerine, Çev. Zeki Özcan, Fol Kitap, 320 s.
 PLATON (2000), Kratylos, (Çeviren: Cenap KARAKAYA), İstanbul, Sosyal Yayınları, 128 s.
 RENAN, Ernest (2011), Dilin Kökeni Üzerine, (Çeviren: Atakan Altınörs), İstanbul Bilge Kültür-Sanat yay., 168 s.
 RICOEUR, Paul (2007), Yorum Teorisi/ Söylem ve Artı Anlam (Çeviren: Gökhan Yavuz DEMİR), İstanbul, Paradigma Yayınları, 130 s.
 SEARLE, John R. (2005), Bilinç ve Dil, İstanbul, Litera Yayıncılık, 400 s.
 SU, Hüseyin (2004), Düşünce ve Dil, Ankara, Hece Yayınları, 222 s.
 SOYKAN, Ömer Naci (2006), Felsefe ve Dil - Wittgenstein Üstüne Bir Araştırma, MVT Yayıncılık, İstanbul, 293 s.
 UÇAR, Şahin (2007), Dil ve Felsefe, Domino Yayınları, İstanbul, 150 s.
 VENDRYES, J. V. (2002), Dil ve Düşünce, İstanbul, Multilingual Yabancı Dil Yayınları, 175 s.
 VOLOŞINOV, Valentin Nikolayeviç (2001), Marksizm ve Dil Felsefesi, Ayrınıtı Yayınları, 316 s.
 WILSON, John (2002), Dil, Anlam ve Doğruluk, Ankara, Ankara Okulu Yayınları, 117 s.
 WITTGENSTEIN, Ludwig (2007), Mavi Kitap Kahverengi Kitap, (Çeviren Doğan Şahiner), Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, 219 s. (Mavi Kitap'ın İngilizcesi için)

Göstergebilim

Dil felsefesi


Tunfiskeri er en film med ukendt instruktør.

Handling
Om tunfiskeri i området ud for Helsingørs kyst. En stor international konkurrence finder sted i Snekkersten. Sild, makrel og hornfisk bruges som madding. Over 100 både er ude, alle typer både anvendes i jagten på tun. Der er præmie for den første, den største og de fleste. Den største vejer 235 kg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1957
Fiskeri
Dokumentarfilm fra Danmark

Tunfiskeri (dokumentarfilm fra 1957)


The Gathering kan henvise til:

 musik
 The Gathering (musikgruppe) – hollandsk band

 album
 The Gathering (Geri Allen album) – album af Geri Allen fra 1998
 The Gathering (Infected Mushroom-album) – album fra Infected Mushroom
 The Gathering (Jørn-album) – opsamlingsalbum med Jørn
 The Gathering (Testament album) – album af Testament

 andet
 The Gathering (film fra 2003) – britisk film af Brian Gilbert med Christina Ricci
 The Gathering (dokumentarfilm) – dansk dokumentarfilm fra 2005 af Lars Movin
 The Gathering (roman) – roman af Anne Enright, som blev Bookerprisvinder

 se også
 Magic: The Gathering

The Gathering


Drögemüller ist ein deutscher Familienname.

Herkunft und Bedeutung
Die frühste Erwähnung des Namens Drögemüller findet sich in einer Urkunde der Hansestadt Lübeck von 1397, laut derer der Bischof von Ratzeburg, Detlev von Berkentin, die im Jahre 1347 von Mitgliedern seiner Familie den Dominikanern in Lübeck gemachte Schenkung eines Grundstückes im mecklenburgischen Dassow bestätigt. In dieser Urkunde wird der Einwohner Tymmo Droghemolner aus Dassow genannt. Der Name Drögemüller setzt sich aus dem mittelniederdeutschen Wort dröge ("trocken", "dürr") sowie der Berufsbezeichnung Müller zusammen.

Zur Entstehung des Namens findet sich in einem alten Kirchenbuch aus dem niedersächsischen Suderburg folgende Erläuterung: "Früher hießen diese Leute nur Müller. Da es aber so viele Müller im Orte gab, wurden die 'auf dem Drögen' d. h. Trockenen, hochwohnenden Müllers im Gegensatz zu den mehr in der sumpfigen Hardauniederung wohnenden Müllers 'Drögemüller' genannt!" In dieser Gegend taucht der Name erstmals zu Beginn des 16. Jahrhunderts auf.

Laut Urkunden des Klosters Ebstorf war im Jahre 1526 ein Ludeke Drogemoller (* um 1475) auf dem Viertelhof Nr. 13 in der Dorfmitte Hösseringens sesshaft, der 1522 in der Tat noch als Lutke Moller bzw. im Jahre 1523 als Ludeke Moller bezeichnet wurde. Dieser Hof blieb noch bis ins 19. Jahrhundert in Besitz der Familie Drögemüller, die hier neben der Landwirtschaft einen Gasthof betrieb. Die Familie ist damit nachweislich mindestens seit dem 15. Jahrhundert im Raum Suderburg ansässig. Die bis heute in Böddenstedt (Landkreis Uelzen; siehe Wappen) und Scharnhorst (Landkreis Celle) bestehenden Familienzweige stammen von Peter Drögemüller (* um 1575; † 1636) ab, der mit hoher Wahrscheinlichkeit ein Nachfahre des erwähnten Ludeke Moller/Drogemoller gewesen ist.

Varianten
Zum Familiennamen Drögemüller gibt es vor allem im angloamerikanischen und englischen Sprachraum die alternativen Schreibweisen Droegemueller, Drogemuller und Dragemuller und in Dänemark die Schreibweise Drøgemüller. Der Familienname Drögmöller ist etymologisch verwandt und häufig in Mecklenburg-Vorpommern anzutreffen.

Häufigkeit

In deutschen Telefonbüchern kommt der Name Drögemüller nur 136 mal – insbesondere im nordöstlichen Niedersachsen, in Hamburg und Schleswig-Holstein – vor. Damit ist der Name in Deutschland selten und unterdurchschnittlich häufig vertreten.

Wappen
Die Blasonierung des Wappens der Familie Drögemüller aus Böddenstedt lautet wie folgt: "In Silber ein roter Wellenschrägbalken, begleitet oben von einem roten Wassermühlrad, unten von einem achtspeichigen roten Wagenrad. Auf dem rot-silbern bewulsteten Helm mit rot-silbernen Decken ein wachsendes silbern-gehuftes und rot-gezungtes rotes Einhorn mit silbernem Horn."

Zur Symbolik des Wappens: Das rote Einhorn geht auf die im Mittelalter am Stammsitz der Familie ansässige ministerialadlige Familie derer von Böddenstedt zurück. Das Mühlrad steht für den Namensbestandteil müller und befindet sich schwebend, eben im Drögen, über einem Wellenschrägbalken, der einen Bachlauf symbolisiert. Das Wagenrad wiederum symbolisiert das Stellmacherhandwerk, das von der Familie seit 1774 über sieben Generationen (bis ca. 2000) neben der Landwirtschaft ausgeübt wurde. Zudem erhielt die Familie von der königlichen Landdrostei im Jahre 1853 die Konzession zur Landkrämerei und führte bis 1981 einen Kolonialwarenladen. Ab 1894 waren die jeweiligen Hoferben auch Posthalter, Kirchenvorsteher und Ratsherren.

Das Familienwappen wurde eingetragen in die Deutsche Wappenrolle, herausgegeben vom HEROLD zu Berlin (Nr. 11626/13). Die Führungsberechtigung gilt für alle Nachkommen des Hans Peter Drögemüller (1742–1773 Böddenstedt, Landkreis Uelzen), Vater des Bürgermeisters Jürgen Drögemüller, solange sie noch den Familiennamen führen. Bei Hans Peter Drögemüller handelt es sich um einen Urururenkel des oben erwähnten Peter Drögemüller (* um 1575; † 1636) aus Hösseringen.

Figuren in Literatur und Film

 Doktor Drögemüller, behandelnder Arzt des Christian Buddenbrook aus Hamburg  – In: Thomas Mann (1901): Buddenbrooks: Verfall einer Familie.
 Schulrat Drögemüller – In: Otto Ernst (1908): Semper der Jüngling.
 Anita Drögemöller, Callgirl im Ruhrgebiet – In: Anita Drögemöller und die Ruhe an der Ruhr (1976), Kriminalfilm, Regie: Alfred Vohrer, Darsteller u. a.: Monique van de Ven (als Anita), Harald Leipnitz, Brigitte Mira.

Straßennamen

 Heinrich-Drögemüller-Weg, Sassenburg-Westerbeck, Landkreis Gifhorn.

Namensträger

 Peter Drögemüller (* um 1560), deutscher Amtmann zu Liebenburg und Besitzer des ehemaligen Ritterguts Garßenhof
 Dorothea Drögemüller (* 1854), ⚭ Hermann von Mengersen (1837–1887), Herr auf Oldendorf, königlich preußischer Oberförster; Urenkel des preußischen Oberpräsidenten Franz Traugott von Breitenbauch (1739–1796)
 Max Drögemüller (1871–1915), deutsch-baltischer Rittergutsbesitzer und Pferdezüchter auf Alt-Märjamaa, ⚭ Alice Bewer (1864–1932); 1. ⚭ Gotthard Jacobowsky, Arzt
 Elfriede Drögemüller (1875–1913), Patentochter des britischen Vizekonsuls Baron Étienne Girard de Soucanton (1843–1910), ⚭ Alfred Schmidt (1874–1947), deutsch-baltischer Rittergutsbesitzer auf Waddemois
 Ellinor Drögemüller (* 1883), ⚭ Gerhard von Hueck (1873–1940; 1. ⚭ Virginie von Kotzebue, Urenkelin des August von Kotzebue), deutsch-baltischer Rittergutsbesitzer auf Munnalas; Sohn des Revaler Bürgermeisters John von Hueck (1844–1925) und der Sophie von Wistinghausen (1845–1907), verw. Edle von Rennenkampff
 William Droegemueller (1906–1987), US-amerikanischer Stabhochspringer und Ophthalmologe, Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1928 in Amsterdam, ⚭ Florence Scribner (1906–1995)
 Alfred Drögemüller (1913–1988), deutscher Politiker (KPD/SED), Widerstandskämpfer gegen das NS-Regime, Redakteur und Historiker, ⚭ Grete Schmidt (1911–2004)
 Hans-Peter Drögemüller (1932–2015), deutscher Altphilologe und Gymnasiallehrer
 William Droegemueller (1934–2021), US-amerikanischer Arzt und emeritierter Professor an der University of North Carolina
 Hans-Jürgen Drögemüller (* 1949), deutscher Landwirt, Kaufmann und Kommunalpolitiker, ⚭ Evelyn von Spiczak Brzeziński (* 1952)
 Inka Drögemüller (* 1969), deutsche Kulturwissenschaftlerin, stellvertretende Direktorin des Metropolitan Museum of Art in New York, ehemalige Vizedirektorin der Schirn Kunsthalle Frankfurt
 Jens Drögemüller (* 1969), deutscher Spieleautor und Bilanzbuchhalter
 Cord Drögemüller, (* 1970), deutscher Tierarzt und Professor für Tiergenetik an der Universität Bern

Quellen

 Hans Friedrich von Ehrenkrook (1964): Genealogisches Handbuch des Adels, Band 32. C. A. Starke, S. 174.
 Tilman Grottian: Geschichte der Gemeinde Suderburg. Festschrift zum 1000-jährigen Jubiläum im Jahr 2004. Edition Anderweit, Suderburg-Hösseringen 2004, ISBN 3-931824-33-0.
 Rolf Hillmer: Geschichte der Gemeinde Suderburg. Bahnsen, Böddenstedt, Graulingen, Hamerstorf, Hösseringen, Holxen, Oldendorf I, Räber (= Schriften zur Uelzener Heimatkunde. Nr. 6, ). C. Becker, Uelzen 1986.
 Horst Naumann (1994): Buch der Familiennamen. Falken, S. 96.

Einzelnachweise

Familienname
Berufsname

Drögemüller


Umutlu, Akdağmadeni - Yozgat ili Akdağmadeni ilçesine bağlı belde
 Umutlu, Taşova - Amasya ili Taşova ilçesine bağlı köy
 Umutlu, Gündoğmuş - Antalya ili Gündoğmuş ilçesine bağlı mahalle
 Umutlu, Nurhak - Kahramanmaraş ili Nurhak ilçesine bağlı mahalle
 Umutlu, Emet - Kütahya ili Emet ilçesine bağlı köy
 Umutlu, Alaçam - Samsun ili Alaçam ilçesine bağlı mahalle
 Umutlu, Bozova - Şanlıurfa ili Bozova ilçesine bağlı mahalle

Umutlu


The 1944 Quebec general election was held on August 8, 1944 to elect members of the Legislative Assembly of the Province of Quebec, Canada.  The Union Nationale, led by former premier Maurice Duplessis, defeated the incumbent Quebec Liberal Party, led by Adélard Godbout.  This was the first Quebec provincial election in which women were allowed to vote, having been granted suffrage at the provincial level in 1941 (much later than what had been fully attained at the federal level in 1919).

This election marked Duplessis's comeback after having defeated Godbout in the 1936 election and having lost to him in the 1939 election. Unlike in the 1939 election, when the alcoholic Duplessis was clearly drunk at numerous campaign rallies, le chef had benefited from the time he had spent in an American sanatorium in 1942-43, where he had sobered up, and in the 1944 election, Duplessis refrained from drinking.

The biggest issue during this election was provincial autonomy. In order to appeal to nationalist voters, Duplessis attacked the incumbent premier, claiming that he was not taking a strong enough stand against Ottawa. He mainly criticized Godbout for agreeing to transfer unemployment insurance from the province to the federal government. He also criticized the Rowell-Sirois Commission for its stance on unemployment insurance and equalization payments.

Another reason Duplessis won the election was by appealing to anti-Semitic prejudices in Quebec by making the false claim in a violently anti-Semitic speech that the Dominion government together with the Godbout government had made a secret deal with the "International Zionist Brotherhood" to settle 100,000 Jewish refugees left homeless by the Holocaust in Quebec after the war in exchange for Jewish campaign contributions to both the federal and provincial Liberal parties. By contrast, Duplessis claimed that he was not taking any money from the Jews, and if he were elected Premier, he would stop this plan to bring Jewish refugees to Quebec. To further push on the message, the Union Nationale handed out campaign pamphlets warning about the alleged plan to bring 100,000 Jewish refugees to Quebec, which featured a cartoon of the standard stereotype of an evil-looking, hook-nosed Jew handing bags of money to Godbout while in the background a vast horde of dirty, disreputable-looking, hook-nosed Jewish refugees were ready to descend on la belle province. Through Duplessis's story about the plan to settle 100,000 Jewish refugees in Quebec was entirely false, his story was widely believed in Quebec, and ensured he won the election. Duplessis's biographer Conrad Black argued that Duplessis was in no way personally anti-Semitic, but because the majority of Quebecois were at the time, Duplessis had merely used antisemitism to win the 1944 election. Duplessis won another three elections in a row, for a total of five terms of office (four consecutive), before dying in office in 1959.

In this wartime election, Godbout's support for Canadian Prime Minister William Lyon Mackenzie King in the Conscription Crisis of 1944 may have contributed to his defeat.

The Bloc Populaire won four seats on an anti-conscription platform. The Co-operative Commonwealth Federation (predecessor of the New Democratic Party) won one seat. Party member David Côté was elected to the legislature, but in July 1945, he decided to sit as an independent.

Redistribution of ridings
An Act passed before the election increased the number of MLAs from 86 to 91 through the following changes:

Campaign

Results

|-
! colspan=2 rowspan=2 | Political party
! rowspan=2 | Party leader
! colspan=4 | MPPs
! colspan=4 | Votes
|-
! Candidates
!1939
!1944
!±
!#
! ±
!%
! ± (pp)
|-

|style="text-align:left;"|Maurice Duplessis
|91
|15
|48
|33
|505,661
|285,259
|38.02
|1.11
|-

|style="text-align:left;"|Adélard Godbout
|90
|69
|37
|32
|523,316
|221,934
|39.35
|14.15
|-

|style="text-align:left;"|André Laurendeau
|80
|–
|4
|4
|191,564
|
|14.40
|
|-

|style="text-align:left;"|Romuald-Joseph Lamoureux
|24
|–
|1
|1
|33,986
|31,473
|2.56
|2.11
|-

|style="text-align:left;"|
|12
|–
|–
|–
|16,542
|
|1.24
|
|-
| style="background-color:#D9B2FF;" |
| style="text-align:left;" |Action libérale nationale
|style="text-align:left;"|
| style="text-align:center;" colspan="8"|did not campaign
|-
|rowspan="10" |
|style="text-align:left;" colspan="10"|Other candidates
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|16
|1
|–
|1
|12,766
|6,485
|0.96
|0.03
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|2
|1
|1
|
|8,711
|5,637
|0.65
|0.10
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|7
|–
|–
|–
|8,656
|7,868
|0.65
|0.51
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|2
|–
|–
|–
|8,355
|7,945
|0.63
|0.56
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|3
|–
|–
|–
|7,873
|7,714
|0.59
|0.56
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|3
|–
|–
|–
|6,775
|6,306
|0.51
|0.43
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|3,015
|
|0.23
|
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|2,583
|
|0.19
|
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|–
|1
|–
|–
|–
|156
|
|0.01
|
|-
! colspan="3" style="text-align:left;" | Total
| 333
| 86
! " colspan="2"| 91
! " colspan="2"| 1,329,959
! " colspan="2"| 100%
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Rejected ballots
| 15,552
| 8,218
| colspan="2"|
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Voter turnout
| 1,345,511
| 774,880
| 71.98
| 5.02
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Registered electors
| 1,869,396
| 1,128,265
| colspan="2"|
|-
| colspan="5" style="text-align:left;" | Candidates returned by acclamation
| –
| 1
| colspan="4"|
|}

Synopsis of results

 = open seat
 = turnout is above provincial average
 = winning candidate was in previous Legislature
 = incumbent had switched allegiance
 = not incumbent; was previously elected to the Legislature
 = incumbency arose from byelection gain
 = previously incumbent in another riding
 = other incumbents renominated
 = previously an MP in the House of Commons of Canada
 = multiple candidates

Effect of redistribution
The reorganized ridings returned the following MLAs:

Analysis

References

See also
 List of Quebec premiers
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of Quebec political parties
 22nd Legislative Assembly of Quebec

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1944 Quebec general election


Hyoscyamus pusillus er einær planta af náttskuggaætt frá Suðvestur-Asíu.

Tilvísanir

Náttskuggaætt
Lækningajurtir

Hyoscyamus pusillus


Voormalige Stadstimmertuin este o stradă în districtul Amsterdam-Centrum și acum o zonă citadină protejată. Strada este situată la nord de Sarphatistraat, la sud de Korte Amstelstraat și Nieuwe Achtergracht, la vest de Weesperplein și la est de râul Amstel.

Istoric
În 1612, a apărut în afara orașului pe locul actualei Tuinstraat de lângă Lijnbaansgracht o zonă împrejmuită care includea, printre altele, un atelier de dulgherie unde, sub conducerea dulgherului orașului, erau fabricate articole de tâmplărie pentru orașul Amsterdam, dar, de asemenea, era folosită pentru depozitarea de materiale de construcții.

În 1660 depozitul de materiale de construcții ducea lipsă de spațiu ca urmare a extinderii urbane a cartierului Jordaan și a trebuit să fie mutat într-un loc de la periferia orașului în apropiere de poarta Weesperpoort, ce a fost construită în 1662. Canalul Onbekendegracht permitea accesul către Nieuwe Prinsengracht și Amstel. În 1899 a fost nevoie să fie mutat din nou pentru a face loc pentru continuarea expansiunii urbane și a fost mutat în Van Reigersbergenstraat din extremitatea vestică a orașului. Astăzi, majoritatea cartierelor au propriile lor depozite.

Pe locul viran unde s-a aflat atelierul de tâmplărie au apărut case și clădiri cu destinație comercială, iar noul cartier a fost tăiat în două de o stradă nouă, care a fost numită inițial Korte Amstelgracht și era continuată peste Amstel de Amstelgrachtje, în prezent M.J. Kosterstraat. Pe 3 aprilie 1912 strada a fost redenumită Voormalige Stadstimmertuin.

O clădire proeminentă a străzii este fosta clădire a tipografiei orașului construită în jurul anului 1915, ai cărei stâlpii vechi sunt o mărturie a trecutului orașului. Proprietatea este deținută în continuare de către primăria orașului Amsterdam; vechiul spațiu de birouri a devenit un centru de conferințe în timp ce la parter este o sală de ședințe publice.

Viitor
În 2015 s-a decis reabilitarea străzii din cauza faptului că era în stare proastă și nu mai fusese modernizată de multă vreme.  A urmat un proces de consultare și în 2016 a fost stabilit noul aspect al zonei. Se așteaptă ca lucrările de reabilitare a străzii să înceapă în 2017.

Note

Străzi din Amsterdam

Voormalige Stadstimmertuin


Wörwag Pharma este o companie farmaceutică independentă, de familie, de categorie mijlocie,  condusă de familia Wörwag, cu sediul în Böblingen. Fondată în 1971 de către farmacistul Fritz Wörwag, compania deține medicamente eliberate cu sau fără prescripție medicală, precum și suplimente alimentare. Wörwag Pharma este specializată în așa-numiții biofactori, printre care se numără, de exemplu, vitaminele, mineralele și oligoelementele.

Istoric

Înființarea companiei
În 1965 se înființa farmacia municipală din Stuttgart, în districtul Zuffenhausen. La începutul anilor 1970, proprietarul, Fritz Wörwag, a început să producă și să comercializeze propriile produse farmaceutice. Astfel, in anul 1971 s-au pus bazele infiintarii companiei farmaceutice Wörwag Pharma. Magnerot Classic (orotatul de magneziu) și Milgamma (benfotiamina) sunt printre cele mai cunoscute produse apărute în primul an de la înființare. Pentru a grăbi dezvoltarea acestei afaceri de familie, în 1977 compania și-a schimbat forma juridică, devenind o societate pe acțiuni.

Expansiunea internațională
Wörwag Pharma s-a dezvoltat, specializându-se în vitamine și oligoelemente. A devenit, totodată, un nume și în domeniul medicamentelor generice. În planul de extindere internațională, prima subsidiară deschisă în afara Germaniei a fost cea din Ungaria, în 1993, urmată de alte subsidiare în Europa de Est, Rusia și Asia Centrală. De atunci, Wörwag Pharma este prezentă și în Asia și America de Sud, de exemplu în Vietnam și Peru.

Schimbul de generații
În 1996, Wörwag Pharma își mută sediul din Stuttgart în Böblingen. În 2001, cei doi copii, Marcus Wörwag și Monika Wörwag, preiau conducerea de la tatăl lor. Aceștia au continuat expansiunea Wörwag Pharma, concentrându-se în principal pe biofactori. Afacerea cu produse generice s-a desprins în 2015 în filiala independentă AAA-Pharma. În ianuarie 2019, Marcus Wörwag se alătură consiliului consultativ în cadrul căruia trasează direcția strategică a Grupului Wörwag.

Produse
Wörwag Pharma oferă medicamente pentru prevenirea și tratarea comorbidităților și complicațiilor diabetice, nevralgiilor și durerilor, precum și pentru menținerea sănătății mintale. Întreaga gamă de produse a companiei cuprinde, doar în Germania, 26 de mărci de biofactori. Magnerot și Milgamma continuă să rămână două mărci puternice din gama de produse Wörwag Pharma.

Structură

Formă juridică Wörwag Pharma România
Compania Wörwag Pharma GmbH & Co. KG își deschide reprezentanța în România în anul 1998. În septembrie 2017, se înființează societatea comercială Wörwag Pharma România SRL, înregistrată la registrul Comerțului cu nr. J12/5708/2017.

Conducerea companiei
Începând din ianuarie 2019, conducerea Wörwag Pharma la nivel global este asigurată de către Monika Wörwag și de directorul general, Gerhard Mayer. Ambii sunt reprezentanți legali ai Wörwag Pharma GmbH & Co. KG și, totodată, administratori ai companiei.
Din ianuarie 1998, Norina Alinta Gâvan este șeful reprezentantei Wörwag Pharma GmbH & Co. KG, în România, iar începând cu luna octombrie 2017, preia poziția de administrator și director general (CEO) al societății comerciale Wörwag Pharma România SRL.

Locații
Wörwag Pharma GmbH & Co. KG construiește în prezent o nouă clădire de birouri, care să corespundă cerințelor de dezvoltare ale companiei, în zona aerodromului, într-un parc de afaceri de înaltă calitate, la scurtă distanță de stația de tren Böblingen și de autostradă. Mutarea este planificată pentru anul 2021.
Pe lângă sediul central din Böblingen, există momentan 19 birouri teritoriale în Almaty, Baku, Belgrad, Bratislava, Budapesta, Chișinău, Cluj-Napoca, Ho-Chi-Minh, Hong Kong, Kiev, Lima, Ljubljana, Minsk, Moscova, Peking, Riga, Sofia, Tașkent, Tbilisi și Varșovia. Aceste birouri coordonează afacerile din aproximativ 35 de țări.
În România, sediul central se află în Cluj-Napoca, județul Cluj, strada Gării nr. 21, în cadrul Liberty Technology Park.

Referințe

Link-uri web

 Site oficial al Wörwag Pharma

Companii din Germania
Companii farmaceutice din Germania
Fondări în 1971

Wörwag Pharma


أحمد بن محمد العربي العياشي مُرب، وعالم، وخطيب، وأديب وشاعر، وأحد طلائع رواد النهضة الأدبية والعلمية في تهامة الحجاز والمملكة العربية السعودية. ولد في المدينة المنورة في عام 1323 هـ / 1905م وتوفي عام 1419 هـ / 1999م. وهو ينتمي إلى أسرة علمية دينية احتضنت طفولته النجيبة، وكان والده الشريف محمد العربي العياشي عالما وفقيها ومدرسا في المسجد النبوي حيث كان يلقي دروس النحو والصرف في حلقاته التعليمية.

وأسرة آل العربي تنتنمي إلى الأشراف العلويين العياشة في ينبع النخل، الذين نزح بعض أجدادهم إلى المغرب الأقصى في العصر العباسي، وجدهم : محمد النفس الزكية بن عبد الله بن الحسن بن الحسن بن علي بن أبي طالببن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصي بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن قريش بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

تعلم وتخرج في المدرسة التحضيرية الأميرية بالمدينة وكان من زملائه: عثمان حافظ، ومحمد حسين زيدان. انتقل إلى مكة والتحق بمدرسة الفلاح المكيّة، وفي عام 1343هـ سافر إلى مصر، حيث التحق بالأزهر الشريف، ونال شهادة ثانوية الأزهر. كان الشريف أحمد العربي من ضمن أول بعثة تعليمية جامعية إلى مصر في العهد السعودي، وكان تضم إلى جانبه: محمد بن أحمد شطا، ولي الدين أسعد، هاشم دفتردار المدني وكان عدد المبتعثين 14 مبتعثا.

في عام 1350هـ تخرج من كلية دار العلوم العليا، وكان من أوائل الحاصلين على شهادة جامعية في تاريخ المملكة العربية السعودية. ثم عاد إلى بلاد الحرمين وعين مدرسا في المعهد العلمي السعودي بمكة المكرمة، وفي عام 1354 هـ صدر أمر ملك البلاد الملك عبدالعزيز آل سعود بتعيينه مديرا لمدرسة الأمراء في الرياض التي قام بتأسيسها، وهي أول مدرسة تنشأ على ثرى نجد ومن تلاميذ الأستاذ أحمد العربي في مدرسة الأمراء أبناء الملك عبد العزيز - الملك خالد، و الملك فهد وأصحاب السمو الملكي الأمراء : سلطان، ومشعل، وعبد المحسن، ومتعب وسلمان، ونايف. عُين عضوا بمجلس الشورى عام 1372 هـ ،وفي عام 1378 هـ عين مديرا عاما للأوقاف.

حياته العملية
 عُيّن مدرسا بالمعهد العلمي السعودي بمكة المكرمة عام 1350 هـ (الذي تأسس عام 1345هـ)
 عين مدرساً في مدرسة العلوم الشرعية في المدينة المنورة عام 1353 هـ
 عين مديراً لمدرسة الأمراء في الرياض التي قام بتأسيسها، وهي أول مدرسة نظامية تنشأ في نجد عام 1354 هـ
 عين مدير مدرسة تحضير البعثات بمكة عام 1357 هـ
 عين عضو في مجلس المعارف عام 1364 هـ
 عين عضوا بمجلس الشورى السعودي في مكة عام 1372هـ
 عين مديرا عاما للأوقاف عام 1378 هـ

مؤلفاته
 الأدب الحديث في الحجاز. محاضرة ألقيت في النادي الأدبي بسنغافورة عام 1353هـ .
 كتاب الهجاء الحديث؛ بالاشتراك مع محمد شطا وعمر عبد الجبار.
 الامام الشافعي / الفقيه الأديب .
 الأعمال الشعرية الكاملة - مطبوعات الاثنينية .
 أحاديث إذاعية عن الحضارة العربية

المراجع

 كتاب الاثنينة 22 للأديب الشاعر الأستاذ أحمد العربي
 ابنه الشريف/ محمد بن أحمد العربي
 حفيده/ الشريف أحمد بن محمد العربي
 حفيد ابنه/ الشريف محمد بن أحمد العربي

أشخاص من المدينة المنورة
شعراء سعوديون في القرن 20
مواليد 1333 هـ
مواليد 1905
وفيات 1419 هـ
وفيات 1999
شعراء حجازيون في القرن 20

أحمد العربي


Tânia Oleiro (Lisboa, 22 de janeiro de 1979) é uma fadista profissional, desde 2002. É filha da fadista Maria Do Céu Oleiro.

Discografia
Editou, em 2016, o primeiro disco Terços de Fado e o segundo, em 2020, Tânia Oleiro Fado.

 2016 - Terços de Fado
 2020 - Tânia Oleiro Fado

Referências

Fado
Cantores de fado

Tânia Oleiro


Alsinidendron, nepriznati biljni rod iz porodice klinčićevki smješten u tribus Sclerantheae. Pet njegovih vrsta ograničeno je na Havaje., i danas su uključne u rod Schiedea Cham. & Schltdl..,

Vrste
 Alsinidendron lychnoides (Hillebr.) Sherff = Schiedea lychnoides Hillebr.
 Alsinidendron obovatum Sherff = Schiedea obovata (Sherff) W.L.Wagner & Weller
 Alsinidendron trinerve H.Mann = Schiedea trinervis (H.Mann) Pax & K.Hoffm.
 Alsinidendron verticillatum (F.Br.) Sherff = Schiedea verticillata F.Br.
 Alsinidendron viscosum (H.Mann) Sherff = Schiedea viscosa H.Mann

Izvori

Sclerantheae

Alsinidendron


The Royal Military College, Duntroon, also known simply as Duntroon, is the Australian Army's officer training establishment. It was founded at Duntroon, in Canberra, Australian Capital Territory, in 1911 and is at the foot of Mount Pleasant near Lake Burley Griffin, close to the Department of Defence headquarters at Russell Hill. It is comparable to the United Kingdom's Royal Military Academy Sandhurst and the United States Military Academy at West Point. Duntroon is adjacent to the Australian Defence Force Academy (ADFA), which is Australian Defence Force's tri-service military academy that provides military and tertiary academic education for junior officers of the Australian Army, Royal Australian Air Force and the Royal Australian Navy.

History

The Royal Military College, Duntroon, was opened on 27 June 1911 by the Governor-General, Lord Dudley. Situated on the Campbell family homestead in Canberra, which had been named "Duntroon" (1833) after Duntrune Castle—their ancestral home on Loch Crinan in Argyll, Scotland—the college was one of the first Commonwealth facilities established in the newly created capital. The Australian Government first rented the Duntroon homestead for two years (November 1910 – July 1912) and finally acquired the freehold to the estate and  after the creation of the federal capital.

The first Commandant of the college was Brigadier General William Bridges, who later died on a hospital ship after being wounded by a sniper on the shores of Gallipoli. Under his recommendations the college was modelled on aspects from the Royal Military College of Canada and the military colleges of Britain, and the United States of America. Several British officers, including Lieutenant Colonel Charles Gwynn as Director of Military Art, were assigned as faculty to the newly established college. During Bridges' frequent absences, Gwynn served as acting Commandant.

The First World War provided the college with its first chance to demonstrate its worth. However, when the war broke out in August 1914, there had not been enough time for the first class to complete the full Duntroon course. Nevertheless, it was decided to graduate the class early so that they could be sent over to Gallipoli, where General Sir Ian Hamilton, commander of the Mediterranean Expeditionary Force, said that "...each Duntroon educated officer was...worth his weight in gold". During the war 158 Duntroon graduates had been sent overseas on active service, of whom 42 were killed or died of wounds and another 58 were wounded. In 1927 the King's Colour was presented to the Corps of Staff Cadets by His Royal Highness, The Duke of York.

In the beginning, the college offered a four-year course, during which the first two years focused upon civil subjects and the last two years focused upon military subjects. Over the entire course, however, there was military specific training, including physical training, drill, signalling and weapon handling. Over the years, however, with the impact of the two World Wars, the duration and focus of the course changed as the requirements of the Army dictated. The college was forced to relocate to the Victoria Barracks, Sydney between 1931 and 1936 due to the economic downturn caused by the Great Depression. During the Second World War short courses of between six months and a year were run, and ultimately 696 graduates of the College undertook active service overseas in either the Australian, British or New Zealand armed forces, while a further 122 former cadets who had not graduated served in varying capacities. Of these 122, three went on to have quite distinguished careers, with one rising to the rank of brigadier in the Australian Army, another to brigadier in the New Zealand Army and a third, R.C. McCay, reaching the rank of lieutenant general and serving in the British Indian Army and then becoming chief-of-staff of the newly formed Pakistan Army.

Following the war, the length of the course was set at four years again and efforts were made to increase the level of academic rigour in the college's programs. This culminated in 1967 when the college affiliated with the University of New South Wales (UNSW) to offer bachelor's courses in Arts, Science or Engineering, commencing in the 1968 academic year. Under this program, the first degrees from RMC were awarded in 1971. To graduate, cadets had to achieve passes in both military and academic studies and leadership. The link with UNSW was almost severed in 1969 when Duntroon was the centre of an inquiry after Gerry Walsh, a member of the academic staff, revealed details of bastardisation passed on to him by a student at the college. The inquiry resulted in at least one army career ending, while other personnel were severely punished. A further bastardisation scandal was exposed in 1983.

With the closure of the Officer Cadet School, Portsea, in December 1985, and the closure of the Women's Officer Training Wing at Georges Heights, Sydney, in December 1984, the Royal Military College, Duntroon became the sole General Service Officer training institute in the Australian Army, as all Regular Army officers serving in combat, combat support or service support Corps were required to attend Duntroon to be commissioned. Shortly after this, the role of the college changed again with the establishment of the Australian Defence Force Academy in 1986. As a result of this change, Duntroon ceased to offer university degrees as ADFA became responsible for the academic training of Army cadets, as well as those from the Air Force and Navy. The same year, the college celebrated its 75th anniversary (1911–1986). As an acknowledgement of this, 33-cent stamps featuring the head of a male officer cadet were printed; the first day of issue was 27 June 1986.

RMC's purview was expanded in 1995 as it "became responsible for the initial military training of all full-time, part-time and specialist service officers in the Australian Army". This resulted in the centralisation of all officer training courses under the college's auspices; this included short courses for specialist service officers such as doctors, nurses, lawyers and chaplains, under the auspices of Romani Company, as well as the delivery of the final module of the Reserve officer training continuum. For a brief period, under the Ready Reserve Scheme, Reserve officers attended the college for a cut-down six-month version of the full-time course. For the full-time General Service Officer cadets, though, the program essentially unchanged from that which had been established after the formation of ADFA, when the course had been reduced to 18 months, and broken up into three distinct classes—III, II and I Class. Under this program, which has been maintained since 1986, cadets who wish to pursue a degree attend ADFA for three years upon appointment before going to Duntroon for 12 months, and starting the course in II Class.

Anonymous reviews of officer training in 2007 brought to light racism and harassment of female recruits. In 2011, Andrew Wilkie admitted to being both a victim and perpetrator of bullying while at Duntroon.

In 2011, the college celebrated its centenary (1911–2011); as part of the celebrations, Queen Elizabeth II presented the college with new colours. A series of  silver dollar coins were also minted.

Present day

Organisation

The majority of the cadets at Duntroon are members of the Australian Army, although the college also trains some Royal Australian Air Force personnel who are training to become Ground Defence Officers. By tradition a small number of officer cadets from New Zealand also attend the college, while since 1967 there has been a steady number of foreign cadets attending the college from nations in Southeast Asia and the Middle East. While at the college, officer cadets are referred to by the honorary title of 'staff cadet', which is used as a substitute for the cadet's rank which is technically 'Officer Cadet'. This title came about due to the fact that originally graduates entered the Staff Officer Corps of the Australian Army. After the late 1940s, however, graduates were assigned different corps upon graduation and were no longer posted to the Staff Corps. The title was kept on as a tradition at Duntroon, however, although officer trainees at all other Australian Army officer training establishments are referred to as 'officer cadets'.

Administratively, the cadets are organised into a nominal infantry battalion structure, which is known internally as the 11th Infantry Battalion, with companies, platoons and sections which form the Corps of Staff Cadets. Within each of these formations there are cadets from all three classes (levels of training), who are organised into an internal hierarchy that gives the cadets themselves responsibility for looking after their own administration while the Corps is in barracks, albeit with guidance and supervision from training staff. Field training, however, is delivered by the non-commissioned officers and commissioned officers of the training staff and during this phase the cadets are separated into their distinct class groups.

Since its inception, the size of the Corps of Staff Cadets has fluctuated. Initially the Corps was organised into a single company, however, in 1922 the decline in the number of cadets being admitted meant that in reality only two platoons existed. Nevertheless, since then the Corps has largely increased. In 1947, when the four-year course was re-established following its suspension during the Second World War, the Corps was organised into two companies that were designated alphabetically 'A' and 'B'. In 1950, however, as the size of the Corps rose to 190 cadets, a third company, designated 'C' Company was established. These companies were re-organised the following year, however, as the Corps was expanded to 210 cadets and a fourth company raised. At this time the alphabetical designations were replaced with geographical names that were chosen based upon places where Australians had fought: Gallipoli, Bardia, Alamein and Kokoda.

By 1954 the number of cadets had risen further to 260, necessitating the raising of a fifth company and at this stage it was decided to name the companies after famous Australian battles, these names being: Alamein, Gallipoli, Kokoda, Kapyong and Romani. Following this expansion, however, the size of the Corps dropped and in 1958 the number of cadets had fallen to 200 and as a result Romani Company was disbanded. In 1974 a fifth company was raised—Long Tan—while in 1976, a sixth company was raised and Romani Company was re-established. In 1986, as a result of the changing role of Duntroon, the Corps was reduced to four companies again, with Kokoda and Romani Companies being disbanded. Kokoda was reformed in 1987 as the size of the Corps reached 370 cadets, while Long Tan was disbanded in 1991 and reformed in 1995.

There are currently five full-time companies making up the Corps, these are: Long Tan, Alamein, Gallipoli, Kapyong and Kokoda. The sixth company, Romani, is used for Reserve officers who come to the College in January and July to complete the final module of their training. There is also a rehabilitation and administration company known as Bridges Company, established in October 1989. Over the course of the training semester the five full-time companies compete through sporting events and academic studies for the honour of carrying the Sovereign's Banner on parade, with the first placed company taking the title of 'Sovereign's Company' for the next semester and taking their place on the right flank when the Corps is on parade.

Programs

The charter of the Royal Military College, Duntroon is "to produce officers capable of commanding platoon-sized elements in the Hardened and Networked Army concept, and to prepare specialist candidates for commissioning. The College prepares cadets and other selected candidates for careers in the Army by promoting leadership and integrity; by promoting high ideals and the pursuit of excellence, and by inculcating a sense of duty, loyalty and service to the nation". The current full-time program is a course of 18 months in duration, broken into three distinct classes, numbered as III, II and I Class. Each class lasts six months in duration and cadets must successfully complete each component to graduate and receive their commission. Throughout the course, cadets receive training in leadership, tactics, weapons systems, military law, military accounting systems, corporate governance and military history. The course is designed to test the cadets physically and mentally and graduation is by no means guaranteed. Upon graduating, cadets are promoted to the rank of lieutenant and receive a Diploma in Military Leadership.

Within the full-time course, there are two streams of cadets, those that enter from the Australian Defence Force Academy and those that enter through the direct entry method. Direct Entry cadets complete the eighteen-month course, whilst cadets from ADFA join Duntroon in II Class, combining with the Direct Entry cadets and completing twelve months at the college. The leadership and military training provided at ADFA during the three years of training is considered the equivalent of III Class at RMC.

The college also oversees the program for training officers in the Australian Army Reserve. Upon appointment to the Reserves, members join a University Regiment within their location and then undertake their training over the course of five modules run by the various University Regiments around Australia. Additionally, they are required to parade at their unit one night a week and one weekend a month. The final six-and-a-half-week module of the Reserve officer course is conducted at Duntroon. In January 2008, the Part-time Officers course was shortened to a duration of 104 days, with further employment training, specific to Corps allocation, conducted thereafter.

In 2003, the Officer Tertiary Recruitment Scheme (OTRS) was introduced, which involves the recruitment of officers enrolled in tertiary study. Essentially, this program involves undergraduate sponsorship of university students, who are appointed as Officer Cadets in the Australian Regular Army, while they study. During their tertiary study, they train with the applicable University Regiment as reservists and conduct modules of training as they are able to fit in around their studies. At the conclusion of their study (provided they have completed the necessary modules) they enroll at Duntroon in II Class.

The Band of the Royal Military College, Duntroon
The Band of the Royal Military College, Duntroon has been in existence in some shape or form since 1916 when a part-time band was established from volunteers drawn from the riding staff. Nevertheless, it was not until 1954 that they were officially established, when a band formed from members of the Regular Army was established at the college. In 1968 it became part of the Australian Army Band Corps and since then it has become a regular feature of the ceremonies and parades conducted at the college, as well as at other events around Australia and overseas. Perhaps the most notable of these performances was in 2000, when the Band accompanied a detachment of the Australian Federation Guard to Great Britain where, as part of the celebrations of the centenary of Australia's federation, the AFG mounted the Queen's Guard at Buckingham Palace, while the RMC Band provided the Guards Band. Recently the band has also supported Australian troops serving overseas.

In the 1980s the band began performing shows for local charities, known as the "Strike up the Band" shows and this continues today, albeit under the guise of the "Music at Midday" shows which the band performs six times a year, with proceeds going to local charities.

Buildings and features

The College itself is situated at the foot of Mount Pleasant on the Duntroon estate. The base is one of the only military bases in Australia that is open to the general public, consisting of a large area of land incorporating a golf course, a library, a residential area for Defence members and their families, various area logistics and infrastructure units, a military hospital, a retail area, vast sporting facilities and the Australian Defence Force Academy.

The ship's bell from  (which served as a troopship from 1942 to 1949) was removed when the ship was sold by her Australian owners in 1960, and was presented to the College in 1978. It is now positioned at the base of the flag station near the parade ground and is used daily as part of the cadets' flag duties. Many of the original buildings from when the college was first opened in 1911 still stand and continue to be used today, having been heritage listed. An example of this is the officers' mess, known as 'Duntroon House', which is an imposing stone building, that was actually built as the Campbell family's house before the land was purchased by the Crown.

The Majura Training Area is located nearby and is currently where cadets from the College undertake the majority of their basic field training in III Class.

The Anzac Memorial Chapel of St Paul was opened on 30 April 1966. The chapel has a common foyer with two specific chapels: Anglican/Protestant Denominations and Catholic. Retired Colours are displayed in the foyer. Also in the foyer is a perpetual light that is lit while former cadets are on operations with the ADF. The chapel is also used for the Graduation Church Parade. Beside the main chapel is the Changi Chapel, which was reconstructed on the site and rededicated in August 1988.

Graduation awards
There are two main awards presented to cadets upon graduation: the Queen's Medal and the Sword of Honour. The Queen's Medal is awarded to the cadet graduating top of their class academically. It was originally instituted in 1919, when it was called the King's Medal, and all cadets, including foreign cadets attending the college, are eligible. Indeed, Singaporean cadets established a long tradition of receiving this honour, doing so in 1975, 1978, 1979, 1980 and 1982 according to a 1986 source. The Sword of Honour is awarded to the cadet who displays "exemplary conduct and performance of duty" throughout their course.

Reserve Units of the Royal Military College – Australia
In 1997 the Royal Military College took responsibility for overseeing the training provided to Reserve officer cadets and as a result in 1998 the Royal Military College of Australia was established as a formation. As a part of this formation, the following University Regiments were placed under the college's command:

Melbourne University Regiment (MUR)
Monash University Regiment (MonUR)
Queensland University Regiment (QUR) (Including North Queensland Company)
University of New South Wales Regiment (UNSWR)
Sydney University Regiment (SUR) (Including Australian National University (ANU) Company)
Adelaide Universities Regiment (AUR) (Including Northern Australia Platoon)
Western Australia University Regiment (WAUR)
University of Tasmania Company (UTC).

In July 2008, however, responsibility for Reserve officer training was taken away from Duntroon, and these units were placed under the command of the 2nd Division, with each regiment reporting directly to its parent brigade unit. Nevertheless, they continue to follow the Duntroon curriculum in modularised format, and Reserve officer cadets attend the college for their final four-week training block prior to commissioning.

Commandants
The following officers served as commandants of the college:

Plaque
In 2010, a plaque dedicated to RMC graduates was placed on the ACT Honour Walk. It reads:

See also
Australian Defence College
Royal Australian Naval College
Officer Cadet School, Portsea
RAAF College

Notes

Footnotes

Citations

References

Further reading

External links

Commonwealth heritage places in the Australian Capital Territory
RMC Duntroon @ National Library of Australia

Education in the Australian Capital Territory
Military academies
Military installations in the Australian Capital Territory
Educational institutions established in 1911
Buildings of the Australian government
Military education and training in Australia
Australian Army
Buildings and structures in Canberra
1911 establishments in Australia
Military installations established in 1911

Royal Military College, Duntroon


إنترلنغوا أو إنترلينجوا (Interlingua) لغة مصطنعة، أحدثت من طرف جمعية اللغة الدولية المساعدة (IALA). لا ينبغي خلطها بلغة الإنترلانغ (Interlangue).

بدأ إحداث اللغة من طرف IALA سنة 1924 ، وتم إتمامها سنة 1951. من بين المساهمين الرئيسيين في إحداث هذه اللغة ألكسندر غود ، وهو أيضا مؤلف كتاب نحوي خاص، معجم إنترلنغوا-إنجليزي وكتابي تقديمي للغة إنترلنغوا اسمه Interlingua a Prime Vista ، ومن بين المساهمين أيضا: أوطو جسبرسن، إدوارد سابير، أندريه مارتينيه وكلارك ستيلمان الذي قام بنشر اللغة مع ألكسندر غود.

يوجد حاليا اتحاد عالمي من أجل الإنترلنغوا (Union Mundial pro Interlingua) ، والذي يضم منخرطين من جميع بقاع العالم.

عدد الناطقين
الإنترلنغوا هي اللغة المصطنعة الثانية بعد الإسبرانتو التي بقيت على قيد الحياة مع مرور أكثر من نصف قرن. وبالرغم من ذلك فأن نجاحها يظل نسبيا لأن ليس لها سوى بضعة آلاف من الناطقين (1.500) ، على عكس الإسبرانتو الذي يتداول في 120 دولة في جميع أنحاء العالم ، بعدد متحدثين يفوق 2 مليون.

نحو

الأسماء
يتم الجمع عن طريق إضافة s إلى نهاية الكلمات التي تنتهي بصائت ، إذا كانت الكلمة تنتهي بحرف ساكن ، يتم إضافة es ، أما الكلمات التي تنتهي بحرف c فإن جمعها يتم من خلال إضافة hes ، وذلك للحفاظ على النطق /k/:
 melodia → melodias
 generation → generationes
 artichoc → artichoches

مقالات ذات صلة
 لغة مصطنعة

مراجع

إنترلنغوا
استحداثات 1951
لغات اشتقاقية
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات رومانسية
لغات مساعدة دولية
لغات مصطنعة

إنترلنغوا