Mardakan ( en azéri:Mərdəkan)  est un district de la région de Khazar de la République d'Azerbaïdjan.

Situation
Mardakan est situé au nord-est d'Absheron sur la rive de la mer Caspienne et est considéré comme le centre de la région Khazar de Bakou. Mardakan, l'un des plus anciens villages d'Absheron, a reçu le statut de colonie en 1936. En 1933, le village de Shagan a été inclus dans le conseil du village de Mardakan. En 1990, Shagan a reçu le statut de district.
Le nom Mardakan est traduit par "Espace des Braves", ce qui indique que la colonie a été construite par les anciennes tribus Mard. Le nom des héros se retrouve pour la première fois parmi les tribus vivant en Albanie du Caucase. Selon le docteur en sciences historiques, une éminente historienne de Bakou Sara Ashurbeyli, le toponyme "Mardakan" est associé au nom de la tribu "Mard", l'ancêtre du vrai peuple Mardakan qui a vécu ici dans le passé."

Histoire
Des informations sur Mardakan, considéré comme le centre de l'architecture, se trouvent dans les annales de divers voyageurs étrangers. Les millionnaires de Bakou Hadji Zeïnalabdine Taghiyev, Moussa Naghiyev, Chamsi Asadullayev et d'autres avaient des jardins et de beaux bâtiments ici. Le célèbre orientaliste russe I. N. Berez dans son ouvrage "Voyage dans la péninsule d'Absheron" (1845) a écrit sur son séjour à Mardakan et sur le caractère inhabituel des monuments historiques et architecturaux de ce village. Il a décrit une forteresse (maintenant détruite) construite en 1720-1721 par le dirigeant de Bakou Mirza Muhammad Khan.
Bien que les premières informations sur la population de Mardakan remontent au début du 19e siècle, selon l'analyse de la période historique, la population de ce village était plusieurs fois plus élevée au Moyen Âge et même au 18e siècle. Le nombre de maisons à Mardakan était de 90 en 1849, 131 en 1886 et 235 en 1921. La population a augmenté de 307 habitants en 1842 et à un rythme plus rapide les années suivantes. La population en 1959 était de 10,2 mille personnes, en 2009 - 23,6 mille personnes, en 2016 et 2020. - 24,3 mille personnes. La population actuelle du village est d'environ 40 000 personnes.

Forteresses
Les anciens bâtiments de Mardakan comprennent la forteresse carrée de Mardakan-1 (XIVe siècle), le bain Khanbaba (XIXe siècle), le bain Sheikh Kazym, le mausolée Pir-Khasan (1612), la maison de Tagiev (années 1900). ), il comprend la mosquée Tuba Shakhi (1482), des tombes (XVe et XVIIe siècles) et d'autres Akhund de la colonie de Mardakan - Haji Saleh Gafarov.
Le château à quatre coins (Mardakan) est situé dans la colonie de Mardakan de la ville de Bakou. Il a été construit au XIIe siècle par le fils de Chirvanchah Manutchehr III, Akhsitan I de la dynastie Kesranid. Cette forteresse a été érigée en l'honneur de la brillante victoire d'Akhsitan sur l'ennemi. La hauteur de la forteresse est de 22 m, l'épaisseur en bas est de 2,1 m et en haut elle est de 1,6 m.L'intérieur de la forteresse est divisé en 5 niveaux.
Le château rond est l'une des célèbres forteresses du village de Mardakan, situé à 36 kilomètres de Bakou. La forteresse est ronde, maintenant les habitants l'appellent Chykh Galasy (la forteresse du cheikh).

Période moderne
Mardakan est connue comme ville d'été à travers la péninsule, car de nombreux habitants ont tendance à visiter la région pendant l'été. Il est également populaire pour ses plages, son climat froid et ses établissements de loisirs.

Subdivision en Azerbaïdjan

Mardakan


إن بطاقة موالف التلفاز (المرناة)هي بطاقة حاسوب تمكن من تحويل إشارات التلفاز إلى إشارة رقمية يمكن عرضها على شاشات الحاسوب. وإن أغلب هذه البطاقات تعمل كبطاقات تسجيل الفيديو، التي تمكّن من تسجيل برامج التلفاز على قرص صلب لعرضها في وقت لاحق.

أنواعها

تستعمل بطاقات موالف التلفاز العديد من الواجهات أهمها:منفذ الملحقات الإضافية (PCI) ومنفذ الملحقات الإضافية السريع (PCI Express) ومنفذ الملحقات الإضافية السريع الصغير (Mini PCI Express) وبي سي أم سي أي إيه (PCMCIA) وبي سي أم سي أي إيه السريع (PCMCIA Express) وناقل متسلسل عام (USB). وهناك بعض البطاقت تستعمل الإيثرنت. وهناك بعض البطاقات تستعمل كبطاقة العرض المرئي في آن واحد، مثل بطاقات إيه تي أي أول إن واندر. وإن هذه البطاقات تحتوي على موالف ومحول تماثلي رقمي ومستخلص (Demodulation). وبعض البطاقات الرخيصة لا تحتوي على معالج في البطاقة فهي تعتمد على وحدة المعالجة المركزية لتقوم بالاستخلاص.

وهناك حاليأ أربع أنوا من بطاقات موالف التلفاز:

موالفات التلفزة التماثلي

وإنها بطاقات رخيصة تستخدم إشارات تماثلية صافية، مناسبة لعرض القنوات الحي ولكن تحتوي على نوع من ضغط البيانات لتسجيل الفيديو. والبطاقات الأكثر كلفة تستطيع تحفيظ الفيديوهات بتشفير موشن جايباغ (Motion JPEG) وإم بي إي جي وهي تخفف الضغط عن وحدة المعالجة المركزية. وبعض البطاقات تحتوي على مدخل للإشارات التماثلية مثل الفيديو المركب (Composite Video) وعناصر الفيديو (Component Video) وأس فيديو (S-Video) وبعضها يحوي موالف راديو أف أم.

موالف التلفزة الرقمي

إن التلفزة الرقمي تبث البرامج بشيفرة إم بي إي جي-2، فهذه البطاقات لا تحتاج إلى مشفر. فهي تحوي عوضا عن ذلك ناقل لإم بي إي جي أو تستخرج عناصر الصوت والصورة.

موالف هجين

وإن هذه البطاقات تحوي على نظامي التماثلي والرقمي في بطاقة واحدة. وإن التحويل بين الإثنين سهل ولكن ليس فوري. فهي تعمل كموالف التلفزة التماثلية أو الرقمي لحين إعادة تنظيمها.

موالف مدمج

وهو يشبه الموالف الهجين، ولكنه يحتوي على موالف رقمي وموالف تماثلي منفصلين في آن واحد. فيستطيع المستخدم أن يشاهد قنوات تلفزة تماثلية وتسجيل برامج رقمية في نفس الوقت. وإن أفضلية هذه البطاقة على بطاقتين رقمية وتماثلية منفصلتين هي انخفاض الكلفة واستعمال منفذ واحد بدل من إثنين. وفي حين تحوّل الكثير من الدول نظام بثّها من تماثي إلى رقمي، يزداد شعبية هذا النوع من البطاقات.

وإن بعض البطاقات يمكن أن تحوي رقاقات متخصصة للتشفير مثل موالف التماثلي والهجين ومدمج، أو تستطيع أن تترك التشفير لوحدة المعالجة المركزية. وإن البطاقات التي تحتوي على رقاقات تشفير خاصة تعتبر أعلى جودة من غيرها. والعديد من المولفات الصغيرة التي تستعمل الناقل المتسلسل العام (USB) إزدادات شعبيتها في أعوام 2006 و2007 ويتوقع أن يزداد شعبيتها أكثر في الأعوام اللاحقة. ولكن هذه البطاقات الصغيرة ينقصها رقاقات مشفرة، لصغر حجمها وفقدانها لمبرد المعدات.

وفي حين أن معظم موالفات التلفزة تستقبل موجات تلفزة محدودة وأنواع تشفير قليلة تبعًا لتقسيم تشفير الدول، فإن بطاقات موالف التلفزة للحاسوب تستخدم معالجا رقميا للإشارات، فهي تحتاج فقط لتطويربرنامجها الثابت لكي تدعم نظام تلفزة دول مختلفة (مثل التحويل من نظام التلفزة بال إلى أن تي أس سي). فإن العديد من البطاقات الجديدة تملك ذاكرة وميضية لتحوي برنامجا ثابتا شاملا لفك تشفير عدة أنواع من شيفرات الفيديو، مما يساعد في التنقل في عدة دول من دون الحاجة لتطوير البرنامج الثابت. وفي حين يمكن تغير البرنامج الثابت لتغير نظام تشفير الإشارات المتماثلة فإنه لايستطيع تغير تشفير الإشارات الرقمية المختلفة، لأن اختلاف نوع معدات تشفير التلفزة الرقمية يمنع من دعم عدة أنواع البث الرقمي المختلفة حسب تقسيم الدول. فهي تحتاج لعدة رقاقات تشفير مختلفة لتدعم شيفرات التلفزة الرقمية المختلفة.

والكثير من بطاقات موالف التلفاز تحوي مذياع أف أم، وذلك بسبب التشابه في طريقة بث إذاعات راديو الأف أم وبث التلفزة التماثلية، لأن سلسلة الموجات (Frequency Spectrum) لراديو الأف أم قريب جدا أو حتى موجدا في سلسلة موجات التردد العالي جدا للتلفزة التماثلية. والعديد من محطات التلفزة تستعمل نظام تردد موجات الأف أم لأصوات البث. فالاستماع إلى موجات محطات راديو الأف أم يحصل ببساطة بتعديل معدات البطاقة الموجودة.

شركات تصنع بطاقات موالف التفاز
 أتش بي
 أسوس
 إي تي آي تيكنولوجيز
 ديل
 دي - لينك
 جيجابايت (شركة)
 إنفيديا

[[

مراجع

أجهزة معالجة الإدخال
تقنيات تلفزة
عتاد الحاسوب

بطاقة موالف التلفاز


قرية سبة ناحية إدارية وقرية سورية في منطقة صافيتا التابعة لمحافظة طرطوس. تقع على خط الطول 36 شرقًا وخط عرض 34 شمالًا.

تسمية القرية
يعود أصل تسمية القرية إلى الحضارات القديمة التي مرت بالمنطقة، فقد سميت عند القدماء بقرية صبة، وكما يقال لكثرة المياه فيها وبالتالي كثرة الخيرات وحسب التسمية القديمة صبة مع الزمن تحولت هذه التسمية إلى { سبة } وهناك روايات تقول أن أصل كلمة صبة هو سرياني.

الموقع والحدود

تقع قرية سبة في منطقة جبلية، محاطة بالجبال من جميع الجهات، ومؤلفة من أربع حارات متجاورة، وموقعها بالتحديد إلى الشمال الشرقي من مدينة صافيتا ،والتي هي مركز المنطقة، وتبعد عنها حوالي 17 كيلومترًا، التي تقع إلى الجنوب الغربي من مدينة طرطوس، والتي هي مركز المحافظة. إذا فهي تبعد عن مركز المحافظة 44 كيلومترًا. وهي قرية صغيرة، يحدها من الشمال الشرقي قرية عين بشريتي، ومن الشمال الغربي قرية كفر جوايا، ومن الغرب قرية عين التينة، ومن الجنوب قرية جنين الصحية، ومن الشرق الأراضي الزراعية لقرية عين بشريتي.

لمحة تاريخية
يعود عمر قرية سبة الحالية إلى حوالي 140 سنة، عانى خلالها أجدادنا من ظلم الطبقة الإقطاعية التي كانت مسيطرة بشكل تام على الأرض والفلاح واستمرت هذه السيطرة حتى قيام ثورة الثامن من آذار، بتاريخ  حيث أعطيت الأرض لمن يعمل بها، وتم التخلص من الطبقة الإقطاعية التي كانت في عصر الإقطاع بشكل تام، ومنذ ذلك الوقت تطورت القرية، وازداد عدد السكان، وما زالت بعض البيوت القديمة شاهدة على معاناة هذه القرية وظلم الإقطاعي في زمان مضى.

مساحة القرية
تبلغ مساحة قرية سبة 5.168 دونم، وهذه المساحة تشمل الأراضي الزراعية والأراضي السكنية. وتتوزع المساحات كما يلي:
 أراضي مروية بمساحة (992) دونم
 أراضي بعل بمساحة (3306) دونم
 أبنية ومرافق بمساحة (620) دونم
 أراضي حراجية بمساحة (260) دونم
 بحيرات، ومستنقعات بمساحة (10) دونم.

الطبيعة والتضاريس

قرية سبة هي قرية جبلية متموضعة بين ثلاث جبال ترتفع عن سطح البحر حوالي 673 مترًا.
لا تحوي القرية أية سهول أو أراضي منبسطة، وتحوي عددًا من الجبال ولكن الإنسان استفاد منها بتحويلها إلى مدرجات، للاستفادة منها في الزراعة، تتنوع التربة من تربة خصبة حمراء تحتوي على بعض العناصر الغذائية اللازمة لنمو النباتات، إلى تربة بيضاء كلسية قليلة الخصوبة، كما تحوي تربة بركانية. وقد منحت هذه الترب القرية الكثير من الخيرات وهي صالحة لجميع أنواع الزراعة.

كما تتنوع الصخور في القرية لتشمل الصخور الكلسية، والصخور البازلتية، وصخور متحولة. كما تحوي قريتي على عدد من الينابيع السطحية المستفاد منها في الشرب والري، كما قام بعض السكان بحفر العديد من الآبار الارتوازية، للاستفادة منها في الري وزيادة المواسم الزراعية. تتمتع القرية بمناخ متوسطي معتدل، حيث تتمتع بأربع فصول متميزة هي الصيف. والشتاء البارد الماطر، والخريف والربيع المعتدلين. يبلغ معدل الأمطار السنوية حوالي 650 مم.

الوضع السكاني
يبلغ عدد سكان القرية 2.820 نسمة. (حتى نهاية العام (2008)) يسكنون في بيوت متجاورة تقع معظمها في أسفل الجبل الذي تتموضع عليه القرية، وهذه البيوت حديثة مصنوعة من الاسمنت ويبلغ عدد هذه البيوت 286 بيتًا.

يعمل القسم الكبير من سكان القرية في الزراعة، حيث تعرف القرية بين القرى المجاورة بأنها قرية نشيطة، حيث يقوم السكان بالعمل في الأرض في الصيف والشتاء، والقرية من القرى المشهورة بزراعة التفاح والزيتون حيث أن تفاح قرية سبة معروف ومميز لدى جميع سكان منطقة صافيتا. كما يعمل قسم آخر من السكان في الخدمات أي الوظائف الحكومية، كما يقوم قسم كبير من الشباب بالتطوع للخدمة في الجيش، ويعمل قسم من السكان في الأعمال التجارية الحرة.

يسكن أهالي القرية في بيوت حديثة من الفخم ومنها العادي مبنية ضمن منطقة منظمة ومزودة بكافة الخدمات الأساسية، حيث يتألف البيت القروي العادي بشكل عام من غرفة استقبال، وغرفتين لأهل البيت، كما توجد غرفة إضافية للضيوف، وتكون مساحة البيت بشكل وسطي حوالي 120 متر مربع هذا غير الفلل والمساكن الكبيرة.

والان نحن بتاريخ:18/2/2012 الساعة : 9:30 صباحا وقرية سبة ومشتى الحلو ترتديان الثوب الأبيض والثلوج تغطيهما كاملة
ومن يريد رؤية لون السلام(اللون الأبيض) يغطي الجبل والوادي والاشجار والبيوت والسيارات يأتي إلى هذه المنطقة الجميلة
لينعم بجمال الطبيعة التي انعمها الله سبحانه وتعالى علينا

الوضع الاجتماعي
تتميز القرية بالمحافظة على العادات والتقاليد الموروثة منذ القدم في القرية والمنطقة بشكل عام، ونلاحظ ترابط اجتماعي بين أهالي القرية كأنهم عائلة واحدة، من تبادل الزيارات في حالات المرض وفي حالات الفرح. فعندما يتوفى شخص ما، يلتف أهالي القرية بأكملهم حول أسرة الفقيد، ويقومون بالتعاون لدفنه والقيام بواجب المواساة.

أما في الأفراح، وخاصة في الزواج يقوم أهل العريس بدعوة أغلب أهالي القرية للمشاركة في مراسم الزواج التي تقام في صالة الأفراح ويقدم فيها العشاء والمشروب في حفل فني يحييه أحد الفنانيين الشعبيين ليشيع أجواءً من الفرح والدبكات الشعبية ويشارك الجميع في اجواء الفرح.

هاجر عدد من سكان القرية الهجرة الداخلية إلى داخل القطر، وكثيرون إلى مدينتي صافيتا وطرطوس وعدد منهم قد هاجر إلى دول الاغتراب وبخاصة دول أميركا اللاتينية.، وكذلك اسفر إلى دول الخليج وقد أدت هذه الهجرات إلى تطور في القرية فقد عاد المهاجرون ليساهموا في عمران القرية، حيث قاموا ببناء البيوت الفاخرة، وساهموا في التقدم الاقتصادي للقرية ببناء بعض المشاريع الحيوية التجارية والصناعية.

الوضع الصحي
إن قرية سبة هي القرية الأكثر تقدمًا بين القرى المجاورة من الناحية الصحية، حيث يتم الآن بناء مستشفى متوسط المساحة ومتقدم التقنية، يكفي لخدمة أهالي القرية والقرى المجاورة. كما يوجد في القرية مركز صحي يحوي على عدد من أطباء من اختصاصات مختلفة، كما يوجد عدد من الممرضات. يقدم المركز الصحي الخدمات الصحية المتوسطة المجانية لأهالي القرية، كما يحوي على قسم خاص لطب الأسنان، للعناية بالأسنان مجانًا، كما يقومون بعمليات الطب الوقائي، وبخاصة تطعيم الأطفال وفق النظام الصحي المتبع وطنيًا.

الوضع الخدمي
تعتبر قرية سبة من القرى المتطورة نسبيًا، حيث أنه يوجد مركز ناحية ومخفر للشرطة، للسهر على حماية الأهلي ولصون الحق العام، كما يوجد مركز بلدة للاهتمام بشؤون القرية التنظيمية، وتحوي على مركز للسجل المدني، كما تحوي القرية على وحدة إرشادية زراعية تقوم بإرشاد المواطنين في العمليات الزراعية المختلفة، كما تقدم وسائل مجانية لمكافحة القوارض الضارة للمزروعات.
وتحوي القرية أيضًا، مركز بريد، عبر شبكة البريد السوري، كما يوجد في القرية مؤسسة استهلاكية، لخدمة المواطنين وتقدمة كافة الاحتياجات الأساسية بأرخص الأسعار.

مياه الشرب
في القديم، كان أهالي القرية يعتمدون على مياه الينابيع في الشرب والأعمال المنزلية كافة، وبعد الثورة امتدت شبكة المياه لتصل إلى جميع المنازل في القرية وبشكل منتظم ودائم ليستفاد منها في الشرب والغسيل، كما تم حفر بئر ارتوازي للاستفادة منه في مياه الشرب.

المواصلات
تم البدء بتطوير شبكة الطرق منذ ثورة الثامن من آذار، وقد ازداد التطور كثيرًا بعد الحركة التصحيحية المجيدة، حيث تم توسيع شبكة الطرق ومدها لتصل القرية مع مركز المدينة والقرى المجاورة، كما امتدت هذه الشبكة داخل القرية لتصل إلى جميع البيوت، كما تم شق طرق زراعية تصل إلى جميع الأراضي الزراعية، يبلغ طول الطريق الذي يصل القرية مع مركز المدينة حوالي 17 كم، بينما يبلغ طول شبكة الطرق الداخلية حوالي 62 كم، معظم هذه الطرق معبدة بشكل جيد، باستثناء الطرق الزراعية.

الكهرباء
بعد الحركة التصحيحية تم وصل القرية مع الشبكة الكهربائية التي امتدت إلى جميع المنازل في القرية، كما أنيرت الطرق الرئيسية في القرية بين المنازل، وقد تم الاستفادة من الكهرباء في جميع النواحي، كما تم حديثًا إحداث مركز كهرباء لخدمة المواطنين وحل المشاكل المتعلقة بالشبكة الكهربائية.

الصرف الصحي
يوجد في القرية نظام صرف صحي حديث لسحب مياه الصرف الصحي من جميع المنازل والحانات إلى مجمع بعيد عن القرية، وحديثًا تم البدء بمشروع لسحب مياه الصرف الصحي إلى محطة معالجة لمعالجتها واستخدامها من جديد في عمليات الري.

شبكة الهاتف
تم وصل القرية مع شبكة الهاتف منذ فترة قديمة، حيث كانت القرية تابعة لمركز هاتف مشتى الحلو ولكن في عام 2005 تم افتتاح مركز هاتف مستقل لخدمة أهالي القرية والقرى المجاورة، حيث يكاد لا يخلو بيت من الهاتف الثابت. ومع التطور وانتشار الهاتف المحمول انتشر في القرية أيضًا بشكل واسع جدًا، ونظرًا لهذا الانتشار الواسع للهاتف المحمول ولقرب القرية من مناطق سياحية عدة، قامت شركتي الهاتف المحمول بإقامة أبراج للتغطية.

الوضع التعليمي
فاق الاهتمام بالوضع التعليمي من قبل الأهالي الاهتمام بالنواحي الأخرى، ففي القديم، عندما لم تكن توجد مدرسة في القرية، كان أهلي القرية يذهبون إلى القرى المجاورة مشيًا على الأقدام طلبًا للعلم. ولذلك فقد لاقت الناحية التعليمية اهتمامًا متميزًا من قبل المسئولين في القرية حيث طالبوا بافتتاح مدرسة منذ القديم، وكان لهم ذلك في عهد ثورة الثامن من آذار.
لذلك يوجد في القرية روضة للأطفال، كما يوجد ثلاث مدارس في القرية هي: مدرسة سبة الرسمية للتعليم الأساسي (الحلقة الأولى والثانية) وثانوية سبة الرسمية، وثانوية سبة للفنون النسوية.

الوضع الاقتصادي
إن قرية سبة ذات اقتصاد جيد، حيث أنها تعتد على الذات في الحاجات الأساسية، وبخاصة الغذاء، ويقوم الأهالي بالاستفادة من الفائض، ببيعه في سوق المدن القريبة، يقوم الاقتصاد في القرية على إنتاجين أساسيين هما: الإنتاج الزراعي، والحيواني، وبعض الأعمال التجارية., ومن أهم النشاطات الاقتصادية مزارع السلق المنتشرة في ربوعها.

تم حديثا افتتاح مغارة أثرية في قرية سبة وهي سياحية بامتياز لأنها تشبه أو أجمل من مغارة جعيتا في لبنان أو مغارة الضوايات الواقعة بالقرب من قرية سبة في مشتى الحلو ولكن تنقصها بعض الخدمات مثل الكهرباء ومعدات السلامة ونتمنى من وزارة السياحة الإسراع في تأمينها والاهتمام أكثر.

بالإضافة أن قرية سبة تقع بالقرب من ناحية مشتى الحلو وهما منطقتنان سياحيتان لجمالهما الجغرافي وسكانهما المتحضرين

وكانت قرية سبة وما تزال تابعة(في بعض الامور)لناحية مشتى الحلو، وان سكان قرية سبة وبالنسبة لوضعهم الاقتصادي فانهم يملكون منازل ومحلات في المشتى وهذا بسبب حبهم للسياحة والتطور.

والان يبلغ عدد سكان الضيعة أكثر مما هو مذكور في الصفحة السابقة
و ندعو الجميع للزيارة والتمتع بمياه وخضرة وجلسة قرية سبة

مصادر

أماكن مأهولة في منطقة صافيتا
بلدات سوريا
تجمعات علوية في سوريا
مناطق محافظة طرطوس

سبة (قرية)


Hormotilaceae, porodica zelenih algi, dio reda Chlamydomonadales. Postoje tri priznata roda s četiri vrste

Rodovi
 Dendrocystis Iyengar
 Heleococcus Korshikov
 Palmodactylon Naegeli

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Chlamydomonadales

Hormotilaceae


Parti communiste unifié peut désigner :
 Arménie :  ;
 Azerbaïdjan :  ;
 Géorgie : Parti communiste unifié de Géorgie ;
 Inde :  ;
 Népal : Parti communiste unifié du Népal (maoïste) ;
 Russie : Parti communiste unifié.

Parti communiste unifié (homonymie)


Valea Mută este prima miniserie HBO Europe realizată în România, și a avut premiera pe 23 octombrie 2016 la televiziunea HBO, primul episod fiind disponibil gratuit și pe platforma HBO GO. Thriller-ul este regizat de Marian Crișan,

Inspirat de un serial norvegian, "Eyewitness" aka "Øyevitne" (care a generat și remake-ul omonim american lansat pe 16 octombrie), "Valea Mută" ne poartă în orașul Brașov unde doi adolescenți, Filip (Theodor Șoptelea) și Horia (Vlad Bălan), devin protagoniștii unei experiențe traumatizante: o noapte de amor în cabana părinților lui Horia este întreruptă de focuri de armă auzite în apropiere. Adolescenții sunt astfel martorii unei crime multiple și, urmăriți de asasinul gata să îi execute, de-abia scapă cu viață. Într-o societate normală primul lucru pe care l-ar face eroii ar fi să dezvăluie totul poliției, dar teama că relația lor ar putea expusă îi determină să tacă.

Sinopsis

"Valea Mută" explorează relația dintre doi adolescenți care oscilează între prietenie și atracție, în timp ce sunt prinși într-o serie de evenimente care îi pun în pericol: ei devin martorii unor crime comise într-o pădure de lângă Brașov.

Valea Mută e locul în care se declanșează evenimentele marcante ale acestei miniserii axate pe relația complexă dintre doi adolescenți, Filip Zamfir și Horia Diaconu, în contextul unui caz grav de crimă. Cei doi sunt martori ai unei crime multiple, însă ascund acest lucru pentru a-și proteja secretul: o aventură clandestină pe care nu vor să o dezvăluie, date fiind prejudecățile lumii în care trăiesc, dar și cele ale propriilor părinți. Elena Zamfir, mătușa și mama adoptivă a lui Filip, procuror criminalist, preia cazul crimei din Valea Mută. Se lovește curând de lipsa de cooperare dintre instituțiile implicate în rezolvarea cazului, în condițiile în care una dintre victime era un informator al DIICOT infiltrat în clanul Jartea. DIICOT, odată cu venirea lui Robert Dima la conducere, își urmează agenda proprie utilizând metode violent-intruzive, în timp ce Elena încearcă să pătrundă în lumea ermetică a comunității rrome de lângă Brașov, folosindu-se de o abordare lipsită de prejudecăți și discriminare. În același timp, Filip trece printr-o criză pe planuri multiple: dilema alegerii între a mărturisi sau nu ce au văzut în noaptea crimei; relația dificilă cu Horia, care îl respinge, temându-se de consecințele relației lor; teama de întoarcerea criminalului; raportul tensionat cu părinții săi adoptivi, cărora le impută opacitatea în fața problemelor sale reale. Lucrurile scapă de sub control atunci când criminalul începe să se apropie de cei doi, iar fiecare personaj va fi pus în fața unor alegeri dificile.

Personaje

Filip Zamfir
Filip (Theodor Șoptelea) este un tip zbuciumat și inteligent. Își iubește mult mama, într-o manieră idealizantă. Din cauza asta mutarea la Brașov și viața într-o nouă familie, consecințe ale arestării mamei sale, îi provoacă un disconfort puternic. Firea lui independentă intră în coliziune cu inflexibilitatea Elenei, iar un alt ingredient care intensifică conflictul dintre ei îl reprezintă convingerea lui Filip că mama lui a ajuns la pușcărie din cauza Elenei.
Singurul lucru care pare să funcționeze în viața lui este prietenia cu Horia.

Horia Diaconu
Horia (Vlad Bălan) este un adolescent modelat de forțe contrare. Pe de o parte atenția grijulie a mamei, iar, pe de alta, autoritarismul tatălui său, a cărui asprime are ca scop să scoată din el "un bărbat adevărat". Îl admiră pe Filip, în care vede o persoană liberă, emancipată, cum și-ar dori și el să fie.

Elena Zamfir
Personalitatea sa puternică, deloc dispusă la compromisuri, a făcut din Elena (Rodica Lazăr) un procuror respectat din cadrul Secției de Criminalistică din București, unde a activat vreme de opt ani. Când anchetează un caz de crimă finalizat prin deconspirarea unei rețele infracționale majore, tutelată din umbră de politicieni importanți, viața și cariera ei ajung la o cotitură majoră. Pe lângă asta, Elena descoperă că o altă verigă a rețelei este nimeni alta decât sora ei, Ana-Maria. Pradă presiunilor venite din interiorul sistemului, dar și unei campanii de presă denigratoare, orchestrată de demnitarii corupți, care fac tot posibilul să o obstrucționeze, Elena decide să-și dea demisia. Împreună cu Silviu, soțul ei, și cu Filip, băiatul surorii ei, pe care Elena îl adoptă ca urmare a faptului că Ana-Maria ajunge la închisoare, se mută la Brașov.

Robert Dima
Șarmant, sigur pe sine și cameleonic, fără trecut, fără rădăcini sau angajamente, este un soldat care știe exact cum arată iadul, iar lumea o privește din toate unghiurile cu o lejeritate pe care i-au dat-o viața și experiența. Are un background profesional ireproșabil, care îl propulsează la șefia DIICOT. Metodele lui sunt mai neortodoxe, însă le dă curs fără complexe, pretextând că acestea reprezintă niște mijloace pentru a atinge un scop nobil.

Silviu Zamfir
Soțul Elenei (Mihai Călin) a deținut o sală de fitness în București, pe care a vândut-o în clipa în care amândoi au hotărât să se mute la Brașov, pentru a avea parte de o viață mai puțin tumultuoasă. În triunghiul familiei joacă rolul de amortizor de conflicte, prin tactul său diplomatic reușind să tempereze scânteile dintre Elena și Filip.

Ana-Maria
Este opusul Elenei, adică eternul copil-problemă, oaia neagră a familiei. Ana-Maria (Mihaela Trofimov) a trăit toată viața la limită, într-o adolescență prelungită, împânzită de droguri și relații pasagere. Devine traficantă și dependentă de droguri, și nici măcar faptul că îl are pe Filip nu reușește să o responsabilizeze. Într-un final e arestată, ca urmare a unei investigații întreprinse de Elena, și ajunge în detenție. Aici joacă rolul de confident al lui Filip, care o vizitează des, și împarte cu el resentimente la adresa Elenei pe care o consideră vinovată pentru încarcerarea ei.

Camelia Bădoi
Este un agent DIICOT care si-a croit greu drumul într-o instituție unde predomină bărbații. Deși e o profesionistă, structura ei sensibilă adesea îi joacă feste. După întâmplarea tragică din Valea Mută, conștiința Cameliei (Alexandra Fasolă) e împovărată și va încerca din toate puterile să repare ce se mai poate repara, generând un iureș de consecințe imprevizibile.

Laurențiu Codrea
Laur (Corneliu Ulici) este mâna dreaptă a lui Robert Dima, de care este fascinat și pe care îl admiră. Crede cu tărie în metodele DIICOT, este un om de acțiune, foarte direct, și nu face întotdeauna uz de maniere în ceea ce privește metodele cu care abordează cazul. Își ia în serios munca, știe ce face și are încredere în sine. E un om de încredere și un bun executant. Este opusul Elenei vizavi de metodele de abordare: Laur se bazează pe ce știe el, pe când Elena este o umanistă delicată în abordare.

Aleodor Ceprache
Este fratele lui Stadian și al lui Giani, două din cele patru victime de la Valea Mută. E iscoditor, îi place să știe lucruri și dedesubturi și se uită admirativ la lumea adulților interlopi. Asta explică faptul că deseori și-a însoțit frații în activitățile pe care trebuiau să le facă pentru Jartea. Lumea fraților lui îl fascinează, dar în momentul în care aceștia sunt omorâți în el se ridică niște semne de întrebare. Pe de-o parte e tentat să intre în lumea interlopilor, pe de altă parte înțelege foarte bine că afacerile astea vin cu niște costuri care se referă și la pierderea vieții. La celălalt pol al dilemei îl așteaptă viața pe care i-a pregătit-o tatăl său Cristodor, care e pastor. Sfâșiat între bine și rău, Aleodor (Ioan Tiberiu Dobrică) nu știe ce să aleagă.

Nicu Jartea

Jartea (Ovidiu Niculescu) este un fost avocat, actualmente liderul unui clan interlop. Experiența acumulată cât timp a profesat în barou îi permite să exploateze fisurile sistemului, iar afacerile lui ilegale prosperă. Ipocrit și manipulator, se impune în rândurile rromilor, pe care îi folosește ca mână de lucru pentru activități ilicite. Printre altele, Jartea e responsabil de veriga românească a unei rețele de trafic transfrontalier de droguri. Problemele încep să apară pentru el după ce un transport de droguri îi dispare fără urmă, iar ulterior patru dintre oamenii săi sunt uciși la Valea Mută.

Cristodor Ceprache
Cristodor (Remus Mărgineanu) este un personaj de modă veche, e conservator și foarte religios, iar în comunitatea romă reprezintă vocea tradiției. Este pastorul Bisericii Penticostale din Săcele, Brașov și tatăl lui Stadian, Grafian și Aleodor. Își pierde primii doi băieți în Valea Mută, ca atare va da pe parcursul seriei o luptă cu Jartea pentru a-l motiva pe Aleodor să meargă pe "drumul cel bun". Pentru el "lumea nouă" și afacerile sunt un univers necunoscut. Are o atitudine pasivă în felul în care înțelege și abordează realitatea deoarece, fiind religios, consideră că noi nu putem face nimic, totul este în mâinile lui Dumnezeu.

Radu Diaconu
Tatăl lui Horia (Adrian Păduraru) este colonel în rezervă. Este suspicios vizavi de relația apropiată dintre Horia și Filip, mai ales că încearcă să își educe fiul după codul virilității. Coleric, își pierde cumpătul uneori și e violent cu Horia. Își iubește mult fiul, dar nu își manifestă sentimentele, este strict și rigid. Nu e tocmai încântat de sportul ales de fiul său. Are o nevoie exagerată de a deține controlul și se află sub tratament cu calmante, tratament pe care nu îl prea respectă.

Liliana Diaconu
Mama lui Horia (Alina Berzunțeanu), casnică și exact opusul lui Radu, e foarte blândă, maternă și îl susține pe Horia în tot ce face. Îi ia apărarea atunci când Radu îi interzice să se antreneze și, de regulă, încearcă să tempereze orice situație conflictuală. Ea este legătura cu soții Zamfir.

Filmare
Filmările, care au început pe 10 mai, au avut loc în mai multe zone din țară, printre care Brașov, Cheia și București.

Note

Legături externe

 Pagina de Facebook a miniseriei

Vezi și
 Listă de filme cu subiecte LGBT

Seriale românești de televiziune
Filme românești cu teme LGBT
Seriale de televiziune din 2016
Seriale de televiziune HBO

Valea Mută


Premiul Tin Ujević este un premiu acordat pentru contribuțiile la poezia croată. Este considerat cel mai prestigios premiu din Croația și a fost numit după poetul Tin Ujević.
Premiul a fost înființat în 1980 și până în 1993 a fost acordat de Asociația Scriitorilor Croați. Din 1993 este acordat la data de 5 iulie (data nașterii) în orașul natal al poetului, Vrgorac.

Câștigătorii
 1981: Nikica Petrak, pentru Tiha knjiga
 1982: Slavko Mihalić, pentru Pohvala praznom džepu
 1983: Irena Vrkljan, pentru U koži moje sestre
 1984: Nikola Milićević, pentru Nepovrat
 1985: Branimir Bošnjak, pentru Semantička gladovanja
 1986: Igor Zidić, pentru Strijela od stakla
 1987: Dragutin Tadijanović, pentru Kruh svagdanji
 1988: Tonko Maroević, pentru Trag roga ne bez vraga
 1989: Tonći Petrasov Marović, pentru Moći ne govoriti
 1990: Luko Paljetak, pentru Snižena vrata
 1991: Vlado Gotovac, pentru Crna kazaljka
 1992: Zvonimir Golob, pentru Rana
 1993: Mate Ganza, pentru Knjiga bdjenja
 1994: Dražen Katunarić, pentru Nebo/Zemlja
 1995: Vladimir Pavlović, pentru Gral
 1996: Dubravko Horvatić, pentru Ratnoa noć
 1997: Boris Domagoj Biletić, pentru Radovi na nekropoli
 1998: Gordana Benić, pentru Laterna magica
 1999: Andrijana Škunca, pentru Novaljski svjetlopis
 2000: Mario Suško, pentru Versus axsul
 2001: Ivan Slamnig, pentru Ranjeni tenk (postum)
 2002: Petar Gudelj, pentru Po zraku i po vodi
 2003: Vesna Parun, pentru Suze putuju
 2004: Alojzije Majetić, pentru Odmicanje paučine
 2005: Borben Vladović, pentru Tijat
 2006: Željko Knežević, pentru Kopito trajnoga konja
 2007: Ante Stamać, pentru Vrijeme, vrijeme
 2008: Miroslav Slavko Mađer, pentru Stihovi dugih naziva
 2009: Tomislav Marijan Bilosnić, pentru Molitve
 2010: Jakša Fiamengo, pentru Jeka
 2011: Dunja Detoni Dujmić, pentru Tiha invazija
 2012: Neda Miranda Blažević Krietzman, pentru Vezuvska vrata
 2013: Vesna Krmpotić, pentru Žar-ptica
 2014: Slavko Jendričko, pentru Evolucija ludila
 2015: Ivan Babić, pentru Koncepcija vrta

Legături externe
 NAGRADA "TIN UJEVIĆ"

Premii literare în Croația
Fondări în 1980

Premiul Tin Ujević


Der Algarve-Cup 2012 war die 19. Ausspielung des seit 1994 alljährlich ausgetragenen und nach dem Olympia-Turnier der Frauen, der WM und EM wichtigsten Frauenfußballturniers für Nationalmannschaften und fand vom 29. Februar bis zum 7. März wie gehabt an verschiedenen Spielorten der Algarve, der südlichsten Region Portugals statt.
Ungarn nahm erstmals am Turnier teil.

Deutschland gewann zum zweiten Mal nach 2006 den Wettbewerb mit einem 4:3 gegen den amtierenden Weltmeister Japan.

Spielorte waren das Estádio Municipal in Parchal, das Estádio Municipal in Lagos, das Estádio Dr. F. Vieira in Silves, das Estádio Municipal in Vila Real, der Parque Desportivo da Nora in Ferreiras, das Estádio Municipal in Loulé, das Estádio Municipal in Quarteira und das Estádio Algarve in Faro.

Modus
An dem Turnier nahmen zwölf Nationalmannschaften teil. Die acht am höchsten eingeschätzten Mannschaften bildeten die Gruppen A und B, die vier schwächeren Mannschaften die Gruppe C. Zuerst spielten die Teams in ihrer Gruppe jeder gegen jeden um die Platzierung. Dabei war zunächst die beste Punktzahl, dann der direkte Vergleich und erst danach die Tordifferenz für die Platzierung entscheidend. Danach wurde wie folgt verfahren:

 Spiel um Platz 11: Die dritt- und viertplatzierte Mannschaft der Gruppe C.
 Spiel um Platz 9: Die zweitplatzierte Mannschaft der Gruppe C gegen die schlechtere viertplatzierte Mannschaft der Gruppen A oder B.
 Spiel um Platz 7: Sieger der Gruppe C gegen die bessere viertplatzierte Mannschaft der Gruppen A oder B.
 Spiel um Platz 5: Die drittplatzierten Mannschaften der Gruppen A und B.
 Spiel um Platz 3: Die zweitplatzierten Mannschaften der Gruppen A und B.
 Endspiel: Die Sieger der Gruppen A und B spielen um den Turniersieg.

Stand es nach der regulären Spielzeit der Platzierungsspiele unentschieden, folgte keine Verlängerung, sondern direkt im Anschluss ein Elfmeterschießen.

Da die FIFA die Spiele als "Freundschaftsspiele" einstufte, durfte jede Mannschaft pro Spiel sechs Auswechslungen vornehmen.

Das Turnier

Gruppenphase
Gruppe A

|}

Gruppe B

|}

Gruppe C

|}

Platzierungsspiele
Alle Spiele fanden am 7. März 2012 statt.

Spiel um Platz 11

|- style="background-color:#EEEED1"
| colspan="4" | in Quarteira

|}

Spiel um Platz 9

|- style="background-color:#EEDC82"
| colspan="4" | in Faro

|}

Spiel um Platz 7

|- style="background-color:#FFF68F"
| colspan="4" | in Loulé

|}

Spiel um Platz 5

|- style="background-color:#FFC1C1"
| colspan="4" | in Ferreiras

|}

Spiel um Platz 3

|- style="background-color:#D0E7FF"
| colspan="4" | in Parchal

|}

Finale

Torschützinnen

Auszeichnungen
Beste Spielerin: Aya Miyama (Japan)
Fairste Mannschaft: Schweden

Weblinks
 FIFA.com: Deutschland kann wieder lachen

2012
Fußballveranstaltung 2012

Algarve-Cup 2012


Die Saison 1930/31 war die fünfte reguläre Saison der Canadian-American Hockey League (CAHL). Meister wurden die Springfield Indians.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die fünf Mannschaften jeweils 40 Spiele. Die drei bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs, wobei der Erstplatzierte in der ersten Runde ein Freilos hatte. Für das Weiterkommen im Halbfinale waren die erzielten Tore entscheidend, im Finale in der Best-of-Five-Serie die Anzahl der Siege. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1930
Eishockeysaison 1930/31

CAHL 1930/31


Malé (Maldivce: މާލެ, Hintçe: Malle), Maldivler Cumhuriyeti'nin başkenti.

Ülke ticaretinin de merkezi olan şehrin 2017'deki nüfusu 142.909'dir. Male, 26 Aralık 2004'te Hint Okyanusu'nda meydana gelen depremden sonra oluşan tsunamide büyük zarar görmüş ve şehrin üçte ikisi sular altında kalmıştır.

Kaynakça

Asya'daki başkentler
Maldivler'deki şehirler
Hint Okyanusu'ndaki liman kentleri

Malé


Anthony Yigit (født 1. september 1991 i Farsta i Sverige) er en svensk professionel bokser, som konkurrer i letweltervægt, hvor han er nuværende Europa-mester. Som amatør præsenterede han Skarpnäcks BK og Sverige. Yigit deltog i de olympsike lege i London 2012, hvor han konkurrerede i letweltervægt-klassen. I 2018 konkurrer han i World Boxing Super Series-superletvægt-turneringen, hvor han i den indledene runde møder Ivan Baranchyk om IBF-verdens-mester-titlen.

Han er tidligee WBC Baltic-mester, en titel som han vandt da han slog danske Kasper Bruun via teknisk afgørelse i 6. omgang, den 12. april, 2014.

Professionel Karriere
I februar 2013 blev Yigit professionel hos Team Sauerland. Han debuterede mod hviderrusiske Aliaksandr Abramenka, som han slog på TKO i 3. omgang den 13. april i Arena Nord, i Frederikshavn. I sin 3. kamp boksede han på underkortet til Carl Froch og Mikkel Kesslers revancekamp i O2 i London, hvor han pointbesejrede, Dee Mitchell fra Lancashire.

I sin opbygnings-fase slog han bemærkelsesværdige navne som danskerene Kasper Bruun og Kim Poulsen samt tyske Timo Schwarzkopf. I december 2015 besejrede han den tidligere verdensmester, amerikanske DeMarcus Corley via TKO i 3. omgang. I september 2016 vandt han over Armando Robles via enstemmig afgørelse.

Den 11. februar 2017 vandt han EBU Europa-mesterskabet i England via enstemmig afgørelse over Lenny Daws og blev dermed den første svenske europamester siden sværvægteren Anders Eklund i 1987. I september 2017 forsvarede han titlen på point mod spanske Sandor Martin. Han forsvarede titlen i december 2017 mod Joe Hughes som han også vandt over via enstemmig afgørelse. Udover dette har han besejret de britiske boksere Ryan Fields, Tony Owen og Irishman Philip Sutcliffe Jnr.

Privatliv
Han er af tyrkisk , finsk og russisk afstamning.

Han bor pt i London og træner under vejledning af CJ Hussein i St Pancras Boxing Club i Nord London.

Han anser den svenske sportsstjerne, fodboldspilleren Zlatan Ibrahimovic som en stor inspiration og har i denne forbindelse udtalt:
"Zlatan lived in the projects and did some stupid things and had a lot of crazy friends. His sport saved him from all that. I can see all of that in me too. He's gone on to become one of the biggest stars in the world and that makes me believe that I can too."

Mertitter

VM
 2011: 9.-plads

EM
 2010: Kvartfinalen
 2011: Kvartfinalen

Priser
 2017: EBU Årets Bokser

Professionel bokse-rekordliste

Referencer

Eksterne henvisninger
 «Anthony Yigit», profil hos sok.no

Boksere fra Sverige
Boksere ved sommer-OL 2012

Anthony Yigit


Die Familie & Beruf Management GmbH wurde im Jahr 2006 als österreichweite Koordinierungsstelle für Vereinbarkeitsmaßnahmen gegründet und steht im Eigentum des Bundeskanzleramtes (BKA). Unternehmensgegenstand gemäß dem Bundesgesetz über die Errichtung der Gesellschaft ist "das Management von Maßnahmen zur Vereinbarkeit von Familie und Beruf, sowie die Koordination der Forschungsförderungen für das Österreichische Institut für Familienforschung bzw. dessen Nachfolger".

Hauptaufgaben der Familie & Beruf Management GmbH sind das Angebot und die Verwaltung der Audits berufundfamilie, hochschuleundfamilie und familienfreundlichegemeinde sowie die Abwicklung der Förderungen bedarfsgerechter Kinderbetreuungseinrichtungen. Für das Audit berufundfamilie ist die Familie & Beruf Management GmbH Lizenznehmerin der "berufundfamilie gemeinnützige GmbH" in Deutschland, einer Gründung der gemeinnützigen Hertie-Stiftung. Die berufundfamilie Service GmbH besitzt die europaweite Lizenz für das Audit. 2011 gründete sich die Berufundfamilie Management eG. Diese ist Eigentümer der berufundfamilie Service GmbH. Deren Genossen sind gleichzeitig die Auditoren, welche mit jeweils 15.000 € pro Gernossenschaftsanteil an der Genossenschaft beteiligt sind und die Zertifizierungsleistungen gegen eine Gebühr für 6.700 € bis 19.500 € erbringen.

Audits

Audit berufundfamilie
Das Audit berufundfamilie ist ein Personal-Management-Instrument, das eine strukturierte und systematische Auseinandersetzung mit dem Thema Vereinbarkeit von Familie und Beruf in Unternehmen ermöglicht. Das Ziel ist die Umsetzung einer nachhaltigen familienbewussten Personalpolitik und größere Wettbewerbsfähigkeit. Die Auditierung erfasst den Status quo der bereits im Unternehmen angebotenen Maßnahmen zur besseren Vereinbarkeit von Familie und Beruf. Ausgehend von dem erhobenen IST-Stand, werden gezielt Maßnahmen zur Verbesserung und Weiterentwicklung erarbeitet. Diese werden im Auditprozess in den folgenden 3 Jahren umgesetzt. Die teilnehmenden Unternehmen werden vom Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend mit dem (Grund-)Zertifikat Audit berufundfamilie ausgezeichnet.

Audit berufundfamilie für Gesundheits- und Pflegeeinrichtungen
Das Audit berufundfamilie für Gesundheits- und Pflegeeinrichtungen wurde eigens entwickelt, um den besonderen Bedürfnissen in der Gesundheitsbranche entgegenzukommen. Der Verlauf entspricht grundsätzlich dem des Audit berufundfamilie.

Audit hochschuleundfamilie
Das Audit hochschuleundfamilie ist ein Personal-Management-Instrument, das eine strukturierte und systematische Auseinandersetzung mit dem Thema Vereinbarkeit von Familie und Beruf, Wissenschaft und Studium in Hochschulen ermöglicht. Die Auditierung erfasst den Status quo der bereits in der Hochschule angebotenen Maßnahmen zur besseren Vereinbarkeit von Familie und Beruf, Wissenschaft und Studium. Ausgehend von dem erhobenen IST-Stand, werden gezielt Maßnahmen zur Verbesserung und Weiterentwicklung erarbeitet. Diese werden im Auditprozess in den folgenden 3 Jahren umgesetzt. Die teilnehmenden Hochschulen werden vom Bundesministerin für Familie und Jugend mit dem (Grund-)Zertifikat Audit hochschuleundfamilie ausgezeichnet. Das an die Bedürfnisse der österreichischen Hochschullandschaft angepasste Audit wurde in Zusammenarbeit mit Experten folgender Universitäten entwickelt: AAU Klagenfurt, JKU Linz, KFU Graz, TU Wien und VetMed Wien. Das interuniversitäre Netzwerk UniKid (www.unikid.at) hat dabei eine tragende Rolle gespielt.

Audit familienfreundlichegemeinde
Das Audit familienfreundlichegemeinde ist ein kommunalpolitischer Prozess, der die Gemeinden unterstützt, ihre Familienfreundlichkeit systematisch zu überprüfen und weiterzuentwickeln. Als strategisches Planungs-, Controlling- und Evaluierungskonzept bietet das Audit Möglichkeiten, den Wirtschafts- und Lebensraum Gemeinde wieder zu stärken. Es werden alle Generationen mit eingebunden und es wird parteiübergreifend für die Gemeinde gearbeitet. Das Audit fördert so auch die Identifikation der Bürger mit ihrer Gemeinde als Lebensraum aller Generationen. Die operative Abwicklung des Audit familienfreundlichegemeinde hat der  Österreichische Gemeindebund übernommen.

Das Netzwerk "Unternehmen für Familien"
Die Familie & Beruf Management GmbH betreibt auch das Netzwerk "Unternehmen für Familien". Es dient dem Austausch zum Thema Familienfreundlichkeit im Unternehmen. "Unternehmen für Familien" wurde im März 2015 ins Leben gerufen und mittlerweile engagieren sich über 400 Partner österreichweit im Netzwerk. Mit unterschiedlichen Aktivitäten, etwa österreichweiten Informations- und Netzwerkveranstaltungen, Partnertagen und persönlichen Gesprächen mit Partnern, soll das Engagement für ein familienfreundliches Österreich gestärkt werden.

Vergabekriterien
Die veröffentlichten, formale Kriterien zur Erteilung des Zertifikats sind die Verwendung der aktuellen Externen Richtlinie, die Einhaltung der Fristen und die Vollständigkeit der Dokumentation. Die inhaltlichen Kriterien zur Erteilung des Zertifikats basieren auf den vollständig eingereichten Unterlagen und fokussieren insbesondere auf die Qualität der Zielvereinbarung. Eine unabhängige Befragung der Mitarbeiter, wie dies bei Arbeitgebersiegeln üblich ist, findet im Rahmen der Zertifizierung nicht statt.

Die Basis der Prüfung bildet lediglich die Sichtung, von vorgelegten Unterlagen. Konkrete Prüfkriterien, mit deren deteilierten Bewertung und Gewichtung werden nicht genannt. Zertifizierte Unternehmen und öffentliche Einrichtungen können sich öffentlich im Rahmen einer Veranstaltung präsentieren.

Weblinks
 Website der Familie & Beruf Management GmbH

 Die Webseite vom Netzwerk "Unternehmen für Familien"

Einzelnachweise

Sozialpolitik (Österreich)
Familienpolitik
Wirtschaftspolitik (Österreich)

Familie & Beruf Management GmbH


Alexander Altman (russ. , * 28. Februar 1878 in Soboliwka, Russisches Kaiserreich; † 14. September 1932 in Nemours, Frankreich) war ein ukrainisch-französischer Landschaftsmaler.

Geboren in einer ärmlichen jüdischen Familie, besuchte er die religiöse Chederschule. Im Alter von elf Jahren verließ er das Elternhaus und kam nach Odessa, wo er den Unterhalt als Gehilfe beim Schneider, Schlosser und Schuster verdiente. Er wurde als Dienstbote beim Kunstmaler Doroschenko angestellt, der seine Begabung entdeckte und ihn zum Besuch einer Kunstschule ermunterte.

1898 kam Altman nach Wien, dann nach Paris, wo er seit 1900 die Académie Julian besuchte.

1908 zeigte er seine ersten Werke auf den Pariser Salons, wie Artistes Indépendants (1910–1920), Salon des Tuileries (1908) und Salon d'Automne (1908–1924) sowie in Odessa im Salon von Wladimir Izdebski.
1912 stellte Altman seine Werke in Paris gemeinsam mit seinen Freunden David Widhopff und Naum Aronson aus.

Altman schuf vor allem Landschaften von Frankreich sowie Stadtansichten, seltene Stillleben. Das ganze Leben lang blieb er dem Impressionismus treu.

Quellen

 Artinvestment.ru

 Altmann Alexander
 Nadine Nieszawer, Marie Boyé, Paul Fogel: "Peintres Juifs à Paris 1905-1939 École de Paris" Éditions Denoel 2000

Maler (Ukraine)
Maler (Frankreich)
Ukrainer
Franzose
Geboren 1878
Gestorben 1932
Mann

Alexander Altman


Plastíras, en , est un ancien dème du district régional de Kardítsa, en Thessalie, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème du lac Plastiras.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Karditsa
Ancien dème en Grèce

Plastíras


Cergio Prudencio (La Paz, 3 de novembro de 1955) é um músico e compositor boliviano. É conhecido por seu trabalho com instrumentos nativos, tendo fundado uma orquestra experimental em que os utiliza, e também por suas composições para trilhas de diversos filmes.

Biografia
Se formou em regência e composição pela Universidade Católica Boliviana. Tomou parte de uma das edições dos Cursos Latinoamericanos de Música Contemporânea. Completou sua formação na Orquestra Nacional Juvenil da Venezuela. Se dedicou em especial a estudar violão clássico, flauta transversal, piano e percussão. Foi influenciado por, entre outros, o uruguaio Coriún Aharonian, o venezuelano José Antonio Abreu e o boliviano Alberto Villalpando. Segundo o próprio músico, as suas influências poderiam ser resumidas às da vertente européia, clássica, e a da musicalidade do povo aimará que habita a região de La Paz.

Fundou em 1980 a Orquestra Experimental de Instrumentos Nativos (OEIN), a qual dirige ainda hoje, dedicada à composição, exibição e difusão da música andina e de outros gêneros, utilizando os instrumentos típicos da região, aerófonos e de percussão. A OEIN percorreu palcos de vários países latinoamericanos e europeus. Também atua como compositor, diretor de orquestra, investigador e professor. Em 2008 recebeu uma Bolsa Guggenheim. Entre novembro de 2020 e março de 2021 desempenhou o cargo de vice-ministro de interculturalidade, durante a gestão de Luís Arce.

Entre suas obras se destacam La Ciudad (1980) Cantos de Tierra (1990), Cantos Meridianos (1996), Uyariwaycheq (1998), Cantos crepusculares (1999), entre outros.

Trilhas para filmes
Também compôs músicas para várias produções em vídeo (assim como para o teatro e espetáculos de dança), entre obras de ficção e documentários, curtas e longa-metragens. A destacar as trilhas que compôs para filmes de cineastas bolivianos renomados, como Paolo Agazzi, Jorge Sanjinés e Juan Carlos Valdivia. Em 2023 recebeu o prêmio de Melhor Música Original nos Prêmios Platino, pela trilha que fez para o filme Utama, estréia na direção de seu compatriota Alejandro Loayza. A sua obra também foi premiada no Festival de Cinema de Málaga, na mesma categoria.

Referências

Bibliografia

 LOZA, Duarte; MARTÍN, Daniel (2016). «Ayllu circular de los aires. La música de Cergio Prudencio y la Orquesta Experimental de Instrumentos Nativos (OEIN)». Actas  del IV  Congreso  Internacional "Artes  en Cruce". Facultad de Filosofía y Letras (UBA).
 MONTEIRO, Glaucos Luis Flores. Orquesta Experimental de Instrumentos Nativos de La Paz: amálgama de bambu. 2019. 129 f. Dissertação (Mestrado em Estudos de Cultura Contemporânea) - Universidade Federal de Mato Grosso, Faculdade de Comunicação e Artes, Cuiabá, 2019.
 PARASKEVAÍDIS, Graciela (1989). «Imaginemos músicos: Cergio Prudencio, caminante altiplánico». Tercera Conferencia Anual de la Asociación Argentina de Musicología.

Ligações Externas
Registro de uma apresentação da OEIN para o o Festival Internacional de Música Contemporânea "Outono de Varsóvia", realizado na Polônia em setembro de 2014:

https://www.youtube.com/watch?v=OxqYdDgfvBA

Entrevista com o músico, para a Revista Ciencia y Cultura:

http://www.scielo.org.bo/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2077-33232002000200014

Trechos de algumas das músicas que compôs para o cinema

https://www.epdlp.com/compbso.php?id=5672

Músicos de música folclórica
Música da Bolívia
Naturais de La Paz
Música clássica
Compositores clássicos do século XX

Cergio Prudencio


Nichifor Crainic, ou Nichifor Cranic, de son vrai nom Ion Dobre, né le 22 décembre 1889 à Bulbucata, mort le 20 août 1972 à Mogosoaia, est un théologien, écrivain, poète, journaliste, homme politique, éditeur, philosophe roumain. Il est un important idéologue raciste et fasciste et antisémite d'extrême droite. Il a également utilisé les pseudonymes Victor Rațiu (1908), D. Crainic (1909), DI Crainic, DI Nichifor, N. Crainic (1910), Victor Mărginaș. Nichifor Crainic est son nom légal depuis avril 1926. En 1940, il est élu membre de l'Académie roumaine en remplacement d'Octavian Goga, expulsé en 1945 et réabilité post-mortem en 1994. Crainic était aussi l'un des théoriciens de l'ethnocratie de l'entre-deux-guerres.

Biographie

Premières années
Nicifor Crainic est né en 1889, à Beurette, comté de Vlasca (aujourd'hui Giurgiu). Il a étudié la théologie au Séminaire central (1904-1912) puis à la Faculté de théologie (1912-1916) de Bucarest. Après avoir terminé ses études, il veut devenir prêtre mais, bien qu'il ait été soutenu par le père Constantin Nazarius, Gala Galaction, Nicolae Iorga et I. G. Duca, le primat métropolitain Conon Aramescu - Donici le refuse.

Peu avant l'occupation de la capitale par les troupes des puissances centrales, il est enrôlé dans l'armée. Il se réfugie en Moldavie dans le village de Simila. À l'hiver 1917, il se trouve à Iași, victime d'une double pneumonie. Après s'être rétabli, il est affecté à l'hôpital militaire de Iași. Il travaille à la rédaction de la revue Neamul românesc de Nicolae Iorga entre 1917 et 1918. Il travaille ensuite à la rédaction de Daciei entre 1918 et 1920.

Après des désaccords avec le nouveau directeur de la revue, le colonel Stefan Zăvoianu, et poussé par Lucian Blaga, il part pour Vienne. Il s'y inscrit à la faculté de philosophie pendant l'année universitaire 1920-1921. Pendant cette période, il rencontre Aglae, une étudiante en médecine qu'il épouse. En mai 1921 naît sa fille unique, Furtuna Ioana.

Il reste à Vienne jusqu'en juin 1922 pour effectuer son stage de quatre semestres. Son séjour à Vienne a un rôle important dans la formation de la dimension mystique qui sera identifiée dans son travail de pédagogue et dans ses discours ultérieurs. Il obtient son doctorat en philosophie à Vienne. Il travaille comme professeur d'université au Séminaire théologique de Bucarest et à la Faculté de théologie de Chisinau. Il est le créateur du courant de pensée centré sur « l'autochthonisme ».

Un militant fasciste et antisémite

Activités littéraires
Crainic publie ses premiers poèmes en 1906, alors qu'il est étudiant au séminaire, avec le poème La horă publié dans la revue scolaire Spre lumină, où il signe de son vrai nom, Ion Dobre.

Il dirige la revue « Flamura ». Et, après le déménagement de Cluj à Bucarest de la revue « Gândirea », l'une des revues littéraires les plus importantes de l'entre-deux-guerres, il en reprend la direction. Cezar Petrescu, l'ancien directeur, est alors devenu son mentor et l'initiateur de son courant de pensée, axé sur l'autochthonisme, la néo-orthodoxie et le nationalisme. De nombreux articles et essais programmatiques sont parus dans « Gândirea » qui définiront l'orientation politique nationaliste du courant de pensée, tributaire de l'orthodoxie militante et présentant des similitudes avec le fascisme italien. Crainic considérait même que le nazisme (national socialisme allemand) était l'option idéale, la plus correcte pour la Roumanie. Il a publié plusieurs articles faisant l'éloge du régime de Benito Mussolini. Il développe ensuite, en 1938, la théorie de « l'État ethnocratique » dans son ouvrage « Orthodoxie et ethnocratie ». Il a également collaboré à des publications telles que "Sfarmă-Piatră" et "Buna Vestire", l'officiel du Mouvement Légionnaire.

Dumitru Stăniloae le décrit dans les termes suivants : « Nichifor Crainic est le premier théologien roumain de l'ère moderne de notre histoire à sortir la théologie du cercle étroit et contourné des spécialistes, en la présentant, sous une forme imposante, à l'attention générale de le monde intellectuel. Nichifor Crainic actualise la tradition [en accomplissant] une véritable restauration de la théologie roumaine dans l'esprit orthodoxe".

Crainic, lorsqu'il est professeur à la faculté de théologie de l'université de Bucarest, développe une exégèse théologique pour prouver que l'Ancien Testament n'était pas juif, que Jésus n'était pas juif, et que le Talmud a été créé comme arme de guerre contre les chrétiens.

Activités politiques
Politiquement, il se plaçe à l'extrême droite du spectre politique, adepte des tendances religieuses traditionnelles, arguant que la Roumanie doit rester fidèle à l'héritage spirituel chrétien-orthodoxe. Il est successivement carliste, puis anti-carliste, collaborateur d'Ion Antonescu et l'un des principaux idéologues fascistes et antisémites en Roumanie. Il est secrétaire général au ministère des Cultes pendant le gouvernement légionnaire et ministre de la propagande pendant la dictature d'Ion Antonescu.

Activités journalistiques
Il est directeur du journal nationaliste "Calendarul" publié à Bucarest plusieurs fois suspendus à cause d'articles dirigés contre Carol , Elena Lupescu et le chambellan royal. Après l'assassinat du Premier ministre IG Duca, Crainic est arrêté, avec la direction légionnaire et d'autres opposants au régime, accusé d'être l'instigateur moral de l'assassinat. Lors du procès qui suit, il est acquitté.

Procès et cavale
Le 23 août 1944, il se trouve à Bucarest avec une double pneumonie. Il est emmené pour des soins au monastère de Cernica puis à la clinique de Iuliu Hațieganu à Sibiu, d'où il sort à la mi-octobre. Il rencontre alors le maire de la commune de Gălănești, qui lui fait une carte d'identité au nom de Ion Vladimir Spânu.

Il se cache dans divers villages de Transylvanie, chez des prêtres qui avaient été ses élèves en théologie.

Au printemps 1945, la traque de Nichifor Crainic par les pro-soviétiques commence. Avec Stelian Popescu, il est inculpé par un Tribunal populaire destiné à signaler les "éléments réactionnaires" qui pourraient mettre en danger le processus de soviétisation du pays.

Lors du procès du « groupe de journalistes fascistes » (avec Radu Gyr, Pamfil Șeicaru et d'autres), le Tribunal populaire le condamne par contumace à la "réclusion à perpétuité et à la dégradation civique pendant 10 ans, pour le crime de la catastrophe du pays, par le biais de crimes de guerre ".

Détention et fin de vie
Fatigué, après trois ans d'exil, et convaincu qu'après la conclusion de la paix à Paris son nouveau procès deviendrait moins passionné, le 24 mai 1947 il convainquit le prêtre Ion Sămărghițan, son hôte, d'annoncer au gendarme du village qu'il se rend. Il est amené à Bucarest, au ministère de l'Intérieur, puis il est successivement transféré aux prisons de Văcărești et de Jilava.

Après l'annulation de la peine de 1945, un nouveau procès est organisé, brusquement interrompu, sans aucune raison légale, après l'arrestation de Lucrețiu Pătrășcanu et de l'avocat Petre Pandrea. Nichifor est transporté à Aiud où il est emprisonné pendant 15 ans sans jugement.

Par décret du Conseil d'État, Nichifor Crainic est gracié le 24 avril 1962 et libéré deux jours plus tard. Après sa sortie de prison, entre 1962 et 1968 Nichifor Crainic écrit pour le journal de propagande communiste "Glasul Patriei", publié par le ministère de l'Intérieur, pour les intellectuels roumains à l'étranger, dont il est devenu rédacteur en chef, jusqu'à sa retraite en 1968. Ana Selejan considère qu'il agit alors comme un mercenaire, espérant réintégrer le circuit littéraire

Le procès du "groupe fasciste de journalistes" jugé en 1945 par le Tribunal populaire est rouvert sur proposition du parquet général, après plus de 50 ans. 14 écrivains et journalistes sont concernés. La Cour suprême, après plusieurs débats de procédure, accueille le recours en annulation et le 8 mai 1995, décide d'acquitter et de restituer tous les biens des personnes impliquées et condamnées par les communistes. Il ne reste alors plus qu'un seul survivant, l'écrivain Pan V. Vizirescu.

Nichifor Crainic meurt le 20 août 1972.

Œuvres

Poésie
 Șesuri natale (versuri), Editura Ramuri, Craiova, 1916;
 Zâmbete în lacrimi (versuri), "Biblioteca Scriitorilor Romani", Nr. 22, Editura Alcalay, 1916;
 Darurile pământului (poezii), Editura Cartea Românească, Ediția I, București, 1920; Editura Cartea Românească, Ediția a III-a, 1929;
 Cântecele patriei, 1925, 1931;
 Țara de peste veac, Editura Cartea Românească, București, 1931;
 Șoim peste prăpastie, versuri 1962-1964, Editura Roza Vînturilor, București, 1990;
 Poezii alese 1914-1944, Editura Roza Vînturilor, București, 1990;
 Țara de peste veac, Poezii antume: 1916-1944 (1997).

Essais
 A doua neatârnare, eseu, 1926;
 Povestiri despre bunul Dumnezeu, eseu, Bucuresti, 1927.
 Sensul tradițiunii, eseu, 1929;
 Sensul teologic al frumosului, eseu, 1932;
 Mărturisire de credință, eseu, Bucuresti, 1934.
 Rasă și religiune, eseu, 1935;
 Puncte cardinale în haos, eseu, Ediția I, Editura "Cugetarea", 1934 (1936???), Ediția a II-a, Editura Albatros, 1998;
 Ortodoxia, concepția noastră de viață;
 Programul statului nostru etnocratic, 1937;
 Ortodoxie și etnocrație, 1938, 1940, 1941, republicare în 1997;
 Nostalgia paradisului, eseu, Ediția I, 1939, 1940, 1994, Editura Moldova, 1996;
 Germania și Italia, 1943;
 Iisus, Editura "Fratia Ortodoxa", Wiesbaden, 1956 (Colecția lucrătorului creștin);
 Îndreptar Ortodox, Editura "Fratia Ortodoxa", Wiesbaden, 1957 (Colecția lucrătorului creștin);
 Puncte cardinale în haos (1996 și 1998)
 Dostoievski și creștinismul rus, 1998;
 Spiritualitatea poeziei românești (1998)

Mémoires
 Zile albe - Zile negre, Memorii, Vol. I, Casa editorială "Gândirea", 1991;
 Memorii, Pribeag în țara mea; Mărturii din închisoare; Memoriu: răspuns la actul meu de acuzare, vol. II, 1996.

Distinctions
 Lauréat du Prix national de poésie (1930)
 Docteur honoris causa de l'Université de Vienne (1940)

Références

Bibliographie
 Crainic, Nichifor: Memorii, vol. II: Pribeag în țara mea. Mărturii din închisoare. Memoriu- Răspuns la actul meu de acuzare, editura Muzeul Literaturii Române "Orfeu", București.
 Gh. Al. Cazan, Istoria filosofiei românești, EDP, 1984
 Săndulescu, Al. ( Săndulescu, Al. ( Săndulescu, Al. (Back in time: Romanian memorialists, Deuxième édition, révisée et ajoutée, Bucarest: Maison d'édition du Musée national de la littérature roumaine, pp. 254–267

Liens externes

 Membres de l'Académie roumaine de 1866 à nos jours - C
 Dictionnaire des théologiens roumains - Nichifor Crainic, Biserica.org
 Nichifor Crainic, 4 juillet 2012, CrestinOrtodox.ro
 Nichifor Crainic - Le théologien missionnaire parmi les intellectuels, 27 juillet 2012, Stelian Gombos, CrestinOrtodox.ro
 Objectif - Yeux bleus aux funérailles de Nichifor Crainic, 29 septembre 2006, Ion Cristoiu, Jurnalul Național
 Du paysan anonyme de Bulbucata au fils du savant, 2 octobre 2011, Gabriela Lungeanu, Ziarul Lumina
 Poésie chrétienne de Nichifor Crainic, 20 août 2012, Fr. Prof. Dr Dumitru Stăniloae, CrestinOrtodox.ro
 Poèmes, romanianvoice.com

Nom de plume
Théologien roumain
Journaliste roumain
Philosophe roumain
Étudiant de l'université de Vienne
Antisémitisme
Naissance en décembre 1889
Décès en août 1972
Décès à 82 ans

Nichifor Crainic


Grumme historier for grusomme børn () er en række bøger af :en:Jamie Rix som er lavet til en tv-serie på 105 afsnit. Den kørte 2000-2006 og blev sendt i Barracuda på DR i 2002.

Serien handler om en masse rædselshistorier om frække og uopdragne børn, der laver ballade, men som til sidst får grufulde straffe, f.eks. i The Bugaboo Bear, hvor en lille pige køber en bamse, som hun behandler skidt, og William the Conkerer, hvor en ung dreng ødelægger træer og stjæler kastanjer i den lille landsby.

Serien fokuserer på at skræmme børn til at tro på deres forældre.

Kilder

Tv-serier for børn
Animerede tv-serier fra Storbritannien
Britiske tv-serier fra 2010'erne
Tv-programmer fra ITV

Grumme historier for grusomme børn


Le Ford EX (officiellement connu sous le nom de Ford Ex et Ford Extreme) est un concept car créé par la Ford Motor Company. Il a été présenté pour la première fois au Salon international de l'automobile d'Amérique du Nord en 2001. L'EX a été conçu pour être un véhicule tout-terrain.

Moteur et conception
L'EX est propulsé par un moteur essence V6 suralimenté et à simple arbre à cames en tête de 4,0 litres, capable de produire jusqu'à 375 chevaux (280 kW) (93,8 ch par litre) et 560 N⋅m de couple. Il a une transmission manuelle à cinq vitesses avec quatre roues motrices (4RM) et de gros pneus de 33 pouces. La conception du véhicule est sobre, car il n'a pas de portes. L'extérieur est principalement composé d'un exosquelette durable en acier au chrome-molybdène, avantageux pour ses capacités tout-terrain.

Médias
Le concept EX a été présenté dans le film d'action Thunderbirds de 2004.
Le concept EX a été présenté en tant que voiture jouable dans les jeux vidéo Ford Racing 2 et Ford Racing 3.

Références

High resolution image of the Ford EX
Ford EX information at ConceptCarz.com

EX

Ford EX


ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් () බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික පුරාවිද්‍යාඥයෙකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 Alois Anton Führer

1814 උපත්
1893 මරණ

ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම්


Ženski fudbalski/Nogometni klub Emina 2016, ou apenas Emina Mostar, é um clube de futebol feminino com sede em Mostar, Bósnia e Herzegovina. Manda seus jogos no campo auxiliar do estádio Rođeni ou no próprio estádio localizado na vila de Vrapčići. Disputa a Premijer Ženska Liga e é considerado por muitos a segunda força do futebol feminino nacional, apenas atrás do SFK 2000 Sarajevo.

História
O clube foi fundado em Maio de 2016. A ascensão do clube foi rápida, e no mesmo ano disputou a Segunda liga da Federação da Bósnia e Herzegovina (extinta) e foi promovido para a Primeira Liga Feminina da Federação da Bósnia e Herzegovina (2º nível). Também na temporada 2016-17, o Emina chegou na final da Copa Bósnia onde foi derrotado pelo SFK 2000 Sarajevo por 3 a 0. Em 2017-18, o clube disputou a Primeira Liga, foi campeão e conseguiu o acesso para a Premijer Ženska Liga. Já nas temporadas 2019-20 e 2020-21, conquistou o segundo lugar na elite do futebol bósnio.

Títulos

 Primeira Liga Feminina - FBiH (1): 2017-18.

Clubes de futebol feminino
Clubes de futebol feminino da Bósnia e Herzegovina
Clubes de futebol da Bósnia e Herzegovina

ŽF/NK Emina Mostar


Bom Retiro est un district situé dans la région centrale de la ville de São Paulo. C'est une région essentiellement commerciale, avec des zones industrielles et résidentielles.

Le quartier est desservi par les lignes 1-Bleue et 4-Jaune du métro de São Paulo et ViaQuatro, en plus des lignes 7-Rubi et 11-Corail de la CPTM.

Formation
Au XIXe siècle, c'était un quartier formé de fermes et de fermes qui servaient de retraites de week-end à la population éloignée de la ville. Bom Retiro était autrefois considéré comme une région importante, lorsque les gares du São Paulo Railway et de l'Estrada de Ferro Sorocabana, ainsi que le seul parc public de la ville, Jardin de la Luz, faisaient partie de beaux et élégants points d'arrivée et départ de voyageurs, notamment de riches caféiculteurs qui avaient leurs majestueuses demeures dans la capitale.

Cette fonction de loisir commence à évoluer avec l'installation de poteries dans la région, la plus importante étant la Poterie Manfred à partir de 1860. Bom Retiro a également abrité le premier bâtiment au Brésil destiné à l'installation d'une chaîne de montage automobile, avec l'inauguration de l'usine de la Ford do Brasil sur la rua Solon en 1921. Ce bâtiment, qui existe toujours, était le siège de la filiale brésilienne de Ford jusqu'en 1953, date à laquelle il a déménagé dans une usine plus grande construite dans le quartier de Vila Prudente. Plus tard, elle est devenue un lieu de concentration industrielle, lorsqu'elle a vu, dans les années 1960, ces industries céder peu à peu leur place à un commerce actif d'habillement et de mode, mêlé à de petites industries d'habillement et de tissage. À l'époque, le quartier était déjà une plaque tournante qui concentrait des commerçants juifs et syro-libanais, qui migreraient plus tard vers d'autres quartiers plus éloignés du centre.

Possédant un important patrimoine et patrimoine culturel de la ville, Bom Retiro abrite la Pinacothèque de l'État de São Paulo, le Musée d'art sacré de São Paulo, le Musée de la langue portugaise (à l'intérieur de la gare de la Luz), la Station Pinacothèque (dans le ancien DOPS) et le Centre d'études musicales - Tom Jobim. Proche du quartier, la gare Júlio Prestes a été restaurée et abrite actuellement la Sala São Paulo, siège de l'Orchestre symphonique de l'État de São Paulo (OSESP). L'ancien manoir qui appartenait au marquis de Três Rios, Joaquim Egídio de Sousa Aranha, dans sa Chácara "Bom Retiro" et plus tard, abritant l'école polytechnique de l'USP, abritant aujourd'hui la FATEC et l'ETESP.

Le Parc de la Luz est le plus ancien parc de la ville et l'un des rares espaces verts de sa région centrale.

Actuellement, le quartier compte de nombreux résidents à faible revenu, principalement dans des logements collectifs (cortiços). C'est le deuxième bastion oriental de la ville, connu sous le nom de "Liberdade" des coréens, qui contrôlent les deux tiers du commerce et de l'industrie vestimentaire de la région.

Démographie
Selon les estimations de l'IBGE (Institut brésilien de géographie et de statistique) et SEADE (Fondation système étatier d'analyse de donnés), données de 2011, Bom Retiro avait une population totale de 34 637 habitants.

Religion

Multiculturel, le quartier compte des temples de différentes religions, issues des différentes vagues migratoires présentes dans le quartier.

Selon la rubrique spéciale DNA Paulistano réalisée par le journal Folha de S. Paulo en 2008, la population de Bom Retiro est composée de : catholiques (61%), évangéliques (13%), personnes sans religion (9%) et autres religieux (17 %).

Utilisation du sol

Résidentiel

L'utilisation résidentielle est mélangée à des utilisations commerciales et industrielles dans toute la zone, généralement de niveau moyen, mais avec de nombreux résidents vivant dans des résidences de bas niveau, dans la région, il est également courant d'avoir des résidences et des bâtiments résidentiels avec des magasins au rez-de-chaussée et aussi des maisons et maisons de ville d'origine. En l'an 2000, la majeure partie de la population du quartier vivait dans des appartements.

Commercial et industriel
Le commerce et l'activité industrielle sont principalement liés aux secteurs de l'habillement et du tissage. Le district de Bom Retiro a contribué en 2000 avec 3,64% des emplois industriels de la ville, étant la 5ème place dans cette activité.

Infrastructure

Transports
Elle compte actuellement deux stations de métro, Tiradentes et Armênia, ainsi qu'une gare CPTM, Luz. Le quartier est desservi par la ligne 1-Bleue du métro de São Paulo et par les lignes 7 et 11 de la CPTM. Il est également desservi par la ligne 4-Jaune de ViaQuatro, bien que la station Luz soit en dehors du quartier.

Les principales voies d'accès au quartier sont : Avenue Presidente Castelo Branco (Marginal Tietê), Avenue Rudge, Avenue Marquês de São Vicente, Avenue Tiradentes, Avenue Cruzeiro do Sul, Avenue do Estado et Avenue Santos Dumont. Les autres lieux importants sont : Rua João Teodoro, Rua Anhaia, Rua Ribeiro de Lima, Rua Pedro Vicente, Rua Correia de Melo, Rua São Caetano, Rua Três Rios et Rua José Paulino.

Éducation et culture
Selon l'Atlas du travail et du développement de São Paulo, le quartier a un IDH élevé d'éducation dans la municipalité, dans son extension il abrite plusieurs instituts d'enseignement et écoles traditionnelles. Le quartier abrite encore d'importants musées et centres culturels tels que : le Musée de la langue portugaise, la Pinacothèque de l'État de São Paulo, l'Estação Pinacoteca et l'Oficina Cultural Oswald de Andrade.

Situation géographique

Limites
 Nord : Rivière Tietê et Pont Governador Orestes Quércia.
 Est : Avenue Cruzeiro do Sul et Avenue do Estado.
 Sud : Rua Mauá/Voie ferrée de la CPTM (Lignes 7-Rubi et 11-Corail).
 Ouest : Voie ferrée de la CPTM (Ligne 8-Diamante), Viaduc Engenheiro Orlando Murgel, Avenue Rudge et Pont da Casa Verde (début).

Districts limitrophes
 Santana (Nord).
 Pari (Est)
 Brás (Sud-est).
 Sé et República (Sud).
 Santa Cecília et Barra Funda (Ouest).

Voir aussi
 Liste des quartiers de São Paulo
 Population des districts de São Paulo (recensement de 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)
 Télécommunications à São Paulo
 Église Saint-Christophe (patron des chauffeurs)
 Bom Retiro (quartier de São Paulo)

Notes et références

Liens externes
 FAPESP - O mundo no Bom Retiro
 Prefeitura de São Paulo-História dos Bairros de São Paulo

District à São Paulo

Bom Retiro (São Paulo)


Veba (Fransızca: La Peste), Albert Camus'nün 1947 yılında yayınlanan romanıdır. Camus, romanda, Cezayir'deki Oran şehrinde yaşanan veba salgınını çeşitli satırarası okumaları ile anlamlandırılacak şekilde anlatmıştır. Kitapta yapılan analojilerin en önemlisi tüm Avrupa'ya adeta kara bir veba gibi yayılan Naziler'in Fransa'yı işgalidir. Fransa'nın İkinci Dünya Savaşı sırasında uğradığı Alman işgali ve Fransa'da işgale karşı oluşan Direniş (Résistance) hareketi romanda vebaya karşı alınan önlemler ile özdeşleştirilir. Kitabın sonuna kadar anlatıcının kimliği bilinmez.

İnsanların hayatla ölüm arasında kaldığı ince çizgiyi veba adını vererek tasvir eden Camus, dolaylı yoldan ateizmi de savunur. Eserde bir kahraman da bulunmaz.

Romanın bir diğer özelliği ise hikâyenin geçtiği Oran şehrini okuyucuya görüyor gibi yansıtmasıdır.

Konusu
Günün birinde fareler lağımlardan, kalorifer dairelerinden çıkıp sokaklarda ölmeye başlarlar. Başlangıçta kapıcılardan başka kimsenin ciddiye almadığı bu garip olay, zamanla vahim boyutlara ulaşır. Şehirde korkunç şeyler olmaktadır. Hızla yayılan mikrop nedeniyle ölüm insanlara da sirayet eder. Semptomlar açıkça vebaya işaret etmesine rağmen 20. yy. da veba olacağına insanlar inanmak istemez. Olsa bile bunun kendi başların gelebileceğine inanamazlar. Veba ile karşı karşıya olduklarını uzun süre hep birlikte reddederler, adını koymazlarsa sonuçlarından da etkilenmeyeceklermiş gibi. Derken kısa sürede ölüm haberleri artar, durum korkunç bir hal alır. Katı önlemler alınır, şehir karantinaya alınır. Bundan sonra ne yaşanacaksa, hem herkesten uzak, hem herkesin gözü önünde yaşanacaktır.

Haliyle bu durumu izlemekle yetinilmiyor, halktan gerek yetki sahibi olanlar gerek de gönüllüler olarak birçok insan bu can sıkıcı durumdan kurtulmak için uğraşır. Romanda adları çokça geçen karakterlerin, can güvenliklerinden çoğu zaman vazgeçerek bunun için büyük bir çaba sarf ettiklerini, özgünlüklerinden uzaklaştıklarını görmek mümkündür. Ve bu sadece roman karakterlerinde değil, Oran kentindeki her insanda görülen bir durum olmaya başlar. Hatta romanın bir bölümünde vebayı, tanrının gönderdiği bir bela olarak düşünen ve bunu halka sert şekilde aktaran Rahip Paneloux'un bile ilerleyen bölümlerde bu tür düşüncelerini daha yumuşak şekilde dile getirdiği görülür.

Romanın sonlarına doğru çabaların meyvesi olarak veba etkisini kaybeder ve son bulmaya doğru ilerler. Halk, zincirlerinden kurtulmaya başlar ve özgürlük ateşiyle dolup taşar, eğlenirler. Bütün bunlara seyirci olan doktor, vebanın son bulması için uzun bir sürecin gerektiğini, vebanın bir yerlerde yaşam bulmaya devam edeceğini söyler. Ancak halkın bu durum hakkında bilgi sahibi olmadığı ya da artık içlerindeki keyif isteğinin onları bu tür düşüncelere itmediği açıktır. Kısaca, mutluluk için bazen mutsuzluktan haberdar olmamak gerekir.

Romanın en duyarlı bölümlerinden birinde, roman karakterlerinin kendi aralarında ne çok ölüm gördüklerini konuşurlarken, ölüm görmekten de beterinin, başkalarının ölümüne alışmak, onu sıradanlaştırmak olduğunu fark etmeleridir. Bu dünyadaki asıl veba, hissizleşmektir.

Kaynakça

Albert Camus romanları
1947 romanları
Fransızca romanlar
Konusu Cezayir'de geçen romanlar
Kurguda ölüm
Sinemaya uyarlanmış Fransız romanları

Veba (roman)


Karl Ernst Wilhelm baron von Canitz und Dallwitz (né le  à Cassel et mort le  à Francfort-sur-l'Oder) est un lieutenant général et homme d'État prussien.

Origine
Canitz und Dallwitz est issu de la famille noble , établie temporairement dans la région de la Mulde en Misnie-Saxe, dans l'actuelle commune de Thallwitz, mais qui, en raison de dettes, doit vendre dès 1592 le domaine de chevalier qui s'y trouvait. Ses parents sont le maréchal de la cour de Hesse-Cassel Wilhelm von Dallwitz (1744-1805) et sa femme Charlotte, née von Haudring (1757-1825). Son père est un colonel prussien et héritier de Großburg et Schweinebraten. Son grand-père Melchior Friedrich von Canitz-Dallwitz (1700-1759) est mort le 23 juin 1758 en tant que major général hessois des suites d'une blessure reçue lors de la bataille de Sandershausen.

Biographie
Il étudie le droit à Marbourg puis entre au service de l'électorat de Hesse. Pendant la guerre de la Quatrième Coalition, il rejoint l'armée prussienne en 1806 et prend part à la bataille d'Heilsberg en tant que sous-lieutenant. Il est blessé à cette occasion et décoré de l'ordre Pour le Mérite le 18 juillet 1807 pour sa conduite. En 1812, il est affecté à l'état-major général du général Yorck von Wartenburg lorsqu'une partie de l'armée prussienne part pour la Russie. Après la conclusion du traité de Tauroggen, il entre au service de la Russie. Il y participe, entre autres, au train de Berlin et Hambourg sous Friedrich Karl von Tettenborn. Puis, lors de l'armistice de 1813, il reprend le service prussien et sert à nouveau dans l'état-major du corps d'armée de Yorck. Après la guerre, il est avec le commandement général à Breslau.

En 1821, Canitz devient adjudant du prince Guillaume, frère de Frédéric-Guillaume III, et en même temps professeur à l'École générale de guerre de Berlin. À cette époque, il écrit anonymement le livre : Betrachtungen über die Thaten und Schicksale der Reiterei in den Feldzügen Friedrichs II. und der neuern Zeit (2 vol. Berlin 1823-24). Lorsque la Prusse assume le rôle de médiateur dans la guerre russo-turque en 1828, Canitz und Dallwitz sont envoyés à Constantinople en tant qu'envoyés extraordinaires.

En 1830, il est nommé chef d'état-major du corps de la Garde et peu après commandant du  de hussards du Corps. Lors du soulèvement des Polonais contre la Russie, il est au quartier général du maréchal russe Diebitsch. En 1833, il est ambassadeur auprès de la cour de Hesse et est promu général de division. À partir de 1837, il est ambassadeur à Hanovre, Oldenbourg et Brunswick, entre 1842 et 1845 à Vienne.

Après la démission du ministre Heinrich von Bülow (1845), Canitz est nommé ministre des Affaires étrangères. Il oriente sa politique vers celle des Austro-Russes et influence également la politique intérieure dans le sens d'une vision strictement ecclésiastique. Le 17 mars 1848, il démissionne, comme les autres membres du cabinet Bodelschwingh. En mai 1849, il est envoyé à Vienne pour obtenir le consentement de l'Autriche à l'État fédéral plus étroit prévu par la Prusse. Mais Canitz doit revenir sans avoir rien obtenu. Il prend le commandement de la  d'infanterie stationnée à Francfort-sur-l'Oder.

Karl Ernst Wilhelm Freiherr von Canitz und Dallwitz décède le 25 avril 1850 à Francfort-sur-l'Oder.

Famille
Il épouse Auguste von Schmerfeld (1787-1825) à Großburg en 1809. Elle est la fille du conseiller privé de Hesse Jakob Sigmund von Schmerfeld et de son épouse Wilhelmine Elisabeth Ihring. Le couple a six enfants, dont :

 Adolph (1810-1868), colonel marié avec la comtesse Luise von der Recke (née en 1815) veuve de Karl  (mort en 1832)
 Karl Friedrich Ernst (1812-1894), envoyé extraordinaire de Prusse et ministre plénipotentiaire à Naples, marié en 1860 avec Helen Giorgeana Knight, fille de John chevalier de Woverlew
 Julius Ernst Konstantin (1815–1894), ministre résident à Lisbonne et ministre plénipotentiaire à Darmstadt marié en 1856 avec Aurelie Groeninx van Zoelen van Ridderkerk
 Auguste (1822-1904), mariée en :
 1849 avec  (1794-1859)
 1868 avec  (1812-1878)

 Christiane (1824-1880), mariée en :
 1845 avec Otto comte von Westphalen (1807-1856), envoyé prussien et ministre plénipotentiaire à Saint-Pétersbourg
 1864 avec Friedrich Joseph von Westphalen

Travaux
Karl Ernst Wilhelm von Canitz et Dallwitz est considéré comme l'auteur présumé de l'œuvre

 Betrachtungen eines Laien über die neue Betrachtungsweise der Evangelien des Dr. D. F. Strauß. Dieterich, Göttingen 1837 (Digitalisat)

Bibliographie

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 5, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1938], DNB 367632802, S. 373–377, Nr. 1603.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser auf das Jahr 1866, S. 122

Références

Liens externes

Ministre des Affaires étrangères de la Prusse
Generalleutnant prussien
Militaire prussien des guerres napoléoniennes
Diplomate prussien
Ambassadeur dans l'Empire ottoman
Ambassadeur en Autriche
Baron
Grand-croix de l'ordre du Mérite du duc Pierre-Frédéric-Louis
Chevalier de l'ordre Pour le Mérite avec feuilles de chêne
Naissance en novembre 1787
Naissance à Cassel (Hesse)
Naissance dans le landgraviat de Hesse-Cassel
Décès en avril 1850
Décès à Francfort-sur-l'Oder
Décès dans la province de Brandebourg
Décès à 62 ans

Karl von Canitz und Dallwitz


Özpınar, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Daha önceleri Özbağı köyüne bağlı Kavuncuoğlu mahallesi iken, 1994 yılında yine aynı köye bağlı Elikoğlu mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 67 km, Devrek ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Özpınar, Devrek


Olimpo León Cárdenas Moreira (Vinces; 5 de julio de 1923-Tuluá; 28 de julio de 1991) fue un cantante ecuatoriano que desarrolló su carrera especialmente en Colombia, Ecuador, Perú, Venezuela, Panamá, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua y México, con presentaciones en Centro y Norteamérica. Fue intérprete de boleros, valses, pasillos, tangos y yaravís, y considerado junto con Julio Jaramillo, uno de los grandes intérpretes del pasillo ecuatoriano.

Biografía
Nació en Vinces, cantón de la provincia de Los Ríos. Sus padres fueron Manuel Cárdenas y Rosario Moreira, que residían en el sector del entonces recinto Playas de Vinces. A los tres años de edad quedó huérfano de madre, y a los cinco de padre; y fue criado por su madrina, María Orellana vda. de Morejón, quien le inculcó el gusto por la música y le llevó a vivir a la ciudad de Guayaquil. Tuvo medio hermanos, por parte de padre: Silvia y Cornelio y por parte de madre tuvo dos hermanos mayores: Silvia Coello Moreira y Mauro Coello Moreira.

En Guayaquil empezó a cantar a los 10 años en programas infantiles, en la emisora La Voz del Litoral. Cuando contaba con 18 años se casó con Vitalia Cobo. A los 20 años de edad se trasladó a Guayaquil donde participó en programas musicales como La Corte Suprema del Arte de CRE (Radiodifusora del Ecuador), ahí tiene su primer hijo Agustín Cárdenas , más tarde a su hija Francia Cárdenas, con la señora Carmen Villavicencio luego donde ganó el derecho de presentarse los domingos en el American Park tras cantar tangos. En esta época dio comienzo a su carrera que lo llevaría a convertirse en un popular vocalista en la década de los 50. En 1945 empezaron sus presentaciones en programas de aficionados de la Corte Suprema del Arte, cantando tangos.

Más tarde, el cantautor Carlos Rubira Infante lo guió y enseñó a cantar pasillos y ritmos ecuatorianos, debido a que Olimpo solo cantaba, tangos y valses argentinos. Luego formaron el dúo Cárdenas-Rubira y grabaron el 23 de junio de 1946, el pasillo «En las lejanías» compuesto por Carlos Rubira Infante y Wenceslao Pareja y Pareja. El tema musical tuvo gran éxito en la carrera de Olimpo y también fue interpretada a dúo con Julio Jaramillo y después por el famoso dúo de Bowen y Villafuerte. El dúo Cárdenas-Rubira fue el primero en grabar un disco realizado completamente en el Ecuador. Ifesa les otorgó Diploma de Honor al mérito musical en reconocimiento.

Incursionó en Colombia en 1948 con el trío Trovadores del Ecuador, pero en esa época se produjo la trágica muerte de Jorge Eliécer Gaitán, que convulsionó gran parte de ese país y generó mucha violencia, por lo que Olimpo decidió retornar al Ecuador.

En 1954, viajó a Cali, Colombia donde se incorporó el Trío Emperador que estaba integrado por Pepe Jaramillo —hermano de Julio Jaramillo— y Plutarco Uquillas, y que en ese momento se encontraban de gira musical en el sur de Colombia, específicamente en Cali donde se presentaron en programas radiales.

En esta ocasión, Olimpo viajó también con su hijo Freddy de tres años de edad, quien fue su acompañante desde muy pequeño. Luego de varias presentaciones realizaron una prueba en la casa grabadora Discos Victoria. Mario Méndez, el propietario de la empresa discográfica, le ofreció un contrato como solista. Esa noche, sus compañeros descontentos al sentirse traicionados, lo despidieron con una paliza. Tiempo después el cantante recordaba: «Fue la tunda que me lanzó al éxito».

Pepe Jaramillo se quedó un tiempo en Cali y Plutarco Uquillas se fue a Venezuela. El primer sencillo que grabó en Colombia contenía los temas «Fatalidad» y «Tu duda y la mía». La canción El Provinciano sería la última canción de su vida.

Cuando ya había grabado alrededor de cuarenta canciones con Discos Victoria, se encontró con un gran amigo, Guillermo Domínguez, quien intervino para finalizar el contrato con la disquera y llevarlo a Medellín a Discos Sonolux, iniciando grabaciones con dos boleros muy populares: «Lágrimas de amor» y «Temeridad», que repercutieron en México. Además grabó en esos días el bolero «Nuestro juramento» (del compositor puertorriqueño Benito de Jesús Negrón). Vinieron también otros éxitos como «Playita mía», «Tu duda y la mía», «Rondando tu esquina», «Fatalidad», «Cinco Centavitos», « Licor bendito» y muchos más, que serían interpretados también por Julio Jaramillo.

En 1957, firmó contrato por dos años con Discos Orfeón, una de las más grandes disqueras de México, que se extendió a trece años, radicándose en México durante ese tiempo, tiempo en el que recorrió casi todo México con sus presentaciones en plazas de toros, coliseos, estadios, teatros y clubes nocturnos. Sus discos se escuchaban por todas partes y Javier Solís se presentaba en sus inicios como figura secundaria.

En México grabó veinte discos de larga duración y presentó su repertorio de música popular en Estados Unidos (Los Ángeles, San Francisco, Washington, Chicago, San Antonio, New York), Canadá, Venezuela, Guatemala, Honduras, El Salvador, Panamá, Puerto Rico, República Dominicana, entre otros. Así Olimpo Cárdenas abrió el camino para otros intérpretes ecuatorianos. En México inició una nueva vida conyugal con Omayra Cruz Marín, de Armenia (Colombia).

En 1970 regresó definitivamente a radicarse en Colombia, que adoptó como segunda patria. Se estableció en Bogotá. Se asegura que conocía Colombia y México más que político en campaña. En alguna ocasión en Bogotá realizó presentaciones durante quince días consecutivos con lleno completo. Grabó setenta LP`s y 750 canciones. Según los especialistas, la vigencia de Olimpo Cárdenas reside en que sus canciones están íntimamente emparentadas con la tristeza y la nostalgia. Algunos redactores de crónica roja varias veces culparon a sus canciones de suicidios de gente con problemas. Lo mató Olimpo Cárdenas, fue el titular de un diario tras un suicidio. —Si por mi culpa se suicidan tantos, y esto lo castigara la ley, yo tendría más cárcel que si hubiera asesinado a siete obispos…, comentó humorísticamente en alguna ocasión.

Olimpo Cárdenas llegó a la ciudad de Nueva York en el 1978 para encontrarse con viejos amigos músicos y compositores del Ecuador. En aquel entonces, se presentó en Nueva York, Chicago y Canadá junto al maestro Juan Prado en el requinto, acompañado en la segunda guitarra por Ricardo Prado. Durante las presentaciones Olimpo, Juan y Ricardo grabaron dos discos de corta duración compuestas por Carlos Sotomayor en el Distrito de Manhattan. Entre las canciones Sotomayor compuso un bolero titulado «Háblame de ti». La reacción del público estuvo llena de emoción y sentimiento. La venta de los discos fue exitosa.

El domingo 28 de julio de 1991, en la feria ganadera de Tuluá, departamento del Valle del Cauca, mientras realizaba su primera interpretación, cantando «Tu duda y la mía» del compositor Ecuatoriano  Julio Cesar Villafuerte Luzardo, murió como consecuencia de un infarto. Tenía 68 años recién cumplidos.

Sus restos reposan en el cementerio Jardines Apogeo, al sur de Bogotá, en Bosa localidad número siete del Distrito Capital. En su tumba, un epitafio que dice: "Al Ídolo del Pueblo... El cariño y el amor que nos brindaste es el ejemplo que nos guía."

Con Julio Jaramillo Laurido formó un dúo muy popular cuya primera grabación fue el bolero «Azabache», cuyas presentaciones trascendieron el ámbito local. También hizo dúo con: Lucho Bowen («Mi última ilusión»), Oscar Agudelo («El Ermitaño»), y Luis Jorge Martínez («Háblame de ti»).

Además de su primogénito Freddy, tuvo a Rosario, Agustín, Francia y Sonia; y 20 nietos. Las interpretaciones clásicas o consagratorias del «Rey del Estilo» son: Tu duda y la mía, vals del maestro Julio César Villafuerte; el bolero Temeridad, del compositor puertorriqueño Manuel Jiménez; «Nuestro Juramento», de Benito de Jesús (quien compuso este bolero a su esposa, fallecida años atrás), «Fatalidad»; «Playita mía», pasacalle del maestro compositor Carlos Rubira Infante; «La fe verdadera»; «Y cinco centavitos», «Lágrimas de amor», de Raúl Shaw Moreno. Interpretó un centenar de tangos («La abandoné y no sabía», « No me lo digas», «Ladrillo», «Tango amargo», «Cama vacía», etc.), por lo que también era conocido como «el Magaldi ecuatoriano».

Fallecimiento
Olimpo Cárdenas, a pesar de su edad (68 años), se mantuvo activo en el canto popular hasta que el 28 de julio de 1991 en la ciudad de Tuluá, en Colombia, después de fumar un cigarrillo y enfundado en un traje blanco acompañado de un trío del reconocido cantautor colombiano Jesús Sánchez Lema, entonaba la canción «El provinciano» en el parque infantil Julia Escarpeta de la Feria Ganadera de Tuluá, repentinamente sufrió un infarto al miocardio desplomándose en pleno escenario. Luego fue llevado a Armenia, Quindío, donde se le dio un corto recorrido por la ciudad a la que alguna vez le cantó. El 29 de julio llega a Bogotá donde se le dio su velación en su propia casa que lo vio todos los días crecer como artista. Fue sepultado en el cementerio El Apogeo, al sur de Bogotá. Con el número de tumba 721, pero actualmente se encuentran sus restos en el Cementerio Central. En palabras de la cantante Celia Cruz, quien diría en una entrevista, Olimpo Cárdenas murió en su ley: cantando; así es como deberíamos  morir todos los cantantes

Discografía
 De hinojos
 Pensamiento
 Pequeñita
 Sendas distintas
 Amémonos como antes
 Pobrecito mi cariño
 Noches tenebrosas
 Ya te perdoné
 No me dejes
 Mi última ilusión
 Vencido
 Vida de mi vida
 Adoración
 La cumparsita
 Así así
 Amada mía
 Plegaria
 Romance de mi destino
 Soñar un cariño
 La cieguita
 Cuesta abajo
 Madreselva
 El Provinciano
 Ladrillo
 Fume compadre
 Caminito
 Sombras
 Tomo y obligo
 A media luz
 La última copa
 Tango amargo
 Noche de reyes
 Mocosita
 Mano a mano
 Cama vacía
 Que tiene de malo
 Juanita
 Fiel amigo
 Mejor que te mueras
 Diez años
 Que me acusen
 Me cuenta un amigo
 Estaba escrito
 Que pena
 Yo soy el culpable
 Como quisiera decirte
 Lágrimas de amor
 Romance del Caribe
 Fatalidad
  Calabozo de mis penas
  Temeridad
  Playita Mía

Homenajes y distinciones
 En Ambato se le rinde tributo con el nombre de una calle de la ciudad.
 En la parroquia Antonio Sotomayor (Playas de Vinces), su parque central lleva su nombre.
 En su natal Vinces, existe una escuela fiscal denominada Olimpo Cárdenas.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Olimpo Cárdenas se murió en su ley

Vinceños
Fallecidos en Tuluá
Cantantes de Ecuador
Cantantes en español
Cantantes de bolero
Cantantes de folclore
Cantantes de tango
Fallecidos por infarto agudo de miocardio

Olimpo Cárdenas


Le KSC Szekszárd (ou Atomerőmű KSC Szekszárd pour des raisons de parrainage) est un club féminin hongrois de basket-ball  évoluant dans la ville de Szekszárd et participant à la plus haute division du championnat hongrois.

Historique

Effectifs

Saison 2021-2022

Palmarès
National
 Coupe de Hongrie : 2018

Joueuses célèbres

Entraîneurs célèbres

Notes et références

Liens externes
  Site officiel

Szekszárd

KSC Szekszárd


An Piptospatha remiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Piptospatha remiformis in nahilalakip ha genus nga Piptospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piptospatha

Piptospatha remiformis


Nancy Olson (født 14. juli 1928) er en amerikansk teater- og filmskuespiller.

Olsons far var læge. Hun studerede ved University of California, Los Angeles, hvor hun medvirkede i skolekomedier. I 1949 skrev hun en kontrakt med filmselskabet Paramount og samme år, hun gjorde hun filmdebut som skuespiller. Det følgende år blev hun nomineret til en Oscar for sin rolle i Sunset Boulevard. I denne og flere andre film spillede hun overfor William Holden.

I årene 1950-1957 var hun var gift med sangskriver Alan Jay Lerner, med hvem hun havde to døtre, Liza og Jennifer. Olson trak sig tilbage fra filmen i 1955, men kom tilbage i 1960, dog kun i små roller.

Olson giftede sig med 1962 med Alan Livingston, direktør for pladeselskabet Capitol Records. De forblev gift indtil han døde i marts 2009. Med Livingston havde hun en søn.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Milwaukee
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Nancy Olson


Agrilus przewalskii é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1936.

Referências

przewalskii

Agrilus przewalskii