The Great Black Swamp (also known simply as the Black Swamp) was a glacially fed wetland in northwest Ohio, sections of lower Michigan, and extreme northeast Indiana, United States, that existed from the end of the Wisconsin glaciation until the late 19th century. Comprising extensive swamps and marshes, with some higher, drier ground interspersed, it occupied what was formerly the southwestern part of proglacial Lake Maumee, a Holocene precursor to Lake Erie. The area was about  wide (north to south) and  long, covering an estimated . Gradually drained and settled in the second half of the 19th century, it is now highly productive farmland.  However, this development has been detrimental to the ecosystem as a result of agricultural runoff. This runoff, in turn, has contributed to frequent toxic algal blooms in Lake Erie.

The land once covered by the swamp lies primarily within the Maumee River and Portage River watersheds in northwest Ohio and northeast Indiana.  The boundary was determined primarily by ancient sandy beach ridges formed on the shores of Lakes Maumee and Whittlesey, after glacial retreat several thousand years ago.  It stretched roughly from Fort Wayne, Indiana, eastward to the Ottawa National Wildlife Refuge near Port Clinton along the Lake Erie shore, and from (roughly) US 6 south to Findlay and North Star, Ohio in Darke County. Near its southern edge at the southwestern corner of present-day Auglaize County, wheeled transportation was impossible during most of the year, and local residents thought the rigors of travel to be unsuitable for anyone except adult men.

The vast swamp was a network of forests, wetlands, and grasslands. In the lowest, flattest areas, prone to permanent inundation, deciduous swamp forests predominated, characterized especially by species of ash, elm, cottonwood and sycamore.  In slightly higher areas with some topographic relief and better drainage, beech, maples, basswood, tuliptree and other more mesic species were dominant.  On elevated beach ridges and moraines with good to excessive drainage, more xeric species, especially oak and hickory, were dominant. The area contained non-forested wetlands, particularly marsh and wet prairies, with marshes being particularly extensive along the Lake Erie shoreline east of Toledo.

Draining the swamp

Although much of the area to the east, south, and north was settled in the early 19th century, the dense habitat and difficulty of travel through the swamp delayed its development by several decades. A corduroy road (from modern-day Fremont, Ohio, to Perrysburg, Ohio) was constructed through the Maumee Road Lands in 1825, and was overlaid with gravel in 1838. Travel in the wet season could still take days or even weeks. The impassibility of the swamp was an obstacle during the so-called Toledo War (1835–36); unable to traverse the swamp, the Michigan and Ohio militias never came to battle. Settlement of the region was also inhibited by endemic malaria. The disease was a chronic problem for residents of the region until the area was drained and former mosquito-breeding grounds were dried up.

In the 1850s, the states began an organized attempt to drain the swamp for agricultural use and ease of travel. Various projects were undertaken over a 40-year period. Bowling Green, Ohio, resident James B. Hill expedited draining swampy areas with his Buckeye Traction Ditcher. Hill's ditching machine laid drainage tiles at a record pace. The area was largely drained and settled over the next three decades. The development of railroads and a local drainage tile industry are thought to have contributed greatly to drainage and settlement.

Restoration

During the second half of the 20th century, efforts were undertaken to preserve and restore portions of the swamp to its pre-settlement state (e.g. Limberlost Swamp) After the excessive spread of harmful algal blooms in nearby western Lake Erie returned in 2011 and every year since then, there has been renewed interest in restoring wetlands in the drained Black Swamp area. William J. Mitsch (2017) called for the restoration and creation of  of treatment wetlands in the former Black Swamp or 10% of the former wetland, as needed to significantly reduce phosphorus inflow by 40% from the polluted Maumee River to Lake Erie.

The Black Swamp Conservancy, founded in 1993, has also been involved in preserving former swamplands.  They currently protect 17,600 acres spread throughout the Northwest Ohio region.

Metroparks Toledo is another regional leader in wetland restoration, most notably through the creation of Howard Marsh Metropark. This restored wetland converted nearly 1,000 acres of historical agricultural land into a prosperous wetland that now boats over half of the bird species found throughout Ohio. Pearson Metropark is another example of both a historic, old growth wet forest, paired with sections of restored wetlands.

See also
Limberlost Swamp

References

Bibliography

Further reading
The story of the first European settlement in 1833 in the Great Black Swamp at Lauber Hill is told in "Out of the Wilderness, History of the Central Mennonite Church," 1835-1960. O. Grieser and E. Beck, The Dean Hicks Company, Grand Rapids Michigan, 1960.

External links
"The Story of the Great Black Swamp", 1982 WBGU-PBS documentary.
"Swamp Survivors", Game and Lesson Plan for 6-7th grades, Northwest Ohio Educational Technology et al.
Black Swamp Bird Observatory, a nonprofit promoting bird conservation.
The Black Swamp Conservancy Website, an organization dedicated to preserving the swamp.
Maumee Valley Heritage Corridor Website.
"Mitsch, William J., Solving Lake Erie's harmful algal blooms by restoring the Great Black Swamp in Ohio". Ecological Engineering, November 2017.
"Levy, Sharon, Learning to Love the Great Black Swamp", March 31, 2017, UNDARK blog.
"Restoration of historic Great Black Swamp could help save Lake Erie Henry, Thomas, Toledo Blade, September 22, 2017
"They aren't mean and they aren't trying to get you: saving the copperbelly water snake", The Guardian,Tue 14 Feb 2023 02.45 EST

History of Indiana
History of Ohio
Swamps of Indiana
Swamps of Ohio
Geological history of the Great Lakes
Lake Erie

Great Black Swamp


Eminescu - O călătorie virtuală în absolut este un film românesc din 2000 regizat de Anca Damian.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2000 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2000


Obitelj Mitchell protiv strojeva (engl. The Mitchells vs. the Machines) je američki animirani film iz 2021. godine, kojeg je producirao Sony Pictures Animation.

Obitelj Mitchell protiv strojeva otkazali su svoje kazališno izdanje zbog pandemije COVID-19. Film je prodan Netflixu, digitalno je objavljen na streaming usluzi 30. travnja 2021.

Sažetak
Njihovo putovanje u prirodu zaustavi apokalipsa s robotima. Sudbina ljudske rase sada je u rukama Mitchella, najčudnije obitelji na svijetu.

Sinkronizacija
 Obrada: Livada Produkcija
 Režija i prijevod: Ivan Leo Lemo
 Majstor zvuka: Neven Marinac
 Mikser zvuka: Goran Kuretić
 Voditelj projekta: Denin Serdarević
 Operativna upraviteljica: Jelena Kuljančić
 Godina sinkronizacije: 2021.

Glumačka postava
 Katie Mitchell - Mateja Majerle
 Rick Mitchell - Goran Malus
 Aaron Mitchell - Luka Bulović
 Linda Mitchell - Bojana Gregorić
 Pal - Jelena Miholjević
 Dr. Mark Bowman - Hrvoje Klobučar
 Eric - Marko Makovičić
 Deborahbot 5000 - Zoran Pribičević

Dodatna glumačka postava
 Alen Šalinović
 Ana Ćapalija
 Boris Barberić
 Dražen Bratulić
 Daniel Dizdar
 Jasna Luna Lozić
 Mia Krajcar
 Monika Berberović
 Nikola Marjanović
 Rajana Radosavljev
 Rina Serdarević
 Vinko Štefanac
 Goran Vrbanić

Izvori

Američki animirani filmovi 2020-ih

Obitelj Mitchell protiv strojeva


Bee orchid is a common name for several orchids and may refer to:

Cottonia peduncularis, a species of orchid from India and Sri Lanka
Diuris carinata, a species of orchid from the south-west of Western Australia
Ida barringtoniae, a species of orchid found in Puerto Rico
Ophrys, a European genus of terrestrial orchids
Ophrys apifera, a species in the genus Ophrys, and the species from which the genus was given its English name

Bee orchid


Hecklingen es una población del distrito de Salzlandkreis, en Sajonia-Anhalt, Alemania. El río Bode cruza la población, que está situada aproximadamente a 4 km al oeste de Staßfurt, y 12 km al noreste de Aschersleben.

Relaciones internacionales
Hecklingen está hermanada con:
 : Nisko

Referencias
 Bevölkerung der Gemeinden nach Landkreisen (en alemán). Statistisches Landesamt Sachsen-Anhalt, 31 de diciembre de 2010.

Localidades del distrito de Salzland

Hecklingen


Nişabur (Farsça: نیشابور), İran'ın Razavi Horasan Eyaleti'nde şehir.

Meşhed yakınlarında, Binalud Dağı'nın güney eteklerinde verimli ve düz bir araziye yayılan şehir tarım ve ticaret yoluyla İran ekonomisine büyük katkı sağlar.

Geçmişi
Tarihi boyunca Horasan bölgesinin kültür ve ticaret merkezi olarak bilinen, İpek Yolu üzerinde bulunan şehrin adı Bişapur gibi Sasani hükümdarı I. Şapur'dan gelmektedir. Bu dönemde altın devrini yaşayan şehir, Horasan bölgesinin Araplarca alınmasından sonra önemini yitirdi. Safeviler devrinde yine önemi artmaya başlayan şehir, Selçuklu sultanlarının ikamet yeri olmuştur. 1221 yılındaki Moğol saldırıları ve 1280 yılındaki büyük bir deprem sonrası şehir büyük yıkıma uğradı.

Ömer Hayyam ve Ferîdüddîn-i Attâr-i Neyşaburi iki önemli şair ve arif kişi bu şehirde yaşamışlardır.

Kent tarihindeki en büyük olay 18 Şubat 2004'te yaşanmıştır. Kükürt ve benzin yüklü bir tren katarı kent istasyonunda iken, meydana gelen küçük bir deprem dolayısıyla raydan çıkmış ve meydana gelen patlama ile yangında 295 kişi ölmüş, 450 kişi ise yaralanmıştır.

Gezi
- Ömer Hayyam'ın anıt mezarı
- Ömer Hayyam müzesi
- İmamzade Mahruk Türbesi
- Ferüdittin Attar Türbesi

Nişaburlu ünlüler
 Müslim bin Haccac - İslam tarihinin en büyük muhaddislerinden biridir. En çok bilinen eseri Sahih-i Müslim olarak tanınan hadis eseridir.
 Hâkim el-Nişaburî - daha çok 'İmam Muhaddit' veya 'Horasan'lı Muhaddit' olarak da bilinen İslamın en büyük Sünni hadis bilginlerindendir.
 Sülemi - Ünlü mutasavvıf.
 Ömer Hayyam -  matematikçi, astronom, filozof ve şair,
 Selçuklu Devleti'nin ilk hükümdarları olarak bilinen Tuğrul Bey ve Çağrı Bey, Nişabur'da hutbe okutarak 1038 yılında bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir.
 Feridüddin Attar - mutasavvıf ve şair
 Hacı Bektaşi Veli - Tasavvufcu ve Anadolu'da gezgin vaizdir.

Kardeş şehirler
  Buhara Özbekistan
  Merv Türkmenistan

Resimler

Dış bağlantılar

 ITTO: Nayshabur

Kaynakça

Nişabur
Razavi Horasan Eyaleti'ndeki şehirler
Razavi Horasan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri
Razavi Horasan Eyaleti'ndeki bahş merkezleri

Nişabur


Istraga poturica je naziv za vraćanje crnogorskih muslimana, tzv. "poturica", pravoslavnim kršćanskim korijenima, koje su prema naredbi vladike Danila I. Njegoša (vladao 1697. – 1735.) poduzeli crnogorski plemenski glavari krajem 17. i početkom 18. stoljeća.

Ovom akcijom janjičari su prisilno vraćeni u pravoslavlje, a jedan broj je pobjegao u turske gradove. Za izvršenje kršćanskog obreda odabran je najveći kršćanski blagdan Božić.

Ovi su događaji opjevani u poznatom spjevu Gorskom vijencu, kojega je napisao Petar II. Petrović Njegoš. Ilarion Ruvarac smatra da se ovi događaji nisu ni odigrali.

Pozadina

Područje današnje Crne Gore bilo je tijekom 17. stoljeća u sastavu Osmanskoga Carstva. U mnogim su mjestima živjeli muslimani zajedno s kršćanima. Do kraja stoljeća domaći muslimani su nerijetko s ostalim Crnogorcima sudjelovali u borbama protiv turskih odreda. Tako se 14. srpnja 1663. godine nekoliko muslimana iz sela Komana (Osman Jusufov, Husein Muhamedov i drugi), zajedno s knezom Radunom, obvezalo pred mletačkim sudom u Kotoru suzbiti svaku skupinu Turaka iz Podgorice koja ne bi imala više od 60 ljudi. Ispravu je potpisao i cetinjski vladika.

Tijekom Velikoga bečkog rata (1683. – 1699.) europske sile ujedinjene u "Svetu ligu" oslobađaju velika prostranstva središnje Europe od Turaka, te osmansku vojnu moć čine znatno slabijom. Europske su sile vodile politiku dizanja kršćanskog puka na ustanak protiv države Osmanlija. Godine 1690. patrijarh Arsenije III. Čarnojević, na poziv cara Leopolda I., pobunio je srpski narod protiv Turaka. Međutim, nakon sloma ustanka uslijedila je velika seoba Srba s Kosova u Ugarsko-Hrvatsku Državu. Tijekom rečenog rata, uz potporu Mletačke Republike javlja se pokret za oslobođenje Crne Gore od Turaka. Pokret u početku nije postigao uspjeh, ali je stvorio veliku mržnju između kršćana i muslimana u Crnoj Gori. Ohrabreni vojnim uspjesima kršćanskih zemalja, crnogorski su pravoslavci namjeravali osloboditi se tako što bi domaće muslimane pokrstili ili ih zatrli.

Prema Marjanoviću, crnogorski muslimani su bili uspjeli podići džamiju i na Cetinju, nakon čega se vladika Danilo odlučio na istrjebljivanje. Marjanović navodi kako su Turci "na prijevaru uhvatili vladiku i bacili ga u tamnicu u Skadru, odakle se otkupom spasio". Nakon izlaska iz tamnice, Danilo "uvidje kako više pravoslavni i poturice ne mogu zajedno živjeti", te u sporazumu s plemenima i bratstvima, gdje još nije bilo "poturica", priredi pokolj genocidnog tipa.

Tijek zbivanja

Akcija protiv domaćih muslimana izvedena je, prema predaji, pred zoru uoči Božića. Postoje nesuglasice oko same godine pokolja, pa se tako navode 1702., 1707., 1709. ili 1711. godina. Glavni pokretač ove akcije bio je vladika Danilo Šćepčević, rodom s Njeguša, koji je izabran za crnogorskog vladiku 1697., a rukopoložio ga je Arsenije III. Čarnojević 1700. u Sečuvu.

Vladika Danilo je okupio plemenske glavare i naredio im istrijebiti "domaće Turke" koji se ne kane pokrstiti. Srpski povjesničar Vladimir Ćorović navodi kako su akcijom rukovodili Vuk Borilović i braća Martinovići, zajedno s nekolicinom vladičinih ljudi. Na Božić, prije zore, oni su pobili sve cetinjske i ćeklićke muslimane koji nisu pristali na pokrštenje. Prema Ćoroviću, akcija je s crnogorske strane prošla gotovo bez žrtava. Ranjen je bio samo jedan vladičin mladi ratnik.

Idućih dana, oko Nove godine, pravoslavni Crnogorci su protjerali muslimane iz okolnih naselja (Dupilo, Crmnica, Rijeka Crnojevića itd.), ohrabreni pogibijom "Turaka" na Cetinju. Na brdašcu u blizini Virpazara nalazila se utvrda Besac u kojoj su muslimani pružili žestok otpor, te je oko "sedamdeset Srba iz Dupila" poginulo u borbama.

Akcijom vladike Danila "očišćena je bila okolina Cetinja, plemena: Njeguši, Ćeklići, Brajići, Cuce, Grbljani itd., a u krajevima bliže Skadru ostali su poturice i dalje". Prema Stamatoviću, u ovim previranjima desetak je bratstava iz okoline Cetinja, čija je osnova prezimena i dalje islamska, "vraćeno u staru vjeru".

Uspjeh koji je vladika Danilo pokazao eksterminacijom poturica učinio ga je starješinom i svjetovne vlasti u Crnoj Gori.

Kulturne reference

U Njegoševom Gorskom vijencu istraga poturica je predstavljena kao epohalan događaj za Crnu Goru, od kojeg nadnjeva njeno oslobođenje. Danas u Virpazaru, ispod sravnjenog grada Besca, stoji mramorna ploča na kojoj su ispisani Njegoševi stihovi:

Po Crmnici Turke isjekosmo
i grad Besac sa zemljom izravnismo
sad ti nema u našu nahiju
obilježja od turskoga uha
do trupine ali razvaline.

(U potpisu: P.P. Njegoš – Narod Crne Gore 1997. god.)

Suvremena tumačenja

Među znanstvenicima ima sporova je li "istraga poturica" bila jednokratan događaj sa širokim zamahom (neka vrsta crnogorske Bartolomejske noći), ili dulji proces. Postoji i tumačenje kako "istraga" poturica iz Crne Gore predstavlja niz mjesnih sukoba s muslimanima, koji su imali za posljedicu njihovo iseljivanje, a djelomično i pokrštenje, a zbivali su se u dosta dugome razdoblju: "od crnogorskog ustanka (1684. – 1685.), pa do druge polovinu 18. stoljeća". Neki srpski povjesničari ističu kako je sam događaj bio "izrazito lokalne naravi", ali je njime započet proces koji će trajati kroz cijelo 18. stoljeće.

Srpsko-slovenski publicist Pavle Rak ovaj božićni pokolj muslimana navodi kao drastičan primjer "totalne inverzije smisla božićnog praznovanja koje bi cijelom svijetu trebalo donijeti mir Božji", čime Srpska pravoslavna crkva radi ostvarenja svojih političkih ciljeva odustaje od samih kršćanskih vrijednosti.

U nekim bošnjačkim krugovima istraga poturica se navodi kao Drugi genocid nad muslimanima Balkana.

Izvori

Literatura
 Čedomir Marjanović, Istorija srpske crkve, knj. II, Srpska crkva u ropstvu od 1462-1920. Beograd. "Sv. Sava", 1930.
 Slavko Mijušković, Jedan prilog istoriji Crne Gore; Istorijski zapisi, Cetinje, 1953. VI, sv. 1.
 Gligor Stanojević, Crna Gora u doba vladike Danila. Istorijski Institut Crne Gore, Cetinje, 1955.
 Vladimir Ćorović, Istorija srpskog naroda poglavlje Oslobođenje Crne Gore
 Aleksandar Stamatović, Kratka istorija Mitropolije Crnogorsko-primorske (1219-1999)

Vanjske poveznice
 dr Esad Bajtal, GOR'KI VIJENAC kroz prizmu postgenocidnog iskustva Sreberenice

Crna Gora pod vlašću Petrovića (1696. – 1918.)

Istraga poturica


Maçka, Beşiktaş, İstanbul ili bir semt
 Maçka, Trabzon ili ilçesi
 Maçka Demokrasi Parkı, İstanbul'da bir park
 Maçka Akif Okulları, İstanbul'da bir lise

Maçka (anlam ayrımı)


Supa miso (în japoneză 味噌 汁, miso shiru) este unul dintre principalele feluri de mâncare din bucătăria japoneză , servit atât la masa de prânz și la cină, cât și la micul dejun. Este o supă facută din alge marine fierte (numite dashi), care se dizolvă miso (pastă de soia fermentată și sărată). Deși cu doar aceste două ingrediente se obține o supă miso, în general, se adaugă unele legume și alte ingrediente, dar rezultatul va fi întotdeauna o supă, foarte limpede, nu groasă.

Deși este un fel de mâncare tradițional foarte vechi, supa miso a devenit populară în perioada Muromachi (1392-1573). În prezent, există numeroase variante, în funcție de regiunile din Japonia , care au fiecare propriile ingrediente și propriul tip de supă miso.

În mod tradițional este servită în mici boluri smălțuite, care permit să se bea în mod direct, fără utilizarea lingurii, iar ingredientele solide sunt consumate cu bețigașe. De obicei nu este un fel de mâncare unic, ci însoțește mâncărurile de orez sau alte feluri de mâncare.

Ingrediente si preparare

Baza
Baza (zeama) supei miso sunt algele marine kombu (laminaria japonica uscate la soare), foarte bogate, printre altele, în acid glutamic natural. Se adaugă, însă, de obicei, ingrediente diferite, ceea ce are ca rezultat diferite tipuri de zeamă numite generic dashi. Ingredientele tipice pentru dashi în supa miso sunt: niboshi (sardele uscate), katsuobush (fulgi de bonito uscat și afumat) și ciuperci shiitake uscate la soare (hoshi-shiitake).

Miso
Alegerea pastei de miso definește caracterul și gustul supei. Supele miso sunt clasificate în: roșii (akamiso), albe (shiromiso), sau mixte (awasa); în plus, există o multitudine de variante, în funcție de regiune, timpul de fermentare și boabele care fac parte din compoziția pastei.

Alte ingrediente
Ingredientele cele mai comune pentru ornat supa asta sunt:
tofu tăiate în formă de cubulețe
algele marine wakame și un pic de legume cum ar fi ceapa verde  și prazul, tocate marunt

Bucătăria japoneză

Supă miso


Andrés Ademar Rodríguez Enríquez (Ciudad de México, 23 de marzo de 1990) es un futbolista que milita en el Orizaba y se desempeña como defensa.

Trayectoria
Lo debutó Alfredo Tena con América en el Apertura 2011. Titular contra Santos en el Estadio Corona TSM, jugó el primer tiempo y fue amonestado.

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Futbolistas de Ciudad de México
Futbolistas del Club América en los años 2010
Futbolistas del Club Necaxa en los años 2010
Futbolistas del Tlaxcala Fútbol Club
Futbolistas de los Albinegros de Orizaba

Ademar Rodríguez


Hepatotoxicity (from hepatic toxicity) implies chemical-driven liver damage. Drug-induced liver injury is a cause of acute and chronic liver disease caused specifically by medications and the most common reason for a drug to be withdrawn from the market after approval.

The liver plays a central role in transforming and clearing chemicals and is susceptible to the toxicity from these agents. Certain medicinal agents, when taken in overdoses (e.g. paracetamol) and sometimes even when introduced within therapeutic ranges (e.g. halothane), may injure the organ. Other chemical agents, such as those used in laboratories and industries, natural chemicals (e.g., microcystins), and herbal remedies (two prominent examples being kava, mechanism unknown, and comfrey, through its pyrrolizidine alkaloid content) can also induce hepatotoxicity. Chemicals that cause liver injury are called hepatotoxins.

More than 900 drugs have been implicated in causing liver injury (see LiverTox, external link, below) and it is the most common reason for a drug to be withdrawn from the market. Hepatotoxicity and drug-induced liver injury also account for a substantial number of compound failures, highlighting the need for toxicity prediction models (e.g. DTI), and drug screening assays, such as stem cell-derived hepatocyte-like cells, that are capable of detecting toxicity early in the drug development process. Chemicals often cause subclinical injury to the liver, which manifests only as abnormal liver enzyme tests.

Drug-induced liver injury is responsible for 5% of all hospital admissions and 50% of all acute liver failures.

Causes
Adverse drug reactions are classified as type A (intrinsic or pharmacological) or type B (idiosyncratic). Type A drug reaction accounts for 80% of all toxicities.

Drugs or toxins that have a pharmacological (type A) hepatotoxicity are those that have predictable dose-response curves (higher concentrations cause more liver damage) and well characterized mechanisms of toxicity, such as directly damaging liver tissue or blocking a metabolic process. As in the case of paracetamol overdose, this type of injury occurs shortly after some threshold for toxicity is reached. Carbon tetrachloride is commonly used to induce acute type A liver injury in animal models.

Idiosyncratic (type B) injury occurs without warning, when agents cause non-predictable hepatotoxicity in susceptible individuals, which is not related to dose and has a variable latency period. This type of injury does not have a clear dose-response nor temporal relationship, and most often does not have predictive models. Idiosyncratic hepatotoxicity has led to the withdrawal of several drugs from market even after rigorous clinical testing as part of the FDA approval process; Troglitazone (Rezulin) and trovafloxacin (Trovan) are two prime examples of idiosyncratic hepatotoxins pulled from market.

The herb kava has caused a number of cases of idiosyncratic liver injury, ranging everywhere from asymptomatic to fatal.

Oral use of the antifungal ketoconazole has been associated with hepatic toxicity, including some fatalities; however, such effects appear to be limited to doses taken over a period longer than 7 days.

Paracetamol

Paracetamol also known as acetaminophen, and by the brand names of Tylenol and Panadol, is usually well-tolerated in prescribed dose, but overdose is the most common cause of drug-induced liver disease and acute liver failure worldwide.  Damage to the liver is not due to the drug itself but to a toxic metabolite (N-acetyl-p-benzoquinone imine (NAPQI)) produced by cytochrome P-450 enzymes in the liver. In normal circumstances, this metabolite is detoxified by conjugating with glutathione in phase 2 reaction. In an overdose, a large amount of NAPQI is generated, which overwhelms the detoxification process and leads to liver cell damage.   Nitric oxide also plays a role in inducing toxicity. The risk of liver injury is influenced by several factors including the dose ingested, concurrent alcohol or other drug intake, interval between ingestion and antidote, etc. The dose toxic to the liver is quite variable from person to person and is often thought to be lower in chronic alcoholics. Measurement of blood level is important in assessing prognosis, higher levels predicting a worse prognosis. Administration of Acetylcysteine, a precursor of glutathione, can limit the severity of the liver damage by capturing the toxic NAPQI. Those that develop acute liver failure can still recover spontaneously,  but may require transplantation if poor prognostic signs such as encephalopathy or coagulopathy is present (see King's College Criteria).

Nonsteroidal anti-inflammatory drugs
Although individual analgesics rarely induce liver damage due to their widespread use, NSAIDs have emerged as a major group of drugs exhibiting hepatotoxicity. Both dose-dependent and idiosyncratic reactions have been documented. Aspirin and phenylbutazone are associated with intrinsic hepatotoxicity; idiosyncratic reaction has been associated with ibuprofen, sulindac,  phenylbutazone, piroxicam, diclofenac and indomethacin.

Glucocorticoids
Glucocorticoids are so named due to their effect on the carbohydrate mechanism. They promote glycogen storage in the liver. An enlarged liver is a rare side-effect of long-term steroid use in children. The classical effect of prolonged use both in adult and paediatric population is steatosis.

Isoniazid
Isoniazide (INH) is one of the most commonly used drugs for tuberculosis; it is associated with mild elevation of liver enzymes in up to 20% of patients and severe hepatotoxicity in 1-2% of patients.

Other hydrazine derivative drugs
There are also cases where other hydrazine derivative drugs, such as the MAOI antidepressant iproniazid, are associated with liver damage. Phenelzine has been associated with abnormal liver tests. Toxic effects can develop from antibiotics.

Natural products

Examples include alpha-Amanitin containing mushrooms, kava, and aflatoxin producing molds. Pyrrolizidine alkaloids, which occur in some plants, can be toxic. Green tea extract is a growing cause of liver failure due to its inclusion in more products.

Alternative remedies
Examples include: Ackee fruit, Bajiaolian, Camphor, Copaltra, Cycasin, Garcinia, Kava leaves, pyrrolizidine alkaloids, Horse chestnut leaves, Valerian, Comfrey. Chinese herbal remedies: Jin Bu Huan, Ephedra, Shou Wu Pian, Bai Xian Pi.

Industrial toxin
Examples include arsenic, carbon tetrachloride, and vinyl chloride.

Mechanism

Drugs continue to be taken off the market due to late discovery of hepatotoxicity. Due to its unique metabolism and close relationship with the gastrointestinal tract, the liver is susceptible to injury from drugs and other substances. 75% of blood coming to the liver arrives directly from gastrointestinal organs and the spleen via portal veins that bring drugs and xenobiotics in near-undiluted form. Several mechanisms are responsible for either inducing hepatic injury or worsening the damage process.

Many chemicals damage  mitochondria, an intracellular organelle that produces energy. Its dysfunction releases excessive amount of oxidants that, in turn, injure hepatic cells. Activation of some enzymes in the cytochrome P-450 system such as  CYP2E1 also lead to oxidative stress. Injury to hepatocyte and bile duct cells lead to accumulation of bile acid inside the liver. This promotes further liver damage. Non-parenchymal cells such as Kupffer cells, collagen-producing stellate cells, and leukocytes (i.e. neutrophil and monocyte) also have a role in the mechanism.

Drug metabolism in liver

The human body subjects most, but not all, compounds to various chemical processes (i.e. metabolism) to make them suitable for elimination. This involves chemical transformations to (a) reduce fat solubility and (b) to change biological activity. Although almost all tissues in the body have some ability to metabolize chemicals, smooth endoplasmic reticulum in the liver is the principal "metabolic clearing house" for both endogenous chemicals (e.g., cholesterol, steroid hormones,  fatty acids, proteins) and exogenous substances (e.g., drugs, alcohol). The central role played by liver in the clearance and transformation of chemicals makes it susceptible to drug-induced injury.

Drug metabolism is usually divided into two phases: phase 1 and phase 2. Phase 1 reaction is generally speaking to prepare a drug for phase 2. However, many compounds can be metabolized by phase 2 directly or be excreted without any phase 2 reactions occurring. Phase 1 reaction involves oxidation, reduction, hydrolysis, hydration and many other rare chemical reactions. These processes tend to increase water solubility of the drug and can generate metabolites that are more chemically active and/or potentially toxic. Most of phase 2 reactions take place in  cytosol and involve conjugation with endogenous compounds via transferase enzymes. Phase 1 are typically more suitable for elimination.

A group of enzymes located in the endoplasmic reticulum, known as cytochrome P-450, is the most important family of metabolizing enzymes in the liver. Cytochrome P-450 is not a single enzyme, but rather consists of a closely related family of 50 isoforms; six of them metabolize 90% of drugs. There is a tremendous diversity of individual P-450 gene products, and this heterogeneity allows the liver to perform oxidation on a vast array of chemicals (including most drugs) in phase 1. Three important characteristics of the P-450 system have roles in drug-induced toxicity:

1. Genetic diversity:
Each of the P-450 proteins is unique and accounts (to some extent) for the variation in drug metabolism between individuals. Genetic variations (polymorphism) in P-450 metabolism should be considered when patients exhibit unusual sensitivity or resistance to drug effects at normal doses. Such polymorphism is also responsible for variable drug response among patients of differing ethnic backgrounds.

2. Change in enzyme activity:

Many substances can influence the P-450 enzyme mechanism. Drugs interact with the enzyme family in several ways. Drugs that modify cytochrome P-450 enzyme are referred to as either inhibitors or inducers. Enzyme inhibitors block the metabolic activity of one or several P-450 enzymes. This effect usually occurs immediately. On the other hand, inducers increase P-450 activity by increasing enzyme production, or, in the case of CYP2E1, preventing degradation in the proteasome. There is usually a delay before enzyme activity increases.

3. Competitive inhibition:
Some drugs may share the same P-450 specificity and thus competitively block their biotransformation. This may lead to accumulation of drugs metabolized by the enzyme. This type of drug interaction may also reduce the rate of generation of toxic metabolites.

Patterns of injury

Chemicals produce a wide variety of clinical and pathological hepatic injury. Biochemical markers (e.g. alanine transferase, alkaline phosphatase and bilirubin) are often used to indicate liver damage. Liver injury is defined as a rise in either (a) ALT level more than three times of upper limit of normal (ULN), (b) ALP level more than twice ULN, or (c) total bilirubin level more than twice ULN when associated with increased ALT or ALP. Liver damage is further characterized into hepatocellular (predominantly initial Alanine transferase elevation) and cholestatic (initial alkaline phosphatase rise) types. However they are not mutually exclusive and mixed types of injuries are often encountered.

Specific histo-pathological patterns of liver injury from drug-induced damage are discussed below.

Zonal Necrosis

This is the most common type of drug-induced liver cell necrosis where the injury is largely confined to a particular zone of the liver lobule. It may manifest as a very high level of ALT and severe disturbance of liver function leading to acute liver failure.
Causes include:
Paracetamol, carbon tetrachloride

Hepatitis

In this pattern, hepatocellular necrosis is associated with infiltration of inflammatory cells. There can be three types of drug-induced hepatitis. (A) viral hepatitis is the most common, where histological features are similar to acute viral hepatitis. (B) in focal or non-specific hepatitis, scattered foci of cell necrosis may accompany lymphocytic infiltration. (C) chronic hepatitis is very similar to autoimmune hepatitis clinically, serologically, and histologically.
Causes:
(a) Viral hepatitis: Halothane, isoniazid, phenytoin
(b) Focal hepatitis: Aspirin
(c) Chronic hepatitis: Methyldopa, diclofenac

Cholestasis
Liver injury leads to impairment of bile flow and cases are predominated by itching and jaundice. Histology may show inflammation (cholestatic hepatitis) or it can be bland (without any parenchymal inflammation). On rare occasions, it can produce features similar to primary biliary cirrhosis due to progressive destruction of small bile ducts (vanishing duct syndrome).
Causes:
(a) Bland: Oral contraceptive pills, anabolic steroid, androgens
(b) Inflammatory: Allopurinol, co-amoxiclav, carbamazepine
(c) Ductal: Chlorpromazine, flucloxacillin

Steatosis
Hepatotoxicity may manifest as triglyceride accumulation, which leads to either small-droplet (microvesicular) or large-droplet (macrovesicular) fatty liver. There is a separate type of steatosis by which phospholipid accumulation leads to a pattern similar to the diseases with inherited phospholipid metabolism defects (e.g., Tay–Sachs disease)
Causes:
(a) Microvesicular: Aspirin (Reye's syndrome), ketoprofen, tetracycline (especially if expired)
(b) Macrovesicular: Acetaminophen, methotrexate
(c) Phospholipidosis: Amiodarone, total parenteral nutrition
(d) Antiviral: nucleoside analogues
(e) Corticosteroid
(f) Hormonal: Tamoxifen

Granuloma
Drug-induced hepatic granulomas are usually associated with granulomas in other tissues and patients typically have features of systemic vasculitis and hypersensitivity. More than 50 drugs have been implicated.
 Causes:
Allopurinol, phenytoin, isoniazid, quinine, penicillin, quinidine

Vascular lesions
These result from injury to the vascular endothelium.
Causes:
Venoocclusive disease: Chemotherapeutic agents, bush tea
Peliosis hepatis: Anabolic steroids
Hepatic vein thrombosis: Oral contraceptives

Neoplasm
Neoplasms have been described with prolonged exposure to some medications or toxins. Hepatocellular carcinoma, angiosarcoma, and liver adenomas are the ones usually reported.
Causes:
Vinyl chloride, combined oral contraceptive pill, anabolic steroid, arsenic, thorotrast

Diagnosis

This remains a  challenge in clinical practice due to a lack of reliable markers. Many other conditions lead to similar clinical as well as pathological pictures. To diagnose hepatotoxicity, a causal relationship between the use of the toxin or drug and subsequent liver damage has to be established, but might be difficult, especially when idiosyncratic reaction is suspected. Simultaneous use of multiple drugs may add to the complexity. As in acetaminophen toxicity, well established, dose-dependent, pharmacological hepatotoxicity is easier to spot. Several clinical scales such as CIOMS/RUCAM scale and Maria and Victorino criteria have been proposed to establish causal relationship between offending drug and liver damage. CIOMS/RUCAM scale involves a scoring system that categorizes the suspicion into "definite or highly probable" (score > 8), "probable" (score 6–8), "possible" (score 3–5), "unlikely" (score 1–2) and "excluded" (score ≤ 0). In clinical practice, physicians put more emphasis on the presence or absence of similarity between the biochemical profile of the patient and known biochemical profile of the suspected toxicity (e.g., cholestatic damage in  amoxycillin-clauvonic acid ).

Treatment
In most cases, liver function will return to normal if the offending drug is stopped early. Additionally, the patient may require supportive treatment. In acetaminophen toxicity, however, the initial insult can be fatal. Fulminant hepatic failure from drug-induced hepatotoxicity may require liver transplantation. In the past, glucocorticoids in allergic features and ursodeoxycholic acid in cholestatic cases had been used, but there is no good evidence to support their effectiveness.

Prognosis

An elevation in serum bilirubin level of more than 2 times ULN with associated transaminase rise is an ominous sign. This indicates severe hepatotoxicity and is likely to lead to mortality in 10% to 15% of patients, especially if the offending drug is not stopped (Hy's Law). This is because it requires significant damage to the liver to impair bilirubin excretion, hence minor impairment (in the absence of biliary obstruction or Gilbert syndrome) would not lead to jaundice. Other poor predictors of outcome are old age, female sex, high AST.

Drugs withdrawn
The following therapeutic drugs were withdrawn from the market primarily because of hepatotoxicity: Troglitazone, bromfenac, trovafloxacin, ebrotidine, nimesulide, nefazodone, ximelagatran and pemoline.

See also
 Hepatoprotection
 Reye's syndrome

References

External links

 LiverTox at the United States National Library of Medicine

Toxicology
Diseases of liver
Hepatology

Hepatotoxicity


Simmering (), Viyana'nın 11. Merkez İlçesi'dir. Adı ilk defa 1028 yılındaki devlet arşivlerinde ortaya çıkmıştır. 1605 yılından bölgenin önemli geçim kaynağı olan Birahane kurulmuştur.

Simmering 1860 yılına kadar kimsenin dikkatini çekmeyen bir köydü. O yıllardan sonra arazisinin genişliğinden dolayı Rinnböckstrasse'ye devlet tarafından ilk sosyal evler kurulmuştur. Sonraki yıllarda Simmering'in Kaiserebersdorf bölgesi gittikçe büyüyen bir yer olmuştur.

Eski zamanlarda Kaiserebersdorf İmparator II.Maximilian için konumundan dolayı av sahası olarak da çok kullanılıyordu ayrıca yakınlara Neugebaeude Sarayı'nı inşa ettirmiş ve burasını da merkez olarak kullanmıştır.

1 Ocak 1892 yılında Albern, Kaiserebersdorf, Simmering adlı bölgeler Simmering adı altında birleştirilip Viyana'ya 11. Merkez İlçe olarak bağlanmıştır.

Simmering Viyana'nın en güneyindeki ilçesidir.Batı sınırını Tuna Nehri ve Kanalı belirler. Simmering doğa yapısı itibarı ile Viyana'nın en alçak noktasıdır.Simmering'de bu özelliğinden dolayı birçok mezarlık bulunmaktadır,bunların en ünlüsü ve Viyana'nın en büyüğü Zentralfriedhof- Merkez Mezarlığı'dır.

Simmering Romalılar'dan beri hep doğuya giden yolların geçtiği yerde olmuştur. Eskiden Romalılar'ın en önemli ulaşım aracı olan ünlü Roma yollarından biri de Simmering'i boydan boya geçer, günümüzde bu yol Simmering'in ana caddesidir.

Önemli A4 numaralı otoyolu sayesinde Viyana Havalanı'na 10 km uzaklıktadır ve bu otoyol başta Macaristan olmak üzere güney doğuya giden bütün araçların ana yoludur. Avrupa'da yaşayan Türkler de zamanla Yugoslavya savaşından sonra bu yolu tercih etmeye başlamışlardır.

Görülecek yerler

 Zentralfriedhof - Viyana Merkez Mezarlğı - Birçok ünlü kişiler buraya defnedilmiştir.
 Gasometer - Eskiden doğalgaz depolamak için kullanılan, şimdi 4 ayrı binadan oluşan bir mimarlık harikası.
 Neugebaeude Sarayı - Ebersdorf hanedanının eski zamanlardaki merkezi.
 Friedhof der Namenlosen - Sahiplenilmemiş ya da kim olduğu bilinmeyen ölülerin defnedildiği mezarlık.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Simmering (Almanca)

Simmering


Bombus hyperboreus er tegund af humlum, ættuð frá heimskautssvæðum N-Evrópu og Grænlands. Hún var áður talin vera einnig á heimsskautssvæðum N-Ameríku, en 2015 var sú aðgreind sem önnur tegund, Bombus natvigi.

Tegundin rænir búum annarra heimskautshumla (Alpinobombus) t.d. B. alpinus og B. polaris, en er sjálf illfær um að fá þernur.

Lýsing
Hún er með rauðbrúnan háls, svört milli vængja og rauðgul framan á afturbol og með svartan enda.

Tilvísanir

Hunangsflugur

Bombus hyperboreus


جون راسكن  (8 فبراير 1819 – 20 يناير 1900) كان ناقدًا فنيًا إنجليزيًا بارزًا في أثناء العصر الفيكتوري، بالإضافة إلى كونه راعيًا فنيًا، ورسامًا، ومتخصصًا في الألوان المائية، ومفكرًا اجتماعيًا بارزًا، ومحسنًا. كتب عن مواضيع متنوعة مثل الجيولوجيا، والعمارة، والأسطورة، وعلم الطيور، والأدب، التعليم، وعلم النبات، والاقتصاد السياسي.

كانت أساليب كتابته وأشكاله الأدبية تتمتع بنفس القدر من التنوع. كتب راسكن المقالات والأطروحات، والشعر، والمحاضرات، وأدلة السفر، والأدلة، والرسائل، والحكايات، وحتى الحكايات الخيالية. رسم أيضًا مخططات تفصيلية ولوحات للصخور، والنباتات، والطيور، والمناظر الطبيعية، والمنشآت المعمارية، والزخارف.

تميزت كتاباته الأولى عن الفن بالأسلوب التفصيلي، ما أفسح المجال في الوقت المناسب للغة البسيطة الهادفة إلى إيصال أفكاره بفعالية أكبر. شدد في كل كتاباته على الروابط بين الطبيعة والفن والمجتمع.

كان راسكن ذا تأثير كبير في النصف الأخير من القرن التاسع عشر وحتى الحرب العالمية الأولى. بعد فترة من التراجع النسبي، تحسنت سمعته بشكل مطرد منذ ستينيات القرن العشرين بالتزامن مع نشر العديد من الدراسات الأكاديمية من أعماله. يُعترف اليوم على نطاق واسع بأفكاره ومخاوفه التي عُنيت بحماية البيئة والاستدامة والحرف.

لفت راسكن الانتباه بشدة لأول مرة من خلال المجلد الأول لـ الرسامين الحديثين (1843)، وهو مقال مطول في الدفاع عن عمل جوزيف مالورد ويليام تيرنر، إذ قال إن الدور الرئيسي للفنان «من الحقيقة إلى الطبيعة». منذ خمسينيات القرن التاسع عشر، كان من أنصار رابطة ما قبل الرفائيلية، الذين تأثروا بأفكاره. تركز عمله بشكل متزايد على القضايا الاجتماعية والسياسية. شكّل كتابه لهذا الأخير (1860، 1862) نقطة تحول في اهتماماته. في عام 1869، أصبح راسكن أول أستاذ للفنون الجميلة في جامعة أوكسفورد، حيث أسس كلية راسكن للرسم. في عام 1871، بدأ يوجه «رسائله الشهرية إلى العمال والكادحين في بريطانيا العظمى»، التي نُشرت تحت عنوان فورس كلافيجيرا (1871-1884). طور في أثناء عمله الشخصي المعقد العميق المبادئ التي يقوم عليها المجتمع المثالي بنظره. أسس نتيجة لذلك نقابة القديس جورج، وهي منظمة ما تزال قائمةً إلى اليوم.

النشأة (1819–1846)

النسب
كان راسكن الطفل الوحيد بين أبناء العمومة المباشرين. كان والده، جون جيمس راسكن (1785-1864)، مستوردًا للخمر والنبيذ، وشريكًا مؤسسًا ومدير أعمال فعلي لشركة راسكن، تيلفورد آند دوميك. وُلد جون جيمس ونشأ في إدنبرة باسكتلندا، لأم من غلينلوس ولأب أصله من هارتفوردشير. كانت زوجته مارغريت كوك (1781-1871) ابنة صاحب حانة في كرويدون. انضمت إلى أسرة راسكن بعد مرافقتها والدة جون جيمس، كاترين.

أَمِل جون جيمس بممارسة القانون، وعمل كاتبًا في لندن. وُصف والده جون توماس راسكن بالبقال (لكنه بدا تاجر جملة طموحًا)، إذ كان رجل أعمال يفتقر إلى الكفاءة. تولى جيمس جون، الذي اتسم بالعقلانية والنجاح على النقيض تمامًا من والده، سداد جميع الديون لإنقاذ العائلة من الإفلاس، وسوّى آخر دين في عام 1832. خُطب جون جيمس ومارغريت في عام 1809، لكن زواجهما تأخر بسبب ديونه ومعارضة والده جون توماس للزواج. تزوجا أخيرًا في عام 1818 دون احتفال. توفي جون جيمس في 3 مارس 1864 ودُفن في فناء كنيسة القديس يوحنا الإنجيلي، شيرلي، كرويدون.

الطفولة والتعليم
وُلد راسكن في 8 فبراير عام 1819 في 54 هنتر ستريت، برونزويك سكوير، لندن (هُدم عام 1969)، جنوب محطة قطار سانت بانكراس. أثرت التناقضات بين والده ووالدته في تشكيل طفولته، إذ كانا يطمحان بشدة من أجله. ساعده والده جون جيمس في تنمية الرومانسية (الإبداعية) لديه. تشاركا الشغف بأعمال بايرون، وشكسبير، وأعمال والتر سكوت بالذات، وزارا منزل سكوت، أبوتسفورد، في عام 1838، لكن مظهره أصاب راسكن بخيبة أمل. كانت والدته مارغريت راسكن، وهي مسيحية إنجيلية، أكثر حذرًا وانضباطًا من زوجها، وعلمت جون الصغير قراءة الكتاب المقدس من البداية إلى النهاية، ثم طلبت منه أن يبدأ قراءته من جديد، لتثبت أجزاء كبيرة منه في ذاكرته. أثرت لغة الكتاب المقدس وصوره وحكاياته بشكل عميق ودائم في كتابات راسكن. كتب في وقت لاحق:قرأت معي الآيات البديلة، كانت في البداية تراقب كل ترتيل لصوتي، وتصحح الخاطئة منها، حتى جعلتني أفهم الآية، لتصبح في متناول يدي، بشكل صحيح وقوي.

—   برايتريتا، ألبوم الاستديو الثاني والعشرين (XXXV)، 40.قضى راسكن طفولته منذ عام 1823 في 28 هيرن هيل (هُدمت عام 1912 تقريبًا) بالقرب من قرية كامبرويل، جنوب لندن. كان لديه عدد قليل من الأصدقاء في عمره، لكنها لم تكن تجربة بلا أصدقاء وكئيبة، وادعى في ما بعد أنها موجودة في سيرته الذاتية، برايتريتا (1885-1889). تلقى تعليمه في المنزل حيث درسه والداه ومدرسون خصوصيون، وفي الفترة الممتدة بين عامي 1934 و1835، التحق بمدرسة في بيكهام يديرها الإنجيلي التقدمي توماس ديل (1797-1870). استمع راسكن إلى محاضرة ديل في عام 1836 في كلية كينجز لندن، حيث كان ديل أول برفسور متخصص في الأدب الإنجليزي. واصل راسكن الالتحاق بكلية كينجز وأكمل دراسته فيها، حيث تحضّر للالتحاق بجامعة أكسفورد تحت وصاية ديل.

السفر
تأثر راسكن بشكل كبير بالرحلات الكثيرة والمميزة التي تمتع بها في طفولته، إذ ساعدت في تكوين ذوقه وتعزيز تعليمه. كان يرافق والده أحيانًا في زياراته لعملائه التجاريين في بيوتهم الريفية، ما أتاح له رؤية المناظر الطبيعية الإنجليزية وفن العمارة واللوحات. أخذتهم جولاتهم العائلية إلى ليك ديستريكت (كانت قصيدته الطويلة الأولى، الاعتياد، وصفًا لجولته في عام 1830) وإلى أقاربه في بيرث باسكتلندا. في عام 1825، زارت العائلة فرنسا وبلجيكا. ازدادت جولاتهم القارية طموحًا من ناحية نطاقها، فزارا في عام 1833 ستراسبورغ، وشافهاوزن، وميلانو، وجنوة، وتورينو، وهي أماكن عاد راسكن لزيارتها مرات كثيرة. تجلى حبه الدائم لجبال الألب، وزار البندقية في عام 1835. وفرت له «مدن الفردوس» الموضوع والرمزية للكثير من أعماله الأخيرة.

أتاحت الجولات الفرصة لراسكن لمشاهدة الطبيعة وتسجيل انطباعاته عنها. ألف أشعارًا راقيةً وتقليديةً إلى حد كبير، ونُشر البعض منها في كتاب عرض الصداقة. امتلأت دفاتر ملاحظاته وكراسات الرسم الأولى برسوم متطورة بصريًا ومتفوقة فنيًا من الخرائط والمناظر الطبيعية والمباني، التي كانت مميزة من صبي في عمره. تأثر بشدةٍ بقصيدة صموئيل روجرز، إيطاليا (1830)، التي حصل على نسخة منها هديةً بمناسبة عيد ميلاده الثالث عشر. أعرب راسكن عن إعجابه الشديد بالرسوم التوضيحية المرفقة ولا سيما رسوم جوزيف مالورد ويليام تيرنر، فكان الكثير من فن راسكن في ثلاثينيات القرن التاسع عشر تقليدًا لتيرنر، وصموئيل بروت الذي قدمت رسوماته في الفلاندرز وألمانيا (1833) كان محل إعجاب راسكن أيضًا. صُقلت مهاراته الفنية تحت إشراف تشارلز رونسيمان، وكوبلي فيلدينغ، وجيمس دودفيلد هاردينغ.

المنشورات الأولى
شكلت رحلات راسكن مصدر الإلهام لكتاباته. كانت أول منشوراته قصيدة بعنوان «على مياه سكيدو وديروينت» (كان عنوانها في الأصل «خطوط مكتوبة في البحيرات في كمبرلاند: ديروينتواتير»)، ونُشرت في صحيفة سبيرتشوال تايمز (أغسطس 1829). في عام 1834، نشر ثلاثة مقالات قصيرة في مجلة لودون للتاريخ الطبيعي. أظهرت هذه المقالات علامات مبكرة على مهارته بصفته مراقبًا «علميًا» وثيقًا للطبيعة، وتحديدًا جيولوجيتها.

في الفترة الممتدة من سبتمبر عام 1837 إلى ديسمبر عام 1838، نُشر كتاب راسكن شعر العمارة بشكل متسلسل في مجلة لودون للعمارة، تحت اسم «كاتا فوسين» (باليونانية «وفقًا للطبيعة»). كان الكتاب دراسة للأكواخ والفيلات والمساكن الأخرى التي تتمحور حول ذريعة ووردزوورث القائلة: «ينبغي أن تتعاطف المباني مع بيئتها المباشرة وعليها استخدام المواد المحلية». في عام 1839، نُشرت ملاحظات راسكن بشأن الحالة الراهنة لعلم الأرصاد الجوية في جمعية المعاملات للأرصاد الجوية.

انظر أيضًا
 ألويس ريجل
 يوجين فيوليه لو دوك

روابط خارجية

مراجع

اشتراكيون إنجليز
اقتصاديون بريطانيون في القرن 19
اقتصاديون في القرن 19
أشخاص مرتبطون بجامعة أنجليا روسكين
أشخاص مرتبطون بما قبل الرفائيلية
أكاديميون إنجليز
إنجليز في القرن 19
إنجليز من أصل إسكتلندي
بروتستانت إنجليز
بيئيون إنجليز
خريجو كلية كينجز لندن
خريجو كنيسة المسيح (أوكسفورد)
رسامون انجليزيون في القرن التاسع عشر
رسامون إنجليز
رسامون مائيون إنجليز
رسامون من لندن
شعراء وشاعرات إنجليز
صحفيون بريطانيون
صحفيون بريطانيون في القرن 19
علماء أصداف
فلاسفة القرن 19
فلاسفة إنجليز
فلاسفة بريطانيون في القرن 19
كتاب أدب أطفال إنجليز
كتاب إنجليز
كتاب عمارة إنجليز
كتاب فنتازيا إنجليز
كتاب مقالات
كتاب مقالات إنجليز
مدافن في كمبريا
معماريو القرن 19
منظرون معماريون
مواليد 1819
مواليد في مرسية
نقاد الاقتصاد السياسي
نقاد رومانسيون اقتصاد سياسيون
نقاد فنيون إنجليز
وفيات 1900
وفيات في كمبريا

جون راسكن


Vincent Raimondi Racaniello (* 2. Januar 1953 in Paterson, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Virologe und Professor an der Columbia University.

Leben
Racaniello erwarb 1974 an der Cornell University den Bachelor-Grad in Biologie und wurde 1980 bei Peter Palese zum PhD promoviert. In seiner Dissertation untersuchte er das Influenzavirus, sie trug den Titel Biochemical and Genetic Studies of Influenza B and C Viruses. Als Post-Doc bei David Baltimore am MIT (1979–1982) nutzte Racaniello rekombinante-DNA-Technologie zur Klonierung und DNA-Sequenzierung des Genoms des Poliovirus. Mit diesen Mitteln schuf er den ersten infektiösen Klon eines tierischen RNA-Virus.

1992 erhielt er den Eli Lilly and Company Research Award. Er war 2014/15 Präsident der American Society for Virology.

Seit 2008 betreibt er mit anderen Virologen den Netcast This Week in Virology (TWiV), in dem aktuelle Ergebnisse virologischer Forschung vorgestellt und diskutiert werden. Seitdem sind drei weitere Podcasts im selben Format hinzugekommen, die sich mit den Themen Evolution (TWiEvo), Mikrobiologie (TWiM) und Parasitismus (TWiP) befassen.

Weblinks
 Department of Microbiology and Immunology at Columbia University's College of Physicians and Surgeons

Literatur

Einzelnachweise

Virologe
Hochschullehrer (Columbia University)
US-Amerikaner
Geboren 1953
Mann

Vincent Racaniello


فيليب فيولو  (19 سبتمبر 1970 في نيور) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

المسيرة الرياضية
بدأ فيولو مسيرته الرياضية في نادي نيور في سنة 1988 وفي سنة 1993 انتقل إلى نادي أوكسير . في سنة 1997 انتقل إلى نادي ليون وساهم في الفوز ببطولة دوري الدرجة الأولى موسمين متتاليين 2001-2002 و2002-2003 . في سنة 2003 عاد إلى نادي أوكسير وبعدها قرر اعتزال لعب كرة القدم بشكل نهائي سنة 2006 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
رياضيون من نيور
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نيور
لاعبو أوكسير
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو نيور
مواليد 1970
رياضيون من دو سيفر
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة

فيليب فيولو


La violeta perruna (Viola canina) es una especie de violeta. Se encuentra en Eurasia.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia, hemicriptófito de tallo ascendente o erecto y sin roseta basal. Las hojas son ovadas y ± cordadas hacia la base. Las estípulas son estrechamente lanceoladas y dentadas o fimbriadas. Las flores son solitarias, y nacen de largos pedúnculos axilares. Los sépalos son lanceolados, y presentan unos apéndices acrescentes durante la fructificación. Los pétalos son de un azul intenso, con un espolón corto (hasta 5 mm). El fruto es una cápsula trígona.
Es una especie que a menudo cuesta de reconocer y que presenta una gran variabilidad. Se diferencia del grupo de la Viola sylvestris Lam., por la ausencia de roseta de hojas basales, carácter que a veces no es fácil apreciar. Por otro lado, se han descrito subespecies de validez no muy clara como las montana (L.) Hartm. y silvensis (Font Quer) O.Bolòs et Vigo.

Hábitat
Se encuentra en los claros de bosques de pino negro, matorrales altimontanos (junto con  Rhododendron ferrugineum, Calluna vulgaris, etc.) y en los pastos alpinos acidófilos.

 Taxonomía Viola canina fue descrita por Linneo y publicado en Species Plantarum 935'', en el año 1753.

Referencias

Enlaces externos

canina

Viola canina


DAF Castrosua a fost un model de autobuz care a circulat la RATB între anii 1994-2012. În 1994, anul sosirii primelor autobuze, erau ultra moderne, pe lângă vechile DAC-uri și Ikarus-urile 260.

Din 2006, anul venirii autobuzelor germane MERCEDES CITARO, s-a început casarea lor.

Date tehnice
 Motor DAF GS160M (218 HP)
 Scaune 30
 Pasageri 70
 Greutate 17 t
 Lungime 11,8 m

Societatea de Transport București
Autobuze

DAF Castrosua


Stevie Wonder (Stevland Hardaway Judkins), (d. 13 Mayıs 1950, Saginaw, Michigan), Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, müzisyen ve aktivist.

ABD'nin Michigan eyaletinin Saginaw kentinde dünyaya geldi. 22 Grammy ödülü sahibidir (bu yaşayan bir sanatçı için rekordur), aynı zamanda bir hayat boyu başarı ödülü ve En İyi Film Müziği Oscar'ını kazanmıştır.
Bob Marley'den etkilenen sanatçı, tüm müzik yaşamı boyunca ağırlık kazanan dans ve aşk şarkılarından sonra bu sayede nükleer silah karşıtı kampanyalara kadar uzanan bir yelpazeye müziğini genişletmeyi başardı. Wonder'in ilk protest şarkısı Bob Dylan'ın "Blowin In The Wind" şarkısının bir versiyonuydu. Tanıştığı ve birlikte şarkı söylediği Marley'e Wonder'in sunduğu ödül, "Master Blaster" şarkısı oldu. Bu şarkının da içinde yer aldığı "Hotter Than July" uzun çalarındaki "Happy Birthday" adlı şarkı Amerikan halkını etkileyen bir şarkı olacaktı. Hatta bu şarkı, Martin Luther King' in yaş gününün ulusal tatil ilan edilmesini isteyen bir kampanyayı canlandıracaktı. Wonder, 1981'de King'in yaş gününün tatil olmasını sağlayabilmek için gerçekleştirilen gösteriye ve bir sene sonraki elli bin kişinin toplandığı gösteriye de katılarak destek sundu. Wonder, elli bin kişiye şöyle seslendi: "Bitmemiş bir senfoniyle ilgili çalışmalarımızı kutlayacağımız, dayanışma için prova yapacağımız bir güne ihtiyacımız var."

Çocukluğundan beri görme engelli olan Stevie Wonder, 13 yaşından bu yana dünya çapında yüz milyonlarca albüm satmıştır. Gitar, bateri, piyano ve mızıka gibi birçok müzik aletini çalabilmektedir. Birçok eleştirmen tarafından müzik dehası olarak kabul edilmektedir. Popun Kralı Michael Jackson ile Motown günlerine dayanan özel dostlukları vardır. Jackson ile beraber We Are The World (USA For Africa) ve Just Good Friends şarkılarında düet yapmışlardır. Wonder, hala konserlerinde yakın dostu Michael Jackson anısına "The Way You Make Me Feel"i coverlamaktadır. Ayrıca Skeletons adlı şarkısı Grand Theft Auto V adlı oyunun tanıtım videosunda yer almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Stevie Wonder Resmi Web Sitesi (İngilizce)

1950 doğumlular

Amerikalı bateristler
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
Amerikalı piyanistler
Amerikalı çocuk şarkıcılar
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Amerikalı aktivistler
Engelli Amerikalılar
Afrikalı Amerikanlar
En İyi Özgün Şarkı Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
Grammy Ödülü sahipleri
Kör müzisyenler
Yaşayan insanlar
Mnet Asya Müzik Ödülü sahipleri
Amerikalı soul şarkıcıları
Motown sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı orgcular
Amerikalı tenorlar
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Afrikalı Amerikalı müzik yapımcıları
Afrikalı Amerikalı söz yazarları
Altın Küre Ödülü kazanan müzisyenler
En İyi Şarkı Altın Küre Ödülü sahipleri
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
Yılın MusiCares Kişisi Grammy Ödülü sahipleri
Kennedy Center Onur Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Pop Vokal Performansı Grammy Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Liyakat Ödülü sahipleri
Favori Erkek Soul/R&B Erkek Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri

Stevie Wonder


Sakiaber (Pithecia) er en slægt af små primater i familien Pitheciidae. De er udbredt i Sydamerika fra det sydlige Colombia over Peru og ind i det nordlige Bolivia og det centrale Brasilien. Deres levested er især regnskove.

Det er dagaktive dyr. Når de skal sove, ruller de sig sammen som en kat.

Beskrivelse
Sakiaber er små aber med lang busket hale og en grov pjusket pels. De har en kropslængde på 30 til 55 centimeter, og halen er lige så lang. Vægten er 1,5 til 3 kilogram. Lemmerne er tilpasset et liv i træerne, hvor kraftige bagben gør det muligt at foretage lange spring.

De er generelt meget sky og forsigtige dyr, der lever i familiegrupper bestående af et par forældre og deres afkom. Et par lever ofte hele livet sammen. Et territorie forsvares overfor andre familier. De lever hovedsageligt af frø og hårdskallede frugter, som deres tænder er godt tilpasset.

Parringen kan foregå hele året. Efter 160 til 180 dage fødes en enkelt unge. I modsætnig til de andre monogame sydamerikanske primater er det moren, der især passer ungen.

Arter

Siden 2014 har man skelnet mellem 16 arter, der ligner hinanden meget. Af disse er fem tidligere anerkendt, tre er arter der tidligere mentes at være identiske med disse, tre blev tidligere regnet som underarter og fem er nybeskrevne arter. Opdelingen i 16 arter er sket på baggrund af 876 skind og 790 kranier fra museer i 17 forskellige lande samt ud fra fotografier, men altså ikke ud fra genetiske undersøgelser. Man er gået ud fra, at amazonområdets floder ikke bliver overskredet af sakiaberne og derfor optræder som barrierer i forhold til artsdannelsen ligesom det tidligere er blevet bekræftet for andre abegrupper ved hjælp af genetiske analyser.

 Pithecia aequatorialis (Hershkovitz, 1987)
 Pithecia albicans (Gray, 1860)
 Pithecia cazuzai sp. nov. 2014
 Pithecia chrysocephala (I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1850)
 Pithecia hirsuta (Spix, 1823)
 Pithecia inusta (Spix, 1823)
 Pithecia irrorata (Gray, 1842)
 Pithecia isabela sp. nov. 2014
 Munkesaki, Pithecia monachus (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812)
 Pithecia milleri (J. A. Allen, 1914)
 Pithecia mittermeieri sp. nov. 2014
 Pithecia napensis (Lönnberg, 1938)
 Hvidhovedet saki, Pithecia pithecia (Linnaeus 1766)
 Pithecia pissinattii sp. nov. 2014
 Pithecia rylandsi sp. nov. 2014
 Pithecia vanzolinii (Hershkovitz, 1987)

Kilder og eksterne henvisninger

 Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, .
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6th edition. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 1999, .

Pelsaber

Sakiaber


Atleti Azzurri d'Italia este un stadion din Bergamo, Italia și folosit de echipele de fotbal Atalanta și AlbinoLeffe. Terenul are 120 m lungime și 70 m lățime.
Stadionul are o capacitate de 21.300 de locuri. Este considerat de multă luma ca fiind învechit și nefiind la standardele necesare pentru Serie A datorită facilităților inadecvate, a vizibilității reduse din unele părți ale tribunelor și pentru că mare parte nu are tribunele acoperite.

În ultimul deceniu, au fost prezentate câteva proiecte pentru un nou stadion, dar probleme atât cu finanțarea cât și cu locul pentru stadion au făcut ca aceste planuri să nu se realizeze. Ca urmare, a fost propus un plan de acțiune pentru a dezvolta treptat stadionul existent, și în cele din urmă, prima etapă de îmbunătățiri a fost finalizată abia după începerea sezonului 2015-2016, lucrări ulterioare urmând să fie efectuate în cazul în care consiliul local ar fi de acord cu un contract de leasing pe 99 de ani.

Primele îmbunătățiri au inclus înlăturarea gardului de la marginea terenului, unul dintre primele cluburi din Serie A care a făcut această schimbare, împreună cu un management mai bun și cu îmbunătățirea băncilor de rezervă S-a âu mai creat lojele de lux din vârful tribunei unde au fost instalate canapele, ecrane TV și alte facilități. S-au mai realizat zone dedicate spectatorilor cu handicap. În același timp, zona presei a fost coborâtă aducând reporterii mai aproape de teren, oferindu-le o mai bună a experiență a meciurilor. Aceste îmbunătățiri au dus la reducerea capacității stadionului cu aproximativ 3.000 de locuri.

Atalanta a devenit proprietara stadionului la 8 august 2017, după ce au fost plătite 8.608.600 de euro, alte 2.600.000 de euro fiind utilizate pentru reabilitarea parțială a terenului, lucrare realizată în 2015.

Referințe

Stadioane de fotbal din Italia

Stadio Atleti Azzurri d'Italia


Danial Khalil er en dansk digter med afghanske rødder. Han udgav sin debut i Januar 2016 - en digtsamling kaldet "Kærlighed og Kulturskyer." Digtsamlingen er et væsentligt bidrag til at belyse de konflikter, som kulturforskelle kan skabe. Endvidere giver den indblik i en række eksistentielle problemer: den svære kærlighed, både den kødelige, den forbudte og den usagte til forældrene. Skismaet mellem lyst og pligt, hvor omdrejningspunktet er den indre kamp og splittelse ved at have et ben i flere kulturer. I 2016 blev digtsamlingen nomineret til Debutantsprisen.

Han har været oplægsholder for Red Barnet Ungdom, hvor han bl.a. talte om identitet, kultur og religion. Han har en kandidatgrad fra CBS.

Kilder
 https://www.kristeligt-dagblad.dk/kultur/slave-af-allah-og-produkt-af-europa
 http://www.gladsaxebladet.dk/2016/03/om-kaerlighed-paa-tvaers/

Digtere fra Danmark
Digtsamlinger

Danial Khalil


Samuel McKee (* 13. Oktober 1774 bei Lexington, Colony of Virginia; † 16. Oktober 1826 im Hickman County, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1809 und 1817 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Samuel McKee besuchte bis 1794 die Liberty Hall Academy in Lexington, aus der die heutige Washington and Lee University hervorging. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner im Jahr 1800 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Somerset in diesem Beruf zu praktizieren. Im dortigen Pulaski County war er als Leiter der Landvermessungsbehörde (Surveyor) tätig. 1807 verlegte er seinen Wohnsitz und seine Kanzlei nach Lancaster.

Politisch war McKee Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei. Zwischen 1802 und 1808 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1808 wurde er im zweiten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1809 die Nachfolge von John Boyle antrat. Diesen Distrikt vertrat er bis zum 3. März 1813. Anschließend wurde er im neugeschaffenen siebten Bezirk erneut in den Kongress gewählt. Dieses Gebiet vertrat er bis zum 3. März 1817 im US-Repräsentantenhaus. Zwischen 1815 und 1817 war er Vorsitzender des Ausschusses zur Verwaltung der öffentlichen Liegenschaften. Während des Britisch-Amerikanischen Krieges von 1812 diente er im Stab von General William Henry Harrison.

Nach seiner Zeit im Kongress arbeitete Samuel McKee wieder als Anwalt. Dann wurde er von Präsident James Monroe in eine Kommission berufen, die sich mit der Schifffahrt auf dem Mississippi und dem Ohio befasste. McKee blieb bis zu seinem Tod im Jahr 1826 Mitglied dieser Kommission.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1774
Gestorben 1826
Mann

Samuel McKee (Politiker, 1774)


Minoru Kobata (født 24. november 1946) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1970||11||0
|-
|1971||0||0
|-
|1972||0||0
|-
|1973||2||0
|-
!Total||13||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Minoru Kobata


Articles using Infobox station with markup inside name
Pages with no open date in Infobox station
අලිමංකඩ දුම්රිය පොළ නොහොත් අලිමංකඩ දුම්රිය ස්ථානය (දෙමල බසින් : ஆனையிறவு தொடருந்து நிலையம் ; ඉංගිරිසි බසින් : Elephant Pass Railway Station) යනු සිරි ලක උතුරු පළාතෙහි අලිමංකඩ පිහිටි දුම්රිය පොළකි. රජයයේ දුම්රිය ක්‍රියාකරු වන ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවයට අයත් මෙ දුම්රිය පොළ කොළඹ අගනුවර සමඟ උතුර සම්බන්ධ කරන උතුරු මඟේ කොටසකි. ජනප්‍රිය යාල් දේවි දුම්රිය මෙහි නවත්වයි. ත්‍රස්තවාදය හේතුවෙන් 1990 සිටැ 2014 දක්වා මෙ දුම්රිය පොළ ක්‍රියාත්මක නොවී යැ. අලිමංකඩ ඇතුළත් කිලිනොච්චිය හා පලෙයි අතරැ දුම්රිය ගමන් 2014 මාරතු 4 වන දින යළි ඇරැඹිණ.

යොමු කිරීම්

Coordinates on Wikidata

අලිමංකඩ දුම්රිය පොළ


أوريستيس المقدوني (باليونانية القديمة:Ὀρέστης ὁ Μακεδών) كان ابن الملك أرخيلاوس الأول المقدوني والوريث الشرعي لملك أبيه المقتول. حكم بين العامين 399 - 396 قبل الميلاد سويّة مع ولي أمره (الوصي عليه) أيروبوس الثاني المقدوني ويذكر المؤرخ ديودورس الصقيلي بأن أيروبوس الثاني المقدوني وبعد أربع سنوات من الحكم المشترك مع أوريستيس قام باغتياله واستفرد بالملك لنفسه.

مصادر
 تاريخ المقدونيين صفحة رقم 43 بقلم إدوارد فار 1850
 ديودورس الصقيلي 14, 37.

حكام في القرن 4 ق م
ملكيون مقدونيون في القرن 4 ق م
ملوك مقدونيون
يونانيون في القرن 4 قبل الميلاد

أوريستيس المقدوني


Die Bulgarian International 2010 im Badminton fanden vom 7. bis zum 10. Oktober 2010 in Sofia statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=7959A74A-9D80-45FB-B4BE-B67FE67F9EF9

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Sofia
BE Circuit 2010/11

Bulgarian International 2010


Le château de Grignon  est un château du  situé à Grignon (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Le château est situé à Grignon, au sud du bourg des Granges sur la rive ouest du canal de Bourgogne.

Historique

En 1365, Jean de Pontailler, sire de Magny-sur-Tille, tient la maison, la motte et les fossés des granges de Grignon-en-Auxois. En 1457, Légier de Dinteville, cède à son frère Jehan, seigneur de Sepoy, la maison de Grange-sous-Grignon. Le château est édifié en 1469 par la famille de Saulx. En 1527, Jean de Tavenne, seigneur de Dole, reprend le fief de Granges-sous-Grignon. En 1622, la seigneurie d'Orain qui ne consiste plus qu'en un pourpris entouré de fossés revient à François Bretaigne, lieutenant général au bailliage d'Auxois. Le château actuel est rebâti au .

Étienne Jean Charles Champion de Nansouty, pair de France et découvreur des houillères de Sincey, y est mort le 6 janvier 1865.

Architecture

En 1794, le château se compose d'un corps de bâtiment très bas bâti simplement dans un style moderne, encadré de deux ailes formant au milieu une cour fermée par un mur avec porte en fer. Le tout est entouré de fossés. Le château d'Orain qui ne conserve aucun vestige de la maison médiévale qui l'a précédé n'a pas subi des dégradations à la Révolution et correspond à la description de 1794.

Les façades et les toitures du château sont inscrites aux monuments historiques par arrêté du 11 octobre 1984.

Valorisation du patrimoine
Le château accueille un centre d'animation culturelle.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or
 Château de Grignon sur la même commune

Liens externes

Orain (Côte-d'Or)
Orain (Côte-d'Or)
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1984

Château d'Orain (Grignon)


Dječji zbor Osječki zumbići hrvatski je dječji zbor.

Povijest

Rane godine
Dječji zbor Osječki zumbići osnovan je 1989. godine, a od 1998. godine djeluje u sastavu GRM Polifonija, odnosno Instituta za zborsku glazbu Polifonija. Kroz zbor je prošlo nekoliko tisuća djece uzrasta do 11 godina. Dječji zbor Osječki zumbići osnovan je 1989. godine i djelovao je pod vodstvom prof. Jelene Burić do 2000. godine, a od 1995. godine je u radu sudjelovala i kasnijih godina nastavila vođenje zbora (i ostalih zborova u okviru Polifonije) dr.sc. Antoaneta Radočaj-Jerković.

Osječki zumbići nakon 1998. godine
Nakon uključivanja u Institut za zborsku glazbu Polifonija rast i popularnost Zumbića su nastavljeni te su postignuti brojni uspjesi. Od 2013. godine su dirigentice i voditeljice dr.sc. Majda Milinović i Anja Papa, mag.mus., a klavirska suradnica je Martina Proleta.

Diskografija, audio i video radovi
 Kazeta/album "Osječki zumbići" s 18 pjesama (1993.)
 Četiri godišnja doba
 Bijeli Osijek

Izvori
 Glas Slavonije o Polifoniji
 Facebook stranica Osječkih zumbića

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Youtube kanal Dječjeg zbora Osječki zumbići
 Djeca o Zumbićima + voditeljice zbora

Hrvatski pjevački zborovi
Kultura u Osijeku
Djeca

Dječji zbor Osječki zumbići


Regius Professorship of Civil Law, indstiftet omtrent 1541, er et af de ældste professorater ved universitetet i Oxford.

Professoratet blev indstiftet af Henrik VIII, som samtidigt instiftede yderligere fire stillinger som Regius Professor.

Indehavere
omtrent 1541–1557: John Story (større delen af den tid sammen med andre)
1546–1553: Robert Weston (sammen med John Story)
1553–1559: William Aubrey (i begyndelsen sammen med John Story)
1559–1566: John Griffith
1566–1577: Robert Lougher
1577–1586: Griffith Lloyd
1586–1587: William Mowse
1587–1608: Alberico Gentili
1611–1620: John Budden
1620–1661: Richard Zouch
1661–1712: Giles Sweit
1672–1712: Thomas Bouchier
1712–1736: James Bouchier
1736-1752: Henry Brooke
1753–1767: Herbert Jenner
1767–1789: Robert Vansittart
1789–1796: Thomas Francis Wenman
1796–1809: French Laurence
1809–1855: Joseph Phillimore
1855–1870: Sir Travers Twiss
1870–1893: James Bryce
1893–1919: Henry Goudy
1919–1948: Francis de Zulueta
1955–1970: David Daube
1971–1988: Tony Honoré
1989–2004: Peter Birks
2006–2014: Boudewijn Sirks
2015–: Wolfgang Ernst

Professorater
University of Oxford

Regius Professor of Civil Law (Oxford)


3. ŽNL Vukovarsko-srijemsku u sezoni 2001./02. činilo je 16 klubova iz Vukovarsko-srijemske županije podijeljenih u dvije skupine. Pobjednici skupina bi bili promovirani u 2. ŽNL Vukovarsko-srijemsku. Iz lige nitko nije ispadao, jer je 3. ŽNL Vukovarsko-srijemsku najniži razred natjecanja.

Prvenstva i promociju u 2. ŽNL Vukovarsko-srijemsku izborili su NK Županja 77 i ŠNK Dunav Sotin.

Ljestvica

Izvori

 Županijski nogometni savez Vukovarsko-srijemske županije (podatci dobiveni na osobni upit)

2001-02
vukovarsko-srijemska-3

3. ŽNL Vukovarsko-srijemska 2001./02.


Flåmselvi er en elv i Flåmsvassdraget Aurland kommune i Vestland fylke i Norge. Den har ved udmundingen en middelvandføring på 15 m³/s.

Dens øverste kilder ligger vest for Hallingskarvet og nord for Hardangerjøkulen i Ulvik Kommune, og løber i starten mod nordvest gennem en bred dal med mange søer. Fra Reinungavatnet (764 moh.) ved Myrdal  falder den  gennem Kjosfossen ned i Flåmsdalen. Flåmsdalen er trang, og elven løber gennem en række fald med partier med stryg imellem. Ned gennem  dalen løber mange større og mindre elve ud i Flåmselvi fra begge sider. Flere af disse danner høje vandfald på vejen ned af dalsiderne. Nogle af de mest kendte er Myrdalsfossen, Tunshellefossen og Rjoandefossen.
Elven munder ud ved landsbyen Flåm i inderst i Aurlandsfjorden. Flåmsbanen går langs elven fra Myrdal til fjorden. I den nedre del er Flåmselvi en god lakseelv.

Vandkraft og beskyttelse
Sammen med resten af Flåmsvassdraget blev elven beskyttet mod kraftudbygning i 1986 med Verneplan III for vassdrag. Der er alligevel to ældre, mindre vandkraftværker i Flåmselvi. Det er Kjosfoss kraftværk som blev bygget i forbindelse med bygningen af Bergensbanen og som gav strøm til jernbanen, og Leinafoss kraftværk i nedre del av Flåmsdalen.

Kilder og henvisninger

 Kort  på norgeskart.no
  Flåmselva  på Store Norske Leksikon

Vandløb i Vestland
Aurland
Ulvik

Flåmselvi


Gilberto Duarte (født 6. juli 1990) er en portugisisk håndboldspiller, som spiller i Montpellier Handball i Frankrig og for Portugals herrehåndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Portugal
Olympiske håndboldspillere fra Portugal
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Portugal ved sommer-OL 2020

Gilberto Duarte


Karaevliya, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Karaevli olarak geçmektedir. Daha önceleri Sungurlu ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 79 km, Uğurludağ ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Uğurludağ belde ve köyleri

Karaevliya, Uğurludağ


Dryobates é um género de aves da família dos pica-paus. As espécies deste grupo distribuem-se pela Eurásia e pelas Américas.

Lista de espécies
O género Dryobates compreende actualmente 5 espécies:

 Pica-pau-galego-da-califórnia, Dryobates nuttallii
 Pica-pau-arlequim, Dryobates scalaris
 Pica-pau-felpudo Dryobates pubescens
 Pica-pau-de-colar-vermelho, Dryobates cathpharius
 Pica-pau-galego, Dryobates minor

!
Géneros de aves
Picidae

Dryobates


An Aechmea echinata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Aechmea echinata in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea echinata


باب كيسان، أحد أبواب دمشق.

 ذكوان بن كيسان، تابعي يمني.
 محمد بن كيسان نحوي بغدادي.
 وهب بن كيسان محدث.
 صالح بن كيسان تابعي مدني.
 طاووس بن كيسان تابعي.
 عبد الرحمن بن كيسان فقيه ومفسر.
 كيسان أبو عمرة قائد جيش .

كيسان (توضيح)


Christinenthal er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schenefeld i den nordvestlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Christinenthal ligger ved Bundesstraße B430 mellem Schenefeld og Hohenwestedt. Vandløbene Bekau og Lammsbek løber gennem kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Christinenthal


Durch die Bronzehörner aus irischen Hortfunden in Ballynure, Drumbest und Drunkendult (alle im County Antrim) und Dungannon (County Tyrone) alle in Nordirland, sowie Clogherclemin (County Kerry) und Dowris (County Offaly) beide in Irland ist durch über 90 erhaltene Hörner auf der irischen Insel der Beleg für Musik zumindest ab der späten Bronzezeit erbracht. Im Dowris-Hort waren es 26 Bronzehörner bzw. -trompeten in Form von Stierhörnern.

Die Hörner () gibt es laut John M. Coles in zwei Grundtypen:
 Beim "end-blow" entweicht die Luft durch eine ziemlich kleine Öffnung am Ende des Horns.
 Beim "side-blow" entweicht die Luft durch eine ziemlich große Öffnung auf der Seite des Horns.

Es ist darauf hingewiesen worden, dass die Hörner wie australische Didgeridoos funktionieren könnten. Experimente mit beiden Grundtypen aus dem Hortfund von Drumbest, mit dem vermutlich einzigen erhaltenen Paar spielbarer Trompeten aus der Bronzezeit, haben gezeigt, dass sie sogar ohne moderne Mundstücke gespielt werden konnten. Sie erwiesen sich als musikalisch abgestimmt und waren dazu fähig, eine einfache Melodie zu erzeugen.

Literatur
 John M. Coles: Irish Bronze Age Horns 1963
 Laurence Flanagan: Ancient Ireland: life before the Celts. Gill & Macmillan, Dublin 1998, S. 224.
 Simon O'Dwyer: Prehistoric Music of Ireland (Revealing History). 2004.

!
Naturtrompete
Archäologische Fundgattung

Weblinks
 Hörner von Drumbest engl und Bild

Bronzehörner aus irischen Hortfunden


Nedanovce este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 626 de locuitori. Se învecinează cu comuna Klátova Nová Ves.

Istoric
Localitatea Nedanovce este atestată documentar din 1344.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nedanovce


Laura Flippes (født 13. December 1994) er en fransk håndboldspiller som spiller i Paris 92 og for Frankrigs kvindehåndboldlandshold.

Hun var med til at vinde OL-guld for , ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalesejr over , med cifrene 30-25.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Håndboldspillere fra Metz Handball
Håndboldspillere fra Paris 92
Personer fra Strasbourg
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2020

Laura Flippes


Le  ou kúnga était un équidé hybride utilisé comme animal de trait dans l'ancienne Syrie et en Mésopotamie. Il est le premier hybride connu créé par l'être humain. Il constituait un atout militaire et était une marque de statut économique et politique.

Les écrits cunéiformes dès le milieu du  avant notre ère décrivent l'animal comme un hybride mais n'indiquent pas les espèces génitrices. La paléogénomique moderne révèle qu'il s'agissait de la progéniture d'une ânesse domestiquée et d'un âne sauvage syrien mâle. Les kungas sont tombés en désuétude après l'introduction des chevaux domestiques dans la région à la fin du  avant notre ère.

Équidés d'élite
Le cunéiforme du troisième millénaire avant notre ère du royaume d'Ebla et de la région mésopotamienne de Diyala nomme plusieurs types d'équidés (ANŠE, ), dont un spécifié comme le kúnga (ANŠE BAR.AN, ), qui apparaissent entre environ 2600 et 2000 avant notre ère ; ces animaux coûteux, très appréciés par l'élite, étaient élevés à Nagar, dont les dirigeants les utilisaient eux-mêmes et monopolisaient leur production pour la distribution dans la région. Les archives d'Ebla rapportent des achats répétés coûteux d'équidés kúngas de Nagar, et c'est apparemment en relation avec ce commerce que les « hauts surintendants des auriges » et les responsables de l'entretien du troupeau d'Ebla kúngas se sont rendus à Nagar. Le roi d'Ebla les offre en cadeau à d'autres souverains. Il a été suggéré que le commerce du kúnga était au cœur des économies des royaumes de la région et que l'affichage ostentatoire d'animaux aussi chers dans l'art officiel les associait directement à la royauté et au pouvoir. Une paire de sceaux de l'époque, dont un de Nagar, représente des équidés avec des dieux dans le royaume divin.

Nature hybride
Les descriptions d'époque laissent entendre qu'il s'agissait d'hybrides et indiquent que, comme la plupart des équidés hybrides, ils étaient stériles. Par exemple, les poulains sont décrits dans des troupeaux de pouponnières avec des ânes adultes ou des onagres et des poulains d'ânes, jamais avec des parents kúngas. La production aurait donc été un processus intensif : ils n'auraient pas établi de lignée domestiquée, améliorable par élevage sélectif, mais plutôt chaque kunga était produit  à partir des deux espèces parentales dans des élevages. De même, la nécessité d'acheter à plusieurs reprises de nouveaux animaux pour maintenir une écurie de kúngas indique qu'il n'y avait pas de reproduction de kungas.

Archéologie

Représentations

Les kúngas étaient utilisés comme animaux de trait, les mâles les plus petits ou les femelles étant utilisés pour tirer des charrues, alors qu'on retrouve les individus les plus forts dans des rôles plus cérémoniels ou martiaux, tirant les charriots de combat à quatre roues ou les chars des rois et des dieux. Ils apparaissent dans ce rôle dans des représentations officielles telles que l'étendard d'Ur, une mosaïque datant d'environ  avant notre ère, et de nombreux sceaux, tandis qu'un anneau de rêne similaire à ceux représentés dans l'étendard d'Ur a été trouvé à Ur, décoré d'un équidé. Ces représentations sont plus vraisemblablement des kungas que des ânes, qui n'apparaissent que dans des rôles de moindre importance. Des illustrations montrent ce qui semble être une équipe de remplacement de ces équidés, menée par des cordes passées à travers des anneaux placés dans leurs lèvres supérieures. Leur apparition dans l'art cunéiforme et les représentations officielles semble suivre un développement parallèle à celui des royautés de la région, suggérant que le kúnga constituait une marque de prestige utilisée à des fins propagandistes par les monarques.

Sépultures
Les kúngas ont été impliqués dans des rituels funéraires, comme le montrent les registres de d'achat de harnais pour des funérailles de haut rang. Plus de quarante équidés ont été sacrifiés et enterrés cérémonieusement dans des tombes d'élite à Tell Umm el-Marra, en Syrie, dans des chambres séparées des sépultures d'humains adultes, mais beaucoup sont accompagnés de nourrissons humains présentant des signes de sacrifice. Ces kungas peuvent avoir été enterrés soit comme des offrandes aux divinités, soit comme des compagnons des élites humaines enterrées, de telles sépultures pouvant aussi avoir joué un rôle de légitimation pour les lignées royales et l'élite, les équidés « royaux » sacrifiés servant d'analogues aux rois humains. Comme le kúnga « supérieur » de l'écriture cunéiforme, ces équidés étaient tous des mâles, dont la taille variait de  à . Il existe des défis inhérents à l'identification des espèces de squelettes d'équidés, mais les équidés d'Umm el-Marra partageaient des signes de domestication tels que l'usure des mors et des preuves de fourrage plutôt que de pâturage. Ils avaient un excès de surocclusion dentaire qui suggérait que tous représentaient une population commune d'équidés, tandis que leurs os mêlaient des caractéristiques d'onagre et d'âne, étant dimensionnés plus comme le premier, mais avec la plus grande robustesse du second, indiquant un hybride entre les deux espèces d'équidés. Un tel hybride aurait été plus fort et plus rapide que l'âne, tout en étant moins difficile à apprivoiser que l'âne sauvage syrien.

Paléogénomique
Des analyses génomiques, réalisées par E.Andrew Bennett , ont permis d'éclaircir l'origine des kungas. Les génomes de plusieurs squelettes ont été comparés avec ceux d'équidés existants et éteints, ce qui leur a permis de conclure, dans leur étude de , que les kungas étaient des progénitures hybride F1 d'ânes sauvages syriens mâles et d'ânesses domestiques, .

Ces résultats font du kunga le plus ancien animal hybride créé par l'homme, antérieur au premier mulet d'environ .

Devenir
Le kunga a conservé son statut d'élite pendant un demi-millénaire mais a fini par être supplanté par les chevaux domestiques, introduits dans la région à la fin du troisième millénaire avant notre ère. Peu après, le cheval a pu remplir les rôles précédemment occupés par le kúnga, qui disparait rapidement des archives historiques. Un hybride similaire aurait été produit au zoo de Londres en 1883, mais l'extinction ultérieure de l'âne sauvage syrien rend désormais impossible la réédition de ce croisement.

Notes et références

Notes

Références

Âne
Ongulé (nom vernaculaire)
Équidé
IIIe millénaire av. J.-C.
Hybride équin

Kunga


Sclavo Automobili Eridano war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus der Corso Emanuele II 68 aus Turin begann 1911 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Eridano. 1914 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das einzige Modell 10 HP hatte einen Vierzylinder-Blockmotor mit 1693 cm³ Hubraum. Das Getriebe verfügte entweder über drei oder vier Gänge. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 70 km/h angegeben. Der Preis für das viersitzige Modell betrug 5500 Lire. Die Werbung lobte insbesondere die Eigenschaft, dass jede Steigung mühelos bezwungen werde.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)

Sclavo Automobili Eridano


Jean-Louis de Rabutin, comte de Bussy, né en  et mort le  à Vienne, est un militaire français.

Biographie
Fils de Françoise de Montbeton et de Jean de Rabutin, de la branche cadette de la famille bourguignonne, et de ce fait cousin germain  de Marie de Sévigné et du comte de Bussy-Rabutin, il a d'abord été page de la princesse de Condé, nièce de Richelieu et épouse du Grand Condé, puis mousquetaire, avant de devoir se sauver de France en 1671, à la suite d'un scandale.

Il a eu une grande fortune à l'étranger en prenant du service auprès de Charles de Lorraine, puis dans l'armée impériale peu avant le second siège de Vienne, comme lieutenant-colonel dans un régiment de dragons occupant Wiener Neustadt. En 1682, il a épousé , fille du duc de Holstein Wissembourg, de la maison royale de Danemark.

Après avoir combattu aux sièges de Buda et de Nové Zámky pendant la Grande guerre turque, il a été promu colonel en 1686 par le commandant suprême, l'électeur Maximilien-Emmanuel de Bavière, et reçu un régiment en commandement. Devenu général de bataille en novembre 1686, il s'est distingué dans d'autres batailles et été blessé à l'épaule d'un coup de mousquet, lors du siège de Belgrade en 1688. Il a ensuite servi sur le Rhin sans action notable puis, en 1691, en Italie sous le prince Eugène, lorsque celui-ci envahit le Dauphiné en 1692. Dirigeant l'avant-garde, il est promu lieutenant maréchal, la même année, et commande la prise de Guillestre, défendue par de fortes forces espagnoles. Lorsque l'armée se retire, il commande l'arrière. En 1693, il s'empare du fort de Santa Brígida pour soutenir le duc Victor-Amédée II, lors du siège de Pignerol. Lors de la déroute d'Orbessan, il revient sur le devant de la scène. En 1694 et l'année suivante, il est envoyé en mission diplomatique à Milan et à Vienne, ville où il fait plus ample connaissance avec l'empereur Léopold , qui l'a promu général de cavalerie.

Peu de temps, l'électeur Auguste le Fort, commandant suprême en Hongrie, lui ayant ordonné d'avancer contre Temesvar, il a participé à la bataille d'Olasch, du , contre les Turcs, qui s'est soldée par un retrait des deux armées avec de lourdes pertes de part et d'autre. Il a néanmoins réussi à sauver une grande partie de ses troupes et à les ramener en Transylvanie. Un an plus tard, il s'est rendu en Hongrie pour soutenir le prince Eugène, réussissant à tromper les Ottomans et à unir ses troupes aux siennes. Lors du conseil de guerre précédant la bataille de Zenta, du , il a été l'un des rares à soutenir le plan du prince Eugène d'attaquer l'ennemi retranché avant qu'il ne traverse la rivière Tisza, commandant l'aile gauche dans cette bataille décisive de la cinquième guerre austro-turque ainsi que l'une des pires défaites jamais infligées à l'Empire ottoman, mettant fin à la domination turque sur la Hongrie.

Après la bataille, il a marché vers Temesvar et pris Uf-Palanka, le 4 novembre, avant de retourner en Transylvanie, dont le commandement des troupes lui a été confié, à l'issue de la signature de la paix de Carlowitz, en 1699, mais le mécontentement continuant d'agiter la Transylvanie, il a dû réprimer un soulèvement à Hermannstadt et empêcher les Tatars de l'envahir. Les troubles ont été encore alimentés, à partir de 1703, par la guerre d'Indépendance de Rákóczi menée par la noblesse hongroise contre l'absolutisme des Habsbourg, et il n'a pas été en mesure d'empêcher les domaines d'élire prince François II Rákóczi, avec le soutien de la France. Obligé d'abandonner la ville fortifiée de Kolozsvár en, en 1704, il s'est installé à Hermannstadt, où de nombreux insurgés sont morts, d'autres devant fuir. Il a fait capturer les chefs des rebelles, exécuter le chancelier de Transylvanie, fait confisquer les actifs des principaux rebelles et pour les distribuer à ses troupes pour les récompenser.

Il a également réussi dans les batailles suivantes, avant d'être mis sur la défensive en raison de la supériorité de ses adversaires. Les villes les plus importantes étaient désormais aux mains des rebelles et une éventuelle retraite en Valachie était coupée. Lors de son accession au trône, le nouvel empereur Joseph  l'a nommé feld-maréchal, en 1704, en lui promettant son soutien. Cette promesse non tenue, il a dû quitter Hermannstadt avec seulement  hommes, et se replier sur Gyulafehérvár, où il a fait sa jonction avec les troupes du , ce qui a permis de renverser la situation et permis aux Impériaux de reprendre l'initiative. Ils ont convoqué le parlement de l'État pour permettre à la noblesse de rendre hommage à l'empereur, tandis que Rabutin recevait l'ordre de combattre le soulèvement en Hongrie. Cette campagne ayant échoué, car les insurgés ont évité la bataille ouverte, il a été obligé de se retirer en Styrie. Pendant ce temps, la Transylvanie était presque perdue et des par des intrigues de cour lui ont même fait perdre son commandement en Transylvanie. En échange, il a été nommé membre du Conseil d'État, mais il a protesté et demandé à retourner en Transylvanie, ce qui lui a été accordé en 1708. Avec l'aide du , il a largement réussi à réprimer le soulèvement des anti-Habsbourg hongrois, jusqu'à son rappel, en 1708. Il est retourné à Vienne et, en 1712, il a été nommé membre du conseil secret.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Général autrichien
Naissance en 1642
Décès en novembre 1716
Décès à Vienne (Autriche)
Décès à 74 ans

Jean-Louis de Bussy-Rabutin


Asger Jorn er en dansk portrætfilm fra 1977 instrueret af Per Kirkeby efter eget manuskript.

Handling
Maleren Per Kirkebys film vil sammenfatte Asger Jorns liv og kunstneriske indsats i én biografisk helhed. Filmen samler sig om nogle få afsnit i Jorns liv og tager udgangspunkt i de øde, forblæste landskaber i Vestjylland, hvor han blev født. Herfra bevæger den sig til fyrrerne og halvtredserne, hvor bl.a. udsmykningen til Silkeborg Bibliotek skildres. I spring - der knyttes sammen af filmens talte kommentar, der er Jorns egne tekster - føres filmen til Jorns hus i Albisola i Italien, til araberkvarteret i Paris, til det store keramiske relief, der i 1959 blev opsat på Statsgymnasiet i Århus, og til Gotland, der var en inspiration for kunstnerens interesse for den forhistoriske nordiske kunst. Filmen viser også eksempler på Jorns kunst.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1977

Asger Jorn (dokumentarfilm)


Zračno izviđanje (engl. aerial reconnaissance) je tip izviđanja, odnosno prikupljanja strateških podataka korištenjem zrakoplova i/ili drugih uređaja. Najčešće se koristi u vojne svrhe, odnosno izviđaju se neprijateljski položaji (kretanje mehanizacije, kretanje pješadije, položaji topništva i protuzračne obrane i sl.).

Povijest

Rani razvoj
Nakon Francuske revolucije javlja se ideja zračnog izviđanja. Prvi je u djelo pretvaraju Francuzi te prvu letjelicu nazivaju L'Entreprenant. Charles Coutelle dobiva zadatak da korištenjem zračnog balona usavrši izviđanje neprijateljskih položaja. Prva uporaba zračnih balona u stvarnoj borbi odvija se tijekom treće godine revolucionarnog rata (1974.). Prisutnost balona uvelike je olakšala francuske borbe te je uz prikupljanje informacija s terena znatno utjecao na moral austrijske vojske.

Tijekom 1860-ih godina započela su prva primitivna fotografiranja iz balona koja predstavljaju najraniju fazu fotografskog zračnog izviđanja (engl. imagery reconnaissance). Za fotografiranje su uz balone korišteni i zmajevi koji se puštaju niz vjetar.

U prvim godinama dvadesetog stoljeća Julius Neubronner prvi put eksperimentira zračno izviđanje korištenjem golubova. Golubovi su na sebi nosili male kamere.

1891. godine Ludwig Rahrmann patentira svoj izum koji se temelji na postavljanju kamera na artiljerijske projektile velikog kalibra. Ovaj patent daje inspiraciju Alfredu Maulu da 1903. godine razvije vlastitu inačicu topničkog projektila s kamerom (engl. Maul Camera Rocket). Ovaj tip izviđanja korišten je kratkoročno, svega par godina, odnosno tijekom Prvog balkanskog rata. Maulova raketa imala je maksimalni domet od jednog kilometra (3300 stopa), masa pri ispaljivanju bila je 42 kilograma, a dužina granate bila je 6 metara. Alfred Nobel već je 1896. razvio koncept kamere postavljene na projektilu, ali je nije nikad službeno testirao.

Talijansko ratno zrakoplovstvo po prvi put koristi zrakoplove za borbene misije 1911. i 1912. godine tijekom Talijansko-turskog rata. 23. listopada 1911. godine, talijanski vojni pilot Carlo Piazza obavlja prelet preko turskih borbenih linija u Libiji i po prvi put u povijesti izviđa teren iz zrakoplova. Prvi izviđački let u Europi izvodi se u Grčkoj također preletom preko turskih vojnih snaga. Samo nekoliko dana kasnije, Bugarska vojska također obavlja svoj prvi zrakoplovni borbeni prelet preko turskih snaga.

Prvi svjetski rat

Tijekom prvih mjeseci rata zračno izviđanje putem kamera koristilo se vrlo malo, prednost pred istim imali su vojni crtači koji su radili skice terena iz izviđačkih zrakoplova. Frederick Charles Victor Laws započeo je eksperimentalno fotografiranje iz zraka 1912. godine. Tijekom svojih preleta otkrio je da se vertikalne fotografije snimljene sa 60% preklapanja (kreiranje panorame korištenjem više fotografija) mogu koristiti za stvaranje stereoskopskog efekta stvarajući tako percepciju dubine koja bi mogla pomoći timovima za izradu karata te obavještajnim djelatnicima. Britanske snage 1915. godine dodatno su usavršile zračno izviđanje te su u nekoliko preleta snimile cjelokupni njemački kompleks rovova u francuskoj regiji Artois.

Prve namjenske kamere za zračno izviđanje napravio je 1915. godine John Moore-Brabazon. Kamera je ugrađena u pod zrakoplova i imala je mogućnost okidanja (slikavanja) na pilotov pritisak gumba.

Pri kraju rata ovaj tip izviđanja znatno se razvio. 1918. godine obje strane su dvaput na dan slikavale cjelokupni teren, odnosno neprijateljske položaje. Do kraja rata snimljeno je više od 500 000 fotografija. Utjecaj fotografiranja najbolje se osjetio na zapadnom frontu gdje se ono najčešće koristilo za izviđanje prije teških topničkih napada pospješujući tako preciznost samih granata. Zračno fotografiranje postalo je neizostavan dio ratovanja, odnosno promijenilo je način na koji se vodi rat.

Drugi svjetski rat

1928. godine britanski RAF razvio je elektronički toplinski sustav koji se dalje koristio i ugrađivao u kamere koje su potom montirane na zrakoplove. Ovaj izum omogućio je vojnim zrakoplovima da snimaju teren s velike visine bez zamrzavanja optike. Prvotna ideja bila je ugradnja kamera u zrakoplov Supermarine Spitfire, ali je s vremenom došlo do razvoja posebne inačice zrakoplova koja je služila isključivo za izviđanje, Spitfire PR. Posebne inačice zrakoplova imale su brzinu od preko 600 km/h (oko 390 milja na sat) te su mogli doseći visinu od približno 10 000 metara (30 000 stopa). Spitfie PR nije nosio nikakvo naoružanje stoga je bio vrlo ranjiv ako bi došlo do izlaganja neprijateljskoj vatri.

Osim Spitfire zrakoplova, za zračno izviđanje razvijene su posebne inačice britanskog zrakoplova Mosquito, P-38 Lightning i P-51 Mustang. Ovim zrakoplovima također je skinuto naoružanje, a često su bili bojani u plavu ili ružičastu kamuflažnu boju kako bi ih se teže detektiralo. Britanski Mosquito je u određenim inačicama mogao doseći visinu od preko 11 000 metara, a neki zrakoplovi su išli čak do 12 500 metara. Procjenjuje se da je tijekom perioda od 1941. do 1945. godine izrađeno preko 15 000 kamera za zračno izviđanje tipa Fairchild K-20. Kamera K-20 korištena je na zrakoplovu Enola Gay - teškom bombarderu B-29 koji se koristio u atomskom bombardiranju Hirošime i Nagasakija.

Hladni rat

Po završetku Drugog svjetskog rata dolazi do ubrzanog razvoja zračnog izviđanja dugog dometa. Kamere dugog dometa montirane su na strateške bombardere Canberra i B-57. Nakon Korejskog rata kamere su korištene u šestomotornim bombarderima Boeing B-47 Stratojet. Osim kamera, neki bombarderi su nosili tzv. photoflash bombe (bombe koje su se koristile tijekom noćnih izviđanja terena. Cilj bombe bila je detonacija netom prije doticaja sa zemljom kako bi se stvorio jaki bljesak kojeg bi se fotografiralo).

Nasljednici izviđačkih bombardera bili su superbrzi zrakoplovi Lockheed U-2 i SR-71 Blackbird. Ovi avioni postizali su iznimno velike brzine na visokim visinama, a upravljanje istima bio je vrlo zahtjevan zadatak zbog osjetljive tehnologije, koja ako se onesposobi za daljnje letenje, tj. obori na tlo, može biti zarobljena i iskorištena od strane neprijateljskih oružanih snaga za razvoj vlastitog oružja. Zbog težine samog zadatka izviđanja, piloti izviđačkih zrakoplova prolazili su dodatne obuke i treninge.

U ranim 1980-im godinama američka mornarica osposobljava i stavlja u uporabu eskadrilu zrakoplova F-14 Tomcat na koje je montirana suvremena izviđačka oprema. Inačice borbenog zrakoplova F-14 korištene su sve do 1990-ih godina.

Suvremene tehnike zračnog izviđanja

Tijekom 2001. godine SAD je obavio prvi let bespilotnom letjelicom MQ-9 Reaper. MQ-9 je elektronički kontrolirani dron čija cijena po jedinici iznosi približno 17 milijuna dolara. Cjelokupni program razvoja letjelice koštao je 11,8 milijardi američkih dolara.

Tijekom 2000-ih godina razvijaju se minijaturne bespilotne letjelice poput AeroVironment Wasp III, Aeryon Scout, EMT Aladin i sl. Prednost pred klasičnim dronovima ostvaruju putem svoje relativno male cijene koja se kreće uglavnom do 50 000 dolara (ovisno o dodatnoj opremi). Minijaturna elektronika i cjelokupni dizajn omogućuju letjelicama da vrše neprimjetna izviđanja izrazito nepristupačnih terena. Još jedna prednost su inačice koje imaju sustav poput helikoptera pa mogu izviđati u urbanim sredinama (zgrade, među raslinjem, ispod mostova i kritične infrastrukture i sl.)

Izvori

Špijunaža
Vojska

Zračno izviđanje