Alexander Bittner (* 6. März 1850 in Friedland, Böhmen; † 31. März 1902 in Wien) war ein österreichischer Geologe und Paläontologe.

Leben und Wirken
Alexander Bittner, der Sohn eines Kaufmannes, besuchte das Gymnasium in Jičín und Prag. Sein Großonkel väterlicherseits war der Prager Astronom Adam Bittner. Nach dem Studium an der Universität Wien war er ab 1873 Assistent von Eduard Suess, wo er auch geologische Forschungsreisen nach Italien und Griechenland unternahm. Im Jahr 1881 wurde Bittner an der Wiener Universität zum Dr. phil. promoviert. Ab 1897 war der seit 1877 tätige Aufnahmegeologe Chef der k.k. geologische Reichsanstalt in Wien. Seine Verdienste liegen in den Arbeiten über die Alpengeologie sowie in der Paläontologie.

Bittner war auch ein sehr guter Zeichner, so stammen von ihm zahlreiche detailgetreue Skizzen über Gebäudeschäden an Bauwerken nach dem Erdbeben im Jahr 1873 in Norditalien.

Bittner, der an Asthma litt, blieb unverheiratet. Er starb am 31. März 1902 an einer Lungenlähmung. Bestattet wurde er am Wiener Zentralfriedhof (Gruppe 27 B, Reihe 2, Grab 63). Das Grab, welches lange verfiel, wurde im Jahr 1984 von der Stadt Wien auf Anregung Richard Leins wieder instand gesetzt.

Seine berufliche Laufbahn stand stets unter dem Eindruck des Streits mit Edmund von Mojsisovics, mit dem er bei zahlreichen Aufnahmen gemeinsam unterwegs war, über die Gliederung der Alpine Trias. Ein nicht mehr veröffentlichtes Manuskript lässt aber auch darauf schließen, dass es sich auch um einen persönlichen Konflikt handeln könnte und nicht nur um die reine sachliche Ebene.

Bittner wurde in einem ehrenhalber gewidmeten Grab am Wiener Zentralfriedhof (Gruppe 27 B) beigesetzt.

Schriften
 Beobachtungen am Vesuv. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1874, S. 287–288 ().
 Die Brachyuren des Vicentinischen Tertiärgebirges. Denkschr. Akad. Wiss. Wien 34 2, S. 63–106, 1875 ().
 mit Theodor Fuchs: Die Pliocänbildung von Syrakus und Lentini. Sitzungsberichte der Akademie der Wissenschaften mathematisch-naturwissenschaftliche Klasse 71, S. 179–188, 1875 ().
 mit Melchior Neumayr, Friedrich Teller: Geologische Arbeiten im Oriente. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1876, S. 219–227 ().
 Über Phymatocarcinus speciosus Reuss. Sitzungsberichte der Akademie der Wissenschaften mathematisch-naturwissenschaftliche Klasse 75, S. 335–347, 1877 ().
 Das Alpengebiet zwischen Vicenza und Verona. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1877, S. 226–231 ().
 Die Tertiär-Bildungen von Bassano und Schio. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1877, S. 207–210 ().
 Conularia in der Trias. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 281–282 ().
 Das Tertiär von Marostica. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 127–130 ().
 Der geologische Bau des südlichen Baldo-Gebirges. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 396–402 ().
 Ueber den Kalkstein der Hohen Wand. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 224–225 ().
 Vorkommen von Hallstätter Petrefakten im Piestinger Thale und an der Hohen Wand bei Wiener Neustadt. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 153–158 ().
 Vorlage der Karte der Tredici Communi. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1878, S. 58–63 ().
 Aus der Herzegowina. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1879, S. 287–293 ().
 Reisebericht aus der Herzegowina. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1879, S. 310–312 ().
 Route Sarajevo - Mostar. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1879, S. 257–260 ().
 Trias von Recoaro. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1879, S. 71–78 ().
 Vorlage der geologischen Uebersichtskarte der Hercegovina und der südlichsten Theile von Bosnien. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1879, S. 351–352 ().
 Der geologische Bau von Attika, Boeotien, Lokris und Parnassis. Denkschr. Akad. Wiss. Wien 40_1, 1880, S. 1–74 ().
 mit Melchior Neumayr: Überblick über die geologischen Verhältnisse eines Theiles der ägäischen Küstenländer. Denkschr. Akad. Wiss. Wien 40_1, 1880, S. 379–415.
 Die Hercegovina und die südöstlichsten Theile von Bosnien. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 030, 1880, S. 353–438 ().
 mit Johann August Edmund, Mojsisovics von Mojsvar, Emil Tietze: Grundlinien der Geologie von Bosnien-Hercegovina. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 030, 1880, S. 159–166 ().
 Die Sedimentgebilde in Judicarien. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1880, S. 233–238 ().
 Ueber die geologischen Aufnahmen in Judicarien und Yal Sabbia. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 031, 1881, S. 219–370 ().
 Bemerkungen zu voranstehender Mittheilung. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1881, S. 27–28 ().
 Bericht über die Aufnahmen in der Gegend von Brescia. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1881, S. 269–273 ().
 Mittheilungen aus dem Aufnahmsterrain. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1881, S. 52–54 ().
 Ueber die Triasbildungen von Recoaro. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1881, S. 273–275 ().
 Beiträge zur Kenntniss der Echinidenfauna des Alttertiärs von Vicenza und Verona. Beiträge zur Paläontologie und Geologie Österreich-Ungarns und des Orients 001, 1882, S. 73–110 ().
 Aus dem Halleiner Gebirge. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1882, S. 235–240 ().
 Mittheilungen über das Alttertiär der Colli Berici. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1882, S. 82–94 ().
 Neue Petrefactenfundorte im Lias und in der Trias der Salzburger Alpen. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1882, S. 317–319 ().
 Neue Beiträge zur Kenntniss der Brachyuren-Fauna des Alttertiärs von Vicenza und Verona. Denkschriften der Akademie der Wissenschaften 46_2, Wien 1883, S. 299–316 ().
 Bericht über die geologischen Aufnahmen im Triasgebiete von Recoaro. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 033, 1883, S. 561–634 ().
 Nachträge zum Berichte über die geologischen Aufnahmen in Judicarien und Val Sabbia. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 033, 1883, S. 405–442 ().
 Ueber den Charakter der sarmatischen Fauna des Wiener Beckens. Jahrbuch der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt 033, 1883, S. 131–150 ().
 Micropsis Veronensis, ein neuer Echinide des oberitalienischen Eocaens. Sitzungsberichte der Akademie der Wissenschaften mathematisch-naturwissenschaftliche Klasse 88, 1883, S. 444–449 ().
 Der Untersberg und die nächste Umgebung von Golling. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1883, S. 200–204 ().
 Einsendungen von eocänen und neogenen Petrefacten aus der Hercegowina durch Hauptmann Baron v. Löffelholz. Verhandlungen der Geologischen Bundesanstalt 1883, S. 134–136 ().
 Eine triadische Conularia. Verhandlungen der Kaiserlich-Königlichen Geologischen Reichsanstalt Wien, Jg. 1890, (9), Wien 1890, S. 177–178 ().
 Brachiopoden der alpinen Trias. Abhandlungen der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XIV, 41 Taf., Alfred Hölder, Wien 1890, S. 1–325 ().
 Brachiopoden der alpinen Trias, Nachtrag I. Abhandlungen der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XVII, Heft 2, 4 Taf., Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, Wien 1892, S. 1–40 ().
 Neue Arten aus der Trias von Balia in Kleinasien. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLIII, 1892, Heft 1, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, Wien 1893, S. 77–90, Taf. IV–V ().
 Was ist norisch? Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLIII, 1892, Heft 3, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, Wien 1893, S. 387–396 ().
 Zur neueren Literatur der alpinen Trias. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLIV, 1894, Heft 2, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1894, S. 233–379 ().
 Ueber die Gattung Rhynchonellina Gemm. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLIV, 1894, Heft 3–4, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1894, S. 547–572, Tafel VIII–IX ().
 Brachiopoden aus der Trias von Lagonegro in Unteritalien. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLIV, 1894, Heft 3–4, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1894, S. 583–588 ().
 Lamellibranchiaten der alpinen Trias, I. Theil: Revision der Lamellibranchiaten von Sct. Cassian. Abhandlungen der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XVIII, Heft 1, 24 Taf., Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1895, S. 115–128 ().
 Zur definitiven Feststellung des Begriffes "norisch" in der alpinen Trias. Im Selbstverlage des Verfassers, Gesellschafts-Buchdruckerei Brüder Hollinck, Wien 1895 doi:10.5962/bhl.title.14081 ().
 Neue Brachiopoden und eine neue Halobia der Trias von Balia in Kleinasien. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLV, 1895, Heft 2–3, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1896, S. 249–254, Tafel XI ().
 Rhynchonellina Geyeri, ein neuer Brachiopode aus den Gailthaler Alpen. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLVII, 1897, Heft 2, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1897, S. 387–392, Tafel XI–XII ().
 Ueber die stratigraphische Stellung des Lunzer Sandsteins in der Triasformation. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band XLVII, 1897, Heft 3–4, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1898, S. 429–454 ().
 Entgegnung auf die Schrift der fünfunddreissig wirklichen Mitglieder der kais. Akademie der Wissenschaften in der Angelegenheit des Herrn E. v. Mojsisovics. Verlag von Dr. A. Bittner, Gesellschafts-Buchdruckerei, Wien 1898.
 Eine Bemerkung zur Nomenclatur und Gliederung der alpinen Trias. Gesellschafts-Buchdruckerei, Brüder Hollinck, Wien 1899, 6 S.
 Ueber die triadische Lamellibranchiaten-Gattung Mysidioptera Sal. und deren Beziehungen zu palaeozoischen Gattungen. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band L 1900, Heft 1, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1900, S. 59–66, Taf. VI ().
 Ueber Pseudomonotis Telleri und verwandte Arten der unteren Trias. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band L 1900, Heft 4, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1901, S. 559–592, Taf. XXII–XIV ().
 Lamellibranchiaten aus der Trias von Hudiklanec nächst Loitsch in Krain. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band LI 1901, Heft 2, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1902, S. 225–234, Taf. VII ().
 Brachiopoden und Lamellibranchiaten aus der Trias von Bosnien, Dalmatien und Venetien. Jahrbuch der kaiserlich-königlichen geologischen Reichsanstalt, Band LII 1902, Heft 3–4, Verlag der k. k. Geologischen Reichsanstalt, in Comission bei R. Lechner (W. Müller), Wien 1903, S. 495–642, Taf. XVIII–XXVII ().

Literatur
 E. Zimmermann: Dr. Andreas Bittner †. In: Verhandlungen der k. k. geologischen Reichsanstalt 1902, Nr. 6, S. 165–170 (online)

 Franz Tatzreiter: Neue Beiträge zum Leben des Alexander Bittner. Ein Nachtrag zu seinem 100. Todestag. In: Berichte der Geologischen Bundesanstalt 55, 2003 (online).

Weblinks
  (mit Publikationsverzeichnis)

Einzelnachweise

Paläontologe
Geologe (19. Jahrhundert)
Geologe (20. Jahrhundert)
Mitarbeiter der Geologischen Bundesanstalt
Beamter (Cisleithanien)
Geboren 1850
Gestorben 1902
Mann

Alexander Bittner


Sabadell, İspanya otonom Katalonya Bölgesi'nde Barselona'da Vallès Occidental ilçesine bağlı bir kent. Barselona kentinin 20 km kuzeybatısında yer almaktadır ve şehirleşmiş metropoliten Barselona'nın bir parçasıdır. Şehir ticaret ve sanayi bakımından gelişmiştir.

Demografi

Sabadell belediye sınırları içinde nüfusu 01.01.2010 tahmini itibarıyla 207.338 kişidir ve nüfus yoğunluğu 5377 kişi/km²dir. Sabadell belediye sınırları içinde nüfusun gelişmesi şu gösterimde izlenebilir:

1000 Kişi

Kaynak: INE - Instituto Nacional de Estadística, İspanya
  Kaynak:Hollandaca Wikipedia "Sabadell" maddesi

Resimler

Sabadell

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Barselona ili
 Vallès Occidental
 Katalonya

Dış bağlantılar

 Sabadell Belediyesi resmî websitesi

Sabadell


Jabulani Adatus Nxumalo OMI (* 27. Januar 1944 in Durban) ist ein südafrikanischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Erzbischof von Bloemfontein.

Leben
Jabulani Adatus Nxumalo trat der Ordensgemeinschaft der Oblaten der Unbefleckten Jungfrau Maria bei und empfing am 2. September 1974 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II.  ernannte ihn am 8. Juli 2002 zum Weihbischof in Durban und Titularbischof von Ficus. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Durban, Wilfrid Fox Kardinal Napier OFM, am 12. September desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren George Francis Daniel, Erzbischof von Pretoria und Militärbischof von Südafrika, und Paul Mandla Khumalo CMM, Bischof von Witbank.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 10. Oktober 2005 zum Erzbischof von Bloemfontein. Am 1. April 2020 nahm Papst Franziskus das von Jabulani Adatus Nxumalo aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Person des Christentums (Südafrika)
Person (Bloemfontein)
Oblate der Unbefleckten Jungfrau Maria
Südafrikaner
Geboren 1944
Mann

Jabulani Adatus Nxumalo


Aquiles Serdán Alatriste (2 November 1876 – 18 November 1910) was a Mexican politician. He was born in the city of Puebla, Puebla, and was a supporter of the Mexican Revolution led by Francisco I. Madero.

His family was politically active and involved. His grandfather, Miguel C. Alatriste, was a strong liberal during the Reform, and served as governor of the state of Puebla in 1857. During the French Intervention, Alatriste fought against the invaders and their Mexican conservative allies, was captured and executed. His father, Manuel Serdán, was one of the founders of the Partido Socialista Mexicano (Mexican Socialist Party), and co-authored La Ley del Pueblo that called for agrarian reform. Manuel Serdán disappeared, perhaps murdered by authorities.

Aquiles Serdán was a shoemaker by trade, as was his father, Manuel Serdán. He read Francisco I. Madero's 1909 book, The Presidential Succession of 1910, in which Madero laid out the problems of Mexico under Porfirio Díaz's rule and called for open elections. Serdán corresponded with Madero and organized an Anti-Reelectionist Club in the city of Puebla, joined mainly by textile workers.  He became a revolutionary, opposing Díaz. Serdán was arrested by Díaz's government, spending October - December 1909 in prison.

He actively campaigned for Madero in the 1910 presidential elections, but when Madero was arrested and fraudulent elections held, Serdán left for the United States. After the Electoral College declared Díaz and Ramón Corral victors in the 1910 elections, Serdán is reported to have said, "Do not intone the hosanna of Victory, Señores Porfiristas and Corralistas, for we Anti-Reelectionists have not yet fired the last cartridge."

When Madero escaped jail in 1910 and issued the Plan of San Luis Potosí, which called for rebellion throughout Mexico on November 20, 1910, Serdán returned to Puebla to organize revolution there. He and his brother Máximo bought arms and raised support from men to bear them.  His sister Carmen Serdán went to San Antonio, Texas, a center of exiled Mexican revolutionaries, and obtained 20,000 pesos for the rebellion.

The Díaz government got wind of the Serdán's revolutionary activities and the Puebla police chief and men under his command came to the Serdán family home, where violence ensued on 18 November 1910. Serdán, his brother Máximo, and his wife, mother, and sister Carmen, along with nine men, defended the house. Although he had hopes that the city of Puebla would rise, it did not and the government forces killed Serdán, losing 158 of its own men. When Madero heard of Serdán's death, he is reported to have said, "It does not matter. They have shown us how to die."

The northern municipality of Aquiles Serdán, Chihuahua, was renamed in his honor in 1932; he is also remembered by Metro Aquiles Serdán, a station on the Mexico City Metro. His house on Santa Clara Street in the center of Puebla is a museum and remains as he left it the day he was killed.

References

Further reading

LaFrance, David G. The Mexican Revolution in Puebla, 1908-1913: The Maderista Movement and Failure of Liberal Reform. Wilmington: Scholarly Resources 1989.
Sevilla, Jesús Flores. ''La familia Serdán. Mexico City: SepSetentas 1976.

1876 births
1910 deaths
People from Puebla (city)
19th-century Mexican politicians
People of the Mexican Revolution
Mexican democracy activists

Aquiles Serdán


Bouhdid Belhadi (), né à Hammamet, est un militant tunisien en faveur de la défense des droits LGBT et figure de l'association Shams. Il est également le directeur de la première webradio LGBT dans le monde arabe, « Shams Rad ».

Biographie
Né à Hammamet, le militant Bouhdid Belhadi est membre de l'association Shams et le directeur de la première webradio LGBT dans le monde arabe, « Shams Rad », lancée en . Après le lancement de « Shams Rad », Belhadi déclare qu'il a reçu  messages injurieux, dont des menaces de mort et . Il déclare qu'il a également été agressé physiquement.

Selon lui, les tunisiens homosexuels sont confrontés non seulement à la discrimination gouvernementale, mais aussi à la discrimination fondée sur l'orientation sexuelle au niveau social. Il a déclaré que le rejet de la famille, la violence dans les espaces publics, la violence au sein des familles, le suicide et les questions qui affectent les droits institutionnels tels que l'accès à la justice et l'accès aux services publics sont également des questions qui ont un impact sur la population LGBT du pays ; il indique également qu'il est pessimiste quant à l'abrogation de l'article 230 du Code pénal.

En 2015, Hadi Sahly, le vice-président de Shams, déclare que Belhadi a reçu des menaces appelant à sa mort lors d'un prêche du vendredi dans une mosquée à Hammamet.

En 2016, il est amené à interrompre ses études et à vivre caché à cause des menaces qu'il a reçues pour un passage télévisé où il a revendiqué les droits des homosexuels.

Le , Belhadi reçoit le Galas LGBT Award 2017 à l'occasion de la huitième édition de la manifestation organisée à la Mansion House de Dublin en Irlande ; ce prix est décerné chaque année aux personnes et associations qui luttent pour les droits LGBT dans les pays qui discriminent ce groupe.

En 2018, il est agressé par le garde du corps de Rached Ghannouchi à l'ambassade de Malte en Tunisie.

Le , il est invité par Mohsen Marzouk, avec Mounir Baatour (président de Shams), en présence de Khaoula Ben Aïcha, députée de son parti Machrouu Tounes ; il lui fait part de son soutien absolu aux droits de la communauté LGBT, étant donné qu'il s'agit d'un droit constitutionnel universel.

Distinctions
 2017 : Galas LGBT Award 2017

Références

Voir aussi
 Shams
 Situation des personnes LGBT+ en Tunisie

Militant tunisien
Militant pour les droits LGBT
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Naissance à Hammamet

Bouhdid Belhadi


Ingrid A. Rimland, também conhecida como Ingrid Zündel (22 de maio de 1936 - 12 de outubro de 2017), foi uma escritora americana. Ela escreveu vários romances baseados em suas próprias experiências crescendo em uma comunidade menonita na Ucrânia e como uma criança refugiada durante a Segunda Guerra Mundial . Seu romance The Wanderers (1977), que lhe rendeu o California Literature Medal Award de melhor ficção, conta a história da situação difícil das mulheres menonitas em meio às convulsões sociais da revolução e da guerra. Rimland morreu em 12 de outubro de 2017.

Biografia
Nascida em uma comunidade menonita russo-alemã na Ucrânia ela cresceu trilíngue (alemão, russo e ucraniano) na União Soviética . Sua família era rica antes da Revolução Russa, mas sua comunidade foi perseguida sob o regime comunista.  Em 1941, quando ela tinha cinco anos, seu pai foi deportado para a Sibéria . Fugindo do Exército Vermelho, ela acabou na Alemanha com sua mãe em 1945. Depois de vários anos como refugiados, eles emigraram para uma comunidade menonita isolada de Volendam, nas florestas tropicais do Paraguai, em 1948, com a ajuda de menonitas holandeses e americanos.

No Paraguai, ela se casou e teve um filho. A família imigrou para o Canadá em 1960, estabelecendo-se em St. Catharines, Ontário, onde nasceu seu segundo filho, e depois para os Estados Unidos em 1967, onde ela acabou se tornando cidadã americana. Em 1971, ela se formou na Wichita State University. Ela obteve um mestrado e, em 1979, um doutorado em educação (Ed.D) pela University of the Pacific, Califórnia .

Obras literárias
A maior parte de sua obra literária é autobiográfica. Seu romance de 1977, The Wanderers, traça a dizimação da comunidade menonita russa pacifista durante a Revolução Russa. Seu livro de 1984, The Furies and the Flame, é sua autobiografia como imigrante e trata de sua luta para criar seu filho deficiente.

Em seu terceiro livro, Demon Doctor, Rimland relata sua busca para encontrar o criminoso de guerra nazista Josef Mengele na década de 1980 com a ajuda de Simon Wiesenthal . Ela acreditava que Mengele trabalhava como médico em sua comunidade menonita paraguaia de Volendam, mas não conseguiu provar isso.

Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Mortos em 2017
Nascidos em 1936

Ingrid Rimland


කාවන්තිස්ස රජ, (කාකවණ්න තිස්ස), යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි රාජධානියක් වූ රුහුණු රාජධානිය තුල රජකම් කල ශ්‍රේෂ්ඨ සිංහල රජ කෙනෙකි. කාවන්තිස්ස රජු දේවානම්පියතිස්ස රජුගේ බාල සහෝදරයෙකු වූ මහානාග රජගේ මුණුපුරෙකු සහ, සිංහලේ මහා රජු සේ සැළකෙන දුටුගැමුණු රජුගේ පියාණන් වෙයි. කාවන්තිස්ස රජතුමන් හට පළමු විවාාහයෙන් දිඝභය නම් පුතෙකුද විහාර මහා දෙවියට දාව දරුවන් දෙදෙනෙක්ද සිටි බව පැවසේ.ඒ දුටු ගැමුණු හා තිස්සයි.කාවන්තිස්ස රජ ලංකාවෙ රුහුණු ප්‍රදෙශය පාලනය කරන සමයේ අනුරාධපුර රජ කලේ ද්‍රවිඩ පාලකයෙකු වු ඒළාරයි. එළාර පරාජය සදහා මුල් අඩිතාලම කාවන්තිස්ස රජු විසින් සැකසීය. නමුත් මහාවංශය තුල කාවන්තිස්ස රජු පිළිබඳ වැඩි සැළකිල්ලක් නොදක්වයි.

කාවන් තිස්ස රජුගේ සේවාව

ඉතිහාසයේ කී දෙයට වඩා නොකී දේ වැඩි යැයි ප‍්‍රකට කියමනක් පවතී. කාවන්තිස්ස රජු ද උක්ත කියමනට අදාළ කරගත හැකි චරිතයකි. මහා වීරයන් බිහි කිරීමට පසුබිම් වන චරිත ගැන ඉතිහාසයේ මහා සම්ප‍්‍රදාය සාකච්ඡුා කරන්නේ කලාතුරකිනි. මෙම ලිපියේ දී අපේක්ෂා කරන්නේ, කාවන්තිස්ස රජුගේ දේශපාලන ප‍්‍රතිපත්ති ඇසුරින් ඔහුගේ සැබෑ ස්වරූපය විමසා බැලීමටයි. කාවන්තිස්ස රජු පිළිබඳව සාකච්ඡුා කිරීමට ප‍්‍රථමයෙන් රෝහණ රාජ්‍ය පිළිබඳ විමසා බැලීම යෙහෙකි. රෝහණයේ ජනාවාස ආරම්භය ක‍්‍රි.පූ.6 වන සියවස දක්වා ඈතට දිව යයි. භද්දකච්චායනා කුමරියගේ සහෝදරයන් අතර සිටි රෝහණ නම් කුමරු රෝහණ නැකතින් රෝහණ රාජ්‍ය ගොඩනැංවූ බව වංශකථාවේ දැක්වේ. සිංහල ධාතුවංසය. නම් ධාතුවංසය පිළිබඳ විමර්ශන ග‍්‍රන්ථය ස්වකීය දර්ශනශූරී උපාධිය සඳහා ඉදිරිපත් කළ මහාචාර්ය එම්.ඩබ්ලිව්.විමල් විජේරත්න මහතා රෝහණ නාමය ඇති වූ ආකාරය පිළිබඳ මතයක් ඉදිරිපත් කරයි. එතුමාට අනුව රෝහණ පර්වතය (ශ‍්‍රී පාදය* පිහිටි ප‍්‍රදේශය නිසා රෝහණ නාමය ඇති වී ඇත. මහානාග යුවරජු අනුරාධපුරයේ සිට රෝහණයට පැමිණීමෙන් රෝහණ රාජ්‍ය ප‍්‍රභවය වූ බව අපි දනිමු. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ගෝඨාභය රජුගේ අභාවයෙන් පසුව ඔහු පුත් කාවන්තිස්ස රජු මාගම රාජ්‍යත්වයට පත් විය. කාවන්තිස්ස රජු ගැන අධ්‍යයනය කිරීමේ දී මහාවංශය සහ දීපවංසයෙන් ගත හැකි පිටිවහල ඉතා අල්පය. නමුත් රෝහණයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ විශේෂ විග‍්‍රහයක් ඉදිරිපත් කරන ධාතුවංසය, ජිනකාලමාලිය, සිංහල බෝධිවංසය, පාලි රසවාහිනිය සහ එය ආශ‍්‍රය කර ගෙන රචිත සද්ධර්මාලංකාරය, සීහලවත්ථූප්පකරණය වැනි මූලාශ‍්‍රවලින් කාවන්තිස්ස රජු ගැන බොහෝ තොරතුරු සපයා ගත හැකි ය. මහාවංශය, කාවන්තිස්ස රජු බියගුළු පාලකයෙකු ලෙස හුවා දැක්වුව ද උක්ත මූලාශ‍්‍ර අධ්‍යයනය කරන විට කාවන්තිස්ස රජුගේ සැබෑ ස්වරූපය අධ්‍යයනය කළ හැකි ය. කාවන්තිස්ස රජු මාගම රාජ්‍යත්වයට පත් වන විට රුහුණු රාජ්‍යය ආශ‍්‍රිත ව ස්වාධීන පාලකයෝ කිහිප දෙනෙක් සිටියහ. කැලණියේ සිව, ගිරි නුවර අභය, ලෝණ නුවර මහානාග සහ සේරු නුවර සිව ඒ අතර ප‍්‍රධාන වේ. ඒ අනුව කාවන්තිස්ස රජුගේ පළමු කාර්යය වූයේ, රෝහණය එක්සේසත් කිරීමයි. රජු පළමුව කැලණියේ ස්වකීය බලය ව්‍යාප්ත කිරීමට විවාහ සම්බන්ධයක් යොදා ගත්තේ ය. කැලණිතිස්ස රජුගේ දුහිතෘ විහාරමහාදේවිය විවාහා කර ගැනීම ඉතා විශිෂ්ට රාජ තාන්ත‍්‍රික ක‍්‍රියාමාර්ගයක් විය. මහා තිස්ස අයගේ දියණිය වූ අභිසයුරු සහ අය අභයගේ පුත් තිස්ස සමඟ ඇති වූ මේ විවාහය පිළිබඳ කොටාදැමූහෙළ ශිලා ලේඛනයේ දැක්වේ. මෙහි එන මහාතිස්ස යනු කැලණිතිස්ස රජු වන අතර අභිසයුරු යනු විහාරමහාදේවිය යන්න විද්වත් මතයයි. අය අභය යනු ගෝඨාභය රජු වන අතර තිස්ස යනු කාවන්තිස්ස බව පෙනී යයි.

කාවන්තිස්ස රජු කැලණියේ බලය තවදුරටත් ශක්තිමත් කිරීමට රජුගේ සහෝදරිය වූ සෝමා දේවිය, කැලණියේ පාලක සිවගේ සහෝදර අභයට විවාහා කර දුන්නේය. මෙහි එන සිව කැලණිතිස්ස රජුගේ අනුප‍්‍රාප්තිකයා බවත් හෙතෙම කැලණිතිස්ස රජුගේ පුත‍්‍රයා විය හැකි බවත් මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතා පවසයි. පසු කාලයේ දී දුටුගැමුණු කුමරු වැඩි ආරක්ෂාව සඳහා දාවා නම් ඇමති සමඟ ගිරිඅභය වෙත යැවීමට කාවන්තිස්ස රජු ක‍්‍රියා කළේය. කාවන්තිස්ස රජු මෙම ක‍්‍රියාමාර්ගය ගත්තේ ද දුටුගැමුණු කුමරුගේ ආරක්ෂාව සඳහා ය. මන්ද මේ කාලයේ දුටුගැමුණු කුමරු පිළිබඳ එළාර පාර්ශ්වයේ අවධානය වැඩි වූ බවක් දක්නට ඇත. මෙකල දුටුගැමුණු කුමරු පිළිබඳ තොරතුරු සෙවීමට එළාර හමුදා මලය දේශයට පැමිණි පුවතක් ඉතිහාසයේ සඳහන් වීමෙන් ඒ බව පැහැදිලි වේ. කාවන්තිස්ස රජු නිතර ම ක‍්‍රියා කළේ දුරදක්නා නුවණකිනි. තරුණ දුටුගැමුණු කුමරු යුද්ධයට යාමට අවසර ඉල්ලා සිටියදී කාවන්තිස්ස රජු නිහඬ පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන්නේ ද ඔහුගේ පරිණත දේශපාලන චින්තනය නිසාය. නමුත් මහාවංසකරු මෙය දකින්නේ, බියගුළු ක‍්‍රියාවක් ලෙසයි.

'පිතා මෙ පුරිසො හොන්තො නෙවං වක්ඛති තෙනි.දං

පිලන්ධතූති පෙසෙසි ඉත්ථාලංකාරමස්ස සො, (මහාවංසය පාලි, පොල්වත්තේ බුද්ධදත්ත හිමි සංස්කරණය, 1959, 128 පිටුව.*

(මපියාණෝ පිරිමියෙක් වෙත් නම්, ගෙඟන් මෙතෙර අපට සෑහේ ය යි මෙවන් බස් නොකියන්නාහත එහෙයින් පිරිමිකමට නොතරම් බස් කියා යුද කරනු නොදෙන ඔහු මේ ගැහැනු පළඳනා පළ'දිත්වා.*

මෙහිදී කාවන්තිස්ස රජු යුද්ධයට යාමට අවසර නොදෙන්නේ එය යුද්ධයට සුදුසු අවස්ථාව නොවන බැවිනි. දුටුගැමුණු කුමරු ගිරිඅභය වෙත ගිය පසු ගැමුණු කුමරු සහ ගිරි අභය අතර වංශය පිළිබඳ ඇති වූ වාදයේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ගිරි අභය සෝමා දේවිය ද කැටුව සේරු නුවරට ගියේය. මේ තත්ත්වය ද ගැඹුරු දේශපාලන චින්තනයකින් හෙබි කාවන්තිස්ස රජු සුලූවෙන් සිතුවේ නැත. යම් අවස්ථාවකදී ගිරි අභය සහ සේරු නුවර සිව එළාර පාර්ශ්වය ගත්තා නම් ඉන් ඇති වන තත්ත්වය ඉතා භයානක වන්නට තිබිණි. එම නිසා කාවන්තිස්ස රජු වහාම ක‍්‍රියාත්මක විය. ඒ අනුව සේරු රාජ්‍ය තමාට අවනත කරගත යුතු බව කාවන්තිස්ස රජුගේ ආකල්පය විය. නමුත් මෙය සරල කාර්යයක් නොවේ. ඉතා භාර¥ර කටයුත්තකි. එබැවින් රජු සේරු නුවර ජය ගැනීමට ප‍්‍රථම ව දීඝවාපියට ගොස් එහි සිටි ප‍්‍රාදේශීය පාලකයන් පරදවා දීඝවාපියේ බලය ස්ථාපිත කළේය. ඉන් පසු සද්ධාතිස්ස කුමරුට දීඝවාපියේ පාලන කටයුතු පැවරීය.

ඉන් පසු කාවන්තිස්ස රජු සිය සේරු නුවර ගමනට සූදානම් විය. මෙහිදී ඉතා සාමකාමී අයුරින් සේරු නුවර බලය අත්පත් කර ගැනීම රජුගේ අපේක්ෂාව විය. කාවන්තිස්ස රජුගේ දේශපාලන ප‍්‍රතිපත්තිවල දැකිය හැකි තවත් සුවිශේෂී දෙයක් වන්නේ, හැකිතාක් යුද්ධයෙන් තොරව සිය අරමුණු ඉෂ්ට කර ගැනීමයි. මෙය ඔහුගේ පෞරුෂත්වයේ ගැටලූවක් යැයි ඇතැම් වංසකථාකරුවන්ගේ නිගමනය වුව ද එය පරිණත දේශපාලන නායකයෙකුගේ ලක්ෂණයකි. සේරු නුවර ජයග‍්‍රහණය සඳහා කාවන්තිස්ස රජුට සහාය දැක්වූයේ, චුල්ලපිණ්ඩපාතික රහතන් වහන්සේ විසිනි. කාවන්තිස්ස රජු සතුව ඇති ධාතූන් වහන්සේ නමක් සේරු නුවර ස්තූපයක නිධන් කිරීමට බුදුන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාරා ඇති බව චුල්ලපිණ්ඩපාතික රහතන් වහන්සේ විසින් රට පුරා ප‍්‍රචාරය කරන ලදී. මේ පිළිබඳ දීර්ඝ විස්තරයක් ධාතුවංසයේ දැක්වේ. මෙහිදී සේරු නුවර සිව සහ සෝම නුවර ගිරි අභය යන පාලකයන්ට අකැමැත්තෙන් හෝ කාවන්තිස්ස රජුගේ සේරුවිල සම්ප‍්‍රාප්තිය පිළිගන්නට සිදු විය. මෙම ගමනේදී කාවන්තිස්ස රජු සන්නද්ධ හමුදාවක් ද අප‍්‍රකට ව ගෙන යෑමට වග බලා ගත්තේ, යම් අවස්ථාවකදී යුධමය ක‍්‍රියා මාර්ගයකට අවතීර්ණ වීමට සිදු වුවහොත් ඊට ද සූදානමින් විය යුතුය. ඒ ආකාරයට කාවන්තිස්ස රජු සේරුවිල චෛත්‍යයේ වැඩ නිමවා සාර්ථක ලෙස සේරු නුවර ස්වකීය ආධිපත්‍යය පැතිරවීය. කාවන්තිස්ස රජුගේ මේ පරිණත දේශපාලන න්‍යායන් මින් පෙර ලක්දිව පාලකයන්ගෙන් අපට දැක ගත නොහැකි යැයි පැවසීම අතිශයෝක්තියක් නොවේ. කාවන්තිස්ස රජු මේ සියලූ ව්‍යායාමයන් සිදු කළේ, අනාගත අපේක්ෂා ඇතිවය. එය ඇතැම් ඉතිහාසකරුවන්ට අමතක වීම අභාග්‍යයකි.

මේ වන විට දිවයිනේ සැලකිය යුතු භූමි ප‍්‍රදේශයක් කාවන්තිස්ස රජු යටතේ තිබිණි. රජුට අවශ්‍ය නම් එළාර රාජ්‍ය ආක‍්‍රමණය කරන්නට තිබිණි. නමුත් එයට කාලය පැමිණ නොමැති බව එතුමා දැන සිටියේ ය. සමකාලීන යුගය වන විට එක්සේසත් රාජ්‍ය සංකල්පය මෙරටට නුහුරු සංකල්පයක් නිසා එතුමා මෙලෙස නිහ`ඩ ව සිටියා වන්නට පිළිවන. නමුත් ඒ තුළින් එතුමා බියගුළු පාලකයෙකු ලෙස කිසිසේත් හුවා දැක්විය නොහැකි ය. ලංකාව එක්සේසත් කිරීමට අවශ්‍ය සියලූ පසුබිම මේ වන විට ගොඩනැඟී තිබිණි. දාඨාසේන නම් යෝධයා කාවන්තිස්ස රජු හමු වීමට යාමේ දී එතුමා කම්මල්කරුවන් 500ක් ලවා යුද්ධායුධ තනවමින් සිටි බව සද්ධර්මාලංකාරයේ දැක්වේ. දුටුගැමුණු කුමරු යුද්ධයට යාමට අවසර ඉල්ලූ අවස්ථාවේ කාවන්තිස්ස රජු එය ප‍්‍රතික්ෂේප කළ බව අපි දනිමු. නමුත් කාවන්තිස්ස රජු අනාගතයේ එක්සේසත් ව්‍යාපාරයක් ගැන අපේක්ෂා කළ බව පහත සඳහන් මහාවංස පාඨයෙන් පෙනී යයි. මෙසේ ඉඳින් මා පුත් මුඛිජී ලක්දිව් තෙලෙහි රජය ගෙන බුදු සසුන බැබළු වන්නේ නම් අටතුරා දහසක් භික්ෂූහු ම ප‍්‍රවිෂ්ට වෙත්වා. ඒ සියල්ලෝ උඩුකුරු කොට ගත් පාත‍්‍රා ඇතිව සිවුරු පොරවත්වා .මෙම ප‍්‍රාර්ථනය කාවන්තිස්ස රජු සිදු කරන්නේ,

දුටුගැමුණු කුමරුට නම් තබන උත්සවය අවස්ථාවේදී ය. මේ ප‍්‍රාර්ථනාව ඔස්සේ කාවන්තිස්ස රජුගේ සිතේ තිබුණු එක්සේසත් රාජ්‍ය සංකල්පය මොනවට ඉස්මතු වේ. මෙහිදී ඇති වන ගැටලූව වන්නේ, මහාවංශකරු ඉහත සඳහන් රජුගේ අපේක්ෂාව සඳහන් කර පසුව රජු බියගුළු පාලකයෙක් ලෙස හැඳින්වූයේ ඇයිද යන්නයි.

මේ අනුව පෙනී යන්නේ, මහාවංසකරු කාවන්තිස්ස රජු පිළිබඳ වැරදි චිත‍්‍රයක් ගොඩනඟා ඇති බවයි. එමෙන්ම ගැමුණු කුමරුට ද පිය රජු මිය යන තෙක් ඔහු ගැන අවබෝධ කර ගැනීමට අපහසු වූ බවක් පෙනේ. මේ අනුව මෙරට එක්සේසත් රාජ්‍ය සංකල්පය ඇති කිරීමේ පුරෝගාමියෙකු ලෙස කාවන්තිස්ස රජු හැඳින්වීම නිවැරදිය. නමුත් පිය රජුගේ ඇවෑමෙන් දුටුගැමුණු රජු ස්වකීය කාර්යභාරය නිසි ආකාරයට සිදු නොකළේ නම් කාවන්තිස්ස රජුගේ ව්‍යායාමය අපතේ යාමට ඉඩ තිබූ බව ද අප මෙහිදී සිහි තබා ගත යුතුය. මේ අනුව කාවන්තිස්ස රජු බියගුළු පාලකයෙකු නොවන බවත් එතුමා දක්ෂ මෙන්ම පරිණත පාලකයෙකු බවත් උක්ත සාධකවලින් සනාථ කිරීම යෙහෙකි. එමෙන්ම කාවන්තිස්ස චරිතය මහාවංශයෙන් ඔබ්බට ගොස් හැදෑරිය යුතු චරිතයක් බව මින් පසක් වේ.

( ආර්.ඞී.ධනුෂ්ක පුෂ්ප කුමාර ,පුරාවිද්‍යා (විශේෂවේදී),, පුරාවිද්‍යා අධ්‍යයන අංශය,, පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය., [] ගේ ලිපියේ උපුටා ගැනීමක්)

 මහාවංස

බාහිර සබැඳි
 කිංග්ස් ඇන්ඩ් රූලර්ස් ඔෆ් ශ්‍රී ලංකා
ආර්.ඞී.ධනුෂ්ක පුෂ්ප කුමාර"සරසවිය"
 Codrington's ෂෝර්ට් හිස්ටරි ඔෆ් සිලෝන්

[[ප්‍රවර්ගය:ශ්‍රී ලංකාවේ ''''එවුදකනෝ පවදුල්ලා
]]

කාවන්තිස්ස රජ


Form og rytme er en dansk dokumentarfilm fra 1965, der er instrueret af Ulla Ryum.

Handling
Et utraditionelt portræt af billedhuggeren Lis Hooge-Hansen, der fortæller om sit arbejde til optagelserne fra hendes atelier, hvor hun arbejder med grafik og skulptur i træ og jern.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1965

Dokumentarfilm fra Danmark

Form og rytme


شودري أحمد مختار (22 يونيو 1946 - 25 نوفمبر 2020)، هو سياسي ورجل أعمال باكستاني شغل منصب وزير الدفاع الباكستاني (2008 - 2012) في حكومة رئيس الوزراء يوسف رضا الكيلاني. كما امتلك مجموعة سيرفيس.

توفي أحمد مختار في 25 نوفمبر 2020 عن عمر يناهز 74 عامًا.

المراجع

روابط خارجية

أعضاء المجلس الوطني الباكستاني 1993–1996
بنجابيون
خريجو كلية فورمان كريستيان
سياسيو حزب الشعب الباكستاني
سياسيون من لاهور
مواليد 1365 هـ
مواليد 1946
وزراء دفاع في باكستان
وفيات 1442 هـ
وفيات 2020
وزراء تجارة في باكستان

أحمد مختار


Fru Jensen er en dansk børnefilm fra 1989 med instruktion og manuskript af Lise Roos.

Handling
En lille pige har en veninde, som kun kan ses af hende selv. Det er fru Jensen, som er en fantasifigur, der optræder i tylsskørt, guldsko med blomster på og en lille hat. En slags drømmeprinsesse, som små piger drømmer om og tegner i en vis alder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Fru Jensen


Impiety is a perceived lack of proper respect for something considered sacred. Impiety is often closely associated with sacrilege, though it is not necessarily a physical action. Impiety cannot be associated with a cult, as it implies a larger belief system was disrespected. One of the Pagan objections to Christianity was that, unlike other mystery religions, early Christians refused to cast a pinch of incense before the images of the gods, an impious act in their eyes. Impiety in ancient civilizations was a civic concern, rather than solely religious (as religions were tied into the state). It was believed that impious actions such as disrespect towards sacred objects or priests could bring down the wrath of the gods.

Ancient Greece

The issue of impiety in antiquity is very controversial because of the anecdotal nature of extant sources. A number of Athenian men, including Alcibiades, were sentenced to death for impiety in 415 BC, most of whom fled Athens before execution (Andocides was later charged in 400 or 399 BC in reference to these events). Most famously, the philosopher Socrates was executed for impiety (as well as corrupting Athenian youth) in 399 BC. An Athenian philosopher Anaxagoras taught that the sun and the stars were fiery stones whose heat we did not feel because of their distance, and was allegedly accused of impiety in Athens. Diagoras of Melos was reportedly accused of atheism and had to flee Athens after being charged with impiety for revealing the content of the Eleusinian mysteries to the uninitiated. Philosophers Aristotle and Theophrastus might have been accused of impiety as well.  Phryne was put on trial for impiety and was defended by the orator Hypereides; she was acquitted.

See also
 Blasphemy
 Pietism
 Sacrilege

References

Religious terminology
Religious law

Impiety


Benjamin James Chilwell (Milton Keynes, 21. prosinca 1996.) engleski je nogometaš koji igra na poziciji lijevog beka. Trenutačno igra za Chelsea.

Klupska karijera

Leicester City
Kao dvanaestogodišnjak prešao je iz akademije Rushden & Diamondsa u akademiju Leicester Cityja. Krajem sezone 2014./15. osvojio je nagradu za najboljeg igrača Leicesterove akademije.

Za Leicester je debitirao 27. listopada 2015. u utakmici Liga kupa protiv Hull Cityja koju je Hull City dobio 5:4 na penale (prije izvođenja penala rezultat je bio 1:1).

Dana 19. studenog 2015. poslan je na posudbu u Huddersfield Town do 3. siječnja.Za Huddersfield Town debitirao je 27. studenog protiv Middlesbrougha koji je dobio susret 0:2.

Za Leicester je u Premier ligi debitirao 26. prosinca protiv Evertona od kojeg je Leicester City izgubio 0:2. Svoj prvi gol za Leicester zabio je Tottenham Hotspuru 18. svibnja 2017. koji pobijedio rezultatom 1:6.

Chelsea
Chilwell je prešao u Chelsea 26. kolovoza 2020. za nepoznati iznos koji je prema BBC Sportu iznosio 45 milijuna funti.Za Chelsea je debitirao 23. rujna u utakmici treće runde kupa protiv Barnsleyja (6:0) te je pritom postigao svoju prvu asistenciju za klub. U svojoj prvi utakmici za Chelsea u Premier ligi odigrane protiv Crystal Palacea (4:0), postigao je prvi gol na utakmici te asistirao Kurtu Zoumi za drugi. Svoj prvi gol u UEFA Ligi prvaka postigao je 7. travnja naredne godine u utakmici četvrtfinala protiv Porta koja je završila 2:0. Nastupao je u finalnoj utakmici u kojoj je Manchester City poražen s minimalnih 1:0.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za sve selekcije Engleske od 18 do 21 godine.

Za A selekciju Engleske debitirao je 11. rujna 2018. u prijateljskoj utakmici protiv Švicarske koja je poražena s minimalnih 1:0. Bio je član engleske momčadi na Europskom prvenstvu 2020. Svoj prvi reprezentativni pogodak postigao je 9. listopada 2021. u kvalifikacijskoj utakmici za Svjetsko prvenstvo 2022. u kojoj je Andora poražena 0:5.

Priznanja

Individualna
Član momčadi sezone UEFA Lige prvaka: 2020./21.
Igrač sezone momčadi Leicester Cityja do 21 godine: 2015./16.
Igrač godine akademije Leicester Cityja: 2014./15.

Klupska
Chelsea
UEFA Liga prvaka: 2020./21.
UEFA Superkup: 2021.
 FA kup (finalist): 2020./21.

Reprezentativna
Engleska
 UEFA Liga nacija (treće mjesto): 2018./19.
 Europsko prvenstvo (finalist): 2020.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Chelsea
 Profil, Engleski nogometni savez

Engleski nogometaši
Nogometaši Leicester Cityja
Nogometaši Huddersfield Towna
Nogometaši Chelseaja
Aktivni nogometaši

Ben Chilwell


Hallar Köyü (Bulgarca: Başevo, Башево), Bulgaristan'ın Kırcaali ilinin Ardino(Eğridere) ilçesine bağlı bir köyüdür.

Köyün tamamı Türk nüfusundan oluşmaktadır. Bulgaristan'daki  asimilasyon politikası sonucunda 1989'da yaşanan Türkiye'ye göç hareketinden sonra köyün nüfusu büyük oranda azalmıştır. Ancak 2003'te başlatılan ve o yıldan beri her sene yapılmakta olan "Geleneksel Hallar Şenlikleri" ile köy canlılığını korumaktadır. Bu şenliklere her yıl, köyden göç etmiş olan Türk vatandaşları gelmektedir. Bununla birlikte civar köylerden de yüksek miktarda katılım olmaktadır. Şenlikler her yıl Ağustos ayının ikinci hafta sonunda mevlüt ve şenlik olmak üzere iki aşamada yapılmaktadır. Cumartesi günü yapılan mevlütten sonra, futbol ve satranç müsabakaları düzenlenmektedir. Pazar günü yapılan şenlikler sırasında ise güreş, koşu yarışı vb. etkinlikler düzenlenmektedir.

Hallar Köyü aynı zamanda 1989 yılında Bulgaristan'ın Türkleri sınır dışı etmesi ile sonuçlanan "Asimilasyon Politikası"na karşı ilk direnişin başladığı yerdir. 23 Aralık 1984 Tarihinde isim değişikliğine karşı Türklerin tepkilerini ortaya koymalarını sağlayan yürüyüş, bu köyden başlamıştır.

Hallar Köyü aynı zamanda tarihi Asar Kalesi'ne sahiptir.

Tarih

Hallar köyü Avşar boyunun Haliloğlu obasına mensup Türkmenler'den oluşmaktadır.

Asar Kalesi, Doğu Rodop Dağları'nın Sarı Tepeler kısmında yer almaktadır. Kalenin Bizans Döneminde yapıldığı düşünülmektedir. Kale bir taş burnunun tepesine konmuş gibi durmaktadır. Arda'nın seviyesinden yaklaşık 100 metre yüksekliktedir. Bu hâliyle Asar, 3 tarafından Arda Nehri ile çevrilidir. Güney tarafında da Tsitadela Şatosu bulunur, şatonun su ihtiyacı bir yeraltı tüneli vasıtası ile nehirden karşılanmaktaymış. Kalenin Bizans Döneminde savunma amaçlı, Osmanlı Döneminde vilayet sınırlarını koruma amaçlı, Osmanlı'nın son dönemlerinde ise bir kervansaray olarak kullanıldığı düşünülmektedir. Bununla birlikte, bu dönemde kale çevresinde yerleşim olduğunu ispatlayan kalıntılar bulunmaktadır. Bu kalıntılar ise kazılarda çıkan insan iskeletleri, çanaklar, çömlekler, çapa demirleri, tarımsal araç-gereçler ve duvarlardır. Orta Çağ'ın antik yollarından biri Elece Geçidi vasıtasıyla Arda Boyu'ndan geçip Trakya ile Ege'yi bağlamaktaydı. Bir deyişe göre bu antik yolun Çin'deki Tibet kentinde başlayıp Avrupa'da son bulan İpek Yolu olduğu da söylenilmektedir.

Asar'ın sadece 30x40 metre olan iç kısmı korunmuş durumdadır. Duvarları 6 metreye erişmektedir. Hallar Köyüne uzaklığı, yaklaşık 2 km'dir. Ancak bu mesafenin kısa olması ulaşım süresinin de kısa olması anlamına gelmemektedir. Kimi zaman eğimi %70'i bulan yol, dönüş süresini bir hayli uzatmaktadır. Asar, Eğridere'den ise yaklaşık 4,5 saat uzaklıktadır. Asar'a inen tek yol Hallar Köyü'nden geçmektedir.

Dış bağlantılar
 Hallarlılar resmi sitesi
 Bulgaristan, Kırcaali, Köseler Köyü Buluşma Noktası

Eğridere, Bulgaristan köyleri

Hallar, Eğridere


Péter Zirkuli (n. 24 septembrie 1948, Satu Mare) este un poet, jurnalist, eseist, profesor universitar și traducător maghiar din România.

Biografie
Péter Zirkuli a absolvit liceul în orașul natal, apoi a urmat studii de limba și literatura maghiară la Universitatea Babeș-Bolyai din Cluj (1966-1968), pe care le-a continuat între anii 1968-1971 la Universitatea Eötvös Loránd (ELTE) din Budapesta. Reîntors în România, a lucrat între 1971-1974 ca jurnalist și asistent universitar la Catedra de limba maghiară a Universității București.

În 1974 s-a mutat în Ungaria. A lucrat pe postul de cercetător asociat la Facultatea de Științe Umaniste din cadrul Universității Eötvös Loránd, apoi ca asistent universitar la Catedra de limba română (din 1980) și la Catedra de literatură universală comparată (din 1984). A urmat studii pregătitoare de doctorat în literatură comparată la Universitatea Sorbona din Paris (1980-1981). De asemenea, a fost începând din 1982 și redactor la editura Helikon din Budapesta.

În 1986 și-a prezentat teza de doctorat, obținând în 1995 titlul de doctor în literatură (PhD). Începând din 1986 trăiește în Franța și lucrează la Laboratoire Communication et Politique din cadrul CNRS și ca profesor la INALCO (Institutul de Limbi și Culturi Orientale) din Paris.

Alucrat ca profesor de literatură comparată la Budapesta (1984-1986), apoi la  Paris (1990-1991, sub numele Pierre Zirkuli) și Bordeaux (1996-....)

Activitatea publicistică
A publicat postfața romanului Rozsdatemető (Horizont, București, 1974) al lui Endre Fejes. A tradus volumul Kortárs román drámák (București, 1983), volumul Korok, írók, művek (București, 1983) al lui Tudor Vianu și o nuvelă fantastică a lui Mircea Eliade ("Un om mare").

Cărți
 A kép ketrecéből (poeme, Budapesta, 1981);
 A fényes pillanat (poeme, Budapesta, 1988);
 Találkozások. Schițe, eseuri, studii despre literatura română (Budapesta, 1988);
 Katalin (Budapesta, 1989);
 Izgalmas ország. Esszék és tudósítások Párizsból (eseuri, reportaje din Paris) (Budapesta, 1989);
 Mély álmában máskor (poeme în proză, Budapesta, 1992);
 Ujjnyomat egy deszkafalon. Jurnal de lectură despre literatura maghiară (Pécs, 1999);
 Esszé a költészetről, vagyis rólunk magunkról : költészet és hatalom (Orpheusz, Budapesta, 2005);
 Válogatott versek (Bratislava, 2006);
 A hobart és a norma (Arad, 2006);
 Egy átmenet krónikája : Párizs, 1989-1994 (Ed. Kriterion, Cluj, 2009).

 Studii (selecție)

 "Kányádi Sándorról" (Kritika, 1969/2);
 "Páskándi Géza: Vendégség" (Napjaink, 1970/12);
 "Magyar irodalom román fordításban (1970–75)" (Tiszatáj, 1975/10);
 "Hervay Gizelláról" (Napjaink, 1975/7);
 "Marin Sorescu" (Tiszatáj, 1982/8);
 "Vasművesség. Tudor Argheziről" (Korunk, 1982/10);
 "József Attila és román kortársai. Árnyékrajz versekről és személyekről. Párhuzamok léte és hiánya" (Tiszatáj, 1983/12);
 "A lírai én és a századforduló költészete. Al. Macedonski" (Filológiai Közlöny, 1985/1–4);
 "Esszé a költészetről, vagyis rólunk magunkról. Költészet és hatalom" (Holmi,  1990/11).

 Traduceri literare
 "Veled-egy lángban ellobog" : (poezii ale poeților români contemporani) / selecție realizată de Zirkuli Péter. Budapest : Orpheus könyvek, 1999. 56, [2] p

 Premii
În anul 1992 a fost distins cu premiul IRAT.

Note

 Bibliografie
 Mádai István: Megjegyzések Zirkuli Péter versei elé. Új Forrás, 1980/1.
 Zirkuli Péter In: Fiatal magyar prózaírók. 1965–1978. Szerk. Kulin Ferenc, Budapest, 1980.
 Pomogáts Béla: A kép ketrecéből. Új Tükör, 1981/43.
 Pósa Zoltán: Nemzedéki metszet a tavalyi elsőkötetes költőkről. Életünk,  1982/12.
 Nyilasy Balázs: Zirkuli Péter első kötetéről. Alföld, 1982/5.
 Alföldy Jenő: Pályakezdő költők 1981-ben. Tiszatáj, 1983/4.
 Fogarassy Miklós: Kritikai jegyzetek elsőkötetes költőkről. Mozgó Világ, 1983/7.
 Ágoston Vilmos: Zirkuli Péter: A fényes pillanat c. verseskötetéről. Magyar Nemzet, 1988. június 13.

Legături externe
 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés V. (S–Zs)''. Editat de Dávid Gyula. Bukarest–Kolozsvár: Kriterion; Kolozsvár: Erdélyi Múzeum-Egyesület. 2010.

Nașteri în 1948
Poeți maghiari
Traducători maghiari
Traducători români
Maghiari din România

Péter Zirkuli


رويْ كومر Roy Kummer (ولد في 7 يونيو 1966 في شيمنيتس والتي كانت تسمى حينها كارل ماركس شتات) هو أديب وصحفي ألماني.

من أعماله

 أنيا وفليكس (كتاب للأطفال 1992)
 تبقى زاكسن شابة (كتاب متخصص للشباب 1999)
 فاوستينا ومفيستوفيليس – أو قبل أن تحدث كارثة (مسرحية 2002)

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1966
مواليد في كيمنتس

روي كومر


Marie Dénarnaud (1874-1953) fue compañera desde los 18 años y confidente durante toda su vida del sacerdote francés Bérenger Saunière; fue su empleada y gobernanta. Es una de las protagonistas indiscutibles de las leyendas surgidas en torno a la localidad francesa de Rennes-le-Chateau.

Bérenger Saunière, antes de morir, transfiró la totalidad de sus riqueza a Marie Dénarnaud, quien en 32 años había compartido su vida y sus secretos.

Después de la muerte de su amo, Marie siguió viviendo cómodamente en la Villa Bethania hasta 1946. Al terminar la Segunda Guerra Mundial, el gobierno francés puso en circulación una nueva moneda. Con el objetivo de atrapar a los evasores de impuestos, a los colaboracionistas y a los que habían sacado provecho de la guerra, los ciudadanos franceses, al cambiar francos viejos por francos nuevos, estaban obligados a explicar la procedencia de su dinero. Ante la perspectiva de tener que dar explicaciones, Marie eligió la pobreza. Fue vista en el jardín de la villa quemando inmensos fajos de billetes de francos viejos.

El 29 de enero de 1953, Marie, como antes le ocurriera a su amo, sufrió una apoplejía súbita e inesperada, y quedó postrada en su lecho de muerte.

Referencias

Véase también

 Bérenger Saunière

Francesas del siglo XIX
Francesas del siglo XX
Priorato de Sion

Marie Dénarnaud


سوزان إليزابيث رايس  (ولدت في 17 نوفمبر 1964) هي مسؤولة أمريكية شغلت منصب مستشار الأمن القومي الرابع والعشرين في الولايات المتحدة في الفترة من 2013 إلى 2017. وكانت سابقا دبلوماسية وزميلة في مؤسسة بروكينغز، وسفيرة الولايات المتحدة لدى الأمم المتحدة. وعملت مع موظفي مجلس الأمن القومي ومساعدة وزير الخارجية للشؤون الأفريقية خلال فترة ولاية الرئيس بيل كلينتون الثانية. صدّق مجلس الشيوخ الأمريكي على تعيينها سفيرةً لدى الأمم المتحدة بالاجماع في 22 يناير عام 2009.

تم ذكر رايس كبديل محتمل لوزيرة الخارجية هيلاري كلينتون بعد إعادة انتخاب الرئيس باراك أوباما في عام 2012،  ولكن أعلنت أنها سحبت اسمها من الاعتبار في 13 ديسمبر 2012، بعد الجدل المستمر المتعلق حول الهجوم على القنصلية الأمريكية في بنغازي، قائلة إنه إذا رشحت فإن «عملية التصديق ستكون طويلة ومضنية ومكلفة».

وقد خلفت توماس دونيلون مستشار للأمن القومي في 1 يوليو 2013، وبقيت في المنصب إلى نهاية إدارة أوباما.

تم تعيينها مستشارة الأمن الداخلي بعد فوز جو بايدن 2020

نشأتها
ولدت في 17 نوفمبر، 1964 في واشنطن، والتحقت بجامعة ستانفورد. وحصلت علي شهادتها الجامعية عام 1986.

الحياة العملية
خدمت سوزان رايس في مجلس الأمن القومي، كما كانت سكرتيرة مساعدة للشئون الأفريقية خلال الفترة الثانية للرئيس بيل كلنتون. سوزان هي المبعوثة الأنثى الثالثة للولايات المتحدة في الأمم المتحدة، بعد جين كيركباترك ومادلين أولبرايت. هي أيضًا أول امرأة من أصول أفريقية تتقلد هذا المنصب، وهي أول شخص من أصول أفريقية يفعل ذلك بعد أندر يانج ودونالد ماكهنري. تمت الموافقة على تقلد سوزان رايت لمنصبها الحالي في الأمم المتحدة من قبل مجلس الشيوخ الأمريكي بتصويت بالإجماع في 22 يناير 2009.

كان الرئيس باراك أوباما ينوي ترشيحها لشغل منصب وزارة الخارجية بعد فوزه بالولاية الرئاسية الثانية في سنة 2012 لكن الأمر لقي معارضة من الجمهوريين في مجلس الشيوخ، حيث اتهموها بالإدلاء بتصريحات غير دقيقة حول مقتل السفير الأمريكي كريستوفر ستيفنز في بنغازي في سبتمبر 2012، فسحبت ترشيحها في أواخر ديسمبر 2012. وفي 5 يونيو 2013 أعلن أوباما تعيينها في منصب المستشار للأمن القومي، وهو منصب لا يحتاج إلى تصويت مجلس الشيوخ. وسوف تباشر العمل في هذا المنصب من مطلع يوليو 2013.

سوزان رايس لا يوجد لها علاقة قرابة مع كونداليزا رايس وزيرة الخارجية السابقة وانما هو تشابه في اسم العائلة.

انظر أيضًا
 قائمة سفراء الولايات المتحدة إلى الأمم المتحدة.

روابط خارجية

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من واشنطن العاصمة
أشخاص نتفليكس
أعضاء حكومة إدارة أوباما
أفارقة أمريكيون في سياسة مين
أكاديميون أمريكيون أفارقة
أمريكيون أفارقة أعضاء في مجلس وزراء الولايات المتحدة
أمريكيون أفارقة في سياسة واشنطن العاصمة
أمريكيون من أصل جامايكي
المجلس الأطلسي
باحثون في العلاقات الدولية
خريجو جامعة ستانفورد
خريجو كلية نيو كوليج
دبلوماسيات أمريكيات
دبلوماسيون أفارقة أمريكيون
ديمقراطيون من واشنطن العاصمة
ديمقراطيون من ولاية مين
سفيرات أمريكيات
سياسيات أمريكيات في القرن 21
سياسيون أمريكيون في القرن 21
علماء سياسة أمريكيون
كاتبات أمريكيات في القرن 21
كاتبات مذكرات أمريكيات
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 21
كتاب من واشنطن العاصمة
مستشارو الأمن القومي في الولايات المتحدة
مسؤولون حكوميون أمريكيون أفارقة
مندوبو الولايات المتحدة الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1964
مواليد في واشنطن العاصمة
موظفو إدارة بايدن
مؤسسة بروكينغز
نساء أمريكيات من أصل إفريقي في السياسة
وزيرات أمريكيات
المرأة في سياسة واشنطن العاصمة
عالمات سياسة أمريكيات

سوزان رايس


La línea 504, más conocida como Línea Oeste, es una línea de colectivos urbana del Partido de La Plata. La línea es operada por la empresa Nueve de Julio S.A.T.

Recorrido

Ramales:

 10 Lisandro Olmos - Plaza Paso - Plaza Italia - Estación de ferrocarril - 1 y 57
 11 Ángel Etcheverry - Lisandro Olmos - Plaza Moreno - Estación de ferrocarril - 1 y 57
 14 Abasto - Lisandro Olmos - Plaza Moreno - Estación de ferrocarril - 1 y 57
 15 Abasto - Melchor Romero - Plaza Italia - Terminal De Ómnibus - Estación de ferrocarril
16 Santa Ana - La Cumbre - Estadio Único - 13 y 32 - Plaza Paso - Plaza Italia - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril
 17 Hosp. Romero - La Cumbre - Term. de Ómnibus - Plaza Italia - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril
 18 Hosp. Romero - Santa Ana - Plaza Moreno - Hosp. de Niños
 19 José Hernández - La Cumbre - La Loma - Plaza Moreno - Hosp. de Niños- Hosp. Policlínico
 22 José Hernández - 19 y 511 - 13 y 32 - Plaza Belgrano - Plaza Paso – Plaza Moreno
 23 José Hernández  - La Cumbre - Plaza Malvinas - Plaza Moreno - Plaza San Martín - Plaza Rocha
 24 José Hernández - Plaza Paso - Plaza Italia - Term. De Ómnibus - Estación de ferrocarril - Plaza San Martín - Plaza Rocha
 26 José Hernández - Term. de Ómnibus - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril
 27 El Retiro – 137 y 44 - Plaza Moreno – Plaza San Martín - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril
 61 Abasto - Hosp. Romero - Las Quintas - Santa Ana - Cementerio Municipal - Hosp. San Juan de Dios - Hosp. de Niños - Hosp. Policlínico
 62 Ángel Etcheverry - Lisandro Olmos - Los Hornos - Cementerio Municipal - Hosp. San Juan de Dios - Hosp. de Niños - Hosp. Policlínico
 65 Hosp. Romero - Tolosa - Estación de ferrocarril - Plaza San Martín - Plaza Moreno
 84 Escuela 49 - Colonia Urquiza - Melchor Romero - Term. De Ómnibus - Plaza Italia - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril
 86 Escuela Agraria - Estancia Chica - Abasto - Lisandro Olmos - Plaza Moreno - Plaza San Martín - Estación de ferrocarril - 1 y 57

Referencias

Véase también
Línea 225 (Buenos Aires)

Oeste La Plata
Oeste
Partido de La Plata

Línea Oeste (La Plata)


Bohemond IV of Antioch, also known as Bohemond the One-Eyed (;  1175–1233), was Count of Tripoli from 1187 to 1233, and Prince of Antioch from 1201 to 1216 and from 1219 to 1233. He was the younger son of Bohemond III of Antioch. The dying Raymond III of Tripoli offered his county to Bohemond's elder brother, Raymond, but their father sent Bohemond to Tripoli in late 1187. Saladin, the Ayyubid sultan of Egypt and Syria, conquered the county, save for the capital and two fortresses, in summer 1188.

Raymond died in early 1197, leaving a posthumous son, Raymond-Roupen. Raymond-Roupen's mother, Alice, was the niece of Leo I of Cilicia who persuaded the Antiochene noblemen to acknowledge Raymond-Roupen's right to succeed his grandfather. However, the Latin and Greek burghers proclaimed Bohemond heir to his father. After his father died in April 1201, Bohemond seized Antioch with the support of the burghers, the Knights Templar and Hospitallers, and the Italian merchants.

Bohemond made an alliance with Az-Zahir Ghazi, the Ayyubid emir of Aleppo, and Kaykaus I, the Seljuq sultan of Rum, who often invaded Cilicia during the following years, to prevent Leo I from attacking Antioch. Conflicts between Bohemond and the Latin Patriarchs of Antioch enabled Raymond-Roupen to seize Antioch in 1216, but Bohemond regained the principality in 1219. After Leo I's death, Bohemond tried to secure Cilicia to his younger son, Philip, but Constantine of Baberon, who had administered Cilicia during the previous years, imprisoned Philip in 1224. Bohemond allied with Kayqubad I, sultan of Rum, but he could not prevent Philip's murder in 1225.

Early life

Bohemond was the younger son of Bohemond III of Antioch by his first wife, Orgueilleuse of Harenc. He was born around 1175. His mother was last mentioned in a charter issued in 1175. Bohemond's widowed father married a relative of the Byzantine Emperor Manuel I Komnenos, Theodora, but he repudiated her shortly after Manuel's death in 1180. He married Sybil, an Antiochene noblewoman, described as a prostitute or sorcerer by 12th-century authors. She was a spy of Saladin, the Ayyubid sultan of Egypt and Syria. Aimery of Limoges, Latin Patriarch of Antioch, excommunicated Bohemond's father for his third marriage.

Reign

Count of Tripoli

The childless Raymond III of Tripoli decided to bequeath his county to his godson, Raymond, who was Bohemond's elder brother. Bohemond III of Antioch sent Bohemond to Tripoli, because the union of Antioch and Tripoli under one monarch could jeopardize the defence of both crusader states. Raymond III of Tripoli ordered his vassals to do homage to Bohemond. The dying count, who was a member of the House of Toulouse, also prescribed that should another member of his family come from Toulouse, Bohemond should cede the County of Tripoli to him. Raymond died in late 1187. Charters issued during the first years of Bohemond's rule imply that his elder brother was regarded a titular count of Tripoli for a while.

After Saladin conquered almost the whole Kingdom of Jerusalem in the second half of 1187, Queen Sibylla sought shelter in Tripoli, which became a center of her supporters. The noblemen who condemned her husband, Guy of Lusignan, for the fall of the kingdom, joined Conrad of Montferrat at Tyros. Saladin decided to invade the crusader states in Syria. He started his military campaign against Tripoli in May 1188, but the arrival of the fleet of William II of Sicily saved the town. After Saladin captured Tortosa and Jabala (present-day Tartus and Jableh in Syria) in July, only Tripoli, Krak des Chevaliers, and the citadel at Tortosa remained under Christian rule in the county.

Saladin released Guy of Lusignan who joined his wife. Guy, Sybilla, and their supporters left Tripoli and laid siege to Acre in August 1189. The siege was the first sign of a new Christian offensive. Richard I of England could not reoccupy Jerusalem during the Third Crusade, but he ensured the survival of the Kingdom of Jerusalem before leaving the Holy Land on 9 October 1192. Taking advantage of the crusade, Bohemond's father made a ten-year truce with Saladin on 30 October 1192. The truce covered both Antioch and Tripoli.

Bohemond's stepmother, Sybil, wanted to secure the succession of Antioch to her son, William. Leo, Lord of Armenian Cilicia exploited her ambitions. With her assistance, he captured and imprisoned Bohemond III in early 1194. Leo also forced Bohemond III to surrender Antioch to him, but the Latin and Greek burghers formed a commune and prevented the Armenian soldiers from seizing the town. The commune proclaimed Bohemond III's elder son, Raymond, regent. Bohemond hurried from Tripoli to Antioch at the head of his army to help his brother, compelling the Armenian troops to return to Cilicia. Leo released their father only after Bohemond III renounced his claim to suzerainty over Cilicia.

Raymond died in early 1197. His widow, Alice, was Leo of Cilicia's niece and heir. Bohemond III sent Alice and her posthumous son, Raymond-Roupen, to Leo, implying that he wanted to disinherit his grandson. Leo of Cilicia persuaded the papal legate, Conrad of Wittelsbach, Archbishop of Mainz, to visit Antioch. On the archbishop's demand, Bohemond III declared Raymond-Roupen his heir and ordered the Antiochene noblemen to swear fealty to the boy. Raymond-Roupen was the only son of the first-born son of Bohemond III and thus heir by primogeniture, but Bohemond was Bohemond III's closest male relative and so heir by proximity of blood.

In early 1198, Bohemond marched to Antioch and gained the support of the military orders and the Italian merchants, promising new grants to them. The commune also acknowledged his claim to rule, because the burghers feared that the Armenians' influence would increase if Raymond-Roupen succeeded his grandfather. Bohemond returned to Tripoli shortly after his claim was confirmed, because Leo of Cilicia broke into the principality to restore Bohemond III. Bohemond styled himself "son of Prince Bohemond of Antioch and by the grace of God count of Tripoli" to emphasize his right to inherit Antioch.

War of Succession

Bohemond hurried to Antioch when his father died in April 1201. The commune confirmed his right to rule. The military orders also supported him, but the noblemen who remained loyal to Raymond-Roupen fled to Cilicia. Leo of Cilicia besieged Antioch to assert Raymond-Roupen's claim. Bohemond made an alliance with Az-Zahir Ghazi, the Ayyubid emir of Aleppo, and Kaykaus I, the Seljuq sultan of Rum, who forced the Armenian troops to return to Cilicia.

Leo tried to gain the support of the Holy See against Bohemond, promising to unite the Armenian Church with Rome. Pope Innocent III sent Cardinal Soffred Gaetani to Antioch in late spring 1203. Bohemond declined to meet the papal legate, stating that the patriarchs of Antioch and Jerusalem had excommunicated him for his debate with the Hospitallers. Gaetani mediated a reconciliation between Bohemond and the Hospitallers, but Bohemond insisted that the papal legate could not be mentioned in the agreement, because the Holy See could not make a judgement about feudal rights in the principality.

In 1203, Renoart of Nephin, Bohemond's vassal, married Isabel the heiress of Gibelcar, without his authorization. The High Court of Tripoli ordered the confiscation of Renoart's fiefs. However, he decided to resist and gained the support of Leo and Aimery, the king of Cyprus and Jerusalem. Bohemond traveled to Acre in summer 1204 to meet Marie of Champagne. Her husband, Baldwin I, had been recently crowned emperor in Constantinople. He did homage to her, acknowledging the suzerainty of the Latin emperors over Antioch. Marie tried to mediate a reconciliation between Bohemond and Leo of Cilicia, but she died in August.

Renoart of Nephin pillaged the countryside and led his troops to Tripoli in late 1204. Bohemond lost an eye in a battle at the gates of the town. He could only crush the rebellion after Aimery died in April 1205. He captured both Nephin and Gibelcar before the end of the year, forcing Renart to flee to Cyprus. Before long, Bohemond returned to Antioch.

Bohemond had already been on bad terms with the Latin patriarch of Antioch, Peter of Angoulême. Taking advantage of a conflict between the patriarch and the papal legate, Peter Capuano, Bohemond restored the Eastern Orthodox patriarch of Antioch, Symeon II, in early 1206 or 1207. Peter of Angoulême and the papal legate were reconciled and the patriarch excommunicated Bohemond, Symeon and the commune with the approval of the Holy See. He also imposed an interdict on Antioch, but the burghers ignored his decision and visited the Greek churches.

Peter of Angoulême helped Raymond-Roupen's supporters to return from Cilicia to Antioch in late 1207. Surprised by the coup, Bohemond sought refuge in the citadel. Although Leo of Cilicia also entered the town, Bohemond was able to muster his troops and defeat his enemies. He captured and imprisoned the Latin patriarch who refused to acknowledge him as the lawful prince. After Peter of Angoulême died of thirst, Pope Innocent III ordered Albert Avogadro, the Latin patriarch of Jerusalem, to excommunicate Bohemond. Bohemond continued to support the Eastern Orthodox patriarch and did not allow Peter of Ivrea, the new Latin patriarch of Antioch, to visit his see. He also debated the right of the Holy See to make a judgement about the succession in Antioch, stating that the principality was a fief of the Latin emperors of Constantinople.

The Hospitallers made raids against Hama, Homs and Latakia from their castles in Bohemond's realms. Al-Adil I, the Ayyubid ruler of Damascus and Egypt, blamed Bohemond for the knights' actions. Al-Adil broke into the County of Tripoli, forcing Bohemond to pay a compensation in 1208 or 1209.

Az-Zahir Ghazi invaded Cilicia to prevent Leo from attacking Antioch in 1209. Cilician soldiers who tried to seize a caravan wounded the grand master of the Knights Templar Guillaume de Chartres, in a skirmish on the plains near Antioch in 1211. Their action annoyed Pope Innocent who excommunicated Leo of Cilicia. Bohemond expelled the Eastern Orthodox patriarch from Antioch, allowing Peter of Ivrea to take charge of his see. John of Brienne, King of Jerusalem, sent reinforcements to Antioch to fight against the Armenians. Leo dispatched Raymond-Roupen to attack the Templars' domains in Bohemond's principality in 1212.

A group of Assassins murdered Bohemond's eldest son, Raymond, in 1213. At the time, the Assassins were tributaries to the Hospitallers and Bohemond suspected the Hospitallers had been involved in the murder. After Bohemond and the Templars laid siege their fortress at Khawabi, the Assassins sought assistance from Bohemond's old ally, Az-Zahir Ghazi. Az-Zahir Ghazi appealed to Al-Adil, although they had been enemies. Their alliance forced Bohemond to lift the siege and to send an apology to Az-Zahir Ghazi.

Bohemond preferred to stay in Tripoli which caused discontent among the citizens of Antioch. Peter of Ivrea, the Hospitallers and Acharie of Sermin, who was the senechal of Antioch and head of the commune, started negotiations with Leo of Cilicia about the surrender of Antioch to Raymond-Roupen. They helped the Cilician troops to enter Antioch on 14 February 1216. The Templars abandoned the citadel without resistance and Raymond-Roupen was installed as prince.

Duke Leopold VI of Austria, who landed at Acre in late summer 1217, invited Bohemond to join the Fifth Crusade. Bohemond and his vassals marched to Acre. However, the crusade ended in failure because of the lack of a united command. Bohemond left the Kingdom of Jerusalem together with Andrew II of Hungary and Hugh I of Cyprus in January 1218. Andrew attended at the wedding of Bohemond and Hugh's half-sister Melisende in Tripoli. During the same year, Moslem troops made a plundering raid against the County of Tripoli.

Conflicts

In 1219, a group of Antiochene noblemen rose up against Raymond-Roupen who had lost Leo of Cilicia's support. Their leader, William Farabel, urged Bohemond to come to Antioch. Raymond-Roupen sought refuge in the citadel, but he was forced to leave Antioch. He entrusted the citadel to the Hospitallers. Bohemond hurried to Antioch and seized the principality. The Hospitallers abandoned the citadel without resistance.

Before long, Bohemond granted Jabala (which was still to be conquered) to the Templars although Raymond-Roupen had promised the town to the Hospitallers. The papal legate, Cardinal Pelagius, brokered an agreement between the military orders, dividing the town between them. However, Bohemond remained hostile to the Hospitallers. After he confiscated their property in Antioch, Pelagius excommunicated him.

Constantine of Baberon, the regent for Isabella of Cilicia, offered her hand to Bohemond's son, Philip, because he needed Bohemond's assistance against Kayqubad I, Sultan of Rum. Bohemond accepted the offer and his son married Isabella in June 1222. Bohemond and Philip repelled a Seldjuq attack against Cilicia. Philip's blatant favoritism towards his Frankish retainers enabled Constantine of Baberon to hatch a plot against him. Philip and his supporters were captured and imprisoned at the end of 1224. Bohemond tried to ensure his son's liberation through negotiations. He appealed to Pope Honorius III, but the pope confirmed his excommunication and forbade the Templars to assist him. Bohemond persuaded Kayqubad I to invade Cilicia. Although Bohemond's son had already been poisoned, Constantine of Baberon promised that Philip would be released if Bohemond come to Cilicia. Shortly after Bohemond's departure, Shihab ad-Din Toghrul, atabeg of Aleppo, broke into the Principality of Antioch. After learning of his son's death and Toghrul's invasion, Bohemond hurried back.

The Holy Roman Emperor, Frederick II, summoned the Christian rulers of Syria and the Holy Land to Cyprus. Bohemond joined him while Frederick was marching from Limassol to Nicosia in August 1228. Frederick demanded an oath of fealty for Antioch and Tripoli from Bohemond, but Bohemond feigned a nervous breakdown and returned to Nephin. Bohemond again met Frederick in Acre in 1229, but Bohemond's realms were not included in the peace treaty between Frederick and Al-Kamil, sultan of Egypt, on 18 February 1229.

At the Hospitallers' request, Pope Gregory IX repeated the excommunication of Bohemond in March 1230. He authorized Gerald of Lausanne, Patriarch of Jerusalem, to lift the ban if Bohemond agreed to make peace with the Hospitallers. With the mediation of Gerald and the Ibelins, Bohemond and the Hospitallers made a treaty which was signed on 26 October 1231. Bohemond confirmed the Hospitallers' right to hold Jabala and a nearby fortress and granted them money fiefs in both Tripoli and Antioch. The knights renounced the privileges that Raymond-Roupen had granted to them. Before long, Gerald of Lausanne lifted the excommunication and sent the treaty to Rome to be confirmed by the Holy See.

John of Ibelin, who was the leader of Emperor Frederick's opponents in the kingdoms of Jerusalem and Cyprus, tried to convince Bohemond to support their cause. John sent his son, Balian, to Tripoli to negotiate with Bohemond, but the elderly Bohemond remained neutral in the conflict. Bohemond died in March 1233, a few weeks before the pope's confirmation of his treaty with the Hospitallers came to Tripoli. He was regarded as a great jurist by his contemporaries.

Family

Bohemond's first wife, Plaisance, was the daughter of Hugh III Embriaco, Lord of Jabala, and Stephanie of Milly. The marriage secured Bohemond's position in the County of Tripoli. Raymond, the eldest son of Bohemond and Plaisance, was murdered at the Cathedral of Our Lady of Tortosa in 1213 at the age of 18. Bohemond was succeeded by his second son, Bohemond, in both Antioch and Tripoli. Bohemond's and Plaisance's third son, Philip, who was the first husband of Isabella of Cilicia, ruled the Armenian Kingdom of Cilicia between 1222 and 1224. He died in prison. Bohemond's youngest son, Henry, married Isabella of Cyprus; their son, Hugh, inherited Cyprus in 1267 and the Kingdom of Jerusalem in 1268.

Bohemond's second wife, Melisende, was the youngest daughter of King Aimery of Cyprus and Queen Isabella I of Jerusalem. Their daughter, Maria, laid claim to the Kingdom of Jerusalem against her nephew, Hugh, in 1268. She died after 1307.

References

Sources

Further reading

1170s births
1233 deaths
13th-century Princes of Antioch
Bohemond I
People temporarily excommunicated by the Catholic Church
Christians of the Fifth Crusade
Christians of the Sixth Crusade
Royalty and nobility with disabilities
House of Poitiers

Bohemond IV of Antioch


Beorhtric (meaning "magnificent ruler"; also spelled Brihtric) (died 802) was the King of Wessex from 786 to 802, succeeding Cynewulf. During his rule, however, his wife and father-in-law had most of the power.

Early life
The names of his parents are unknown but the Anglo-Saxon Chronicle claims that he was descended from Cerdic.

In 786, Cynewulf, the King of Wessex, was killed by Cyneheard, brother of the former King Sigeberht. Cyneheard died soon after.

Reign

Becoming king

Either with help of his close ally Offa, the King of Mercia, or quickly coming under his influence, Beorhtric became King of Wessex in 786, but he had to still contend the throne with Ecgberht whom Beorhtric and Offa drove to exile.

In 787, Beorhtric held the Synod of Chelsea jointly with Offa, and in 789, he married one of Offa's daughters, Eadburh.

Also in 789, it was during Beorhtric's reign that the Anglo-Saxon Chronicle recorded the first Viking raids in England. The Vikings landed on the Dorset coast, near the Isle of Portland, where they killed a royal official, Beaduheard, the shire reeve, as he is said to have thought that they were traders.

Land that had traditionally been on the borders of Mercia and Wessex were administered by the Mercian court, as is seen in Charters of Offa, and his son Ecgfrith. West Saxons seem to have used Offa's currency: a recent survey of early medieval single coin finds reveals a trail of Offa pennies running from the Upper Thames to Wareham, a site connected with Beorhtric.

After Offa's death in 796, Mercian power over England was weakened, and Beorhtric may have exercised more independence during this period. The only two West Saxon coins to have survived from Beorhtric's reign were produced at this time, suggesting that he had established a new mint. One of these coins was found in 1854, two miles outside of Andover. Within a few years, Offa's successor, Coenwulf, had restored Mercia's position. After 799, Beorhtric's relationship with the Mercians seems to have been similar to the situation before Offa's death.

Death
In later years Asser, a scholar at Alfred the Great's court, recorded the story that Beorhtric had died from being accidentally poisoned by his wife, Eadburh. She fled to a nunnery in Francia, from which she was later ejected after being found with a man. The provenance of this story is dubious. The Anglo-Saxon Chronicle records that Beorhtric was buried at Wareham in 802, possibly at the church of Lady St. Mary. Beorhtric was succeeded by Ecgberht who was recalled from exile.

See also
House of Wessex family tree

References

External links

West Saxon monarchs
8th-century births
802 deaths
8th-century English monarchs
9th-century English monarchs
House of Wessex

Beorhtric of Wessex


ناس جوطة هي شركة إنتاجية تتبع لفرقة راب في الولايات المتحدة والسودان العضو الأساسي ومؤسس الفرقة هو إيهاب أبا سعيد الذي سبق أن أسس في 2001 فرقة راب في الإمارات باسم زيهاب.

مصادر

 الموقع الرسمي
 مقابلة على سي إن إن

 القناة على اليوتيوب

مغنو هيب هوب
هيب هوب عربي

ناس جوطة


معهد التربية , جامعة لندن (Institute of Education), هو أحد الكليات التابعة لجامعة لندن, وهو مختص للدراسات بعد مرحلة البكالوريوس في مجال التعليم. ويعد هذا المعهد من أضخم المعاهد البحثية في المملكة المتحدة, ويبلغ عدد الطلبة الملتحقين ببرامج الدكتوراه فيه حوالي 700 طالب, و 4000 طالب في برامج الماجستير و 1200 طالب في البرامج التدريبية لتأهيل المعلمين.
ويتمتع المعهد بسمعة متميزة في مجال البحث العلمي في مجال التعليم حيث يعتبر مؤسسة رائدة على مستوى دولي في هذا الميدان, حيث يبلغ عدد المشاريع البحثية التي تتلقى منحاً من المجالس البحثية والأقسام والهيئات الحكومية 100 مشروع بحثي في أي وقت من السنة. كما أن المعهد أحد الجامعات التسعة عشر في مجموعة 1994. ويصدر عن المعهد مجلة (Educate) وهي مجلة بحثية لدرجة الدكتوراه في مجالات التعليم. [[ملف:

تاريخ المعهد
صدر في العام 1900 تقرير حول تأهيل المعلمين عن لجنة فرعية في وزارة التعليم العالي في مجلس التعليم المهني التابع لمجلس مدينة لندن, حيث أشار التقرير إلى ضرورة تأهيل المعلمين في لندن في الجامعات. وقدمت اللجنة التقرير إلى جامعة لندن وفيه توصية بإنشاء كلية لتدريب المعلمين من كلا الجنسين, حيث كانت تعقد معظم البرامج التدريبية في كليات أو أقسام غير مختلطة. وتم بالفعل افتتاح الكلية الجديدة في السادس من تشرين أول 1902 تحت اسم كلية لندن للتدريب وكان يخضع لإدارة مجلس المدينة.
وكان أول مدير للكلية الجديدة جون آدامز الذي كان قبل ذلك أستاذ التعليم في جامعة غلاسكو.
وفي العام 1909 أصبحت الكلية تابعة لجامعة لندن, وأصبح اسمها جامعة لندن, معهد التعليم. وأخذت الكلية بالتوسع تدريجياً وتوسع نطاق أنشطتها وبدأت تقديم التدريب للمعلمين في المدارس الثانوية وباشرت منح الدرجات الأكاديمية. كما اتجهت الكلية نحو التخصص في بعض المجالات فأنشئت قسماً متخصصاً في الدراسات التي تتناول نمو الطفل وتدريب المعلمين الذين يخدمون في الدول المستعمرة خارج بريطانيا. وانتقل المعهد عند اندلاع الحرب العالمية الثانية إلى جامعة نوتينجهام.
وكنتيجة للتقرير الذي صدر عن لجنة ماكنير (McNair Committee) والتي أسسها مجلس التعليم في بريطانيا لمناقشة القضايا المتعلقة بتوظيف وتدريب المعلمين والقادة الناشئين, وجد في بريطانيا برنامج متكامل جديد لهذه الأغراض. فتم إنشاء منظمة للتدريب العملي للمعلمين وكانت هذه المنظمة مشرفة على كافة المعاهد المختصة بتقديم التدريب والتأهيل. وكان فرع هذه المنظمة في منطقة لندن تابعاً لجامعة لندن تحت اسم جامعة لندن, معهد التعليم وكان بدوره مشرفاً على ما يزيد عن 30 مؤسسة لتدريب المعلمين وتأهيلهم في منطقة لندن.

مكتبة نيوسام

تعد مكتبة نيوسام التابعة للمعهد أكبر جامعة متخصصة في مجال التعليم وتأهيل المدرسين في أوروبا حيث تشتمل على ما يقارب 300,000 كتاب و 2,000 دورية.

المجموعات الرئيسية
 مجموعة في المواد التعليمية من إصدارات تغطي كافة المجالات المتعلقة بحقل التعليم في المملكة المتحدة.
 مجموعة دولية تغطي كافة المواضيع المتعلقة بتنظيم التعليم خارج المملكة المتحدة.
 مجموعة المراجع والتي تشتمل على كتب مرجعية وفهارس وإحصائيات عن التعليم في بريطانيا والإصدارات والتقارير الصادرة عن الحكومة.
 مجموعة تتناول مواضيع أخرى ذات علاقة بالتعليم مثل علم النفس وعلم الاجتماع واللغويات وغيرها.
 مجموعة واسعة من المواد التعليمية في جميع المواد وجميع المراحل التعليمية, بما في ذلك كتب القصص والكتب المصورة.

كما يوجد في المكتبة قسماً خاصاً للمجموعات الخاصة والنادرة في مجال التعليم بالإضافة إلى مركز متكامل للمصادر الخاصة بتعليم الناشئين والمراهقين. كما يعمل المعهد منذ الأربعينيات من القرن العشرين على تجميع أرشيف ضخم للمواد التعليمية والسجلات الرسمية الخاصة بالمؤسسات المعنية بالتعليم والمشاريع التعليمية, ويمكن لأي شخص الاستفادة من هذا الأرشيف بعد أن يتقدم بطلب ويأخذ إذنا بذلك.

مراجع

وصلات خارجية
الموقع الرسمي للمعهد

جامعات وكليات أسست في 1902
تأسيسات سنة 1902 في إنجلترا
معاهد أبحاث أسست سنة 1902
معاهد أبحاث في لندن
هيئات تعليمية أسست في 1902
معهد التعليم

معهد التعليم (جامعة لندن)


O A³ Vahana (Em : Vāhana, ou Vahanam literalmente significa "veículo") foi uma aeronave eVTOL - Aeronave Elétrica de decolagem e pouso vertical, para uso pessoal financiada pela empresa A³ em parceria com a Airbus e a Airbus Urban Mobility. O projeto Vahana começou em 2016 como o primeiro projeto da A³, o posto avançado de projetos e parcerias do Grupo Airbus no Vale do Silício. O projeto foi encerrado em 2019.

Ver também
Táxi aéreo

Desenvolvimento relacionado
Airbus CityAirbus

Aeronave de comparável missão, configuração e era
Boeing Passenger Air Vehicle
Lilium Jet
EHang Ghost
Opener BlackFly
Terrafugia Transition

Vahana

Airbus A³ Vahana


A Hall of Justice is an occasional term for a city's police headquarters, and exists in cities across the United States.  In some cases, the facility may house courts, jails and offices of other criminal justice agencies. In some US cities, the Hall of Justice is called the Justice Center.

Frank Murphy Hall of Justice (Detroit)
Hall of Justice (Los Angeles)
Hall of Justice (San Francisco)
Hall of Justice (comics), fictional superhero headquarters in DC Comics

See also
Justice Hall (disambiguation)

Hall of Justice


Sanford Ballard Dole (23 Nisan 1844 – 9 Haziran 1926) Hawaii Krallığı'nın, protektorasının, cumhuriyetinin ve bölgesinin siyasetçisi ve hukukçusu.

Erken yıllar
Dole Honolulu'da Amerika Birleşik Devletleri Norridgewock, Maine'den Protestan Hristiyan misyoner bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Ananas patronu olan kuzeni James Dole, sonraki yıllarda Dole'a Hawaii'ye gelerek destek olmuştur. Dole Hawaii Adaları'nda daha sonraları yerel siyasette etkili olmuş olan varlıklı, seçkin göçmen bir topluluğun parçasıydı. Başarılı bir avukat olarak hizmet etmiştir ve Kral David Kalākaua ve Kraliçe Liliuokalani'nin arkadaşı olarak Hawaii toplumunun ve kültürünün batılılaşmasında etkili olmuştur. İsteksizce kabul ettiği Geçici Hükûmet başkanlığını kabul etmeden önce, Dole üç Hawaii Krallığı Yargıtay yargıçından birisiydi.

Süngü Yasası
Dole yerel göçmen işadamları ve şeker yetiştiricilerinin, içişleri bakanı Lorrin A. Thurston tarafından yazılmış olan Süngü Yasası'nı zorla kabul etmeleri ile sonuçlanan 1887 devriminde yer almıştır. Tüm Asyalıların oy hakkını resmen almıştır ve Yerli Hawaiilerin büyük çoğunluğu gelir ve servet gereksinimleri nedeniyle haklarından mahrum edilmişlerdir, bu sayede Krallık Avrupalılara daha çok güç vermiştir. Ayrıca krallığın gücünü Danışma Meclisi'nin yönetimi lehinde azaltmıştır. Kalākaua daha sonra Dole'u Hawaii Krallığı Yargıtay yargıcı olarak atamıştır.

Krallığın sonu

17 Temmuz 1893 Blount Raporu Güvenlik Komitesi'nin A.B.D büyükelçisi John L. Stevens ile birlikte hareket ederek Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Sınıfı'nın adaya indirilmesinde ve Kraliçe Liliuokalani'yi zorla tahtından indirmesinde iddia edilmiştir. Başkan Cleveland tarafından yapılması sağlanan 26 Şubat 1894 Morgan Raporu, konuyu derinlemesine araştırmıştır ve isyanın yerel olduğu sonucuna varmıştır. İsyanın temelinde krallığın tarih içindeki bozulması ve Amerikan askerlerinin sadece Amerikan mülkünü ve vatandaşlarını korumak ve Hawaii Krallığı'nın sona ermesinde herhangi bir rolü olmadığı sonucuna varılmıştır.

Her şeye rağmen krallık Ocak 1893'te sona ermiştir ve Geçici Hükûmet Hawaii Krallığı ile diplomatik bağları olan tüm devletler tarafından sona ermesinin ardından 48 saat içinde adaların yasal hükûmeti olarak tanınmıştır. Sonraki yıllarda başarısız olan silahlı isyan girişimi sonucunda, Kraliçe resmi olarak 1896'da tahttan çekilmiştir.

Grover Cleveland'ın Amerika Birleşik Devletleri başkanı seçilmesiyle, Geçici Hükûmet'in ilhak umutları bir süreliğine bırakıldı. Doğrusu James Henderson Blount tarafından yürütülen bir araştırma sonrasında Cleveland krallığı eski haline getirmek için doğrudan yardım etmeye çalışmıştır. 16 Kasım 1893'te Albert Willis Cleveland'ın devrimcilere haklarını geri verme karşılığında olacak genel af yapma isteğini sunmuştur, başlangıçta kraliçe olaya karışanlara ölüm cezası verilmesi isteğiyle reddetmiştir. 18 Aralık 1893'te kraliçe Dole ve Thurston'un cezalandırılması hususundaki isteğiyle fikrini değiştirmiştir fakat o zamanlarda Cleveland çoktan konuyu Morgan Raporu'nu hazılamış olan kongreye devretmişti. 23 Aralık 1893'te Cleveland'ın konuyu kongreye havale ettiğinden habersiz olan Willis Geçici Hükûmet'e kraliçeyi tekrar tahta çıkarma isteğini belirtmiş ve reddedilmiştir. Sonraki yıl, Geçici Hükûmet anayasa çıkartmıştır ve 4 Temmuz 1894'te Hawaii Cumhuriyeti kurulmuştur.

Cumhuriyetin başkanı
Lorrin A. Thurston başkanlığı reddetmiştir ve Dole hükûmeti yönetmek için seçilmiştir. Dole ilk ve tek başkan olarak 1894'ten 1900'e kadar hizmet etmiştir. Dole Thurston'u Washington'da kulis yapması ve Hawaii'nin ilhakını garantilemesi için görevlendirmiştir.

Dole'un hükûmeti birden fazla krallığı yeniden kurma çabaları ile karşılaşmıştır, buna Robert William Wilcox'un katıldığı silahlı isyanda dahildir. Bu olayın sonucunda Wilcox ve diğer komplocularun hükümleri ya azaltımıştır ya da ölüm cezaları hapis cezasına çevrilmiştir. Dole diplomat olarak başarılıydı, Hawaii Krallığı'nı tanıyan tüm uluslar Hawaii Cumhuriyeti'ni de tanımışlardır.

Vali ve hâkim

Başkan William McKinley ABD'nin Hawaii'yi ilhakı sağlandıktan sonra Dole'u ilk bölge valisi olarak atamıştır. Dole göreve 1900'de başlamıştır fakat 1903'te A.B.D Bölge Mahkemesi hâkimi olmak için istifa etmiştir. Bu görevde 1915'e kadar kalmıştır ve birkaç seri inmenin ardından 1926'da ölmüştür. Külleri Kawaiahao Kilisesi'ne gömülmüştür. Oahu adasına Kalihi Vadisi'nde bulunan Dole Orta Okulu'nun adı Dole'un anısına 1956'da verilmiştir.

Kaynakça

1844 doğumlular
1926 yılında ölenler
19. yüzyıl liderleri
20. yüzyıl liderleri
Amerikalı devrimciler
Hawaii valileri

Sanford B. Dole


"Boys Do Cry" é a canção que representou a Suíça no Festival Eurovisão da Canção 2022 que teve lugar em Turim. A canção foi selecionada através de uma seleção interna, revelada no dia 8 de março de 2022. Na semifinal do dia 10 de maio, a canção qualificou-se para a final, terminando a competição em 17º lugar com 78 pontos.

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Suíça no Festival Eurovisão da Canção
Canções em inglês
Canções de 2022
Singles de 2022

Boys Do Cry (canção de Marius Bear)


Andrea Cossu (n. 3 mai 1980, Cagliari) este un fotbalist italian care evoluează pe postul de mijlocaș la clubul italian Cagliari Calcio. Din 2008 a jucat pentru Cagliari în peste 200 de meciuri de campionat. Cossu a jucat și pentru echipa națională de fotbal a Italiei în 2 meciuri.. Cossu a jucat în meciul, care a avut loc la 3 martie 2010, ca titular, care s-a încheiat cu o remiză 0-0.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1980
Oameni din Cagliari
Italieni în viață
Fotbaliști italieni
Fotbaliști internaționali italieni
Mijlocași

Andrea Cossu (fotbalist italian)


Raphaël Giarrusso (1925-1986) est un peintre, sculpteur et céramiste canadien établi en France depuis 1948. Il est surtout connu pour ses créations originales en céramique : personnages, animaux, pieds de lampe...

Jeunesse et formation

Fils de Cosimo Giarrusso et Saveria Lemmo, Raphaël ou Raffaele Giarrusso est né le 29 mars 1925 à Montréal au Canada. Cadet de la famille, il est entouré de trois sœurs : Philomène, Pierrette et Jeanette. Ses parents, italiens originaires des Abruzzes, ont émigré au Québec au début du 20ème siècle. Malgré un milieu familial modeste peu ouvert à l'art, Raphaël s'intéresse très jeune au dessin et à la peinture. A l'adolescence, il entre à l'Ecole des beaux-arts de Montréal. Considéré comme un étudiant travailleur, doué et prometteur, il participe à de nombreuses expositions et réalise des décors de théâtre pour lesquels il est récompensé. Durant cette période fructueuse, il se passionne pour la fresque et part l'étudier aux Etats-Unis.

A l'âge de 23 ans, il obtient du gouvernement canadien une bourse d'études et arrive ainsi à Paris en août 1948. Mais la vie est difficile dans le Paris d'après-guerre : il n'obtient pas les cours souhaités et bientôt les difficultés financières l'incitent à s'installer en province. Des amis parisiens lui ont proposé leur résidence secondaire à Accolay dans l'Yonne. Là, pendant plusieurs années, il réalise de nombreux dessins et peintures ainsi que deux sculptures taillées dans des pierres fournies par un marbrier vermentonnais chez qui il a travaillé.

Les Poteries d'Accolay

En août 1953, Raphaël Giarrusso est embauché par André Boutaud aux Poteries d'Accolay. Il y reste dix ans pendant lesquels il exerce le métier de décorateur. Il se familiarise ainsi avec l'univers de la céramique, travaillant avec Daniel Auger, tourneur, Fedor Iodtschine, chimiste affecté aux émaux mais aussi avec le céramiste Georges Pelletier, les sculpteurs François Brochet et Pierre Merlier et le peintre Georges Hosotte, parmi les plus connus de ces artistes qui prêtent temporairement leur talent aux différentes expérimentations de la céramique d'Accolay. Créateur de nombreux décors abstraits ou figuratifs, animaliers ou autres, mais dont le style est toujours reconnaissable, Raphaël Giarrusso est également remarqué pour sa production de figurines « Fils de fer » . Les éléments en céramique (tête, corps, membres, queue, oreilles...) sont reliés par des tiges métalliques en nikral résistant à de hautes températures de cuisson. Ainsi naît toute une galerie de personnages et d'animaux fantaisistes (chat, vache, biche, chameau, hippopotame, pélican, tyrolien, cuisinier, pièces de jeu d'échecs...). Ces figurines préfigurent la production future de Raphaël Giarrusso qui quitte les Poteries d'Accolay en octobre 1963 pour s'établir à son compte. C'est durant cette période, en 1957, qu'il épouse Marie-Christine Meyranx, française, avec qui il aura trois enfants : Vincent, Véronique et Emmanuel.

L'atelier de céramique de Vermenton

En 1964, Raphaël Giarrusso installe son atelier au 9 rue Guilbert Latour à Vermenton. Cette même année, il s'associe à Georges Pelletier pour fonder à Paris "L'atelier Rébeval" au 82 rue Rébeval dans le 19ème arrondissement. Mais la difficulté de partager son activité entre Paris et Vermenton associée à la quête légitime d'émancipation de tout créateur, a bien vite raison de cette aventure.

Dans l'atelier restauré de Vermenton équipé d'un tour et d'un four électrique, Raphaël s'adonne avec passion à l'art de la céramique et produit de nombreuses pièces : personnages moyenâgeux empreints d'humour et de dignité (guerriers, troubadours, damoiselles, mère et enfant...), différents animaux stylisés traduisant force et vie (taureau, bison, éléphant, sanglier, rhinocéros, cheval, hibou, flamant rose, marabout...), pieds de lampe, certains ajourés, d'autres en forme d'oiseaux finements émaillés, vases et plats...

Pendant plusieurs années, une partie de sa production est exposée et vendue à Paris chez Roche Bobois. Raphaël Giarrusso participe aussi régulièrement au Salon des Ateliers d'Art de Paris, Porte de Versailles. Par la suite, c'est surtout dans des galeries icaunaises (Auxerre, Vézelay, Laroche-Migennes, Noyers, Avallon) qu'il expose. Sa dernière exposition a lieu à Vermenton en juillet 1985 et présente une série de têtes modelées révélant à la fois ses tourments et son amour de l'homme, ainsi que quelques récents tableaux réalisés au pastel. Raphaël Giarrusso était décidé à revenir à la peinture mais à la suite d'une rupture d'anévrisme, il décède à l'Hôpital de Dijon le 21 janvier 1986.

Peintures et dessins

Raphaël Giarrusso est reconnu pour son œuvre de céramiste sculpteur mais il est aussi un peintre. Les nombreux dessins et peintures qu'il laisse, pour la plupart réalisés dans le début des années 1950, n'ont pratiquement jamais été exposés hormis une participation au Grand Prix de Paris 1961, Salon d'Art Moderne. Paysages, portraits, autoportraits et animaux composent l'essentiel de son œuvre picturale. Voici ce qu'écrivait Georges Hosotte dans un long discours en hommage à Raphaël Giarrusso inaugurant l'exposition posthume de juillet 1987 : « De ses très beaux dessins à l'encre de chine que nous découvrons aujourd'hui, apparaît dès son plus jeune âge la quête d'un homme vers la lumière et la difficulté d'y accéder au moyen d'ombres griffées, entrelacées de l'encre noire nécessaire à la naissance de cette lumière désirée. Parallèlement à ces dessins, des lavis, des peintures de jeunes femmes sculpturales empreintes de fraîcheur, de sensibilité et non de sensiblerie annoncent le potier à venir. »

Références

Liens externes
 « Histoire des potiers d'Accolay » d'Emmanuel David : http://www.accolay.com/pages.php?groid=87
 « Chacun est le collectif, l'art populaire des potiers d'Accolay (1945-1989) » d'Augustin David, mars 2013 : https://galeriestimmung.com/blogs/journal/chacun-est-le-collectif-art-populaire-des-potiers-accolay-on-the-road-the-folk-art-of-the-accolay-potters-community
 Photo avec Marc Chagall et René Contant dans « Chagall, l'évocateur et le mystique » de Marguerite Dorion, « la Patrie du Dimanche », 24 novembre 1957 : https://numerique.banq.qc.ca/patrimoine/details/52327/4071903?docsearchtext=raphael%20giarrusso
 Dessin publié dans « Exposition de l'école des Beaux-Arts de Montréal »,« La Presse », 18 juin 1948 : https://numerique.banq.qc.ca/patrimoine/details/52327/2877472?docsearchtext=giarrusso%20raphael

Céramiste canadien

Raphaël Giarrusso


مطلق محمد صعصيع الشليمي الظفيري  (1937 - 2000) نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، ورئيس سابق لنادي النصر الكويتي.

السيرة الذاتية
من المؤسسين لنادي النصر الكويتي عام 1965 وأسس كرة اليد في الكويت ومن المؤسسين لكرة الطائرة في الكويت، ثم أختير أمينً للسر لنادي النصر عام 1967 ثم عضو في عام 1968 ثم رئيسً لنادي النصر من عام 1969 الي عام 1979 ثم شارك في عضوية نادي الشهداء وهو صاحب أقتراح تغيير مسمي النادي من الشهداء الي الجهراء.

السيرة البرلمانية
شارك في أنتخابات المجلس البلدي 1980 وحصل المركز الثاني. وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الرابعة، وحصل على المركز الرابع والثلاثون برصيد 132 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الثالثة، وحصل على المركز الثاني عشر برصيد 420 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الثالثة، وحصل على المركز الثاني عشر برصيد 564 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة التاسعة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 438 صوت وفاز بالانتخابات، وصوّت ضد مبدأ تنقيح الدستور وقال كلمته الشهيرة الأخ الرئيس : من لم يمت بالسيف مات بغيره تعددت الأسباب والموت واحد. قد أكون بسيطاً في تعليمي بواسطة المطاوعة والملالوة ولكن أعرف أن تنقيح الدستور يضر بالبلد وخطير علي مصالح الشعب الكويتي «الأخ الرئيس غير موافق».

وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة التاسعة عشر، وحصل على المركز الرابع برصيد 383 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة التاسعة عشر، وحصل على المركز الخامس برصيد 347 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة التاسعة عشر، وحصل على المركز الحادي عشر برصيد 209 أصوات وخسر الانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1981
مواليد 1937
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000
وفيات حوادث الطرق في الكويت

مطلق الشليمي


Sopilja su naseljeno mjesto u općini Nevesinje, Republika Srpska, BiH.

Povijest

Duž Nevesinjskoga polja vrlo je aktivna katolička zajednica, Hrvata povratnika, koji se bave poljoprivredom i uzgojem stoke, ponajprije u ovom mjestu. I danas su mnoga polja i pašnjaci u vlasništvu nevesinjskih Hrvata koji se, osim na svojim imanjima i na Veliku Gospu u gradu, u Sopiljima redovito sabiru na misnim slavljima na katoličkom groblju.

Stanovništvo

Popisi 1961. – 1991.

Popis 2013.

{| border="1" cellpadding="7" cellspacing="0" style="margin: 10px 0 10px 25px; background: #f9f9f9; border: 1px #AAA solid; border-collapse: collapse; font-size: 85%; float: center;"
|- style="background: #E9E9E9"
|colspan ="7" | Sopilja
|-
|style="background: bgcolor="#F5DEB3" | godina popisa|style="background: bgcolor="#C2B280" | 2013.
|-
|Srbi
|74 (60,66%)
|-
|Bošnjaci
|46 (37,70%)
|-
|Hrvati
|2 (1,64%)
|-
|ostali i nepoznato
|0
|-
|style="background: bgcolor="#F5DEB3" |ukupno|122'|}

 Religija

Katoličko groblje u Sopiljima.

Uz Sopilja se nalazi nekropola stećaka.

 Poznate osobe

 Jure Vasilj, vođa HSS-a za Nevesinje, Ulog i Gacko<ref name="Šarac-Nevesinjski župnici7">Fondacija Ruđer Bošković Donja Hercegovina  Toni Šarac: Nevesinje i župa Uznesenja Blažene Djevice Marije (7). Rad hrvatskih nacionalnih kulturnih društava i hrvatskih političkih organizacija u Nevesinju 23. studenoga 2009. (pristupljeno 21. lipnja 2017.)</ref>

Izvori

Vanjske poveznice

 Župa Uznesenja BDM, Nevesinje Sopilja - katoličko groblje

Naselja u Republici Srpskoj
Nevesinje

Sopilja