Arne Peder Kristian Hansen (født 23. august 1930) i Næstved, er en dansk politiker og fabrikant. A.P. Hansen blev Venstre-borgmester, Sønderborg i 1997 efter 52 års uafbrudt socialdemokratisk styre. Han mistede posten i 2006, da der var valg til den nye storkommune Sønderborg Kommune. Han blev genvalgt, men kunne ikke finde sig i rollen som menigt byrådsmedlem, så han gik ud af byrådet midt i valgperioden. Siden har han arbejdet for at støtte kunst og kultur.

A. P. Hansen kommer fra Næstved. Han er uddannet som klejnsmed og teknikumingeniør. 1961 oprettede han maskinfabrikken Cornmall, Ragebøl i 1961. I nutiden har Cormall specialiseret sig i store industrianlæg til forarbejdning af halm og anden biomasse til strøelse, foder, byggeplader og kemisk industri som f.eks. etanol.

Hans store interesse er kunst. Han er blandt andet kendt for at være en af hovedkræfterne bag viden- og kulturcenteret Alsion i Sønderborg og skulpturparken i Augustenborg Slotspark.

A.P. Hansen var i 6 år formand for Foreningen af danske Landbrugsmaskinfabrikanter og medstifter af landbrugsmessen Agromek i Herning samt 8 år formand for Sønderborg Handelsstandsforening.

 2009 modtog han JydskeVestkystens kulturpris. Dommerkomiteen begrundede deres valg af A. P. Hansen med hans store interesse for kunst kombineret med et talent for at få tingene til at ske.
 2010 modtog han Æresrummelpotten som tildeles en person eller institution, der har gjort det sjovere, bedre og mere interessant at bo i Sønderjylland, og som har været med til at gøre Sønderjylland kendt.

Eksterne henvisninger og kilder
 www.jv.dk
 www.danskekommuner.dk
 www.tvsyd.dk
 www.visitsonderborg.dk
 Cormall 50 års jubilæum

Borgmestre fra Venstre
Borgmestre i Sønderborg
Fabrikanter fra Danmark

A.P. Hansen (fabrikant)


Biela ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich von Janssen und östlich von Rosenberger.
Der unregelmäßig geformte Kraterrand ist erodiert mit Terrassierungen, das Innere ist weitgehend eben mit einem Zentralberg.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem österreichischen Astronomen Wilhelm von Biela offiziell benannt.

Weblinks

 Biela auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Biela (Mondkrater)


Cefazolina este un antibiotic din clasa cefalosporinelor de generație I, utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene. Este utilizată în tratamentul celulitei, infecțiilor de tract urinar, pneumoniei, endocarditei, artritei și infecțiilor de tract biliar. Se mai utilizează în profilaxia perioperatorie. Căile de administrare disponibile sunt intramusculară și intravenoasă.

Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Utilizări medicale

Reacții adverse
Printre reacțiile adverse se numără diareea, voma, dezvoltarea infecțiilor fungice și reacțiile alergice. Nu este recomandată pacienților cu istoric de reacții anafilactice la peniciline. Este relativ sigură pentru utilizare în timpul sarcinii și alăptării.

Note

Vezi și
 Cefadroxil
 Cefalexină

Cefalosporine
Tiadiazoli
Medicamente esențiale listate de OMS
Tetrazoli

Cefazolină


Krešimir Špicer (Slavonski Brod, 1976.), hrvatski je tenor poznat po zapaženim nastupima diljem svijeta.

Životopis

Karijera
Krešimir Špicer pjevanje je diplomirao na Konzervatoriju Sweelinck u Amsterdamu u klasi Core Canne Meijer. Godine 1997. pobijedio je na Nizozemskom internacionalnom natjecanju Vriendenkrans u organizaciji amsterdamskog Concertgebouwa, a međunarodni uspjeh stigao je na Festivalu Aix-en-Provence 2000. godine gdje je nastupio u ulozi Odiseja u Monteverdijevoj operi Odisejev povratak u domovinu, uz ansambl Les Arts Florissants pod ravnanjem Williama Christiea. Uslijedila je međunarodna turneja (Lausanne, Caen, Bordeaux, Pariz, Beč, London i New York) te hvaljena snimka na DVD-u. Od tada redovito nastupa u vodećim opernim kućama (Ženeva, Frankfurt, Zürich, Amsterdam, Berlin, Toronto, Los Angeles, Moskva, Pariz, Milano, i dr.), koncertnim dvoranama i na festivalima (Beaune, Baden-Baden, Salzburg, Schwetzingen, Luxembourg, Amsterdam, Verbier, Aix-en-Provence, New York, Edinburgh I dr.) te surađuje s dirigentima međunarodne reputacije kao što su Kent Nagano, Jurij Temirkanov, Philippe Herreweghe, Myung-whun Chung, Marc Minkowski, René Jacobs, Fabio Luisi, Herbert Blomstedt, Thomas Henglebrock, Sir Simon Rattle, Zubin Mehta, Diego Fasolis, Franz Welser-Möst, Cornelius Meister... U Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu prvi je put nastupio 2008. u ulozi Orfeja u istoimenoj operi C. Monteverdija za što je primio nagradu Vladimir Ruždjak.

Händelova Alcina i Tamerlano, Purcelova Didona i Enej, Mozartove Il re pastore, La clemenza di Tito, Idomeneo i Lucio Silla, Scarlattijev Telemaco, Salierijeva La grotta di Trofonio, Straussova Die ägyptische Helena, Stravinskijev Slavuj i Oedipus Rex, Cavallijeva Didona, Haydnov Orlando paladino, samo su neke od opera u kojima je ostvario hvaljene interpretacije širom svijeta. Među onima zabilježenima na DVD izdanjima su Monteverdijev Il ritorno d' Ulisse in patria (Virgin Classics), Mozartov Il re pastore (Deutsche Grammophon), Charpentierov David et Jonathas (Bel Air Classiques), Cavallijeva La Didone (Opus Arte), Händelova Theodora (Erato) I Mozartov Lucio Silla ( C major, RAI Com ) iz La Scale u Milanu.

Jednako posvećen i koncertnim izvedbama, nastupio je u lajpciškom Gewandhausu pod vodstvom Herberta Blomstedta, amsterdamskom Concertgebouwu uz Christiana Zachariasa, u Rimu uz Yurija Temirkanova, u Parizu i Rimu uz Myung-whun Chunga, u Berlinu uz Kenta Nagana, u St. Peterburgu, Tallinu i Rigi uz Philippea Herreweghea te u Strasbourgu uz Carla Rizzija.

Među nedavnim angažmanima Krešimir bilježi ulogu Septimiusa u operi Theodora G. F. Händela u Parizu, New Yorku i Amsterdamu, Monteverdijeva Odiseja u Oslu i u pariškom Théâtre des Champs-Élysées te Mozartova Lucia Sillu u Torontu kao i ulogu Valzacchija u Kavaliru s ružom, Straussovog Šišmiša i Händelovog Tamarlana milanskoj Scali. Skorašnji projekti, uz ostalo, uključuju povratak u Scalu za Mozartovu La finta giardiniera, te koncerte Händelovog Mesije u Versaillesu.

Osobni život
U braku je s kostimografkinjom i scenografkinjom Julie Scobeltzine s kojom ima sina Gregora i kćer Louise. S obitelji živi u Parizu.

Izvori

Hrvatski operni pjevači
Životopisi, Slavonski Brod

Krešimir Špicer


قطط ذوات أو قطط استقراطية  الرسوم المتحركة من إخراج فولفغانغ رايثرمان، وهو أول عرض في 11 ديسمبر 1970.

ملخص الأحداث
تتحدث القصة عن عجوز أرستقراطية توصي بثروتها إلى قططها المدللة، وهذا الخبر يغيظ خادمها الذي يقرر التخلص من القطط لينال الثروة. يلقي الخادم بالقطط عند النهر، حيث تحاول (دوقة) وأولادها الثلاث العودة إلى باريس. يلتقون مع قطط الشوارع سبعاوي (أومالي) الذي يعجب بدوقة ويقرر مساعدتها للعودة.

النسخة العربية
تمت دبلجت الفيلم مرتين الأول كانت باللهجة المصرية والثانية بالعربية الفصحى.

العربية الفصحى:

عمل على النسخة العربية الفصحى عدد كبير من الفنانين المحترفين والفنيين ذوي الخبرة.

سلوى محمد علي - دوقة

جلال هجرسي - أومالي

يارا علاء - ماري

شهاب الدين محمود - تولوز

ناير ناجي - تولوز (الاغاني)

محمود عامر - برليوز

أيمن عبد الرحمن - إدغار

سهير البدراوي - السيدة العجوز

ناير ناجي - فأر ركفور

مؤمن البرديسي - نابليون

عهدي صادق - لافايت

جهاد أبو العينين - سكات كات

أحمد خليل (ممثل) - المحامي

أحمد صلاح

أمل عبد الله

دنيا البراء

شهيرة فؤاد

محمد حسن

محمد الشرشابي

معتز مطر

قامت بإخراج الحوار الفنانة يارا علاء وترجم الفيلم عمرو حسني وإعدت الحوار هبة عمرو وتم إخراج الغناء على يد ناير ناجي وأشعار عمرو حسني وإعداد الأغاني خالد ثروت وتمت الدبلجة في استديو مصرية ميديا.

وصلات خارجية

أفلام استديوهات والت ديزني للرسوم المتحركة (كاليفورنيا)
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1970
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في 1910
أفلام تقع أحداثها في باريس
أفلام تقع أحداثها في عقد 1910
أفلام تقع أحداثها في فرنسا
أفلام حول الحيوانات
أفلام خيالية للأطفال
أفلام رسوم متحركة
أفلام رسوم متحركة 1970
أفلام رسوم متحركة أطفال كوميدية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال مغامرات أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية عقد 1970
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في باريس
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في عقد 1910
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في فرنسا
أفلام رسوم متحركة عن القطط
أفلام رسوم متحركة عن قطارات
أفلام رسوم متحركة للأطفال في عقد 1970
أفلام رومانسية كوميدية أمريكية
أفلام رومانسية موسيقية في عقد 1970
أفلام سجلها جورج برانز
أفلام عن الكلاب
أفلام عن عائلات
أفلام عن عمال منزليين
أفلام كوميديا رومانسية 1970
أفلام كوميدية 1970
أفلام كوميدية رومانسية عقد 1970
أفلام كوميدية موسيقية عقد 1970
أفلام موسيقية رومانسية أمريكية
أفلام موسيقية كوميدية أمريكية
أفلام والت ديزني

قطط ذوات


How to Say Goodbye er en dansk kortfilm fra 2012 med instruktion og manuskript af Daniel Joseph Borgman.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

How to Say Goodbye


é um jogo eletrônico de grupo desenvolvido pela NDcube e publicado pela Nintendo para o Nintendo Switch. É o décimo segundo título de console de mesa da série Mario Party, e o segundo do Nintendo Switch após Super Mario Party (2018). Foi lançado em 29 de outubro de 2021.

O jogo apresenta cinco tabuleiros refeitos da trilogia original de Nintendo 64 e um total de cem minijogos provenientes de títulos anteriores da série, semelhantes aos de Mario Party: The Top 100 (2017), de Nintendo 3DS. Ao contrário de Super Mario Party, Superstars pode ser jogado com controles de botão. Após o seu lançamento, Mario Party Superstars recebeu avaliações positivas da crítica.

Lançamento
A Nintendo revelou o jogo na Nintendo Direct da E3 2021 em 15 de junho. A apresentação revelou e contou com remakes dos minijogos de tabuleiro "Peach's Birthday Cake" do primeiro Mario Party, e "Space Land" de Mario Party 2. Ryan Gilliam, da Polygon, observou que os minijogos incluíam eventos não vistos nas versões originais; além disso, ele comentou que o jogo pegou emprestado alguns assets — como a interface do usuário — de seu predecessor, Super Mario Party. A apresentação também confirmou que a personagem Birdo voltaria como personagem jogável pela primeira vez desde Mario Party 9 (2012). O terceiro tabuleiro anunciado foi "Woody Woods" de Mario Party 3, que foi revelado no site oficial do jogo. Durante uma transmissão da Nintendo Direct em 23 de setembro, os dois últimos tabuleiros foram revelados, sendo eles "Yoshi's Tropical Island" de Mario Party, e "Horror Land" de Mario Party 2.

Alguns minijogos do primeiro Mario Party, que exigiam que os jogadores girassem o botão analógico o mais rápido possível, retornam em Superstars; esses minijogos apresentam um aviso para não girar o analógico com a palma da mão. Isso ocorreu devido a incidentes em que os jogadores sofreram lesões nas mãos ao usar o analógico dessa forma.Por outro lado, outras suposições indicam que o aviso também pode ter relação com evitar o famigerado "joy-con drift", um vício de fabricação em que os controles analógicos do Nintendo Switch registram movimentações não intencionais do usuário.

Recepção
No Metacritic, Mario Party Superstars possui uma pontuação média de 80/100 com base em 88 resenhas, indicando "avaliações geralmente favoráveis".

Mitchell Saltzman, da IGN, deu uma crítica positiva, afirmando que "Mario Party Superstars é um amálgama de alguns dos melhores tabuleiros, minijogos, mecânicas e melhorias de qualidade de vida de toda a série, resultando no melhor Mario Party já lançado em muito tempo."

Superstars vendeu 163.256 cópias físicas em sua primeira semana de lançamento no Japão, tornando-se o jogo de varejo mais vendido da semana no país. O jogo foi indicado na categoria de "Melhor Jogo para Família" no The Game Awards 2021, perdendo para It Takes Two.

Ligações externas
Página oficial
Nintendo Direct (E3 2021)

Jogos eletrônicos de 2021
Jogos eletrônicos da Nintendo
Jogos da série Mario Party
Jogos para Nintendo Switch
Jogos exclusivos para Nintendo Switch

Mario Party Superstars


Moscheea Centrală din Lagos este o moschee din orașul Lagos, Nigeria. Aceasta este una dintre cele mai mari și mai celebre moschei din această țară, fiind moschee națională până în anul 1991.

Istorie și arhitectură
Construită pentru prima dată în anul 1841, moscheea a fost folosită ca un locaș de cult modest pentru comunitatea musulmană din apropierea sa. Primul imam al moscheii a fost Alfa Salu, ocupând această funcție timp de 12 ani, între 1841-1853. De-a lungul timpului, moscheea a devenit din ce în ce mai mare, suferind numeroase renovări și devenind moscheea centrală a orașului.

În anul 1914, orașul Lagos a fost declarat capitală a Nigeriei coloniale și a rămas așa și după anul 1960 când Nigeria și-a declarat independența față de Imperiul Britanic. Noul statut al orașului a necesitat existența unei moschei naționale pentru poporul nigerian. Astfel, moscheea centrală a orașului a devenit moschee națională. A jucat acest rol până în anul 1991 când capitala Nigeriei a fost mutată la Abuja, iar statutul de moschee națională a fost acordat Moscheii din Abuja.

Moscheea Centrală din Lagos este cea mai mare moschee din acest oraș și una dintre cele mai mari din întreaga Nigerie. Ea este localizată pe Insula Lagos, acea regiune din perimetrul zonei metropolitane a orașului Lagos unde se află principalele monumente ale orașului, printre care și Muzeul Național al Nigeriei, Palatul lui Oba sau Catedrala Bisericii lui Hristos. Construită într-un design modern, moscheea prezintă un dom și patru minarete.

Moschei din Nigeria

Moscheea Centrală din Lagos


Harry Dexter White (Boston, Massachusetts, 29 de octubre de 1892 – Fitzwilliam, Nuevo Hampshire, 16 de agosto de 1948) fue un economista estadounidense, director del Departamento del Tesoro de Estados Unidos, que participó en la conferencia de Bretton Woods. White redactó el primer borrador del Fondo Monetario Internacional, una semana después del ataque sobre Pearl Harbor.

En agosto de 1948 White se vio obligado a testificar y a defender su reputación ante el Comité de Actividades Antiestadounidenses, HUAC por sus siglas en inglés. Tres días después de testificar, falleció de un ataque al corazón en su residencia de verano en FitzWilliam, New Hampshire. Diversas fuentes, incluido el FBI y los archivos soviéticos, señalan que White pasó información estatal secreta a la Unión Soviética.

Acusación de espionaje

Acusaciones de las cámaras 1939, 1945, 1948
El 2 de septiembre de 1939, el subsecretario de Estado y asesor de seguridad interna de Roosevelt, Adolf Berle, tuvo una reunión, organizada por el periodista Isaac Don Levine, con el agente soviético desertor Whittaker Chambers. En sus notas de esa reunión, escritas más tarde esa noche, Levine enumeró una serie de nombres, incluido un "Sr. White". Las notas de la reunión de Berle no contienen ninguna mención de White. Berle redactó un memorando de 4 páginas sobre la información que luego pasó al presidente, quien descartó la idea de redes de espionaje en su administración como "absurda". El director del FBI, J. Edgar Hoover, aún en 1942, también descartó las revelaciones de Chambers como 'historia, hipótesis o deducción'.

El 20 de marzo de 1945, el oficial de seguridad del Departamento de Estado, Raymond Murphy, entrevistó a Chambers. Sus notas registran que Chambers identificó a White como "un miembro en general pero bastante tímido", que había traído a varios miembros de la clandestinidad comunista estadounidense al Tesoro.

En la primavera de 1948, el ayudante de Truman, Stephen J. Spingarn, interrogó a Whittaker Chambers, un exagente de espionaje soviético admitido, sobre Harry Dexter White: "Chambers... me dijo que no creía que Harry White fuera comunista; creía que era un hombre que pensó que era más inteligente que los comunistas, y que podía usarlos, pero en realidad lo usaron a él".] Chambers testificó posteriormente el 3 de agosto de 1948, sobre su asociación con White en el aparato secreto clandestino comunista hasta 1938. Chambers produjo documentos que había guardado de sus días como mensajero para la red de espionaje estadounidense de los soviéticos. Entre estos había un memorando escrito a mano que testificó que White le había dado. El Departamento del Tesoro identificó que este documento contenía material altamente confidencial del Departamento de Estado, mientras que el Laboratorio del FBI estableció que estaba escrito con la letra de White. Sin embargo, Chambers afirmó que White era el menos productivo de sus contactos. Chambers dijo de White: " Sus motivos siempre me desconcertaron" (un punto subrayado más tarde por su nieto David Chambers).

Acusaciones de Bentley 1945, 1948, 1953
El 7 de noviembre de 1945, la desertora mensajera de espionaje soviética Elizabeth Bentley dijo a los investigadores de la Oficina Federal de Investigaciones (FBI) que a fines de 1942 o principios de 1943 se enteró por los espías soviéticos Nathan Gregory Silvermaster y Ludwig Ullmann que una fuente del gobierno estaba fotografiando y transmitiendo a ella y al maestro de espías de la NKVD, Jacob Golos, este resultó ser Harry Dexter White.

Al día siguiente, el director del FBI, J. Edgar Hoover, envió una carta entregada en mano al asistente militar de Truman, el general Harry Vaughan, en la Casa Blanca, informando que "varias personas empleadas por el gobierno de los Estados Unidos han estado proporcionando datos e información a personas ajenas al Gobierno Federal, quienes a su vez transmiten esta información a los agentes de espionaje del gobierno soviético". La carta enumeraba una docena de sospechosos de Bentley, el segundo de los cuales era Harry Dexter White.

El FBI resumió la información de Bentley y en su investigación de seguimiento sobre los sospechosos que ella nombró, incluyendo nuevamente a White, en un informe titulado 'Espionaje soviético en los Estados Unidos', que fue enviado a la Casa Blanca, el Fiscal General y el departamento de estado. El 4 de diciembre de 1945. Seis semanas más tarde, el 23 de enero de 1946, Truman nombró a White como director estadounidense del Fondo Monetario Internacional. El FBI respondió con un memorando de 28 páginas específicamente sobre White y sus contactos, recibido por la Casa Blanca el 4 de febrero de 1946. La nominación de White fue aprobada por el Senado, ignorando las acusaciones contra White, el 6 de febrero de 1946.

Seis años después, Truman testificaría que White había sido "separado del servicio del gobierno de inmediato" al recibir esta información, primero del Tesoro y luego del FMI. De hecho, White todavía estaba en el FMI el 19 de junio de 1947, más de dos años después de que el FBI alertara a la Casa Blanca sobre él, cuando renunció abruptamente (desocupando su cargo el mismo día), luego de que el Fiscal General Tom Clark ordenara una Investigación del gran jurado federal de los cargos de Bentley.)

El 31 de julio de 1948, Bentley le dijo al Comité de Actividades Antiamericanas de la Cámara que White había estado involucrado en actividades de espionaje en nombre de la Unión Soviética durante la Segunda Guerra Mundial y había pasado documentos confidenciales del Tesoro a agentes soviéticos. Bentley dijo que los colegas de White le pasaron información de él. En su testimonio de 1953, Bentley dijo que White fue responsable de pasar placas del Tesoro para imprimir marcas militares aliadas en la Alemania ocupada a los soviéticos, quienes imprimieron dinero, lo que provocó un mercado negro y una inflación grave en todo el país ocupado, lo que le costó a EE. UU. una cuarta parte de mil millones de dólares. Sin embargo, la explicación alternativa es que los funcionarios del Tesoro temían que negar el uso soviético de las placas en su sector de ocupación pondría en peligro la cooperación de posguerra.

Referencias

Judíos de Estados Unidos
Científicos judíos
Alumnado de la Universidad Stanford
Alumnado de la Universidad de Harvard
Alumnado de la Universidad de Columbia
Economistas de Estados Unidos
Espías de la Unión Soviética

Harry Dexter White


El Ureña Sport Club es un club de fútbol profesional venezolano con sede en el municipio Ureña, estado Táchira. Actualmente juega en la Segunda División de Venezuela y disputa sus partidos como local en el Estadio Humberto Laureano.

Fue fundado el 3 de septiembre de 2008. Fue campeón del Torneo de Ascenso de Segunda División temporada 2014-15.

Historia

Fundado en el año 2007 por Edwin Quilagury, Ronaldy Contreras, Wilmer Sánchez y el entonces alcalde Nelson Becerra Torres; además de un grupo pequeño de trabajo llegaron a formar la base del equipo que representaría al Municipio Pedro María Ureña del Estado Táchira. Se comenzó trabajando con las categorías juveniles Sub-17 y Sub-20 en un torneo regional, en el cual se proclama como campeón, en ese momento comienza la carrera para la creación e inscripción en los torneos de fútbol profesional venezolano.

El equipo comenzó su participación en las divisiones profesionales de la Federación Venezolana de Fútbol en la temporada 2009/2010, en la hoy extinta Segunda División B de Venezuela, adquiriendo el cupo de Internacional de Anzoátegui. Para el Apertura 2009, el equipo tachirense obtendría un total de 13 unidades, producto de (4 victorias, 1 empate y 5 derrotas), culminando el torneo en el quinto lugar del grupo Occidental. En el Clausura 2010, el rendimiento futbolístico del equipo mejora notablemente, terminando en segundo lugar del Grupo Occidental, sólo un punto por debajo de Lotería Del Táchira FC que a la postre, terminaría como campeón de la categoría.

Fue invitado por la FVF a jugar en la Segunda División de Venezuela en la temporada 2010/11. En el Torneo Apertura 2010, culmina en la octava posición del Grupo Centro-Occidental, con un total de 20 unidades. En el Clausura 2011, el equipo mejora su rendimiento y termina en el cuarto lugar del Grupo Centro-Occidental, logrando 7 triunfos, 4 empates y 5 derrotas para un total de 25 unidades, permaneciendo así, una temporada más en la categoría de plata del fútbol profesional venezolano. Le gana la serie particular a los equipos: CD San Antonio, Lara FC, UA San Antonio y la filial del Zamora FC, Zamora FC B.

Para el Apertura 2011, el equipo ureñense se logra posicionar como un rival fuerte en el Grupo Occidental, logrando ubicarse en el tercer lugar con 26 unidades, lo que le permitió avanzar al Torneo Ascenso 2012, y disputar uno de los dos cupos a la Primera División de Venezuela. En dicho torneo, el Ureña Sport Club no logra el ascenso a la máxima categoría, terminando el torneo en la sexta posición con 21 unidades, quedándose una vez más en la Segunda División de Venezuela.

En su tercera temporada en la Segunda División, el equipo tachirense logra el segundo lugar del Grupo Occidental, al conseguir 34 puntos, dos menos que el Carabobo FC, producto de 10 victorias, 4 empates y 4 derrotas. Esto le permite disputar, por segunda temporada consecutiva, el Torneo de Ascenso a la Primera División de Venezuela. La tabla al final del torneo le otorga al Ureña SC el quinto lugar, al cosechar 29 unidades producto de 9 triunfos, 2 empates y 7 derrotas. marcando 27 goles y recibiendo 26.

Tras su gran desempeño en el Torneo de Ascenso 2013, toma parte en la Segunda División Venezolana 2013/14, temporada que comenzó con el Torneo Apertura 2013, donde el equipo ureñense culmina en la octava posición del Grupo Centro-Occidental, tras sumar 22 unidades y sólo obtener 6 victorias a lo largo del semestre, pasando a disputarse su permanencia en la categoría de plata del balompié venezolano en la siguiente mitad de la temporada. Afronta el Torneo de Promoción y Permanencia 2014 formando parte del Grupo Occidental, teniendo rivales como el Deportivo JBL del Zulia, ULA FC y el Club Deportivo San Antonio. Tras superar algunos problemas administrativos, el equipo tiene un comienzo un tanto irregular, pero, con el avanzar del torneo logra mejorar su rendimiento y culmina siendo primero de grupo, sumando un total de 25 puntos y 8 victorias a lo largo de torneo, asegurando así su permanencia en la segunda categoría para la siguiente temporada.

El Ureña ascendió a la primera división el día 17 de mayo del 2015 tras vencer a Estudiantes de Caracas por un marcador de 1 a 2 Y Se Consagra Campeón Tras Vencer A Margarita 5 x 2 Para Hacer Un Total De 41 Pts 5 Más Que Estudiantes De Caracas El Sub Campeón También Ascendido a Primera División.

Tras una temporada regular, el conjunto fronterizo logró la permanencia en primera en la última jornada, terminando en el Décimo Séptimo puesto. En su primera temporada en Primera, El Ureña SC consiguió 3 Victorias, Contra Mineros, Estudiantes de Mérida y ante el Atlético Venezuela, este último fue el triunfo de la Permanencia.

Datos del club
Fundación: 1 de enero de 2007.
Temporadas en 1ª: 2 (2015 - 2016).
Temporadas en 2ª: 6.  (2010/2011-2014/2015-2016-Presente).
Mayor goleada conseguida:
En campeonatos nacionales: UreñaSc 7 Vs 0 Diamantes de Guayana Fútbol Club 10.5.2015 Torneo Ascenso
Mayor goleada recibida:
En campeonatos nacionales:UreñaSc   2  Vs 7 Zamora Futbol Club 13.10.2016 Torneo Clausura 2016
Mejor puesto en la liga: 13. 2016
Peor puesto en la liga: 17º. 2015

Uniforme

Indumentaria y patrocinador

Estadio

El club disputa sus partidos de local en el polideportivo Humberto Laureano de La Fría, estado Táchira.

Jugadores

Plantilla Torneo Clausura 2018

| colspan=8 style="background: green" align=center| Porteros

|-
| colspan=8 style="background: green" align=center| Defensas

{{Jugador de fútbol|no=4|pos=DEF|nat=COL|name=Harry Mena Posada|edad=|procedencia= Desconocida}}

|-
| colspan=8 style="background: green" align=center| Mediocampistas|-
| colspan=8 style="background: green" align=center| Delanteros

 Entrenadores
 Cronología de los entrenadores

 Palmarés
 Torneos nacionales
 Segunda División de Venezuela (1):''' 2014-15.

Referencias

Enlaces externos

Ureña Sport Club

Ureña Sport Club


Kuća Mihovilčević, u gradiću Hvaru, Nike Karkovića 18, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Gotička dvokatna uglovnica sa "sularom", izgrađena u XIV. – XV. stoljeću u Grodi. Jedna od starijih primjera gotičke stambene arhitekture u Hvaru. U nekim je elementima romaničko-gotička, primjerice u izostanku ukrasa na najstarijim otvorima. Njena posebna vrijednost je njen kronološki primat među brojnim primjerima hvarske stambene gotike.

Zaštita
Pod oznakom Z-6754 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Kuća Mihovilčević u Hvaru


El Panzerkampfwagen VII Löwe (león en alemán) fue un diseño de tanque superpesado creado por Krupp para la Alemania nazi durante la Segunda Guerra Mundial, que no pasó de los planos iniciales.

Se diseñaron a su vez dos variantes de este tanque:

 Leichter Löwe (versión ligera), la cual tendría una tripulación de 5 personas, un peso de 76 toneladas, blindaje frontal de 100 milímetros de espesor, un cañón de 105mm/L70 de alta velocidad montado en su parte trasera junto a una ametralladora coaxial, desarrollando con su motor de 1000 caballos -el mismo que el montado por las lanchas rápidas Schnellboot- una velocidad máxima de 27 kilómetros por hora.

 Schwerer Löwe (versión pesada), misma tripulación, motor, y armamento -aunque con la torreta montada en el centro del chasis-, blindaje frontal de 120 milímetros de espesor, peso de 90 toneladas, y velocidad punta de 23 kilómetros por hora.

Ambos modelos, para reducir costes, utilizarían componentes montados en el Tiger II, confiando en que este nuevo tanque acabaría por reemplazarlo. Hubo también sugerencias, mientras se desarrollaba el mencionado Tiger II, de una versión del Löwe que montaría el cañón KwK 43 L/71 y el motor de dicho panzer, tendría un blindaje frontal de 140 milímetros de espesor, pesaría 90 toneladas, y alcanzaría una velocidad máxima de 35 kilómetros por hora. Las dimensiones de esta versión serían 7,74 metros de largo incluyendo el cañón, 3,83 metros de ancho, y 3,08 metros de alto.

Adolf Hitler, tras revisar los diseños, descartó la construcción de la versión ligera y ordenó que la pesada fuera rediseñada para montar un cañón de 150 milímetros, tener un blindaje frontal de 140 milímetros de espesor, y una velocidad punta de 30 kilómetros por hora. Sin embargo, el proyecto acabó por ser cancelado a finales de 1942, sin tan siquiera construirse prototipos, en favor del enorme Maus.

Referencias

 Artículo sobre el Löwe (en inglés)
 Panzerkampfwagen VII Löwe The German Tank That Could Have Been
 Löwe en español

Enlaces externos

Tanques superpesados
Carros de combate de la Segunda Guerra Mundial de Alemania
Krupp
Wunderwaffen

Panzer VII Löwe


Salix es un género de árboles conocidos como sauces.

Salix también puede referirse a:

 (8648) Salix, asteroide del cinturón de asteroides.
 Salix (Iowa), localidad estadounidense.
 Salix (Pensilvania), localidad estadounidense.
 Salix Pharmaceuticals, fabricante de productos de gastroenterología.
 Salix Säydäş (1900-1954), compositor tártaro.
 Salix OS, una distribución Linux.

Salix (desambiguación)


Yeşil çekirge (Tettigonia viridissima), Tettigoniidae familyasından bir çekirge türü.

Sesi

Bir kilometre uzaktan bile duyulabilecek sesler çıkarabilir. Havanın yoğunluğu 1293 gr/m³ alınırsa, yarıçapı bir kilometre olan bir yarıkürenin kütlesi yaklaşık bir milyon tondur. Çekirge gibi küçük bir canlının yalnız bir organı ile bu kadar büyük bir kütleyi hareket ettirebilmesinin nedeni ise ; çevresindeki hava kütlesinin tamamını aynı anda hareket ettiremeyip, her titreşimde kendine en yakın havayı sıkıştırmasından dolayıdır. Bu titreşim dalga dalga dışa doğru yayılır. Çekirge tarafından itilen her hava dalgası daha sonra eski yerine geri döner. Bu kez içerideki tabakayı sıkıştırır. Bu ardı arkası kesilmeyen dalgaların yaptığı sıkıştırma ses olarak dışa doğru yayılır. Ses insan kulağına geldiğinde duyulur. Çekirgenin çıkardığı sesin notalarının çıkartılmasıyla çok geniş alanlara duyuru yapabilen sirenler geliştirilebilir.

Tettigoniidae
1758'de tanımlanan ilkin ağızlılar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Yeşil çekirge


Christian Albinus ist der Name folgender Personen:

* Christian Bernhard Albinus (um 1699–1752), deutscher Mediziner
 Christian Friedrich Ludwig Albinus (1771–1837), deutscher Zollbeamter, Philanthrop und Schulstifter

Christian Albinus


La citidilato cinasa (EC 188.8.131.52) es una enzima que cataliza las siguientes reacciones:

 Transferencia de un grupo fosfato desde el ATP al CMP (citidina monofosfato):

 ATP + CMP  ADP + CDP

 Transferencia de un grupo fosfato desde el ATP al dCMP (deoxicitidina monofosfato):

 ATP + dCMP  ADP + dCDP

 Transferencia de un grupo fosfato desde el ATP al UMP (uridina monofosfato):

 ATP + UMP  ADP + UDP

Esta enzima eucariótica es una enzima bifuncional que cataliza la fosforilación del CMP (dCMP) y el UMP con eficiencia similar. Es diferente de la enzimas monofuncionales procarióticas UMP cinasa y CMP cinasa.

Relación evolutiva

La citidilato cinasa pertenece a la familia de las adenilato cinasas. Se han encontrado otras dos enzimas relacionadas evolutivamente con la citidilato cinasa, éstas son:

 La citada adenilato cinasa (AK) que cataliza la transferencia de un grupo fosfato desde el ATP al AMP para formar ADP.

 ATP + AMP  2 ADP

 La UMP cinasa (UK) de las levaduras que cataliza la transferencia de un grupo fosfato desde el ATP al UMP para formar UDP y ADP.

 ATP + UMP  ADP + UDP

Bastantes regiones de las enzimas de la familia AK están bien conservadas, incluyendo los dominios de unión del ATP.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos ExPASy.

 Ficha de la base de datos PROSITE.

Cinasas
EC 2.7.4

Citidilato cinasa


Sir George James Frampton, RA (18 de junho de 1860 - 21 de maio de 1928) foi um escultor britânico. Ele foi um dos principais membros do movimento da Nova Escultura no início de sua carreira, quando criou esculturas com elementos da Art Nouveau e do Simbolismo, muitas vezes combinando diferentes materiais como mármore e bronze em uma única peça. Embora seus trabalhos posteriores fossem de estilo mais tradicional, Frampton teve uma carreira prolífica na qual criou muitos monumentos públicos notáveis, incluindo várias estátuas da Rainha Vitória e, posteriormente, após a Primeira Guerra Mundial, vários memoriais de guerra. Estes incluíram o Edith Cavell Memorial em Londres, que, junto com a estátua de Peter Pan em Kensington Gardens são possivelmente as obras mais conhecidas de Frampton.

Escultores do Reino Unido

George Frampton


William Brown Read (* 14. Dezember 1817 im Hardin  County, Kentucky; † 5. August 1880 in Hodgenville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1871 und 1875 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
William Read besuchte zunächst die Grundschulen. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1849 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Hodgenville in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. Im Jahr 1860 war er Delegierter auf beiden Democratic National Conventions in Charleston und Baltimore. 1864 nahm er ebenfalls am Bundesparteitag der Demokraten in Chicago teil. Zwischen 1857 und 1865 saß er im Senat von Kentucky.

Im Jahr 1863 bewarb sich Read erfolglos um das Amt des Vizegouverneurs seines Staates. Zwischen 1867 und 1869 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1870 wurde er im vierten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1871 die Nachfolge von J. Proctor Knott antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1872 konnte er bis zum 3. März 1875 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

Für die Wahlen des Jahres 1874 wurde William Read von seiner Partei nicht mehr für eine weitere Amtszeit nominiert. In der Folge praktizierte er wieder als Anwalt. Er starb am 5. August 1880 in seinem Heimatort Hodgenville.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1817
Gestorben 1880
Mann

William B. Read


AAT, Alfa-1-Antitripsin adı verilen proteaz inhibitörünün kısaltmasıdır. A1AT de denilmektedir. Plazmada yüksek konsantrasyonda bulunmakta (1.5-3.5 gr/l) ve dokuyu enflamasyona neden olan hücrelerden gelen enzimlerden korumaktadır (özellikle elastaz). Yapısında herhangi bir mutasyon olduğunda, polimerizasyon olur ve karaciğerde toplanır. AAT'de genetik bir eksiklik, enflamasyon sırasında engellenemeyen doku yıkımına neden olur. Bu da akciğerde amfizem ve dolaylı olarak karaciğer sirozuna (bazı ciddi vakalarda) neden olur.

Dış bağlantılar
 The MEROPS online database for peptidases and their inhibitors: I04.001
 Proteopedia: Alpha-1-antitrypsin

Akut faz proteinleri

AAT


Halloween: Resurrection er en amerikansk gyserfilm fra 2002 instrueret af Rick Rosenthal.

Medvirkende
Jamie Lee Curtis som Laurie Strode
Buta Rhymes som Freddie Harris
Tyra Banks som Nora Winston
Bianca Kajlich som Sara Moyer
Thomas Ian Nicholas som Bill Woodlake
Katee Sackhoff som Jenna Danzig
Daisy McCrackin som Donna Chang
Luke Kirby som Jim Morgan
Sean Patrick Thomas som Rudy Grimes
Ryan Merriman som Myles Berman
Brad Loree som Michael Myers

Eksterne Henvisninger

Gyserfilm fra USA
Amerikanske film fra 2002
Seriemorderfilm
Film om Halloween
Slasher film

Halloween: Resurrection


Manyetizma, manyetik alan tarafından oluşturulan fiziksel bir olgudur. Elektrik akımı ya da temel bir parçacık herhangi bir manyetik alan yaratabilir. Bu manyetik alan aynı zamanda diğer akımları ve manyetik momentleri de etkiler. Manyetik alan her maddeyi belli bir ölçüde etkiler. Kalıcı mıknatıslar üzerindeki etkisi en çok bilinen bir durumdur. Kalıcı mıknatıslar ferromanyetizmadan dolayı kalıcı manyetik momente sahiptir. Ferromanyetizma kelimesinde yer alan "ferro" ön eki demir elementinin isminden türetilmiştir. Çünkü kalıcı mıknatıs ilk olarak "manyetit – Fe3O4" adı verilen demir elementinin doğal bir formu olarak gözlemlenmiştir. Çoğu madde kalıcı momente sahip değildir. Bazıları manyetik alan tarafından çekilirken (paramanyetizm); bazıları manyetik alan tarafından itilir (diyamanyetizm). Bazıları ise herhangi bir manyetik alana maruz kaldığında daha karmaşık durumlara sevk olur (antiferromanyetizma ve spin camı davranışı). Manyetik alan tarafından ihmal edilecek ölçüde etkilenen maddeler ise manyetik olmayan maddeler olarak bilinir. Bunlar bakır, alüminyum, gazlar ve plastiktir. Ayrıca, saf oksijen sıvı hale kadar soğutulduğunda manyetik özellikler gösterir.

Bir maddenin manyetik durumu sıcaklık, basınç, uygulanan manyetik alan gibi faktörlere bağlı olarak değişir. Bu değişkenler değiştiğinde, bir madde birden fazla manyetizma özelliği sergileyebilir.

Tarihçe

Aristoteles manyetizma üzerine bilimsel tartışmaları başlatan ilk kişinin milattan önce 625 yılından 545 yılına kadar antik Milet şehrinde yaşayan Tales olduğunu söyler. Aşağı yukarı aynı yıllarda, eski Hindistanda yaşayan doktor Sushrota mıknatısı cerrahi amaçla kullanıp yararlanmak isteyen ilk kişiydi.

Eski Çin'de, manyetizmanın adının geçtiği ilk eser olan "The Master of  Demon Valley" kitabı milattan önce 4. Yüzyıla aittir. Milattan önce 2. yüzyılda yazılmış Lüshi Chunqiu metninde ise şöyle bir not vardır : "Mıknatıs taşı demiri kendisine yaklaştırıyor ya da uzaklaştırıyor". Bir iğnenin çekimi ile ilgili ilk çalışma 1. Yüzyılda yaşamış Lunheng'e aittir : "Bir mıknatıs taşı iğneyi çekiyor". 11. yüzyılda yaşamış Çinli bilim adamı Shen Kuo manyetik pusula iğnesi ve bunun kuzeyi gösteren doğruluğunu geliştirme üzerine "Dream Pool Essay" kitabını yazan ilk kişidir. 12. yüzyıla gelindiğinde, Çinliler, yön bulma amacıyla mıknatıs taşı pusulası kullanan bir millet olarak biliniyordu. Çinliler aynı zamanda mıknatıs taşından bir kaşık yaptılar ve kaşığın sapının her zaman güneyi göstermesini sağladılar.

Avrupa kıtasında pusulayı ve bunun yön tayini için kullanımını tanıtan kişi Alexander Neckam'dır (1187). Maricourtlu Peter'ın 1269 yılında mıknatısın özelliklerini tanımladığı "Epistola de magnete" kitabı manyetizma üzerine yazılıp kaybolmamış ilk eserdir. 1282 yılında ise Yemen'li fizikçi, astronom, coğrafyacı Al-Ashraf kuru pusula ve mıknatısın özelliklerini tartışanlardan bir bilim insanıydı.

1600 yılında William Gilbert "De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure" ( Mıknatıs, Manyetik Cisim ve Büyük Bir Mıknatıs, Dünya ) adlı kitabımı yayımladı. Bu kitabında, terella adı verilen dünya modeli üzerine yaptığı deneysel çalışmalarını tanıttı. Çalışmalarından çıkardığı sonuç şu oldu : Dünyanın bizzat kendisi manyetikti ve pusula iğnesinin kuzeyi göstermesinin nedeni buydu". ( Daha önceleri bazı insanlar pusula iğnesinin kuzeyi göstermesinin nedenini Kuzey yıldızında ya da kuzey kutbundaki manyetik bir adada görüyordu).

Elektrik ve manyetizma arasındaki ilişki Kopenhag Üniversitesi'nde profesör olan Hans Christian Ørsted'in çalışmalarıyla anlaşılmaya başlandı. Ørsted tesadüf eseri bir elektrik akımının pusula iğnesini etkilediğini gördü. Bu işaret deneyi Ørsted deneyi olarak bilinir. Bu olay birçok başka deneye yol açtı. Andre-Marie Ampere 1820 yılında kapalı çembersel bir yol boyunca ölçülen manyetik alanın, yolun çevresi boyunca bulunan akım ile ilgili olduğunu keşfetti. Carl Friedrich Gauss, Jean-Baptiste Biot
 ve Felix Savart akım taşıyan telin çevresindeki manyetik alanı hesaplamayı sağlayan Biot-Savart kuralı denklemini verdiler. Michael Faraday değişen manyetik alanın, telin ilmekleri üzerinde indüklenmiş voltaj yarattığını gördü (1831). Başka bilim insanları da elektrik ile manyetizma arasında ilişki olduğunu saptadılar. James Clerk Maxwell bu yaklaşımları Maxwell denklemleri olarak sentezledi ve genişletti. Bu denklemler elektrik, manyetizma ve optiğin birleştirilip elektromanyetizma alanına uygulanmasını içeren denklemlerdir. 1905 yılında ise Einstein bu kuralları kendi teorisi olan özel göreliliği açıklamada yardımcı olmak için kullandı. Özel görelilik, bu kuralların bütün eylemsiz referans çerçevesinde doğru olduğunu belirtir.

Elektromanyetizma alanıyla ilgili ilerleyici çalışmalar 21.yüzyılda da devam ediyor. Gauge teorisi, kuantum elektrodinamiği, elektrozayıf kuvvet ve son olarak standart model gibi temel teoriler içerisinde.

Manyetizma'nın kaynağı
Manyetizma, kökünden, iki kaynaktan ortaya çıkar:
 Elektrik akımı .
 Temel yüklerin spin manyetik momentleri : Atom çekirdeğinin manyetik momenti bir elektronun manyetik momentinden binlerce kez düşüktür. Bundan dolayı atom çekirdeğindeki maddelerin manyetizmaya katkısı ihmal edilebilir. Çekirdeğin manyetik momenti daha çok başka durumlarda, özellikle çekirdek manyetik rezonansı ve manyetik rezonans görüntülemede önemlidir.
Bir maddedeki çok sayıdaki elektron birbirlerinin manyetik momentlerini yok edecek şekilde dizayn edilir. Bundan dolayı elektronlar Pauli dışlama ilkesine göre çiftler oluşturacak şekilde kombine edilirler (elektron dizilim sayfasına bakınız) Bu durumda bir elektron diğer elektronun manyetik momentinin kesinlikle yok eder. Ayrıca, elektron dizilimi yapılıp ve eşleşmemiş bir elektron görüldüğünde dahi katı içerisindeki çeşitli elektronların genellikle farklı yönlerdeki manyetik momente katkılarından dolayı madde manyetik özelliğinden mahrum kalır.

Fakat bazen –ya da eş zamanlı olarak dış bir manyetik alan uygulandığında- her bir elektronun manyetik momenti ortalama bir değerde sıralanır. Böylelikle maddenin potansiyel olarak çok güçlü net bir manyetik alan yarattığı görülür.

Bir maddenin manyetik davranışı onun yapısına bağlıdır. Özellikle o maddenin elektron dizilimi manyetik davranışını belirler. Ayrıca yukarıda da bahsettiğimiz nedenler ve sıcaklık da manyetik davranışını etkiler. Yüksek sıcaklıklardaki rastgele ısı hareketi, elektronların belirli bir hizaya gelmesini imkânsız yapar.

Maddeler

Diyamanyetizma
Diyamanyetizma bütün maddelerde görülebilir. Diyamanyetizma maddenin uygulanan manyetik alana karşı gelmesini sağlayan bir durumdur. Bundan dolayı manyetik alan tarafından itilirler. Fakat paramanyetik özelliği olan maddelerde ( yani uygulanan manyetik alanı yükseltme eğilimi olan maddeler) paramanyetik davranışlar üstün gelir. Diyamanyetizma evrensel bir olay olmasına rağmen diyamanyetik davranış yalnızca saf diyamanyetik maddelerde görülebilir. Diyamanyetik maddelerde eşleşmemiş elekton yoktur. Dolayısıyla var olan elektrik moment herhangi bir etkide bulunmaz. Bu gibi durumlarda manyetizma elektronların orbital hareketlerinden dolayı oluşabilir. Bu klasik olarak şöyle anlaşılabilir :
 Bir madde manyetik alana bırakıldığında, çekirdeğin etrafında dolanan elektronlar bundan etkilenir. Hem çekirdek tarafından Coloumb çekme kuvvetine hem de manyetik alan tarafından uygulanan Lorentz kuvvetine maruz kalırlar. Manyetik alan tarafından uygulanan Lorentz kuvveti elektronun merkezcil kuvvetini arttırabilir ve azaltabilir de. Arttırdığı takdirde bu kuvvet elektronları çekirdeğe doğru iter, azaldığı takdirde ise bu kuvvet elektronları çekirdekten uzağa doğru iter. Elektronun orbital yönünü belirleyen şey bu olur. Manyetik momentin manyetik alan vektörüne karşıt bir hizada olması orbital manyetik momentin artmasına neden olur. Manyetik alana paralel olduğunda ise momenti düşer. (Lenz yasasına göre) Bu da manyetik alana karşı düşük yoğunluklu bir manyetik moment ile sonuçlanır.
Belirtilmeli ki bu tanım yalnızca sezgiseldir. Daha doğru anlamak için kuantum mekaniği tanımına ihtiyaç vardır.

Bütün maddeler orbital etkisine maruz kalırlar. Fakat diyamanyetik ve paramanyetik maddelerde, diyamanyetik etki en çok eşlenmemiş elektronlardan etkilenir.

Paramanyetizma
Paramanyetik maddelerde eşlenmemiş elektronlar vardır. Yani yalnızca bir elektronun olduğu atom ya da molekül orbitallerine sahiptirler. Eşlenmiş elektron çiftleri Pauli dışlama ilkesi gereği zıt yönde bir manyetik momentlere sahiptir. Bundan dolayı zıt yönlü bu manyetik moment vektörleri birbirini yok eder. Fakat eşlenmemiş bir elektron manyetik moment yönünü belirlemede serbesttir. Bu elektrona dış manyetik alan uygulandığında, elektronun manyetik momentinin yönü uygulanan manyetik alanla aynı yönde olmaya eğilim gösterecektir. Böylelikle bu manyetik alanı destekleyecek bir etkide bulunacaktır.

Ferromanyetizma

Ferromanyetik maddeler de paramanyetik maddeler gibi eşlenmemiş elektronlara sahiptir. Fakat bu elektronların manyetik momentlerinin uygulanan manyetik alana paralel olma eğilimlerinin yanı sıra, manyetik momentler düşük enerji durumunu korumak için birbirlerine paralel hale gelmeye çalışırlar. Bundan dolayı herhangi bir dış manyetik olmadığında dahi maddenin manyetik momentleri birbirlerine eş zamanlı olarak paralel hale gelmeye çalışırlar.

Her ferromanyetik maddenin Curie sıcaklığı adı verilen özel bir sıcaklığı vardır. Bu sıcaklığın üstüne çıkıldığında maddenin ferromanyetik özelliğini kaybettiği görülür.

Ferromanyetizma yalnızca birkaç maddede görülür. Yaygın olanları; demir, nikel, kobalt ve bunların alaşımlarıdır. Ayrıca nadir bulunan bazı metal alaşımlar da ferromanyetik özellik gösterir.

Manyetik domainler

Ferromanyetik maddelerdeki atomların manyetik momentleri, bu maddelerin küçük kalıcı mıknatıs gibi davranmasını sağlarlar. Bu momentler birbirlerine bağlanırlar ve manyetik domain ya da weiss domain adı verilen çok düzgün ya da düzgün olmayan bir yönelimde bulunurlar. Manyetik domainler manyetik kuvvet mikroskobu ile gözlemlenebilir. Bu mikroskop manyetik domain sınırlarını gösterir. Bu sınırlar resimde görülen beyaz çizgilere benzer. Manyetik alanı fiziksel olarak gösterebilen çok sayıda bilimsel deney vardır.

Bir domain çok sayıda molekül içerdiğinde kararsız hale gelir ve zıt yönlere yönelmiş iki domaine ayrılır. Böylelikle bunlar sağda bulunan resimde gösterildiği üzere birbirlerine daha kararlı bir şekilde bağlanırlar.

Manyetik alana maruz bırakıldığında ise domain sınırları manyetik alanı büyütmek ve yapıyı domine etmek için hareket eder. (solda gösterilmiştir- noktalı sarı bölge). Manyetik alan kaldırıldığında domainler manyetize edilmemiş haline geri dönmeyebilirler. Bu durum ferromanyetik maddelerin kalıcı mıknatısa dönüşmesine neden olur.

Yeteri kadar güçlü şekilde manyetize edilen domainin diğer tüm sonuçların üstesinden gelmesi tek bir domain ile sonuçlanır. Bu madde manyetik olarak doyurulmuştur. Bir ferromanyetik madde Curie sıcaklığına kadar ısıtıldığında moleküller titreşmeye başlarlar ve manyetik domain organizasyonunu ve manyetik özelliğini kaybetmeye başlar. Eğer bu madde soğutulursa bu domainin yönelimi aniden geri döner.

Antiferromanyetizma

Antiferromıknatıslarda, komşu değerlik elektronların manyetik momentlerinin zıt yöne doğru eğilimleri vardır. Bir maddedeki bütün atomlar her bir değerlik elektronu karşıt yönelime sahip ise antiferromanyetik madde olarak değerlendirilir. Antiferromıknatısların manyetik momenti yoktur. Yani bunlar tarafından herhangi bir manyetik alan üretilemez. Antiferromıknatıslar diğerlerine göre daha az bulunur. Çoğunlukla düşük sıcaklıklarda gözlemlenir. Değişen sıcaklıkla birlikte antiferromıknatıslar diyamanyetik ya da ferromanyetik özellikler sergileyebilirler.

Bazı maddelerde komşu elektronlar karşıt doğrultuda olmak isterler. Fakat komşu elektronların böyle bir durumda olduğu geometrik bir düzenleme yoktur. Buna spin camı denilmektedir.

Ferrimanyetizma

Ferromıknatıslar gibi, ferrimıknatıslar da manyetik alan yokluğunda mıknatıslık özelliğini gösterebilir. Fakat antiferromıknatıslarda olduğu gibi komşu elektron çiftinin spinleri zıt yönlere doğrudur. Bu iki özellik birbiriyle çelişmemektedir çünkü ideal geometrik düzenlemede birden çok manyetik momentin yönelimi bir yöne doğrudur.

Çoğu mıknatıs ferrimıknatıstır. İlk olarak keşfedilen manyetik madde olan manyetit bir mıknatıstır ve bunun orijinal olarak ferromıknatıs olduğuna inanılmaktaydı. Ferrimanyetizmanın keşfinden sonra Louis Neel bunu çürüttü.

Superparamagnetism
Ferromıknatıs ya da ferrimıknatıs yeterince küçük olduğu zaman, bunlar basit manyetik spin gibi (Brown Hareketi) hareket ederler. Bunlar manyetik alana paramıknatıslar gibi niteliksel olarak karşılık verirler fakat paramıknatıslardan daha fazla bir şekilde.

Manyetizmanın diğer türleri
 Metamagnetism
 Molekül tabanlı mıknatıs
 Spin camı

Elektromıknatıs

Bir elektromıknatıs, manyetikliği elektrik akımı tarafından üretilen bir mıknatıs çeşididir. Akım durdurulduğunda manyetik alan bunun sonucu olarak yok olur.

Manyetizma, Elektrik ve Özel Görelilik

Einstein'ın özel görelilik teorisinin sonucu olarak elektrik ve manyetizma temel olarak birbiriyle bağlantılıdır. Elektriksiz bir manyetizma düşüncesi ya da manyetizmasız bir elektrik düşüncesi özel görelilik teorisiyle tutarsızdır. Bu tutarsızlığın nedeni uzunluk büzülmesi ve zaman genişlemesiyle ilgilidir. Manyetik kuvvet hıza bağlı bir durumdur. Fakat elektrik ve manyetizma bir arada ele alındığında ortaya çıkan elektromanyetizma teorisi Einstein'ın özel görelilik teorisiyle tamamen uyumludur. Elektriğin ve manyetizmanın birbirine görece etkileri referans sistemine bağlıdır. Böylelikle özel görelilik elektrik ve manyetizmayı basit ve birbirinden ayrılmaz bir olguya, elektromanyetizma düşüncesine götürür. Bu, zaman ve uzay ilişkisinin uzay-zaman olarak değerlendirilmesine benzer.

Bir madde içinde manyetik alanlar
Boşlukta,

burada µ0 manyetik geçirgenlik sabitidir.

Bir maddede

µ0M niceliğine manyetik kutuplaşma denir.

Eğer H alanı küçükse, bir diyamıknatıs ya da paramıknatıstaki M'nin mıknatıslamaya cevabı yaklaşık olarak doğrusaldır.

Bu orantı sabiti manyetik duyarlılık olarak adlandırılır.

Ferromıknatıs gibi sağlam mıknatıslarda M, alanla doğru orantılı değildir. H sıfır olsa dahi genel olarak M sıfır değildir.

Manyetik kuvvet

Manyetizma olgusu, manyetik alan tarafından oluşturulur. Bir elektrik akımı ya da manyetik dipol bir manyetik alan yaratabilir. Bu manyetik alan, alan içerisinde bulunan başka parçacıklara manyetik kuvvet uygular.

Düzenli bir akımın yarattığı manyetik alanla ilgili olan Biot-Savart yasasını kolaylaştıran Maxwell denklemleri bu kuvvetleri uygulayan manyetik alanların kökenini ve davranışı açıklayabilmektedir. Bundan dolayı manyetizma, elektriksek olarak yüklü parçacıklar hareket ettiğinde ortaya çıkar. Örneğin elektrik akımı boyunca hareket eden elektronlar ya da atomun çekirdeği etrafında orbitallerde hareket eden elektronlar manyetik alan yaratır. Ayrıca bunlar kuantum mekaniği spininden manyetik dipole olarak ortaya çıkabilirler.

Manyetik alan yaratan aynı durumlar – atomda ya da akımda hareket eden elektrik yükü- manyetik alanın kuvvet olarak etkide bulunduğu durumlardır.

Elektriksel olarak yüklü bir parçacık bir manyetik alan (B) boyunca hareket ettiğinde, Lorentz kuvveti (F) adı verilen vektör çarpımı ile büyüklüğü ve yönü bulunabilen bir kuvvet hisseder :

burada
  parçacığın elektrik yükü
 v parçacığın hız vektörüdür
Bu işlem vektörel çarpım olduğu için yüklü parçacığa manyetik alan tarafından uygulanan kuvvetin yönü hem parçacığın hareket yönüne hem de manyetik alanın yönüne diktir. Yani manyetik kuvvet parçacık üzerinde herhangi bir iş yapmaz. Bu kuvvet, yüklü parçacığın yönünü değiştirebilir fakat onun hızlanmasını ya da yavaşlamasını sağlayamaz. Bu kuvvetin büyüklüğü şöyle ifade edilebilir :

burada  , parçacığın hız vektörü v ile ortamdaki manyetik alan B vektörü arasındaki açıdır.

Yüklü parçacığın hız vektörünün yönünü, manyetik alanın yönünü ve kuvvetin yönünü belirlemek için sağ el kuralı uygulanır. Sağ el silah gibi bir görünüme büründüğünde, işaret parmağı "v" yani yüklü parçacığın hızının yönünü, orta parmak "B" manyetik alan vektörünün yönünü ve başparmak ise "F" yüklü parçacığa manyetik alan tarafından uygulanan kuvvetin yönünü" gösterir. Ayrıca sağ el kuralı sayfasına bakabilirsiniz.

Manyetik dipoller
Manyetik alan yaratan kaynaklar arasında kuzey ve güney kutuplara sahip dipoller doğadaki en yaygın manyetik alan üreticileridir. Dipolün kuzey ve güney kutbu dünyanın manyetik kutuplarıyla etkileşim içerisinde girdiğinde pusula olarak kullanılmasına fırsat verir. Zıt manyetik kutuplar birbirini çektiği dipolün kuzey kutbu başka bir dipolün güney kutbu tarafından çekilir. Dünyanın fiziki olarak güney kutbu, onun kuzey manyetik kutbudur (Kuzey buz okyanusu, Kanada'nın kuzeyi). Bir manyetik alan enerji içerir ve fiziksel sistemler düşük enerji düzenine yönelirler. Bir diyamanyetik madde manyetik alana konulduğunda manyetik dipol kendisini alanın polaritesine karşı koyacak şekilde yönelmeye başlar, böylelikle manyetik alanın net gücünü azaltmaya çalışır. Bir ferromanyetik madde manyetik alan bulunan bir ortama konulduğunda manyetik dipol uygulanan manyetik alanın doğrultusuna yönelir.

Manyetik tek kutup
Bir mıknatıs çubuk ferromanyetik özelliğini çubuk boyunca dağılmış elektron dağılımından aldığı için, bu çubuk mıknatıs ikiye bölündüğünde her iki küçük parça başlı başına çubuk mıknatıs olarak kalmaya devam eder. Bir mıknatısın kuzey ve güney kutuplardan oluştuğu söylense de bu iki kutup birbirinden ayrılamaz. Bir manyetik tek kutup (eğer böyle bir şey mümkünse) oldukça yeni ve temel olarak farklı bir manyetik nesne olarak kabul görürdü. Güney kutbuna bağlı olmayan, izole edilmiş kuzey kutbu olarak değerlendirilirdi. Bu tek kutuplar elektrik yüküne benzer şekilde manyetik yük taşımış olurlardı. 1931 yılından 2010 yılına kadar yapılmış sistematik araştırmalar manyetik kutupların tek kutup halinde hiç ama hiç gözlenemediğini gösterdi. Bu çalışmalar manyetik kutupların tek başına bulunamayacağın gösterdi.

Buna rağmen bazı teorik fizik modelleri manyetik tek kutbun varlığını tahmin etmektedir. Paul Dirac, elektriğin ve manyetizmanın belli bir simetrik yapı gösterdiğini, kuantum teorisinin de  pozitif ve negatif yükleri birbirinden ayrı bir şekilde gözleyebileceğine dair tahmininden yola çıkarak izole edilmiş güney ve kuzey manyetik kutupların gözlenmesi gerektiğini düşündü. Dirac, kuantum teorisini kullanarak, eğer bir manyetik tek kutup varsa elektrik yüklerinin niceliğinin daha belirgin olması gerektiğini düşündü. Yük taşıyıcısı temel yüklerin elektronun yükünün katları olarak gözlemlendiğini açıklayabilmesini umdu.

Büyük Birleşik Kuramı manyetik tek kutbun varlığını tahmin etmektedir. Bu kutuplar, temel yüklere benzemeyen bir şekilde, solitonlar ( lokalize edilmiş enerji paketleri) olarak düşünülmüştür. Bu modellerin kullanılmasının yarattığı ilk sonuç büyük patlamada yaratılmış manyetik tek kutup sayısını tahmin etmektir. Fakat bu durum kozmolojik gözlemlerle çelişiyordu.

Manyetizmanın kuantum mekaniksel kökeni
Prensip olarak, bütün manyetizma türlerinin kökeni kuantum mekaniğinin özel olgularından kaynaklıdır. Başarılı bir model 1927 yılında Walter Heitler ve Fritz London tarafından geliştirildi. Hidrojen molekülünün hidrojen atomlarından nasıl oluştuğunu kuantum mekaniksel olarak türettiler. Aşağıdaki fonksiyonda da görüldüğü gibi, A çekirdeği ve B çekirdeğinin merkezinde konumlandırılmış   and  hidrojen atomlarından yola çıkarak bu türetmeyi yaptılar.

Heitler – London teorisine göre oluşan moleküler orbital şöyledir :

Son terimdeki r1 ilk elektrondur. Bu elektron ikinci çekirdeğin üzerinde ortalanmış atomik hidrojen orbitalindedir. İkinci elektron ise ilk çekirdeğin etrafında hareket eder. Bu değiş tokuş olgusu kuantum mekaniğinin ifadesidir. Bu ifade aynı özelliğe sahip olan parçacıkların birbirinden ayrılamayacağını söyler. Bu durum görüldüğü üzere yalnızca kimyasal bağlar için değil; aynı zamanda manyetizm için de kesindir.

Manyetizmanın sorumlusu olarak görülen spin fonksiyonuna  gelecek olursak, Pauili dışlama ilkesini tekrar hatırlamamız gerekir. Bu ilke, bir simetrik orbitalin (yukarıda + işaretli olarak gösterilmiştir) başka bir anti simetrik spin fonksiyonu ( - işaretle ) ile çarpılması gerektiğini belirtir. Böylelikle :
 ,

Units

SI

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Manyetizma


Masonluk, kökenleri 16. yüzyılın sonu ve 17. yüzyılın başlarında taş ustalarının yeterliliklerini ve yetkililer ile müşterilerle ilişkilerini düzenleyen yerel localara dayanan, kendi tanımına göre "kardeşlik" üzerine kurulu kurum. Tarih boyunca birçok komplo teorisine konu olmuştur.

Türkçeye Fransızcadan geçen mason sözcüğü, İngilizcedeki freemason sözcüğünden türemiştir ve "özgür duvar işçisi" demektir. Masonluk, çeşitli biçimlerde mevcut olup üyelerinin tek ruhsal ve doğaötesi ülküleri paylaşması ile ayırt edilir. Bunlardan ilki "Yüce Varlık"a olan inançtır. Masonlar, bu varlığın adlandırılmasında Evrenin Ulu Mimarı sözünü kullanırlar.

Kökleri her ne kadar 16. yüzyılın sonu ve 17. yüzyılın başlarına kadar dayanıyor olsa da, 24 Haziran 1717 tarihinde Londra'da bir araya gelen dört locanın girişimiyle Londra Büyük Locası kurulmuştur. Masonlara göre masonluk akılcılık, bilimsellik ve insanlığın oluşumundan bu yana ortaya çıkarak, insanlığın gelişimine ve bilgi birikimlerine katkıda bulunmuş bir kültür ve düşün üst yapı kurumudur. İçrek ve sadece üyelerine açık olan örgüttür. Dünyanın birçok ülkesinde 5 milyon üyesi ile değişik biçimlerde mevcuttur. Sadece İngiltere, İskoçya ve İrlanda'da 480.000; Amerika Birleşik Devletleri'nde ise 2 milyonu aşkın üyesi bulunmaktadır. Çeşitli ülkelerdeki mason örgütleri ortak amaç ve ülküde birleşme bakımından evrensel, kendi yurtlarındaki yönetsel kuruluşlarında ise tümüyle bağımsız ve ulusal birer kurumdurlar.

Tarihi
Masonluğun ilk dönemlerdeki gelişimi biraz tartışmalı bir konudur ve öngörülere dayanmaktadır. İskoçya'da ilk Mason localarının 16. yüzyıl başlarında var olduğunu söyleyebilmek için kanıtlar bulunmaktadır. Bununla birlikte İngiltere'de 17. yüzyılın ortalarında var olduklarına dair kesin kaynaklar mevcuttur. Masonik Elyazması isimli şiir yaklaşık 1390 yılına tarihlenmiştir ve en eski masonik belge olarak bilinmektedir.

24 Haziran 1717'de İngiltere'de 4 Loca bir araya gelerek, ilk Büyük Loca'yı, İngiltere Büyük Locası'nı kurdular. Kısa zaman içinde İngiltere'deki diğer locaların da katılması ile genişlemiş ve 1723 yılında Büyük Loca, geleneksel ve eski yasalarını derleme görevini Protestan bir rahip olan James Anderson'a vererek ilk yazılı anayasasını oluşturdu ve Masonluğun, ara vermeden sürdürülecek olan, yazılı tarihi ve ilk yazılı yasaları böylece yasal olarak başlamış oldu. Anderson Anayasası (ya da Anderson Yasaları) adı verilen bu kuralların ana hatlarına, bugün hâlen dünya düzenli Masonluğu'nca uyulmaktadır. Her ne kadar Anderson Anayasası kısa süreli bir anlaşmazlığa yol açmış ve York Locası'nın önderliğinde bir grup İngiltere Büyük Locası'ndan ayrılarak ayrı bir Büyük Loca kurmuş olsa da 1813 yılında bu iki Büyük Loca tekrar bir araya gelerek, bugün varlığını hâlen sürdüren ve düzenli Masonluğun ilk Büyük Locası olarak kabul edilen İngiltere Birleşik Büyük Locası'nı oluşturmuşlardır. Geleneksel olarak, günümüzde de sürdürüldüğü şekliyle, İngiltere Birleşik Büyük Locası Büyük Üstatları kraliyet ailesi ile soylu dük veya lordlar arasından seçilir.

İrlanda ve İskoçya'nın Büyük Locası 1725 ve 1736 yıllarında peş peşe kuruldu. Masonluk 1730'lu yıllarda Gelenekçiler ve Modernler tarafından Kuzey Amerika'daki İngiliz kolonilerine ihraç edildi. Ayrıca, İrlanda ve İskoçya Büyük Locaları pek çok bölgesel büyük localar altında örgütlenen kardeş localar kurdu. Amerikan Devrimi'nden sonra eyaletlerde bağımsız ABD Büyük Locaları oluştu.

Felsefe ve ülkü

Masonlar arasında ortak bir felsefi tutum ve insanlık ülküsünden söz edilebilir. Masonlara göre masonluk, bütün insanlar için ortak koşulan insanlık ülküsü noktasında insanlar arasında sevgi, saygı, hoşgörü, hak eşitliği, evrensel kardeşlik ve bilimsel gelişmenin gerekliliğini kabul eder. Yine masonlara göre masonluk, "Bütün insanlar arasında, sevgi, hoşgörü ve kardeşliğin kurulmasını hedefleyen ve çalışmalarını gerçeğin araştırılması yolunda yoğunlaştırmış bir düşün üst yapı kurumudur."

Masonlara göre, bir masonun amacı her bakımdan gelişmiş, ülküsel bir insan olmaktır. Bu doğrultuda masonik felsefe, daha iyi bir birey olmaya odaklanmıştır. Öyle ki masonlukta, kötü bir bireyi iyi bir birey hâline getirme uğraşı söz konusu değildir. Gerçekten masonlara göre, masonluk bir evrim sürecidir. Masonlar kendi aralarında kardeşliklerini ve bağlılıklarını dile getirmek amaçlı, birbirlerine karşı birader ya da kardeş olarak hitap ederler. Bununla birlikte yine kendi aralarında ileti niteliği taşıyan birtakım özdeyişler de kullanırlar. Bunlardan biri olan ve "Audi, vide, tace" yani "Dinle, gör ve ağzı sıkı ol" anlamına gelen Latince özdeyiş, masonların genel yaşamlarını biçimlendiren tavrı özetlemektedir. Masonlar arasında; dinlemek, görmek yolunda bir adım olarak kabul edilmekte ve bu eylem sonucunda kişi yaşam üzerine düşünüp gerçeği kendi içinde aramaya başlamasının gerekliliği vurgulanmaktadır. Masonlar arasında sık kullanılan bir diğer özdeyiş olan V.i.t.r.i.o.l.de ise yine aynı şekilde insanın kendi içine bir yolculuğa çıkıp kendini evren üzerine derin bir düşünceye yollaması gerektiği anlatılmaktadır. Masonlar benzer bir düşünce sevkini, aralarına yeni katılan adayı sadece bir mumun yandığı ve bir kitap ile kuru kafanın bulunduğu karanlık bir odada ölüm ve yaşam üzerine düşündürmek amacıyla yalnız bıraktıkları mason adayına karşı gerçekleştirirler.

Masonlukta genel olarak tanrıya "Evrenin Ulu Mimarı" denmesi, evrenin sistemli ve düzenli bir şekilde ilerlediğini belirtmeyi amaçlar. Ancak Skoç Riti masonlarının aksine Fransız Riti'nden olan Özgür Masonlar bir tanrı arayışını ve dogmatik gördükleri birtakım görüşleri kabul etmez ve sadece bilimselliğin ışığında yaşadıklarını söylerler. Masonların aralarında sıkça kullandıkları ışık sözcüğü ise farkındalığa aracı olan aydınlığın asıl kaynağı olarak ele alınır. Sonuç olarak masonlar, masonluğu dogmatiklikten uzak, akıl ve bilimin öncülüğünde belirli erdem değerleri ile ülküsel insana giden evrim yolu ve yetkinleşme sanatı olarak tanımlamaktadırlar.

İşlevsel Masonluk
Masonluk, Orta Çağ'daki ve Rönesans'taki zanaat örgütünün değişik bir biçimde devamı olarak ortaya çıkmaktadır. Operatif masonluk, duvarcılık mesleğini beden çalışmasıyla ve elle yapılan zanaatkarların kurmuş olduğu meslek birliklerinden ortaya çıkmıştır. Orta Çağ'da katedral ve kiliseleri inşa eden duvar ustalarına mason diye hitap edilmiştir. Bu zanaatkarların mesleki sırları saklamaları için aralarında kullandıkları sembolik anlamlar taşıyan kelimeler ve rumuzlar olmuştur. Aynı zamanda Tanrı'nın evini inşa ettikleri için halk ve din görevlileri arasında masonlar yani duvar işçileri kutsal olarak kabul edilmişlerdir. Operatif masonlar toplandıkları loncalarda çalışmalar yapıyorlardı. Aralarında Çırak, Kalfa ve Usta olarak belirlenmiş, becerilerine ve bilgi birikimlerine göre şekillenen bir derece sistemi mevcut olmuştur.

Şövalye kökeni
Masonluğun kökleri ile ilgili bir başka çokça tartışılan ve öne sürülen konu ise, Masonların, şövalye kökenli bir topluluk olması ile alakalıdır. Tapınak Şövalyeleri'ne 1307 yılında Vatikan ve Fransa başta olmak üzere çoğu Avrupa krallığı tarafından açılan açık savaşın ardından 1314 yılında İskoçya'nın İngiltere'ye karşı kazandığı Bannockburn zaferinde Tapınak Şövalyeleri'nin kendi kıyafet ve kılıçları ile İskoç kralı Robert Bruce'un yanında savaştıkları, tüm tarih kitaplarında yerini almış bir gerçektir. Rosslyn Şapeli başta olmak üzere Tapınak Şövalyeleri tarafından yapıldığı bugün net olarak bilinen nice kilise ve kale de, bahsekonu şövalyelerin bu dönemlerde Britanya'daki varlıklarını açıkça göstermektedir.

Yoğunlukla, Avrupa ve ABD'de çalışmalarını sürdüren çok sayıda Masonik rit ise Şövalye Masonluğu denen bir janrı kabul etmişler ve çalışmalarını Masonluğun şövalye kökenleri üzerine sürdürmeyi tercih etmişlerdir. Şövalye Masonluğu doğrultusunda çalışmayan ritlerin bile hemen hemen tamamı şövalyeliğe mutlaka bir atıf yaparlar. Örneğin, Türkiye'de de uygulanan, dünyanın en yaygın riti Skoç Riti'nin yüksek derecelerinin çoğunluğu şövalyelik üzerinedir ve şövalye isimleri taşır. İkinci en yaygın rit olan ve özellikle ABD'de yoğun olarak izlenen York Riti'nin en yüksek derecesinin adı Tapınak Şövalyesi'dir.

Masonların kullandıkları pek çok sembolün şövalyelerden gelmiş olması bir sır değildir. Örneğin, Masonların bazı törenlerinde kullandıkları kılıçlar, gerek şekilleri gerek anlamlarıyla bu geleneği yansıtmakta olan şövalye kılıçlarıdır.

Masonluğun köklerini şövalyelere dayandıran görüşlere göre, kimlikleri ortaya çıkan Tapınakçılar, kendilerine -daha önce kıta Avrupasında olduğu gibi- yönelebilecek saldırılardan korunmak için, duvarcı loncaları kimliğine bürünmüş, sembollerini ve çalışmalarını eski duvarcıların sembolleri ile birleştirmiş ve eski sembollerine bu yönlü anlamlar da yüklemiş, duvarcı kimliği ile kendilerini tanıtmışlar, fakat çalışmalarını ve esas yüzlerini her zaman, hatta sonradan aralarına kabul edilen ve henüz belli bir dereceye gelmemiş olan üyelerinden bile gizli tutmuşlardır. Belki bu yüzdendir ki, günümüzde hâlen izlenilmeye devam edilen Masonik ritlerde de şövalyeliği esas alan dereceler hep yukarılarda yer alır.

Masonluğun kökenleri ile ilgili konular bugün Masonların dahi kesin olarak görüş birliğine varabildikleri bir konu değildir. Farklı obediyans ve ritler, farklı görüşleri öne sürerler. Bugünkünden çok daha gizli olan geçmişlerinde herhangi bir yazılı kayıt tutulmamış olması bunun en önemli sebebidir. Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası'nın da dahil olduğu dünya Masonluğu da, Özgür Masonlar Büyük Locası'nın dahil olduğu obediyanslar da, ritüellerinde Masonluğun köklerini Operatif Masonlara dayandırır, ilk 3 derece ritüellerinde -şövalye yaşam tarzı denebilecek bir anlayışa atıfları saymazsak- şövalyelikten, ismen, bahis açmazlar. Şövalyelik kökleri ile ilgili konular yüksek derecelerde işlenilir.

Masonluktaki dereceler

Geleneksel dünya düzenli Masonluğu Büyük Locaları, Çırak, Kalfa ve Üstat olmak üzere Masonluğun üç remzi derecesinde çalışırlar. Üstat derecesi, Masonluğun en üst derecesi olarak kabul görür ve localarda Üstat derecesinin üzerinde herhangi bir derece ne konuşulur ne de bulunur.

Genel olarak 33 dereceli bir sistemin çeşitli tarikat ve cemiyetlere bağlı kimseleri aynı localarda çalıştırmak amacı ile Elias Ashmole'nin düşündüğü kabul edilir. Ashmole, bu sistem içinde, insan düşüncesinin çeşitli dereceleriyle ilgili bilgileri bir gelişim içinde anlatmak, uygulamak amacını gütmüştür. Fakat 33 dereceli sistemi Ashmole'den önce Fransız Masonlarının düşündüğü ve Dante'nin, düşüncelerinden yararlanarak hazırladığı da Jean Palou gibi bazı masonluk tarihini inceleyenler tarafından ileri sürülmektedir. Derecenin bulucusu kim olursa olsun, gerçek olan bugün için 33 derecenin geniş ölçüde kabul edilmiş olması ve belirli görüşleri ve öğretilere işaret etmesidir. Yalnız Ashmole'nin önerdiği 33 derecenin gruplandırılması ile şimdiki gruplandırma arasında fark vardır. Ashmole, 33 dereceyi dört gruba ayırmıştır. Birinci grup 1-3. dereceleri içerir. Operatif Masonluğun çırak-kalfa-usta derecelerine gelmektedir, ikinci grup, 15 dereceli olacaktır ve geçmişe ait bütün ananeler parça parça açıklanacaktır. Esası Rose-Croixlardan alınmıştır. Üçüncü grup 13 derecelidir ve Templier Şövalyelerinin geleneklerini yansıtmaktadır. Sonuncusu dördüncü grup, Simyagerlerden alınmıştır ve bütün derecelerin sentezini belirtmektedir. Ashmole'nin bu ayrımına karşılık, şimdiki 33 derece 7 kısma ayrılmaktadır.

Türkiye'deki Mason Localarının da kabul ettiği İskoç Ritüeline göre masonluk 33 derece üzerine düzenlenmiş bulunmaktadır. Her derece belirli bir öğretinin temelini oluşturmaktadır ve kendine özgü sembolleri, kutsal kelimeleri, ritüeli ve ikaf töreni vardır.

Masonlukta 33 derece her zaman kabul edilmiş değildir. Eski Operatif masonlar, yalnız çıraklık ve kalfalık arkadaşlık sınıflarını kabul etmişlerdir. Ustalık ise bir derece olmayıp, yalnızca bir yöneticiliktir. Bu yöneticilik, liyakat ve ehliyet esaslarına dayanmıştır. Masonluğun fikri çalışmalar durumunu almasından, Londra Büyük Mahfilinin kuruluşundan sonra da, iki derece kabul edilmiştir. Buna karşılık Ramsayın reformcu davranışları ve mükemmel üstatlar mahfili kurmak isteği, dördüncü dereceyi ortaya çıkartmıştır. Bu arada, masonluğun yalnız Hristiyanlık etkisinde kalmadığını göstermek için, o çağda (XVII. yy.) var olan bütün dini ve fikri temayülleri masonluk içinde temsil ettirme endişesi, birdenbire dereceleri 91'e kadar çıkartmıştır. 1758 yılında, II.Frederick (1712-1786), 33'lüler Süprem Konseyi kurmayı ve İskoç ritinin muntazam bir dereceler sistemine kavuşmasını istedi. Sonunda, 1800 yılında, ilk defa bir 33'ler konseyi Charleston'da kuruldu. Bu konseyden yetki alan masonlar, 1804 yılında Fransa'da, 1805'te italya'da, 1813 yılında Kuzey Amerika'da, 1817'de Belçika'da, 1824'te de İrlanda'da, 1829'de İskoçya'da ve 1861'de Türkiye'de, 33'ler konseyi kurmuş ve 33 derece hemen hemen ortak bir derece sistemi olmuştur. Buna rağmen günümüzde, yalnız dört dereceyi uygulayan bazı Alman Ritleri vardır.

Farklı bir dernek hüviyeti altında ve farklı bir yerde toplantılarını gerçekleştiren, 3. derecesinin üzerindeki dereceler için rit adı verilen Masonik yollar ve öğretiler izlenir. Bu ritlere katılmak veya katılmamak Üstat derecesine sahip Masonların kendi isteklerine kalmış bir seçimdir, zorunlu veya yapılması gereken bir yükümlülük değildir. Bu derecelerin çalışmaları, Masonluğun ilk üç derecesinde verilen öğretilerin gizlerine ve sırlarına daha vakıf olabilmek için yapılan araştırmaların yanı sıra yüksek felsefi ve spiritüel çalışmaları da içinde barındırır.

Türkiye'de de takip edilen 33 dereceli Skoç Riti dünya üzerinde en fazla üyeye sahip olan ve bu yönüyle en fazla tercih edilen felsefi dereceler ritidir. Onu, özellikle ABD'de geniş bir kesimce benimsenen York Riti takip etmektedir.

Dünya üzerinde var olan çeşitli ritler içerisinde 99 dereceli Memfis-Misraim Riti gibi yoğun bir çalışma gerçekleştirenleri var olduğu gibi, tek dereceden oluşan bazı ritler de vardır.

Herhangi bir ritte, dördüncü derece ve yukarısına devam edebilmek için Büyük Loca'ya bağlı olarak çalışan düzenli bir Locada Üstat derecesine sahip olmuş olmanın yanı sıra bu ana Loca ile ilişkilerinin herhangi bir dönemde düzensiz olmaması ve yükümlülüklerinin aksatılmadan yerine getirilmesi gerekir. Kendi Locasında düzensiz ilan edilen bir üyenin, yüksek derecelerdeki üyeliği de otomatik olarak düşer. Ayrıca bu localarda sadece erkekler ve akraba olmayanlar bulunmaktadır.

1. Derece: Çırak
2. Derece: Kalfa
3. Derece: Üstat

Dış bağlantılar

 Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locası
 Özgür Masonlar Büyük Locası

İlgili Türkçe kitaplar
 "Türkiye ve Dünyada Masonluk ve Masonlar", İlhami Soysal, Der Yayınları, İstanbul. 1978.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Masonlar listesi
 Prince Hall Masonluğu
 Mason Locası
 Büyük Loca
 Her şeyi gören göz
 Anderson Anayasası
 Hathor Pentalpha Locası
 Mason Bilim Akademisi
 Mason Tapınağı
 İlluminati

Masonluk


علامة ارشاد بحري أداة لإرشاد السفن إلى الشاطئ أو الميناء، أو الممر الملاحي، وهي ليلية، ونهارية للضباب، وتكون العلامة ليلا بالضوء كالمنائر والشمندورات المضيئة، وتقام العلامة النهارية فوق الصخور وعلى الشاطئ أو عائمة. وتوضع العلامات طبقا لاصطلاحات دولية، وتستخدم في الضباب الصفارات، والمفرقعات، والأجراس، واللاسلكى حاليا.
اتخذت المنارة قديما وسيلة للإشاد، كمنارة فاروس (الإسكندرية) في القرن الثالث (من عجائب الدنيا السبع)، وقد ظلت تهدى السفن 1500 سنة. ويصنع برج المنارة إما بالمبانى أو الحديد الصلب، ويصدر الضوء بحرق الخشب والفحم والشموع.

منارات مصر
وبمصر منارات عديدة منها

السلوم، سيدى براني، رشيد، رأس التين، بورسعيد، دمياط، البرلس، الزعفران، رأس غارب.

المراجع

عمارة
قانون البحار
مساعدات الملاحة
مصطلحات بحرية
ملاحة

علامة إرشاد بحري


Dialakoraba es una comuna del círculo de Kati, región de Kulikoró, Malí. Su población era de 22.907 habitantes en 2009.

Referencias

Localidades de Kulikoró

Dialakoraba


The Promised Land (, translit.: ha'aretz hamuvtakhat; , translit.: ard al-mi'ad; also known as "The Land of Milk and Honey") is Middle Eastern land that Abrahamic religions claim their God promised and subsequently gave to Abraham and several more times to his descendants. It evokes the concepts of a homeland for the Jewish people and salvation and liberation in modern contexts.

Abrahamic narrative

The concept of the Promised Land originates from a religious narrative written in the Hebrew religious text the Torah. The Abrahamic God is claimed to have promised land to Abraham (the legendary patriarch of the Israelite tribes) in several verses of Genesis (the first book of the Torah), which a modern English Bible translates to:
The LORD had said to Abram, "Leave your country, your people and your father's household and go to the land I will show you." –
The LORD appeared to Abram and said, "To your offspring [or seed] I will give this land." –
On that day the Lord made a covenant with Abram and said, "To your descendants I give this land, from the Wadi of Egypt to the great river, the Euphrates – the land of the Kenites, Kenizzites, Kadmonites, Hittites, Perizzites, Rephaites, Amorites, Canaanites, Girgashites and Jebusites."  –
-This verse is said to describe what are known as "borders of the Land" (Gevulot Ha-aretz).

These allegedly divine promises given to Abraham happened prior to the birth of his son Isaac and were given to all his offspring signified through the rite of circumcision.

The deity later confirms the promise to Abraham's son Isaac (), and then to Isaac's son Jacob () in terms of "the land on which you are lying". Jacob is later renamed "Israel" () and his descendants are called the Twelve Tribes of Israel.

The Torah's subsequent Book of Exodus gives verses on how to treat the prior occupants and marks the borders in terms of the Red Sea, the "Sea of the Philistines", and the "River", which a modern English Bible translates to:
 "I will establish your borders from the Red Sea to the Mediterranean Sea, and from the desert to the Euphrates River. I will give into your hands the people who live in the land, and you will drive them out before you. Do not make a covenant with them or with their gods. Do not let them live in your land or they will cause you to sin against me, because the worship of their gods will certainly be a snare to you." –

The Israelites lived in a smaller area of former Canaanite land and land east of the Jordan River after the legendary prophet Moses led the Israelite Exodus out of Egypt (). The Torah's Book of Deuteronomy presents this occupation as their God's fulfillment of the promise (). Moses anticipated that their God might subsequently give the Israelites land reflecting the boundaries of the original promise – if they were obedient to the covenant ().

Commentary

Commentators have noted several problems with this promise and related ones:
 It is to Abram's descendants that the land will (in the future tense) be given, not to Abram directly nor there and then. However, in  it is said: He also said to him, "I am the LORD, who brought you out from Ur of the Chaldeans to give you this land to take possession of it." However, how this verse relates to the promises is a matter of controversy.
 There is nothing in the promise to indicate God intended it be applied to Abraham's physical descendants unconditionally, exclusively (to nobody but these descendants), exhaustively (to all of them) or in perpetuity.

Interpretations

Jewish interpretation
The concept of the Promised Land is the central national myth of Zionism, the Jewish national movement that in 1948 established Israel as a Jewish state in the Land of Israel. Mainstream Jewish tradition regards the promise made to Abraham, Isaac and Jacob as having been given to anyone considered a Jew, including proselytes and in turn their descendants.

Christian interpretation
In the New Testament, the descent and promise is reinterpreted along religious lines. In the Epistle to the Galatians, Paul the Apostle draws attention to the formulation of the promise, avoiding the term "seeds" in the plural (meaning many people), choosing instead "seed," meaning one person, who, he understands to be Jesus (and those united with him). For example, in Galatians 3:16 he notes:
 "The promises were spoken to Abraham and to his seed. Scripture does not say "and to seeds," meaning many people, but "and to your seed," meaning one person, who is Christ."

In Galatians 3:28–29 Paul goes further, noting that the expansion of the promise from singular to the plural is not based on genetic/physical association, but a spiritual/religious one:
"There is neither Jew nor Gentile, neither slave nor free, neither male nor female, for you are all one in Christ Jesus. If you belong to Christ, then you are Abraham's seed, and heirs according to the promise."

In  it is written:
"It was not through the law that Abraham and his offspring received the promise that he would be heir of the world, but through the righteousness that comes by faith."
German Lutheran Old Testament commentator Johann Friedrich Karl Keil states that the covenant is through Isaac, but notes that Ishmael's descendants have held much of that land through time.

Palestinian interpretation

Palestinians also claim partial descent from the Israelites and Maccabees, as well as from other peoples who have lived in the region.

African-American spirituals
African-American spirituals invoke the imagery of the "Promised Land" as heaven or paradise and as an escape from slavery, which could often only be reached by death. The imagery and term also appear elsewhere in popular culture, in sermons, and in speeches such as Martin Luther King Jr.'s 1968 "I've Been to the Mountaintop", in which he said:

I just want to do God's will. And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over. And I've seen the Promised Land. I may not get there with you. But I want you to know tonight, that we, as a people, will get to the Promised Land. So I'm happy, tonight. I'm not worried about anything. I'm not fearing any man. Mine eyes have seen the glory of the coming of the Lord.

Boundaries from the Book of Numbers
Boundaries of the 'Promised Land' given in the Book of Numbers (chapter 34)
The South border. —(v. 3) "Then your south quarter shall be from the wilderness of Zin along by the coast of Edom, and your south border shall be the outmost coast of the salt sea eastward : (v. 4) And your border shall turn from the south to the ascent of Akrabbim, and pass on to Zin : and the going forth thereof shall be from the south to Kadesh-barnea, and shall go on to Hazar-addar, and pass on to Azmon : (v. 5) And the border shall fetch a compass from Azmon unto the river of Egypt, and the goings out of it shall be at the sea."
The Western border. —(v. 6) "And as for the western border, ye shall even have the great sea for a border : this shall be your west border."
The North border. —(v. 7) "And this shall be your north border : from the great sea ye shall point out for you mount Hor : (v. 8) From mount Hor ye shall point out your border unto the entrance of Hamath ; and the goings forth of the border shall be to Zedad : (v 9) And the border shall go on to Ziphron, and the goings out of it shall be at Hazar-enan : this shall be your north border."
The East border. —(v. 10) "And ye shall point out your east border from Hazar-enan to Shepham : (v. 11) And the coast shall go down from Shepham to Riblah, on the east side of Ain ; and the border shall descend, and shall reach unto the side of the sea of Chinnereth eastward : (v. 12) And the border shall go down to Jordan, and the goings out of it shall be at the salt sea : this shall be your land with the coasts thereof round about."
Boundaries of the 'Promised Land' given by Jerome c.400
You may delineate the Promised Land of Moses from the Book of Numbers (ch. 34): as bounded on the south by the desert tract called Sina, between the Dead Sea and the city of Kadesh-barnea, [which is located with the Arabah to the east] and continues to the west, as far as the river of Egypt, that discharges into the open sea near the city of Rhinocolara; as bounded on the west by the sea along the coasts of Palestine, Phoenicia, Coele-Syria, and Cilicia; as bounded on the north by the circle formed by the Taurus Mountains and Zephyrium and extending to Hamath, called Epiphany-Syria; as bounded on the east by the city of Antioch Hippos and Lake Kinneret, now called Tiberias, and then the Jordan River which discharges into the salt sea, now called the Dead Sea.

 1845: Salomon Munk, Palestine, Description Géographique, Historique et Archéologique," in "L'Univers Pittoresque:
Under the name Palestine, we comprehend the small country formerly inhabited by the Israelites, and which is today part of Acre and Damascus pachalics. It stretched between 31 and 33° N. latitude and between 32 and 35° degrees E. longitude, an area of about 1300 . Some zealous writers, to give the land of the Hebrews some political importance, have exaggerated the extent of Palestine; but we have an authority for us that one can not reject. St. Jerome, who had long traveled in this country, said in his letter to Dardanus (ep. 129) that the northern boundary to that of the southern, was a distance of 160 Roman miles, which is about 55 . He paid homage to the truth despite his fears, as he said himself, of availing the Promised Land to pagan mockery, "" (Latin: "I am embarrassed to say the breadth of the promised land, lest we seem to have given the heathen an opportunity of blaspheming").

Footnotes

See also

References

Hebrew Bible regions
Abraham
African-American cultural history
Book of Genesis
Canaan
Hebrew Bible places
Hebrew Bible words and phrases
Land of Israel
Zionism
Mythical utopias

Promised Land


Thomasomys cinnameus también llamado el Thomasomys color canela, es una especie de roedor de la familia Cricetidae.

Distribución
Está distribuido en la Cordillera Oriental de los Andes del norte central de Ecuador al sureste de Colombia, en elevaciones desde 2400 hasta 3800 m. Tiene hábitos terrestres, y se ha encontrado en bosques nubosos y áreas cubiertas de musgo.

Taxonomía
Fue anteriormente considerado una subespecie de T. gracilis.

Referencias

Thomasomys cinnameus


Daichi Okumiya (født 27. november 1988) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daichi Okumiya


عِين جَلُولَة مدينة تقع بولاية القيروان وقد أصبحت معتمدية بداية من يوم 17 ديسمبر 2015 من الوسط التونسي. ترقيمها البريدي هو 3113.

عين جلولة منطقة بلدية منذ 1957 وهي أول منتج لفاكهة المشمش بالجمهورية التونسية.
كما انها أول منتج لعسل النحل بالجمهورية التونسية.

مراجع

أماكن مأهولة في تونس
أماكن مأهولة في ولاية القيروان
بلديات تونس
بلديات ولاية القيروان

عين جلولة


Takydromus sexlineatus es una especie de reptil de la familia Lacertidae. Se distribuye por el sudeste asiático: India, China, Myanmar Tailandia, Camboya, Laos, Vietnam, Malasia, e Indonesia. Habita en pastizales.  Es ovíparo.

Es de pequeño tamaño, su cuerpo mide unos 65 mm, pero su cola llega a ser tres veces más larga que el cuerpo. El dorso es marrón con varias bandas longitudinales, las dorsolaterales de un marrón más oscuro. Los flancos pueden ser de color verde amarillento en la parte anterior del cuerpo. La cabeza es alargada y puntiaguda.

Se reconocen dos subespecies:
 Takydromus sexlineatus ocellatus Guérin-Méneville, 1829
 Takydromus sexlineatus sexlineatus Daudin, 1802

Referencias

sexlineatus
Reptiles de Asia
Taxones descritos por François Marie Daudin
Animales descritos en 1802

Takydromus sexlineatus


Gernot Born (* 17. Mai 1944 in Dillenburg; † 9. Februar 2012) war ein deutscher Physiker.

Gernot Born stammte aus Hessen. Nach einem Studium der Physik, Mathematik und Chemie von 1963 bis 1968 an der Justus-Liebig-Universität in Gießen erwarb er dort sein Physik-Diplom und promovierte in Festkörperphysik. Im Anschluss wurde er zunächst Dozent an seiner Alma Mater und 1973 Professor. Zwei Jahre später wechselte er an die Universität-Gesamthochschule Duisburg, wo er eine Professur für Physik und Physikdidaktik übernahm. Mit der Zeit wurde er dort Dekan des Fachbereichs Physik und Technologie sowie Prorektor für Forschung und wissenschaftlichen Nachwuchs. 1986 übernahm er das Amt des Rektors der Universität, das er bis 1995 ausübte. Außerdem hatte er von 1992 bis 1994 den Vorsitz der Landesrektorenkonferenz inne. Im Anschluss wirkte Born noch bis zu seiner Emeritierung im Jahr 2009 als Physik-Dozent in Duisburg.

1999 unternahm Gernot Born einen kurzen Abstecher in die Politik. Bei der Oberbürgermeisterwahl in Duisburg trat er als parteiloser Kandidat mit der Unterstützung der CDU gegen SPD-Amtsinhaberin Bärbel Zieling an. Er unterlag jedoch deutlich mit 35 zu 53 Prozent der Wählerstimmen.

Weblinks
 Nachruf der Universität Duisburg-Essen

Einzelnachweise

Physiker (20. Jahrhundert)
Physiker (21. Jahrhundert)
Physikdidaktiker
Hochschullehrer (Universität Duisburg-Essen, Campus Duisburg)
Rektor einer Universität in Deutschland
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Deutscher
Geboren 1944
Gestorben 2012
Mann

Gernot Born


Arvedalslinjen, officielt Kongens Grubes bane, var en norsk industribane ejet af Røros Kobberverk. Den 9,3 km lange bane fungerede som en sidebane fra Tyvold Station på Rørosbanen til malmminen Kongens gruve. Banen var i drift fra 1886 til 1910.

Historie
Etableringen af Rørosbanen i 1877 revolutionerede færdslen i Røros-området i almindelighed og for kobberværket i særdeleshed, og sidebanen blev anlagt for transport af kobbermalm og nok så vigtigt svovlkis fra minerne i Nordgruvefeltet til den nye bane. Industribanen blev anlagt til drift med lokomotiver, med samme profil og sporvidde som Rørosbanen og kostede i alt 180.000 kr., bekostet af kobberværket. Den blev åbnet for trafik 11. oktober 1886 efter en anlægstid på et år, hvilket dog omfattede et byggestop på flere måneder på grund af en streng vinter med meget sne. Banen var ejet af kobberværket men blev trafikeret med Rørosbanens materiel efter regler, der blev fastsat ved kongelig resolution samme år.

Fra Tyvold Station blev svovlkisen sendt videre ad Rørosbanen til Trondheim og derefter hovedsageligt udskibet til eksport. Denne transportmulighed førte til, at produktionen af kis blev fordoblet, og det blev i praksis til kobberværkets hovedprodukt. I 1889 blev der produceret 27.484 ton kis, samt 4828 ton kobbermalm der blev sendt til Røros for omsmeltning til kobber. Kobbermalmen var fattig (ca. 4% kobber), men til gengæld billig da den for størstedelens vedkommende blev udvundet som biprodukt til kisproduktionen.

Endestationen på fjeldet var stollmundingen på Arvedalsgruven, der blev forbundet med Kongens Grube i 1886, hvorefter begge miner blev drevet under sidstnævntes navn. Banens stigning var på op til 40 promille, og ifølge gamle beretninger skete det, at kistoget fra Arvedals ikke fik stoppet på Tyvold, selv om der blev bremset for fuld kraft, og i stedet buldrede forbi stationen og langt ud på Rørosbanen, før det fik bakket tilbage. Ifølge instruksen skulle der derfor være "fri bane" på Rørosbanen, før kistoget kistoget blev sendt nedad Arvedalslinjen. I de første år var der store problemer med at holde banen åben om vinteren, da meget vind og sne gjorde, at banen føg til, ligeså hurtigt som den kunne ryddes med håndkraft. Det blev en del bedre, da der blev opsat snehegn på de mest udsatte steder.

Arvedalslinjen og Rørosbanen erstattede meget af den gamle hestetransport af malm og proviant mellem minerne inde på fjeldet, smeltehytten i Røros og eksporthavnen i Trondheim. På kort sigt medførte det store tab af indtægter for småbønder og andre i området, der havde tjent til livets ophold ved transporter for kobberværket. Med tiden førte det imidlertid til en bedring for langbruget, idet småbønderne nu kunne koncentrerer sig om deres gårde.

Med tiden kom der kritik af anlægget af jernbanen til Kongens gruve, eftersom en svævebane ville være billigere i både anlæg og drift. Det blev afvist med henvisning til, at da jernbanen blev planlagt, var "svævebanens teknik ikke så fuldkommen som nu" (i 1902). Overgangen til svævebaner var imidlertid uundgåelig, og kobberværket byggede svævebaner fra minerne i Nordgruvefeltet, fra Kongens gruve via Sextus til Harborg Station ved Rørosbanen. I marts 1910 overtog denne transporten, og Arvedalslinjen blev nedlagt. Svævebanen viste sig at være både billigere og mere driftssikker end jernbanen, da den ikke var udsat for sne og vind i samme grad. Den var i drift, helt indtil Nordgruvefeltet blev nedlagt i 1948.

Arvedalslinjens spor blev fjernet i 1920'erne, og i 1931 blev traceen omdannet til en grusvej. I dag er den en populær vandre- og cykelsti.

Eksterne henvisninger
 Privat billedgalleri fra Arvedalslinjen
 Arvedalslinjen på openstreetmap.org

Nedlagte jernbanestrækninger i Norge
Etableret i 1886
Ophørt i 1910

Arvedalslinjen


Wyrzysk (nje. Wirsitz) je grad u Poljskoj s 5.263 (2004.) stanovnika.

Povijest
Prvi sačuvani spomen Wyrzyska datira iz 1326. godine. Ime mjesta je tada zabilježeno u takozvanom Velikopoljskom kodeksu. Wyrzysk je vjerojatno dobio kraljevsku povelju prije 1450. godine. 1565. godine postaje grad pod takozvanim Magdeburškim pravom. Kao rezultat niza ratova u drugoj polovici 17. stoljeća i početkom 18. stoljeća, Wyrzysk je zapravo postao selo. Wyrzysk je pripojen Pruskoj 1772. nakon prve podjele Poljske. Gradska prava obnovio je 1773. pruski kralj Fridrik Veliki, koji je grad pretvorio u središte izgradnje kanala Bydgoszcza i regulaciju Noteća. Od 1807. do 1815. grad je bio dio Napoleonova vojvodstva Varšave, a potom je vraćen Pruskoj kao rezultat Bečkog kongresa .Ostao je pruski do kraja Prvog svjetskog rata.

Galerija

Povijest

Gradovi u Poljskoj

Wyrzysk


Blaise Mettraux (1962-), musicien et enseignant suisse ;
 Corinne Mettraux (1957-), animatrice radio suisse ;
 Justine Mettraux (1986-), navigatrice et skippeuse suisse ;
 Léna Mettraux (1998-), coureuse cycliste suisse ;
 Sébastien Mettraux (1984-), peintre, sculpteur et graveur suisse.

Mettraux


O 'Club Deportivo El Cedro  é  uma agremiação poliesportiva paraguaia, da cidade de Assunção, com destaque para  de voleibol indoor feminino com quarto lugar no Campeonato Sul-Americano de Clubes de 1986 (Bolívia), em 1988 (Paraguai) e no ano de 1992 (Brasil).

Histórico

Fundado por libaneses radicados no país no em 1950, numa data importante, ou seja, no Dia do Trabalhador, rendendo homenagem aos humildes trabalhadores que vivem na região do rio Paraguai, entre Varadero, San Antonio e parte da Saxônia. Os libaneses tinham como único objetivo oferecer espaço de lazer para as pessoas, para os jovens na hora de sair da dura rotina diária.

Os pioneiros dirigentes  fizeram um grande esforço para adquirir uma propriedade na área da Saxônia, mas ela foi vendida algum tempo depois para comprar as instalações localizadas em Río de la Plata e Rodó, onde a sede "Libanesa" ficou estabelecida por vários anos, mas,  o terreno nunca foi colocado em nome do clube, sempre foi titulado ao General Trifôn López Prado, que, segundo dizem, teria pago a totalidade do empréstimo que foi feito para completar o valor necessário para a compra as novas instalações. O militar é irmão da futura jogadora do time, a Gladys López Prado, que foi presidente da entidade por muito tempo.

As jogadoras que protagonizaram o melhor momento do clube  em meados da segunda metade dos anos 80 foram:Porfiria González, Lourdes da Silva, Delma Larrosa, Lucy Aguero, Gladys González, entre otras, algumas destas atuaram até com suas filhas na equipe. Participaram do Sul-Americano de Clubes de 1985 em Santiago e terminaram em sexto lugar,  com melhores campanhas na edição de 1986 em La Paz alcançando o quarto lugar, repetindo a posição na edição de 1988 em Assunçãoe também em 1992 em São Caetano do Sul

Na década de 90, quando a família López Prado optou por fechar as portas do clube e decidiu vender as instalações à firma Fidesa. "Tentamos recuperar alguma coisa, alguma quantia para tentar comprar outro imóvel. Não foi possível, nem foi possível recuperar as coisas mais valiosas, como os troféus e os documentos da entidade", lembrou o escrivão Roberto Escobar, que era então presidente do clube. O dirigente entende que naquela época El Cedro perdeu até seu capital imaterial, mas que era o mais importante, o mais valioso, sua história rica, cheia de glórias.

O líder também afirmou que eles voltaram para os libaneses, o grupo de fundadores, na esperança de obter algum apoio. "Nada, nada poderia ser feito", disse Escobar. Ele também enfatizou que a senhora Gladys López Prado tem um compromisso moral com El Cedro "e tem que dar algo em troca, algum dia", disse ele. Em outro momento Roberto Escobar, reconheceu que à senhora López Prado fez muito pelo clube, sob sua presidência, na década de 80, conseguiu o pentacampeonato, "mas isso não lhe dá direito de desfazer do patrimônio do clube".

Voleibol feminino

Títulos conquistados

 Campeonato Paraguaio:
Campeão: 1985, 1986, 1988, 1989, 1992
 Campeonato Sul-Americano:
Quarto lugar: 1986, 1988, 1992

Ligações externas

Clubes de voleibol feminino do Paraguai
Clubes de voleibol

Deportivo El Cedro


Newsweek, bütün dünyada dağıtılmakta olan haftalık Amerikan haber dergisidir. 1933 yılından beri yayınlanmaktadır. Tiraj ve reklam geliri bakımından Time dergisinden hemen sonra gelir. (İngilizcede News: Haber, Week: hafta)

New York merkezli olan dergi hafta boyunca topladığı ABD içi ve küresel haberlerden önemli bulduklarını sayfalarına taşımakta ve bunları yorumlar, fotoğraf ve grafikler, tablo ve karikatürlerle destekleyerek okurlarına aktarmaktadır. Rakipleri ile aynı formata sahip olan Newsweek başından beri Timea göre daha liberal bir çizgi sürdürmüştür. Ülkenin bir numaralı haber dergisi olan Timea kıyasla daha yüksek gelir grubundan bir okuyucu kitlesine sahiptir ve bu kitle diğer dergilere nazaran daha sadık bir profil çizmektedir, zira Newsweekin tirajı son 20 senede hiç değişmemiştir. 270x205mm boyutlarında olan dergi özel sayıları hariç genelde 62 sayfa olarak çıkmaktaydı.

Tarihçe
İlk kez 17 Şubat 1933'te yayınlanmaya başladığında rakibi Time 10 yıldır piyasadaydı. Newsweek ilk çıktığında 10 cent'ten satılıyordu ve tirajı o zaman 50.000'di. 1937 yılında "Today" dergisi ile birleşti ve News-Week olan adını da "Newsweek" olarak değiştirdi. 2003 yılında tirajı 4 milyonu geçiyordu, bunun 2,7 milyonu ABD'de dağıtılıyordu. 1950'lerde ABD'deki ırk ayrımcılığı meselesine diğer dergilerden daha fazla ağırlık verdi. 1960'ların ortalarına gelindiğinde ABD, toplumu ikiye bölen Vietnam Savaşı ve büyük şehirlerde meydana gelen ayaklanmalarla kaynamaya başladığında dergi olaylara subjektif açıdan bakmaya ve kendince haklı olanların tarafını tutan bir gazetecilik yapmaya karar verdi. 1963'te ilk defa tanınmamış siyah bir Amerikalının fotoğrafını kapağa taşıyarak Amerikan dergileri arasında öne geçti. En alevli zamanında Yurttaşlık Hakları Hareketi'ne sempatiyle yaklaşan makaleler yayınlıyordu.

1980'lerin ortalarında kendisini rakiplerinden ayıran girişimlerine bir yenisini daha ekleyerek tasarımını değiştirdi ve ayrıca İngilizce dışında bir dildeki ilk versiyonunu yayınladı; Japonca Newsweek. 1990'larda bunu Korece ve İspanyolca ve Rusça baskıları takip etti. Bu yıllarda derginin belirli konulara ayrılmış özel sayıları da yayınlanmaya başladı.(Yılın önemli olayları gibi). Yine 1990'larda içeriğini yılda 4 kez CD-ROM'larla dağıtan ilk dergi oldu. 1994'te dergiye online erişilebiliyordu. 1998'de web sitesi üzerinden tüm arşivlerine erişmek mümkün oldu. Yüzyılın sonuna gelindiğinde derginin Atlantik, Asya, Avustralya ve Latin Amerika olmak üzere 4 ayrı İngilizce  baskısı yapılıyordu. Ayrıca Lehçe ve Arapça baskıları da eklenmişti. Ekim 2008 itibarıyla 8 dilde yayınlanmaktadır. Tirajı hala 4 milyondur ama şimdi bunun 3.1 milyonu ABD içinde dağıtılmaktadır. Derginin fiyatı 4,7 dolar olmasına rağmen genelde abonelik yoluyla çok daha ucuz bir fiyata okuyucuya ulaşmaktadır, aboneliğin şekline göre fiyatı sayı başına 56 ila 37 cent arasında değişmektedir.

Türkçe sürümü

Ciner Medya Grubu, 27 Ekim 2008 tarihinden itibaren Newsweek dergisini Türkiye'de Türkçe ve yine haftalık olarak yayınlanmaya başlamış, ancak satış rakamları 5 binlere düşünce 114. sayısıyla birlikte yine aynı medya grubu tarafından 5 Ocak 2011 tarihinde yayın hayatına son verilmiştir.

Format değişikliği
Newsweek kuruluşundan 80 yıl sonra basılı formatı bırakarak sadece internet üzerinden abonelerine ulaşmaya karar vermiştir. Uygulamaya Ocak 2013'ten itibaren geçecek olan dergi bu kararı tirajının 1,5 milyona düşmesiyle birlikte zarar etmeye başlaması üzerine almıştır. Ancak bu durum fazla uzun sürmemiş ve Newsweek dergisi Brezilya-İngiliz ortak girişimi bir yayıncı tarafından kâğıt üzerindeki yayın hayatına yeniden başlatılmıştır. 4 Şubat 2013 tarihli ilk sayısının diğer ülkelerle birlikte Türkiye'de de satılacağı ilân edilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi
 Newsweek kapakları
 Newsweek kolleksiyonculuğu ile ilgili bir site

Amerika Birleşik Devletleri haber dergileri
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
İngilizce dergiler
Türkçe dergiler
Bağımsız dergiler
Uluslararası medya kuruluşları
New York'ta yayımlanan dergiler
1933'te kurulan dergiler

Newsweek


La Coupe d'Angleterre de football 1885-1886 est la  de la Coupe d'Angleterre de football.

La finale se joue le 3 avril 1886 au Kennington Oval entre les Blackburn Rovers et le West Bromwich Albion. Les deux clubs n'arrivent pas à se départager, score final 0 à 0. Les deux équipes se retrouvent le 10 avril au County Cricket Ground à Derby, les Blackburn Rovers remportent leur troisième titre en battant West Bromwich Albion 2 à 0.

Finale

Lien externe
 FA Cup 1885-86 sur rsssf.com

1885-1886
Sport en Angleterre en 1885
Sport en Angleterre en 1886
A
A


El IV Sínodo Diocesano de Santiago de Chile o Sínodo del obispo Humanzoro fue una reunión convocada por el obispo de Santiago Fray Diego de Humanzoro y que comenzó el 16 de enero de 1670. La fecha de cierre de esta reunión habría sido el 9 de febrero del mismo año, según consigna el propio Humanzolo en la carta enviada a la Reina de España fechada el 20 de febrero de 1670:

Su aprobación para publicación fue realizada por los oidores de la Real Audiencia de Santiago en 1670, sin embargo, el texto íntegro se mantuvo inédito debido a que, según consigna en la carta enviada a la Reina de España en 1670, no existían los fondos necesarios para realizarlo:

Este sínodo fue convocado en el año 1666, y aunque su contenido total se desconoce, el Cardenal Carlos Oviedo Cavada lo reconstruyó y publicó parcialmente —haciendo alusión a las referencias de los sínodos publicados durante la época colonial y otros documentos— en diversos textos a partir de las últimas décadas del siglo XX: Diego de Humanzoro 1601-1660-1676, Episcopologio Chileno 1561-1815 y El cuarto sínodo de Santiago.

Véase también
Anexo:Sínodos diocesanos y concilios provinciales de Chile

Referencias

Sínodos de Santiago de Chile

IV Sínodo de Santiago de Chile


An Carpha schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carpha schlechteri in nahilalakip ha genus nga Carpha, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carpha

Carpha schlechteri


متورقة كبدية أو وشيعة كبدية أو دودة الكبد  هي أحد أنواع المتورقات التي تصيب الكبد.

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أمراض حيوانية
ثنائيات الأجيال
حيوانات وصفت في 1758
طفيليات
متورقة

متورقة كبدية