Uttlesford is a local government district in Essex, England. Its council is based in the town of Saffron Walden. The district also includes the town of Great Dunmow and numerous villages, including Stansted Mountfitchet, Takeley, Elsenham,  Thaxted, and Newport. The district covers a largely rural area in the north-west of Essex. London Stansted Airport lies within the district.

The neighbouring districts are Braintree, Chelmsford, Epping Forest, East Hertfordshire, North Hertfordshire and South Cambridgeshire.

History
The district was formed on 1 April 1974 under the Local Government Act 1972 as one of 14 districts within Essex. The new district covered the area of three former districts, which were all abolished at the same time:
Dunmow Rural District
Saffron Walden Municipal Borough
Saffron Walden Rural District
The new district was named after the ancient hundred of Uttlesford, which had covered much of the area.

The hundred had been named after a ford on the London Road (now the B1383, formerly the A11) at Wendens Ambo, since replaced by a bridge. The ford appears to derive its name from "Udel's ford". The stream at the ford is sometimes informally called the River Uttle as a back-formation from the name of the ford.

Hundreds gradually lost their functions to other bodies from the seventeenth century onwards, with their final administrative function ceasing in 1886. The name Uttlesford continued to have occasional use in the area between then and 1974, such as the Uttlesford Orchestra, founded in 1956, which played in and around Saffron Walden.

Governance

Uttlesford District Council provides district-level services. County-level services are provided by Essex County Council. The whole district is also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

Political control
The council has been controlled by local party Residents for Uttlesford (R4U) since the 2019 election.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until the new arrangements came into effect on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The leaders of the council since 1995 have been:

Composition
Following the 2023 election, the composition of the council was:

The next election is due in 2027.

Premises
The council is based at the Council Offices on London Road in Saffron Walden. When the council was created in 1974 it inherited offices at 46 High Street, Dunmow from the Dunmow Rural District Council, at 5 Hill Street, Saffron Walden from Saffron Walden Borough Council and at 52 Debden Road, Saffron Walden from the Saffron Walden Rural District Council. In 1988 the former Saffron Walden General Hospital on London Road closed and the site was bought by the council. The original hospital building of 1865 was renovated and a large extension built to its west to become a new headquarters for the council, which opened in May 1990.

Elections

Since the last full review of boundaries in 2015 the council has comprised 39 councillors representing 22 wards, each electing one, two or three councillors. Elections are held every four years.

Parishes
The district is entirely covered by civil parishes. The parish councils for Great Dunmow and Saffron Walden are styled "town councils". The four parishes of Chickney, Lindsell, Strethall and Wicken Bonhunt have parish meetings rather than parish councils due to their small populations. The two parishes of Elmdon and Wenden Lofts share a parish council called "Elmdon, Duddenhoe End and Wenden Lofts", and the two parishes of Great Easton and Tilty also share a grouped parish council. Great Sampford and Little Sampford share a parish council called "The Sampfords". The parishes are:

Arkesden
Ashdon
Aythorpe Roding
Barnston
Berden
Birchanger
Broxted
Chickney
Chrishall
Clavering
Debden
Elmdon
Elsenham
Farnham
Felsted
Flitch Green
Great Canfield
Great Chesterford
Great Dunmow (town)
Great Easton
Great Hallingbury
Great Sampford
Hadstock
Hatfield Broad Oak
Hatfield Heath
Hempstead
Henham
High Easter
High Roothing
Langley
Leaden Roding
Lindsell
Little Bardfield
Little Canfield
Little Chesterford
Little Dunmow
Little Easton
Little Hallingbury
Little Sampford
Littlebury
Manuden
Margaret Roding
Newport
Quendon and Rickling
Radwinter
Saffron Walden (town)
Sewards End
Stansted Mountfitchet
Stebbing
Strethall
Takeley
Thaxted
Tilty
Ugley
Wenden Lofts
Wendens Ambo
White Roothing
Wicken Bonhunt
Widdington
Wimbish

Economy
Apart from considerable agriculture, retail and office premises in towns, Uttlesford District includes London Stansted Airport, which is its largest employer.  For more detailed analysis of strengths and specializations in the economy see individual settlements, for instance the article: Saffron Walden.  In October 2008, the airport won a 40% increase in permitted flights under the flight cap which operates in relation to the airport, from the UK government.

Aside from countryside hotels close to and aircraft maintenance vital to Stansted Airport, airlines have also used a small adjoining business park. Titan Airways has its head office in the Enterprise House in the grounds in Stansted Mountfitchet.

Several airlines, including Buzz, AirUK (later KLM uk), AB Airlines, Go Fly had its head office at the Enterprise House. and Lloyd International Airways had their head offices on the property of Stansted Airport.

Transport

Rail
The West Anglia Main Line passes through Uttlesford. There are stations at:

Stansted Mountfitchet
Stansted Airport
Elsenham
Newport (Essex)
Audley End (for Saffron Walden)
Great Chesterford

From all stations, there are regular services northbound towards Cambridge, operated by Greater Anglia. At certain times, trains continue towards Ely and King's Lynn. CrossCountry also operates northbound trains from Stansted Airport and Audley End to Cambridge, Peterborough, Leicester and Birmingham New Street.

From Stansted Airport, a southbound train is operated towards Bishop's Stortford, Harlow, Tottenham Hale and London Liverpool Street, operated by Greater Anglia under the Stansted Express brand. This train sometimes calls at Stansted Mountfitchet.

Greater Anglia operates southbound trains from other stations in the district to Bishop's Stortford, Harlow, Tottenham Hale and Liverpool Street. A southbound hourly fast-train also calls at Audley End, with additional services at peak times towards London from this station.

Road
Roads in the district are managed by Essex County Council, with some routes controlled by National Highways.

The M11 motorway between London and Cambridge passes through the district, with junctions at Stansted Airport (junction 8) and Stump Cross, near Saffron Walden (9). This places the district in the M11 corridor for innovation. Northbound from Stump Cross, the A11 forms part of the northern boundary of the district, carrying traffic to Newmarket and Norwich.

The A120 runs east-west through the district between Stansted Airport and Braintree, via Great Dunmow. This connects the district to Hertford, Colchester and Harwich.

Other roads in the district are B-class roads. This includes:

 the B184 - from Stump Cross to the Rodings, via Saffron Walden, Thaxted and Great Dunmow
 the B1383 - from Stump Cross to Bishop's Stortford, via Newport and Stansted Mountfitchet
 the B1008 - from Great Dunmow to the A131 towards Chelmsford

Charity Uttlesford Community Travel  provides road transport services to the residents of Uttlesford who find it difficult to access normal public transport: they support the over 60s, the disabled and those who are rurally isolated.

Air
Stansted Airport is in the district. Stansted is the fourth-busiest UK airport, with flights to over 200 destinations.

Bus & Coach
There are several bus routes which cross the district and which connect the district to neighbouring destinations, including:

 Bishop's Stortford
 Braintree
 Cambridge
 Chelmsford
 Colchester
 Harlow
 Haverhill
 The Rodings

Great Dunmow and Stansted Airport are on the First Essex and Arriva Shires & Essex networks. First bus 42A calls operates from both destinations to Chelmsford, and X10 and X30 connect Stansted Airport to Chelmsford, Basildon and Southend-on-Sea. Arriva bus 133 connects Stansted and Great Dunmow to Colchester.

Arriva Bus 510 links Stansted Mountfitchet and Stansted Airport to Bishop's Stortford and Harlow.

Saffron Walden is on the Stagecoach Cambridge network, served by the Citi 7, although Megarider tickets are not valid in the district.

Stansted Airport is served by National Express and Airport Bus Express coaches to destinations in London and across the UK.

Cycling

Several cycle routes cross the district, linking towns in the district to the National Cycle Network.

National Cycle Route 11 (NCR 11) crosses the district north-south, from Ickleton to Stansted Mountfitchet, running mostly on rural lanes. NCR 11 eventually links the district to the River Stort towpath in Bishop's Stortford (towards Harlow, NCR 1 and London). Northbound, the route continues towards Cambridge, Ely and Downham Market. A spur of the route leads into Saffron Walden, running for much of its length on a segregated cycle route.

National Cycle Route 16 runs east-west between Stansted Mountfitchet and Braintree, via Great Dunmow town centre. The route runs for much of its length on segregated cycle track converted from the course of the former Bishop's Stortford to Braintree railway, and it runs unbroken through the district, mostly parallel to the A120.

National Cycle Network 50 runs north-south between Takeley and Quendon in Uttlesford. The route ultimately runs between Quendon and Ulting (near Maldon) running entirely on country lanes.

Unique features
The district is the only British local authority (excluding parishes) to begin with the letter 'u'. The only other initial letter used by only one UK local authority is 'y' for York.

See also
 The Hundred Parishes

References

External links
 Saffron Walden Conservatives
 Residents for Uttlesford
 Saffron Walden Liberal Democrats
 Uttlesford District Council

Non-metropolitan districts of Essex

Uttlesford


Martin Coleman puede referirse a:

Martin Coleman (n. 1950), hurler irlandés.
Martin Coleman Jr. (n. 1983), hurler irlandés e hijo del anterior.

Martin Coleman


L'Abbots Bromley Horn Dance est une danse du cerf traditionnelle anglaise qui remonte au Moyen Âge. La danse a lieu chaque année à Abbots Bromley, un village du Staffordshire. La version moderne de la danse met en scène des bois de rennes, un , Belle Marianne et un fou.

Histoire

Il n'existe aucune référence à la danse des cornes avant l'ouvrage de Robert Plot, Natural History of Staffordshire, écrit en 1686. Cependant, il existe une trace de l'utilisation du  à Abbots Bromley dès 1532, et il est possible que la danse des cornes existait à cette époque, mais n'a pas été commentée par l'écrivain.

Une analyse au carbone a permis de découvrir que les bois de cerf utilisés dans la danse datent du

Selon certains, l'utilisation de bois de cerf suggère une origine anglo-saxonne, tout comme d'autres traditions qui ont survécu jusqu'à l'époque moderne sous diverses formes. On a spéculé, par exemple, que la danse avait son origine dans la période païenne et était liée à la dynastie régnante de Mercie, basée à une vingtaine de kilomètres de là, à Tamworth, qui possédait de vastes terrains de chasse dans la  et dans Cannock Chase, aux alentours d'Abbots Bromley. Selon cette théorie, le forestier royal aurait organisé des rituels magiques pour assurer une prise abondante chaque année, une tradition qui aurait survécu à l'époque chrétienne et qui aurait progressivement été considérée comme une affirmation des droits de chasse des villageois. Même lorsque les terres furent concédées à l'abbaye de Burton en 1004, un forestier fut employé. Au , lorsque l'abbaye a été dissoute, il s'agissait d'un poste héréditaire avec le titre de "Forestier de Bentylee" (Bentylee étant la zone boisée de la paroisse). Depuis lors et jusqu'au , le bal est resté la prérogative traditionnelle de la famille Bentley, avant de passer à la famille Fowell en 1914. Les Fowell continuent de le gérer à ce jour.

Certains folkloristes doutent de l'ancienneté de l'origine de cette danse. Ils soulignent que si les bois de rennes datent du , les rennes avaient disparu depuis longtemps d'Angleterre et du Pays de Galles (et probablement d'Écosse), et rien ne prouve qu'il restait des troupeaux de rennes domestiques à cette époque. Par conséquent, et c'est encore plus déroutant, les bois ont dû être importés de Scandinavie à un moment donné entre le  et le . Cette analyse peut donner du poids à la théorie selon laquelle la coutume a commencé par un cheval de loisir et que la danse des cornes a été ajoutée plus tard, ce qui explique pourquoi les sources du  ne mentionnent que le premier élément.

L'événement
La danse de la corne attire un grand nombre de visiteurs dans le village. En plus de la danse proprement dite, le  est l'occasion d'une foire sur le green du village, de danses Morris et de nombreuses autres attractions. Le droit de tenir cette foire a été accordé au village en 1221.

Date et déroulement
La danse des cors a lieu le lundi de la , après le dimanche, qui est le premier dimanche après le . Violet Alford, éminente étudiante en folklore et en danse folklorique, a écrit en 1940 que la danse avait auparavant lieu le douzième jour, pendant la première semaine de janvier. Selon Robert Plot, elle a également été exécutée le jour de Noël et le jour de l'an, en plus du lundi de la Wakes Week, bien que lors de sa renaissance en 1660, elle ait été confinée à ce dernier.

La danse commence à  par un service de bénédiction dans l'église St Nicholas, où sont logées les bois. La danse commence sur le green du village, puis sort du village - mais pas de la paroisse - pour se rendre à Blithfield Hall, propriété de la famille Bagot.

Les danseurs reviennent au village en début d'après-midi, et font le tour des pubs et des maisons. Enfin, vers 20 heures, les bois sont ramenés à l'église et la journée se termine par un service de complies.

Les danseurs
Il y a 12 danseurs. Six d'entre eux portent les bois et sont accompagnés d'un musicien jouant de l'accordéon (autrefois un violon), de la Belle Marianne (un homme en robe), du , du Fou (ou Bouffon), d'un jeune avec un arc et une flèche, et d'un autre jeune avec un triangle. Traditionnellement, les danseurs sont tous des hommes, bien que, ces dernières années, on ait vu des femmes porter le triangle et l'arc et la flèche.

Jusqu'à la fin du , les danseurs étaient tous membres de la famille Bentley. Au début du , la danse est passée à la famille Fowell, qui a continué jusqu'à aujourd'hui, bien qu'aucun d'entre eux ne vive plus dans le village ; beaucoup vivent dans les villes voisines. Ils sont connus pour permettre aux visiteurs de "danser" s'ils le demandent poliment, et invitent souvent des musiciens et d'autres personnes à participer si nécessaire.

Les bois
Les bois sont six ensembles de bois de rennes, trois blancs et trois noirs. En 1976, un petit éclat a été daté par radiocarbone aux environs de 1065. Comme il n'y avait vraisemblablement pas de rennes en Angleterre au , les bois ont dû être importés de Scandinavie, mais il est tout aussi mystérieux de savoir pourquoi et par qui cela a été fait. Si les bois ont été importés, cela doit être proche de la date de leur chute de croissance. Il est donc tout aussi probable que des rennes aient survécu quelque part en Angleterre à cette époque.

Les six jeux de "cornes" étaient autrefois conservés dans la tour de l'église St Nicholas. Au cours des "dernières années" (années 1920-1930), des supports spéciaux ont été prévus pour eux dans la chapelle Hurst de l'église où ils ont été montés sur des têtes en bois sculptées par des artisans du village.

La plus lourde des cornes pèse 16 kilos et l'une des cornes a 36 pointes.

Les bois sont montés sur de petites têtes sculptées dans le bois.

Depuis 1981, les bois sont légalement la propriété du conseil paroissial d'Abbots Bromley. Pendant 364 jours par an, ils sont exposés dans l'église St Nicholas. Ils étaient autrefois conservées dans la salle des fêtes, qui est maintenant l'auberge Goat's Head, à côté de la . Un autre ensemble de bois (cerf rouge) est conservé pour être utilisé lorsque les danseurs sont invités, comme c'est souvent le cas, à se produire en dehors des limites de la paroisse.

La danse
La danse elle-même est simple, car les bois eux-mêmes ont un certain poids et sont grands et volumineux.

Comme l'a décrit Cecil Sharp en 1911, la danse comporte dix figures : six danseurs portant les cornes, la Belle Marianne, le hobby horse, le garçon avec un arc et des flèches, et le fou. Il décrit la danse circulaire comme étant exécutée avec les participants en une seule ligne ; cependant, elle est actuellement exécutée avec les danseurs en double colonne.

Musique
Cecil Sharp donne deux versions de la musique. Dans sa description écrite de la danse en 1911, Sharp dit qu'il l'a vue être exécutée sur Yankee Doodle et une autre mélodie simple en sol majeur en 4/4. Cependant, dans sa préface à la partition (datée de 1912), Sharp dit avoir reçu une version d'un M. J. Buckley qui avait noté la musique en 1857 ou 1858 à partir du "violon de William (ou Henry) Robinson, un charron d'Abbots Broughton", qui était célèbre à l'époque comme étant le seul homme capable de jouer l'air de la danse.

Références

Liens

Fête au Royaume-Uni
Culture anglaise
Danse traditionnelle inspirée par un animal
Cervidé dans la culture

Abbots Bromley Horn Dance


نديوكا هي اٍحدى شعوب المارون الستة المعروفة عموما ب زنوج الأدغال في جمهورية سورينام.

مراجع

نديوكا
مجموعات عرقية في سورينام

نديوكا


Faceless men කියන්නේ ආගමික පසුබිමක් තියෙන කුලී ඝාතක සංවිධානයක්. කුලී ඝාතකයන් උනත් ගුප්ත ආගමික පසුබිම නිසා ඔවුන් කරන කියන දේවල් වලට හරි පැහැදිළි කිරීමක් දෙන්න අමාරුයි.  ඔවුන් අදහන්නේ many faced god කියන මරණයේ දෙවියන්ව. ඔවුන්ට අනුව ඒ දෙවියන් තමයි මිනිස්සු නොදැනුවත් කමින් Seven gods, Tree gods වගේ කොයි අගමේ උනත් අදහන්නේ.

 "There is only one god, and His name is Death. And there is only one thing we say to Death: 'not today'."
―Syrio Forel

Faceless men විශ්වාස කරන විදිහට ඒ ඒ දෙවිවරුත් මිනිස්සු වගේම මරණයේම තවත් 'මුහුණු' විතරයි සහ මරණය කියන්නේ වේදනාවන්ගේ සාමකාමී අවසානයක්. ඒ සාමකාමී මරණයේ තෑග්ග නියමිත මිළකට ලබාදෙන්න ඔවුන් සූදානම්. නමුත් ඒ මිළ මැරීමට නියමිත පුද්ගලයා අනුව වෙනස් වෙනවා. පොතට අනුව කලීසි ව මරන්න ඔවුන් අය කළ හැකි මිලට කෙනෙක්ට විශාල හමුදාවක්ම උනත් මිළට ගන්න පුලුවන්.
නමුත් ඔවුන් ගේ මිළ ඉහල උනත් බාරගත් කොන්ත්‍රාතුව නිම කිරීම ගැන ඔවුන් ප්‍රසිද්ධයි. නමුත් ඒ අයකිරීම් උනත් ගුප්ත ස්වරූපයක් ගන්න පුලුවන්. සමහර විට ඔයා කොන්ත්‍රාතුවක් දුන්නොත් ඔබේ සතුරගේ දරුවව මරන්න, ඒ වෙනුවෙන් මිළ ලෙස ඔවුන් ඔබේ දරුවව මරන්න ඉල්ලන්න පුලුවන්.
ඔවුන්ට තියෙන shapeshifting හැකියාව මැජික් එකකට වඩා කටුක පුහුණු ක්‍රියාවලියකින් ලැබෙන විනය හා විශ්වාසයෙන් පසුව ලබාදෙන තාක්ෂණික දැනුමක්.

මුහුණු නැති මිනිසුන්


Erica Dasher (* 11. Oktober 1985 in Houston, Texas) ist eine US-amerikanische Schauspielerin, bekannt durch ihre Hauptrolle der Jane Quimby in der Fernsehserie Jane by Design.

Leben und Karriere
Erica Dasher wurde im Oktober 1985 in Houston im US-Bundesstaat Texas geboren. Dort besuchte sie zunächst die Village School im Westen der Stadt, bevor sie an die Westside High School kam, wo sie 2004 ihren Abschluss machte. Danach studierte sie an der University of Southern California Theater mit der Absicht Filmemacherin oder Produzentin zu werden. 2008 war sie als Produktionsassistentin beim Film Reservations beteiligt. Während ihrer einjährigen Studienpause produzierte sie zusammen mit ihrem Freund Sammi Kriegstien die Dokumentation Speak Easy. 2009 war sie ebenfalls ein Besetzungsmitglied der The-WB-Webserie The Lake. Es folgte einen Gastauftritt in einer Episode der Serie Vicariously, sowie eine Rolle im Kurzfilm Chicken on a Pizza.

Ihre bisher größte Rolle ist eine Hauptrolle in der ABC-Family-Serie Jane by Design. Dort drin spielt sie Jane Quimby, die sich durch ein Missverständnis im Job einer Assistentin einer erfolgreichen Designerin wiederfindet. Bevor sie jedoch diese Rolle bekam brach sie sich ihren Knöchel und musste so bei einigen Szenen der Pilotfolge durch ein Double ersetzt werden.

Filmografie (Auswahl)
 2009: The Lake (Webserie)
 2009: Vicariously (Fernsehserie)
 2010: Chicken on a Pizza (Kurzfilm)
 2012: Jane by Design (Fernsehserie, 18 Episoden)
 2013: CSI: Vegas (CSI: Crime Scene Investigation, Fernsehserie, Episode 13x21)
 2014: Era Apocrypha (Kurzfilm)
 2015: Navy CIS: New Orleans (NCIS: New Orleans, Fernsehserie, Episode 2x11)
 2016: Dating Daisy
 2016: Guidance (Fernsehserie, 10 Episoden)
 2017: The Body Tree
 2018: Timeless (Fernsehserie, Episode 2x07)
 2019: Something Round (Kurzfilm)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1985
Frau

Erica Dasher


Pietro Ostini (Roma, 27 de abril de 1775 - Nápoles, 4 de março de 1849) foi um diplomata e cardeal italiano da Igreja Católica, prefeito da Sagrada Congregação para o Concílio.

Vida inicial e presbiterado
Estudou no Pontifício Seminário Romano, no Collegio Romano (doutorado em teologia, 1796) e na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos (diplomacia), sempre em Roma.

Foi ordenado padre em 3 de março de 1798. Foi professor temporário de matemática e professor de história eclesiástica no Collegio Romano por muitos anos. Membro da Pia União Sacerdotal de São Paulo Apóstolo, foi confessor e pregador, animador de obras de caridade e círculos espirituais, além de ter trabalhado na conversão do pintor Johann Friedirch Ovebeck no Domingo de Ramos de 1813; foi professor e conselheiro de numerosos prelados, teólogo de vários cardeais romanos, às vésperas da Restauração Papal, ele era uma personalidade influente da Roma sacerdotal. Censor emérito do Archgymnasium de Roma. Professor de teologia na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, após a restauração do governo papal em Roma, 28 de novembro de 1814. Examinador do clero romano, a partir de 13 de julho de 1816. Entrou ao serviço da Cúria Romana e foi nomeado relator do Sagrada Congregação do Índex antes de 29 de janeiro de 1817; depois, em 30 de janeiro de 1820, seu consultor. Foi também Consultor da Sagrada Congregação de Assuntos Eclesiásticos Extraordinários, a partir de 6 de maio de 1817.

Em 4 de julho de 1818, foi nomeado Consultor da Sagrada Congregação da Propaganda Fide. Foi Qualificador da Sagrada Congregação da Inquisição Romana e Universal antes de 27 de março de 1819. Membro da Accademia della Religione Cattolica, em 9 de abril de 1820. Em 1823, o Papa Pio VII o nomeou vigário apostólico no Chile, mas ele recusou por causa da oposição de seu irmão e outros parentes. Foi nomeado internúncio apostólico na Áustria em 4 de fevereiro de 1824, onde permaneceu até novembro de 1826. Foi Camareiro particular supranumerário de Sua Santidade a partir de 11 de maio de 1824. Foi nomeado núncio apostólico na Suíça em 30 de janeiro de 1827.

Episcopado e nunciatura
Foi nomeado pelo Papa Leão XII como arcebispo titular de Tarso em 9 de abril de 1827, sendo consagrado em 12 de agosto, na Igreja de Santa Maria della Pace em Roma, pelo cardeal Giacomo Giustiniani, arcebispo-bispo de Ímola, assistido por Giovanni Giacomo Sinibaldi, presidente da Pontifícia Academia Eclesiástica e por Ignazio Giovanni Cadolini, bispo de Cervia.

Foi nomeado como o primeiro internúncio apostólico exclusivo no Brasil em 17 de julho de 1829. Em 23 de fevereiro daquele ano a Santa Sé havia reconhecido o Império do Brasil, que se tornara independente de Portugal em 1822, mas Leão XII já em fevereiro de 1826 havia proposto o cargo de representante pontifício no Brasil a Gaspare del Bufalo, que no entanto, com a intervenção de Belisario Cristaldi e Giovanni Marchetti, secretário da Congregação dos Bispos e Regulares, conseguiu ser dispensado deste cargo. O internúncio, que residia no Rio de Janeiro, até a ereção da internunciatura da Colômbia, também tinha as faculdades de delegado apostólico in universis Americae meridionalis et mexicanibus regionibus, excluindo as Antilhas.

Ostini recebeu indicações precisas sobre as áreas de seu trabalho: enquadrar a situação política em que a nação se encontrava, interessar-se pelo problema da sucessão no Reino de Portugal e resolver os problemas da jurisdição eclesiástica sobre as antigas colônias espanholas. De fato, já como internúncio em Viena, a partir de 1826, ele teve um papel importante na abertura de uma nunciatura no Brasil, como comprova sua correspondência com António Teles da Silva Caminha e Meneses, Marquês de Resende, ministro brasileiro em Viena.

Cardinalato
Foi criado cardeal in pectore no consistório de 30 de setembro de 1831, enquanto ainda estava no Brasil. Em 2 de setembro de 1832 voltou a Viena como núncio apostólico: durante esse período teve que lidar, entre outras coisas, com as negociações para a revisão da legislação matrimonial, uma questão de disputa entre a Áustria e a Santa Sé.

Foi revelado como cardeal no consistório de 11 de julho de 1836, na mesma data em que foi nnomeado como Arcebispo ad personam de Jesi e recebeu o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de São Clemente em 21 de novembro do mesmo ano.

Renunciou ao governo da diocese em 19 de dezembro de 1841. Foi nomeado Prefeito da Sagrada Congregação dos Bispos e Regulares, cargo exercido de 25 de janeiro de 1842 a 2 de maio de 1847. Optou pela ordem dos cardeais-bispos, recebendo a sé suburbicária de Albano em 3 de abril de 1843.

Tornou-se Prefeito da Sagrada Congregação para o Concílio, de 2 de maio de 1847 até sua morte. Protetor da Ordem Cisterciense a partir de 15 de março de 1847. Foi membro da Comissão para a Reforma das Instituições dos Estados Pontifícios, em 12 de fevereiro de 1848. Pró-prefeito da Sagrada Congregação de Indulgências e Sagradas Relíquias, de 21 de setembro de 1848 até 5 de março de 1849. Durante a República Romana, ele seguiu o Papa Pio IX no exílio em Gaeta em novembro de 1848.

Morreu em 5 de março de 1849 em Nápoles, devido às consequências de um acidente ocorrido durante uma visita à frota inglesa ancorada no porto. Foi sepultado na Catedral de Nápoles.

Conclaves
 Conclave de 1846 - participou da eleição do Papa Pio IX

Bibliografia

Ligações externas

Naturais de Roma
Alunos da Pontifícia Academia Eclesiástica
Diplomatas da Santa Sé
Núncios apostólicos na Suíça
Núncios apostólicos no Brasil
Núncios apostólicos na Áustria
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI
Cardeais-bispos de Albano

Pietro Ostini


තුෂාරාංකය යනු නියත  වායුගෝලීය පීඩනයක පවතින  ආර්ද්‍ර (තෙත්)  වාතය පරිමාවක උෂ්ණත්වය අඩුවත්ම එහි පවතින ජල වාෂ්ප ද්‍රව ජලය බවට  ඝනීභූත වීම ඇරඹෙන  උෂ්ණත්වයයි.  ඝනීභූත ජලය හැඳින්වෙන්නේ තුෂාරය ලෙසින් වන අතර එය ඝන පෘෂ්ඨයන් මත සෑදේ.

තුෂාරාංකය


The 228 Hand-in-Hand rally was a demonstration in the form of a human chain held in Taiwan on February 28, 2004, the 57th anniversary of the February 28 Incident. Approximately two million (estimation ranged from 1.9 to 2.3 million depending on the reporting media) Taiwanese formed a  long human chain, from the harbor at Keelung, Taiwan's northernmost city, to its southern tip at Eluanbi, Pingtung County to commemorate the incident, to call for peace, and to protest the deployment of missiles by the People's Republic of China aimed at Taiwan along the mainland coast.

This demonstration was inspired by Baltic Way, the human chain comprising two million that was organized in the Baltic states in 1989. Although billed as "non-political", the event was organized by the Pan-Green Coalition and took place only a few weeks before the 2004 ROC presidential election. Some of the symbolism of the demonstration, particularly at the point in the event where participants "turn away from China" veered clearly toward support of Taiwanese independence, and hence was not attended by members of the Pan-Blue Coalition who countered the demonstration with an island-wide rally of their own days later.

See also
 Catalan Way
 Wild Lily student movement
 Sunflower Student Movement

External links

Hand-in-Hand Taiwan Alliance — official site

February 28 incident
2004 in Taiwan
Protests in Taiwan
Politics of Taiwan
Protest marches
February 2004 events in Asia
Human chains (politics)

228 Hand-in-Hand rally


Infrarød spektroskopi, vibrationsspektroskopi eller infrarød spektrometri er spektrometri, der benytter den infrarøde del af det elektromagnetiske spektrum, hvilket er lys med en længere bølgelængde og lavere frekvens end synligt lys. Det dækker over teknikker, der hovedsageligt er baseret på absorptionsspektroskopi. Infrarød spektroskopi er en eksperimentel analysemetode, som giver et overblik over hvilke bindinger og funktionelle grupper der findes i et molekyle. Det er en let og billig analysemetode som ofte anvendes i eksempelvis medicinalindustrien.

For en given prøve, som kan være fast, flydende eller på gasform, benytter teknikken en instrument kaldet et infrarødt spektrometer (eller infrarødt spektrofotometer) til at skabe et infrarødt spektrum. Et infrarødt spektrum er grundlæggende en graf med absorbans (eller transmittans) af infrarødt lys på en vertikal akse mod en frekvens eller bølgelængde på den horisontale akse. Den typiske måleenhed for frekvens i IR-spektre er reciprokcentimeter (nogle gange kaldet bølgetal), med symbolet cm−1. Enheder for IR bølgelængder gives ofte i mikrometer (tidligere kaldet "mikron"), med enheden μm, hvilket hænger sammen med det reiprokke bølgetal. Et Fourier transformations IR spektrometri (FTIR) spektrometer er et almindeligt laboratorieinstrument, der benytter infrarød spektroskopi.

Infrarød stråling

Den infrarøde del af det elektromagnetiske spektrum er normalt opdelt i tre områder; kort-, mellem- og lang- infrarød, opkaldt efter deres relation til det synlige spektrum. Nærinfrarød højere energi på omkring 14.000–4.000 cm−1 (svarende til en bølgelængde på 0,8–2,5 μm) kan excitere overtoner eller harmoniske vibrationer. mellem infrarød, omkring 4.000–4.00 cm−1 (2.5–25 μm) kan bruges til at undersøge grundlæggende vibrationer og lignende rotations-vibrations strukturer. lang-infrarød, omkring 400–10 cm−1 (25–1000 μm), ligger tæt på mikrobølge-området, og har lav energi, der kan bruges til rotationsspektroskopi. Navnene og klassifikationerne af disse underområder er konventioner og er kun løst baseret på de relative molekylære eller elektromagnetiske egenskaber.

Generelt om IR-spektrometeret
Der findes to slags IR-spektrometre, det ene kaldes et spredende, og det andet et Fourier Transform (FT), hvor sidstnævnte er det nyeste.

Det spredende spektrometer
Spektrometeret danner en infrarød stråle, ved hjælp af en varm tråd, som sendes ind i spektrometeret, hvor et spejl deler den. Den ene stråle bruges blot som reference, så man får en baggrundsstråling, der bruges når det færdige spektrum skal laves. Den anden stråle belyser vores prøve.

Herefter rammer strålen en såkaldt monochromator, som deler strålen op i et kontinuert spektrum af infrarødt lys, som har forskellige frekvenser. Monochromatoren består af en roterende del, kaldet en beam chopper. Denne leder de to stråler hen til et diffraktionsgitter. Dette gitter roterer med en mindre hastighed, hvilket bevirker, at de forskellige frekvenser kommer igennem, dog kun en ad gangen. Lyset rammer derefter en detektor, der sammenholder det lys der gik gennem prøven og det som blev brugt til reference. Herefter går lyset gennem en forstærker, hvorefter spektret bliver optaget. Dette tager et stykke tid, da der kun optages én frekvens ad gangen, da diffraktionsgitteret kun sender en frekvens igennem.

Optageren måler så, hvor stor en procentdel af referenceintensiteten er kommet igennem, i forhold til referenceintensiteten. Det vil sige, vises der en intensitet på 100 % har der ikke været nogen absorption. Det betyder så også, at når der er en absorption, vises det som et minimum på spektret. På trods af dette, kaldes det dog stadig en top. Et eventuelt opløsningsmiddel til prøvestoffet, placeres blot i reference strålen, hvorefter det blot trækkes fra resultatet, da stoffet er i begge stråler.

Fourier Transform spektrometer
Denne type fungerer lidt anderledes end et spredende spektrometer. Her udnytter man det optiske lys, som også indeholder det infrarøde område. Dette signal kaldes et interferogram, som faktisk er data af intensitet mod tid. Dette kan dog omregnes til intensitet mod frekvens, hvilket er mere brugbart for kemikere. Denne matematiske metode kaldes Fourier-transformation, deraf navnet.

Fordelen ved FT er hastigheden. Det tager ikke meget længere end et sekund at optage et spektrum identisk med et, som man optager med et spredende spektrometer. Dette gør, at man kan optage adskille spektre af det samme stof, og derved få et mere præcist spektrum, da man har flere data at beregne absorptionen ud fra. Man starter med at måle baggrundsabsorptionen, så evt. gasser i luften ikke måles med. Derefter måler man på sit stof, og computeren trækker så baggrundsabsorptionen fra.

Konkret fremgangsmåde
For at et IR-spektrum kan fremkomme, skal en given prøve analyseres med et IR-spektrometer. Dette afsnit handler om:

1. Stoffet - flydende vs. fast form
Tilstandsformen af stoffet der analyseres samt hvilken type maskine der anvendes er essentielt for hvordan de følgende trin udføres. IR maskinen er bygget til at kunne analysere to former, men forberedelsen er forskellig fra den ene til den anden.

2. Forberedelse af stoffet
Stoffet undergår enten en kompression eller bliver opløst. Der er to måder at måle IR absorption på ved flydende og fast stoffer. Den ene maskine anvender KaliumBromid (KBr) plader. Det stof der ønskes analyseret anbringes mellem to plader. Disse to plader holder materialet på plads og absorberer i sig selv ingen IR-stråling. Dette gør det muligt at analysere stoffet mellem pladerne, da det er det eneste der absorberer strålingen.

Det andet apparat har en refleksionskrystal, hvor stoffet bliver lagt på, så IR-strålen kan reflektere mellem stoffet og en glas-substratplade i krystallen. Lyset bliver derefter målt i en computersensor, og omsættes vha computeren til et spektrum.

3. Bølgelængdernes virkning på stoffet.
Et molekyle indeholder atomer, og disse vil altid vibrere i forhold til hinanden når de rammes af infrarød stråling. Vibrationerne opstår som enten strækninger og sammenpresninger af en binding, eller vinklen mellem to bindinger som kan ændre sig. Jo flere kovalente bindinger der er i et molekyle, desto flere muligheder er der for vibrationer. De forskellige vibrationer afgør hvor absorptionsbåndene ligger i spektret, og absorptionsbåndene vil derfor se forskellige ud, alt efter hvilken vibration der er tale om.

Infrarøde spektre og tolkning
Produktet ved en infrarød analyse af et stof er et spektrum. I det følgende afsnit gøres der rede for hvad et sådan spektrum består af, og hvordan det læses.

Ud ad førsteaksen har spektret bølgetal, som har enheden cm-1. Bølgetallet svarer til den reciprokke værdi af bølgelængden af det infrarøde lys, der sendes gennem prøven. Op ad anden aksen har spektret transmittans, der angiver hvor stor en brøkdel af strålingen, der passerer gennem stofprøven i forhold til referencen. Transmittansen angives i procent.

Når man kigger på et infrarødt spektrum betragtes absorptionsbåndene, der ses de steder, hvor der sker et markant fald i transmittans. Et bånd kan kategoriseres som enten svagt, medium eller stærkt, afhængigt af hvor stort faldet i transmittans er.

Ved analyse af et spektrum på gymnasie niveau kigges der udelukkende på området fra bølgetallet 1500 cm-1 og op, idet området under 1500 cm-1  kaldes fingeraftryksområdet og skyldes vibrationer, der er meget individuelle for de enkelte stoffer. Ved analyse af et IR-spektrum kan følgende fremgangsmåde benyttes:
 Identificer de karakteristiske absorptionsbånd
 Ud fra hvert bånd aflæses bølgetallet
 Bølgetal og form for hver bånd sammenlignes med tabel 1, hvoraf de funktionelle grupper kan bestemmes
Eksempelvis kigges der på tabellen nedenfor. Absorptionsbåndet længst til venstre på IR-spektret med bølgetal 3322 cm-1  må antages at være fra en sekundær amin, idet den ligger i intervallet 3150-3400 cm-1 , samt kun har en tak (en primær amin vil have to takker). Absorptionsbåndet har styrken medium. En iagttagelse som denne udføres for alle absorptionsbånd over 1500 cm-1.

Referencer

Spektroskopi
Kemi
Elektromagnetisk stråling
Måleinstrumenter

Infrarød spektroskopi


فتاة النميمة (بالإنجليزية: Gossip Girl) هو مسلسل درامي تلفزيوني أمريكي. وهو يحكي عن حياة مجموعة من المراهقين الذين يعيشون في الأحياء الغنية من مدينة نيويورك. طلاب هذه المدارس الخاصة المتميزة في شمال شرق حي مانهاتن جميعا مدمنين على مدونة Gossip Girl التي تكشف عن جميع الأخبار والاشاعات الخاصة بتلاميذ الثانوية. ولكن لا أحد يعرف هوية كاتبة هذه المدونة. المسلسل مقتبس من رواية بنفس الاسم ودخلت الرواية ضمن قائمة أكثر الروايات مبيعا حسب صحيفة النيويورك تايمز.المسلسل من بطولة بليك ليفلي بشخصية سيرينا فان ديرسين ولايتن ميستر بشخصية بلير وولدورف.

شخصيات المسلسل
 إد ويستويك بدور تشك باس صاحب إمبروطورية باس للفنادق وأغنى من في نيويورك حرفياً، ولهذا هو مغرور ومتحجر القلب شكلياً، وكل يوم يصبح مع فتاة إلا أنه حقا يحب بلير. تشك يقدر الأصدقاء ويبحث عن معنى العائلة. تشك في الجزء الأول لئيم، في الثاني غاضب وحزين بوفاة أبيه. وفي الموسم الثالث يتحول إلى عاشق.
 بليك ليفلي بدور سيرينا فان دير وودسن هي الأكثر شهرة بين قريناتها عرفت بالطيش واللعب، وعلاقاتها المتعددة وحفلاتها أكسبتها شهرة في منهاتن؛ لكن بعد أن خانت أقرب الناس لها قررت الذهاب بعيدا في مدرسة داخلية لترجع شخصية متغيرة بعد علاقتها مع دان. في الموسم الأول قررت أنها لن تستطيع الاستمرار معه بسبب أن أمها مخطوبة من والده.
 بين بادغلي بدور دان همفري طالب البعثة صاحب أقل مستوى مالي من باقي طلاب ثانويته، مع هذا فهو طيب بنوايا حسنة. دخل عالم الأغنياء عن طريق سيرينا التي تعرف عليها بالموسم الأول وكانت حبه الأول. لديه أخت أصغر منه وهي جيني. دان بالموسم الثالث يتعرف على فتاة يكتشف أنها نجمة مشهورة ويقابل أخيه الأكبر.
 لايتن ميستر بدور بلير والدورف أعز صديقة لسيرينا، فتاة ثرية أمها تعتبر من أفضل المصميمين في نيوريورك. طيبة لكنها تعتبر الصورة أهم شيء وتميل إلى الطبقية وتحتقر الطبقات الأقل أمثال عائلة همفري. بعض الأوقات قد تبدو بلا قلب إلا أنها دائما تعلم أن صديقتها سيرينا ستبقى معها. بلير أكثر القتيات شهرة بعد رحيل سيرينا عن ثانوية كونستانس حيث تعتبر الملكة بي، كانت إحدى أمنياتها اللي تحققت دخول جامعة ييل. علاقتها مع نيت كانت أبدية حتى وقعت في حب أعز أصدقائه تشك باس.
 تشيس كراوفورد بدور نيت ارتشيبلد هو الصديق القديم لبلير إلا أنه يقع في حب سيرينا صديق طفولته وأعز أصدقائه تشك باس يسمى بالولد الذهبي، يدخل بعلاقة لفترة بسيطة مع فينيسا وبعد مشاكل والده يصحح علاقته مع جده لكن هذا أدى إلى انفصاله عن فينيسا في الموسم الثالث. بعد تخرجه من الثانوية لم يدخل لأي كلية وإنما حاول الحصول على بعض الوظائف من أجل إيجاد نفسه وعدم الاعتماد على نفوذ عائلته.
 تايلور مومسن بدور جيني همفري  فتاة طيبة وكانت دائما تساعد دان بعلاقته مع سيرينا إلى أن دخلت إلى عالم الأغنياء التي بدأت فيه شيئا فشيئا إلى أن وصلت إلى قمته لكنها دفعت الثمن غاليا فقد فقدت احترام أبيها لها، وتسببت بالعديد من المشاكل للجميع كما أنها دخلت في تجارة المخدرات وأصبحت منبوذة من الجميع حتى طردت من المدينة من قبل بلير والدورف.
  ماثيو سيتل بدور روفس همفري هو أب كلا من جيني ودان. فنان ومغني وكان في الماضي نجم روك أند رول. أما عن زوجته فزواجهما تدمر فتطلقا منذ فترة طويلة وبعدئذٍ روفس رجع لحبيبته الأولى وهي ليلي «أم سيرينا» وبعد أن يكتشف أن عنده ولد منها يقرر البحث عنه وفي نهاية الموسم الثاني تتم خطوبتهم.
 كيلي روذفورد بدور ليلي همفري هي أم لثلاثة أبناء سيرينا وإيريك وسكوت وهي أشهر من نار على علم في الأوساط الاجتماعية. امرأة متزنة؛ مع هذا فهي فاشلة بتكوين أسرة، تزوجت خمس مرات آخرها مع أبي تشك بارت باس وبذلك تضاعفت ثروتها وشهرتها. إنها حاليا متزوجة من روفس همفري حبيبها في الثانوية.
 جيسيكا زور بدور فينسيا ابرامز هي صديقة الطفولة لدان كانا دوما معا إلى أن انتقل دان للثانوية. فينيسا هي الوحيدة التي درست في البيت. صادقت نيت لفترة من الوقت، لكن بنهاية الموسم الثاني قطعت علاقتها معه، ثم ارتبطت بعلاقة مع سكوت رونسن لكنها انفصلت عنه.

الإنتاج
جوش شوارتنز مبدع ذا أو سي كان أحد المنتجين المنفذين في المسلسل، وبعد نجاح المسلسل شارك جون ستيفنز منتج قيلمور قيرل بدور مخرج ومنتج في المسلسل.

تم تعيين 9 ممثلين بأدوار رئيسية منتظمة في المسلسل، بلاك ليفلي وليتن ميستر كانا من أول من اختير في المسلسل وتوالت اختيارات بقية الطاقم، في منتصف 2007 وبعد إلغاء مسلسل فيرونيكا مارس من قبل قناة سي دبليو عينت كريستن بيل بصوت الراوية في المسلسل.

الجوائز والترشيحات
فاز المسلسل ب17 جائزة اختيار المراهقين وجائزة هوليود الشاب مرة واحدة.

التقييم

افتتح المسلسل بمعدل مشاهدة وصل 3.50 مليون مشاهد وانتهى الموسم الأول بمعدل 3 ملايين مشاهد، افتتح الموسم الثاني بمعدل 3.43 مليون مشاهد بينما افتتح الثالث بمعدل وصل 1.83 مليون مشاهد فقط.

مراجع

وصلات خارجية

 Gossip Girl on Warner TV
 Gossip Girl Book site

 Gossip Girl Season 4 Latest Reviews & NEws

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية جرى تصويرها في ولاية نيويورك
برامج تلفزيونية مبنية على روايات أمريكية
تصويرات الإعلام للطبقة العليا
حمل المراهقات في التلفاز
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مانهاتن
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مدينة نيويورك
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية صورت في مدينة نيويورك
مانهاتن في الخيال
مسلسلات أمريكية انتهت في 2012
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية درامية أمريكية عن المراهقة في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية عن التنمر
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون سي بي إس
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
مسلسلات دراما أمريكية
مسلسلات دراما متسلسلة
مسلسلات شبكة The CW
مسلسلات عن المراهقة
مسلسلات عن الموضة
مسلسلات مراهقة درامية أمريكية في عقد 2000

فتاة النميمة (مسلسل)


Caloric is a brand of kitchen appliances, which dates back to 1903.

History
Caloric Corporation began as the Klein Stove Company in Philadelphia in 1890. The Caloric brand was introduced in 1903. It was reorganized in 1946 as the Caloric Stove Company in Topton, Pennsylvania. The company was renamed Caloric Appliance Corp. in 1954 and became famous for offering a complete package of kitchen appliances in the 1950s and 1960s. Its most popular product was their built-in wall oven.  In 1967, it was acquired by Raytheon Corporation which also owned Amana refrigerators and Speed Queen laundry products.  By the early 1990s, Caloric was absorbed into Amana and the Caloric brand was phased out. The Topton plant was shut down in 1991. In 1997 the company was purchased by Goodman Global, a heating-and-cooling manufacturer who sold it to Maytag (now part of Whirlpool) in 2002.

One important feature of the Caloric gas stove in the 1960s was the infrared burner, which cooks through radiant heat.  This distinguished Caloric ovens from their competitors, which produced gas ovens comprising two burners: one positioned lower for baking and another positioned on top for broiling.

The Janesville Caloric Company factory existed from 1908 to 1924. It manufactured the Caloric Cooker, a "fireless cook stove" and precursor to modern day slow cookers. The company operated out of an old furniture factory. The Caloric Cooker consisted of an insulated cabinet with one or more deep wells fitted with soapstones on the top and on the bottom. After the stones were heated and the food was put into the wells; one stone was placed at the top and the bottom of the stove. You could close the lid and the meal would be cooked without danger of its burning. About 150 men were employed by this company when it was in full production. The cookers sold for $8.50 – $15, depending on the number of wells, and came with a 160-page book on how to use it. The company moved operations to Pennsylvania in 1924. In the 1960s, the Caloric Company launched the iconic ad slogan "Now you're cooking with gas."

Revival
JMM Lee Properties announced in 2012 the reintroduction of Caloric appliances beginning with a line of stainless steel ovens and ranges in the fall of 2012.  They plan on adding more built-in and countertop appliances over the following year.

In Canada, J.A.K. North America Inc. has the rights to market Caloric branded appliances.

In Popular Culture

In the 1960s CBS television series The Dick Van Dyke Show, the Petrie's New Rochelle kitchen features a Caloric Ultramatic wall oven.

References

External links
 Caloric of Canada

Home appliance manufacturers of the United States

Caloric


Franjo Primi, hrvatski pripadnik pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu

Radi organizacija NOP-a u Splitu sve se više širio te se ukazala potreba za tijelom koje će koordinirati mnoštvom akcijskih odbora. Na inicijativu Pokrajinskog komiteta i na prijedlog Mjesnog komiteta KPH za Split, Akcioni odbor brodogradilišnih radnika pozvao je akcijske odbore u Splitu da se održi sastanak predstavnika svih tih odbora, a radi stvaranja Gradskog  narodnooslobodilačkog odbora Splita. 6. travnja 1942. održan je osnivački sastanak. Izabrano je 10 odbornika, od čega su politički bili šest članova KPH, jedan HSS-a, jedan SDS-a i dva simpatizera Komunističke partije, a po društvenom sastavu u tri radnika, jedan obrtnik, jedan državni službenik, jedan trgovac, jedan intelektualac, jedan težak, jedna radnica i jedan omladinac. Franjo Primi bio je među tim odbornicima, a ostali su bili Ivo Amulić (predsjednik), Nikola Aračić-Đađa, Marija Cecić, Pjero Šegvić, Paško Ninčević, Dalibor Soldatić, dr Milivoj Visković, Perica Šegvić i Jozo Kovačević. Kad je Amulić otišao iz Splita, za predsjednika je lipnja 1942. izabran skladatelj Ivo Tijardović.

Po Frani Primiju danas se zove ulica u gradu Hvaru.

Izvori

Životopisi, Split
Pripadnici pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu

Franjo Primi


La estación de l'Estaque, es una estación ferroviaria francesa de la línea París - Marsella, situada en la aglomeración de Marsella, a 10 kilómetros de la estación principal de Marsella-Saint-Charles. Por ella transitan únicamente trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se sitúa en un importante nudo ferroviario ubicado al noroeste de Marsella en el PK 851,699 de la línea férrea París-Marsella. Además, forman parte del nudo las siguientes líneas férreas:
 Línea férrea Miramas - Estaque. Variante del trazado principal pasando por la localidad de Salon.
 Línea férrea Estaque - Marsella-Joliette. Línea férrea de 8,3 kilómetros creada inicialmente para unir Estaque con un antiguo puerto al que llegaban viajeros desde el norte de África y Oriente Medio.

Historia
La estación fue abierta inicialmente para el transporte de mercancías debido a su situación estratégica. Entre 1848 y 1850, se construyó un edificio para viajeros para no limitar su uso al transporte de mercancías. En 1920, la estación se completó con más estructuras que incluyeron refugios para viajeros en los andenes. Estos refugios, tienen la particularidad de usar el estilo art déco. En 1937, pasó a ser explotada por la SNCF y en 1962 ese tramo de la vía fue electrificado.

La estación
La estación se compone de tres andenes, uno central y dos laterales al que acceden cuatro vías, aunque existen muchas más vías de servicio. Aunque conserva su edificio para viajeros, se configura como un apeadero dado que no hay personal de la SNCF atendiendo la parada. Sí dispone de máquinas expendedoras de billetes.

Servicios ferroviarios

Regionales
Un gran número de TER PACA transitan por la estación cubriendo los siguientes trazados:

 Línea Miramas vía Rognac - Marsella.
 Línea Miramas vía Port-au-Bouc - Marsella.
 Línea Aviñón - Marsella.

Referencias

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de la línea París-Lyon a Marsella-Saint-Charles
Estaciones de ferrocarril del departamento de Bocas del Ródano
Edificios y estructuras de Marsella

Estación de l'Estaque


Rezzakul Haider Chowdhury est un officier de l'armée du Bangladesh, ancien directeur de la direction générale du renseignement des forces.

Carrière
Rezzakul a été condamné à mort dans l'affaire du transport de dix camions d'armes et de munitions à Chittagong en 2014. En 2004, la police a saisi dix camions remplis d'armes lors d'un raid sur une jetée appartenant à l'État dans la ville portuaire de Chittagong, au sud-est du pays. L'origine des armes n'a jamais été établie publiquement, mais on pense qu'elles étaient destinées aux rebelles du Front uni de libération de l'Assam (ULFA] en Inde.

Chowdhury a tenu des réunions avec des responsables du groupe ARY et de l'agence de renseignement pakistanaise ISI concernant la contrebande d'armes. L'ancien directeur du  (NSI), le commandant d'escadre Shahab Uddin, a déclaré dans sa déclaration qu'un ressortissant pakistanais nommé Amir bhai, qu'il a ensuite connu sous le nom de Paresh Barua, chef de l'ULFA, l'a rencontré à l'hôpital militaire combiné de Dacca à  le . Amir a dit à Shahab qu'il avait une réunion avec le DG de la NSI. En raccompagnant Amir, Shahab a pu voir de sa cabine l'ancien directeur du DGFI, Rezzakul Haider Chowdhury, debout près de l'escalier.

Il a entretenu des contacts réguliers avec Tarique Rahman lorsqu'il était à la Direction générale du renseignement des forces. Il est actuellement en prison. Il a été directeur général du National Security Intelligence .

Pour son omplication dans le trafic d'armes il a été condamné à mort. De hauts responsables du parti Jamaat-e-Islami figurent parmi les personnes condamnées à mort, dont son chef, Matiur Rahman Nizami. L'ancien ministre adjoint de l'Intérieur, Lutfozzaman Babar, a également été condamné.

Entendant son verdict, Chowdhury, a déclaré : . , a-t-il ajouté.

Références

Militaire bangladais
Personnalité condamnée à la peine de mort

Rezzakul Haider Chowdhury


Groß Nordende er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Moorrege under Kreis Pinneberg. Kreis Pinneberg ligger i den sydlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Groß Nordende ligger ved udkanten af Seestermüher Marsch der er en del af Elbmarsken, ved Bundesstraße B 431 nord for Uetersen. Nabokommuner er Uetersen, Neuendeich, Seester, Klein Nordende og Heidgraben.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Pinneberg

Groß Nordende


Eine genomweite Assoziationsstudie (GWAS, engl. Genome-wide association study) ist eine Untersuchung der genetischen Variation des Genoms eines Organismus – ausgelegt, um einen bestimmten Phänotyp (zum Beispiel eine Krankheit) mit bestimmten Haplotypen (bzw. Allelen) zu assoziieren.

Das Ziel von GWAS ist es also letztlich, die Allele (eine bestimmte Ausprägung eines Gens) zu identifizieren, welche gemeinsam mit einem Merkmal auftreten. Dabei werden nicht notwendigerweise die Gene direkt untersucht – v. a. aus ökonomischen Gründen nicht –, sondern wohldefinierte Marker (SNP, Single Nucleotide Polymorphism). Um diese zu detektieren, wird vor allem auf Methoden wie Polymerase-Kettenreaktion und die isothermale DNA-Amplifikation mit allelspezifischen Oligonukleotiden gesetzt.

Übersicht

Um eine GWAS durchzuführen werden zwei Gruppen von Versuchsorganismen benötigt: Eine Vergleichsgruppe (also "normal") und eine Gruppe, welche den Phänotyp von Interesse aufweist (also die Krankheit oder sonst ein spezielles Merkmal). Von beiden Gruppen werden DNA-Proben genommen und individuell anhand von Markern auf deren Variation getestet (heute werden dazu definierte SNPs verwendet). In der Analyse wird darauf nach Unterschieden in der Variation zwischen beiden Gruppen gesucht: Eine Häufung eines bestimmten Markers in der Gruppe des Phänotyps von Interesse stellt eine Assoziation dar. Die meisten Loci der benutzten Marker-SNPs befinden sich nicht in einer Protein-codierenden Region, sondern liegen entweder in nicht-kodierenden Regionen zwischen zwei Genen (also in regulatorischen Regionen) oder auf Introns.

Dabei sagt eine GWAS aber nichts darüber aus, in welchem Zusammenhang das gefundene Allel nun konkret mit dem Phänotyp steht – es ist eine bloße Assoziation (im Speziellen ist es eine Assoziation nur mit dem Polymorphismus und nicht einmal direkt mit einem kodierenden Allel), ein vorerst rein korrelativer Zusammenhang. Ein möglicher kausaler Zusammenhang kann erst nach der Identifizierung solcher "Kandidaten-Genen" mit molekularbiologischen und biochemischen Methoden erforscht werden.

An Bedeutung gewinnen GWAS in den letzten Jahren durch den Preisverfall bei der DNA-Sequenzierung. Die geringeren Kosten ermöglichen in der Humanmedizin zunehmend auch der interessierten Bevölkerung privat über spezialisierte Anbieter (z. B. 23andMe) eine Marker-Analyse des eigenen Genoms durchführen zu lassen. Dabei steht eine individuelle Risikoabklärung (genetische Disposition, bzw. Prädisposition) für schon bekannte Allel-Krankheit-Assoziationen im Vordergrund, doch die in immer größere Zahl vorhandener Datensätze vielfältigster Phänotypen können in der Folge zu Forschungszwecken für GWAS genutzt werden (die Zustimmung der DNA-Donoren vorausgesetzt).

Hintergrund
Das diploide menschliche Genom beispielsweise umfasst gut sechs Milliarden Basenpaare. Obwohl die Unterschiede zwischen zwei Menschen – im Vergleich zu anderen Species – extrem klein sind, wurden bisher mehr als 300 Millionen Polymorphismen gefunden (Datenbank Ensembl Variation 91). Die große Mehrheit dieser Polymorphismen liegen dabei als Einzelnukleotid-Polymorphismen (SNP) vor.

Von Interesse wären eigentlich nur unterschiedliche Allele (protein-kodierende und regulatorische Regionen) – d. h. Unterschiede in Regionen, welche einen direkten Einfluss auf die Genfunktion (z. B. die Funktion des kodierten Proteins oder die Expressionsrate) haben. Die Sequenzierung aller derartigen Regionen ist heute aber noch zu aufwändig und zu teuer – und vermutlich ist eine derart hohe Auflösung auch gar nicht nötig. Für das menschliche Genom sammelte und kartierte das HapMap-Projekt in einer ersten Phase Varianten von einer Million SNPs, arbeitet nun aber bereits in einer zweiten Phase an einer Haplotypenkarte von 3,1 Millionen SNPs. Prinzipiell sind genügend Marker identifiziert, um zu jedem Gen von Interesse einen (oder mehrere) Marker bereitzustellen, der auch zusammen mit dem Gen rekombiniert. Heute werden GWAS praktisch immer anhand von SNP durchgeführt – bei spezifischeren (also nicht genomweiten, sondern auf bestimmte DNA-Abschnitte oder Gene fokussierenden) Studien können aber je nach Eignung auch andere Polymorphismen oder vollständige Sequenzanalysen Anwendung finden.

Besonders reizvoll machen GWAS die "Hypothesenfreiheit", d. h., es findet keine Vorselektion von möglichen krankheits-/phänotypverursachenden Genen statt (kein Einbringen von A-priori-Wissen) – es wird schlicht das ganze Genom untersucht. Damit ist die Analyse ergebnisoffener, und möglicherweise können neue und unerwartete Gene mit Phänotypen assoziiert werden.

Grenzen und Gefahren
GWAS können anfällig für P-Hacking sein.
Die GWAS besitzt verschiedene methodische Grenzen. Die größte Einschränkung der GWAS ist, dass nur Assoziationen von häufigen Haplotypen zu einem Phänotypen gefunden werden können – alle seltenen Varianten bleiben unentdeckt. Weiter ist zu betonen, dass GWAS nur korrelative Resultate liefern. Ein bestimmtes Allel eines Gens tritt gehäuft gemeinsam mit einem Phänotyp auf, was bedeutet, dass Gen und Merkmal 'irgendwie' in Verbindung miteinander stehen. Die Kausalität muss in weiteren Untersuchungen erst gezeigt oder gefunden werden. Auch werden heute nicht die Gene selber gefunden, sondern bloß Polymorphismen, die wiederum nur korrelativ mit den Genen zusammen auftreten.

In der Humanmedizin werden mit der zunehmenden Popularisierung der personalisierten Medizin immer mehr Patienten-Genome sequenziert (bzw. Gentests durchgeführt – nur Ausschnitte des gesamten Genoms sequenziert). Der fortschreitende Preisverfall bei der Sequenzierung von DNA durch immer effizientere Technologien begünstigt diesen Trend immens. Auch sind Anbieter in den Markt eingestiegen, die sich direkt an Privatkunden wenden – auch ohne Krankheit und nur aus Neugierde wird heute sequenziert. Durch die dadurch steigende Verfügbarkeit von menschlichen Genomen stellen sich zwangsläufig gesellschaftliche Fragen, z. B. wie Krankenkassen mit der hochspezifischen Information umgehen sollen, wie Patienten mit korrelativen Resultaten bezüglich einer Krankheitswahrscheinlichkeit umgehen oder wie privat die persönliche Sequenz sein soll. Es gibt bereits Online-SNP-Datenbanken wie opensnp.

Siehe auch
 Quantitative Trait Locus
 Assoziation (Genetik)

Weblinks
 Einfaches FAQ des National Human Genome Research Institute – NHGRI (USA)
 Katalog aller publizierter GWAS (NHGRI)
 Pearson & Manolio: How to Interpret a Genome-wide Association Study. JAMA. Vol. 299. No. 11. 2008.

Einzelnachweise

Populationsgenetik
Epidemiologie

Genomweite Assoziationsstudie


عبد المجيد النابلي عالم آثار تونسي. شغل مَنْصِبَيْ محافظ الموقع الأثري بقرطاج والمتحف الوطني بقرطاج أثناء الحملة الدولية لليونسكو لإنقاذ المدينة القديمة بقرطاج (بين عامي 1972 و1992)، وهو الذي أشرف على عملها.

يشغل عبد المجيد النابلي منصب مدير أبحاث بالمعهد الوطني للآثار والفنون التونسية، وهو المعروف حاليًا باسم المعهد الوطني للتراث، وهو أيضا عضو مراسل في معهد الآثار الألماني.

وهو متزوج من ليليان النابلي، عالمة الآثار المتخصصة في الفترة المسيحية لقرطاج.

مراجع

أكاديميون تونسيون
مؤرخون من روما القديمة
علماء آثار تونسيون
مواليد 1355 هـ
مؤرخون تونسيون

عبد المجيد النابلي


Saint Sisine est un saint de l'Antiquité romaine du  dont l'historiographie est incertaine. Il était probablement évêque de la ville de Cyzique dans la Turquie actuelle, mort martyr en 303, lors de la persécution de Dioclétien.

Biographie
Saint Sisine est un personnage mal connu de la ville de Cyzique dans l'Hellespont. Probablement évêque et martyr lors de la persécution de Dioclétien en 303. La tradition et la légende ont rapporté et enrichi sa biographie disant de lui qu'il . Mais dénoncé à l'empereur il est arrêté torturé, privé de nourriture et finalement décapité par l'épée.

Certains récits rapportent qu'il aurait été attaché à des chevaux lancés au galop mais qu'il aurait survécu à ce supplice avant d'être finalement décapité. D'autres versions disent qu'il aurait été un laïc, très attaché à  et aurait participé au concile de Nicée, y combattant l'arianisme. D'autres enfin voient en Sisine un confesseur de la foi qui mourut à un âge très avancé.

Aujourd'hui, sa mémoire est commémorée (localement) dans l'Église catholique le 23 novembre. Il est également fêté dans l'Église orthodoxe.

Notes et références

Saint catholique et orthodoxe du IVe siècle
Saint catholique et orthodoxe byzantin
Chrétien martyr sous Dioclétien
Chrétien martyr dans le Proche-Orient antique
Date de décès incertaine (IVe siècle)

Sisine


Francisco Guilherme de Aguiar Whitaker, também conhecido como Chico Whitaker, Capitão Whitaker e Capitão Chicuta (Limeira, 10 de março de 1864 — Indiana, 20 de setembro de 1944), foi um bandeirante e empresário paulista, fundador da cidade de Presidente Epitácio e um dos fundadores de Regente Feijó e também Indiana (onde residiu e faleceu), todas no Centro-Oeste de São Paulo.

Biografia

Primeiros anos
Francisco Whitaker era filho dos paulistas Francisco Ernesto de Aguiar Whitaker e Maria Amélia de Araújo Lima, nasceu na fazenda Paraíso, propriedade de seus pais que localizava-se na região de Limeira. Seus primeiros anos de vida não é muito conhecido, sabe-se que cedo saiu da casa dos pais para trabalhar, dando início ao desbravamento das bacias dos rios do Peixe, Santo Anastácio e baixo Paranapanema, em São Paulo e na zona fronteiriça com o antigo sul de Mato Grosso (atual Mato Grosso do Sul). Nesta época, era gerente das fazendas do coronel Arthur Diederichsen na região de Ribeirão Preto. Em 28 de outubro de 1893, Francisco Whitaker foi nomeado para o posto de Capitão do Esquadrão do 64º Regimento de Cavalaria da Guarda Nacional da Comarca de Ribeirão Preto, através da Carta Patente emitida pelo Palácio da Presidência no Rio de Janeiro.

Porto Tibiriçá
Em 1 de janeiro de 1907, na margem do rio Paraná, fundou um porto, que em seu nome, homenageia o presidente Jorge Tibiriçá, no entanto a maior dificuldade para a realização da obra era sobre os transportes para abastecer os trabalhadores do porto. Isto porque Sorocaba estava ainda em Manduri e os carreteiros e tropeiros desta zona temiam ataques de bugres da etnia caingang. Assim restava a opção de realizar os transportes pelo rio Tietê. Era preciso quase que de uma frota, pois além de pessoas, era preciso transportar víveres, sementes, ferramentas, tudo para a instalação de um estabelecimento desta natureza. Isto posto, contratou-se o Coronel Paulino Carlos de Arruda Botelho. Este, em Ibitinga, organizou a frota e Francisco Whitaker, em Ribeirão Preto, organizou o pessoal, reuniu mantimentos, ferramentas e tudo mais que requeria a expedição.

Na sua chegada ao local para a instalação do Porto Tibiriçá, Francisco Whitaker constatou, quanto a empreitada assumida pelo Coronel Figueiredo, que a estrada estava aberta, porém completamente perdida, pois haviam sido queimadas pelos caingangues. Em 1908, a Estrada Boiadeia foi inaugurada e o Porto Tibiriçá finalmente ficou pronto. A localidade fundada por Whitaker ganhou forte impulso e ao seu redor, foi criado seu primeiro bairro, batizado de Vila Tibiriçá. Em 1921, o Porto Tibiriçá é elevado a categoria de distrito, passando a ser denominado Presidente Epitácio, em homenagem ao presidente brasileiro Epitácio Pessoa.

Francisco Whitaker na década de 1920, funda a fazenda Santa Maria no município de Presidente Prudente (região atualmente correspondente a Indiana), onde passou a residir daí em diante, tornando-se um próspero fazendeiro na região.

Regente Feijó
Em 1922, Francisco Whitaker e os agricultores Antônio, Augusto Vieira e Joaquim Lúcio, ao longo da Estrada de Ferro Sorocabana, fundam um povoado dedicado à cafeicultura, dando-lhe o nome de Regente Feijó, em homenagem ao estadista Diogo Antônio Feijó. Após três anos, o povoado foi transformado em um distrito do município de Presidente Prudente.

Morte
Faleceu aos oitenta anos em 20 de setembro de 1944, em Indiana, até então um distrito de Regente Feijó. No final de sua vida, fez doções a instituições de caridade, sobrinhos, parentes e afilhados, tendo redigido seu testamento deixando os bens restantes a instituições de caridade, obras pias e aos seus vinte e dois sobrinhos. Fez doações para as santas casas de São Paulo e de Presidente Prudente, por suas contribuições filantrópicas em vida, foi apelidado de o 'Pai da pobreza'.

Homenagens

Anhumas
Em abril de 1943, doou uma fazenda localizada no então distrito de Anhumas (pertencente a Presidente Prudente), destinada à construção de um edifício próprio do Grupo Escolar (GESC), com a conclusão das obras em 1958, recebeu o nome de Capitão Francisco Whitaker em sua homenagem.

Naturais de Limeira
História do estado de São Paulo
História de Mato Grosso do Sul
Brasileiros de ascendência irlandesa
Bandeirantes (sertanistas)

Francisco Whitaker


Ålbæk Klitplantage  er et  a stort klitplantage og -hedeområde sydvest for Ålbæk i Vendsyssel mellen Frederikshavn og Skagen. Knasborg Å løber gennem plantagen.
Staten påbegyndte anlæggelsen af  Ålbæk Klitplantage i 1891 og det består er i dag på 736 ha bestående af især skovfyr, men også en del bjergfyr og enkelte steder østrigsk fyr. På  bedre jorder er der plantet sitkagran, som stammer fra
Nordamerikas vestkyst. Der er egekrat der sandsynligvis rester efter den oprindelige egeskov, der tidligere  dækkede landsdelen, og  har vokset her længe før sandflugten i 1600-tallet.

I nordenden af plantagen ligger  Gårdbo Birks tingbakke, hvor der indtil 1688 holdtes der på denne bakke birketing, dvs. en lokal domstol. I 1891 blev
bakken fredet og der blev rejst et  mindesmærke.

I plantagens sydlige del ligger et lukket militært område. Syd for ligger Natura 2000- område nr. 3 Jerup Hede, Råbjerg og Tolshave Mose.

Eksterne kilder og henvisninger
 Folder fra Naturstyrelsen

Statsskove i Danmark
Lokaliteter i Frederikshavn Kommune

Ålbæk Klitplantage


Avesta, eski Orta Doğu inancı olan Zerdüştlüğün kutsal kitabıdır. Bu inancın kurucusu Zerdüşt'ün yazdığı Gatalar denen dörtlükler Avesta'da toplanır. Avesta, Zerdüşt'ün neye inandığını ve Zerdüştlüğün temellerini anlatan tek belgedir. Avesta dili artık konuşulmayan bir Hint-İran dilidir ve diğer Hint-İran dilleriyle benzerlikler taşır. Günümüzde Zerdüştlüğü benimseyen az sayıda Fars bulunmaktadır.

Avesta 21 kitaptan oluşmakta iken, İskender'in işgali sırasında yok olan kitaplardan yalnızca Yasna, Visperad ve Vendidad (veya Videvdat) kalmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 avesta.org: Translations of the Avesta texts

Avesta


An Aechmea aquilega in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Richard Anthony Salisbury, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Aechmea aquilega in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. a. aquilega
 A. a. chrysocoma

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea aquilega


Claire Simpson ist eine britische Filmeditorin, die sowohl einen Oscar für den besten Schnitt als auch zweimal den British Academy Film Award für den besten Schnitt sowie einmal den Eddie gewann, den Filmpreis der American Cinema Editors (ACE).

Leben
Claire Simpson begann ihre Laufbahn als Editorin 1981 mit dem Schnitt des Films Reds und wirkte bis heute an der Herstellung von mehr als zwanzig Filmen mit.

Bei der Oscarverleihung 1987 gewann sie den Oscar für den besten Schnitt für Platoon (1986) von Oliver Stone mit Charlie Sheen, Tom Berenger und Willem Dafoe in den Hauptrollen. Des Weiteren gewann sie hierfür den Eddie, den Preis der American Cinema Editors (ACE), und gewann ferner 1988 erstmals den British Academy Film Award (BAFTA Film Award) für den besten Schnitt.

2006 erhielt sie eine Nominierung für den Oscar für den besten Schnitt für Der ewige Gärtner (2005) von Fernando Meirelles mit Ralph Fiennes, Rachel Weisz und Hubert Koundé. Für diesen Film gewann sie abermals den BAFTA Film Award für den besten Schnitt und erhielt darüber hinaus auch Nominierungen für den Eddie für den besten Schnitt in einem Filmdrama sowie für den Online Film Critics Society Award für den besten Schnitt.

2010 wurde Claire Simpson gemeinsam mit Wyatt Smith für den erstmals vergebenen Kritikerpreis für den besten Schnitt der Broadcast Film Critics Association (BFCA Award) nominiert, und zwar für den Musical–Liebesfilm Nine (2009) von Rob Marshall mit den Hauptdarstellern Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard und Penélope Cruz. Des Weiteren erhielten sie und Wyatt Smith auch eine Nominierung für den Satellite Award für den besten Filmschnitt.

Filmografie (Auswahl)
 1981: Reds
 1983: Peace on Borrowed Time (Fernsehfilm)
 1984: C.H.U.D. – Panik in Manhattan (C.H.U.D.)
 1986: Salvador
 1986: Platoon
 1987: Der Mann im Hintergrund (Someone to Watch Over Me)
 1987: Wall Street
 1988: Tequila Sunrise
 1990: Im Vorhof der Hölle (State of Grace)
 1992: Mambo Kings
 1994: Black Beauty
 1996: The Fan
 1998: Grenzenlos (Without Limits)
 1999: Jakob der Lügner
 2001: Stadt, Land, Kuss (Town & Country)
 2002: Besessen (Possession)
 2005: Der ewige Gärtner (The Constant Gardener)
 2006: The Return
 2008: Stop-Loss
 2008: Der Vorleser (The Reader)
 2009: Nine
 2011: Extrem laut & unglaublich nah (Extremely Loud & Incredibly Close)
 2014: A Most Wanted Man
 2015: Am grünen Rand der Welt (Far from the Madding Crowd)
 2017: Schneemann (The Snowman)
 2017: Alles Geld der Welt (All the Money in the World)
 2021: House of Gucci

Auszeichnungen
 1987: Oscar für den besten Schnitt für Platoon
 1987: Eddie für den besten Filmschnitt für Platoon
 1988: BAFTA Film Award für den besten Schnitt für Platoon
 2006: BAFTA Film Award für den besten Schnitt für Der ewige Gärtner

Weblinks

Filmeditor
Oscarpreisträger
Brite
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Claire Simpson


În demonologie, Alocer (scris și Allocer sau Alloces) este un demon al cărui titlu este "Mare Duce de Iad" și care are treizeci și șase de legiuni de demoni sub comanda sa. El induce oamenii spre imoralitate și îi învață artele și toate tainele cerului.

Este descris de către Johann Weyer în formă de cavaler urcat pe un cal enorm. Fața lui are caracteristici leonine; are un ten rumen și ochii arzători și vorbește cu multă greutate. El declară că oferă un bun spirit familiar și că-i învață pe oameni astronomie și arte liberale. Alocer este adesea descris călărind un cal cu picioare de dragon.

Vezi și
 Cheia lui Solomon

Legături externe
 Occultopedia - Alocer

Demoni

Alocer


Forest Heath was a local government district in Suffolk, England. Its council was based in Mildenhall.  Other towns in the district included Newmarket. The population of the district at the 2011 Census was 59,748.

The district's name reflected the fact that it contains parts of both Thetford Forest and the heathlands of Breckland.  The district was formed on 1 April 1974, under the Local Government Act 1972, by a merger of Newmarket Urban District and Mildenhall Rural District. Forest Heath district was merged with the borough of St Edmundsbury on 1 April 2019 to form a new West Suffolk district.

Forest Heath was the home to two of the largest United States Air Force (USAF) airbases in the UK: RAF Lakenheath and RAF Mildenhall, as well as the headquarters of British horse racing, Newmarket Racecourse.

Forest Heath had had a high suicide rate when compared to the rest of Suffolk, to the East of England and to England overall.  The reasons for this are unknown.

In the English indices of deprivation 2010 report published by the Department for Communities and Local Government, two parts of Forest Heath have the highest employment out of 32483 areas in England.

Governance
As of the 2015 Local Government Elections, the Conservatives held overall control of the District Council.

Communities
The district contains three market towns and twenty civil parishes.

Towns

Civil parishes

Education

The Shi-Tennoji School in UK in Herringswell, Forest Heath was in operation beginning in 1985, and ending on 17 July 2000.

References

External links

Forest Heath District Council

Former non-metropolitan districts of Suffolk
West Suffolk District

Forest Heath District


Marin Šparada (Šibenik, 6. rujna 1996.), hrvatski je vaterpolist. Igra za VK Solaris Šibenik. Visok je 198 cm i težak 102 kg. Njegov brat, Toni Šparada, također je vaterpolist.

Izvori

Vanjske poveznice

VELIKO POJAČANJE Marin Šparada, 22-godišnji vratar reprezentativnog kalibra, vratio se iz 'Mornara' u Crnicu: Nesuđeni košarkaš na braniku 'Solarisa'
Glavni akter velike tučnjave na Poljudu: 'Nisam lud, pa bio sam okružen s trojicom suparničkih igrača!'
Žestoka tučnjava na Poljudu: vratar gostiju otišao u napad u posljednjim trenucima susreta i izazvao opću makljažu
Mornar i Solaris izdali zajedničko priopćenje: 'Šparada nije udario protivničkog igrača, sve je bilo u žaru borbe'
Glavni akter vatrene završnice susjedskog derbija na Poljudu ispričao je svoju priču, priznaje da mu je ovo prvi incident u kojem je sudjelovao

Hrvatski vaterpolisti
Životopisi, Šibenik

Marin Šparada


Hilduino de Saint-Denis (770 o 775 - Prüm, 855 o 22 de noviembre de 840) era un aristócrata y religioso de la corte imperial carolingia. Era sobrino de Hildegard von Anglachgau, esposa de Carlomagno, y madre de Ludovico Pío, fue archicapellán de la corte imperial, después abad de Saint-Denis e instructor del primer hijo de Ludovico, Carlos el Calvo. Hilduino fue testigo de la colusión del sistema dinástico con la realidad eclesiástica. El mantenimiento del unitarismo del Imperio bajo el control de la Iglesia impuso una propaganda hagiográfica. Pero paradójicamente, el responsable religioso de la corte se transformó en un hombre político que eligió su campo de acción en función de los conflictos hereditarios. Traductor de las obras al latín de Carlos el Calvo, este hombre culto, político de primer plano y sabio, escribió una singular hagiografía de San Dionisio, Passio Sancti Dionysii, que transformó la visión de este santo patrón de reliquias reales. Además reformó gran parte de la Basílica de Saint-Denis, que se hizo un centro prolífico de hagiografías autorizadas. Es conocido por su compilación de reliquias y su trabajo traduciendo y redactando textos religiosos como Annales regni Francorum (Reichsannalen).

Era hijo de una insigne familia franca (hermano de Vulgrino I de Angoulema), Hilduino estudió en la Academia Palatina de Alcuino de York. En 815, a la muerte de Waldo de Reichenau, empezó a dirigir la Basílica de Saint-Denis cerca de París, a la que fueron afiliándose abades de Saint-Germain-des-Prés, de Saint-Médard en Soissons y de Saint-Ouen.

Acompañó a Lotario I, hijo también de Ludovico, a la expedición de Roma de 824 y en esta ocasión estuvo relacionado con la controvertida elección del papa Eugenio II y llevó reliquias de San Sebastián a la abadía Saint-Médard.

Cuando comenzó la guerra entre Ludovico y sus hijos (830), Hilduino apoyó a los príncipes, en particular a Carlos el Calvo, contra su padre Ludovico, lo que le suposo la enemistad de las abadías y el exilio: huyó primero a Paderborn, luego a Corvey, donde estuvo encerrado por orden de Ludovico, aunque en realidad el abad lo recibió con agrado y a cambio Hilduino le ofreció reliquias de Vito de Lucania, que más tarde fueron objeto de culto, en especial en Corvey.

Antes de 831, Hilduino recuperó el favor de Ludovico y volvió a la dirección de la abadía de Saint-Denis, que reformó.

Referencias y enlaces externos
 Dümmler, Geschichte des ostfränkischen Reiches, 2nd ed., I (1887).
 Ebert, Allgemeine Geschichte der Literatur des Mittelalters, II (1890), 348 sq.
 Monod, Hilduin et les Annales Einhardi, Paris, 1895.
 Foss, Ueber den Abt Hilduin von St. Denis und Dionysius Areopagita, Berlín, 1886.
 Wattenbach, Deutschlands Geschichtsquellen im Mittelalter, 7th ed., I, Berlín, 1904.
 Fecha de nacimiento y óbito
 Article de the Catholic Enclopædia sur www.newadvent.org

Nobles francos
Abades
Sacerdotes católicos de Francia
Obispos de Francia del siglo IX
Historiadores francos
Escritores en latín del siglo IX
Historia de Sajonia
Fallecidos en París

Hilduino de Saint-Denis


L'Alternative nationale démocratique (en serbe cyrillique : Национално демократска алтернатива ; en serbe latin : Nacionalno demokratska alternativa, ; en abrégé : NADA) est une coalition politique nationale-conservatrice en Serbie, dirigée par le Parti démocratique de Serbie (DSS) et le Mouvement pour la restauration du royaume de Serbie (POKS).

Histoire
NADA a été initialement formée comme une plateforme politique commune entre les deux partis en janvier 2021, bien qu'en mai, elle ait été élargie en une coalition politique. Elle est maintenant composée de plus de 20 associations de citoyens. Son candidat à la présidence est Miloš Jovanović, tandis que la tête de liste pour les élections parlementaires de 2022 est le général à la retraite Božidar Delić.

La coalition est soutenue par Matija Bećković et Ljubinko Đurković.

Résultats électoraux

Élections législatives

Références

Parti politique conservateur en Serbie

Alternative démocratique nationale


Die Cogtong-Bucht ist eine Meeresbucht an der Südostküste der Insel Bohol auf den Philippinen. Die beiden Gemeinden Mabini und Candijay teilen sich die Bucht zu fast gleichen Teilen. Insgesamt liegen acht Barangays am Küstensaum der Bucht. Die Cogtong-Bucht bildet eine tiefere Meeresbucht an der westlichen Küste des Canigao-Kanals aus, in der die Inseln Lumislis, Katiil, Tabongdio, Calanggaman und die beiden Korallenriffe Tagaytay und Kawasihan liegen. Es münden die Flüsse Cabidian, Matulid und Sagumay in sie.

In der Bucht liegen ausgedehnte Wattflächen und große Mangrovenwälder, die Mangroven bedecken eine Fläche von 20 km² in der Bucht, von diesen sind 14 km² intakte Wälder, für wirtschaftliche Entwicklung der Gemeinden wurden Aquakulturen auf 330 Hektar einrichtet. Die Mangroven sind mit der Nipapalme (Nypa fruticans) durchsetzt. Es konnten insgesamt 33 Arten von Mangroven identifiziert werden und stehen unter Naturschutz  als ein Mangrove Forest Reserves. Die Insel Lumislis kann bei Ebbe zu Fuß über die Wattflächen erreicht werden.

Die Region um die Bucht hat ein tropisches Regenwaldklima ohne Trockenzeit, es fallen zum Teil starke Niederschläge.

Weblinks
 die Cogtong-Bucht auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity
 Evaluating the Impacts of Mangrove Rehabilitation in Cogtong Bay, Philippines von Ronald J. Maliao und Bernice B. Polohan (PDF; 329 kB).
 A Mangrove Treasure Trove von C.E. Yao

Bucht der Philippinen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) auf den Philippinen
Bohol
Bucht in Asien
Bucht (Australasiatisches Mittelmeer)
Mindanaosee

Cogtong-Bucht


التقوى في الدين الإسلامي سفينة النجاة يوم القيامة وهي التزام طاعة الله وطاعة رسوله، وهي اتباع نهج النبي محمد وسيرته بالتزام ما فرضه الله واجتناب ما حرم، وجاء في القرآن:  ويقول الرسول: . في العقيدة الإسلامية الله يكرم عباده المتقين عند الحشر وفي مواقف القيامة، فهم لا يخافون عندما يخاف الناس ولا يحزنون عندما يحزن الناس فهم يحشرون وهم لابسون راكبون طاعمون يأتيهم رزقهم من خالقهم ومالكهم، يقول الله: . ويقول أيضًا: . وبالتقوى ينجو الإنسان من الشدائد، وتزول الشبهات، ويجعل الله له من كل هم فرجًا، ومن كل ضيق مخرجًا، وييسر له الرزق من حيث لا يحتسب، يقول سبحانه:  .

تعريف التقوى
التقوى لغة: هي الاسم من اتقى، والمصدر: الاتقاء، وكلاهما الاسم والمصدر مأخوذ من مادة وقى، والوقاية: حفظ الشيء مما يؤذيه ويضره، فأصل التقوى: أن يجعل الإنسان بينه وبين ما يخافه ويحذره وقاية وقال نظام الدين النيسابوري شارحًا معنى المتقي: وهو اسم فاعل من وقاه فاتقى. والوقاية فرط الصيانة، وهذه الدابة تقي من وجئها إذا أصابها طلع من غلظ الأرض ورقة الحافر فهو يقي حافره أن يصيبه أدنى شي.

أما المعنى الشرعي: فعل ما أمر الله به، وترك مانهى الله عنه.

و عرفت على انها «وقاية النفس من عصيان أوامر الله ونواهيه وما يمنع رضاه» أو «حفظ النفس حفظاً تاماً عن الوقوع في المحظورات بترك الشبهات» فقد قيل: «وَمَنْ أَخَذَ بِالشُّبهاتِ وَقَعَ فِي المُحَرَّماتِ وَهَلَكَ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُ»، «فَمَنْ رَتَعَ حَوْلَ الحِمى أوشكَ أَنْ يَقَعَ فيهِ»

حكم التقوى
التقوى واجب ديني عند المسلمين وقد دلت نصوص كثيرة من القرآن وسنة النبي محمد وكلام علماء المسلمين المتأخرين والمتقدمين على اختلاف مذاهبهم على ذلك وتوصف بأنها أوجب الواجبات ففي القرآن يخبر الله تعالى أنه وصى الأولين والآخرين، أهل الكتب السابقة واللاحقة بالتقوى بقوله:  ولقد وصف أهل العلم هذه الآية بأنها رحى آي القرآن كله؛ لأن جميعه يدور عليها، والنبي محمد قد أمر بالتقوى، فعن أبي ذر  قال: قال لي رسول الله : ، وقال ابن تيمية: .

من أقوال الصحابة والعلماء في التقوى
سأل عمر بن الخطاب أبي بن كعب  عن التقوى فقال: هل أخذت يوماً طريقاً ذا شوك؟ قال: نعم. قال: فما عملت فيه؟ قال: تشمَّرت وحذرت. قال: فذاك التقوى.

وجاء أن رجل قال لأبي هريرة: ما التقوى؟ قال: «أخذت طريقا ذا شوك؟ قال: نعم قال: فكيف صنعت؟ قال: إذا رأيت الشوك عدلت عنه أو جاوزته أو قصرت عنه قال: ذاك التقوى»

وقيل: .

أخذ أبن المعتز هذا المعاني فصاغها بقوله:

خل الذنوب صغيرها وكبيرها فهو التقى

واصنع كماشٍ فوق أرض الشوك يحذر ما يرى

لا تحقرن صغيرة إن الجبال من الحصى

وقال أبو السعود في تفسيره

وقال عبد الرحمن المباركفوري:

درجات التقوى
وهي عند ابن جزي خمس: أن يتقي العبد الكفر، وذلك مقام الإسلام، وأن يتقي المعاصي، والحرمات، وهو مقام التوبة، وأن يتقي الشبهات، وهو مقام الورع، وأن يتقي المباحات وهو مقام الزهد وأن يتقي حضور غير الله على قلبه وهو مقام المشاهدة

وجاء في حديث عن الإمام جعفر الصادق:

وعليه فالتقوى عنده تنقسم إلى ثلاثة مراتب:

 تقوى العوام وهو ترك المحرمات خوفا من العقاب.
 تقوى الخواص وهو ترك الشبهات (أي التي قد تكون محرمة) إضافة إلى ترك المحرمات.
 تقوى خواص الخواص وهو ترك المباحات والشبهات

التقوى في القرآن
التقوى تطلق في القرآن على عدد من الامور:

 فتأتي بمعنى الطاعة والعبادة: كقوله تعالى: .
 وتأتي بمعنى الخشية والهيبة كقوله تعالى: .
 وجاءت بمعنى التنزه عن الذنوب وهو معناها اصطلاحاً، كما في قول الله : .

وقال ابن رجب: تارة تضاف التقوى إلى اسم الله كقوله تعالى:  فيقصد منها اتقاء سخط الله وغضبه وهو أعظم مايتقى، وتارة تضاف إلى عقاب الله كقوله تعالى: .

منزلة التقوى
كان سلف امة المسلمين يتواصون بالتقوى فعن عبد الله بن عكيم قال خطبنا أبو بكر  عنه فحمد الله وأثنى عليه ثم قال: أوصيكم بتقوى الله

وكان علي بن أبي طالب  إذا بعث سرية ولى أمرها رجلاً فقال:

التقوى عند الشيعة وخطبة المتقين
خطبة المتقين: هي إحدى خطب علي بن أبي طالب في نهج البلاغة. خطبها حين طلب منه همام وهو من خُلّص شيعته وعُبّادهم أن يصف المتقين فأجابه إلى ذلك، وبدأ يصف المتقين من حيث سلوكهم الفردي والاجتماعي والعبادي. وما أن أتم خطبته حتى خرّ الرجل صريعا لشدّة تأثره بالخطبة.

وجاء في نهج السعادة كلام لعلي رضي الله عنه يخاطب به الموتى لما أشرف على القبور ومعه كميل بن زياد يقول كميل:.

التقوى عند الصوفية
جاء في بيان مقام التقوى من كتاب المقامات السنية للسادة الصوفية لمؤلفه محمد وفا بحر الصفا:
أن التقوى: هي حصر الهفوات النفسانية بضابط القوانين الشرعية.
وحقيقتها: رفع العقل المعيشي ميزان الشرع لاعتبار النقص والزيادة.

وغايتها: إخراج أضغان النفس وردعها عن الدعاوى المكدرة لصفاء جوهر القربات.

وقد قال جلال الدين الرومي شارحاً «إن امتلاك المعرفة الباطنية هو روح (الشرع) والتقوى، وأن المعرفة الروحية هي ثمرة الجهد الزهدي السابق... وهي (الروحية) كل من الأمر بالاستقامة والاستقامة بحد ذاتها، هو الشارح واللغز»

وقد ظهر في أعمال سعدي وحافظ، الشاعرين الصوفيين الفارسيين، نوع آخر من عدم التركيز على التقوى الفردية، حيث وصفت التقوى بأنها نوع من الحالة الروحية المميزة لذوي القلب البارد من (للزاهد) والواعظين الشكليين.

ظهرت فضيلة التقوى بشكل أساسي، في كتابات الباطنية الفارسية لمدرسة القبراوي. وفي مفاهيمه البارزة للعقيدة الصوفية، ففي كتاب مرشد العباد يضع نجم الدين الرازي (ت. 654هـ/1256م) نيفاً وعشرين صفة من السمات التي يجب أن تميز المريد، وذلك التي حددت في الفصل المخصص "للأحوال، والسلوك ونوعية المريد", وهنا تظهر التقوى خامساً في كناية السلوك؛ كما يظهر تصور مشابه لمكانة التقوى في الأخلاق الصوفية في الكتاب الثالث من كشف الحقائق سر في أحوال عبور (السلوك) الطريق الباطني"

المراجع

أساليب بلاغية
مصطلحات إسلامية
مصطلحات قرآنية

التقوى


Ravninsko stablo, ravninsko drvo, planarno stablo, pojam iz teorije grafova. To je
stablo kojemu je u svakom vrhu zadan poredak bridova koji izlaze iz toga vrha. Jedinstvena način kojim redoslijedom kružno upisujemo bridove iz toga vrha pri crtanju na papiru dobivamo iz poretka bridova.

Izvori

Teorija grafova

Ravninsko stablo


«La det swinge» —traducible al español como «Déjalo hacer swing» o «Déjalo bailar swing»— es una canción compuesta por Rolf Løvland e interpretada en noruego por el dúo femenino Bobbysocks. Esta canción ganó el Festival de la Canción de Eurovisión 1985 representando a Noruega.

La canción es un tributo a la época en la que se solía bailar escuchando rock 'n' roll en la radio. En consonancia con dicho tema, la propia canción tiene un estilo voluntariamente pasado de moda, con una melodía de saxofón que marca el estribillo. Los arreglos de la melodía están hechos en estilo retro, combinando elementos de la música contemporánea de los años 1980 con aquellos de los años 1950.

Festival de Eurovisión

Melodi Grand Prix 1985
El certamen noruego fue celebrado el 30 de marzo de 1985, donde la canción fue interpretada 7.ª por el dúo Bobbysocks, resultando ganadora con 80 puntos.

Festival de la Canción de Eurovisión 1985
Esta canción fue la representación noruega en el Festival de Eurovisión 1985. La orquesta fue dirigida por Terje Fjærn.

La canción fue interpretada 18.ª (última) en la noche del 3 de abril de 1971, seguida de Reino Unido con Vikki Watson interpretando «Love Is …» y precedida por Finlandia con Markku Aro & Koivistolaiset interpretando «Tie uuteen päivään».

Listas

Referencias

Enlaces externos

Letra de la canción

Ganadores de Eurovisión
Canciones en noruego
Canciones de 1985
Canciones del Melodi Grand Prix 1985
Ganadores del Melodi Grand Prix
Canciones de Eurovisión 1985
Canciones de Eurovisión de Noruega

La det swinge


ව්‍යාභිචාරය යනු පවුල් සාමාජිකයන් අතර සහ සමීප ඥාතීන් අතර සිදුවන ලිංගික සංසර්ගය වෙයි.ව්‍යාභිචාර නීති හා  නීතිමය අර්ථදැක්වීම. Definitions.uslegal.com. සම්ප්‍රෙව්ශය 2011-10-01 දිනදී. සමීප "ලේ නෑකමක්" සහිත පුද්ගලයන් අතර, එකම ගෘහස්ථයෙහි නිවැසියන්, දරුකමට හදාගැනීම හෝ  විවාහය නිසා ඥාතිත්වයට පත් සුළු ඥාතීන්, හෝ  එකම  ගෝත්‍රය හෝ එකම  පෙළැන්තියෙහි සාමාජීකයන් අතර ලිංගික ක්‍රියාවලීන් සඳහාද මෙම පදය භාවිතා විය හැක.

ව්‍යාභිචාර තහංචිය, වත්මන් ජාතීන් තුල පවතින සහ බොහෝ පැරණි සමාජ තුල පැවති, සමස්ත සංස්කෘතික තහංචි අතුරින්, ඉතාමත්   සුලබ ඒවා වලින් එකකි.  සමීප ලේ නෑ කම් සහිත අයවළුන් අතර විවාහ පිළිබඳ ව්‍යාභිචාරය පිළිබඳ නීති හෝ සමාජීය සීමා කිරීම් හෝ බොහෝ නූතන සමාජයන් විසින් පනවා ඇත.

යම් සමාජ සංස්ථාවක  නුසුදුසු යයි සම්ප්‍රදායිකව පිලිගත් ඥාතීන් දෙදෙනෙකු අතර ලිංගික සංසර්ගයක් සිදුකරන්නේ නම් එය ව්‍යාභිචාරය' ලෙස හැඳින්වේ.

මූලාශ්‍ර

ව්‍යාභිචාරය

ව්‍යාභිචාරය


Crocodil a fost un faraon al Egiptului antic. A domnit în anul 3150 i.e.n. Crocodil a fost un faraon predinastic, care făcea parte din Dinastia 0. Este al 2-le-a din Dinastia 0. Identitatea sa este controversată.

Faraoni predinastici

Crocodil (faraon)


Os Prémios da Academia Britânica de Cinema de 2022, mais conhecido como BAFTA 2022, foi realizado em 13 de março no Royal Albert Hall em Londres e homenageou os melhores filmes e profissionais da indústria nacionais e estrangeiros de 2021.

A lista dos indicados foi divulgada em 3 de fevereiro.

Vencedores e indicados
Os vencedores e indicados foram anunciados em 13 de março de 2022.

Ver também
 Oscar 2022
 Prêmios Critics' Choice 2022
 Prêmios Screen Actors Guild 2022
 Prêmios Globo de Ouro de 2022
 Prêmios Satellite 2022

Ligações externas

Edições dos BAFTA
Eventos de março de 2022
2022 no Reino Unido
2022 no cinema

BAFTA 2022


Lavenue Jean-Monnet est une voie de communication d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès
Elle commence son tracé à l'ouest, au carrefour Michalon, croisement de la rue Prosper-Legouté et de la rue Adolphe-Pajeaud. Se dirigeant vers le nord-est, elle marque le début de la rue Joseph-Delon puis passe sous les voies du RER B. Elle traverse ensuite le carrefour de la rue Henri-Barbusse et de la rue Mirabeau puis se termine à la route départementale 920.

Sa desserte ferroviaire s'opère par la gare de Fontaine Michalon sur la ligne de Sceaux.

Origine du nom

Cette avenue tient son nom de Jean Monnet, fonctionnaire international français, banquier international, promoteur de l'atlantisme et du libre-échange.

Historique

Cette voie de communication s'appelait autrefois avenue du Petit-Antony.

Dans les années 1920, le quartier se peupla rapidement de manière anarchique. C'est sous l'impulsion du maire Auguste Mounié qu'il fut assaini, urbanisé de manière ordonnée et que des équipements modernes y furent installés : École, marché. patronage.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 Groupe scolaire Paul-Bert, conçu en 1936 par les architectes René Gravier et Jean-Baptiste Hourlier.
 Emplacement de la Fontaine Michalon, construite en 1859 par , propriétaire local. Elle fut démolie en 1929.
 Au 14, une maison réalisée par l'architecte Louis-Charles Boileau au début du , et inscrite à l'inventaire général du patrimoine culturel.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Voie à Antony

Avenue Jean-Monnet (Antony)


Eberhard Bethge ( - ) est un théologien et pasteur allemand, surtout connu pour être l'ami proche et le biographe du théologien et antinazi Dietrich Bonhoeffer.

Jeunesse
Bethge est née à Warchau, près de Magdebourg, le 29 août 1909. Il fréquente plusieurs universités, comme il est de coutume pour les étudiants en théologie en Allemagne, avant de fréquenter le séminaire souterrain de Finkenwalde en Poméranie où Bonhoeffer enseigne au nom de l'Église confessante d'Allemagne (partie de la résistance antinazie). Bethge devient l'ami proche et le confident de Bonhoeffer. Avec l'aide des congrégations piétistes de l'ancienne province ecclésiastique prussienne de Poméranie, le séminaire est déplacé deux fois après les fermetures imposées par les nazis.

La résistance
Bien que membre de la Résistance, Bethge est enrôlé pour servir dans l'armée allemande pendant la Seconde Guerre mondiale. Il est ensuite arrêté, avec des dizaines d'autres résistants, après la tentative ratée de tuer Adolf Hitler le 20 juillet 1944, mais il est secouru par les troupes soviétiques peu de temps avant son procès prévu.

Professeur
Après la guerre, il passe plusieurs années comme pasteur de la même congrégation germanophone à Sydenham, Londres, Angleterre, que Bonhoeffer a desservie de 1933 à 1935. De 1961 jusqu'à sa retraite en 1975, Bethge est directeur du « Collège pastoral » de l'une des Églises régionales protestantes d'Allemagne, l'Église protestante en Rhénanie, chargé de la formation ministérielle continue - une tâche qui comporte sans aucun doute un élément de continuité avec son travail et celui de Bonhoeffer au séminaire de Poméranie dans les années 1930.

Bien que Bethge n'ait jamais été officiellement nommé à un poste universitaire, il occupe divers postes universitaires et de chargé de cours, notamment à la Harvard Divinity School, au Chicago Theological Seminary et à l'Union Theological Seminary à New York et est nommé « Professeur honoraire » à l'Université de Bonn en 1969. Pendant son séjour au CTS, Bethge se rend à Kalamazoo, Michigan, à la fin d'octobre 1966 pour un programme de diner en soirée auquel participent des étudiants des collèges et universités locaux. Il continue à donner des conférences jusqu'à un an avant sa mort en 2000.

Bethge est surtout connu comme l'auteur de la biographie définitive Dietrich Bonhoeffer: Man of Vision, Man of Courage. Bethge rassemble et édite les Lettres et papiers de la prison de Bonhoeffer (dont la plupart lui étaient adressés), ainsi que l'effort inachevé que Bonhoeffer considérait comme l'œuvre principale de sa vie : l'Éthique. En 1995, Bethge édite Friendship and Resistance: Essays on Dietrich Bonhoeffer -.

Étant donné que Bonhoeffer a été pendu par les nazis à 39 ans, un âge relativement jeune, ainsi que le fait que le travail de Bonhoeffer était principalement "dans les coulisses" plutôt qu'à l'avant-garde du mouvement de l'Église confessante, il était largement inconnu en Allemagne et dans le monde. C'est grâce aux efforts inlassables de Bethge que l'héritage théologique et politique de Bonhoeffer a été préservé pour les générations futures et que Bonhoeffer est devenu un théologien clé du .

Bethge est décédé à Wachtberg, Rhein-Sieg-Kreis (district), de Rhénanie du Nord-Westphalie, Allemagne. Il a épousé Renate (nièce de Dietrich Bonhoeffer), et a un fils et deux filles. Il est enterré à Bad Godesberg, un district municipal de Bonn, en Allemagne .

Publications

 Eberhard Bethge (éd. ), Dietrich Bonhoeffer : Lettres et De Prison, Nouvelle édition fortement augmentée.(New Y Papersork : Touchstone (Simon & Schuster), 1997).
 Eberhard Bethge, Dietrich Bonhoeffer : théologien, chrétien, homme de son temps : une biographie. Rév. éd. (Minneapolis, Fortress Press, 2000).

Références

 John de Gruchy, Esprit audacieux et confiant: l'ami de Bonhoeffer, Eberhard Bethge. (Londres : SCM, 2005)
 Tobias Korenke, « Widerstand und Ergebung », in : Die Politische Meinung, n° 366, mai 2000.

Liens externes

Grand officier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Biographe allemand
Théologien luthérien allemand
Décès en mars 2000
Naissance en août 1909
Décès à 90 ans

Eberhard Bethge


Sveta Madeleine-Sophie Barat, rođena kao Sophie Barat (Joigny, 12. prosinca 1779. – Pariz, 25. svibnja 1865.) - francuska svetica, časna sestra, utemeljiteljica Družbe Presvetog Srca Isusova (Kongregacija sestara Presvetog Srca) 1800. godine. Papa Pio X. proglasio ju je blaženom 24. svibnja 1908., a papa Pio XI. proglasio ju je svetom 24. svibnja 1925.

Njena majka rodila ju je dva mjeseca prije termina, jer je bila pod velikim stresom, zbog požara u susjedstvu. Dolazeći iz obitelji vinogradara, Sophie je od brata Louisa stekla solidno kršćansko obrazovanje.

Na inicijativu svećenika Josepha Varina (1769. – 1850.), isusovca, s kojim je radio njezin brat Louis, 21. studenoga 1800. osnovala je Družbu Presvetog Srca Isusova, čija je svrha odgoj djevojčica. Jako privučena životom molitve, ali i željom da pomogne društvu svog vremena, ona je bila žena iznenađujuće otvorena potrebama svog vremena, vrlo pažljiva da na njih odgovori najbolje što može. Željela je dati ženama vodeću ulogu u obnovi društvenog tkiva. Imala je izvanredne međuljudske vještine, pokazujući lakoću komunikacije kako s odraslima, tako i s djecom i njihovim obiteljima. Otvaranje Napoleonovih, a zatim i republikanskih srednjih škola za djevojčice, djelo ministra narodnog obrazovanja Victora Duruya, u određenom je smislu priznanje Sophienom zalaganju oko odgoja i obrazovanja djevojčica.

Izabrana je za predstojnicu Kongregacije sestara Presvetog Srca 18. siječnja 1806., kada je imala samo 26 godina i ostala je na toj poziciji sve do svoje smrti 25. svibnja 1865. S 3.539 časnih sestara podijeljenih u 99 zajednica, Kongregacija je znatno porasla. U tome je puno pridonijela i časna sestra Philippine Duchesne, koja je proglašena svetom.

Izvori

Francuski sveci
Francuske katoličke redovnice

Madeleine Sophie Barat


وزارة العدل الفلسطينية هي الوزارة المسؤولة عن جميع المسائل الإدارية المتعلقة بالقضاء والقانون والمحاكم في دولة فلسطين.

اختصاصات الوزارة

 الإشراف الإداري على المحاكم وتطوير نظام إدارة والرقي بمستوى الأداء الإداري والتقني، وتعيين مقر ودوائر اختصاص محاكم الصلح ودوائر اختصاص كافة المحاكم النظامية.
 مراقبة شؤون القضاء واعتماد مشروع الموازنة الخاصة بالسلطة القضائية.
 المسؤولية عن النيابة العامة حيث تضطلع النيابة باختصاصها في إقامة دعوى الحق العام تحت مسؤولية وإشراف السلطة التنفيذية من خلال وزير العدل، الذي يقوم بتعيين مكان عمل أعضاء النيابة العامة ونقلهم خارج دائرة المحكمة المعينين أمامه، وطلب التحقيق معهم وإقامة الدعوى التأديبية عليهم.
 إعداد التشريعات لإنشاء المحكمة الدستورية والمحاكم الإدارية والنيابة الإدارية وهيئة قضايا الدولة.
 إعداد أنظمة اعتماد المحكمين والمترجمين، وبإنشاء سجل للمحكمين المعتمدين لدى الوزارة وفقا للقرارات والتعليمات والأنظمة الخاصة بقوائم المحكمين المعتمدين.
 تنظيم مهنة الترجمة وإصدار رخص ممارسة المهنة بناء على الأسس المحددة بموجب القانون والأنظمة التنفيذية الخاصة بذلك وإنشاء سجل للمترجمين المرخصين في وزارة العدل.
 إقامة العلاقات مع المؤسسات القانونية والحقوقية الفلسطينية والدولية وتبادل الرأي في مختلف القضايا الحقوقية الإنسانية.
 المسؤولية عن ديوان الفتوى والتشريع إعداد الأبحاث والدراسات القانونية.
 تطوير الوزارة ورفع كفاءة وقدرات الموظفين.
 إنشاء المعهد القضائي الفلسطيني.
 جمع ونشر وحفظ الوثائق والتشريعات والأبحاث والمعلومات وغير ذلك مما يساعد على حسن إدارة العدالة.
 متابعة مركز الطب الشرعي والمعمل الجنائي وتولى إدارته.
 متابعة شكاوى المواطنين من خلال وحدة شكاوى المواطن وحقوق الإنسان.

أقسام الوزارة

الوحدات المساندة المرتبطة مباشرة بالوزير

 ديوان الوزير.
 المستشارون.
 وحدة التخطيط والتطوير.
 وحدة الرقابة الداخلية وحدة العلاقات الدولية.
 وحدة حقوق الإنسان وشكاوى المواطن.
 وحدة شؤون القضاء: تختص هذه الوحدة بضمان تطبيق مبدأ الفصل بين السلطة التنفيذية والقضائية على أساس خضوع كافة السلطات لأحكام القانون الذي ينظم الصلاحيات والمهام المنوطة بكل سلطة، وتهيئة المناخ المناسب لاستقلال القضاء والمساهمة في توفير الوسائل القانونية اللازمة للحفاظ على حيادية ونزاهة القضاة، والفصل المرن بين السلطة التنفيذية والقضائية الذي يهدف إلى ضمان الالتزام بمبدأ الفصل بين السلطة التنفيذية والقضائية على أساس خضوع كافة السلطات لأحكام القانون الذي ينظم الصلاحيات والمهام المنوطة بكل سلطة، وتقوم هذه الوحدة بتقديم المساندة الإدارية والفنية للوزير في أداء مهامه تجاه القضاء وعلى وجه الخصوص ما يلي:
 متابعة المخالفات التي تقع من القضاة لواجباتهم ومقتضيات وظيفتهم.
 طلب التحقيق مع القضاة وإطلاع وزير العدل على نتائج التحقيق مع القاضي وتسليمه نسخة من العريضة تشتمل على التهمة أو التهم التي انتهت إليها التحقيقات.
 طلب إقامة الدعوى التأديبية على القضاة.
 طلب وقف القاضي عن العمل.
 ندب القضاة.
 استقالة القضاة.
 طلب اجتماع مجلس القضاء الأعلى.
 اعتماد مشروع الموازنة الخاصة بالسلطة القضائية.
 طلب إعادة المحاكمة.

الإدارات العامة الموجودة في الوزارة

 الإدارة العامة للشـؤون الإداريـــة: تعنى الإدارة العامة للشؤون الإدارية بتوفير الدعم الإداري لكافة إدارات ودوائر وأقسام وشعب الوزارة، لتمكينها من تنفيذ خطط عملها بالوقت المحدد وبأقل التكاليف، وهي تمثل مجالا تخصصيا محددا ضمن نطاق عمل ودور الوزارة، لكنها في نفس الوقت تمثل حلقة الوصل ضمن سلسة عمل متكاملة في الوزارة.
 الإدارة العامة للشؤون الـماليــة: تتولى الإشراف على جميع المعاملات المالية والمحاسبية للوزارة.
 الإدارة العامة للشؤون والأبحاث القانونية: تختص بتنفيذ أهداف الوزارة والمساهمة الفعالة في إعداد وتوحيد وتطوير وتحديث التشريعات القانونية، وتطوير وتعزيز أنماط علاقات الوزارة بالمؤسسات القانونية والحقوقية الفلسطينية والدولية، ورفع مستوى البحث القانوني وإثراء المكتبة القانونية الفلسطينية بالدراسات والبحوث ومختلف الأعمال القانونية.
 الإدارة العامة للشؤون المهنية والوسائل البديلة لحل النزاعات: تتولى هذه الإدارة العمل على إرساء الأنظمة اللازمة لإجازة المترجمين القانونيين والأنظمة الخاصة بتهيئة الوسائل البديلة لحل المنازعات، إن اختصاص هذه الإدارة يستند أساسا إلى قانون التحكيم لسنة 2000 وقانون رقم 15 لسنة 1995م بشأن الترجمة والمترجمين وقرار وزير العدل رقم (1) لسنة 1996م باللائحة التنفيذية لقانون الترجمة والمترجمين ومتابعة عمل الجمعيات الخيرية والهيئات الأهلية ذات الاختصاص بموجب قانون رقم (1) لسنة2002.
 الإدارة العامة للإشراف الإداري على المحاكم: حيث أن عمل القضاء يحتاج إلى أجهزة إدارية داعمة تسهل له القيام بمهام عمله، وهذا الدور الإداري لابد أن يخضع لإشراف وزارة العدل للتأكيد على استقلالية وحيادية القضاة، وتهيئة المناخ المناسب لعمل القضاء بعيدا عن الضغوط الإدارية والمالية، إن هذه الإدارة تستند إلى نص المادة (47) فقرة (1) من قانون السلطة القضائية رقم (1) لسنة 2002 التي تنص على أن (لوزير العدل الإشراف الإداري على جميع المحاكم، ولرئيس كل محكمة الإشراف على القضاة العاملين بها وعلى سير العمل فيها).
 الإدارة العامة للطب الشرعي والمعمل الجنائي: تم إنشاء مركز الطب الشرعي بموجب المرسوم الرئاسي رقم 24 لسنة 1994م وقد نص المرسوم على أنه ينشأ مركز للطب الشرعي يتبع وزارة العدل من الناحية الإدارية ووزارة الصحة الفلسطينية من الناحية الفنية، وتتولى وزارة العدل بالتشاور والتنسيق مع وزارة الصحة الفلسطينية إعداد مشروع قانون بتنظيم مركز الطب الشرعي وتحديد اختصاصاته، وعليه فإن هذه الإدارة ليست إدارة إشراف إداري ولكنها إدارة تتبع وزارة العدل وتعتبر من ضمن هيكليتها التنظيمية والوظيفية، وتعتبر مهامها من ضمن مهام وزارة العدل، إلا أن تبعيتها الفنية لوزارة الصحة الفلسطينية تعني أن يتبع الموظفون المختصون مهنيا في أدائهم لعملهم المهني لوزارة الصحة الفلسطينية.
 الإدارة العامة للحاسوب والمعلومات : تختص هذه الإدارة بتوفير الدعم الفني والتقني في مجال الحاسوب والمعلومات لكافة والإدارات في الوزارة، والمرافق العدلية ذات الاستقلال الفني التابعة لوزير العدل الفلسطيني.

المرافق العدلية ذات الاستقلال الفني التابعة لوزير العدل الفلسطينية

 النيابة العامة.
 المعهد القضائي.
 ديوان الفتوى والتشريع.
 النيابة الإدارية.

وزراء العدل
 زهير الصوراني
 فريد الجلاد

مراجع

تأسيسات سنة 1994 في فلسطين
سياسة السلطة الوطنية الفلسطينية
وزارات عدل
عدل
منظمات مقرها في رام الله

وزارة العدل (فلسطين)