Ursula Kroeber Le Guin (21 Ekim 1929 - 22 Ocak 2018), aralarında kendi yarattığı Hain ve Yerdeniz kurgusal evrenlerinde geçen bilimkurgu ve fantezi eserlerinin de bulunduğu spekülatif kurgu çalışmaları ile tanınmış Amerikalı yazardır. İlk eseri 1959 yılında yayımlanan Le Guin'in edebiyat kariyeri neredeyse altmış yıl sürmüş ve bu süre zarfında yirmi roman ve yüzden fazla kısa öykünün yanı sıra çeviri, eleştiri, şiir, tiyatro, çocuk ve genç edebiyatı ürünleri de ortaya koymuştur. Genellikle bir bilimkurgu ve fantezi yazarı olarak tanımlanan Le Guin aynı zamanda "Amerikan Edebiyatının önemli bir sesi" olarak anılmıştır. Kendisi ise daha çok bir "Amerikan romancısı" olarak bilinmeyi tercih ettiğini söylemiştir.

Le Guin, Kaliforniya'nın Berkeley şehrinde, yazar Theodora Kroeber ve antropolog Alfred Louis Kroeber'in çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Fransızca üzerine master derecesini tamamladıktan sonra doktora çalışmalarına başlamış ancak 1953 yılında tarihçi Charles Le Guin ile evlendikten sonra bu çalışmaları bırakmıştır. Tam zamanlı olarak yazmaya 1950'lerin sonunda başlamış; Harold Bloom tarafından şaheserleri olarak tanımlanan Yerdeniz Büyücüsü (1968) ve Karanlığın Sol Eli (1969) romanlarıyla önemli eleştirel ve ticari başarı kazanmıştır. Karanlığın Sol Eli adlı eseriyle en iyi roman kategorisinde hem Hugo hem de Nebula Ödülü kazanarak, bunu başaran ilk kadın olmuştur. Bunları, Yerdeniz ve Hain Evrenlerinde geçen çeşitli eserleri takip etmiştir.

Kültürel antropoloji, Taoizm, feminizm ve Carl Jung'un yazılarının etkileri eserlerinde güçlü bir şekilde görülmektedir. Öykülerinde çok sayıda antropolog ya da kültürel gözlemci kahramanlar yer almış ve birçok yazısında denge ve denklik üzerine Taoist düşünceler tespit edilmiştir. Le Guin tipik spekülatif kurgu metaforlarını, Yerdeniz'de olduğu gibi koyu derili kahramanlar yaratarak defalarca yıkmıştır ve yine 1985 yılında yayımlanmış deneysel eseri Hep Yuvaya Dönmek gibi kitaplarda sıra dışı biçemsel ve yapısal araçlar kullanmıştır. Yazılarında cinsiyet, cinsellik ve reşit olma gibi sosyal ve siyasi konular öne çıkar. Omelas'ı Bırakıp Gidenler (1973) adlı alegorisinde ve Mülksüzler (1974) ütopik romanında yaptığı gibi alternatif siyasi yapıları çok sayıda öyküsünde açımlamıştır.

Le Guin'in yazıları spekülatif kurgu alanında ses getirmiş ve eleştirmenlerin yoğun ilgisine konu olmuştur. Aralarında 8 Hugo, 6 Nebula ve 24 Locus Ödülü olmak üzere sayısız ödül almış ve 2003 yılında Amerika Bilimkurgu ve Fantezi Yazarları Derneği (SFWA) tarafından "Grand Master" (Büyük Usta) olmaya layık görülen ikinci kadın olmuştur. ABD Kongre Kütüphanesi 2000 yılında ona "Living Legend" (Yaşayan Efsane) unvanını vermiştir. Le Guin aralarında Man Booker Ödülü sahibi Salman Rüşdi, David Mitchell, Neil Gaiman ve Iain Banks'ın da bulunduğu birçok yazarı etkilemiştir. 2018 yılında ölümünden sonra eleştirmen John Clute Le Guin'in "Amerika bilimkurgusuna yaklaşık yarım yüzyıldır başkanlık ettiği"ni yazmıştır. Yazar Michael Chabon ise ondan "neslinin en büyük Amerikan yazarı" olarak bahsetmiştir. Yazar anısına "The Ursula K. Le Guin Prize for Fiction" adını taşıyan bir edebiyat ödülü düzenlenmektedir.

Yaşamı

Çocukluğu ve eğitimi

Ursula Kroeber, ABD'nin Kaliforniya eyaletinde 21 Ekim 1929 tarihinde dünyaya geldi. İsmini doğum tarihi olan Azize Ursula Günü'nden aldı. Babası Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de antropolog olan Alfred Kroeber'di. Le Guin'in annesi Theodora Kroeber) psikoloji mezunudur. Yazarlığa ancak 60'lı yaşlarında başlamıştır ve 1961 yılında yayımlanan biyografi kitabı İshi in Two Worldsü yazarak başarılı bir yazarlık kariyerine sahip olmuştur. Bu kitapta, tamamı beyaz yerleşimciler tarafından öldürülen Yahi yerlilerinin son yaşayan bireyi İşi'nin hayatını anlatmıştır.

Ursula'nın 3 abisi vardı: edebiyat bilimci olan Karl, Theodore ve Clifton. Ailenin geniş bir kütüphanesi vardı ve tüm çocukları küçük yaştan okumaya merak salmışlardı. Ebeveynleri tarafından 3 erkek kardeşi ile beraber kültürel çeşitliliğe değer verilen bir ev ortamında yetiştirildiler. Kroeber Ailesinin, aralarında tanınmış akademisyen Robert Oppenheimer da dahil olmak üzere sayısız ziyaretçisi olmuştur; Le Guin, daha sonra Mülksüzler romanının fizikçi kahramanı Shevek için Oppenheimer'ı model olarak kullanacaktır. Aile akademik yıl boyunca Berkeley'deki evlerinde kalıyor, yazlarıysa Napa Vadisindeki yazlık evlerinde geçiriyordu.

Le Guin'in okuduğu kitaplar arasında bilimkurgu ve fantezi edebiyatı da vardı. Abileriyle birlikte Thrilling Wonder Stories ve Astounding Science Fiction dergilerini takip ederlerdi. Mitlere ve efsanelere, özellikle de İskandinav mitolojisine ve babasının anlattığı Amerika yerlilerinin efsanelerine düşkündü. Diğer sevdiği yazarlar arasında Lord Dunsany ve Lewis Padgett vardı. Le Guin çok küçük yaşta yazmaya ilgi duydu; 9 yaşındayken bir kısa öykü yazdı ve 11 yaşındayken ilk kısa öyküsünü Astounding Science Fiction dergisine gönderdi. Öykü reddedildi ve 10 yıl boyunca başka bir yazı göndermedi.

Le Guin Berkeley Lisesi'ne devam etti. Rönesans Fransızcası ve İtalyan edebiyatı üzerinde Bachelor of Arts derecesini 1951 yılında Radcliffe College'tan aldı. Çocukken hem biyolojiye hem şiire ilgi duymuştu ancak matematikte zorlanması kariyer seçeneklerini sınırlamıştı. Le Guin Columbia Üniversitesi'nde yüksek lisans yaptı ve 1952'de "Fransa ve İtalya'da Orta Çağ ve Rönesans Dönemi Edebiyatı" konulu teziyle Fransızca Master of Arts derecesi aldı. Hemen ardından doktora çalışmalarına başladı ve bu çalışmalara 1953-1954 yılları arasında Fransa'da devam etmek üzere Fulbright bursu kazandı.

Evliliği ve ölümü
Le Guin, 1953 yılında Queen Mary gemisi ile Fransa'ya yolculuk ederken tarihçi Charles Le Guin ile tanıştı. Paris'te 1953 yılının Aralık ayında evlendiler. Le Guin'e göre evlilik ona doktoranın sonunun geldiğinin habercisi olmuştu. Kocası önce Georgia'da Emory Üniversitesi'nde sonra da İdaho Üniversitesi'nde doktorasını tamamlarken Le Guin kızları Elisabeth'in 1957 yılında doğmasına kadar Fransızca öğretti ve sekreter olarak çalıştı. İkinci kızları Caroline 1959'da doğdu. Aynı yıl Charles Portland Eyalet Üniversitesi'nde tarih okutmanı oldu ve çift Portland, Oregon'a taşındı; oğulları Theodore da 1964 yılında burada doğdu. Her ne kadar Le Guin 1968 ve 1975 yılları arasında Londra'ya gitmek için başk Fulbright bursları almış olsa da hayatlarının geri kalanını Portland'da geçirdiler.

Le Guin'in yazarlık kariyeri 1950'lerin sonlarına doğru başladı ancak çocuklarını büyütmek için geçirdiği zaman yazım planlamasını sınırladı. Yazmaya ve eserlerini yayımlamaya 60 yıl boyunca devam edecekti. Aynı zamanda editör olarak da çalıştı ve lisans öğrencilerine dersler verdi. Edebiyat eleştirisi yazmasının yanı sıra Paradoxa ve Science Fiction Studies dergilerinin yazı işleri heyetinde çalıştı. Tulane Üniversitesi, Bennington College ve Stanford Üniversitesi ile diğer okullarda dersler verdi. Mayıs 1983'te Oakland, Kaliforniya'da Mills Koleji'nde mezuniyet töreninde "Solak Mezuniyet Konuşması" başlıklı bir konuşma yaptı. American Rhetoricin 20. yüzyılın 100 Konuşması listesinde 82. sıradadır ve Dünyanın Kıyısında Dans adlı kurgudışı yazılarının toplandığı koleksiyonda da basılmıştır.

Le Guin 22 Ocak 2018'de Portland'daki evinde 88 yaşında öldü. Oğlu birkaç aydır sağlık durumunun kötü olduğunu ve muhtemelen kalp krizi geçirmiş olabileceğini açıkladı. Aileye özel cenaze töreni Portland'da yapıldı. Margaret Atwood, Molly Gloss ve Walidah Imarisha gibi yazarların da konuşma yaptığı halka açık bir cenaze töreni de Haziran 2018'de Portland'da yapıldı.

Görüşleri ve savundukları

Le Guin Amerika Bilimkurgu ve Fantezi Yazarları Derneği'nin (SFWA) Stanisław Lem'i üyelikten çıkarmasını protesto etmek amacıyla 1977 yılında The Diary of the Rose adlı öyküsü için verilecek olan Nebula Ödülü'nü reddetti. Le Guin, üyeliğin düşürülmesini Lem'in Amerikan bilmkurgusunu eleştirmesi ve Doğu Blokunda yaşamaya devam etmesi nedenlerinden olduğunu belirterek "bir grubun siyasi hoşgörüsüzlüğü üzerine bir öykü için aynı siyasi hoşgörüsüzlüğü gösteren bir gruptan" ödül almaya gönülsüz olduğunu söyledi.

Le Guin "bir tavşan kadar dinsiz" yetiştirildiğini söylemiştir. Taoizm ve Budizm üzerine büyük bir ilgi göstermiştir ve ergenlik yıllarında Taoizm'in ona "hayata nasıl bakılacağına bir çıkar yol" gösterdiğini belirtmiştir. Taoist düşünceye olan sempatisi nedeniyle 1997 yılında Tao Te Ching'in bir çevirisini yayımlamıştır.

Aralık 2009'da, Authors Guild'in Google'in kitap dijitalleştirme projesine olan desteği nedeniyle bu örgütten istifa etmiştir. "Şeytanla pazarlık etmeye karar verdiniz." diye yazmıştır istifa mektubunda: "Tüm telif hakları kavramının üzerinde prensipler vardır; ve siz mücadele bile etmeden, koydukları şartlarla, bir şirket için bu prensiplerden vazgeçtiniz." 2014 National Book Ödülleri sırasında yaptığı konuşmasında Amazon'u ve yayıncılık sektörü üzerindeki kontrolünü eleştirmiş, özellikle e-kitap yayımı üzerine olan bir anlaşmazlıkta Amazon'un Hachette Book Group'a karşı yaklaşımını örnek olarak göstermiştir. Konuşması dünya çapında medyada yer almış ve National Public Radio tarafından 2 kez yayınlanmıştır.

Edebiyat yaşamı

İlk çalışmaları
Le Guin'in ilk yayımlanmış çalışması 1959 yılından yayımlanmış olan "Folksong from the Montayna Province" adlı şiiridir. İlk yayımlanmış kısa öyküsü ise 1961'de yayımlanan "An die Musik" adlı öyküdür. Her iki eseri de hayalî ülkesi Orsinya'da geçer. 1951 ila 1961 yılları arasında hepsi Orsinya'da geçen beş roman yazdığı ama bunlar yayımcılar tarafından ulaşılamaz oldukları gerekçesiyle reddedildi. Bu dönemde yazdığı şiirlerin bir kısmı 1975'te yayımlanan Wild Angels içinde yer aldı. Yayıncılardan uzun süre red cevabı almaya devam eden Le Guin yazdıklarının bilimkurgu olarak sınıflandırılması hâlinde bir pazarı olabileceğini bilerek bu alana doğru yöneldi. İlk profesyonel yayımlanan eseri Fantastic Science Fictionda 1962'de çıkan "April in Paris" öyküsüdür ve yedi başka öykü sonraki birkaç yıl içinde Fantastic ya da Amazing Storieste yayımlanarak bu öyküyü takip etmiştir. Bunların arasında kurgusal Hain Evreni'ni tanıtan "The Dowry of the Angyar" ve Yerdeniz dünyasını tanıtan "The Rule of Names" ile "The Word of Unbinding" öyküleri de vardır. Bu öyküler genel olarak eleştirmenler tarafından ihmal edilmiştir.

Ace Books Le Guin'in ilk basılan romanı Rocannon'un Dünyasını 1966'da yayımladı. Hain Evreni'nde geçen iki roman daha, Sürgün Gezegeni ve Hayaller Şehri 1966 ve 1967'de yayımlandılar ve bu üç roman daha sonra Hain üçlemesi olarak bilindi. İlk ikisi "Ace Double" olarak bilinen ve iki romanın bir arada yayımlandığı düşük fiyatlı bir kitapların bir parçası olarak yayımlandı. Hayaller Şehri ise Le Guin'in isminin tanınması üzerine tek başına yayımlandı. Bu kitaplar, Le Guin'in kısa öykülerinden daha fazla eleştirmen ilgisi çekti ve çeşitli bilimkurgu dergilerinde değerlendirme yazıları çıktı ancak eleştirel tepki hâlâ suskundu. Bu kitaplarda, Le Guin'in daha sonraki eserlerinde bulunan temaların ve fikirlerin çoğu mevcuttu: Bir kahramanın hem fiziksel hem de içsel yolculuğunu anlatan "arketipik yolculuk", kültürel temas ve iletişim, kimlik arayışı ve tezat güçlerin uzlaşması.

"Nine Lives" adlı öyküsünü 1968 yılında yayımlamadan önce Playboy dergisi Le Guin'e öyküyü tam adını kullanmadan yayımlayıp yayımlayamayacaklarını sordu ve Le Guin'de bunu kabul etti. Öykü "U. K. Le Guin" adıyla basıldı. Daha sonraları bu olayda bir editör ya da yayımcı tarafından kadın yazar olması nedeniyle ilk ve son olarak ön yargılı davranıldığını yazdı ve "öyle saçma, öyle anlamsız görünmüştü ki aynı zamanda önemli olduğunu da farkedemedim," diye belirtti. Öykünün daha sonraki baskılarında tam adı kullanıldı.

Eleştirel ilgi
Le Guin'in sonraki iki kitabı ona birdenbire geniş çapta bir eleştirel övgü getirdi. 1968 yılında yayımlanan Yerdeniz Büyücüsü başlangıçta genç ergenler için yazılmış bir fantezi romanıydı. Le Guin aslında genç ergenler için yazmayı planlamamıştı ama bu alanda pazarda büyük potansiyel olduğunu gören Parnassus Press'in editörü tarafından bu grup okuyucuyu hedefleyen bir roman yazması istenmiştir. Kurgusal Yerdeniz takımadalarında geçen bir reşit olma öyküsünü anlatan kitap hem ABD'de hem de Büyük Britanya'da olumlu bir tepki gördü.

Sonraki romanı Karanlığın Sol Eli, insanların belirli bir cinsiyeti olmadığı kurgusal bir gezegende geçen ve cinsiyet ile cinsellik temalarını irdeleyen bir Hain Evreni öyküsüydü. Kitap Le Guin'in feminist konular üzerine yazdığı ilk kitaptı ve akademisyen Donna White'a göre "bilm kurgu eleştirmenlerini serseme döndürmüştü"; başka takdirlerin yanı sıra bu roman, en iyi roman dalında hem Hugo hem de Nebula Ödülünü kazanarak Le Guin'i bu ödülleri kazanan ilk kadın yapmıştır. Yerdeniz Büyücüsü ve Karanlığın Sol Eli eleştirmen Harold Bloom tarafından Le Guin'in şaheserleri olarak tanımlanmıştır. 1973'te Hugo Ödülü'nü Dünyaya Orman Denir ile yeniden kazandı. Kitap Le Guin'in Vietnam Savaşı'na karşı duyduğu kızgınlığın etkisiyle yazılmıştır ve sömürgecilik ile militarizm temalarını irdeler. Le Guin daha sonradan bu kitabını herhangi bir kurgusal eserinde yaptığı "en açık politik ifade" olarak niteler.

Le Guin Yerdeniz serisinin 1971 ve 1973'te basılan sonraki iki kitabı Atuan Mezarları ve En Uzak Sahilde denge ve reşit olma temalarını işlemeye devam eder. Her iki kitapta yazılışları için beğeni alırken "En Uzak Sahil"de ölüm temasının araştırılması ayrıca övgü toplar. 1974 yılında yayımlanan Mülksüzler kitabı gene hem Hugo hem de Nebula Ödülü'nü kazandı ve böylece iki kitabı içinde bu iki ödülü kazanan ilk kişi oldu. Yine Hain Evren'inde geçen öykü anarşizm ve ütopyacılık temalarını irdeler. Akademisyen Charlotte Spivack bu kitabın Le Guin'in bilimkurgu anlayışında siyasal fikirlerin tartışılmasına doğru bir değişiklik noktaası olarak tanımlar. İlk basılan kısa öyküsü de dahil olmak üzere, o dönemde yazmış olduğu bazı spekülatif kurgu kısa öyküleri 1975 yılında The Wind's Twelve Quarters adlı derlemede toplanmıştır. Aralarında Rüyanın Öte Yakası, Hugo Ödüllü "The Ones Who Walk Away From Omelas" ve Nebula Ödüllü "Devrimden Önceki Gün"ün da bulunduğu 1966 ila 1974 dönemi kurgu eserleri Le Guin'in en çok bilinen eserlerini oluşturmaktadır.

Genişleyen araştırma
Le Guin 1970'lerin ikinci yarısında çeşitli eserler verdi. Bunların arasında, Le Guin'e göre Hain Evreni'nin bir parçası sayılabilecek spekülatif kurgu dalında Balıkçılın Gözü romanı bulunur. Ayrıca genç ergenler için gerçekçi bir roman Her Yerden Çok Uzakta ile 1976 ve 1979'da yayımlanan Orsinya Öyküleri derlemesi ve Malafrena romanı da sayılabilir. Son ikisi her ne kadar kurgusal Orsinya ülkesinde geçse de bilimkurgu ya da fanteziden çok realistik kurgu dalında öykülerdir. Denemelerinin derlemesi The Language of the Night 1979'da basıldı ve Le Guin Wild Angels adlı şiir kitabını da 1975'te yayımladı.

1979 yılında basılan Malafrena ile 1994 yılında basılan İçdeniz Balıkçısı derlemesi arasında Le Guin asıl olarak daha genç bir okuyucu kitlesi için yazmaya devam etti. 1985 yılında deneysel eseri Hep Yuvaya Dönmek yayımlandı. 1979 ila 1994 yılları aralarında Kanatlı Kediler Masalı serisi de dahil olmak üzere on bir resimli çocuk kitabı ve 1980'de çıkan Başlama Yeri adlı genç ergen fantezi romanını yayımladı. Aynı dönemde hepsi olumlu tepki alan dört şiir derlemesi daha basıldı. Ayrıca Yerdenize tekrar geri dönerek En Uzak Sahilden 18 yıl sonra 1992'de Tehanuyu yayımladı. Bu geçen süre zarfında Le Guin'in görüşleri hayli değişmiş ve Tehanu serinin önceki kitaplarına göre daha acımasız bir tonla yazılmış ve önceki eserlerde sunduğu fikirlere meydan okumuştur. Eleştirel övgü alan kitap serinin artık yetişkin edebiyatı içinde tanınmasına önayak olmuştur.

Sonraki yazıları
Le Guin uzun süren bir aradan sonra 1990'larda kısa öykülerle, 1990'da yayımlanan "The Shobies' Story" ile Hain Evreni'ne geri döndü. Bu öykülerin arasında Karanlığın Sol Eli ile aynı gezegende geçen ve yetişkinliğe geçiş konusunu irdeleyen "Coming of Age in Karhide" (1995) öyküsü de bulunuyordu. Bu öykü akademisyen Sandra Lindow tarafından "sınırları aşan derecede cinsel ve ahlâki anlamda cesur" olarak tanımlanmış ve Le Guin'in bunu "60'larda yazamayacağını" belirtmiştir. Aynı yıl Bağışlanmanın Dört Yolu öykü serisini yayımladı ve bunları bağlantılı beşinci bir öykü olan "Old Music and the Slave Women" 1999'da takip etti. Beş öykünün tamamı da bir köle toplumunda özgürlük ve devrim kavramlarını irdeliyordu. 2000 yılında son Hain Evreni romanı olacak Anlatış basıldı ve sonraki yıl da son iki Yerdeniz kitapları Öteki Rüzgâr ve Yerdeniz Öyküleri yayımlandı.

2002 yılından itibaren Le Guin'in eserlerinin çeşitli derlemeleri ve antolojileri basıldı. 1994-2002 döneminden öykülerinden oluşan bir seri Dünyanın Doğum Günü derlemesinde Paradises Lost kısa romanıyla birlikte yayımlandı. Bu kitapta cinsiyet üzerinde geleneksel olmayan fikirlerin yanı sıra anarşişt temalar da irdelenmektedir. Diğer derlemeler arasında 2002'de basılan Uçuştan Uçuşa sayılabilir. Antolojileri ise The Unreal and the Real (2012), ve Library of America tarafından yayımlanan iki ciltlik Hain Evreni eserlerinden oluşan The Hainish Novels and Storiesdir.

Bu dönemden diğer eserleri arasında Vergilius'un Aeneis epik destanındaki bir karakterden esinlenilen Lavinia (2008) adlı roman ile Marifetler (2004), Sesler (2006) ve Güçler (2007) romanlarından oluşan Batı Sahili Yıllıkları üçlemesi sayılabilir. Her ne kadar Batı Sahili Yıllıkları genç ergen okuyucu kitlesi için yazılmış olsa da üçlemenin üçüncü kitabı Güçler 2009'da en iyi roman dalında Nebula Ödülü kazandı. Le Guin son yıllarından hemen hemen kurgudan vazgeçti ve denemeler, şiirler ile bazı çeviriler üzerine yoğunlaştı. Son yayımlanan eserleri arasında kurgu dışı derlemeler Dreams Must Explain Themselves ve Ursula K Le Guin: Conversations on Writing ile So Far So Good: Final Poems 2014–2018 adlı şiir kitabı sayılabilir ve bunların hepsi ölümünden sonra yayımlanmıştır.

Tarzı ve etkilendikleri

Etkilendikleri

Le Guin gençliğinde hem klasik eserleri hem de spekülatif kurgu eserleri okumuştur. Daha sonraları, Theodore Sturgeon ve Cordwainer Smith'in eserlerini okuyana kadar bilimkurgunun üzerinde bir etki bırakmadığını ve çocukken bu tarzı küçümsediğini söylemiştir. Le Guin'in etkilendiğini söylediği yazarlar arasında Victor Hugo, William Wordsworth, Charles Dickens, Boris Pasternak ve Philip K. Dick bulunur. Le Guin ile Dick aynı liseye devam etmişlerdi ama birbirlerini tanımıyorlardı; Le Guin daha sonradan Rüyanın Öte Yakası romanını ona atıfta bulunmak için yazdığını söylemiştir. Ayrıca J. R. R. Tolkien ve Leo Tolstoy'un biçemsel etkileri olduğunu ve eserlerini "beyaz adam evrene hükmediyor" geleneğinden diye tanımladığı Robert Heinlein gibi tanınmış bilimkurgu yazarlarını okumak yerine Virginia Woolf ve Jorge Luis Borges'i okumayı tercih ettiğini söylemiştir. Çeşitli akademisyenler, Le Guin'in çocukken okumayı sevdiği mitolojinin etkisinin eserlerinin çoğunda görüldüğünü belirtir; örneğin The Dowry of the Angyar adlı kısa öykü bir İskandinav mitinin yeniden anlatılışı olarak gösterilir.

Kültürel antropoloji bilim dalı Le Guin'in yazılarında önemli bir etki göstermiştir. Babası Alfred Kroeber bu alanda bir öncü olarak gösterilir ve Kaliforniya Üniversitesi Antropoloji Müzesi'nin de müdürüydü: Onun çalışmalarının sonucunda Le Guin çocukken antropolojinin ve kültürel araştırmaların etkisi altında kalmıştır. Mitler ve efsanelerin yanı sıra, James Frazer'ın mitler ve din üzerine bir çalışması olan Altın Daldan eşi Elizabeth Grove Frazer tarafından uyarlanmış Altın Dal'ın Yaprakları gibi çocuk kitaplarını da okumuştur. Babasının arkadaşları ve tanıdıkları ile birlikte yaşamanın ona öteki deneyimini kazandırdığını anlatır. Özellikle İşi'nin yaşadıkları Le Guin'in üzerinde etkili olmuştur ve Sürgün Gezegeni, Hayaller Şehri, Dünyaya Orman Denir ve Mülksüzler gibi eserlerinde İşi'nin öyküsüne ait ögeler tanımlanmıştır.

Birkaç akademisyen Le Guin'in yazılarında Carl Jung'un ve özel olarak da Jung arketiplerinin etkisinin görüldüğünü belirtmiştir. Özellikle Yerdeniz Büyücüsündeki gölge, Ged'in gururunu, korkusunu ve güç arzusunu temsil eden Jung psikolojisindeki Gölge arketipi olarak görülür. Le Guin 1974 yılında verdiği bir konferansta bu arketipi üzerine ve psişenin karanlık ve bastırılmış yanlarını yorumlamıştır. Bir başka yerde de ilk Yerdeniz romanını yazmadan önce hiç Jung okumadığını belirtmiştir. Aralarında Anne, Anima ve Animus'un da bulunduğu diğer arketipler de Le Guin'in eserlerinde tanımlanmıştır.

Felsefi Taoizm'in Le Guin'in dünya görüşü üzerinde büyük bir rolü olmuştur ve Taoist düşüncenin etkisi birçok öyküsünde görülmektedir. Rüyanın Öte Yakası da dahil olmak üzere Le Guin'İn kahramanlarının çoğu şeyleri kendi başına bırakma olan Taoist ülküye sahiptirler. Hain Evreni'nin antropologları karşılaştıkları kültürlerin işine karışmayı denemezler; Ged'in Yerdeniz Büyücüsünde öğrendiği ilk derslerden biri kesinlikle gerekmedikçe büyü kullanmamaktır. Le Guin'in Yerdeniz dünyasının dengesini tasvirinde Taoist etki açıkca görülmektedir: Takımada hassas bir denge üzerine kurulu olarak tasvir edilmiştir ve ilk üç romanda bu denge hep birisi tarafından bozulur. Bu kara ile deniz arasındaki dengeyi de içerir, öyle ki "Yerdeniz" adının kendisinde, yaşayan halk ve doğal çevrelerinde ve büyücülerin korumak ile görevlendirildikleri daha büyük kozmik dengede bu görülür. Bir başka öne çıkan Taoist fikir de işık ile karanlık ya da iyi ile kötü gibi zıtlıkların uzlaşmasıdır. Aralarında Mülksüzlerin öne çıktığı birkaç Hain romanında bu uzlaşma süreci irdelenir. Yerdeniz Evrenin'nde, geleneksel Batı Kültürü öykülerinde iyi ile kötünün sürekli bir çekişme içinde olmasının aksine karanlık güçler değil ama karakterlerin yaşamın dengesini yanlış anlamaları kötü olarak tasvir edilir.

Tarzı ve kullandığı biçem
Her ne kadar Le Guin daha çok spekülatif kurgu alanındaki eserleri ile tanınıyor olsa da aynı zamanda gerçekçi kurgu, kurgu dışı, şiir ve çeşitli diğer edebi biçimlerde de eser vermiştir ve bunun sonucunda eserlerini sınıflandırmak kolay değildir. Eserleri ana akım, çocuk edebiyatı ve spekülatif kurgu eleştirmenlerince değerlendirilmiştir. Le Guin'in kendisi de daha çok "Amerikan romancısı" olarak tanınmak istediğini söylemiştir. Le Guin'in tarzların geleneksel sınırlarını aşması da özellikle çocuk edebiyatı ve spekülatif kurgu akademisyenleri arasında Le Guin'in eleştirel değerlendirmesini Balkanlaşmasına neden olmuştur. Yorumcular Yerdeniz romanlarının çocuk kitabı olarak değerlendirildiği için özellikle daha az eleştiriye konu olduğunu belirtirler. Le Guin çocuk edebiyatının bu şekilde değerlendirilmesini "yetişkin şövenist domuzluk" olarak tanımlamıştır. 1976 yılında edebiyat akademisyeni George Slusser "orijinal seriyi 'çocuk edebiyatı' olarak belirten saçma yayın sınıflandırması"nı eleştirirken Barbara Bucknall'a göre Le Guin'i "Tolkien gibi, on yaşındakilerde yetişkinler de okuyabilir.Bu öykülerin yaşı yoktur çünkü her yaşta karşımıza çıkacabilecek sorunlarla uğraşır."

Birçok eserinin temel dayanağı sosyoloji, psikoloji ya da felsefeden gelmektedir. Bunun sonucunda Le Guin'in eserleri genellikle sosyal bilimkurgu olarak tanımlanır ve bu alt türün "koruyucu azizesi" olarak adlandırılır. Sosyal bilimkurguya, İngilizce verilen "soft science fiction" (yumuşak bilimkurgu) adlandırmasına, bazı bilimkurgu yazarları, fizik, astronomi ya da mühendislik sorunları üzerine kurulmamış öykülerin ciddiye alınmamasına neden olabilecek potansiyel bir aşağılayıcı terim olması ve ayrıca bu tür içinde sayıları çok olmayan kadın ve diğer grup yazarları hedeflediği için karşı çıkmışlardır. Le Guin bazı eserleri için "sosyal bilimkurgu" terimini önermiş ve aslında öykülerinin çoğunun da bilimkurgu bile olmadığına dikkati çekmiştir. "Yumuşak bilimkurgu" teriminin bölünmeye neden olan bir terim olduğunu ve geçerli bilimkurgunun neden oluştuğunun çok dar bir görüşü olduğunu ileri sürmüştür.

Antropolojinin etkisi Le Guin'in çeşitli eserleri için seçtiği ortamlarda görülebilir. Kahramanlarının bazıları kendilerine yabancı bir dünyayı araştıran antropologlar ya da etnologlardır. Bu özellikle, insanoğlunun Dünya'da değil de Hain gezegeninde evrimleştiği bir alternatif gerçeklik olan Hain Evreni'nde geçen öykülerde görülür. Hain gezegenindeki insanlar çok sayıda gezegeni kolonileştirmiş ancak daha sonra bu gezegenlerle bağlantıları kesilmiş ve bu şekilde bağlantılı ama farklı biyolojik ve sosyal yapılar ortaya çıkmıştır. Örnekler arasında Rocannon'un Dünyasında Rocannon ve Karanlığın Sol Elinde Genly Ai sayılabilir. Mülksüzlerdeli Shevek gibi diğer karakterler diğer gezegenlere yaptıkları yolculuk sırasında kültür gözlemcileri hâline gelmişlerdir. Le Guin'in yazıları genellikle dünya dışı kültürleri, özellikle de Hain Evreni'ndeki diğer gezegenlerdeki insan kültürlerini inceler. Bu "yabancı" dünyaları keşfeden Le Guin'in kahramanları ve dolayısıyla da okuyucular, aynı zamanda kendi içlerine doğru da bir yolculuğa çıkar ve neyi "yabancı" neyi "yerli" olarak kabul ettiklerinin doğasının doğruluğunu sorgularlar.

Le Guin'in eserlerinin bazıları alışılmadık ve yıkıcı biçemsel ya da yapısal özellikler gösterir. Karanlığın Sol Elinin "belirgin bir biçimde post-modern" olarak tanımlanan heterojen yapısı yayınlandığı dönem için alışılmadık bir yapıdır. Bu yapı geleneksel bilimkurgunun (çoğunluk olarak erkek yazarların bulunduğu) dosdoğru ve lineer yapısı ile bariz bir tezat oluşturuyordu. Roman, kahramanı Genly Ai'nin Gethen gezegeninde geçirdiği zamandan sonra Ekumen'e gönderdiği bir raporun parçası olarak şekillendirilmişti, dolayısıyla kişisel anlatımlar, günlük alıntıları, Gethen mitleri ve etnolojik raporlar gibi çeşitli malzemenin Ai tarafından seçilip düzenlendiğini sezdiriyordu. Yerdeniz{{'}de de akademisyen Mike Cadden'ın "serbest dolaylı anlatım" diye tanımladığı geleneksel olmayan bir anlatım biçimi kullanılmıştır; kahramanların duyguları anlatımdan doğrudan ayrılmamıştır ve anlatıcı karakterlere sempatik gibi görünmektedir, dolayısıyla da daha doğrudan bir anlatım tarzında karakterin düşünceleri ve duygularına karşı duyulacak olan şüpheci yaklaşım ortadan kaldırılmaktadır. Cadden bu yöntemin genç okuyucuları doğrudan karakterlere sempati duymaya ittiğini dolayısıyla da genç ergen edebiyatı için etkili bir teknik olduğunu ileri sürer.

Yerdeniz serisi de dahil olmak üzere Le Guin'in bazı eserleri epik fantezi ve mit geleneklerine meydan okur. Yerdeniz kahramanlarının çoğu, geleneksel olarak kullanılan kahramanların aksine beyaz derili değildir ancak buna karşın karşı-kahramanların bir kısmı beyaz derilidir ve böylece birçok eleştirmenin dikkat çektiği üzere ırklara atfeilen roller yer değiştirmiş olur. 2001 yılında yapılan bir röportajda, Le Guin kitap kapaklarında genellikle karakter çizimlerinin olmamasını beyaz derili olmayan karakter seçimlerine bağlamıştır. Seçimlerini "Dünya'daki insanları çoğu beyaz değil. Neden gelecekte böyle olacağını varsayalım ki?" diye açıklamıştır. "Büyük denemesi" olarak tanımlanan 1985 yılında basılan Hep Yuvaya Dönmek eseri genç bir kahramanın perspektifinden anlatılan bir öykünün yanı sıra, global bir sel âfetinden sonra Napa vadisinde yaşayan anaerkil Kesh toplumundan birkaç şiir, bitki ve hayvanların kaba çizimleri, mitler ve antropolojik raporlar da içerir.

Temaları

Cinsiyet ve cinsellik
Cinsiyet ve cinsellik Le Guin'in bazı eserlerinde öne çıkan temalardır. 1969 yılında yayımlanan Karanlığın Sol Eli feminist bilimkurgu tarzındaki ilk kitaplar arasındadır ve bilimkurguda çift cinsiyetliliğin sorgulandığı en tanınmış eserdir. Öykü, halkı belirli bir cinsiyet kimliği olmayan ve cinsel döngüleri içinde kısa dönemler de dişi ya da erkek cinsiyet özellikleri gösterebilen çift cinsiyetli insanlardan oluşan kurgusal Gethen gezegeninde geçer. Hangi cinsiyete bürünecekleri ilişkilerine ve duruma göre değişir. Bu belirli cinsiyet özelliklerinin olmamasının sonucu olarak ve sosyal ilişkilerde de cinselliğin süregelen faktör olmaması nedeniyle Gethen savaşın olmadığı bir toplum olarak tasvir edilmiştir. Öykü boyunca Gethen kültürü erkekliğinin kültürlerarası iletişime bir engel oluşturduğu ortaya çıkaran Dünyalı birinin gözlerinden keşfedilmiştir. Hain Döngüsünün dışında, Le Guin'in 1971'de yayımlanmış Atuan Mezarları adlı eserinde kadın kahramanı kullanışı da "kadınlığın kaydadeğer bir araştırması" olarak tanımlanmıştır.

Le Guin'in cinsiyet ve feminizme olan tutumu zaman içinde oldukça değişiklik geçirmiştir. Her ne kadar Karanlığın Sol Eli cinsiyet araştırmasının bir dönüm noktası olarak görülse de aynı zamanda yeteri kadar öteye gitmediği için de eleştiri almıştır. Eleştirmenler çift cinsiyetli karakterleri için İngilizce eril kişi zamirlerinin kullanılmasını, stereotipik kadın rolünde tasvir edilen çift cinsiyetli karakterlerin eksikliğini  ve heteroseksüelliğin Gethen'de norm olarak gösterilmesini bu eleştirilerinde dayanak noktası olarak göstermişlerdir. Le Guin'in Yerdenizdeki cinsiyet tasviri de erkek egemen bir dünya kavramının sürdürülmesi olarak tanımlanmıştır. Encyclopedia of Science Fictiona göre Le Guin kadınları hâlâ merkezde, erkeklerin su içtikleri bir kuyu olarak görmeye devam ediyor ve erkeklerin dünya üzerindeki eylemleri yapanlar olarak görüyor. Le Guin ilk olarak eserini savundu ve 1976 yılında yazdığı "Is Gender Necessary?" (Cinsiyet Gerekli mi?") adlı denemesinde cinsiyetin romanın ana teması olan sadakat yanında ikincil olduğunu yazdı. Daha sonra 1988 yılında bu denemesini düzelterek romanın ana konusunun cinsiyet olduğunu kabul etti ve aynı zamanda Gethenlileri yalnızca heteroseksüel ilişkiler içinde tasvir ettiği için de özür diledi.

Le Guin bu eleştirilere daha sonraki eserlerinde cevap vermiştir. 1995 yılında yayımlanan "Coming of Age in Karhide" (Karhide'da Reşit Olma) adlı kısa öyküsünde ve ilk olarak 1969'da basılmış olan Winter's Kingin yeni baskısında cinsiyeti belirli olmayan tüm Gethenli karakterleri için bilinçli olarak İngilizce dişil kişi zamirleri kullanmıştır. "Coming of Age in Karhide" daha sonra 2002 toplu eseri Dünyanın Doğum Günü adlı kitapta alışılmışın dışında cinsel ilişkiler ve evlilik düzenleri içeren altı diğer öykü ile bir arada yayımlanmıştır. 1990'da basılan Yerdeniz Evreninde geçen Tehanuda da cinsiyet ilişkilerini tekrar gözden geçirmiştir. Bu kitap Atuan Mezarlarının yeniden yazılması ve tasarlanması olarak tanımlanmıştır çünkü kadın kahraman Tenar'ın gücü ve statüsü yine onunla Ged üzerine odaklanan önceki kitapta olduğunun tam tersidir. Bu sonraki dönemde 1978 yılında yayımlanan Balıkçıl Gözünün kadını gerçekten merkezine alan ilk eseri olduğunu belirtti.

Manevi gelişim
Le Guin reşit olmayı ve daha geniş olarak da manevi gelişimi eserlerinin çoğunda araştırır. Özellikle Yerdeniz ve Batı Sahili Yıllıkları gibi daha genç okuyucu kitlesi için yazdığı eserlerinde özellikle öne çıkar. Le Guin 1973 yılında kaleme aldığı bir denemede Yerdenizde reşit olmayı araştırmayı ergenlik çağındaki okuyucular için yazdığından tercih ettiğini belirtmiştir: "Reşit olma... benim uzun yıllarımı alan bir süreçti; bu süreci yaklaşık otuz bir yaşında tamamladım ve bu süreç hakkında oldukça derin hislere sahibim. Ergenlerin çoğu da öyle. Aslında ana meşgaleleri." Aynı zamanda fantezinin reşit olma sürecini tasvir etmek için en iyi çare olduğunu çünkü "rasyonel günlük yaşam" dilini kullanarak bilinçaltını araştırmanın zor olduğunu da söylemiştir.

İlk üç Yerdeniz romanı Ged'i gençliğinden yaşlılığına takip ettiği gibi aynı zamanda farklı bir karakterin de reşit olmasını izler. Yerdeniz Büyücüsü Ged'in ergenlik çağına odaklanırken Atuan Mezarlarında Tenar'ın, En Uzak Sahilde de Prens Arren'in ergenlik çağı anlatılır. Ged'in reşit olma süreci ile romanda yaptığı fiziksel yolculuğun içiçe geçtiği Yerdeniz Büyücüsü genellikle bir Bildungsroman olarak tanımlanır. Mike Cadden'a göre kitap "Ged kadar genç ve muhtemelen onun kadar inatçı ve dolayısıyla da ona sempati duyacak olan genç okuyucu için" ikna edici bir öyküdür. Eleştirmenler, Ged'in sonunda gölgeyi kendisinin bir parçası olarak kabul ettiği öykünün sonunu bir geçiş töreni olarak tanımlarlar. Akademisyen Jeanne Walker öykünün sonundaki geçiş töreninin Yerdeniz Büyücüsünün temasının tamamına benzer olduğunu ve temanın da ergenlik çağındaki okuyucu için bir geçiş töreni rolü gördüğünü yazar.

Batı Sahili Yıllıklarının her bir cildi de kahramanlarının reşit olma süreçlerini tasvir eder ve kişinin kendi gücüne esir olması konusunu irdeler. Büyüme süreci toplumun kahramanlara sunduğu dar seçeneklerin ötesini görmek olarak anlatılır. Marifetlerde Orrec ve Gry halklarının sahip oldukları güçlerin iki şekilde kullanılabileceğinin farkına varırlar: Hakim olup hükmetmek ya da iyileştirip geliştirmek. Bu farkındalık onlara üçüncü bir seçeneği seçmelerine izin verir ve ayrılırlar. Bu tercihlerle mücadele verme Le Guin'in Teh Ones Who Walk Away from Omelas kısa öyküsünde karakterlerin yapmak zorunda bırakıldıkları seçimlerle kıyaslanır. Benzer şekilde Atuan Mezarlarında Ged Tenar'a kendisine değer vermesi ve görmediği seçenekleri bulmasına yardımcı olur ve kendisiyle Mezarlardan ayrılmasına neden olur.

Siyasi sistemler
Alternatif toplumsal ve sisyasi sistemler Le Guin'in eserlerinde tekrarlayan bir temadır. Her ne kadar Le Guin The Ones Who Walk Away from Omelasında aralarında bulunduğu başka eserlerinde de ilgili temaları irdelese de eleştirmenler Mülksüzler ve Hep Yuvaya Dönmek eserlerine özel bir ilgi göstermiştir. Mülksüzler bir anarşist ütopik romandır ve Le Guin'e göre Peter Kropotkin gibi pasifist anarşistlerden olduğu kadar 1960'ların ve 1970'lerin karşıkültüründen de etkilenmiştir. Le Guin'in anarşizmi kapatıldığı kültürel gettodan kurtardığı ve entelektüel ana akıma geri getirdiği söylenmiştir. Yazar Kathleen Ann Goonan Le Guin'in eserinin "insanların, diğer canlıların ve kaynakların mağduriyetine için gösterilen dargörüşlülük paradigması"nın üstüne gittiğini ve "yaşama saygılı sürdürülebilir alternatifler" aradığını yazmıştır.

Urras ve Anarres ikiz gezegenlerinde geçen Mülksüzler "muğlak bir ütopya" olarak tasvir edilen planlı bir anarko-sosyalist toplumu konu alır. Urras gezegeninden gelen yerleşimcilerin oluşturduğu toplum, Urras'ın refah toplumundan maddi yönden daha yoksuldur ama etik ve manevi açıdan daha gelişmiştir. Klasik ütopyaların aksine Anarres toplumu ne mükemmel ne de durağan olarak tasvir edilmiştir; öykünün kahramanı Shevek araştırmasını sürdürmek için kendini Urras'a doğru yolculuk ederken bulur. Yine de Urras'ın otoriter toplumunda bulunan kadın düşmanlığı ve hiyerarşi sosyal yapılarını işbirliği ve bireysel özgürlükler üzerine kuran anarşistler arasında görülmez. Mülksüzlerden birkaç yıl sonra basılan Balıkçılın Gözü, pasifistlerin soyundan gelenlerin oturduğu bir kasaba ile suçluların soyundan gelenlerin oturduğu bir şehrin arasındaki, yani karşıt felsefelere sahip iki toplum arasındaki çatışmayı kullanarak Le Guin'in insan özgürlüğünü irdelemesine devam ettiği eser olarak gösterilmiştir.

Uzak bir gelecekte Kaliforniya'da geçen Hep Yuvaya Dönmek günümüz Amerikan toplumuna benzeyen savaşçı bir toplumu pasifist komşuları Kesh'in gözünden inceler. Akademisyenler Kesh'in toplumunu Le Guin'in teknolojinin rolünü irdelediği bir feminist ütopya olarak tanımlamıştır. Akademisyen Warren Rochelle bu toplumu "ne anaerkil ne de ataerkil, erkek ve kadınlar yalnızca oldukları gibi varlar" diye tanımlamıştır. Yaygın refah, mutluluk ve güvenliğin tek bir çocuğun süregelen sefaletiyle sağlandığı bir toplumu tasvir eden The Ones Who Walk Away from Omelas alegorisi de günümüz Amerikan toplumunun bir eleştirisi olarak görülür. Dünyaya Orman Denir toplumun yapısının doğal çevreyi nasıl etkilediğini inceler; bu romanda Atshe gezegeninin yerlileri yaşam biçimlerini gezegenin ekolojisine uydurmuşlardır. Koloni kuran insan toplumu ise yıkıcı ve umursamaz olarak tasvir edilmiştir; Le Guin kısmen ABD'nin Vietnam Savaşı'na müdahalesine olan nefretinden de kaynaklanarak sömürgeciliğin ve emperyalizmin eleştirisini yapmıştır.

Diğer toplumsal yapılar Bağışlanmanın Dört Yolu öyküleri ve genellikle "bağışlanmanın beşinci yolu" olarak tanımlanan Old Music and the Slave Woman adlı kısa öyküsü gibi eserlerde incelenmiştir.  Hain Evreninde geçen bu beş öykü, birlikte köleliğin bulunduğu bir toplumda devrimi ve takip eden yeniden yapılanma sürecini irdeler. Rochelle'e göre, Ekumen'in köleleri insan olarak tanımasıyla devrim boyunca gelen özgürlük umudu ve ütopya olasılığı vermesiyle "gerçek bir insan topluluğu" kurma potansiyeli olan bir toplumu irdeler. Kölelik, adalet ve kadının toplumdaki rolü aynı zamanda Batı Sahili Yıllıklarında da incelenir.

Kabul görmesi ve mirası

Kabul görmesi
1969 yılında Karanlığın Sol Elinin yayınlanmasından hemen sonra Le Guin çabucak tanındı ve 1970'lerde alanında en tanınan yazarlar arasındaydı. Kitapları milyonlarca adet sattı ve 40'tan fazla diler çevrildi; çoğunun ilk basıldıktan onlarca yıl sonra bile yeni baskıları yapılmaya devam etti. Eserleri çok yoğun akademik ilgi gördü; 1970'lerin "hem fantezi hem de bilimkurgunun en önde gelen yazarı" ve 1970'lerin en çok tartışılan bilimkurgu yazarı olarak tanımlandı ve kariyeri boyunca Philip K. Dick kadar yoğun olarak incelendi. Kariyerinde daha sonraları ana akım edebiyat eleştirmenleri tarafından da kabul gördü: Ölümünden sonra Jo Walton Le Guin için "öyle iyi ki ana akım artık bilimkurguyu görmezden gelemez" dedi. Akademisyen Donna White'a göre, yazıları ciltlerce edebi eleştiriye, iki yüzden fazla bilimsel makaleye ve birkaç teze konu olmuş olan Le Guin "Amerikan edebiyatının önemli bir sesi"ydi.

Le Guin daha çok en popüler ilk eserleri ile tanınmaya devam etmesi açısından sıra dışıdır. 2018 yılında bir yorumcu daha sonraki eserlerinin "didaktizme doğru meylettiğini" belirtmiştir. John Clute ise The Guardian gazetesinde daha sonraki eserlerinin "daha büyük bir okuyucu kitlesine önemli şeyler hakkında sorumluluk duyarak konuşma ihtiyacı hissetmesinden açıkça zarar gördüğünü; sorumluluk duyan bir sanatçının dikenden taç giyebilen bir sanatçı olduğu," yorumunu yapmıştır. Eserlerinin tümü olumlu bir kabul görmemiştir; Not all of her works received as positive a reception; The Compass Rose hem olumlu hem de olumsuz tepkiler gören kitapları arasındadır. Science Fiction Encyclopedia Balıkçılın Gözünü "şeffaf basitliğinin kendini gülünç kılan aşırı şematik bir politik alegori," olarak tanımlar. Olumlu eleştiriler alan Karanlığın Sol Eli bile feministlerden aldığı olumsuz tepkilerin yanı sıra Alexei Panshin tarafından "tam bir başarısızlık" olarak gösterilmiştir.

Yazıları popüler medya ve yorumcular tarafından da kabul görmüştür. Los Angeles Times 2009 yılında Arthur C. Clarke'ın ölümünden sonra, Le Guin'in "gezegendeki muhtemelen en çok övülen bilimkurgu yazarı" olduğu yorumunu yapmış ve genç insanlar için edebiyat konusunda bir "öncü" olarak tanımlamıştır. 2018 yılında ölümünden sonra eleştirmen John Clute Le Guin'in "Amerika bilimkurgusuna yaklaşık yarım yüzyıldır başkanlık ettiği"ni ve "ilk sırada" bir yazar olma ününe sahip olduğunu yazmıştır. 2016 yılında The New York Times onu "Amerika'nın yaşayan en büyük bilimkurgu yazarı" olarak tanımlamıştır. Le Guin için yapılan övgüler genellikle eserlerinde irdelediği sosyal ve siyasi temalar ve düzyazıları üzerinde yoğunlaşır; edebiyat eleştirmeni Harold Bloom, Le Guin'i "seçkin bir biçemci" olarak tanımlıyor ve yazılarında "her kelimenin tam yerinde ve her cümle ya da satırın yankılandığını" söylüyordu. Bloom'a göre Le Guin "kendini her türlü gaddarlık, ayrımcılık ve sömürücülüğün karşısına koymuş bir vizyoner"dir. The New York Times onu "maneviyatla ilgili konuları yalın ama lirik bir tarzla irdeleyen" biri olarak tanımlamıştır. 2008 yılında yapılan bir röportajın baiında Vice dergisi Le Guin'i "son 40 yılın zihni en çok şaşırtan [bilimkurgu] ve fantezi öykülerinden bazılarını yazmış" olarak tanımlamıştır.

Le Guin'in yazar akranları da yazılarını övmüştür. Le Guin'in 2018 yılında ölümünden sonra yazar Michael Chabon ondan "neslinin en büyük Amerikan yazarı" olarak bahsetmiş ve "[kendisinin] sınır tanımayan bir hayal gücünün tesirinden büyülendiği"ni söylemiştir. Yazar Margaret Atwood Le Guin'in "akla yatkın, zekice, becerikli ve lirik sesi"ni selamlamış ve sosyal adaletsizliğin Le Guin'in yaşamı boyunca güçlü bir motivasyon olduğunu yazmıştır. Zadie Smith'e göre düzyazısı "yirminci yüzyılda yazılmış en zarif ve güzel" düzyazılardan biriydi. Akademisyen ve yazar Joyce Carol Oates Le Guin'in "açık sözlü adalet duygusunu, ahlâkını ve sağduyusunu" vurgulamış ve ondan "en büyük Amerikan yazarlarından birisi ve eserleri uzun süre dayanacak bir vizyoner sanatçı" olarak bahsetmiştir. China Miéville Le Guin'i "edebiyat devi" olarak tanımlamış ve onun "çarpıcı etik ciddiyet ve zekâ, nikte ve gazap, radikal siyaset, ince ve kıvrak, özgürlük ve özlem yazarı" olduğunu yazmıştır.

Ödüller ve takdir

Le Guin'in aldığı ödüller arasında eserleri için aldığı çok sayıda yıllık ödül bulunur. Yirmi altı kere aday gösterildiği Hugo Ödülü'nü altı kere, on sekiz kere aday gösterildiği Nebula Ödülü'nü altı kere kazanmıştır. Altı adaylığından kazandığı dört En İyi Roman Nebula Ödülü, bu kategoride en çok kazanan yazar olmasını sağlamıştır. Le Guin, Locus Magazine okuyucularının oylarıyla verilen yirmi dört Locus Ödülü kazanmıştır. ve 2019 yılı itibarıyla toplam ödül sayısında üçüncü, kurgu dalında eserler üzerine ödüllerde ise Neil Gaiman'ın ardından ikinci sıradadır. Yalnızca yazdığı romanlar için beş Locus Ödülü, dört Nebula Ödülü, iki Hugo Ödülü ve bir Dünya Fantezi Ödülü kazandı, ayrıca kısa kurgu dalında da bu ödüllerin hepsinden kazanmıştır. Üçüncü Yerdeniz romanı En Uzak Sahil', Genç İnsanlar Edebiyatı için Ulusal Kitap Ödülü'nü 1973'te kazanmıştır. ve dokuzu Fantezi biri de Burs dalında olmak üzere on Mythopoeic Ödülüne aday gösterildi. 1996 yılında basılan öykü derlemesi Unlocking the Air and Other Stories 1997 yılı Kurgu dalında Pulitzer Ödülü'nün üç adayından biriydi. Le Guin tarafından kazanılan diğer ödüller arasında üç James Tiptree Jr. Ödülü ve üç Jüpiter Ödülü de vardır. Son Hugo ödülünü, Charles Vess'in desenlediği Yerdeniz tüm baskısıyla ölümünden bir yıl sonra kazandı; aynı kitap ayrıca bir Locus Ödülü de kazandı.

Le Guin'in spekülatif kurguya katkılarını tanıyan diğer ödüller ve takdirler de kazanmıştır. 1979 yılında Dünya Bilimkurgu Topluluğu tarafından Gandalf Büyük Usta Ödülü verilmiştir. Bilimkurgu Araştırma Derneği (SFRA) 1989 yılında "bilimkurgu ve fantezi bursuna yaşam boyu katkıları"ndan ötürü Pilgrim Ödülü vermiştir. 1995 Dünya Fantezi Konvansiyonu'nda fantezi alanına yaptığı hizmetler nedeniyle Dünya Fantezi Konvansiyonu Yaşam Boyu Başarı Ödülünü kazanmıştır. Science Fiction and Fantasy Hall of Fame'e 2001 yılında alınmıştır. Amerika Bilimkurgu ve Fantezi Yazarları Derneği (SFWA) 2003 yılında onu 20nci "Grand Master" yaptı; 2019 yılı itibarıyla bu onuru kazanan altı kadın arasında ikincidir. 2013 yılında bilim kurfuda yaşam boyu başarı için Kaliforniya Üniversitesi, Riverside Eaton Ödülü verdi.

Le Guin kariyerinde daha sonra genel olarak edebiyata katkıları için de takdirler kazanmıştır. 2000 yılının Nisan ayında ABD Kongre Kütüphanesi "Yazarlar ve Sanatçılar" kategorisinde Amerika'nın kültürel mirasında olan önemli katkıları nedeniyle Le Guin'e "Living Legend" (Yaşayan Efsane) unvanını vermiştir. Amerikan Kütüphane Derneği ona 2004 yılında Margaret Edwards Ödülü'nü verdi ve yıllık May Hill Arbuthnot Konferansını vermesi için seçti. Edwards Ödülü bir yazarı ve belirli bir esere verilir: 2004 paneli ilk dört Yerdeniz kitabına, Karanlığın Sol Eline ve Başlama Yerine atıfta bulundu. Panel Le Guin'in "güzel kurulmuş bir dili okumalarını, kendi yaşamları hakkında bilgi veren fantezi dünyalarını gezmelerini ve de ne kolay ne de önemsiz olan fikirler hakkında düşünmelerini sağlamak için dört genç ergen nesline ilham kaynağı olduğunu" belirtti. Le GUin'in eserlerinin bir derlemesi 2016 yılında Library of America tarafından yayımlandı, bu nadiren yaşayan yazarlara verilen bir onurdur. National Book Foundation 2014 yılında Le Guin'i Amerikan Edebiyatına Seçkin Katkı Madalyasına layık görmüş ve onun "anlatı, dil, karakter, tarz geleneklerini yıktığını ve edebi kurgu için yeni yollar açmak üzere fantezi ile gerçekçilik arasındaki sınırları aştığını" belirtmiştir. American Academy of Arts and Letters onu 2017 yılında üye yapmıştır.

 Mirası ve etkisi
Le Guin'in spekülatif kurgu alanında önemli etkisi olmuştur; Jo Walton Le Guin'in hem alanın genişlemesinde hem de alan yazarlarının ana akımda tanınmasına yardımcı olmasında büyük bir rol oynadığını ileri sürmüştür. Yerdeniz kitaplarının, edebiyat alanı dışı da dahil olmak üzere büyük bir etki bıraktığı belirtilmiştir. Atwood Yerdeniz Büyücüsünü fantezi edebiyatının "kaynak"larından biri olarak değerlendirir ve modern yazarlar kitabın bir daha sonra Harry Potter kitap serisi ile ünlü olan "büyücülük okulu" fikrini ortaya attığını söyler ve yine Harry Potterda görülen erkek çocuk büyücü değişmecesini popülerleştirdiğini söyler. Adların güç harcayabileceği kavramı Yerdeniz serilerinde bir temadır ve eleştirmenler Hayao Miyazaki'nin 2001 filmi Ruhların Kaçışında bundan esinlendiğini önermişlerdir.

Le Guin'in Hain Evreni'nde geçen yazılarının da geniş bir etkisi olmuştur. Anlık yıldızlararası iletişim cihazı olarak İngilizce "ansible" kelimesini 1966'da uydurmuştur; bu terim daha sonra Orson Scott Card tarafından Ender'in Oyunu kitap serisinde ve Neil Gaiman tarafından bir Doctor Who bölümünün senaryosunda olmak üzere çeşitli yazarlar tarafından da kullanılmıştır. Suzanne Reid, Karanlığın Sol Elinn yazıldığı dönemde, Le Guin'in çift cinsiyetlilik fikirlerinin yalnızca bilimkurguda değil genel olarak edebiyatta emsalsiz olduğunu yazar. Bu kitabın özel olarak büyük bir miras bıraktığı belirtilir; üzerine yorum yapan edebiyat eleştirmeni Harold Bloom "Le Guin, Tolkien'den de fazla fanteziyi zamanımızın yüksek edebiyatına çıkarmıştır," der. Bloom bundan sonra bu kitabı The Western Canon (1994) kitabında sanatsal görüşleriyle Batı kültüründe önemli ve nüfuzlu olmuş bir kitap olarak listeler. Bu görüş The Paris Reviewda da görülür: "Karanlığın Sol Elinden başka hiçbir kitap tarzın geleneklerini bu kadar alt üst etmemiştir." White ise bu eserin, Mary Shelley'nin Frankensteinı (1818) kadar önemli, yeni ufuklar açan bir bilimkurgu eseri olduğunu ileri sürmüştür.

Yorumcular aynı zamanda Le Guin'in genel anlamda edebiyat alanında da etkili olduğunu belirtmişlerdir. Edebiyat eleştirmeni Elaine Showalter Le Guin'in "kadınların susmayı, korkuyu ve kendilerinden şüphe etmelerinden vazgeçirecek bir yazar olarak örnek olduğunu" önermiştir. Yazar Brian Attebery da "[Le Guin] bizi yarattı: benim gibi bilimkurgu ve fantezi eleştirmenlerini ama aynı zamanda şairleri ve denemecileri ve romancıları da," diye belirtmiştir.
Le Guin'İn kendi yazdığı edebi eleştiriler de etkili olmuştur: 1973 yılı denemesi "From Elfland to Poughkeepsie" Kenneth Morris'in eserlerine yeniden ilgi duyulmasına yol açtı ve sonunda Morris'in bir romanı ölümünden sonra basıldı. Le Guin ayrıca gazetecilerin ve akademisyenlerin spekülatif kurguyu araştırmalarına destek olarak bu alanın edebiyatın ana akımına girmesinde rol oynadı.

Birkaç önde gelen yazar Le Guin'in yazıları üstündeki etkisini kabul etmiştir. Jo Walton "onun dünyaya bakış şeklinin benim üstümde yalnızca bir yazar olarak değil bir insan olarak da muazzam etkisi oldu" diye yazmıştır. Etkilediği diğer yazarlar arasında Man Booker Ödülü sahibi Salman Rüşdi, David Mitchell, Neil Gaiman, Iain Banks, Algis Budrys ve Kathleen Ann Goonan da bulunur. Bulut Atlası gibi kitapların yazarı Mitchell, Yerdeniz Büyücüsünün üzerinde güçlü bir etkisi olduğunu ve "kelimeleri Ursula Le Guin ile aynı güçle kullanmak" arzusunda olduğunu söylemiştir. Yönetmen Arwen Curry 2009 yılında Le Guin üzerine bir belgesel yapımına başladı ve yazarın yanı sıra ondan esinlenen diğer yazar ve sanatçılarla "düzinelerce" saat röportaj çekimi yaptı. Curry National Endowment for the Humanities'ten bir bağış aldıktan sonra 2016'nın başlarında filmi bitirmek için başarılı bir kitle fonlaması kampanyası başlattı.

 Eserlerinin uyarlamaları
Le Guin'in eserleri radyo için olduğu gibi film, televizyon ve sahne için de uyarlanmıştır. 1971 yılı romanı Rüyanın Öte Yakası iki kere film olarak uyarlanmıştır: İlki 1979'da Le Guin'in katılımıyla WNET tarafından ikincisi de 2002'de A&E Network tarafından yayımlanmıştır. 2008 yılında yapılan bir röportajda, Le Guin 1979 versiyonunu "filme tek iyi uyarlanmış" versiyon olarak gördüğünü belirtmiştir. 1980'lerin başında Hayao Miyazaki Yerdeniz serisinin bir anime uyarlamasını yapmak istediğini söyler. Miyazaki'nin eserleri ve genel olarak da anime hakkında pek bilgisi omayan Le GUin bu teklifi reddeder ancak Komşum Totoroyu izledikten sonra bu teklifi kabul eder. Yerdeniz serisinin üçüncü ve dördüncü kitapları 2006'da vizyona çıkan Yerdeniz Öyküleri filmine temel alınır. Filmin Hayao Miyazaki yerine oğlu Gorō tarafından yönetilmesi Le Guin'i üzer. "Çoğu güzeldi" diye yazan Le Guin filmin estetiği açısında olumludur ancak filmin manevi anlamı ve özellikle de filmin sonunda kötü kahramanın ölüşü gibi fiziksel şiddetin kullanılışını eleştirir. 2004 yılında Sci Fi Channel, Yerdeniz üçlemesinin ilk iki kitabını Yerdeniz Efsanesi adı ile mini dizi olarak uyarlar. Le Guin bu mini diziyi oldukça ağır olarak eleştirir ve kitaplarındaki kızıl, kahverengi ya da kara derili karakterleri yerine beyaz derili aktörlerin kullanılmasına itiraz ederek "tahayyül ettiği Yerdeniz'den olabildiğince uzak" bulduğunu söyler.

Le Guin'in Karanlığın Sol Eli romanı Chicago'nun "Lifeline Theatre" kumpanyası tarafından sahneye uyarlanmıştır. Eleştirmen Jack Helbig Chicago Readerda daha çok karmaşık 300 sayfalık bir romanı iki saatlik bir sahne gösterisine uyarlamanın aşırı zorluğundan kaynaklandığını belirterek "uyarlama zekice ve güzel kotarılmış ancak nihayetinde tatminkâr değil" diye yazmıştır. Paradises Lost, Illinoi Üniversitesi opera programı tarafından operaya uyarlanmıştır. Opera Stephen A. Taylor tarafından bestelenmiş ve libretto için hem Kate Gale'e hem de Marcia Johnson'a atıfta bulunulmuştur. 2005'te yapılan operanın prömiyeri Nisan 2012'de gerçekleştirilmiştir. Le guin bir röportaj sırasında bu çabayı "güzel bir opera" olarak tanımlamış ve başka yapımcıların da ilgilenmesini umduğunu belirtmiştir. Ayrıca eserlerinin film uyarlamalarından çok sahne uyarlamalarından daha memnun olduğunu da belirtmiştir. 2013 yılında John Schmor'un metnini yazdığı ve Jonathan Walters tarafından uyarlanıp yönetilen Karanlığın Sol Eli üzerine kurulmuş bir oyun Portland Playhouse ve Hand2Mouth Theatre tarafından yapılmıştır. Oyun 2 Mayıs 2013'te sahneye konmuş ve 16 Haziran 2013'e kadar Portland, Oregon'da sahnelenmiştir.

 Eserleri
 Romanları
 Lavinia, 2008
 Powers, 2007
 Voices, 2006
 Gifts, 2004
 Earthsea 5: The Other Wind, 2001
 The Telling, 2000
 Always Coming Home, 1985
 Earthsea 4: Tehanu, 1990
 The Eye of the Heron, 1983
 The Beginning Place, 1980
 Malafrena, 1979
 Very Far Away from Anywhere Else, 1976
 The Word for World is Forest, 1976
 The Dispossessed, An Ambiguous Utopia, 1974
 Earthsea 3: The Farthest Shore, 1972
 The Lathe of Heaven, 1971
 Earthsea 2: The Tombs of Atuan, 1970
 The Left Hand of Darkness, 1969
 Earthsea 1: A Wizard of Earthsea, 1968
 City of Illusion, 1967
 Planet of Exile, 1966
 Rocannon's World, 1966

 Öykü kitapları
 Changing Planes, 2003
 The Birthday of the World, 2002
 Tales from Earthsea, 2001
 Unlocking the Air, 1996
 Four Ways to Forgiveness, 1995
 A Fisherman of the Inland Sea, 1994
 Searoad, 1991
 Buffalo Gals, and Other Animal Presences, 1987
 The Compass Rose, 1982
 Orsinian Tales, 1976
 The Wind's Twelve Quarters, 1975

 Denemeler
 The Wave in the Mind, 2004
 Steering the Craft, 1998
 Dancing at the Edge of the World, 1992
 The Language of the Night, 1989

 Şiirler
 Sixty Odd, 1999
 Going Out with Peacocks, 1994
 Blue Moon Over Thurman Street (Roger Dorband'la birlikte), 1994
 Wild Oats and Fireweed, 1988
 Hard Words, 1981
 Wild Angels, 1974

 Türkçede Le Guin
Yerdeniz Dizisi
 Öteki Rüzgar (The Other Wind), 2004
 Yerdeniz Öyküleri (Tales from Earthsea), 2001
 Tehanu (Tehanu), Ocak 1996
 En Uzak Sahil (The Farthest Shore), Temmuz 1995
 Atuan Mezarları (The Tombs of Atuan), Nisan 1995
 Yerdeniz Büyücüsü (Wizard of Earthsea), Eylül 1994 Metis, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
Batı Sahili Yıllıkları
 Marifetler (Gifts), Metis, 2006, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Sesler (Voices), Metis, Şubat 2008, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Güçler (Powers), Metis, 2010, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Uçuştan Uçuşa (Changing Planes) Metis, 2004 Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Başka Bir Yer,K Kitaplığı, 2002, Çeviri: Cem Akaş
 Hep Yuvaya Dönmek (Always Coming Home), Ayrıntı, 2002, Çeviri: Cemal Yardımcı
 Bağışlanmanın Dört Yolu (Four Ways to Forgiveness), Metis, 2001, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Kadınlar Rüyalar Ejderhalar (Makaleler), Metis, 1999, Çeviri: Deniz Erksan
 Dünyaya Orman Denir (The Word for World Is Forest), Metis, Eylül 1996, Çeviri: Özlem Dinçkal
 Rocannon'un Dünyası (Rocannon's World), Metis, 1995, Çeviri: Tuba Çele
 Her Yerden Çok Uzakta (Very Far Away from Anywhere Else), İmge Kitabevi, 1995, Çeviri: Semih Aközlü
 Başlama Yeri (The Beginning Place), İletişim Yayınları, Haziran 1995, Çeviri: Can Eryümlü
 Balıkçıl Gözü (The Eye of the Heron), Metis, Haziran 1995, Çeviri: Tuba Çele
 Hayaller Şehri (City of Illusions), (Yeni baskısı Yanılsamalar Kenti adıyla yapılmıştır), İmge Kitabevi, 1994, Çeviri: Meltem Tayga
 Karanlığın Sol Eli (The Left Hand of Darkness), Ayrıntı Yayınları, Ekim 1993, Çeviri: Ümit Altuğ
 Atmacanın Türküsü (Wizard of Earthsea ve The Tombs of Atuan bir kitapta toplanmış), Ne Yayınları, Ekim 1992, Çeviri: Barış Karaoğlu, Gülsüm Ramazanoğlu
 Gülün Günlüğü (The Wind's Twelve Quarters ve The Compass Rose'dan alınan öyküler), Ayrıntı Yayınları, Mart 1992, Çeviri: Ümit Altuğ
 Mülksüzler (The Dispossessed: An Ambiguous Utopia), Metis, Ocak 1990, Çeviri: Levent Mollamustafaoğlu
 Sürgün Gezegeni (Planet of Exile), İthaki, Ağustos 1999, Çeviri: Ayşe Gorbon
 Kanatlı Kediler Masalı-1 Dört Yavru, Günışığı kitaplığı, Mayıs 2008, Çeviri: Naz Beykan
 Kanatlı Kediler Masalı-2 Yuvaya Dönüş, Günışığı kitaplığı, Mayıs 2008, Çeviri: Naz Beykan
 Kanatlı Kediler Masalı-3 Yeni Arkadaş, Günışığı kitaplığı, Mayıs 2008, Çeviri: Naz Beykan
 Kanatlı Kediler Masalı-4 Kentte Tek Başına, Günışığı kitaplığı, Mayıs 2008, Çeviri: Naz Beykan
 İçdeniz Balıkçısı (A Fisherman Of the Inland Sea), Metis, 2007, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek
 Lavinia, Metis, 2009, Çeviri: Gürol Koca
 Malafrena, Metis, Temmuz 2013, Çeviri: Cemal Yardımcı
 Dünyanın Doğum Günü (The Birthday of the World And Other Stories), Metis, Eylül 2005, Çeviri: Çiğdem Erkal İpek

 Bibliyografyası

Le Guin'in profesyonel yazarlık kariyeri 1959'dan 2018'e kadar yaklaşık altmış yıllık bir dönemi kapsar. Bu dönemde yirmiden fazla roman, yüzden fazla kısa öykü, bir düzineden fazla şiir kitabı, beş çeviri ve on üç çocuk kitabı yazmıştır. Yazıları spekülatif kurgu, realist kurgu, kurgu dışı, senaryo, libretto, denemeler, şiir, konuşmalar, çeviriler, edebi eleştiriler, "chapbook2 ve çocuk edebiyatı gibi alanları kapsar. Le Guin'in yayımlanan ilk eseri "Folksong from the Montayna Province" şiiri 1959'da yayımlanan ilk kısa öyküsü "An die Musik" ise 1961'de basılmıştır. İlk profesyonel yayını 1962'de "April in Paris" adlı kısa öyküsü ve ilk yayımlanan romanı da 1966'da Ace Books'un bastığı Rocannon'un Dünyasıdır. Son eserleri de ölümünden sonra yayımlanan kurgu dışı derlemeler Dreams Must Explain Themselves ve Ursula K Le Guin: Conversations on Writingtir. En tanınmış eserleri altı ciltlik Yerdeniz'' serisi ile Hain Evreni'nde geçen birçok romanıdır.

Kaynakça

Özel

Genel

Dış bağlantılar
 http://ursulakleguin.com
 Yazar, Anne ve Anarşist Feminist: Ursula K. Le Guin

 Le Guin kitaplarından alıntılar
 İnceleme: Dünyaya Orman Denir  - edebiy.at

1929 doğumlular
Berkeley, Kaliforniya doğumlular
Kaliforniya doğumlu yazarlar
2018 yılında ölenler
Amerikalı Taoistler
Amerikalı anarşistler
Alman asıllı Amerikalılar
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Radcliffe College'da öğrenim görenler
Hugo Ödülü alan yazarlar
Nebula Ödülü alan yazarlar
Newbery Honor sahipleri
Margaret Edwards Ödülü sahipleri
National Book Award sahipleri
Prometheus Ödülü sahipleri
Rhysling Ödülü sahipleri
Phi Beta Kappa
Dil yaratıcıları
Çift cinsiyetlilik
Bilimkurgu eleştirmenleri
Oregon'da ölenler
World Fantasy Award sahipleri
Fulbright Programında öğrenim görenler
Amerikalı kadın şairler

Ursula K. Le Guin


الخروبة هي قرية تقع إلى الجنوب من المرج في شرقي ليبيا بحوالي 66 كم، وإلى الغرب من التميمي بحوالي 186 كم عبر طريق الخروبة–التميمي، كما يوجد طريق يربطها بزاوية مسوس إلى الجنوب.

مراجع

أماكن مأهولة في شعبية المرج
قرى ومدن الجبل الأخضر

الخروبة (ليبيا)


Yann Genty (Enghien-les-Bains, 26 de dezembro de 1981) é um handebolista profissional francês, campeão olímpico.

Carreira

Genty conquistou a medalha de ouro com a Seleção Francesa de Handebol Masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a equipe dinamarquesa na final da competição por 25–23.

Handebolistas olímpicos da França
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Yann Genty


El XXIII Campeonato Mundial de Ciclismo de Montaña se celebró en las localidades de Leogang y Saalfelden (Austria) entre el 29 de agosto y el 9 de septiembre de 2012, bajo la organización de la Unión Ciclista Internacional (UCI) y la Unión Ciclista de Austria.

Se compitió en 5 disciplinas, las que otorgaron un total de 12 títulos de campeón mundial:

 Descenso (DH) – masculino y femenino
 Campo a través (XC) – masculino, femenino y mixto por relevos
 Campo a través para 4 (4X) – masculino y femenino
 Campo a través por eliminación (XCE) – masculino y femenino
 Trials (TRI) – masculino 20″, masculino 26″ y femenino 20″/26″

Resultados

Masculino

Femenino

Mixto

Medallero

Referencias

Enlaces externos
Página web del evento .
Base de datos The-Sports.org .
Resultados oficiales .

2
Ciclismo en 2012

Campeonato Mundial de Ciclismo de Montaña de 2012


Catherine Booth (née Mumford, 17 January 1829 – 4 October 1890) was co-founder of The Salvation Army, along with her husband William Booth. Because of her influence in the formation of The Salvation Army she was known as the 'Mother of The Salvation Army'.

Life
She was born as Catherine Mumford in Ashbourne, Derbyshire, England, in 1829 to Methodist parents, John Mumford and Sarah Milward. Her father was an occasional lay preacher and carriage maker. Her family later moved to Boston, Lincolnshire, and later lived in Brixton, London. From an early age, Catherine was a serious and sensitive girl. She had a strong Christian upbringing and was said to have read the Bible through eight times before the age of 12.

During Catherine's adolescence a spinal curvature led to years of enforced idleness. She kept herself busy, however, and was especially concerned about the problems of alcoholism. Even as a young girl she had served as secretary of a Juvenile  Temperance Society writing articles for a temperance magazine. Catherine was a member of the local  Band of Hope and a supporter of the national Temperance Society.

When Catherine refused to condemn  Methodist Reformers in 1850, the Wesleyan Methodists expelled her. For the Reformers she led a girls' Sunday school class in Clapham. At the home of Edward Rabbits, in 1851, she met William Booth, who also had been expelled by the Wesleyans for reform sympathies. William was reciting a temperance poem, "The Grog-seller's Dream", which appealed to Catherine, who had embraced the new Methodist passion for abstinence.

They soon fell in love and became engaged. During their three-year engagement, Catherine constantly wrote letters of encouragement to William as he performed the tiring work of a preacher. They were married on 16 June 1855 at  Stockwell  Green Congregational Church in London. Their wedding was very simple, as they wanted to use their time and money for his ministry. Even on their honeymoon, William was asked to speak at meetings.

The Booths had eight children: Bramwell Booth,  Ballington Booth, Kate Booth, Emma Booth, Herbert Booth, Marie Booth, Evangeline Booth and Lucy Booth, and were dedicated to giving them a firm Christian knowledge. Two of their offspring, Bramwell and Evangeline, later became Generals of The Salvation Army.

Ministry

Catherine began to be more active in the work of the church at Brighouse. Though she was extremely nervous, she enjoyed working with young people and found the courage to speak in children's meetings. During this period she discovered a model, American Wesleyan revivalist Phoebe Palmer. With William's encouragement, Catherine wrote a pamphlet, Female Ministry: Woman's Right to Preach the Gospel (1859), in defense of American preacher Mrs. Phoebe Palmer's preaching, whose preaching had caused a great stir in the area where the Booths lived. Female Ministry was a short, powerful apology for women's rights to preach the gospel.  The pamphlet identifies three major principles on which her convictions rested. First, Catherine saw that women are neither naturally nor morally inferior to men. Second, she believed there was no scriptural reason to deny them a public ministry. Third, she maintained that what the Bible urged, the Holy Spirit had ordained and blessed and so must be justified. She complained that the "unjustifiable application" of Paul's advice, " 'Let your women keep silence in the Churches' (1 Corinthians 14:34), has resulted in more loss to the Church, evil to the world, and dishonor to God, than any of [its] errors".

At that time, it was unheard of for women to speak in adult meetings. She was convinced that women had an equal right to speak. In January 1860, following the birth of their fourth child, at Gateshead, during William's sermon, she asked to "say a word". She witnessed to her timidity about claiming her calling, yet William announced that she would speak that night. It was the beginning of a tremendous ministry, as people were greatly challenged by her preaching.

She became a partner in her husband's work and soon found her own sphere as a powerful preacher. She also spoke to people in their homes, especially to alcoholics, whom she helped to make a new start in life. Often she held cottage meetings for converts. She eventually began to hold her own campaigns. Many agree that no man of her era, including her husband, exceeded her in popularity or spiritual results. Her first written article, the pamphlet Female Teaching was published in December 1859.

Catherine Booth was eloquent and compelling in speech, articulate and devastatingly logical in writing, she had for over twenty years defended the right of women to preach the gospel on the same terms as men. At first, Catherine and her husband had shared a ministry as traveling evangelists, but then she came into great demand as a preacher in her own right, especially among the well-to-do. A woman preacher was a rare phenomenon in a world where women had few civil rights, and no place in the professions. Catherine Booth was both a woman and a fine preacher, a magnetic combination that attracted large numbers to hear her and made its own statement about the validity of women's ministry.

Amongst other activities, Catherine lobbied Queen Victoria to seek legislation for safeguarding females, in the form of the "Parliamentary Bill for the protection of girls"

The Christian Mission
They began the work of The Christian Mission in 1865 in London's East End. William preached to the poor and ragged and Catherine spoke to the wealthy, gaining support for their financially demanding ministry. The textile industry employed as many women as men and contributed a substantial number of female officers. In addition, domestic indoor servants flocked to the Army, and many became officers. William and Catherine and their son Bramwell and daughter-in-law Florence were all vegetarian. Bramwell wrote a list of reasons he had maintained the diet.

The "Appointments of Officers, 1883" lists 127 married men. This number is important, because wives were expected to help run the corps. Since wives were not compelled to attend the officers' course at the Training Home, they were not given a commission and, therefore, did not appear in the list. General Booth had an active policy of encouraging officers to intermarry. The "Appointments of Officers, 1883" lists thirty-six couples who had done so, the women resigning their own rights of officership to become joint officers with their husbands. The loss of the women officers' rights when marrying contradicts the constant statement regarding equality. The Army leaders were clearly not so radical as to lose the concept of man's conjugal superiority. This social policy carried into pay; the husband, as head of the household, received the pay for the couple. The idea that single female officers could manage on less money than their male counterparts was abolished before the Second World War. Until that time, male officers received a third more pay than their female counterparts.

Catherine Booth organized Food for the Million shops where the poor could buy a cheap meal and at Christmas, hundreds of meals were distributed to the needy.

When the name was changed in 1878 to The Salvation Army and William Booth became known as the General, Catherine became known as the 'Mother of The Salvation Army.' She was behind many of the changes in the new organization, designing the flag and bonnets for the ladies, and contributed to the Army's ideas on many important issues and matters of belief.

The Booths rented a small villa, Crossley House, in Clacton-on-Sea, which had a sea view that she loved.

Catherine Booth died of breast cancer at age 61 at Crossley House. She is interred with her husband in Abney Park Cemetery, London.

Subsequently, Crossley House was donated to people with learning disabilities and provided many summer holidays until it was sold to property developers in 2005.

Works
 Practical Religion (1878)
 Godliness (1881)
 Aggressive Christianity (1883)
 Life and Death (1883)
 Highway of our God (1886)
 Popular Christianity (1887)
 Life of Catherine Booth: The Mother of the Salvation Army (1892)
 Female Teaching

Legacy

Catherine Booth Hospital (CBH) is a hospital and nursing school run by the Salvation Army in Nagercoil, Kanyakumari, Tamil Nadu, India.
Catherine Booth House is a confidentially located domestic violence shelter in the Seattle/King County area. Operated by The Salvation Army, CBH has been serving battered women and their children since 1976.
Catherine Booth Child Development Center is a preschool located in Cincinnati, Ohio.
 Statues of each of the Booths by George Edward Wade were erected on Champion Hill, next to the Salvation Army's training college in London in 1929.
 Replicas of the statues by Wade stand in the Mile End Road, London, close to the site of the first Salvation Army meeting. That of William was unveiled in 1979; and that of Catherine in 2015.
 Catherine Booth House is a residential and support unit for vulnerable families and mothers in Portsmouth, England.
 Catherine Booth Hospital in the Notre Dame de Grace sector of Montreal has been a rehabilitation center since 1973; it had been a maternity hospital since 1925, upon its move to its present location, and before that a rescue home for women (founded in 1890).
Catherine is remembered (with William) in the Church of England with a commemoration on 20 August.

See also
Catherine Bramwell-Booth, her granddaughter
Criminal Law Amendment Act 1885

References

Further reading
 Booth-Tucker, Frederick The Short Life of Catherine Booth, the Mother of The Salvation Army (1892, 1910) Also published as The life of Catherine Booth : the Mother of The Salvation Army.
 Booth-Tucker, Frederick Gems from the life of Catherine Booth, the Mother of The Salvation Army : being extracts from the original (1893)
 Carpenter, Minnie Lindsay Rowell Women of the flag (1945)
 Settled Views: The Shorter Writings of Catherine Booth, ed. Andrew M. Eason and Roger J. Green (Lanham, Maryland: Lexington Books, 2017).

External links

 Works at The Victorian Women Writers Project

1829 births
1890 deaths
19th-century Christian saints
19th-century English women writers
19th-century Methodists
Anglican saints
Burials at Abney Park Cemetery
Christian female saints of the Late Modern era
English evangelicals
English Salvationists
English suffragists
English theologians
Methodist theologians
Methodist writers
People from Ashbourne, Derbyshire
Catherine
Women of the Victorian era
Women religious writers

Catherine Booth


دوري أبطال آسيا 2010  هو النسخة التاسعة والعشرون من دوري أبطال آسيا. الفائز سيشارك في كأس العالم للأندية 2010. . نادي ملبورن فيكتوري بطل الدوري الأسترالي أصبح أول فريق يتأهل للبطولة يوم 25 يناير، 2009.

التأهيل
هناك ما مجموعه 38 فريقا ستشارك في دوري ابطال آسيا لعام 2010.

توزيع الفرق

سيحمل دوري أبطال آسيا 2010 نفس التصنيف المطبق خلال دوري أبطال آسيا 2009. وفيما يلي خطة التأهيل للاتحاد الآسيوي الأوليى لعام 2010، والذي أصدره الاتحاد الآسيوي في العام 2008.

 التصفيات التأهيلية (8 فرق)
  الإمارات العربية المتحدة،  اندونيسيا،  سنغافورة،  تايلاند،  الهند،  فيتنام بفريق واحد من كل اتحاد
  نادي الكويت و  نادي الكرامة السوري كبطل ووصيف كأس الاتحاد الآسيوي 2009 . وفي 26 نوفمبر أعلن الاتحاد الآسيوي لكرة القدم استبعاد نادي الكويت من البطولة وذلك بسبب عدم تحقيق بطولة الدوري المحلي لمتطلبات ومعايير المشاركة في البطولة.
 مرحلة المجموعات: (32 فريقا)
 يتأهل 2  من خلال التصفيات التأهيلية
 يتأهل 4  فرق من الاتحادات التالية:  اليابان،  الصين،  إيران،  كوريا الجنوبية،  المملكة العربية السعودية
 يتأهل 3  فرق من الاتحادات التالية:  الإمارات العربية المتحدة
 يتأهل 2  فرق من الاتحادات التالية:  أستراليا،  أوزبكستان،  قطر
 يتأهل 1  فريق من الاتحادات التالية:  اندونيسيا

الفرق المتأهلة
وفيما يلي قائمة أولية من الفرق المتأهلة في البطولة.

التصفيات التأهيلية
أعلن الاتحاد الآسيوي لكرة القدم في 28 أكتوبر 2009 أسماء ثمانية أندية مؤهلة للمشاركة في التصفيات التأهيلية لدوري أبطال آسيا 2010. ويشترط على هذه الأندية المرشحة أن تستكمل المعايير والشروط التي وضعها الاتحاد الآسيوي لكرة القدم لتطبيق الاحتراف.

مرحلة المجموعات

الجدول

الجدول الزمني للعام 2010 أعلن عنه في 17 يوليو 2009.

التصفيات

التصفيات التأهيلية

|-
!colspan="3"|نصف نهائي شرق آسيا

|-
!colspan="3"|نهائي شرق آسيا

|-
!colspan="3"|نصف نهائي غرب آسيا

|-
!colspan="3"|نهائي غرب آسيا

|}

مرحلة المجموعات

أجريت قرعة مرحلة المجموعات في تاريخ 7 ديسمبر 2009 بمدينة كوالالمبور، ماليزيا. وأسفرت عن تقسم الفرق إلى ثمان مجموعات.

المجموعة الأولى

المجموعة الثانية

المجموعة الثالثة

المجموعة الرابعة

المجموعة الخامسة

المجموعة السادسة

المجموعة السابعة

المجموعة الثامنة

خروج المغلوب

دور الست عشرة
أجريت قرعة دور الست عشرة في تاريخ 7 ديسمبر 2009 بمدينة كوالالمبور، ماليزيا.

|-
!colspan="3"|غرب آسيا

|-
!colspan="3"|شرق آسيا

|}

ربع النهائي

أجريت قرعة دور ربع النهائي والأدوار المتبقية في يوم 25 مايو 2010 كوالا لمبور، ماليزيا. وستقام الجولة الأولى من هذه المرحلة يوم 15 سبتمبر فيما ستقام الجولة الثانية في يوم 22 سبتمبر، من عام 2010.

|}

نصف النهائي

ستقام الجولة الأولى من هذه المرحلة في يوم 5 و 6 أكتوبر والجولة الثانية في 20 أكتوبر، عام 2010.

النهائي

ستقام المباراة النهائية يوم 13 نوفمبر 2010 من جولة واحدة على أرض الملعب الأولمبي الوطني بمدينة طوكيو عاصمة اليابان.

الهدافين

مراجع

روابط خارجية
 دوري أبطال آسيا

كرة القدم الآسيوية في 2010
مواسم دوري أبطال آسيا

دوري أبطال آسيا 2010


Dave Eggers (født 12. marts 1970 i Chicago i Illinois, USA) er en amerikansk forfatter.

Biografi

Eggers voksede op i Lake Forest, Illinois og tog en uddannelse ved University of Illinois at Urbana-Champaign. Han begyndte sin karriere som redaktør af Salon.com og grundlagde Might magazine. Han bor i San Francisco og er gift med Vendela Vida, som han i oktober 2005 fik en datter sammen med.

Karriere

Eggers' første bog var hans egne memoirer med skønnlitterære træk, Et hjertegribende værk af overvældende genialitet (A Heartbreaking Work of Staggering Genius) (2000). Bogen beskriver, hvordan Eggers påtager sig ansvaret for at opdrage sin yngre bror, da deres forældre pludselig var døde indenfor en kort periode. Memoirerne indeholder fiktive elementer, hvilket skabte en del debat og som gjorde ham til et litterært stjerneskud meget hurtigt. I 2002 udgav han sin første roman, I skal mærke vores hastighed (You Shall Know Our Velocity). Dave Eggers har også udgivet en samling af noveller, Så sultne vi er. I 2008 udkom Hvad er dette hvad (What Is The What: The Autobiography of Valentino Achak Deng).
Eggers er grundlægger af McSweeney's, et litterært magasin som udkommer fire ganger om året. Der findes også et mindre forlag med samme navn.

Eggers er lærer ved stiftelsen «826 Valencia», den første av en række skoler som lærer unge borgere i USA at skrive.

Bibliografi

 Et hjertegribende værk af overvældende genialitet, (Gyldendal 2000)
 I skal mærke vores hastighed, (Gyldendal 2004)
 Teachers Have It Easy: The Big Sacrifices and Small Salaries of America's Teachers, (2005)
 Så sultne vi er, (Gyldendal 2006)
 Hvad er dette hvad, (Gyldendal 2008)

Eksterne lenker

 Detaljert bibliografi
 Intervju på The Onion AV Club
 Timothy McSweeney's Internet Tendency
 Litteraturhuset i Oslo 29. mai 2008

Forfattere fra USA
Personer fra Chicago
Postmoderne litteratur

Dave Eggers


Die Greycap ist ein Berg im Süden des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt im Zentrum der Frankland Range über dem Lake Pedder.

Nordwestlich anschließend befindet sich der Cleft Peak und südöstlich schließt der Frankland Saddle an. Die Greycap ist breiter als die meisten anderen Berge in der Frankland Range und besitzt keine steile Flanken.

Quellen
Tasmap-Karte 1 : 25 000: Solitary, Blatt 4224, 1. Auflage 2001

Berg unter 1000 Meter
Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Tasmanische Wildnis

Greycap


Héliodore de Larisse est un mathématicien grec sur lequel on a peu de renseignements.

Biographie
Héliodore naquit à Larissa en Thessalie. On conjecture qu'il vivait au commencement du . D'après quelques passages de son livre, on voit qu'il professait les principes du platonisme. Le seul de ses ouvrages qui soit parvenu jusqu'à nous est un court traité d'Optique. Des fragments assez étendus de cet opuscule furent publiés, avec une version latine, Florence, 1573, in-4°. Ignazio Danti en donna la même année une traduction italienne, à la suite de l'Optique d'Euclide. En 1610 Friedrich Lindenbrog reproduisit l'opuscule d'Héliodore, d'après l'édition de Florence (Hambourg, in-4°). Pendant son séjour à Rome, Isaac Vossius, en ayant découvert dans la bibliothèque du cardinal Francesco Barberini un manuscrit plus complet que celui dont s'était servi l'éditeur de Florence, en fit une copie qu'il remit à Rasmus Bartholin, en l'invitant à donner une nouvelle édition. Bartholin revit lui-même cette copie sur le manuscrit original, y joignit une version latine avec des notes, et l'adressa pour la publier à Jacques Mentel, son ami ; cette édition est intitulée : Damiani philosophi Heliodori Larissæi de opticis libri duo, Paris, 1657, in-4°. Enfin Antonio Matani, professeur de mathématiques, a donné du traité d'Héliodore une édition grecque et latine, Pise, 1758, préférable à toutes les précédentes. Mais cet ouvrage, suivant Montucla, ne renfermant rien que de très-commun en optique, c'était une peine bien superflue que de le réimprimer au milieu du .

Œuvres
 .

Notes

Bibliographie

Liens externes

Mathématicien de la Grèce antique
Naissance à Larissa
Physicien de la Grèce antique
Personnalité de la Grèce antique
Histoire de l'optique
Mathématicien du IVe siècle

Héliodore de Larisse


Ólavur Hátún (født 17. februar 1931 på  Svínoy - 25. juli 2018 i Tórshavn, Færøerne)
var en færøsk kulturpersonlighed; korleder, musikskoleleder og lærer.
Han var søn af Hjalmar og Brynhild Hátún og han giftede sig med Ása Jense i 1973.

Uddannelse
Student fra Tórshavn 1949. Uddannet på lærerskolen i Tórshavn 1952. Lærer i Haldórsvík í 1953-54; lærer i Toftir 1954.
I december 1956 uddannet fra Statens Gymnastikskole i Oslo, samt enkeltfagsstuderende i sang fra Musikkonservatoriet i Oslo.
Ansat som underviser på det færøske lærerseminarium fra 1966. Senere initiativtager til og leder af Tórshavn Musikskole, frem til sin pension.

Musikalsk virke
Oprettede radiokoret, som senere blev til Havnarkoret i 1966.
Initiativtager til en lang række klassiske koncerter på Færøerne sammen med bl.a. symfoniorkestret.

Priser
1997 M.A. Jacobsens kulturpris.
2003 Færøernes hæderspris.
2015 FMA Faroese Music Awards hæderspris

Eksterne henvisninger
Ólavur Hátún, setur.fo
Ólavur Hátún deyður 87 ára gamal, in.fo, 25.07.2018
 Minningarorð - Ólavur Hátún, Norðlýsið, 02.08.2018

Referencer

Lærere fra Færøerne
Personer fra Thorshavn
Musikere fra Færøerne

Ólavur Hátún


Campeonato de España–Copa de Su Majestad el Rey ya da yaygın adıyla Copa del Rey, İspanya'da her yıl İspanya Kraliyet Futbol Federasyonu tarafından düzenlenen ve eleme usulü oynanan maçlar sonunda kupayı kazananın belirlendiği futbol turnuvasıdır. Kupayı kazanan takım UEFA Avrupa Ligi'ne katılır.

Kupanın tam ismi "Copa de S.M. El Rey Don Juan Carlos I" (Majesteleri Kral I. Don Juan Carlos Kupası)' dır. 1902 yılında düzenlenmeye başlayan kupanın ilk ismi "Copa del Ayuntamiento de Madrid" (Madrid Belediye Kupası)dır. Daha sonra 1905 ile 1932 yılları arasında "Copa de S.M. El Rey Alfonso XIII" (Majesteleri Kral XIII. Alfonso) kupası olarak anıldı. 1931 ile 1939 yılları arasında İspanya'nın geçirdiği İkinci Cumhuriyet dönemi boyunca kupa ismi "Copa del Presidente de la República" (Cumhurbaşkanlığı Kupası) olarak değiştirilmiştir. Daha sonra İspanya diktatör Franco dönemi geçirdi ve bu sefer kupanın adı "Copa del Generalísimo" (General Kupası) olarak değiştirildi.

Liste

‡‡ Real Madrid'in yedek takımı. Yedek takımlar 1990-91 sezonundan beri turnuvada yer alamıyorlar.

Şampiyonlar
 Barcelona (31): 1910, 1912, 1913, 1920, 1922, 1925, 1926, 1928, 1942, 1951, 1952, 1953, 1957, 1959, 1963, 1968, 1971, 1978, 1981, 1983, 1988, 1990, 1997, 1998,  2009, 2012, 2015, 2016, 2017, 2018, 2021
 Athletic Bilbao (23): 1903, 1904, 1910, 1911, 1914, 1915, 1916, 1921, 1923, 1930, 1931, 1932, 1933, 1943, 1944, 1945, 1950, 1955, 1956, 1958, 1969, 1973, 1984
 Real Madrid (20): 1905, 1906, 1907, 1908, 1917, 1934, 1936, 1946, 1947, 1962, 1970, 1974, 1975, 1980, 1982, 1989, 1993, 2011, 2014, 2023
 Atlético Madrid (10): 1960, 1961, 1965, 1972, 1976, 1985, 1991, 1992, 1996, 2013
 Valencia (8): 1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1998, 1999, 2008, 2019
 Real Zaragoza (6): 1964, 1966, 1986, 1994, 2001, 2004
 Sevilla FC (5): 1935, 1939, 1948, 2007, 2010
 Espanyol (4): 1929, 1940, 2000, 2006
 Real Unión (3): 1918, 1924, 1927
 Real Betis (3): 1977, 2005, 2022
 RC Deportivo de La Coruña (2): 1995, 2002
 Real Sociedad (3): 1909, 1987, 2020
 Arenas Club de Getxo (1): 1919
 Mallorca (1): 2003
 Club Viczaya (1): 1902
 Racing Irún (1):'''
 1913

Notlar

A.  En route to the final, Español de Madrid had tied one game and had not completed the other game, which led Athletic Bilbao to file a complaint. Faced with this problem and unable to quickly resolve the case, the Madrid Association decided to award the cup to Athletic as defending champions.

Español de Madrid bir maç berabere kaldı ve diğer maçı da tamamlamadı, Athletic Bilbao bunun üzerine şikayette bulundu. Bu sorunla karşı karşıya kalan ve davayı hızlı bir şekilde çözüme ulaştıramayan Madrid ekibi, kupayı Athletic'e vermeye karar verdi.

B.  Club Ciclista de San Sebastián olarak mücadele etti.

C.  Vasconia de San Sebastián'' olarak mücadele etti.

D.  A mini-group of three teams was played, with Athletic Bilbao defeating Madrid FC 2-0 a day before their win over Vasconia, thus the match between the Basque teams was decisive in deciding the winner, although not a typical final (Vasconia then played Madrid the following day to complete the group, also winning 2-0).

E.  İlk final bir önceki gün oynandı ve uzatmalar sonucu 2-2 bitti.

F.  Aslen iki ayaklı final olarak oynandı. 7 gün önce oynanan ilk maç 2-2, 6 gün önce oynanan ikinci maç 0-0 bitti.

G.  İlk final 2 gün önce oynandı ve uzatmalar sonucu 0-0 bitti.

H.  İki maç da uzatma sonucu 1-1 bitti. Tekrar maçı 1 ay sonra oynandı.

I.  Real Madrid penaltı atışlarını 4-3 kazandı.

J.  Betis penaltı atışlarını 8-7 kazandı.

K.  Real Sociedad penaltı atışlarını 4-2 kazandı.

L.  Zaragoza penaltı atışlarını 5-4 kazandı.

M.  Maç şiddetli yağış nedeniyle 79. dakikada ertelendi 3 gün sonra kaldığı yerdem devam etti.

N.  Barcelona penaltı atışlarını 5-4 kazandı.

İspanya futbol ligleri

Copa del Rey


HMS Portland is a Type 23 frigate of the British Royal Navy. She is the eighth ship to bear the name and is the fifteenth and penultimate ship of the 'Duke' class of frigates, and is named for the currently extinct title of the Dukedom of Portland, and more particularly for the third Duke, who was Prime Minister.

Operational history

2000–2010
The ship was accepted into service by the Royal Navy on 15 December 2000 and was commissioned on 3 May the following year. Present at the commissioning ceremony was Portlands sponsor Lady Brigstocke, wife of Admiral Sir John Brigstocke, a former Second Sea Lord; Lady Brigstocke launched the ship in 1999.

During sea trials Portland attained a top speed of , the fastest speed attained by any Type 23 frigate at that time.

Portland's Lynx helicopter (XZ724) was lost at sea on 8 December 2004. The aircraft had been launched following the potential sighting of a man overboard. All four crew were killed, including Lieutenant David Cole RN, the flight commander, who had embarked to augment the duty crew.

Portland assisted in the search for men lost from a capsized yacht on 3 February 2007.

She was deployed to the Caribbean for seven months in 2007, intercepting 3.5 tonnes of cocaine in cooperation with a United States Coast Guard Law Enforcement Detachment (LEDET) and conducting disaster relief in Belize following Hurricane Dean.

In April 2008, Portland visited Liverpool with  and berthed at the cruise liner terminal at Prince's Dock.

In June 2009 while taking part in anti-piracy operations off the Horn of Africa, Portland intercepted ten alleged pirates but because the suspects were not caught in the immediate act of piracy, the vessel was unable legally to detain them.

In late April 2010, Portland relieved  on the Atlantic Patrol Task (South).

2011–present

June 2011 saw Portland conducting night Naval Gunnery practice off Gibraltar in the Mediterranean. Towards the end of the month she sailed to Edinburgh to take part in Armed Forces Day. She was the first major warship in the Royal Navy to be commanded by a woman: Commander Sarah West assumed command of HMS Portland on 21 May 2012, but was relieved of command in July 2014 following an alleged affair with one of the ship's officers.

Portland spent 2012 at Rosyth in a 50-week refit that saw her upgraded with Sonar 2087, new IT systems, Sea Wolf mid-life overhaul, gun replacements, galley refurbishment and accommodation improvements. She left Rosyth on 14 December 2012 for three months of sea trials.

In August 2013, she was announced as the Fleet Ready Escort for the next two months. She participated in Exercise Joint Warrior 2013.

On 2 August 2014, she completed the 7-month task of the Atlantic Patrol ship.

On 20 June 2016, Portland departed Devonport for a nine-month patrol covering the Middle East and the South Atlantic Ocean. Portland was the last Royal Navy ship to carry Radar 996 and was the last ship to conduct a Replenishment at Sea with  prior to the latter ship's decommissioning

In 2018, Portland began a Life Extension (LIFEX) refit at Babcock's Frigate Support Centre in Devonport. Her refit included the installation of the Sea Ceptor surface-to-air missile system, 997 surveillance radar, 1084 navigational radar and the 2150 hull-mounted sonar. She returned to sea in March 2021.

In 2022, Portland spent 152 days at sea.

In 2023, Portland and USS Porter were present at Halifax's fleet week, making it the city's first international fleet week.

Affiliations
Irish Guards
The Royal Wessex Yeomanry
Worshipful Company of Scriveners
 Worshipful Company of Masons
Dorset Chamber of Commerce
Earl of Portland
Cambridge URNU

References

External links

Frigates of the United Kingdom
Ships built on the River Clyde
1999 ships
Type 23 frigates of the Royal Navy

HMS Portland (F79)


Onthophagus picipennis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hope em 1841.

Referências

Ligações externas

picipennis
Coleópteros descritos em 1841

Onthophagus picipennis


Ljósadúnurt (fræðiheiti: Epilobium lactiflorum) er plöntutegund af eyrarrósarætt. Klappadúnurt vex víða á Íslandi á skuggsælum stöðum.

Klappadúnurt þekkist frá öðrum íslenskum dúnurtum einna helst á ljósbleikum eða hvítum blómunum.

Tilvísandir

Dúnurtir
Eyrarrósarætt
Plöntur á Íslandi

Ljósadúnurt


An Arthrostylidium youngianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lynn G. Clark ngan Emmet J. Judziewicz. An Arthrostylidium youngianum in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium youngianum


Gnostik terimi "sezgi veya tefekkür yoluyla edinilebilen bilgi" anlamındaki gnosis sözcüğünden türetilmiştir; isim olarak kullanıldığında gnostisizm mensuplarına verilen ad olup, "gnostisizmi benimsemiş kimse" anlamına gelir; sıfat olarak kullanıldığında ise, gnostisizm sözcüğünün sıfatı olup "gnostisizm ile ilgili" anlamına gelir. Maddi dünyanın günahkâr olduğu fikrine dayanan çeşitli inanç ve dinlere atıfta bulunur. Genellikle dünyanın şeytan benzeri bir ruh tarafından yaratıldığına inandılar ama Tanrı tarafından değil. Kurtuluşa genellikle yargılama yoluyla değil, fiziksel dünyadan kaçarak inanırlar.

Ayrıca bakınız
Gnostisizm

Kaynakça

Terimler
Kayıp dinî metinler

Gnostik