Gumpelshofen ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Ohrenbach im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Das Dorf liegt auf offener, recht flacher Ackerflur ganz im Süden der Gemeinde. Weniger als zweihundert Meter nördlich des Ortes entsteht der Stubachsgraben, der ihn südwärts durchfließt und über den Steinbach zur Tauber entwässert.

Geschichte
Unter Führung des französischen Generals Ezéchiel de Mélac zündeten im November 1688 französische Mordbrenner 14 Häuser an und richteten einen Schaden von mindestens 4245 Gulden an.

1800 gab es fünf Haushalte, von denen vier der Reichsstadt Rothenburg und einer dem Deutschorden untertan waren.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Gumpelshofen dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Ohrenbach zugewiesen. Spätestens 1840 wurde der Ort nach Oberscheckenbach umgemeindet. Am 1. Januar 1972 wurde der Ort im Zuge der Gemeindegebietsreform in Ohrenbach eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannes der Täufer (Ohrenbach) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Verkehr
Die Staatsstraße 2419 berührt den Ort im Osten, sie führt von Uffenheim im Norden über den Gemeindeort Oberscheckenbach und Gumpelshofen zum einen Kilometer entfernten Ort Reichelshofen in der Gemeinde Steinsfeld und weiter südwärts nach Rothenburg ob der Tauber. Einen Autobahnanschluss hat das Dorf über die auf der Straße etwa 4 km entfernte Anschlussstelle Bad Windsheim an der A 7. Zwei Kilometer weiter im Osten liegt der günstigste Bahnanschluss in Steinach bei Rothenburg ob der Tauber an den Bahnstrecken Treuchtlingen–Würzburg, Steinach–Neustadt (Aisch) und an der Stichbahn Steinach–Rothenburg.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Ohrenbach)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Gumpelshofen


إنجو شرام Ingo Schramm (ولد في 25 أكتوبر 1962 في لايبزج) هو كاتب ألماني.

انتقل مع والديه إلى برلين الشرقية عام 1966. عمل أمين مكتبة في عامي 82/1983 في هاله على الزاله. وفي نفس الوقت بدأ في نشر أعماله الأدبية الخاصة. ويقيم منذ عام 1990 في برلين ككاتب مستقل.

كتب العديد من الروايات والقصائد والمسرحيات الإذاعية. منح في عام 2001 منحة دراسية من قصر فيبرسدورف.

من أعماله

 جبن السمك 2000

وصلات خارجية

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1962
مواليد في لايبزيغ

إنجو شرام


La Operación Morvarid (en persa عملیات مروارید «Operación Perla») fue una operación lanzada por la Armada y la Fuerza Aérea de Irán contra la Armada y la Fuerza Aérea de Irak el 28 de noviembre de 1980, durante la Guerra Irán-Irak (1980-1988), en respuesta a las posiciones iraquíes de radar y equipo de monitoreo sobre las plataformas petroleras de Al-Bakr y Jor-al-Amaya para contrarrestar las operaciones aéreas iraníes.

La operación fue una victoria iraní, destruyendo las plataformas, así como gran parte de la armada enemiga e infligió un gran daño a los puertos y aeródromos iraquíes. No se debe confundir con la Operación Morvarid lanzada por el grupo terrorista de los Muyahidines del Pueblo de Irán (MEK) en los años 90.

Antecedentes
Con el inicio de la invasión iraquí de Irán en noviembre de 1980, las fuerzas armadas de Irán habían recibido un ataque sorpresa contra sus ciudades y centros económicos y estratégicos más importantes durante los primeros días de la operación de ataque de Irak. Tras haberse llevado a cabo con éxito la respuesta iraní a los ataques con la Operación Alborz (más conocida por su nombre código: Operación Kaman 99), la superioridad aérea iraní se pudo concretar durante los primeros meses de la guerra, con la destrucción de casi todas las pistas iraquíes y la destrucción de varios centros económicos importantes en la nación.

Las fuerzas iraquíes habían perdido el elemento sorpresa y sus fuerzas militares estaban sufriendo problemas para lograr penetrar en territorio de Irán. La única fuerza lo suficientemente capaz que tenía Irak en ese momento (además del ejército propiamente) era la fuerza naval que poseía. La cual, adolecía en contra de la más poderosa Armada de Irán, la fuerza de superficie de Irak estaba compuesta por una fuerza de 5 naves lanzamisiles de la Clase Osa II y 8 torpederos de la Clase P-6, ambos de origen soviéticos, de los cuales, los únicos que podían suponer una amenaza a la fuerza naval de Irán eran las naves Osa II, por lo cual podían suponer un problema para la superioridad naval de Irán.

Aprovechando su ventaja en el control del aire, los iraníes decidieron lanzar ataques contra los centros económicos y refinerías que se ubicaban en las ciudades de Al Faw y Umm Qasr, donde estaba apostada la armada iraquí, se encontraba la apertura naval comercial más importante de Irak, lo que suponía un duro golpe a la capacidad económica de Irak para mantener la guerra en su totalidad. El sitio estaba defendido por sistemas de baterías de misiles antiaéreos S-75 Dvina y otros tipos de baterías de misiles antiaéreos, esto sumado también a la base aérea de Basora que estaba equipada con cazas MiG-21 y MiG-23.

El mando iraní decidió hacer salir a la armada iraquí de su resguardo y para ello, se decidió lanzar una operación de ataque conjunto entre la fuerza aérea y la armada de Irán con el objetivo de asegurar el ataque con éxito y lanzar el mayor daño posible a los iraquíes.

Para la operación, se reunió a una formación de ataque de la armada de Irán, compuesta por las 2 fragatas lanzamisiles Clase Kaman, que serían la Paykan y Joshan que atacarían desde mar mientras una fuerza de 6 buques de transporte que embarcaban a un contingente considerable de infantes de marina sería usado en caso de realizarse una operación de desembarco. Mientras que la fuerza aérea reuniría una fuerza de ataque compuesta por un número no determinado de cazas F-4E Phantom II armados con misiles aire-tierra AGM-45 Maverick y F-5E Tiger II armados con bombas, los aparatos tenían la misión de bombardear Basora y luego atacar a las fuerzas navales iraquíes en la base naval.

Con este ataque, se pretendía no solo atacar a las refinerías petroleras, sino eliminar la capacidad naval de Irak y con ello, eliminar su capacidad económica para continuar la guerra.

Operación

Operación
El 27 de noviembre de 1980, después de que los técnicos iraníes prepararan tantos aviones y helicópteros como fuera posible, los F-4 Phantoms y F-5 Tiger II iraníes atacaron aeródromos iraquíes alrededor de Basora.

Durante la noche del 28 de noviembre, seis buques de la Fuerza de Tareas 421 de la Armada de la República Islámica de Irán desplegaron infantes de marina iraníes en las terminales petroleras iraquíes de Mina al Bakr y Khor-al-Amaya. Los marines, apoyados por los helicópteros de ataque AH-1J Sea Cobras, junto a los helicópteros de transporte Bell 214 y CH-47C Chinooks de la Aviación del Ejército, eliminaron a la mayoría de los defensores iraquíes durante un breve tiroteo, luego desplegaron una gran cantidad de bombas y minas. Luego fueron evacuados en helicóptero y dejaron en llamas las instalaciones petroleras iraquíes y las bases de alerta temprana.

Al mismo tiempo, tras la destrucción de las plataformas y refinerías y con la pérdida de sus bases de alerta temprana, la fuerza de ataque inicial hizo acto de aparición, los dos navíos de ataque rápido lanzamisiles iraníes de la clase Kaman (tipo La Combattante II) (Paykan y Joshan) bloquearon los puertos de Al Faw y Umm Qasr, bloqueando 60 barcos extranjeros y bombardeando ambas instalaciones.

En respuesta, la Armada iraquí desplegó todos sus navíos disponibles para hacer frente a los navíos iraníes que estaba superados en número por su flota, 8 torpederos P-6 y 5 naves de ataque rápido clase Osa II fueron enviados en un contraataque. Los barcos se enfrentaron a los dos barcos de misiles iraníes que lograron hundir dos Osas con misiles Harpoon durante el primer intercambio. Los tres barcos lanzamisiles de clase Osa restantes continuaron atacando el navío lanzamisiles Paykan. La tripulación del Paykan superada en número y armas, lanzó una llamada de auxilio a IRIAF para pedir ayuda ante su inferioridad. La fuerza aérea respondió a la petición enviando dos cazabombarderos F-4E armados con misiles aire-tierra AGM-45 Maverick (uno de ellos pilotados por Hossein Khalatbari). Sin embargo, ambos F-4E llegaron tarde para salvar al Paykan que había sido hundido después de ser alcanzado por dos misiles antibuque iraquíes P-15 Termit. En respuesta, los dos cazabombarderos F-4 armados con Maverick atacaron a los barcos iraquíes restantes y con gran precisión lograrian hundir a las tres Osa II y los cuatro P-6.

Pronto, otra formación de ataque llegó a la zona, compuesta de cuatro F-4E iraníes llegaron de la Base Aérea de Shiraz, bombardearon el puerto de Al Faw y, junto con los F-5, destruyeron los sitios SAM iraquíes circundantes. Un F-4 iraní sería derribado durante el ataque, mientras que otro fue alcanzado y dañado por un misil tierra-aire portátil iraquí, pero logró regresar a la base.

En este momento, las formaciones iraníes de cazas pesados F-14A Tomcat se unieron a la batalla y, junto con varios F-4, cubrieron la retirada de la Fuerza de Tarea 421 y bombardearon las plataformas petroleras iraquíes. A continuación, atacaron la terminal de Mina al Bakr. Un avión de ataque Su-22 iraquí atacó Paykan, que logró derribarlo con su torreta de 76 mm. Los iraquíes enviaron como pudieron a cuatro cazas MiG-23 Floggers para defender la terminal. Poco después, un F-14 iraní derribó uno de los MiG, obligando a los otros MiG-23 a huir.

Después
La destrucción de los sitios SAM y equipos iraquíes de radar y monitoreo por la Fuerza Aérea de Irán se hizo posible atacando vía sur de Irak. También la Armada iraquí nunca se recuperó de esta operación, pues se destruyó el 80% de sus fuerzas. Los barcos de misil Joshan que tomaron parte en esta operación posteriormente fueron hundidos durante la Operación Praying Mantis por buques de la Armada de Estados Unidos.

Véase también
Abbas Doran
Operación Kaman 99

Referencias
 Página iraní sobre el ataque

Enlaces externos
 Operación Perla
 Operación Morvarid

Guerra Irán-Irak
Batallas de Irán del siglo XX
Batallas de Irak del siglo XX
Morvarid, Operación

Operación Morvarid


كرم حسين مصور صحفي هاوي وصل إلى الاحتراف بعد خوضه مهنة المخاطر الصحافة بالصدفـه!...عمل مصورا صحفيا لوكالة الاسيوشيتد برس..ومن بعدها عمل لدى وكاله الأنباء الاوربية بريس فوتو وكان من أوائل المصورين الصحفين الذين يغطون جميع ظربات المقاومة العراقية لجيش الاحتلال الأمريكي.

ترك كرم حسـين ارشيفا مشرفا من الصور للخسائر التي تعرض لها الجيش الأمريكي في مدنة الموصل وتلعفر فكان من أوائل الذين يصلون إلى مواقع الحدث وقد تعرض لمضايقات كثيرة من جنود الاحتلال بسبب محاولاته لتصوير خسائرهم قبل تعديل مواقع الحدث والاصابه.

ولد كرم حسـين في العراق في مدينة الموصل بتاريخ 30 مايو 1980م وتوفي اثر حادث اغتيال امام منزله في الموصل من قبل عصابات ضاله ارادت اطفاء النور عن مدينة الحدباء بتاريخ 14 أكتوبر 2005 المصادف ليلة شهر رمضان المبارك...مما أدى حادث وفاته إلى اعتصام الصحافة في الموصل لمدة أسبوع استنكارا لما بات يتعرض له الصحفي من اغتيال وتهديد ومنع التغطية الاعلامية لمدينة الموصل وتوالت حوادث الاغتيال بعد وفاه المروحوم كرم حسين وكان اخرها استشهاد زميله المقرب المصور المحترف نمير نور الدين الذي كان يعمل لدى وكالة رويترز.

مصادر ومراجع

 الاتحاد العام للصحفيين العرب ومقره القاهرة في تقرير خاص بشهداء الصحافة العربية والعالمية في العراق تحت عنوان دفاعاً عن حرية الصحافة "مع الحرية .. ضد القتل"
 شهيدات وشهداء الكلمة
 إحصائية شهداء الصحافة العراقية - مرصد الحرات الصحفية

أشخاص من الموصل
صحفيون عراقيون مغتالون
عراقيون مغتالون
مراسلون حربيون سابقا
مصورون عراقيون
مواليد 1980
مواليد في الموصل
وفيات 1426 هـ
وفيات 2005

كرم حسين


Morehead Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Morehead Township (Carteret County, North Carolina)
 Morehead Township (Guilford County, North Carolina)

Morehead Township


زبدة الفول السوداني هي معجون يصنع أساساً من الفول السوداني المحمص، مع أو من دون زيادة الزيت.

يوجد معجون فول سوداني مماثل لزبدة الفول السوداني في مختلف الثقافات. أسلوب الطبخ في جنوب الهند يضاف الفلفل الحار لصنع نوع من معجون فول سوداني حار. في ولاية أندرا براديش، الهند، صلصة الفول السوداني يعد من أكثر الأطعمة شعبية. هذا الصنف من الصلصة يتكون من فول سوداني محمص ومخلوط مع فلفل حار ومكونات أخرى. غالبًا ما تحتوي على مكونات إضافية تعدل المذاق أو الملمس، مثل الملح أو المحليات أو المستحلبات. زبدة الفول السوداني شائعة في العديد من البلدان. الولايات المتحدة هي مصدر رئيسي لزبدة الفول السوداني وتستهلك هي نفسها 800 مليون دولار من زبدة الفول السوداني سنويًا.

تُقدم زبدة الفول السوداني على الخبز العادي أو الخبز المحمص أو البسكويت، وتُستخدم في صنع السندويشات (لا سيما زبدة الفول السوداني وساندويتش الجيلي). كما أنها تستخدم في عدد من أطباق الإفطار والحلويات، مثل الجرانولا بنكهة الفول السوداني، والعصائر، والكريب، والبسكويت، والبراونيز، أو الكرواسون. وتشبه زبدة المكسرات الأخرى مثل زبدة الكاجو وزبدة اللوز.بعض أنواع زبدة الفول السوداني يضاف إليها الشوكولاتة، أو مربى، أو مكونات أخرى.

التاريخ
يعود استخدام الفول السوداني إلى الأزتيك والإنكا.

حصل مارسيلوس جيلمور إدسون من مونتريال، كيبيك، كندا، على براءة اختراع لإبتكاره طريقة لإنتاج زبدة الفول السوداني من الفول السوداني المحمص باستخدام الأسطح الساخنة في عام 1884. كان لمنتج إدسون المبرد «قوام مثل الزبدة أو شحم الخنزير، أو المرهم» وفقًا لطلب براءة الاختراع الخاص به والذي وصف عملية طحن الفول السوداني المحمص حتى يصل الفول السوداني إلى «حالة سائلة أو شبه سائلة». وقام بخلط السكر في العجينة لتقوية قوامها. قام رجل أعمال من سانت لويس يدعى جورج بايل بإنتاج وبيع زبدة الفول السوداني على شكل وجبة خفيفة في عام 1894.

عملية الإنتاج

الزراعة والحصاد
بسبب الظروف الجوية، عادة ما يتم زراعة الفول السوداني في الربيع. يأتي الفول السوداني من زهرة صفراء تنحني وتتسلل إلى التربة بعد الإزهار والذبول، حينها يبدأ الفول السوداني في النمو في التربة. يتم حصاد الفول السوداني من أواخر أغسطس إلى أكتوبر، حينما يكون الطقس صافياً. يسهل هذا الطقس بأن لا تلتصق التربة بالسيقان والقرون عند قطفها. ثم يتم إزالة الفول السوداني من الكروم ونقله إلى آلة تقشير الفول السوداني للتجفيف الميكانيكي. بعد الزراعة، وبعدها يتم نقل الفول السوداني إلى المستودعات لتنظيفه، حيث يتم تخزينه بدون قشر في صوامع.

جون هارفي كيلوج، المعروف بخط إنتاج حبوب الإفطار الجاهزة، حصل على براءة اختراع لـ «عملية إنتاج المنتجات الغذائية» في عام 1898، واستخدم الفول السوداني، على الرغم من أنه قام بغلي الفول السوداني بدلاً من تحميصه. قدم معهد الإصلاح الصحي الغربي في كيلوج زبدة الفول السوداني للمرضى لأنهم كانوا بحاجة إلى طعام يحتوي على الكثير من البروتين، ومع ذلك يمكن تناوله دون مضغ. في البداية، كانت زبدة الفول السوداني غذاءً للأثرياء، حيث أصبحت شائعة في البداية كمنتج يتم تقديمه في معاهد الرعاية الصحية باهظة الثمن.

تم تطوير آلات صنع زبدة الفول السوداني المبكرة بواسطة جوزيف لامبرت، الذي عمل في مصحة باتل كريك لجون هارفي كيلوج، والدكتور أمبروز ستروب الذي حصل على براءة اختراع لآلة صنع زبدة الفول السوداني في عام 1903.«في عام 1922، اخترع الكيميائي جوزيف روزفيلد عملية لصنع زبدة الفول السوداني الناعمة التي تمنع الزيت من الفصل باستخدام الزيت المهدرج جزئيًا؛ رخص روزفيلد اختراعه للشركة التي ابتكرت زبدة الفول السوداني بيتر بان» في عام 1928 وفي «... عام 1932 بدأ في إنتاج زبدة الفول السوداني الخاصة به تحت اسم سكيبي». تحت العلامة التجارية سكيبي، طور روزفيلد طريقة جديدة لخلط زبدة الفول السوداني الكريمية، مما يمنحها قوامًا أكثر سلاسة. كما قام بخلط أجزاء من الفول السوداني مع الفول السوداني الزبدة، مكونة أول زبدة فول سوداني «مكتنزة». في عام 1955، أطلقت شركة بروكتر وجامبلد زبدة الفول السوداني باسم جيف، والتي كانت أكثر حلاوة من العلامات التجارية الأخرى، بسبب استخدام «السكر والدبس» في وصفتها. كان المصطلح العامي لزبدة الفول السوداني في الحرب العالمية الثانية «زبدة القرد».

كما يؤكد المجلس الوطني للفول السوداني في الولايات المتحدة، «خلافًا للاعتقاد السائد، لم يخترع جورج واشنطن كارفر زبدة الفول السوداني.» حصل كارفر على الفضل في الفولكلور الشعبي للعديد من الاختراعات التي لم تخرج من مختبره. بحلول الوقت الذي نشر فيه كارفر وثيقته عن الفول السوداني بعنوان «كيفية زراعة الفول السوداني و 105 طرق لتحضيره للاستهلاك البشري» في عام 1916، تم تطوير العديد من طرق تحضير زبدة الفول السوداني أو تسجيل براءات اختراع من قبل العديد من الصيادلة والأطباء، وعلماء الأغذية في الولايات المتحدة وكندا. يناير هو اليوم الوطني لزبدة الفول السوداني في الولايات المتحدة.

الأنواع

النوعان الرئيسيان من زبدة الفول السوداني مقرمش (أو مكتنزة) وسلس (أو كريمي). في زبدة الفول السوداني المقرمشة، يتم تضمين بعض قطع الفول السوداني المطحونة بشكل خشن لإعطاء ملمس إضافي. يتم طحن الفول السوداني في زبدة الفول السوداني الناعمة بشكل موحد، مما يخلق قوامًا كريميًا.

القيمة الغذائية
لكل كمية 100 جرام، تزود زبدة الفول السوداني الناعمة بـ597 سعرة حرارية وتتكون من 51% دهون، 22% بروتين، 22% كربوهيدرات (بما في ذلك 5% ألياف غذائية)، و 1% ماء.

تعد زبدة الفول السوداني المقرمشة والناعمة من مصادرالدهون المشبعة والغيرمشبعة الأحادية، ومصدرغني بالألياف الغذائية وفيتامين E وحمض البانتوثنيك وحمض الفوليك والنياسين وفيتامين B6.

كما تحتوي على نسبة عالية من المعادن الغذائية مثل المنجنيز والمغنيسيوم والفوسفور والزنك والنحاس والصوديوم (الذي يضاف كملح أثناء التصنيع).

حساسية الفول السوداني
بالنسبة للأشخاص الذين يعانون من حساسية الفول السوداني، يمكن أن تسبب زبدة الفول السوداني مجموعة متنوعة من ردود الفعل التحسسية المحتملة، بما في ذلك صدمة الحساسية التي تهدد الحياة. وقد أدى هذا التأثير المحتمل إلى حظرزبدة الفول السوداني في بعض المدارس.

الأعراض
 ضيق التنفس أو الصفير.
 ضيق الحلق.
 إثارة الحكة.
 ردود فعل الجلد مثل الشرى والتورم.
 مشاكل في الجهاز الهضمي.

اليوم العالمي لمحبي الفول السوداني
24 يناير و 1 مارس هما يومان مهمان لمحبي زبدة الفول السوداني: يوم زبدة الفول السوداني الوطني، والذي يليه اليوم الوطني لمحبي زبدة الفول السوداني.

أنشطة يوم زبدة الفول السوداني الوطني:
 تناول الإفطار والغداء والعشاء بزبدة الفول السوداني كتحدٍ، لمعرفة ما إذا كان بالإمكان تناول زبدة الفول السوداني في كل وجبات اليوم.
 استضافة حفلة زبدة الفول السوداني، كمثيلاتها من حفلات الأطعمة مثل البيتزا وغيرها.
 تقديم زبدة الفول السوداني كهدية.

معرض الصور

المراجع

اختراعات كندية
عناصر غذائية
مطبخ أمريكي
مطبخ كندي
معجون طعام

زبدة فول سوداني


Ringvejen er en to  og fire sporet ringvej der går igennem det vestlige Horsens. Vejen er en del af primærrute 52 der går fra Søndervig til Grenaa. Vejen er med til at lede den tunge trafik som kører igennem byen, uden om Horsens Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget gennemkørende trafik i midtbyen.

Vejen forbinder Hattingvej i nord med Vejlevej i syd, og har forbindelse til Hattingvej, Fulgevangsvej, Thorsvej og Vejlevej.

Kilder

Transport i Horsens
Ringveje i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Horsens

Ringvejen (Horsens)


sed, bir akım düzenleyicisi, dosya ya da borudan gelen girdideki temel metin dönüştürmelerini gerçekleştirir. Yani dosya ya da standart girdiden metni okur ve bunu kullanıcının istediği biçime dönüştürerek standart çıktıya okur.

sed girdi/girdiler üzerinde yalnızca bir kere geçiş yapar;böylece verim artar. Ama sed'in asıl yeteneği bir metni boruya filtre edebilmesidir. Bu da sed'i diğer düzenleyici çeşitlerinden ayırır. sed komut satırı veya bir kabuk programı içinden kullanılabilir.

sed üç alandan oluşur :
Giriş alanı (input space), Örüntü alanı (pattern space) ve Tutma alanı (hold space). Giriş alanı yalnızca bir kez okunur ve atılır. Örüntü alanına giriş alanındaki satırlar okunur ve metin dönüşümleri yapılır.Genel olarak çıktıya burada işlenen metin gönderilir. Tutma alanı ise başlangıçta boştur, bir nevi çalışan ara bellektir.

Ana sed parametreleri

sed aşağıdaki komut satırı seçeneklerini içerebilir :

 '-v'  '—version'
Çalıştırılan sed'in sürümünü ve telif hakkı bilgilerini yazar.

 '-h--help'
Hata raporu adreslerini ve komut satırı seçeneklerini özetleyen bir kullanıcı mesajı yazar.

 '-n' '--quiet' '--silent'sed'in varsayılan değeri betik içindeki her dönüşün sonuna örüntü alalını yazar. Bu seçenek bu otomatik yazımı kaldırır.(Otomatik yazımı tekrar kullanmak için p komutu kullanılır).

 '-e script' '--expression=script'
Script dosyası içerisindeki komutları girdi işlenirken çalıştırılacak olan komutlara ekler.

 '-f script' '--file=script'''' Script dosyasındaki komutları, girdi işlenirken çalıştırılacak olan komutlara ekler. Eğer -e,-f ,-expression ya da –file' seçenekleri verilmemişse komut satırındaki ilk argüman, çalıştırılacak olan betik olarak alınır.

Yukarıdaki işlemlerden sora herhangi komut satırı parametresi kalırsa, bu işlenecek dosyanın adıymış gibi yorumlanır. Bir dosya adı standart giriş akımını temsil etmektedir. Eğer hiç dosya adı belirtilmemişse standart girdi işlenir.

Dış bağlantılar

 sed için GNU projesi dokümantasyonu (İngilizce)
 sed için FreeBSD dokümantasyonu (İngilizce)

Özgür yazılım
Unix yazılımları
Linux
Unix metin işleme araçları

Sed (yazılım)


Hamzalı, Samsun ilinin Tekkeköy ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Çarşamba ovası deltasındadır. Samsun iline 18 km, Tekkeköy ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Tekkeköy'ün mahalleleri

Hamzalı, Tekkeköy


An Maxillaria milenae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vitorino Paiva Castro ngan Guy Robert Chiron. An Maxillaria milenae in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria milenae


الزى الوطني (يعرف أيضا بالملابس الوطنية أو الزي التقليدي أو الزى الشعبي أو الملابس التقليدية) هو زي يعبر عن هوية منطقة جغرافية معينة أو فترة زمنية ما. كما يمكن أن يكون تعبيرا عن مكانة اجتماعية أو وضع اجتماعي أو ديني. عادة ما يتكون الزي من طقمين: طقم للمناسبات اليومية، وأخر يستخدم للاحتفالات والرسميات.

في المناطق التي تستخدم الملابس الغربية للاستخدام العام، يتم استخدام الأزياء الشعبية في المناسبات الخاصة والاحتفالات، خاصة تلك المرتبطة بالعادات والتقاليد أو الزفاف.

توجد حالات في عصرنا الحديث، يتم فرض استخدام الزي التقليدي، كما في بوتان.

مراجع

انظر أيضا

أزياء تنكرية
أزياء وطنية
تصميم الأزياء التنكرية
رموز وطنية
ملابس حسب البلد

زي وطني


Embryo, embrión en latín y en varias lenguas actuales, puede referirse a:

Embryo, una película de 1976 protagonizada por Rock Hudson.
Embryo, una banda alemana de rock progresivo.
Embryo, una canción de Pink Floyd incluida en su álbum Works.
Embryo, una canción de Dir En Grey incluida en su álbum Kisou.
Embryo, una canción de Black Sabbath incluida en su álbum Master of Reality.

Embryo


Schwäbe ist der Familienname folgender Personen:
 Kevin Schwäbe (* 1990), deutscher Ringer
 Marvin Schwäbe (* 1995), deutscher Fußballtorhüter

Schwäbe


Billie de Montfort est une jument trotteur français, née en 2011. Fille de Jasmin de Flore et de Quismy de Montfort, par And Arifant, elle appartient à son éleveur Philippe Dauphin, est entraînée par Sébastien Guarato et drivée le plus souvent par Éric Raffin, David Thomain ou Gabriele Gelormini. Sa carrière est remarquable par sa longévité au plus haut niveau, devenue rare dans les courses contemporaines.

Carrière de courses

Précoce, Billie de Montfort débute à l'automne de ses 2 ans par une série de cinq victoires consécutives, dont un premier groupe, le Prix Une de Mai, qui la placent rapidement à la tête de sa génération. Elle trouve d'ailleurs la consécration dans le Critérium des Jeunes, face aux Bird Parker, Booster Winner et autres Brillantissime, représentants d'une génération de mâles exceptionnelle qui attend encore son messie, un certain Bold Eagle, son compagnon d'entraînement qui, à l'époque, commence à peine à prendre son envol. En attendant, Billie de Montfort confirme qu'elle est la reine de sa génération, enchaînant les succès et ne quittant jamais le podium. C'est seulement à la fin de l'année 2014 qu'elle doit abandonner le pouvoir à Bold Eagle, qui s'impose dans le Critérium des 3 ans. Mais elle continue à dominer ses contemporaines et à remporter tout ce que son voisin de box veut bien lui laisser. De quoi enquiller, jusqu'à la fin de son année de 4 ans, la bagatelle de huit semi-classiques, deux victoires en Suède face aux meilleures 4 ans scandinaves, un Critérium et plusieurs accessits de groupe 1 dont le premier dans le Grand Prix de l'UET derrière Bold Eagle. En revanche elle connaît un premier échec dans le Critérium Continental, en fin d'année.

À 5 ans, Billie de Montfort commence à défier les chevaux d'âge, à l'heure où beaucoup de pouliches ayant brillé durant leur jeunesse sont prudemment rentrées au haras. Cependant, la marche est un peu haute. Elle ne craint pas de tenter sa chance dans l'Elitloppet à Solvalla, mais échoue en finale. Elle peine à renouer avec la victoire (qui la fuit depuis l'été 2015), tente même sa chance au monté (une fois, sans succès, dans le Prix des Élites) mais se montre régulière et récolte des podiums au plus haut niveau. Elle est ainsi dauphine de Bold Eagle dans le Prix de l'Atlantique, le Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur ou le Grand Prix de Wallonie, ou du grand Timoko dans le Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes, dans lequel elle obtient son record de 1'09"2. Mais il lui faut attendre quelque trois ans et deux mois avant de repasser le poteau en tête, dans le Grand Prix de Gelsenkirchen en Allemagne, en octobre 2018. Et puis un an encore, cette fois aux Baléares, dont elle s'adjuge le Grand Prix en jument déclassée. Rendue populaire par sa longévité et sa présence dans toutes les grandes joutes, elle se rappelle au bon souvenir de tout le monde en décembre 2019 lorsqu'elle remporte le Prix de Bourgogne, prouvant qu'à huit ans et après une carrière aussi éprouvante, elle est capable encore d'exploit. Même si elle ne montera jamais sur le podium des Prix d'Amérique et autres grandes épreuves où elle participe toujours en outsider mais y fait toujours bonne figure, elle se bâtit un très riche palmarès et fait valoir ses beaux restes à 9 et 10 ans en allant remporter plusieurs belles courses européennes, dont deux groupe 1 en Italie. Et alors que l'heure de la retraite approche (elle est atteinte par la limite d'âge en 2022), elle trouve le moyen, infatigable, insubmersible, de se qualifier pour le Prix d'Amérique 2022 en se classant troisième du Prix de Bourgogne. Elle ne peut en revanche que figurer dans la belle et quinze jours plus tard dans le Prix de France, théâtre de ses adieux à Vincennes. Mais pour sa dernière course en France, elle s'offre une belle troisième place dans le Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur.

Palmarès

Groupes

 Critérium des Jeunes (2014)
 Prix de Sélection (2015)
 Prix de l'Atlantique (2016)
 Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur (2018)
 Prix de l'Étoile (2014)
 Critérium des 3 ans (2014)
 Prix de Sélection (2016)
 Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur (2020, 2022)
4e Critérium des 4 ans (2015)
4e Prix de l'Atlantique (2018, 2019)
4e Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur (2021)
5e Prix de France (2019)
5e Grand Critérium de Vitesse de la Côte d'Azur (2019)

 Grand Prix des Nations (2020)
Grand Prix de la Côte d'Azur (2021)
 Grand Prix de la Ville de Montecatini (2021)
 Palio des Communes (2019)
4e Grand Prix de la Loterie (2020)
4e Gran Premio Royal Mares del Trotto (2020)

 UET
  Grand Prix de l'UET (2015)

  Grand Prix de Wallonie (2017, 2018)
 Grand Prix de Wallonie (2019)

  Finlandia Ajo (2018)
 St Michel Ajo (2021)

  Paralympiatravet (2020)

Groupes

 Prix Une de Mai (2013)
Prix Masina (2014)
 Prix Ozo (2014)
Prix Reine du Corta (2014)
Prix de Tonnac-Villeneuve (2015)
Prix Paul Leguerney (2015)
Prix Gaston de Wazières (2015)
Prix Guy Le Gonidec (2015)
Prix de Bourgogne (2019)
 Prix Gélinotte (2014)
 Prix Roquépine (2014)
 Prix Guy Deloison (2014)
 Prix Annick Dreux (2014)
 Prix Charles Tiercelin (2015)
 Prix Ariste Hémard (2015)
 Prix Ovide Moulinet (2015)
 Critérium de Vitesse de Basse-Normandie (2016, 2017, 2018)
 Prix de la Communauté de communes de la Thiérache du Centre (2017, 2020)
 Grand Prix du Département des Alpes-Maritimes (2017)
 Prix de Bretagne (2017)
 Prix Uranie (2014)
 Prix Louis Jariel (2016)
 Prix de la Communauté de communes de la Thiérache du Centre (2016, 2018, 2019)
 Grand Prix du Sud-Ouest (2017)
 Prix de Washington (2019)
 Prix du Bourbonnais (2019)
 Prix de Bourgogne (2018, 2022)

 Gjensidige 4 ars Elite (2015)
 Stl Gulddivisionen Final (2020)

  Grand Prix de Victoria Park (2016, 2018)
 Grand Prix de Victoria Park (2019)

 Grand Prix de la Toussaint (2019)
 Grand Prix de la Toussaint (2017, 2018)

 Grand Prix des Baléares (2019)
  Grand Prix des Baléares (2018)

 Grand Prix de Gelsenkirchen (2018)
  Grand Prix de Gelsenkirchen (2018)

Origines
Billie de Montfort est issu de Jasmin de Flore 1'13, l'un des ténors de sa génération, vainqueur de deux Critériums (des 4 ans et des 5 ans) et d'un Prix de Sélection, dont la carrière s'acheva à 5 ans. Il a bien produit ensuite, donnant notamment Save The Quick 1'10 (Prix de Normandie, Championnat européen des juments, deuxième du Prix de Cornulier) et Ganay de Banville 1'09 (Prix de l'Étoile).

Notes et références

Articles connexes

 Liste de chevaux de course
 Trotteur
 Sport hippique

Liens externes
 Billie de Montfort : the Kid devenue légende sur Province-courses.fr (24 H au trot)

Cheval de course
Trotteur français
Cheval de course français
Cheval de course né en 2011
Animal né en 2011
Jument

Billie de Montfort


El Abierto de Estados Unidos 1982 es un torneo de tenis disputado en superficie dura, siendo el cuarto y último torneo del Grand Slam del año.

Finales

Senior

Individuales masculinos

 Jimmy Connors vence a  Ivan Lendl 6-3, 6-2, 4-6, 6-4

Individuales femeninos

 Chris Evert vence a  Hana Mandlíková 6-3, 6-1

Dobles masculinos

 Kevin Curren /  Steve Denton vencen a  Victor Amaya /  Hank Pfister 6-2, 6-7(4), 5-7, 6-2, 6-4

Dobles femeninos

 Rosemary Casals /  Wendy Turnbull vencen a  Barbara Potter /  Sharon Walsh 6-4, 6-4

Dobles mixto

 Anne Smith /  Kevin Curren vencen a  Barbara Potter /  Ferdi Taygan 6-7, 7-6(4), 7-6(5)

Junior

Individuales masculinos

 Pat Cash vence a  Guy Forget 6-3, 6-3

Individuales femeninos

 Beth Herr vence a  Gretchen Magers 6-3, 6-1

Dobles masculinos

 Jonathan Canter /  Michael Kures vencen a  Pat Cash /  John Frawley 7-6, 6-3

Dobles femeninos

 Penny Barg /  Beth Herr vencen a  Ann Hulbert /  Bernadette Randall 1-6, 7-5, 7-6

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Abierto de Estados Unidos 1982

Abierto de Estados Unidos 1982


Maximilian Adam von Blumencron, korrekter Adelsname Maximilian Adam Ludwig von Blumencron; ursprünglicher Name ohne Adelsprädikat  Maximilian Adam Ludwig (* 1612 in Babenhausen (Hessen); † nach 1690) war ein Militär der Katholischen Liga im Dreißigjährigen Krieg, später Amtmann der Fürstbischöfe von Würzburg und Begründer des Adelsgeschlechtes der Ritter (später Freiherren) von Blumencron.

Leben und Wirken
Maximilian Adam von Blumencron bzw. Maximilian Adam Ludwig von Blumencron trug vor seiner Erhebung in den Adelsstand den Familiennamen Ludwig. In der Nobilitierungsurkunde von 1690 heißt es, seine Vorfahren hätten sich um das Fürstbistum Würzburg bzw. das Herzogtum Franken, in Verwaltungsämtern, wie Rentmeistern oder Kanzlisten verdient gemacht.

Ludwig war Soldat der Katholischen Liga im Dreißigjährigen Krieg. Zunächst Volontär (Freiwilliger) im Reiterregiment des Generalfeldzeugmeisters Hannibal von Schauenburg bzw. Schaumburg (1582–1634) wurde er 1631 in der Schlacht bei Breitenfeld von den Schweden gefangen und längere Zeit in Haft gehalten. Dann diente er drei Jahre als Kornett im Regiment zu Pferde des Freiherrn Johann von Werth (1591–1652) und zwei Jahre als Regiments-Quartiermeister bei Oberst (später General) Johann von Sporck (1600–1679). In letzterer Stellung hatte er sich um die Verpflegung, die Quartiere und den Nachschub der Truppe zu kümmern, worauf offenbar später im Adelswappen der silberne Löffel anspielt.

1637 nahm Maximilian Adam Ludwig seinen Abschied vom Militär und trat in den Verwaltungsdienst der Fürstbischöfe von Würzburg ein. Diese Laufbahn bekleidete er 50 Jahre unter sieben Bischöfen, wobei er Landkommissar für die kaiserlichen bzw. alliierten Truppen, Amtmann des Sinngrundes, Verwalter des Klosters Frauenroth und später Oberschultheiss von Gemünden am Main war.

Mit 70 Jahren (um 1685) zog sich der Beamte ins Privatleben, auf sein Gut Babenhausen bei Hanau zurück, welches er um 1688, wegen der drohenden Franzoseneinfälle verließ und Besitztümer in Österreichisch-Schlesien erwarb. Mit Adelsbrief vom 21. Juni 1690 erhob ihn Kaiser Leopold I.  als Maximilian Adam Ludwig von Blumencron in den böhmischen Ritterstand. Damit wurde er zum Stammvater des Adelsgeschlechtes von Blumencron, welches später in den Freiherrenrang aufstieg.

Todesdatum und Todesort des Maximilian Adam Ludwig von Blumencron sind unbekannt.
Er scheint sich mit seiner Familie jedoch auch nach der Nobilitierung zumindest teilweise noch in Babenhausen aufgehalten zu haben, denn seine dritte Frau Anna Maria geb. Faydt starb dort am 15. Februar 1692 und wurde in der Peterskirche des benachbarten Stockstadt am Main beigesetzt.

Familienverhältnisse
Maximilian Adam Ludwig von Blumencron war dreimal verheiratet.

 1. Frau: Eva Maria geb. Frank
 2. Frau: Maria Dorothea Moser
 3. Frau: Anna Maria (auch Martha) geb. Faydt; † 15. Februar 1692 in Babenhausen

Mit den 3 Frauen zeugte er mindestens 19 Kinder. Historisch bedeutend sind:

 1. Franz Ludwig, † um 1703; Generalsteuereinnehmer der Schlesischen Stände in Breslau
 2. Franz Georg, * 28. März 1651 in Frauenroth;  Kurmainzer Oberfeldkriegskommissar, 1678–1686 bischöflicher Amtmann in Freudenberg (Baden); Erwerber und Begründer der Herrschaft Wattenheim in der Pfalz
 3. Maximilian Adam, * 20. Oktober 1653 in Frauenroth, † 18. April 1690 in Speyer; Jurist, Kaiserlicher Rat am Reichskammergericht Speyer. Von ihm stammen alle heute noch lebenden Namensträger der Adelsfamilie von Blumencron ab.
 4. Eva Maria, Chorschwester im Kloster St. Clara zu Bamberg
 5. Maria Dorothea, * 27. April 1644 in Frauenroth, † 1715; Zisterzienserin und Äbtissin im Kloster Gottesthal bei Oestrich im Rheingau. Ihre Grabplatte wurde bei Bauarbeiten 1992 wiederentdeckt und befindet sich heute in der katholischen Pfarrkirche St. Martin in Oestrich.
 6. Elisabeth Maria ⚭ Freiherr von Braillat, in Mainz, kaiserlicher Reichshofrat.

Wappen
Maximilian Adam Ludwig von Blumencron erhielt 1690 bei der Nobilitierung ein Wappen, das seine Nachkommen, teils leicht abgewandelt, weiterführten. Durch den Blumencronschen Besitz der Herrschaft Wattenheim ging ihre Wappenfigur über in das heutige Gemeindewappen des Dorfes Wattenheim.

Die Wappenbeschreibung lautete gemäß dem Adelsbrief von 1690: In blauem Schild die von den Knien an gerade aufwärts stehende Figur eines jungen Mannes, bekleidet mit rotem Rock, der vorne mit dunkelroten Knöpfen geschlossen ist, in der Mitte mit einer weißen Binde umgürtet, auf dem Kopf eine rote, geschlitzte ungarische Haube, mit braunem, pelzenem Futter überschlagen; in der rechten Hand ein aufwärts gehaltenes, blankes Schwert führend. Darüber ein Ritterhelm mit roten und blauen Helmdecken, als Helmkleinod eine gleichartige Figur wie im Wappenschild, jedoch mit blauem Rock bekleidet, eine Blumenkrone auf dem Haupt tragend und einen aufwärts gerichteten, silbernen Löffel in der Rechten haltend.

Altarstiftung

In der Klosterkirche Frauenroth befindet sich ein doppelseitig benutzbarer Barock-Hochaltar. Laut Inschrift auf der Predella (Rückseite) ließ Maximilian Adam von Blumencron als Klosterverwalter die ruinierte Kirche wieder für den Gottesdienst herstellen und hat den Altar 1652 gestiftet. Zu jener Zeit trug er noch den bürgerlichen Familiennamen Ludwig und ist dort zu Füßen eines Kreuzes kniend mit seinen beiden ersten Frauen und 11 Kindern dargestellt. Die Inschrift lautet:

Literatur
 Anton Meißner: Neue Beiträge zur Wattenheimer Orts- und Kirchengeschichte. Teil 1, Verlag Kath. Pfarramt Wattenheim, 2005.
 Hans Othmar Müller von Blumencron: Maximilian Adam Ludwig – Stammvater des Geschlechts von Blumencron. In:  Würzburger Diözesangeschichtsblätter. Band 67, 2005, S. 371–372; Ausschnitt aus der Quelle, zu Franz Georg von Blumencron.
 Hans Friedrich von Ehrenkrook: Genealogisches Handbuch des Adels. Band 16, S. 48, Deutsches Adelsarchiv, 1957; Ausschnitt aus der Quelle.

Weblinks
 Maximilian Adam von Blumencron im Portal Thesaurus

Einzelnachweise

Militärperson (deutsche Geschichte)
Militärperson im Dreißigjährigen Krieg (HRR)
Amtmann (Hochstift Würzburg)
Adliger
Geboren 1612
Gestorben im 17. oder 18. Jahrhundert
Mann

Maximilian Adam von Blumencron


Hannes Þórður Pétursson Hafstein (4 December 1861 – 13 December 1922) was an Icelandic politician and poet. In 1904 he became the first Icelander to be appointed to the Danish Cabinet as the minister for Iceland in the Cabinet of Deuntzer and was – unlike the previous minister for Iceland Peter Adler Alberti – responsible to the Icelandic Althing.

Biography

Hannes was born on the farm Möðruvellir in Hörgárdalur valley. His parents were Pétur Havstein (17 February 1812 – 24 June 1875) Governor of North and East Iceland and Kristjana Gunnarsdóttir Havstein (20 September 1836 – 24 February 1927) sister of Iceland's first bank chairman, Tryggvi Gunnarsson.

He obtained the national grammar school leaving certificate (stúdentspróf) in 1880 and obtained a law degree (lower second class) from the University of Copenhagen in 1886. He was member of Alþingi in 1900–1901, 1903–1915 and 1916–1922, and attended his last meeting there in 1917.

He was proposed the first Minister for Iceland on 31 January 1904 from 1 February 1904, and he served as such until 31 March 1909. Then he became the managing director of the Bank of Iceland. In 1912 he was elected speaker of Althingi, prior to becoming Minister for Iceland for the second time from 24 July 1912 to 21 July 1914, when he became managing director again. In 1917 his declining health forced him to resign his duties.

Hannes Hafstein died in Reykjavík on 13 December 1922. In 1931 a statue of Hannes by sculptor Einar Jónsson was unveiled in Reykjavik. The roundels on his and his wife's graves (see photo to left) were also by Einar Jónsson.

As a poet, Hannes Hafstein mostly wrote in the national romantic tradition, often with a humorous, even satirical, touch. His poems – like Hannes himself – were highly popular with the Icelandic people.

References

Further reading

External links

Hannes Hafstein - Hannesarholt - City of Literature
The non-profit organization Hannesarholt's homepage

1861 births
1922 deaths
Icelandic people of Danish descent
Icelandic male poets
Speakers of the Althing
Home Rule Party (Iceland) politicians
Ministers for Iceland

Hannes Hafstein


Dargiler (Dargice: дарганти, Rusça: даргинцы) Kuzeydoğu Kafkasya'da, özellikle de Dağıstan'da yaşayan ve Doğu- Kafkas dillerinden Dargice'yi konuşan halk. Günümüzde Dağıstan Cumhuriyeti'ndeki nüfusları tahminen 516 bin kadar olup, diğer eski Sovyet toprakları üzerinde yaşayanlarla birlikte yaklaşık 680 binin üzerinde bir nüfusa sahip oldukları tahmin edilmektedir.

Dargi yerleşim birimlerinin kuzeybatısında Avarlar, kuzeydoğusunda Kumuklar, doğusunda çeşitli Lezgi boylarıyla, Azeriler, batısında Laklar, güneyinde ise yine Lezgi boyları yaşamaktadır. Darginlerin tamamı Müslüman olmakla birlikte, küçük bir Şii azınlık dışında çoğunluğu Sunni mezhebindendir.

Dağıstan'ın merkezi bölgesinde ve tarihi Derbent kentinin batısında Khaydag boyu yaşamaktadır. Tarihsel olarak Dağıstan'ın ileri gelen hanlık merkezlerinden Mecalis kenti, Khaydaglar'ın prensliklerinin (utsmi) tahtlarının bulunduğu başkentleriydi. Kuzeydoğu Kafkas dillerinden Dargwa dilinin farklı bir lehçesini konuşurlar.

Dargi dili Cudaxar, Akuşa/Urakha, Kaytak, Kubaçi, Dejbug, Xarbug, Muirin, Sırxin olmak üzere 8 ayrı ağza ayrılır. Sayıca en yaygın konuşulan ağızlar ise Cudaxar, Akuşa/Urakha, Kaytak'dır.

Dağıstan'daki etnik gruplar

Dargiler


Kochen steht für:

 Kochen, das Garen von Nahrung durch Wasser
 das Handwerk im Allgemeinen, siehe Kochkunst
 das Finden von Nebenlösungen in Schachkompositionen
 umgangssprachlich für Sieden

Familienname folgender Personen:
 Albrecht Heinrich Matthias Kochen (1776–1847), deutscher evangelischer Theologe und Geistlicher
 Manfred Kochen (1928–1989), US-amerikanischer Mathematiker und Informationswissenschaftler
 Michael M. Kochen (* 1950), deutscher Mediziner
 Simon Kochen (* 1934), US-amerikanischer Mathematiker

Siehe auch:
 kochen & genießen
 Kochen-Specker-Theorem

Kochen (Begriffsklärung)


Berlinsku trilogiju čine tri studijska albuma engleskog pjevača i skladatelja Davida Bowieja: Low (iz 1977.), "Heroes" (iz 1977.) i Lodger (iz 1979.). Ti su uradci bili snimljeni nakon što se Bowie krajem 1976. preselio u Zapadni Berlin te je na njima eksperimentirao s elementima elektroničke glazbe, krautrocka, ambijentalne i svjetske glazbe u suradnji s američkim producentom Tonyjem Viscontijem i engleskim glazbenikom Brianom Enom.

Ta je tri albuma Bowie počeo nazivati Berlinskom trilogijom tijekom promidžbe Lodgera, iako je "Heroes" jedini dio trilogije koji je većim dijelom bio snimljen u Berlinu. Svaki je uradak ušao u top 5 mjesta na britanskim ljestvicama. Bowie je kasnije glazbu na toj trilogiji opisao svojom "DNK". Consequence of Sound izjavio je da je trilogija "trostruki pogodak art rocka", dok je Rolling Stone napisao da "sadrži najinovativniju glazbu u glazbenikovom utjecajnovom opusu".

Pozadina
Nakon perioda u liku Mršavog Bijelog Vojvode i komercijalno uspješnih singlova "Fame" i "Golden Years" 1976. godine Bowie je želio napustiti narkomansku kulturu Los Angelesa, gdje je postao ovisan o kokainu. Također je postao i središtem polemika zbog svojih komentara kojim je naočigled podržao fašizam. Rekao je da se čudno ponašao zbog ovisnosti i lošeg psihičkog zdravlja te dodao: "Bio sam potpuno lud i izvan sebe". To je vrijeme nazvao "najmračnijim razdobljem svojega života" i priznao da se zbog svoje "astronomske" ovisnosti o kokainu ne sjeća snimanja Station to Stationa, koje se odvijalo u Los Angelesu krajem 1975. godine. Budući da mu se zdravlje pogoršavalo, Bowie je pokušao manje konzumirati kokain i postepeno se odmaknuti od lika Thin White Dukea, kojeg je počeo smatrati "doista gadnim". Rekao je: "Bilo je to opasno razdoblje. Bio sam fizički i emocionalno izmučen i počeo sam preispitivati svoj razum".

Bowie se tijekom druge polovice 1976. preselio u Švicarsku. Ondje je počeo proučavati različite oblike umjetnosti i posjećivati galerije u Ženevi te muzej Brücke u Berlinu te je tako (prema riječima biografa Christophera Sandforda) postao "plodan stvaratelj i kolekcionar modernih umjetničkih djela ... Ne samo da je postao poznata mecena ekspresionističke umjetnosti, već se zatvoren u Clos des Mésangesu odlučio više posvetiti klasičnoj glazbi i književnosti te je počeo pisati autobiografiju". Kasnije se te godine Bowie s prijateljem i pjevačem Iggyjem Popom preselio u Berlin kako ne bi toliko bio u središtu pozornosti i kako bi se lakše nosio sa svojom ovisnošću:

Dok je dijelio stan s Iggyjem Popom, Bowie se počeo zanimati za njemačku glazbenu scenu, koju su činili izvođači kao što su Tangerine Dream, Kraftwerk, Cluster, Harmonia i Neu!. Prije nego što su se preselili u stan u ulici Hauptstraße, Pop i Bowie neko su vrijeme živjeli s Edgarom Froeseom iz Tangerine Dreama i njegovom obitelji u njihovoj kući u Schönebergu. Froese je također pomogao Bowieju da se oporavi i upoznao ga s berlinskom podzemnom glazbenom scenom. Bowie je rekao da ga se Froeseov samostalni album Epsilon in Malaysian Pale snažno dojmio i da je postao popratna glazba njegovom životu u Berlinu. Dok se nekoliko mjeseci oporavljao, također ga je počeo zanimati i minimalistični album Discreet Music Briana Ena (iz 1975.). Upoznao je Ena 1976. i ubrzo nakon toga počeo je surađivati s njim i producentom Tonyjem Viscontijem. Iste je godine Bowie s Popom napisao pjesme za Popov debitantski samostalni album The Idiot (iz 1977.) te je bio i njegov producent. Budući da je rad na The Idiotu počeo prije nego na Lowu, često se smatra da je Popov The Idiot neslužbeni početak Bowiejevog berlinskog razdoblja, premda su ta dva albuma bila snimljena u gotovo isto vrijeme.

Povijest

1976. – 1977.: Low

Album Low (iz 1977.) bio je sniman u vrijeme dok se Bowie borio s teškim privatnim problemima, među kojima su bili problematični brak i ovisnost o drogi: "Na albumu Low prisutno je mnogo boli. Tad sam se prvi put pokušao riješiti kokaina, što je bilo strahovito bolno. I preselio sam se u Berlin kako bih to postigao. Preselio sam se iz svjetskog centra kokaina [Los Angelesa] u svjetski centar bijeloga. Na svu sreću, bijelo mi se nije svidjelo pa nisam bio u opasnosti". Visconti je izjavio da naziv djelomično aludira na Bowiejeva "loša" raspoloženja tijekom skladanja i snimanja tog albuma. Na tom se uratku Bowie prvi put počeo baviti elektroničkom i ambijentalnom glazbom. Na prvoj se strani albuma nalaze kraći, izravni isječci avant-pop pjesama; druga se strana uglavnom sastoji od duljih, instrumentalnih skladbi. Iako mu se često pogrešno pripisuju zasluge za produkciju Lowa, Eno je bio umjetnički direktor i skladao veći dio druge strane albuma te je napisao instrumental za pjesmu "Warszawa" dok je Bowie bio na pariškom sudu na kojem je podnio tužbu protiv svojeg bivšeg menadžera. Djelomično nadahnut krautrockom Tangerine Dreama, Kraftwerka i sastava Neu! Low je pokazao odmak od pripovijedanja u Bowiejevim pjesamama prema apstraktnijim pjesmama u kojima su tekstovi povremeni i neobavezni.

Low i The Idiot većim su dijelom bili snimljeni u Francuskoj; od uradaka u Bowiejevoj trilogiji samo su Low i "Heroes" bili snimljeni u studiju Hansa Studios u Berlinu, kojem je nadimak bio "Hansa pored zida" zbog toga što je bio blizu upečatljive strukture koja je odvajala Zapadni od Istočnog Berlina. Iako je dovršio album u studenom 1976. godine, njegovoj je diskografskoj kući bilo potrebno još tri mjeseca da ga objavi. Nakon objave dobio je mnoštvo negativnih kritika; RCA, njegova diskografska kuća koja je namjeravala održati dotadašnji komercijalni uspjeh pjevača, u početku nije prihvatila album, a Bowiejev bivši menadžer, Tony Defries, koji je i dalje namjeravao zaraditi na pjevaču, pokušao je spriječiti njegovu objavu. Usprkos tome, singl "Sound and Vision" pojavio se na trećem mjestu britanskih ljestvica, dok je sam Low nadišao uspjeh Station to Stationa — pojavio se na drugom mjestu britanskih ljestvica.

1977. – 1978.: "Heroes" i svjetska turneja

Iako je ponovio minimalističan i instrumentalan stil koji je bio prisutan na Lowu, na drugom su se dijelu trilogije, albumu "Heroes" (iz 1977.), pojavilo više elemenata popa i rocka; na tom se uratku Bowieju pridružio Robert Fripp, česti Enov suradnik i gitarist grupe King Crimson. Poput Lowa, "Heroes" je prikazao duh vremena uoči hladnog rata, simbolički prikazanog podijeljenim gradom Berlinom. Mnogo je izvora ambijentalnih zvukova na albumu, a među njima su generatori bijele buke, sintesajzeri i koto. Uradak je također bio uspješan i našao se na trećem mjestu britanskih ljestvica. Njegova naslovna skladba, iako se pojavila tek na 24. mjestu britanske ljestvice singlova, vrlo je brzo postala popularna i nekoliko mjeseci kasnije bila je objavljena na njemačkom i francuskom. Aludirajući na rastuću scenu novog vala RCA Records reklamirao je "Heroes" sloganom "Postoji stari val. Postoji novi val. A postoji i David Bowie..."

Nakon što je 1977. objavio "Heroes", Bowie je proveo veći dio 1978. na svjetskoj turneji Isolar II tijekom koje je na sedamdeset koncerata u 12 država izveo glazbu s prva dva albuma Berlinske trilogije pred gotovo milijun ljudi. Do tog se vremena uspješno odviknuo od droge; životopisac David Buckley napisao je da je Isolar II bila "Bowiejeva prva turneja u pet godina tijekom koje se vjerojatno nije anestezirao ogromnim količinama kokaina prije odlaska na pozornicu. ... Bez nesvjestice koju su mu prije izazivale droge sad je bio dovoljno psihički zdrav da stvara prijatelje." Snimke s turneje pojavile su se na koncertnom albumu Stage, koji je bio objavljen iste godine.

1979.: Lodger
U vrijeme albuma Lodger (iz 1979.) Bowie je počeo govoriti o prethodnim dvama albumima kao o početku trilogije utemeljene na gradu Berlinu koja završava Lodgerom, što je uglavnom bila marketinška tehnika kojom je nastojao podržati neobičan novi album. Na Lodgeru, posljednjem dijelu onoga što je Bowie nazvao svojim "triptihom", više nije bila prisutna minimalistična, ambijentalna priroda prethodnih dvaju albuma, već je došlo do djelomičnog povratka bubnjarskom i gitarističkom rocku i popu iz vremena prije berlinskog razdoblja. Bio je snimljen u Švicarskoj i New Yorku te ga čini spoj novog vala i svjetske glazbe, s time da se na određenim mjestima pojavljuju glazbene ljestvice istočnjačkog podrijetla. Neke su pjesme nastale uz pomoć karata iskrivljenih strategija koje su osmilili Eno i Peter Schmidt: Na "Boys Keep Swinging" članovi sastava morali su zamijeniti glazbala, na "Move On" su akordi ranije Bowiejeve skladbe "All the Young Dudes" bili svirani unatrag, dok su se na "Red Money" pojavile pozadinske dionice iz "Sister Midnight", pjesme koju je Bowie prethodno skladao s Iggyjem Popom. Uradak je bio snimljen u Švicarskoj. Prije nego što je bio objavljen, Mel Ilberman iz RCA-a izjavio je: "Mogli bismo ga nazvati Bowiejevim Sergeant Pepperom ... Konceptualni je album koji prikazuje naslovnog podstanara kao lutalicu bez kuće, kojeg muče stresovi života i tehnologija".

Lodger je u početku dobivao miješane kritike; životopisac Christopher Sandford izjavio je: "Uradak je čudnim odlukama uništio velika očekivanja, a nakon njega je Bowie na petnaest godina prestao raditi s Enom". Lodger se našao na 4. mjestu britanskih ljestvica i 20. mjestu ljestvica u SAD-u te su s njega bili objavljenih singlovi "Boys Keep Swinging" (koji se našao na 7. mjestu britanskih ljestvica) i
"DJ". Krajem godine Bowie i njegova supruga Angela započeli su s postupkom razvoda i, nakon nekoliko mjeseci mučne parnice, razveli su se početkom 1980. godine. Početkom 1980-ih Bowie se preselio u New York City.

Izvori

Bibliografija

 Carr, Roy; Murray, Charles Shaar (1981). Bowie: An Illustrated Record. New York: Avon. .

David Bowie

Berlinska trilogija


A Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO) propôs um plano de proteção ao patrimônio cultural do mundo, através da Convenção sobre o Patrimônio Cultural Imaterial da Humanidade, cujo processo de implementação teve início em 1997 e foi oficializado em 2003. Esta é uma lista do Patrimônio Cultural Imaterial existente no Brasil, especificamente classificada pela UNESCO visando catalogar e proteger manifestações da cultura humana no país. O Brasil, país que reúne uma diversa cultura originada do contato direto entre as culturas ameríndias, africana e europeia, ratificou a convenção em 1 de março de 2006, tornando suas manifestações culturais elegíveis para inclusão na lista.

As manifestações Expressões orais e gráficas dos Oiampis e Samba de roda do Recôncavo baiano foram as primeiras manifestações do Brasil incluídas na lista do Patrimônio Cultural Imaterial da UNESCO por ocasião da 3.ª Sessão do Comitê Intergovernamental para a Proteção do Patrimônio Cultural Imaterial da Humanidade, realizada em Istambul (Turquia) em 2008. Desde a mais recente adesão à lista, o Brasil totaliza 6 manifestações culturais classificadas como Patrimônio Cultural Imaterial.

Bens imateriais
O Brasil conta atualmente com as seguintes manifestações declaradas como Patrimônio Cultural Imaterial pela UNESCO:

Ver também
 Lista do Patrimônio Mundial no Brasil
 Cultura do Brasil

Brasil
Patrimônio cultural imaterial do Brasil
Conservação no Brasil
Cultura do Brasil

Lista do Património Cultural Imaterial da Humanidade no Brasil


Druga hrvatska odbojkaška liga je predstavljala ligu četvrtog stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene u sezoni 2019./20.
Sudjelovala su 44 kluba u 4 regionalne skupine - "Istok", "Jug", "Sjever" i "Zapad".
Zbog pandemije COVID-19 su natjecanja prekinuta u ožujku, te kasnije obustavljena, priznajući zatečeni poredak kao konačni.

Istok

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr
 natjecanja.hos-cvf.hr, wayback

Jug

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr
 natjecanja.hos-cvf.hr, wayback

Sjever

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr
 natjecanja.hos-cvf.hr, wayback

Zapad

 Izvori:
 natjecanja.hos-cvf.hr
 natjecanja.hos-cvf.hr, wayback

Povezani članci
 Prva liga 2019./20.
 Prva B liga 2019./20.
 Kup Snježane Ušić 2019./20.

Vanjske poveznice
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 natjecanja.hos-cvf.hr

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva - sezona 2019./2020., pristupljeno 30. svibnja 2022.
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva - sezona 2019./2020., wayback arhiva

2019-20

2. HOL za žene 2019./20.


O carte de joc este o bucată ușoară   de hârtie special pregătită, din carton subțire,  dintr-un amestec de hârtie și bumbac sau dintr-un strat subțire de plastic, marcată cu motive distinctive și utilizată ca una dintre piesele unui set folosit la jocurile de cărți. Cărțile de joc au, de obicei, dimensiunea palmei pentru o manipulare convenabilă și au fost inventate pentru prima dată în China în timpul dinastiei Tang.

Istoric

Istoria timpurie

Cărțile de joc au fost inventate în timpul dinastiei Tang în preajma secolului al IX-lea, ca urmare a utilizării tehnologiei de imprimare pe lemn. Prima referire posibilă la jocurile de cărți provine dintr-un text din secolul al IX-lea cunoscut sub numele de Colecția de obiecte diverse de la Duyang, scris de scriitorul Su E din timpul dinastiei Tang. El o menționează pe prințesa Tongchang, fiica împăratului Yizong din dinastia Tang, jucând un "joc cu foi" în 868 cu membrii clanului lui Wei Baoheng, familia soțului prințesei. Prima carte cunoscută despre jocul cu "foi" a fost numită Yezi Gexi și ar fi fost scrisă de o femeie din timpul dinastiei Tang. Ea a fost menționată de cronicarii dinastiilor ulterioare. Cărturarul Ouyang Xiu (1007-1072) din timpul dinastiei Song (960-1279)  afirmă că jocul cu "foi" exista cel puțin de la mijlocul dinastiei Tang și asocia inventarea sa cu dezvoltarea tiparului ca mijloc de scriere. Cu toate acestea, Ouyang susține, de asemenea, că "foile" erau pagini dintr-o carte folosite într-un joc de masă jucat cu zaruri și că regulile jocului s-au pierdut prin 1067.

Alte jocuri de cărți care erau practicate în timpul consumului de băuturi alcoolice datează din timpul dinastiei Tang. Cu toate acestea, aceste cărți nu conțineau semne sau numere. În schimb, au fost tipărite cu instrucțiuni sau pedepse pentru cine le-a tras.

Cel mai vechi exemplu atestat de joc cu cărți imprimate cu semne și numere a avut loc pe 17 iulie 1294, când "Yan Sengzhu și Zheng Pig-Dog au fost prinși jucând cărți [zhi pai], iar bucățile de lemn pentru imprimarea lor le-au fost confiscate, împreună cu nouă cărți reale".

William Henry Wilkinson sugerează că primele cărți ar fi fost hârtii-monedă reale care dublau atât instrumente de joc, cât și de mizele jucate, într-un mod similar cu cel din jocurile cu cărți de colecție. Folosirea hârtiilor-monedă era incomodă și riscantă, astfel că acestea au fost înlocuite cu bani virtuali cunoscuți sub numele de "cărți bani". Unul dintre cele mai vechi jocuri ale cărui reguli sunt cunoscute este Madiao, un truc-a lua joc, care datează din timpul dinastiei Ming (1368-1644). Cărturarul din secolul al XV-lea Lu Rong l-a descris ca fiind jucat cu 38 de "cărți bani", împărțite în patru categorii: 9 cu monede, 9 cu șiruri de monede (care ar fi putut fi interpretate greșit ca bastonașe desenate naiv), 9 cu miriade (de monede sau de șiruri de monede) și 11 cu zeci de miriade (o miriadă are 10.000 de unități). Ultimele două categorii aveau desenate imagini ale personajelor din romanul Pe marginea apei în loc de sâmburi cu caractere chinezești pentru a marca rangul și semnul lor. Categoria monedelor, în ordine inversă, cu moneda 9 cea mai mică carte și moneda 1 cea mai mare carte.

Persia și Arabia
În ciuda varietății mari de modele, există o uniformitate a structurii. Fiecare semn conține douăsprezece cărți cu primele două fiind, de obicei, cărți cu figuri ale regelui și vizirului și următoarele zece fiind cărți cu cifre. Jumătate din semne folosesc ordinea inversă pentru cărțile cu motive. Există mai multe motive pentru cărțile cu semne, printre care monede, trefle, ulcioare și săbii, care au devenit mai târziu semnele de cărți mameluce și latine. Michael Dummett a speculat că cărțile mamelucilor și-ar avea originea într-un pachet de cărți mai vechi ce conținea 48 de cărți împărțite în patru semne, fiecare semn având zece motive și două cărți cu figuri.

Răspândirea în Europa și primele modificări de design

Cărțile de joc cu patru simboluri sunt atestate pentru prima dată în Europa de Sud în 1365 și derivă probabil din cărțile mameluce ce aveau cupe, monede, săbii și bastoane de polo, care sunt încă folosite în pachetele tradiționale din țările latine. Deoarece polo-ul era un sport puțin cunoscut europenilor pe atunci, bastoanele de polo au fost înlocuite cu bâte sau măciuci. Prezența lor este atestată în 1371 în  Catalonia, în 1377 în Elveția și în 1380 în mai multe locații, inclusiv Florența și Paris. Utilizarea pe scară largă a cărților de joc în Europa poate fi urmărită, cu certitudine, începând din anul 1377.

În registrele Johannei, Ducesa de Brabant și a lui Vaclav I, Duce de Luxemburg, o mențiune datată 14 mai 1379 consemnează: "Date Domnului și Doamnei patru peters, două forme, valoare opt și o jumătate de moutons, cu care să cumpere un pachet de cărți". În registrul contabil pentru 1392 sau 1393, Charles sau Charbot Poupart, trezorier al gospodăriei regelui Carol al VI-lea al Franței, înregistrează o plată pentru pictarea a trei seturi de cărți de joc.

Începând de prin perioada 1418-450 fabricanții profesioniști de cărți de joc din Ulm, Nürnberg și Augsburg au creat pachete de cărți tipărite. Cărțile de joc chiar au concurat cu imaginile religioase ca fiind cele mai frecvente utilizări ale gravurilor în această perioadă. Gravurile anterioare de toate tipurile au fost colorate după imprimare fie manual, fie începând de prin 1450 încoace prin șapirografiere. Aceste cărți de joc din secolul al XV-lea erau probabil pictate. Pachetul vânătoresc flamand, deținut de Muzeul Metropolitan de Artă, este cel mai vechi set complet de cărți de joc obișnuite fabricat în Europa în secolul al XV-lea.

Pe măsură ce cărțile de joc s-au răspândit din Italia în țările germanice, semnele latine au fost înlocuite cu următoarele semne: frunze (sau scuturi), inimi (sau trandafiri), clopote și ghinde, și o combinație de semne latine și germanice și nume franțuzești ca trèfles (trefle, trifoi), carreaux (carouri, romburi), cœurs (inimi) și piques (pici) în jurul anului 1480. Trèfle (trifoi) a fost probabil derivat din ghindă și pique (pică) din frunzele de pe cărțile germane. Numele "pique" și "spade", cu toate acestea, pot fi derivate din simbolul latin sabie (spade). În Anglia, simbolurile franceze au continuat să fie folosite, deși primele pachete care au circulat aveau semne latine. Acest lucru poate explica de ce în limba engleză treflele sunt numite "clubs" și picile "spades".

La sfârșitul secolului al XIV-lea, europenii au schimbat cărțile mameluce cu figuri pentru a-i reprezenta pe membrii famiilor regale europene și pe apropiații lor. Într-o descriere din anul 1377, primele cărți cu figuri au fost inițial un "Rege" așezat, un mareșal superior care ținea simbolul în sus și un mareșal mai mic care ținea simbolul în jos. Ultimele două corespund cu cărțile Ober și Unter din pachetele de cărți germane și elvețiene. Italienii și ibericii au înlocuit sistemul Ober/Unter cu "Cavaler" și "Fante" sau "Sota" înainte de 1390, probabil pentru a face cărțile mai ușor de distins. În Anglia, cartea cu figuri cea mai mică s-a numit "Knave", care însemna inițial băiat (cf. cuvântului german Knabe), astfel încât, în acest context, personajul ar putea reprezenta "prințul", fiul regelui și al reginei; sensul valet a fost dezvoltat mai târziu. Reginele au apărut sporadic în pachete încă din 1377, în special în Germania. Deși germanii au abandonat Regina înaintea anilor 1500, francezii au introdus-o în pachetele de cărți și au pus-o imediat după Rege. Pachetele de 56 de cărți care conțineau un Rege, o Regină, un Cavaler și un Valet (ca în tarot) au devenit comune în secolul al XV-lea.

La mijlocul secolului al XVI-lea, negustorii portughezi au introdus cărțile de joc în Japonia. Primul pachet de cărți indigen japonez a fost Tenshō karuta numit după perioada Tenshō.

Modificări ulterioare de design

Pachete cu indicii la colț și margine (de exemplu, valoarea cărții tipărită în colțul cărții) a permis jucătorilor să-și țină cărțile aproape împreună într-un evantai cu o singură mână (în loc de două mâini utilizate anterior). Primul astfel de pachet cunoscut cu semne latine a fost tipărit de Infirerra și datat 1693, dar această caracteristică a fost frecvent folosită doar de la sfârșitul secolului al XVIII-lea. Primul pachet anglo-american cu această inovație a fost pachetul Saladee, tipărit de Samuel Hart în 1864. În 1870, el și verii lui de la Lawrence & Cohen au fost urmați de Squeeers, care a tipărit primele cărți cu indici care a avut o răspândire mai mare.

Producătorii de cărți din Statele Unite ale Americii au introdus Joker-ul în pachet. El a fost conceput pentru jocul Euchre, care s-a răspândit din Europa până în America imediat după Războiul de Independență. În jocul Euchre, cel mai mare atu este valetul de atu, numit right bower (din germană Bauer); cel de-al doilea atu ca importanță, left bower, este valetul de aceeași culoare cu atuul. Joker-ul a fost inventat în jurul anului 1860 ca un al treilea atu, imperial sau best bower, care a fost clasat mai sus decât ceilalți doi bowers. Se crede că numele de pe card derivă din juker, o variantă de nume pentru Euchre. Cea mai veche menționare a unui Joker care funcționa ca un wild card datează din 1875, cu o variație la jocul de poker.

Formate moderne

Cărțile de joc contemporane sunt grupate în trei mari categorii, în funcție de simbolurile folosite: franceze, latine și germanice. Semnele latine sunt foarte asemănătoare cu cele folosite de spanioli și italieni. Semnele elvețiano-germane sunt destul de distincte pentru a fi evidențiate. Cu excepția Jokerilor și a atuurilor tarot, pachetul francez de 52 de cărți păstrează numărul de cărți din pachetul de cărți folosit de mameluci, în timp ce pachetele latin și germanic au mai puține cărți. Pachetele latine încep cu cărțile cu valori mai mari, în timp ce pachetele germanice încep cu cărțile cu valori mai mici.

Lectură suplimentară
 Maltese playing cards.
 Griffiths, Antony. Prints and Printmaking British Museum Press (in UK),2nd edn, 1996
 Hind, Arthur M. An Introduction to a History of Woodcut. Houghton Mifflin Co. 1935 (in USA), reprinted Dover Publications, 1963
 Roman du Roy Meliadus de Leonnoys (British Library MS Add. 12228, fol. 313v), c. 1352

Referințe

Legături externe
Istoria cărților de joc
 Timeline playing card and tarot history (1370 - 1800)
 Illustrated history of playing cards
 Illustrated short history of playing cards
 History of playing cards
 History of playing cards
 Taxes and Tax Stamps on Playing Cards
 Short history of playing cards
Muzee, institute și organizații
 Collection of links
Colecții online de cărți de joc
 World Web Playing Cards Museum
 British museum
 Bibliothèque nationale de France (Gallica)
 Yale University, Cary Collection of Playing Cards
Producători
 The United States Playing Card Company
 Carta Mundi, Belgium
 Fournier, Spain
 ASS Altenburger Spielkarten, Germany
 Ferd. Piatnik & Sons, Austria
 Custom made playing cards, India

Invenții chineze
Produse din hârtie

Carte de joc


Caitlin Regal (Takapuna, 9 de fevereiro de 1992) é uma canoísta neozelandesa, campeã olímpica.

Carreira

Regal conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de K-2 500 m, ao lado de Lisa Carrington, com o tempo de 1:35.785 minuto.

Canoístas olímpicos da Nova Zelândia
Campeões olímpicos da Nova Zelândia
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Caitlin Regal


Vrutci su naselje u općini Ilijaš, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest
Darovnica sadrži najstariji popis bosanskih crkava. Spominje biskupski posjed u selu Vrutcima blizu izvora Bosne, u kojoj se nalazi crkva sv. Stjepana prvog mučenika. Još 1860. godine bile su dobro vidljive ruševine crkve s komadima stupova, što je zabilježio njemački konzul Blau.

Stanovništvo

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 184

 Muslimani - 184

Izvori

Naselja u Sarajevskoj županiji
Ilijaš

Vrutci (Ilijaš, BiH)


Jeg dig elsker er en dansk dokumentarfilm fra 2005 med instruktion og manuskript af Ulrik Wivel.

Handling
En udfordrende, fri fortolkning af August Bournonvilles mest kendte ballet og eneste tragedie, Sylfiden. Filmens instruktør fortæller sin historie gennem balletinstruktøren Nikolaj Hübbe, der iscenesætter det 200 år gamle drama om den unge mand, James, som er splittet mellem den verden, han kender, og drømmen om et anderledes, mere fristende og farligt liv.

Medvirkende
 Mads Blangstrup - James
 Gudrun Bojesen - Sylfiden
 Lis Jeppesen - Heksen
 Nikolaj Hübbe - Instruktøren

Referencer

Eksterne henvisninger

Dansefilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2005
Balletfilm
Dokumentarfilm om dans
Dansksprogede film

Jeg dig elsker


Alien Nation (en España: Alien nación, en México: Misión Aliens) es un filme estadounidense de 1988, del género ciencia ficción dirigido por Graham Baker. Su temática es la dificultad de que dos culturas de planetas distintos se integren.

Argumento
Una nave con aliens, esclavos liberados de otra raza alienígena, llega a la tierra y 300.000 visitantes comienzan a integrarse en todas las actividades humanas, inclusive la policía. La acción transcurre en una ciudad de Los Ángeles del futuro donde un detective de la policía, cuyo compañero fue muerto por una banda de aliens, comienza a investigar el crimen teniendo por compañero el primer alien que consigue ascender a detective de la policía.

Reparto

Enlaces externos

Películas ambientadas en Los Ángeles
Películas ambientadas en 1991

Alien Nation (película)


Bubblegum dance (nogle gange tyggegummidance eller tyggegummimusik) er en undergenre af eurodancemusik. Genren er karakteriseret ved søde tekste og glade lyde. Bubblegum dance er normalt mere poppet end andre eurodancegenre. Teksterne og stilen er ofte muntre og ikke beregnet til at blive taget alvorligt. Bubblegum dance minder om bubblegum pop idet begge ofte omhandler morsomme og barnlige emner.

Navnet "bubblegum dance" oprinder givetvis fra ligheden med 1950'ernes popmusik, særligt hvor kvindelige artister optrådte på fotografier med lyserøde ballontyggegummi og brede, farverige nederdele. Nogle efterfølgende popgenrer har også været fjollede muntre, som eksempelvis 1980'ernes pop. Omkvædet på bubblegum dance-numre bliver ofte sunget af kvinder i et højt toneleje. Mænd synger ofte rap-vokal der synges i dybere tonelejer. Bubblegum dance kan beskrives som munter, underholdende, fjollet og barnlig, hvilket kan antyde at det er rettet mod børn. Dette er dog ikke altid rigtigt, da mange kunstnere indenfor genren bruger seksuelle eller seksuelt antydende tekster, der er rettet mod et voksent publikum.

Mange bubblegum dance-kunstere og grupper har været rigt repræsenteret i serien af Dancemania-albums.

Historie
Bubblegum dance stammer fra Skandinavien og særligt Danmark har en stor andel af bubblegum dance-grupper. I slutningen af 1990'erne og starten af 2000'erne bugnede markedet for bubblegum dance og der blev produceret meget musik indenfor genren. Det kan ses som en overgangsperiode mellem hårdere musikgenrer, der var populære i 1980'erne og 1990'erne og den glade teen pop der var populær i de tidlige 2000'ere.

Bubblegum dance musik har en stor fanbase i Japan, muligvis på grund af de populære dansespil Dance Dance Revolution (DDR), In The Groove (ITG) og Dancemania. Mange kunstnere som SMiLE.dk, Bambee, Ni-Ni Miss Papaya har opnået anerkendelse og berømmelse via disse spil. Derudover har anime en stor fanbase for bubblegum dance, og mange fans bruger netop denne genre til deres hjemmelavede anime music videoer.

Tekst og stil
Traditionelt er bubblegum dance blevet beskrevet som munter, underholdende, fjollet og barnlig, hvorfor mange har konkluderet at det var rette mod børn. Mange kunstnere inkluderer dog seksuelle tekster eller referencer i deres sange. Mens nogle er meget indlysende, er andre mere subtile og bliver ofte overset.

Undergenrer
Der er mange undergenrer, der hjælper med at specificere og kategorisere en særlig lyd eller stil. Disse blev inddelt på hjemmesiden "Bubblegum Dancer", og inkluderer traditionel bubblegum, contemporary bubblegum, bubblegum dance speed, bubblegum macho, bubbledeath, bubblegum satire, technobilly bubblegum og organic bubblegum.

Kunstnere

Referencer

Eksterne henvisninger
 The Eurodance Encyclopedia
 Bubblegum Dancer

Musikgenrer
Musik fra Danmark

Bubblegum dance


A backhoe loader, also called a loader backhoe, loader excavator, tractor excavator, digger or colloquially shortened to backhoe within the industry, is a heavy equipment vehicle that consists of a tractor-like unit fitted with a loader-style shovel/bucket on the front and a backhoe on the back. Due to its (relatively) small size and versatility, backhoe loaders are very common in urban engineering and small construction projects (such as building a small house, fixing urban roads, etc.) as well as developing countries. This type of machine is similar to and derived from what is now known as a TLB (Tractor-Loader-Backhoe), which is to say, an agricultural tractor fitted with a front loader and rear backhoe attachment.

The true development of the backhoe actually began in 1947 by the inventors that started the Wain-Roy Corporation of Hubbardston, Massachusetts. In 1947 Wain-Roy Corporation developed and tested the first actual backhoes. In April 1948 Wain-Roy Corporation sold the first all-hydraulic backhoes, mounted to a Ford Model 8N tractor, to the Connecticut Light and Power Company for $705.

History

Evolving in parallel to development in the U.S., backhoes were first produced in the UK in 1953 by JCB, but it was just a prototype. The world's first backhoe loader with factory warranty was introduced in the U.S. by J.I. Case in 1957. Their Model 320 was the world's first serial backhoe loader. Although based on a tractor, a backhoe loader was and is almost never called a tractor when both the loader and the backhoe are permanently attached. Backhoe loaders are also not generally used for towing and usually do not have a power take-off (PTO) as often this is used to drive the hydraulic pump operating the attachments. When the backhoe is permanently attached, the machine usually has a seat that can swivel to the rear to face the hoe controls. Removable backhoe attachments almost always have a separate seat on the attachment itself.

In Britain and Ireland they are commonly referred to simply as JCBs; they are popularly called "JCB" in India. In the United States, they are often referred to as "backhoes", although the term 'backhoe' only refers to one component. In Russia they are referred as excavator-loaders.

In 1970, Hy-Dynamic, now a division of Bucyrus-Erie, manufacturer of the Dynahoe, was the first company to incorporate a four-wheel drive system into their backhoe loaders, allowing these models to go over almost any terrain with little difficulty. Since the backhoe was invented, several companies such as Caterpillar and John Deere have changed the backhoe's  back arm to be slightly curved like that of an excavator, which can allow more maneuverability.

Use
Backhoe loaders are very common and can be used for a wide variety of tasks: construction, small demolitions, light transportation of building materials, powering building equipment, digging holes/excavation, landscaping, breaking asphalt, and paving roads. Often, the backhoe bucket can also be replaced with powered attachments such as a breaker, grapple, auger, or a stump grinder. Enhanced articulation of attachments can be achieved with intermediate attachments such as the tiltrotator. Many backhoes feature quick coupler (quick-attach) mounting systems and auxiliary hydraulic circuits for simplified attachment mounting, increasing the machine's utilization on the job site. Some loader buckets have a retractable bottom or "clamshell", enabling it to empty its load more quickly and efficiently. Retractable-bottom loader buckets are also often used for grading and scraping. The front assembly may be a removable attachment or permanently mounted.

Because digging while on tires intrinsically causes the machine to rock, and the swinging weight of the backhoe could cause the vehicle to tip, most backhoe loaders use hydraulic outriggers or stabilizers at the rear when digging and lower the loader bucket for additional stability. This means that the bucket must be raised and the outriggers retracted when the vehicle needs to change positions, reducing efficiency. For this reason many companies offer miniature tracked excavators, which sacrifice the loader function and ability to be driven from site to site, for increased digging efficiency.

Their relatively small frame and precise control make backhoe-loaders very useful and common in urban engineering projects such as construction and repairs in areas too small for larger equipment. Their versatility and compact size makes them one of the most popular urban construction vehicles. For larger projects, a tracked excavator is generally used.

In recent years, small compact tractors have become very popular with private homeowners. Subcompact tractors, the size between a compact tractor and lawn tractor, are also often sold in backhoe loader setup, sometimes with a belly-mounted mower also included. These tractors offer private homeowners the ability to perform minor excavation projects.

Manufacturers

 Bharat Earth Movers Limited
 Bobcat Company
 Case Corporation
 Caterpillar Inc.
 John Deere
 Escorts Group
 Fiat
 Ford Motor Company
 HEPCO
 Hidromek
 Hitachi, Ltd.
 Hydrema
 Hyundai Heavy Industries
 JCB
 Komatsu LTD
 LiuGong
 Mahindra
 Manitou Group
 New Holland Construction
 Mecalac
 VF Venieri
 Volvo Construction Equipment

References

External links

 How a backhoe-loader works
 NIOSH Publication: Preventing Injuries When Working With Hydraulic Excavators and Backhoe Loaders

Construction equipment
Engineering vehicles
Excavating equipment

Backhoe loader


La cathédrale Sainte-Catherine ( ; ) est un édifice religieux à Kherson, en Ukraine.

Historique
Elle est érigée entre 1781 et 1786 et accueille la tombe de Grigori Potemkine. Œuvre de Ivan Starov et réalisée par Ivan Sitnikov elle fait partie de la Forteresse de Kherson.

Son clocher en bois est érigé à part en 1786, puis remplacé par un autre en pierre en 1800. En 1808 il est rehaussé, haut de vingt-six mètres et contenant douze cloches. Il ne subsiste que la partie basse du clocher car la partie supérieure ainsi que les cloches ont été détruites en 1930.

Cimetière
Elle sert de nécropole militaire pour les soldats mort au Siège d'Otchakov (1788). Le prince  Alexandre Wurtembourg-Sttutgart, frère de Maria Feodorovna, mort à Galati, le général Meller-Zakomelsky, le général Volkonski, Emanuel Giani Ruset.

Intérieur
Son iconostase est l'œuvre de Pavel Brioullo, Vladimir Borovikovski et Nicolaï Chliakhine.

Annexes

Articles connexes
 Art ukrainien
 Culture russe

Liens externes

Notes et références

Kherson
Patrimoine classé d'Ukraine
Kherson
Kherson
CathédraleKherson

Cathédrale Sainte-Catherine de Kherson


Stephen Michael Gionta (* 9. Oktober 1983 in Rochester, New York) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Eishockeyspieler. Der Flügelstürmer bestritt während seiner aktiven Karriere über 300 Spiele für die New Jersey Devils und die New York Islanders in der National Hockey League, kam jedoch überwiegend in der American Hockey League zum Einsatz.

Karriere
Stephen Gionta begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt bei den Rochester Junior Americans, für die er in der Saison 1999/2000 in der Juniorenliga North American Hockey League aktiv war. Anschließend spielte er zwei Jahre lang für das USA Hockey National Team Development Program in der United States Hockey League sowie der NAHL. Von 2002 bis 2006 besuchte er das Boston College und spielte parallel für dessen Eishockeymannschaft in der National Collegiate Athletic Association. 2003 wurde er in das All-Academic-Team der Hockey East gewählt, 2005 gewann er mit dem Boston College die Meisterschaft der Hockey East. Gegen Ende der Saison 2005/06 gab der Flügelspieler sein Debüt im professionellen Eishockey, als er mit einem Probevertrag ausgestattet in drei Spielen für die Albany River Rats aus der American Hockey League (AHL) fünf Tore und eine Vorlage erzielte.

Von 2006 bis 2010 spielte Gionta für die Lowell Devils in der American Hockey League. Anschließend erhielt er im August 2010 einen Vertrag als Free Agent bei den New Jersey Devils aus der National Hockey League, für die er in der Saison 2010/11 allerdings nur zwölf Spiele bestritt, während er überwiegend für deren neues AHL-Farmteam Albany Devils zum Einsatz kam. Den Großteil der folgenden Spielzeit verbrachte er erneut bei den Albany Devils in der AHL, ehe er kurz vor den Playoffs in den NHL-Kader der New Jersey Devils berufen wurde.

Nach der Saison 2015/16 wurde sein auslaufender Vertrag in New Jersey nicht verlängert, sodass er sich im Oktober 2016 den Bridgeport Sound Tigers aus der AHL anschloss. Zwei Monate später nahm ihn auch der NHL-Kooperationspartner der Tigers, die New York Islanders, für den Rest der Spielzeit unter Vertrag. Im August 2017 wurde sein Vertrag schließlich um ein weiteres Jahr verlängert, bevor er im Sommer 2018 zunächst keinen weiterführenden Kontrakt erhielt. Erst Mitte Oktober erhielt er von den Islanders ein neues Angebot über ein Jahr. Diesen erfüllte er und beendete anschließend seine aktive Karriere, indem er in der Scoutingabteilung der Tampa Bay Lightning angestellt wurde.

International
Für die USA nahm Gionta an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2001 teil. Im Turnierverlauf erzielte er in sechs Spielen zwei Tore. Bei der Weltmeisterschaft 2013 in Stockholm und Helsinki gehörte Gionta der Herren-Nationalmannschaft an und gewann mit dieser die Bronzemedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 2003 Hockey East All-Academic-Team
 2005 Lamoriello-Trophy-Gewinn mit dem Boston College
 2013 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Karrierestatistik

International
Vertrat die USA bei:
 U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2001
 Weltmeisterschaft 2013

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Boston College Eagles)
Eishockeyspieler (Albany River Rats)
Eishockeyspieler (Lowell Devils)
Eishockeyspieler (Albany Devils)
Eishockeyspieler (New Jersey Devils)
Eishockeyspieler (Bridgeport Sound Tigers)
Eishockeyspieler (New York Islanders)
US-Amerikaner
Geboren 1983
Mann

Stephen Gionta


Klčov este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 641 de locuitori.

Istoric
Localitatea Klčov este atestată documentar din 1258.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Klčov


Vladimir Valerievitch Ossetchkine (né le  à Kouïbychev) est un militant des droits de l'homme et homme d'affaires russe, fondateur du site web Gulagu.net.

Biographie
Vladimir Ossetchkine est né en 1981 à Samara, sa mère est cardiologue et son père est journaliste. Pendant ses études à l'école, il gagnait de l'argent en lavant des voitures, en organisant des quiz, ou en vendant du diesel.

Il a étudié à la faculté de droit de l'université de Samara, mais n'a jamais obtenu son diplôme.

Au début des années 2000, Vladimir Ossetchkine dit avoir été faussement arrêté pour meurtre à Samara. La police a essayé de lui arracher des aveux, mais son avocat l'a aidé à prouver son innocence et il a été libéré après trois mois de garde à vue. Plus tard, il a déménagé à Moscou, et s'est engagé dans la revente de voitures étrangères d'occasion.

En 2004, Vladimir a ouvert son centre commercial de voitures Bestmotors près de Krasnogorsk dans la région de Moscou. En 2007, le département local de la sécurité économique du ministère russe de l'Intérieur a commencé à s'intéresser à son commerce, et Ossetchkine a reçu des informations selon lesquelles les agents du ministère voulait ouvrir une affaire de fraude contre lui, mais qu'il pourrait éviter les poursuites en payant un pot-de-vin. Vladimir, confiant dans l'honnêteté de son entreprise, a refusé, mais les employés du ministère de l'Intérieur ont commencé à faire pression sur ses employés et certains ont accepté de vendre plusieurs voitures sans payer les taxes requises. Pour cela, il a été accusé de crimes économiques (articles 159 partie 4, art. 160 partie 4 et partie 3, et art. 174-1 partie 4 du Code pénal de la fédération de Russie). En 2010, Ossetchkine a été condamné à 7 ans de prison, et il a plusieurs fois porté plainte pour torture dans le centre de détention et violation de ses droits, ainsi que contre les organisateurs de son emprisonnement (qui ont finalement été reconnus coupables de corruption). Un an plus tard, il est libéré sur parole après avoir passé 4 ans en prison.

En 2011, après sa sortie de prison, Ossetchkine a créé le site Gulagu.net, dont l'activité principale est de lutter contre la torture, la corruption dans le système pénitentiaire russe et de protéger les droits des détenus dans les prisons russes.

En 2012, Ossetchkine a lancé un système d'assurance contre les violences ou la maladie pour les prisonniers en Russie.

En 2013, il est coordinateur du projet Yopolis.

En 2014, il est à la tête du groupe de travail de la Douma sur le développement du contrôle public et la protection des droits des citoyens dans les lieux de détention.

En 2015, une nouvelle affaire pénale d'escroquerie est ouverte contre Vladimir Ossetchkine, à la suite de quoi il est contraint de quitter la Russie après des perquisitions chez lui. Depuis, il vit en France.

En 2020, la décision est prise par contumace d'arrêter Vladimir Ossetchkine. Il relie les poursuites pénales à ses activités de défense des droits de l'homme.

Le 1er novembre 2021, le site Gulagu.net et sa chaine YouTube ont publié la première partie d'un documentaire reprenant des vidéos de torture et de viols enregistrées dans une prison de la région de Saratov. Ces vidéos avaient été transmises par l'ex-détenu (accusé de trafic de drogue mais n'ayant avoué que sous la torture) et lanceur d'alerte Sergueï Saveliev qui y a eu accès de par son travail non rémunéré d'administrateur système dans la prison. Bien que la publication de ces vidéos ait provoqué une forte réaction des médias en Russie, la Douma a refusé la création d'une commission d'enquête.

Le 12 novembre 2021, le ministère russe de l'Intérieur a de nouveau mis Ossetchkine sur la liste des personnes recherchées.

Le 8 février 2022, Vladimir Ossetchkine déclare avoir reçu des menaces de mort. Il reçoit cette information de deux sources de Russie et de la diaspora tchétchène en France.

En septembre 2022, Ossetchkine déclare avoir essuyé une tentative d'assassinat à son domicile de Biarritz (Pyrénées-Atlantiques) qu'il indique avoir désormais quitté, il s'insurge contre le régime Russe.

Remarques

Liens externes

Personnalité russe du monde des affaires
Personnalité liée à la défense des droits de l'homme en Russie
Naissance à Kouïbychev (Samara)
Naissance en juin 1981

Vladimir Ossetchkine


Tomislav Ćorić (Metković, 17. studenoga 1979.) je hrvatski političar, viceguverner Hrvatske narodne banke i bivši ministar gospodarstva i održivog razvoja u Petnaestoj Vladi Republike Hrvatske u službi od 23. srpnja 2020. do travnja 2022. godine. Prethodno je obnašao dužnost ministra rada i mirovinskog sustava te ministra zaštite okoliša i energetike u Četrnaestoj Vladi Republike Hrvatske u trajanju od 2016. – 2020.

Životopis
Rođen je 1979. u Metkoviću. U Pločama završio osnovnu školu i gimnaziju. Nakon toga odlazi u Zagreb gdje je studirao ekonomiju i usavršavao se na području financija. Poslijediplomski znanstveni studij upisuje 2004. Godine 2011. stekao je titulu doktora ekonomskih znanosti. Bio je ministar gospodarstva i održivog razvoja u vladi Andreja Plenkovića.

Izvori

Ministri rada i mirovinskoga sustava Vlade Republike Hrvatske
Ministri zaštite okoliša i energetike Vlade Republike Hrvatske
Životopisi, Metković
Životopisi, Ploče

Tomislav Ćorić


Stevia rebaudiana este o plantă din genul Stevia.
Din frunzele de stevia dulce se obțin produse cu calitate de îndulcitori: frunze uscate, pudră și extract.
Stevia rebaudiana este de 300 de ori mai dulce decât zahărul. Este acalorică și nu conține carbohidrați. Este de asemenea folosită ca îndulcitor principal în băutura carbogazoasă Coca-Cola Life.

Stevia dulce este o plantă perenă, un tufiș care poate crește câțiva metri. Lungimea frunzei este de 2-3 cm. Florile mici, albe,  cresc în partea de sus a frunzișului. Frunzele pot fi mâncate proaspete, folosite sub formă de ceai, sau pot fi puse în mâncare.

Stevia dulce crește ca plantă sălbatică în Paraguay, dar este cultivată și în Uruguay, Brazilia, Israel, Thailanda și China.
Guaranii au folosit stevia dulce în băuturile lor timp de 1500 de ani. Japonezii au dezvoltat o metodă de separare a îndulcitorilor din plante în anii '70. În Occident, a devenit populară la începutul anilor 2000. Uniunea Europeană a aprobat introducerea ei pe piață în anul 2011.

Note

Legături externe

ITIS: Stevia rebaudiana
United States Department of Agriculture (USDA): Stevia rebaudiana
Dr. Duke's Phytochemical and Ethnobotanical Databases: Stevia rebaudiana
Centre for Agriculture and Biosciences International (CABI): Stevia rebaudiana
Adevarul despre stevia obio.ro

Asteraceae
Plante medicinale
Îndulcitori

Stevia rebaudiana


Genomski utisak, genomski upis ili genomski imprinting, epigenetski fenomen, što znači da ne ovisi o sekvenci DNK, nego o čimbenicima koji reguliraju aktivnost DNK. Slijedi različita genska aktivnost. Pri ovoj pojavi aktivnost gena ovisi o roditeljskom podrijetlu. Utisnuti (upisani, imprintirani) gen izrazio se (eksprimiran je) samo s jednog roditeljskog alela. Alel koji potomak naslijedi od drugog roditelja utišan je tj. inaktiviran. Ekspresija je monoalelska i ne slaže se s klasičinim mendelovskim obrascem nasljeđivanja, gdje oba alela doprinijela fenotipu i to jednako. Ostvarivanje genomskog utisnuća zbiva se epigenetskim modifikacijama koje se zbivaju tijekom gametogeneze i ranog embrionalnog razvoja. Sadržavaju kemijske modifikacije DNK a da se ne mijenja slijed nukleotida. Glavnih epigenetskih modifikacija (obilježavanja), tj. mehanizama kako se inaktiviraju upisani geni ima tri i međusobno su povezane:
 metilacija CpG dinukleotida (alel-specifična metilacija DNK)
 kovalentne modifikacije histona  (modifikacija histonskih bjelančevina)
 RNK interferencija.

Gametogeneza i razvitak embrija
Tijekom gametogeneze briše se naslijeđeni majčin ili očev upis, i uspostavlja se novi, ovisno o spolu roditelja. Posljedica genomskog upisa je različit izraženost gena ili kromosomskih regija, ovisno o roditeljskom podrijetlu. Upisani geni imaju samo jedan funkcijski aktivan alel (monoalelna izraženost gena), ovisno je li podrijetlo od oca ili majke. Većina gena prepisuju poruke s oba alela. Razlog zašto se javlja različiti genomski utisak (upis) ovisno jesu li geni od oca ili majke javlja se unatoč istovjetnosti strukture genoma oca i majke, jer tim dvama genonima funkcionalnost nije jednaka. Zbog toga je za uspješnu trudnoću nužna prisutnost oba roditeljska genoma u zigoti. Ishod različita epigenetičkog obilježavanja roditeljskih kromosoma jest različito prepisivanjem gena, čega je posljedica da se pretežno jedan alel izrazi. U gametama se odvija pripajanje metilnih grupa na DNK te se koristi se za razlikovanje roditeljskih alela u somatskim stanicama nakon oplodnje. Pri embrionalnom razvitku sisavaca za upravljanjem izražaja nekih gena aktivnih tijekom tog procesa važno je metiliranje DNK. Tijekom spermatogeneze ili oogeneze utisnuti (utišani, metilirani) geni metiliraju se te izražavanje tih gena ovisi jesu li naslijeđeni od oca ili od majke. Niži organizmi poput vinske mušice ili kvasca metiliranja nema.
Ipak, kod sisavaca se većinom iskazuju oba alela određenog gena, a tek u iznimnim slučajevima jedan alel nasljeđuje u "tihom" ili neaktivnom obliku.

Ključni čimbenici koji određuju normalan rast i razvoj placente i embrija su epigenetički mehanizmi koji omogućuju transkripcijsku kontrolu genskog izražaja. To su genomski upisani geni. Reguliraju glavne funkcije na fetoplacentarnoj jedinici, poput prijenosa hranjivih tvari, proliferacija trofoblasta i invazivnost trofoblasta te angiogeneza.

Geni koji su utisnuti grupirani su u domene bogate CpG otocima.
Dokazano je postojanje 70-ak upisanih gena, čija su temeljna obilježja:
 monoalelni izražaj
 nakupljanje u evolucijski očuvanim upisnim regijama
 metilacija koja je specifična za roditeljske alele.

Zdravstveni poremećaji
U svezi s genomskim utisnućem postoje genski poremećaji kod ljudi. Prvi i najbolje opisani su Prader-Willijev sindrom i Angelmanov sindrom. Gubitak kontrole iskazivanja upisanih gena u zloćudno preobraženim stanicama naziva se gubitak genomskog upisa (engl. loss of imprinting - LOI). Nepravilnosti genomskog upisa vode ka mnogim poremećajima u rastu i razvoju fetusa i placente, te imaju ključnu ulogu u patogenezi GTB. U nepravilnosti spada i nepravilan omjer majčinih i očevih genoma.

Izvori

Genetika

Genomski utisak


Die Karl-Ziegler-Schule (kurz KZS, in der Umgangssprache auch Karl-Ziegler oder KZ) ist ein Gymnasium der Stadt Mülheim an der Ruhr. Es erhielt seinen heutigen Namen 1974 nach dem Chemiker und Nobelpreisträger Karl Ziegler, der von 1943 bis 1969 das Max-Planck-Institut für Kohlenforschung in Mülheim an der Ruhr leitete.

Geschichte der Schule
Die Karl-Ziegler-Schule hat ihre Wurzeln in der Höheren Bürgerschule, die 1852 von Mülheimer Honoratioren ins Leben gerufen wurde. Dieses Datum wird als Gründungsjahr betrachtet und wurde zuletzt 2002 zum 150-jährigen Bestehen entsprechend gefeiert. Der starke Schülerzustrom führte 1911 zur Teilung der Bildungsanstalt. Die Stadt Mülheim blieb Trägerin des Realschulzweiges, während der Staat Preußen die Trägerschaft für den humanistisch orientierten Bildungzweig übernahm. Fortan gab es in Mülheim zwei Oberschulen für Jungen: die "Städtische Oberrealschule" (die heutige Karl-Ziegler-Schule) sowie das "Königliche Gymnasium mit Realgymnasium" (die heutige Otto-Pankok-Schule).

1937 wurde die Oberschulzeit auf fünf Jahre verkürzt, so dass nach insgesamt acht Schuljahren die Abiturprüfung erfolgte. Im gleichen Jahr wurde die Schule in Kirdorfschule umbenannt (nach Emil Kirdorf, dem in Mülheim ansässigen Großindustriellen, einem Förderer Adolf Hitlers).

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Kirdorfschule zunächst zum "Städtischen Mathematisch-naturwissenschaftlichen Gymnasium", 1974 erhielt sie dann ihren heutigen Namen "Karl-Ziegler-Schule". Namenspatron war der Nobelpreisträger Karl Ziegler, der das Kaiser-Wilhelm-Institut (heute: Max-Planck-Institut) für Kohlenforschung im Mülheim von 1943 bis 1969 leitete. Karl Ziegler entwickelte ein spezielles Polymerisationsverfahren für Ethylen und wurde dafür 1963 zusammen mit Giulio Natta mit dem Nobelpreis für Chemie ausgezeichnet.

Mit der Oberstufenreform im Schuljahr 1973/74 wurde auch die Koedukation an der Karl-Ziegler-Schule eingeführt. Von 2010 bis 2013 wurde das Gebäude kernsaniert.

Für das Schuljahr 2023/2024 ist die Schule als Bündelungsgymnasium ausgewiesen.

Schulprofil
Im Sinne des Namensgebers Karl Ziegler, der nicht nur ein bedeutender Naturwissenschaftler, sondern auch ein großer Kunstliebhaber war, werden die Naturwissenschaften und die musischen Fächer besonders betont. Auf lokaler Ebene gibt es Kooperationen mit der Firma Siemens, dem Theater an der Ruhr, dem Kunstmuseum Mülheim an der Ruhr sowie dem Max-Planck-Institut für Kohlenforschung.

Bekannte ehemalige Schüler (vor 1911)
 Franz Haniel junior (1842–1916), Unternehmer
 August Bungert (1845–1915), Komponist, Dichter
 Robert Rheinen (1844–1920), Kunstsammler, Heimatforscher
 Hugo Baedeker (1846–1879), Buchhändler
 Wilhelm Kufferath (1853–1936), Cellist
 Hubert Engels (1854–1945), Wasserbauingenieur
 Friedrich Thyssen junior (1854–1916), Bruder des Firmengründers August Thyssen
 Walter Hammerstein (1862–1944), Bankier, Gründer der Broich-Speldorfer Wald- und Gartenstadt AG
 Gerhard Küchen (1861–1932), Kommerzienrat, Enkel von Mathias Stinnes
 Karl Deicke (1863–1943), Amtsrichter, Heimatforscher
 Heinrich Stinnes (1867–1932), Regierungsrat, Kunstsammler
 Karl Schmitz-Scholl senior (1868–1933), Großhandelskaufmann, Gesellschafter der Firma Tengelmann
 Hugo Stinnes (1870–1924), Großindustrieller, Begründer eines Weltkonzerns
 Otto Müller (1870–1944), katholischer Priester, Widerstandskämpfer
 Fritz Thyssen (1873–1951), Industrieller, Sohn von August Thyssen

 Ferdinand Sauerbruch (1875–1951), Arzt, Chirurg
 Jean Baptiste Coupienne junior (1877–1838), Lederfabrikant, Erbauer von Haus Urge
 Karl Haniel (1877–1944), deutscher Unternehmer
 Ernst Oberfohren (1881–1933), Politiker (DNVP), Mitglied des Reichstages, Fraktionsvorsitzender
 Peter Hütgens (1891–1945), Kaufmann, NSDAP-Kreisleiter in Essen, Mitglied des Reichstages

Bekannte ehemalige Schüler (nach 1911)
 Fritz Buchloh (1909–1998), Fußballspieler (Torwart), Mitglied der deutschen Fußballnationalmannschaft
 Friedrich Engelhardt (1913–1994), Chemiker, Namensgeber der Kölbel-Engelhardt-Synthese
 Edgar Reinhardt (1914–1985), Feldhandballspieler, Goldmedaillengewinner bei den Olympischen Sommerspielen 1936 in Berlin
 Kurt Gies (1921–1943), Tennisspieler, Deutscher Meister (1941)
 Dieter aus dem Siepen (1922–1982), Mülheimer Oberbürgermeister von 1974 bis 1982
 Jürgen Sundermann (1940–2022), Fußballtrainer
 Arnd Wiedemann (* 1962), Professor für Betriebswirtschaftslehre an der Universität Siegen
 Marc Dietschreit (* 1975), Filmregisseur und Autor
 Phil Hill (* 2002), Rennfahrer, deutscher Meister 2017, Vize Nordeuropa Meister 2018

Literatur
 Heinrich Nöcker und Georg Westrup (Hrsg.): Erinnerungsschrift zur Hundertjahrfeier des Städtischen Naturwissenschaftlichen Gymnasiums. Mülheim an der Ruhr, 1952.
 Alfred Adamczak u. a. (Red.): Karl-Ziegler-Schule 1852–1977. Festschrift zur 125-Jahr-Feier. Mülheim an der Ruhr, 1977.
 150 Jahre Karl-Ziegler-Schule . Festschrift. Mülheim an der Ruhr, 2002.

Weitere Quellen
 Stadtarchiv Mülheim an der Ruhr, Bestand 1203 (Städtische Oberrealschule)
 Stadtarchiv Mülheim an der Ruhr, Bestand 2002 (Städtisches Gymnasium/Karl-Ziegler-Schule)

Weblinks
 Website der Karl-Ziegler-Schule

Einzelnachweise

Gymnasium in Mülheim an der Ruhr
Ziegler, Karl
Gegründet 1852
Karl Ziegler

Karl-Ziegler-Schule