Project 100 000 (Projeto 100 000; também McNamara's 100 000; 100 000 de McNamara), também conhecido como McNamara's Folly (Loucura de McNamara), McNamara's Morons (Idiotas de McNamara) e McNamara's Misfits (Desajustados de McNamara), foi um controverso programa do Departamento de Defesa dos Estados Unidos na década de 1960 para recrutar soldados que anteriormente estariam abaixo dos padrões mentais ou médicos militares. O Projeto 100 000 foi iniciado pelo secretário de Defesa Robert McNamara em outubro de 1966 para atender às crescentes necessidades de mão de obra do governo estadunidense na Guerra do Vietnã. De acordo com Hamilton Gregory, autor do livro McNamara's Folly: The Use of Low-IQ Troops in the Vietnam War, os indivíduos induzidos pelo projeto morreram em taxas mais altas do que outros estadunidenses que serviram no Vietnã e, após seu serviço, tiveram rendas mais baixas e taxas mais altas de divórcio do que seus colegas não veteranos. O projeto foi finalizado em dezembro de 1971 e tem sido tema de controvérsia, especialmente durante a escassez de mão de obra na Guerra do Iraque.

Contexto

Em vários momentos de sua história, o exército dos Estados Unidos recrutou pessoas que estavam abaixo dos padrões mentais e médicos específicos. Aqueles que pontuaram em certos percentis mais baixos de testes de aptidão mental foram admitidos em serviço durante a Segunda Guerra Mundial, embora esta experiência tenha eventualmente levado a um patamar legal de 80 QI para se alistar. Outro caso ocorreu na década de 1980 devido a uma Bateria de Aptidão Vocacional dos Serviços Armados mal informada.

Em outubro de 1966, as convocações mensais de recrutamento aumentaram constantemente por 15 meses consecutivos e chegaram a 49 300, o maior número desde o início de 1951, o período de maior mobilização da Guerra da Coreia, quando 80 000 homens por mês foram convocados. Em uma série de decisões, o Pentágono baixou a pontuação necessária para ser admitido para até 10 no Teste de Qualificação das Forças Armadas (pontuação perfeita: 99) — uma queda de 6%.

McNamara pensou que poderia transformar soldados abaixo da média em soldados acima da média através do uso da tecnologia e do aprendizado por meio do uso de videoteipes. De acordo com Hamilton Gregory, autor de McNamara's Folly: The Use of Low-IQ Troops in the Vietnam War:

Projeto
Promovido como uma resposta à guerra contra a pobreza do presidente Lyndon B. Johnson, dando treinamento e oportunidade aos sem instrução e aos pobres, os homens recrutados foram classificados como "New Standards Men" (Homens de Novos Padrões; ou, pejorativamente, como o "Moron Corps"; Corpo de Idiotas). Eles haviam pontuado na Categoria IV do Teste de Qualificação das Forças Armadas, que os colocou na faixa do percentil 10-30. O número de soldados supostamente recrutados por meio do programa varia, de mais de 320 000 a 354 000, que inclui tanto alistados voluntários quanto recrutas (54% e 46%, respectivamente). Os requisitos de entrada foram flexibilizados, mas todos os homens do Projeto 100 000 foram enviados através de programas normais de treinamento com outros recrutas, e os padrões de desempenho, portanto, foram os mesmos para todos. O Exército dos EUA recebeu 71% dos recrutas, seguido de 10% pelos Fuzileiros Navais, 10% pela Marinha e 9% pela Força Aérea.

Os soldados do Projeto 100 000 incluíam aqueles incapazes de falar inglês, que tinham baixa aptidão mental, deficiências físicas menores e aqueles que estavam ligeiramente acima ou abaixo do peso. Eles também incluíam uma categoria especial composta por um grupo de controle composto por soldados "normais". Cada uma das diferentes categorias foi identificada nos registros oficiais dos soldados por uma grande letra vermelha estampada na primeira página de seus contratos de alistamento. Os departamentos de recursos humanos tinham que preparar relatórios sobre eles, a serem apresentados mensalmente ao Departamento do Exército. Os relatórios mensais não revelavam a identidade dos soldados.

Consequências

Embora o projeto tenha sido promovido como uma resposta à guerra contra a pobreza do presidente Lyndon Johnson, tem sido objeto de críticas. Em relação às consequências do programa, um estudo de 1989 patrocinado pelo Departamento de Defesa dos Estados Unidos concluiu:

Uma resenha de 1995 do livro de McNamara In Retrospect: The Tragedy and Lessons of Vietnam no Washington Monthly criticou severamente o projeto, escrevendo que "o programa oferecia uma passagem só de ida para o Vietnã, onde esses homens lutaram e morreram em números desproporcionais... os homens do 'Corpo de Idiotas' forneceram a bucha de canhão necessária para ajudar a evitar o horror político de deixar cair os adiamentos dos empréstimos dos estudantes ou de chamar as reservas".
 O Projeto 100 000 foi destacado em um editorial de 2006 no The New York Times em que o ex-professor auxiliar Wesleyan e então professor auxiliar da Tufts Kelly M. Greenhill, escrevendo no contexto de um déficit de recrutamento contemporâneo, concluiu que "o Project 100 000 foi um experimento fracassado. Provou ser uma distração para os militares e de pouco benefício para os homens que ele foi criado para ajudar." Para explicar a razão para os veteranos do projeto se saírem pior na vida civil do que seus colegas não veteranos, Greenhill levantou a hipótese de que isso pode estar relacionado às consequências psicológicas do combate ou ao despreparo para a transição pós-militar.

Departamento de Defesa dos Estados Unidos
História militar dos Estados Unidos durante a Guerra do Vietnã

Project 100 000


Neodym(III)-chlorid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Chloride. Zu beachten ist, dass es im Phasendiagramm von Neodym und Chlor zwischen Neodym(II)-chlorid NdCl2 und Neodym(III)-chlorid NdCl3, mit NdCl2,25 und NdCl2,36 zwei weitere nachgewiesene Phasen gibt.

Gewinnung und Darstellung
Neodym(III)-chlorid kann durch Reaktion von Neodym(III)-oxid mit Chlorwasserstoff oder Ammoniumchlorid gewonnen werden.

Es kann auch direkt aus den Elementen synthetisiert werden.

Eigenschaften

Neodym(III)-chlorid ist ein rosafarbenes bis blassviolettes stark hygroskopisches Pulver, das an Luft schnell Feuchtigkeit aufnimmt und sich in das Hexahydrat umwandelt. Es besitzt eine hexagonale Kristallstruktur mit der . Das Hexahydrat ist violett und besitzt eine monokline Kristallstruktur mit der Raumgruppe . Bei 160 °C gibt es das Kristallwasser ab und bildet die wasserfreie Form.

Verwendung
Neodym(III)-chlorid wird als Laborchemikalie und zur Herstellung von anderen Neodymverbindungen verwendet. Es dient auch als Katalysator bei organischen Synthesen. Das Hexahydrat wird vor allem für Glas, Kristall und Kondensatoren verwendet. Farbiges Glas mit Zusätzen aus Neodymchlorid zeigt zarte Schattierungen von Violett über reines Weinrot und zu warmem Grau. Diese Gläser zeigen ungewöhnlich scharfe Absorptionsbanden.

Einzelnachweise

Neodymverbindung
Chlorid

Neodym(III)-chlorid


Waverly est une ville américaine située dans le Comté de Lancaster, au Nebraska. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Liens externes

Ville dans le Nebraska
Comté de Lancaster (Nebraska)

Waverly (Nebraska)


Prezime Kolakušić u Hrvatskoj nose Hrvati iz Rame, BiH. U prošlom stoljeću relativno najviše hrvatskih stanovnika s ovim prezimenom rođeno je u sjevernohercegovačkoj općini Prozor-Rama i u Gradu Zagrebu. U naseljima Blace i Ljubunci koja administrativno pripadaju općini Prozor-Rama, svaki deveti stanovnik prezivao se Kolakušić. Velik broj Kolakušića zbog različitih se povijesnih razloga iz rodne Rame u različitim razdobljima 20. stoljeća selio na područje Slavonije, gdje najveći broj osoba s tim prezimenom, uz Grad Zagreb i živi.

Poznati Kolakušići
Mislav Kolakušić, političar, bivši sudac Trgovačkog suda

Izvori

 Hrvatska prezimena
Prozor-Rama

Kolakušić (prezime)


La contre-amirale Itunu Hotonu, de son nom de naissance Itunu Tomori, est une officière de marine et architecte nigériane, l'une des premières femmes officières et parmi les premières architectes de la marine nigériane. En décembre 2012, elle devient la première amirale en Afrique.

Biographie

Enfance et formations
Itunu Hotonu est née le 18 janvier 1959. À l'âge de , elle prend la décision de devenir architecte. Pour ce faire, elle étudie l'architecture à l'Université du Nigeria, où elle est la plupart du temps la seule femme dans ses cours. Après avoir obtenu son diplôme, elle travaille dans un bureau d'architecte pendant deux ans, tout en passant ses examens professionnels.

Elle postule pour rejoindre le corps des ingénieurs de l'armée nigériane, elle n'est pas accepté puisque, pendant cette période là, il n'y a pas de postes pour les femmes dans ce domaine. Elle postule ensuite pour la marine qui n'a pas de restrictions liées au genre. Elle est donc acceptée comme candidate officière à la National Defence Academy à Abuja en 1985. Par cette admission, elle devient la première femme à fréquenter l'académie et a y obtenir le diplôme de meilleure élève de sa classe de . Elle remporte le prix du commandant en chef et le prix du commandant pour le meilleur projet de recherche. Itunu Hotonu devient ainsi l'une des premières architectes à rejoindre la marine nigériane.

Carrière
Itunu Hotonu est la première femme officière à servir en tant qu'instructrice au Collège de commandement et d'état-major des forces armées à Jaji.  En 2012, elle passe du temps au Liberia pour conseiller les femmes des forces armées de ce pays. Elle est promue au rang de contre-amirale en décembre 2012, devenant ainsi la première femme amirale en Afrique.

Références

Militaire nigérian
Pionnière dans l'armée
Personnalité féminine nigériane
Naissance en janvier 1959
Amiral

Itunu Hotonu


كولسلو سلطة شهيرة تقدم كطبق جانبي، تتألف بشكل أساسي من الملفوف والجزر والمايونيز.

التحضير
هناك العديد من الاختلافات في الوصفة، والتي تشمل إضافة مكونات أخرى مثل الكرنب الأحمر والفلفل والجزرالمقطع والبصل والجبن المبشور والأناناس والتفاح، مختلطة مع المايونيز أو الكريمة. ويمكن إضافة مجموعة متنوعة من التوابل، مثل بذور الكرفس. الملفوف قد يأتي في قطع مفرومة ناعمة، أو شرائط مقطعة، أو مربعات صغيرة. وهناك سلطة البروكليسلو، الذي يستخدم القرنبيط الخام مقطع بدلاً من الملفوف. كريمة، القشدة الحامضة، أو اللبن هو أيضا الإضافات الشعبية. تم العثور على كولسلو الحليب الرائب الأكثر شيوعا في جنوب الولايات المتحدة.

طريقة الاعداد العربية

المقادير

 4 اكواب كرنب مقطع صغير
 ربع كوب جزر مبشور
 ثلث كوب سكر
 رشة ملح
 ربع كوب حليب
 نصف كوب مايونيز
 ربع كوب لبن رائب
 ملعقة طعام ونصف خل أبيض
 2 ملعقة طعام ونصف عصير ليمون

الطريقة
يقطع الكرنب والجزر إلى قطع صغير جدا ثم تخلط في وعاء كبير مع بقية المقادير جيدا ونخفق إلى ان تصبح ناعمة ثم تخلط مع الجزر والكرنب ثم تغطى وتوضع في الثلاجة لمدة ساعتين على الاقل.

طريقة التحضير في بولندا

يتم تقديم العديد من السلطات القائمة على الملفوف التي تشبه الكولسلو عادة كطبق جانبي في العشاء، بجانب اللحوم والبطاطس. لا توجد وصفة ثابتة، ولكن المكونات النموذجية تشمل الملفوف الأبيض المقطع، والبصل المفروم ناعمًا والجزر المقطع والبقدونس أو الشبت، مع العديد من الإضافات الممكنة. هذه التوابل أيضا، الملح والفلفل الأسود وقليل من السكر، ورميها في الزيت (عادة عباد الشمس أو بذور اللفت) والخل، عادة ما تقدم مع السمك المقلي.

أي سلطة بسيطة من هذا النوع، أي واحدة مصنوعة من الخضروات النيئة المقطعة.

ألمانيا
يتكون الكولسلو (بالألمانية Krautsalat) الألمانية التقليدية من الملفوف الممزق بدقة المتبل بالزيت والخل. في بعض الأحيان يضاف البصل أو التفاح.

الولايات المتحدة

في الولايات المتحدة، يحتوي الكولسلو غالبًا على بدائل اللبن أو المايونيز والجزرة، على الرغم من وجود العديد من الاختلافات الإقليمية، كما أن الوصفات التي تتضمن الخردل أو الخل بدون الألبان والمايونيز شائعة أيضًا. يتم إضافة محلول الشواء، المعروفة أيضًا باسم ريدسلو، باستخدام الكاتشب والخل بدلاً من المايونيز. وغالبا ما يتم تقديمه بجانب الشواء بولاية كارولينا الشمالية، بما في ذلك للشواء نمط ليكسينغتون، حيث، خلافا لبقية الولاية، ريدسلو هي مجموعة متنوعة سائدة في الولايات المتحدة.

المعلومات الغذائية
تحتوي وجبة الكولسلو (230 غ تقريباً)، بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:

مع العلم أن هذه الوصفة لا تحتوي على الحليب أو الحليب الرائب.

الأصل
مثل الكثير من المأكولات الأمريكية، مستوحاة من اطباق السلطة في جميع أنحاء العالم. جذور وصفات الكولسلو تشق طريقها إلى روما القديمة. وكثيراً ما يتناول المواطنون الرومان وجبة تضم الملفوف والبيض والخل والتوابل الأخرى.

على الجانب الآخر من العالم، قدم المؤسسون الهولنديون لنيويورك سلطة الملفوف. هذا مشابه لـ كولسلو اليوم تم إنشاء الطبق في البداية في هولندا. في الواقع، فإن مصطلح كولسلو ينبع من الكلمة الهولندية (koosla)وتعني سلطة ، والذي يعني «سلطة الملفوف». وقد تم العثور على وصفات مماثلة لكولسلو واستخدامها في المنازل الأمريكية من وقت مبكر من عام 1770. ومع ذلك، كانت واحدة من اللحظات الأكثر أهمية في تاريخ الكولسلو هي إنشاء المايونيز في القرن الثامن عشر.

انظر ايضاً
سلطة فواكه

سلطة خضراء

مايونيز

مصدر
وصفة الكولسلو مع معلوماتها الغذائية

مراجع

أطباق الملفوف
أطباق براسيكا زيتية
أطعمة نيئة
سلطات
مخلل
مطبخ ألماني
مطبخ أمريكي
مطبخ بولندي
مطبخ دنماركي
مطبخ سويدي
مطبخ كندي
مطبخ نباتي صرف
مطبخ هولندي

كولسلو


Demirören, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1521 ve 1928 yılı kayıtlarında Eğzen olarak geçmektedir. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 26 hane iken 1579 yılında ise 47 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar ve vakıf köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 2500 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 127 km, Kargı ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Demirören, Kargı


حب لحب  أغنية لفرقة الديسكو الفرنسية بيمبو جت، من كلمات كلود مورغان وهيلين بانكس، وزّعها ألدو فرانك وأنتجها لوران روسي عام 1979. لم تحظ هذه الأغنية بمثل النجاح الباهر الذي حظيت به أغنية إل بيمبو لنفس الفرقة.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 بيمبو جت.
 إل بيمبو.
 لا بالنغا.
 سفينة الحب.

أغان فرنسية
أغاني 1979

حب لحب (أغنية)


est un  manga d'horreur d'Ichiko Ima publié depuis 1995 dans le magazine Nemuki d'Asahi Sonorama. L'œuvre reçoit le prix d'excellence du  en 2006.

Le manga est adapté en théâtre kabuki moderne par la troupe  ; la pièce est divisée en deux parties, la première étant écrite en 2003, la seconde en 2006

En France, le manga est édité à partir de 2006 par Doki Doki mais s'arrête au bout du sixième tome à cause de ventes insuffisantes. Une édition américaine du manga sous le nom Beyond Twilight avait été annoncée, mais la sortie a été annulée car l'éditeur Aurora Publishing a fait faillite en 2010.

Références

Bibliographie
 .
 .

Série manga
Manga d'horreur
Bande dessinée se déroulant au Japon
Bande dessinée adaptée au théâtre

Le Cortège des cent démons


Gonaho, jedno od plemena američkih Indijanaca iz skupine Tlingit, porodiuca Koluschan. Plemensaki teritorij nalazio se na podsručju Dry Baya, nešto južnije od zaljerva Yakutat na Aljaski. Glavno naselje također se zvalo Gonaho ili Gunaho, a Swanton ga opisuje kao ljetno naselje Yakutata, srodnog plemena, također iz skupine Tlingita.

Područje Gonaha se depopulizira u ranom 19. stoljeću, tako da se kasnije više ne nalaze na popisima tlingitskih plemena. Njihovih potomaka vjerojatno ima među Yakutatima.

Izvori

Koluschan
Indijanska plemena

Gonaho


Centracantidele (Centracanthidae) sau maenidele (Maenidae), numite popular smarizi, este o familie de pești perciformi marini de talie mică din apele calde și temperate, care trăiesc în apropierea fundurilor. Au un corp alungit, comprimat lateral, cu o singură înotătoare dorsală lungă, anala scurtă și caudala bifurcată.

În 2014 Santini a inclus familia Centracanthidae în familia Sparidae.

Descrierea
Au o talie mică. Lungimea maximă 38 cm. Corpul alungit, ușor comprimat lateral sau subcilindric. Botul și spațiul interorbitar nude, restul capului și corpul acoperite complet cu solzi ctenoizi mici sau moderați. Linia laterală continuă, completă, mai mult sau mai puțin paralelă cu spatele.

Gura mică sau mijlocie; colțurile ei ajung până la verticala anterioară a ochiului. Falca superioară (premaxilarul) foarte protractilă. Supramaxilarul absent; maxilarul acoperit de suborbitar când gura este închisă. Fălcile prevăzut cu dinți viliformi, mărunți, ascuțiți sau lipsesc; palatinele fără dinți și vomerul cu sau fără dinți;

Dorsala lungă, continuă, unică sau divizată, cu 11-13 spini subțiri și 9-12 radii moi. Anala scurtă, cu 3 spini și 8-10 (9–16) radii moi. Adesea dorsala și anala sînt adăpostite într-un șanț larg. Ventralele cu un spin și 5 radii moi , ele au un proces axilar bine dezvoltat. Caudala bifurcată (scobită)

Marginea preopercularului subțire, netedă, nezimțuită; opercularul cu un țep (spin) slab în partea posterioară sau fără țep. Orificiile branhiale largi. Membranele branhiale neatașate de istm. 6 radii branhiostegale ; 22—24 de vertebre.  Spini branhiali lungi, 14-22 pe ramura inferioară a primului arc branhial. Intestinul scurt cu (3) 4—7 apendice pilorice. Vezica înotătoare este mare, în genere bifurcată în partea posterioară.

Colorit
Coloritul corpului verde-roșcat sau bruniu dorsal, argintiu ventral. Mai multe specii au o pată neagră distinctă pe mijlocul corpului.

Habitat
Trăiesc în apele calde și temperate, în apropierea fundurilor pietroase, mâloase sau ierboase până la 200 m adâncime, cele mai multe specii duc o viață gregară (în cârduri).

Răspândire geografică
Sunt răspândiți în zona litorală din partea estică a Oceanului Atlantic (inclusiv Marea Mediterană și Marea Neagră) și pe litoralul Africii de Sud. În Marea Neagră 4 specii.

Biologie
Cele mai multe specii  sunt hermafrodite, caracterizate printr-un hermafroditism protoginic, când peștii tineri sunt femele (gonadele funcționează ca o glandă femelă),  iar după ce cresc devin masculi.

Hrana este foarte variată, constând atât din alge (plancton), cât și din animale (diverse crustacee, viermi, pești mici).

Importanță economică
Smarizii pot fi la nivel local abundenți, fiind pescuiți artizanal, dar carnea lor bogată în oase este, în general, pițin apreciată.

Sistematica
Familia cuprinde două genuri și 9 specii:  Centracanthus (1 specie) și Spicara (8-9 specii)

 Centracanthus Rafinesque, 1810
 Centracanthus cirrus Rafinesque, 1810

 Spicara Rafinesque, 1810
 Spicara alta (Osório, 1917)
 Spicara australis (Regan, 1921)
 Spicara axillaris (Boulenger, 1900)
 Spicara flexuosa Rafinesque, 1810 (unii autori o includ în Spicara maena)
 Spicara maena (Linnaeus, 1758)
 Spicara martinicus (Valenciennes, 1830)
 Spicara melanurus (Valenciennes, 1830)
 Spicara nigricauda (Norman, 1931)
 Spicara smaris (Linnaeus, 1758)

Specii din Marea Neagră
În Marea Neagră a fost găsite 4 specii, dintre care 3 pe litoralul românesc.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Sergiu I. Cărăușu. Tratat de ichtiologie. Editura Academiei Republicii Populare Române, Bucuresti 1952, 804 p.
 Васильева Е. Д. Рыбы Черного моря. Москва: Изд-во ВНИРО, 2007.
 Joseph S. Nelson. Fishes of the World. Fourth Edition. John Wiley & Sons, Inc., Hoboken, New Jersey, 2006.
 Centracanthidae în "FAO. Méditerranée et mer Noire. Zone de pêche 37. Volume II. Vertébrés. Rome 1987"

Legături externe

  Family Centracanthidae - Picarels. FishBase

Centracanthidae

Centracantide


Kar leoparı (Panthera uncia, eskiden Uncia uncia), kar parsı olarak da bilinir, kedigiller (Felidae) familyasının Panthera cinsinin bir üyesi olan büyük kedi türü.

Özellikleri

Ortalama bir kar parsı 27–54 kg. ağırlığında, 1,2-1,5 m. uzunluğunda olur. Kuyruğu ise 91 cm. uzunluğundadır. Postları kalın, açık gri renkte olup daha koyu renkte beneklerle kaplıdır. Bu postu ona kayalık dağlarda iyi bir kamuflaj sağlar.
Kar parsının çok geniş olan patileri kara batmasını engeller. Ayrıca patileri kıllı olduğundan kara batmasını engeller. Kar leoparları, soğuğa dayanıklı tüyleri sayesinde en zorlu kış koşullarında bile hayatta kalabilen nadir hayvanlardandır.Kar parsının iki alttürü vardır;
 P. u. uncia
 P. u. uncoides

Beslenme
Başlıca avları yayılım alanlarına göre değişir. Himalayalar'da genellikle mavi koyun (Pseudois nayaur) ile beslenirken, Karakurum, Tanrı ve Altay Dağları'nda genelde dağ keçisi (Capra siberica) ya da argali (Ovis ammon) ile beslenirler. Ancak marmot ve tavşan gibi küçük hayvanlarla ya da kar tavuğu gibi kuşlarla da beslendikleri görülmüştür.

Davranışları
Yavrusunu büyüten dişi kar parsları dışında bu hayvanlar genelde yalnız dolaşır. Çiftleşme kışın sonlarında 1 veya 5 (genelde 2-3) kere gerçekleşir ve yavrular 90-100 gün sonra doğar. Yavrular bağımsız bir birey olduklarında -normalde 18-22 ay sonra- annelerinden ayrılır.
Kar parsları genelde alaca karanlıkta hareketlidirler. Bir bölgede birkaç gün yaşayabilirler ve birdenbire kilometrelerce uzağa gidebilirler.

Dağılımı

Kar parsları Afganistan, Bhutan, Çin, Hindistan, Kazakistan, Kırgızistan, Moğolistan, Nepal, Pakistan, Rusya, Tacikistan ve Özbekistan boyunca Orta Asya'nın dağlık bölgelerinde yaşar.
Kar parsının yayılım alanı 2 milyon kilometre kare(Grönland ya da Meksika'nın yüzölçümü kadar) alan kaplar. Yayılım alanlarının %60'ı Çin'dedir. Yine de bu hayvanlar eskiden yaşadıkları alanın önemli bir kısmını, örneğin Moğolistan'daki kısımlarını yitirmiştir.

Popülasyon

Kar Parsı Vakfı'na göre doğada 3.500 ile 7.000 arasında kar parsı kalmıştır. Bu sayı IUCN'e göre 4,080-6,590, National Geographic'e göre yaklaşık 6.000'dir. Bu farklılığın nedeni bu hayvanların insanlar için ulaşılması zor olan dağlık alanlarda yaşaması ve nadir görülmesidir.
Hayvanat bahçelerinde bu hayvanlardan 600 kadar vardır.

Tehditler ve korunma durumu

Tehditler

Kar parsı için başlıca tehditler arasında av tabanlı tükenme, yasa dışı ticaret, yerel halkla anlaşmazlıklar ve koruma hacmi, politikası ve bilinçlenmenin azlığı sayılabilir. Kar Parsı Yaşatma Stratejisi'ne göre bölgeye bölgeye göre takip edilen ve belirlenen başlıca tehditler;

Himalaya bölgesi (Tibet Platosu ve diğer güney Çin, Hindistan, Nepal ve Butan);
Çiftlik hayvanlarıyla rekabetten dolayı av hayvanlarının azalması, kar parslarının çiftlik hayvanlarını avlaması sebebiyle öldürülmesi, sınır ötesi iş birliğinin olmaması, askeri faaliyet ve insan nüfusunun artması veya fakirlik.
Karakurum ve Hindikuş (Afganistan, Pakistan ve güneybatı Çin);
Habitat kaybı ve parçalanması, kaçakçılık sebebiyle doğal avların azalması, kar parslarının çiftlik hayvanlarını avlaması sebebiyle öldürülmesi, etkin yasal yaptırımların olmaması, yerel halk ve politikacılar arasında kurumsal kapasite ve bilincin olmaması ve insan nüfusunun artması veya fakirlik.
Bağımsız Devletler Topluluğu ve batı Çin (Özbekistan, Tacikistan, Kırgızistan, Kazakistan, Çin'in Sincan bölgesi);
Kaçak avcılık sebebiyle doğal avların azalması, kar parslarının kürk veya kemik ticareti için yasa dışı avlanması, sınır ötesi iş birliğinin olmaması, askerî faaliyet ve insan nüfusunun artması veya fakirlik.
Kuzey sıradağları (Rusya, Moğolistan ve Çin'in Altay ve Tanrı dağları);
Kar parslarının kürk veya kemik ticareti için yasa dışı avlanması, uygun politika ve etkin yaptırımların olmaması, yerel halk ve politikacılar arasında kurumsal kapasite ve bilincin olmaması ve insan nüfusunun artması veya fakirlik.

Kar parsı habitatı koruma alanlarının içinde ve dışında çiftlik alanı ve mera olarak kullanılıyor. Çiftlik hayvanlarını avlamaları yüzünden yerel halkın öfkesini üstlerine çekmeleri de bu hayvanların üzerindeki önemli tehditlerden biri.

Kar parsı yaşam alanındaki av hayvanlarının az bulunması habitat kalitesinin düşmesinden kaynaklanıyor, ki bu durum kar parslarını çiftlik hayvanlarını avlamaya itiyor. Bu durum da kar parslarını daha çok çiftçilerin hedefi haline getiriyor.

Kar parsı tam boya ulaşmış erkek yak dışındaki tüm evcil hayvanları öldürebilir. Ancak çobanlar yağma riskini azaltmaya çalışıyor. Çiftlik hayvanları yerel halkın en önemli geçim kaynaklarından biri ve bazı yerlerde kar parsının avlarının %58'ini oluşturuyor. Çiftlik hayvanları ve yabani hayvanlar arasındaki bu tercih oranı kar parsının avlanma oranını belirliyor.

Bir diğer tehdit ise ticari avcılık. Kar parsının avlanmalarının en büyük nedenlerinden biri kürkleridir. Ayrıca kar parslarının hayvanat bahçeleri ve sirkler için canlı yakalandıkları da bilinmektedir. Ayrıca kemikleri (Geleneksel Çin tıbbında kaplan kemiği ile aynı işe yarar), pençeleri, eti ve erkeklerinin üreme organları için de avlanırlar. Yasa dışı ticaret 1900'lerde ekonomisi kötü durumda, yeni bağımsız olmuş Orta Asya devletlerinin Sovyetler Birliği'nden ayrıldığı dönemlerde arttı. Yasa dışı ticaret komşu ülkelerde, örneğin Moğolistan'da Çin'in büyüyen ekonomik gücüyle çok artmış gibi görünüyor.
Afganistan'da süren askeri olaylar sebebiyle denetimin zor olması yeni bir pazar oluşmasına zemin hazırladı.

Doğal yaşamın, özellikle yırtıcı hayvanların korunması konusundaki yerel ve ulusal düzeyde genel bilgisizlik koruma çabalarına engel olmaktadır. Kar parsının yaşam alanı hassas uluslararası sınırlar nedeniyle üçte bir oranında düşmüştür ve sınır boylarında koruma çabaları çok zorlaşmıştır. Askerî olaylar kar parsının yaşam alanının büyük kısmında mevcuttur, ki bu durum doğal yaşam alanına çok büyük zarar vermektedir. Bu sebeple doğal yaşam alanları tahrip edilmekte ve mayın tarlalarına dönüştürülmekte, yerinden edilen insanların yemek ve benzin taleplerini karşılamak için yasa dışı ticaretleri yapılmaktadır.

Korunma Durumu

IUCN Kırmızı Liste göre kar parsının soyu tehlikededir. Sayılarının son iki nesilde (16 yılda) en az %20 azaldığından şüphelenilmektedir. CITES listesinde kar parsı Appendix I olarak geçer.
Kar parsı yaşadığı 12 ülkenin çoğunda kanunlarla koruma altındadır. Afganistan, kar parsını yasalarla korumaya 2009 yılında, ülkenin ilk tehlikedeki türler listesini oluşturmasından sonra başlamıştır. Bu yasa
Afganistan'da kar parsının her türlü av ve ticaretini yasaklar.
Kar Parsı Yaşatma Stratejisi  şu koruma yöntemlerini önerir;
 Çiftlik hayvanlarının, özellikle büyükbaşların doğal hayata daha az zarar verecek, kar parslarına karşı daha güvenli ve üretim açısından daha verimli olacak şekilde otlatılmasına teşvik etmek.
Kar parslarını koruyan kurumlara mali destek; doğal yaşam bazlı eko-turizm (kar parsı yürüyüşleri gibi), küçük ev sanayii (köy işi ürünler gibi) ve iyi yapılandırılmış av programlarının da içerir.
 Yerel halktan ulusal hükûmetlere kadar uluslararası bir hedef kitle için koruma konusunda eğitim ve bilinçlendirme.

Theile, kaçak avcılık ve yasa dışı ticareti engellemek için şunları önerir;
 Ulusal yasaları ve koruma politikalarını kar parslarının avlanmasının, öldürülmesinin, sahip olunmasının ve tüm beden parçaları ve türevleri dahil satış ve ticaretinin yerel ve ulusal seviyelerde yasaklanmasını yasaklanmasını kapsayacak şekilde geliştirmek, hükûmetlere yasal destek önermek ve tavsiyede bulunmak, yasayı çiğneyenlere yettiği kadar caydırıcı para cezaları belirlemek ve muhbirlerin yasa dışı faaliyetleri rapor etmesini sağlamak.
 Yasa uygulama kapasitesini bilinen ticaret yolları, pazarlar ve sınır yolları üzerinde denetimi arttıracak şekilde güçlendirmek; kuruluşlar arası iş birliğini ve bilgi paylaşımını geliştirmek; yasa dışı öldürmeyi tespit etmek ve engellemek için kaçak avcılık timleri oluşturma, başlıca pazar ve ticaret merkezlerinde düzenli denetim uygulama ve eğitimde teknik kapasiteyi arttırma.
 CITES çözümlerine uyacak şekilde ticaret yasaklarını düzenlemek için uluslararası iş birliğini güçlendirme.

Kar Parsı Şebekesi (Snow Leopard Network, SLN), bireyleri ve kuruluşları (Uluslararası Kar Parsı Vakfı [International Snow Leopard Trust] ve Kar Parsı Koruma [Snow Leopard Conservancy] dahil) eş-güdüm, iş birliği ve bilgi paylaşımı için birleştirir.Mart 2008'de Pekin'de yapılan Kar Parsının Geniş Çaplı Korunma Planı Üzerine Uluslararası Konferans, kar parsının korunması için önemli alanları (Kar Parsı Koruma Ünitesi) belirledi ve ulusal hareket planlarını geliştirmek için bir çerçeve sağladı. 4 ülkenin (Moğolistan, Rusya, Nepal ve Pakistan) zaten ulusal koruma planı vardı ve Hindistan Kar Parsı Projesi'ni, kar parsı koruması için bir hükûmet programı geliştirdi, ancak daha yeteri kadar desteklenmedi.

Korunma tarihi
 2008  – Tehlikede (Jackson, R., Mallon, D., McCarthy, T., Chundaway, R.A. & Habib, B., 2008)
 2002 	– Tehlikede
 1996 	– Tehlikede (Baillie ve Groombridge, 1996)
 1994 	– Tehlikede (Groombridge, 1994)
 1990 	– Tehlikede (IUCN, 1990)
 1988 	– Tehlikede (IUCN Koruma Takip Merkezi, 1988)
 1986 	– Tehlikede (IUCN Koruma Takip Merkezi, 1986)

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kar parsı vakfı
 National Geographic  - kar parsı hakkında resim ve bilgiler

Tehlikedeki hayvanlar
Panthera
Asya etçilleri
Güney Asya'daki memeliler
Orta Asya faunası
Doğu Asya faunası
Hindistan'daki memeliler
Bhutan'daki memeliler
Çin'deki memeliler
Moğolistan faunası
Nepal'deki memeliler
Pakistan'daki memeliler
Himalaya faunası
1775'te tanımlanan omurgalılar
Süper yırtıcılar
Sibirya faunası
Pakistan'ın ulusal sembolleri
Afganistan'ın ulusal sembolleri
Orta Asya memelileri
Doğu Asya memelileri

Kar leoparı


A 35.ª  anual do Nickelodeon Kids' Choice Awards foi realizada em 9 de abril de 2022, no Barker Hangar em Santa Mônica, Califórnia, com Miranda Cosgrove e Rob Gronkowski servindo como apresentadores. Foi a primeira cerimônia do Kids' Choice Awards desde o show de 2004 a ter dois apresentadores. Também foi o primeiro desde 2019 a ter plateia devido à pandemia de COVID-19. Kid Cudi e Jack Harlow se apresentaram.

Aparições
A cerimônia contou com aparições de celebridades como Jayden Bartels, Brie e Nikki Bella, Sabrina Carpenter, Sofia Carson, Chance the Rapper, Simon Cowell, Isaiah Crews, Terry Crews, Charli e Dixie D'Amelio, Isla Fisher, Jordan Fisher, Kevin Hart, Samuel L. Jackson, Karl Jacobs, Heidi Klum, Jules LeBlanc, Peyton List, Ralph Macchio, Howie Mandel, MrBeast, Jace Norman, Josh Peck, Charlie Puth, Unspeakable, Sofía Vergara e Xavier Woods. A primeira-dama dos Estados Unidos, Jill Biden, também fez uma aparição na cerimônia.

Apresentações

Vencedores e indicados
Os indicados foram anunciados e a votação foi aberta em 9 de março de 2022. Os vencedores aparecem primeiro e destacados em negrito.

Cinema

Televisão

Música

Esportes

Outras categorias

Ligações externas

  (português europeu)

2022
2022 na televisão nos Estados Unidos
Eventos de abril de 2022
2022 na Califórnia

Kids' Choice Awards 2022


Kong Frederik VIII's Ankomst til Berlin er en dansk dokumentarisk optagelse fra 1907, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Parade foran Brandenburger Tor i anledning af Frederik 8.'s ankomst til Berlin. De kongelige ankommer i hestevogn. Brandenburger Tor er udsmykket med danske flag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907
Berlins historie
Dokumentariske optagelser
Begivenheder i 1907
Det danske kongehus

Kong Frederik VIII's Ankomst til Berlin


Zygnematophycidae, novi podrazred parožina u koji su smješteni svi rodovi i osim aerofitske alge Spirogloea muscicola, i čini dio porodice  Zygnematophyceae.

Postoje dva reda s preko 4 120 vrsta

Redovi
 Desmidiales C.E.Bessey
 Zygnematales C.E.Bessey

Izvori

Vanjske poveznice

Conjugatophyceae

Zygnematophycidae


Lucia Mannucci (* 18. Mai 1920 in Bologna; † 7. März 2012 in Mailand) war eine italienische Sängerin und Schauspielerin, die vor allem in den 1940er und 1950er Jahren als weibliche Stimme des Gesangsquartetts Quartetto Cetra erfolgreich war.

Leben
Lucia Mannucci, die 1941 einen Gesangswettbewerb des Radiosenders EIAR gewann, heiratete 1944 den Komponisten, Arrangeur und Sänger Antonio Virgilio Savona und wurde 1947 Mitglied des von ihm, Felice Chiusano und Giovanni "Tata" Giacobetti gegründeten Gesangsquartetts Quartetto Cetra, nachdem das vorherige vierte Ensemblemitglied Enrico De Angelis ausgeschieden war. Daneben war sie auch als Solokünstlerin erfolgreich.

In den folgenden Jahren prägte sie als die weibliche Stimme den Musikstil des Quartetts entscheidend mit, der von Jazz bis Rock 'n' Roll reichte. 1957 nahm die Gruppe unter dem Titel L'orologio matto eine italiensprachige Version von Rock Around the Clock auf, und trug so zur Popularität des Rock 'n' Roll in Italien bei. Weitere bekannte Lieder des Quartetts dieser Jahre waren Aveva un bavero, Il Visconte di Castelfombrone, Un disco dei Platters, Che centrattacco!!!, Nella vecchia fattoria, Vecchia America, Un bacio a mezzanotte, I ricordi della sera und Troppi affari, cavaliere!, die zum Teil in Zusammenarbeit mit Komponisten und Liedtextern wie Lelio Luttazzi und Gorni Kramer entstanden.

1964 war sie auch als Schauspielerin erfolgreich, besonders durch ihre Rollen in Fernsehverfilmungen bekannter Romane und Klassiker wie Die drei Musketiere, Das scharlachrote Siegel, Odyssee, Der seltsame Fall des Dr. Jekyll und Mr. Hyde sowie Der Graf von Monte Christo für die Fernsehsendung Biblioteca di Studio Uno. Für einige dieser Verfilmungen verfasste sie auch die Drehbücher.

Zuletzt veröffentlichte sie mit ihrem Ehemann Antonio Virgilio Savona die CD Capricci.

Weblinks

 E' morta Lucia Mannucci: la signora del Quartetto Cetra. In: Il Messaggero vom 7. März 2012
 È morta Lucia Mannucci ultima componente del Quartetto Cetra. In: Avvenire vom 7. März 2012

Sänger
Italiener
Geboren 1920
Gestorben 2012
Frau

Lucia Mannucci


Olympiodoros henviser til blandt andre:

 Olympiodoros den ældre – græsk filosof
 Olympiodoros den yngre – græsk filosof
 Olympiodoros af Theben – græsk historieskriver
 Olympiodoros Diakonen – græsk teolog

Olympiodoros


Doğal öldürücü hücre veya doğal kâtil hücre diye adlandırılan bir çeşit lenfosit hücresi.

Doğal öldürücü hücreler kemik iliğinde yapılırlar, kan, kemik iliği ve dalakta bulunurlar. Doğal bağışıklığın bir parçasını oluşturan doğal öldürücü hücrelerin uyarılmaya ihtiyaçları yoktur. Mikropları direkt saldırarak imhā etmezler, bunun yerine virüsler tarafından enfekte edilmiş vücut hücrelerine ve kanser hücrelerine saldırırlar.

Doğal kātil hücreler bağışıklık sisteminin özelleşmemiş savunma hücreleridir. Doğal kātil hücreler (NK - Natural Killers) kandaki lenfositlerin %10'unu oluşturur. Bunlar, T ve B lenfositlerde bulunan, antijen reseptörleri için gen kodlanmasının yeniden düzenlenmesinden yoksundur. NK hücreler, MHC sınıf 1 moleküllerinin normal seviyelerini gösteren hücrelere saldırmaz, ancak yabancı MHC'leri öldürürler, öyle ki MHC I ifadesi azalmış olan veya namevcut olan olanları da öldürürler. Bu durum, sıklıkla viral enfeksiyonlarda ve kanserde görülür. NK hücreleri periferik kanda, azurofilik (kırmızı) granüller içeren büyük lenfositler olarak saptanabilir. (büyük lenfositler = large granular lymphocytes – LGLs)

Doğal öldürücü hücreler büyük görünümlü lenfositlerdendir, fagositik değillerdir (fagositoz yapamazlar). Saldırdıkları hücrenin zarını zayıflatıp su ve iyonların hücrenin içine difüze olmasını (girmesini) sağlarlar. Artan basınç nedeniyle saldırılan hücre parçalanır.

NK hücrelerinin gelişimi

CD7,CD2 ve bazen de CD5 taşıyan NK-hücre/T-hücre progenitörleri kemik iliğinde, fetal karaciğerde ve timusta bulunur. Kemik iliği stromal hücrelerinde çok sayıda üretilen IL-15, NK hücrelerinin ayırt edilmesinde çok önemlidir;IL-2 ve IL-18 ise NK hücrelerinin daha ileri olgunlaşmalarına yardımcı olmaktadır.

IgG'nin Fc bölümü için olan düşük afiniteli (eğilimli, yakın ilgili) reseptör (CD16) ve CD56 adhezyon (yapışma/yapıştırma) molekülü tipik NK hücresi işaretleyicileridir.

NK hücreleri tarafından hedefin tanınması

En çok sayıda aktive edici ve inhibe edici NK-hücre reseptörleri kromozom 19 geni üzerinde kodlanmıştır. NKp46,NKp30 ve NKp44 (doğal sitotoksik reseptörler, NCRs) gibi aktive edici reseptörler, NK-hücrelerin hedef hücrelere "kilitlenmesini" sağlamaktadır. Bunlar imminoglobülin (Ig) süperfamilyasına (/ailesine) aittir ve küçük intrasitoplazmik kuyrukları vardır. Bu nedenle doğal kātil hücrelerin aktivitelerini tetikleyebilmek için zinciri, Fc Rl ve DAP12 gibi uyum sağlayıcı polipeptidlerle birleşme gereksinimi duyarlar. Bunların ligandları hala bilinmemektedir. Dördüncü tetikleyici reseptör NKG2D'dir. Bu uyum sağlayıcı molekül DAP10 ile birleşen bir C-tipi lektin homodimerdir. NKG2D reseptörleri MICA ve MICB denilen MHC sınıf I bağlantılı proteinlerle birbirlerini etkilemektedirler, ki bu proteinler normal hücrelerde zayıf olarak ifade edilir lakin üst düzenlenmeleri stres hücrelerinde ve tümör hücrelerinde yapılır. Bu proteinler klasik MHC 1 moleküllerine benzerler fakat peptidlerle bağ yapmazlar ve 2 mikroglobülinlerle birleşmezler.

Pek çok reseptör, klasik MHC molekülü tanımlamalarıyla karıştırılır. Antijene özel T hücrelerinden farklı olarak, bu reseptörler genellikle farklı HLA sınıf I alellerinden oluşan bütün takımı tanır fakat peptid/MHC komplekslerini tanımaz. Bunlar iki büyük familya (aile) olarak gruplandırılabilirler: kātil hüce immünoglobülin benzeri reseptörler (killer cells immunoglobulin-like receptors –KIRs) ve immünoglobülin benzeri kopyalar (immunoglobulin-like transcripts – ILTs, ayrıca leukocyte immunoglobulin-like receptors yani lökosit immunoglobulin benzeri reseptörler – LIRs- olarak da bilinirler). KIR'lar sadece NK hücrelerde ve T-hüclerinin bir alt grubunda bulunurken, ILT/LIR'lar aynı zamanda monositler, dentritik hücreler ve B hücrelerinde de bulunur. Bu reseptörler, çoğunlukla intrasitoplazmik kuyruklarının yapısına bağlı olarak, aktivasyon veya inhibisyona aracılık ederler. Çoğu durumda, uzun sitoplazmik kuyruk, immünoreseptör tirozince zengin inhibisyon motifi (immunoreceptor Tyrosine-rich inhibition motif –ITIM)'ın varlığını belirtir. ITIM, aktive edicireseptörlerden gelen hücre içi uyum sağlama sinyallerini bloke etmekten sorumlu özgül bir fosfatazı tetikler. Kısa sitoplazmik kuyruklu reseptörler ITIM'dan yoksundur ve aktive edici sinyale uyum sağlamak için ITAM (immünoreseptör tirozin içerikli aktive edici motif – immunoreceptor tyrosine-based activating motif) içeren adaptör moleküller DAP12 veya FcR gibi uyum sağlayıcı polipeptidlerle birleşirler. KIR ve LIR familyalarının (ailelerinin) her ikisi için de bir düzineden fazla farklı reseptör tanımlanmıştır. NK hücre reseptörlerinin 3. sınıfı, C-tipi lektin-benzeri reseptör ailesine aittir (daha önce aktive edici NKG2D reseptörleri olarak bahsedildiği gibi). Buna rağmen çoğu NK reseptörleri hem aktive edici hem de inhibe edici izoformlarda bulunmaktadır, bu gösterir ki ITIM ilişkili reseptörlerden gelen inhibe edici sinyaller çoğunlukla aktive edici sinyallerden baskın olmaktadır.

NK hücrelerin sitolitik mekanizmaları

Hedef hücrelerin, programlanmış hücre ölümü veya apoptozis tanımlarını da kapsayan "hücre intiharı"nı tetikleyici CD95 antijeni (Fas veya APO-1 de denir) gibi apoptozis reseptörleri olması nonsecretory (salgısız) liziz gerektirir.

NK hücrelerinin en yaygın liziz mekanizması litik granül salmalarıdır. Granüller, konukçu hücrenin membranında porlar yaratan bir protein olan perforin ve farklı proteinazların oluşturduğu bir grup olan granzimleri içerir. Perforin varlığında, granzim B hücre ölümüne neden olan kaspazları (caspase) aktive ettiğin hücre çekirdeğine (nukleusuna) ulaşır. NK hücreleri antibadi kaplı hücreleri yok edebilirler. Antibadinin, NK hücresi üzerindeki Fc reseptörüne (CD16) bağlanması, proteolitik enzim salınmasına neden olarak antibadiye bağlı hücre aracılı sitotoksiklik (antibody-dependent cell mediated cytotoxicity – ADCC) sitolitik programını aktive eder.

Ayrıca bakınız
 Bağışıklık sistemi
 Lenfosit

Lenfositler

Doğal öldürücü hücre


වෙරළු වගේම නිල් වෙරළුත් පළතුරක් විදියටත් හඳුන්වන්න පුළුවන්.නිල් වෙරළුවලට කියන තවත් නමක් තමයි රුද්‍රාක්‍ෂ කියන්නේ.

රුද්‍රාක්‍ෂ  නාමය
රුද්‍රාක්‍ෂ කියන මේ විශේෂිත නමින් නිල් වෙරළු හඳුන්වන්නත් සුවිශේෂී හේතුවක් තියෙනවා. නිල් වෙරළුත් සමග ශිව දෙවියන්ගේ නාමය එකට බැඳී පවතින නිසාත් රුද්‍රාක්‍ෂ එහෙමත් නැත්නම් නිල් වෙරළු ශිව දෙවියන්ගේ කඳුළින් හටගත් බීජයක් විදිහට සැලකෙන නිසාත් මේ රුද්‍රාක්‍ෂ කියන නම නිල් වෙරළුවලට ලැබුනා කියලා තමයි සඳහන් වෙන්නෙ.නිල් වෙරලු වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ හැදින් වෙන්නේ වෙරලු වලට සමාන බැවින්ද,එය ඉදිණු පසු නිල්පාටින් යුක්ත වීම යන්න සැලකිය හැක.
ශිව දෙවියන්ට අද්විතීය ස්වරූපයක් ඇත. ඔහු නිරූපණය කරන්නේ සොබාදහමේ අලංකාරයෙනි. ඔහුගේ බෙල්ල වටා සර්පයෙකු ද, ඔහුගේ සිරුර ආවරණය කිරීම සඳහා කොටියෙකුගේ සමක් ද ඇත. චන්ද්ර සඳක් ඔහුගේ හිස අලංකාර කරන අතර ගංගා ඔහුගේ ආතතියෙන් ගලා යයි. ඔහුගේ මුළු සිරුරම පූජනීය අළු වලින් වැසී ඇත. ඔහු පබළු රෝසරි ඇඳීම හෝ රුද්‍රක්ෂ ගසට අයත් බීජ පැළඳීම ඇදහිලිවන්තයන් අතර බොහෝ කුතුහලයක් ඇති කරයි.

ඉතිහාසය
කතාවට අනුව, වරක් ශිව දෙවියන් දීර් කාලයක් තිස්සේ පසුතැවිලි වී, ඔහුගේ ප්‍රීතිමත් ආත්මයේ ගිලී සිටියේය. ඔහු අවසානයේ අවදි වූ විට ඔහුගේ දෑස් වලින් කඳුළු බිම වැටුණි. කඳුළු බීජයක් බවට පත්ව ගසක් බවට වර්ධනය වූ අතර එය රුද්‍රක්ෂ ගස ලෙස හැදින්විය. මෙම ගසෙහි බීජ ශිව දෙවියන් විසින් විශේෂ බලතල ලබා දුන් අතර එය අපගේ අධ්‍යාත්මික පරිණාමයට උපකාරී වේ. රුද්‍රක්ෂය, රුද්‍රාගේ අක්ෂය අපට රක්ෂා, රැකවරණය ගෙනෙන අතර අපගේ අධ්‍යාත්මික ගමනට බාධකවලට මුහුණ දීමට උපකාරී වේ. ශිව පුරාණයේ සඳහන් වන්නේ රුද්‍රක්ෂය පැළඳ සිටින තැනැත්තා ශිව දෙවියන් සමඟ අනන්‍යතාවය ලබා ගන්නා බවයි.

හැදින්වීම
රුද්‍රක්ෂ ගස එලියොකාර්පස් ගැනිට්‍රස් ලෙස හැඳින්වේ. එය සාමාන්‍යයෙන් උපනිවර්තන දේශගුණයක් තුළ වැඩෙන විශාල සදාහරිත ගසකි. මෙම ගස ප්‍රධාන වශයෙන් හිමාල කඳුවැටියේ, ගංගා තැනිතලා වල සහ ඉන්දුනීසියාව සහ පැපුවා නිව්ගිනියාව ඇතුළු අග්නිදිග ආසියාවේ ප්‍රදේශ වල දක්නට ලැබේ. රුද්‍රක්ෂ බීජ බ්ලූබෙරි බීජ ලෙසද හැඳින්වේ. බීජයේ පිටත ලෙල්ල සම්පූර්ණයෙන්ම ඉදුණු විට නිල් වේ. ශිව දෙවියන් බොහෝ විට නිල් පැහැයෙන් නිරූපණය කරන්නේ අනන්තයයි. මෙම බීජය අධ්‍යාත්මික සොයන්නන් අතර ඉතා වැදගත් වන්නේ ශිව දෙවියන් සමඟ ඇති සම්බන්ධය නිසාය. සමිඳාණන් වහන්සේ වරක් වැගිරවූ කඳුළු වල ප්‍රකාශනයක් ලෙස එය ගෞරවයට පාත්‍ර වේ.
 රුද්‍ර = ශිව
 ආක්ෂ = කදුලු

විශ්වය සමග
වේදයේ දී රුද්‍රා සුළඟ හා කුණාටුව සමඟ ද සම්බන්ධ වේ. මෙම සුළඟ සාමාන්‍ය සුළඟක් නොව විශ්වීය සුළඟකි. විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනවලින් හෙළි වී ඇත්තේ සමස්ත විශ්වයම අඛණ්ඩව චලනය වන අංශු රාශියකින් ව්‍යාප්ත වී ඇති අතර අන්තර් තාරකා පදාර්ථ වලින් සමන්විත වන බවයි. මෙම කාරණය නව ආකාශ වස්තූන් විනාශ කිරීමට හා නිර්මාණය කිරීමට මග පාදයි. එක් අංශයක් තවත් වස්තුවක් සමඟ සම්බන්ධ කර මැවීමේ හා විනෝදාස්වාදයේ චක්‍රය පවත්වා ගෙන යන්නේ මෙම අංශු ය. මෙම අංශුවල චලනය හේතුවෙන් ඇති වන සුළං යනු කොස්මික් සුළං ය. මෙම සුළං ඉතා බලවත් වන අතර මිනිස් කනට නොපෙනෙන ලෙස විශ්වයේ ඔවුන්ගේ නගයි.

නිල් වෙරලු ගස
එලියොකාර්පස් ගැනිට්‍රස් ගස් අඩි 60-80 (මීටර් 18-24) දක්වා වර්ධනය වන අතර හිමාලය කඳු පාමුල පිහිටි ගංගා තැනිතලාවේ සිට නේපාලය, දකුණු හා අග්නිදිග ආසියාව, ඕස්ට්‍රේලියාවේ සමහර කොටස් සහ ගුවාම් සහ හවායි දක්වා දක්නට ලැබේ. එලියොකාර්පස් විශේෂ 300 න් 35 ක්ම ඉන්දියාවේ දක්නට ලැබේ. එය සදාකාලිකව වැඩෙන සදාහරිත ගසකි. රුද්‍රක්ෂ ගස ප්‍රරෝහණය වීමෙන් වසර තුනක් හෝ හතරක් තුළ fruit ල දරයි. ගස පරිණත වන විට, මුල් සමනලුන් බවට පත් වන අතර, කඳ අසල නැගී බිම මතුපිටින් විහිදේ.
ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම නුවර ප්‍රෙද්ශයේ මෙම නිල් වෙරලු ඇති බවට සනාත වේ.

නිල් වෙරලු ගෙඩියෙන් ලබාගත හැකි ප්‍රෙයා්ජනයන්

නිල් වෙරළු ඵලය සාමාන්‍ය වෙරළු ඵලයට වඩා වෙනස් වේ, සාමාන්‍ය වෙරළු ඵලය දිග හැඩති කොළ පැහැති ඵලයක් උවත්, නිල් වෙරළු ඵලය ගෝලාකාර හැඩයක් ගන්න අතර එය නිල් පැහැති වේ. වෙරළු ඵල වල රසයෙහි වෙනසක් නොමැත.

ලෙඩ රෝග සුවකිරීමට
මෙම නිල් වෙරලු පලතුරක් වශයෙන් කෑමට ගන්නේ නම් ශරීරයට වැළදෙන බොහෝ රෝගයන් වලට සහනයක් ගෙන දෙමින් නීරෝගී කිරීමට හැකියාවක් ලැබෙන බව සදහන් වේ.එම රෝගයන් අතර ශරීරයේ සිනි මට්ටම පාලනය කිරීමට.කලොස්ටරෝල්,උණ ගැනීම සුවපත් කිරීමට,අධික රුධිර පීඩනයට සහනය,මානසික රෝගයන් ගෙන් ආරක්ෂා වීමට,උගුරේ ආභාධයන් සුවකිරීමට,ස්නායු ආභාධයන් සුවකිරීමට මෙය ඉවහල් වෙන බව සදහන්ය..
මෙයට අමතරව,
 මානසික පීඩා අඩු කරීම.
 දේව ආකර්ෂණය ලබා ගැනීමට.
 නිවාස වල වාස්තු දෝෂ අඩු කිරීම.
 නඩු හබවලින් ජය ලබා ගැනීමට.
 අපේක්ෂා ඉටුවීමට.
 අකලට මහලුවීම වැලැක්වීම.
 ව්‍යාපාර දියුණුවීමට.
 නිවසට ශ්‍රියා කාන්තාව ළඟා කරදීම.

ආගමික භාවිතයන්
ඉන්දියාවේ රුද්‍රක්ෂ පබළු 108 ක් පැළඳීමේසම්ප්‍රදායක් ඇත, විශේෂයෙන් ආගම තුළ, රුද්‍රක්ෂ මල්මාලා පැළඳ සිටින ශිව සමග ඇති සම්බන්ධය නිසා. ඕම් නාම ශිවයා යන මන්ත්‍රය රුද්‍රක්ෂ පබළු භාවිතා කරමින් (ජාපා) පුනරාවර්තනය වේ. හින්දු භක්තිකයන් භාවනා කටයුතු සඳහා සහ මනස, ශරීරය සහ ආත්මය විශුද්ධ කිරීමට රුද්‍රක්ෂ මාලා රෝසරි ලෙස භාවිතා කර ඇත.
තවද ශ්‍රී ලංකාවේ පවා ආගමික භේදයකින් තොරව මෙම බීජයන් උපයෝගී කරගනිමින් සිටින අතර මෙවා වලලු,මාල මෙන්ම වෙනත් ආකාරයන්ගෙන් පරිහරනය කරන්නට උපයෝගී කර ගනිමින් සිටි.එය හොද කරුණක් වුවත් එය පැලදීමේදී කරුණු රාශියක් ඇත.ආගමාණුකුලව පරිහරනය කීරිම ඒ ඒ විශ්වාෂයන් අනුව මෙන්ම එහි ඇති මුලික හරය අවභෝධ කර ගනිමින් පැලදීම කල යුතුයි.එය පැලදීමේදී පිරිසිදුව ආරක්ෂාකාරිව පැළදීම කල යුතුයි...

නිල් වෙරලු බීජයෙන් ලබාගත හැකි ප්‍රෙයා්ජනයන්

නිල් වෙරලු ගෙඩියේ බීජයෙන් මහත් ප්‍රෙයා්ජනයන් ලබා ගත හැක.
රුද්‍රාක්ෂ වර්ග ගණනාවකි.ඒවා වර්ග කරණු ලබන්නේ ප්‍රමාණය අනුව නොව එහි ඇති පැලීම් හෙවත් රේඛා අනුව වේ. ඒවා මුඛ ලෙස හදුන්වනු ලබන අතර "ඒකමුඛ " " ද්විමුඛ " ආදී ලෙස වර්ග කිහිපයක් ඇත.
රුද්‍රාක්ෂ ඇටය අනවශ්‍ය විකිරණ උරාගනු ලබයි.[මෙය නවීන විද්‍යාවෙන් සනාථ කර ඇත.]
 ජෝතිෂ්‍යයේදී රාහු හා සෙනසුරු වැනි ග්‍රහ දෝෂ අඩු  කරලීම සඳහා පළඳවනු ලබයි.
 අධ්‍යාපනය ලබන දරුවන්ගේ මතක ශක්තිය වර්ධනයට භාවිතා කරනු ලබයි.
 ඒක මුඛ
 දිවි මුඛ
 ත්‍රී මුඛ
 චතුර මුඛ
 පන්ච මුඛ
 සය මුඛ
 සප්ත මුඛ
 අශ්ඨ මුඛ
 නව මුඛ
 දශ මුඛ

01 ඒක මුඛි රුද්‍රක්ෂ
මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා වන්නේ ශිව දෙවියන් ය. එය උත්තරීතර විඥානය පිළිබඳ දැනුවත්භාවය ගෙන එයි.

02.දිවි මුඛ රුද්‍රක්ෂ
ශිව සහ ශක්ති යන ඒකාබද්ධ ස්වරූපය වන අර්දානාරිෂ්වර් මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියාය. එය සමගිය හා සමගිය ගෙන දෙන අතර ගුරු-ශිෂ්‍යා සම්බන්ධතාවය නියෝජනය කරයි.

03. ත්‍රී මුඛි රුද්‍රක්ෂ
අග්නි හෝ ගින්න යනු මෙම රුද්‍රක්ෂයේ දේවත්වයයි. එය අතීත කර්මයේ බන්ධනයෙන් නිදහස් වීමට පහසුකම් සපයයි.

04. චතුර් මුඛි රුද්‍රක්ෂ
ගුරු යනු මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියාය. එය උසස් දැනුම සොයන්නන්ට උපකාරී වේ.

05. පංච මුඛි රුද්‍රක්ෂ
කලග්නි රුද්‍රා යනු මෙම රුද්‍රක්ෂයේ දේවත්වයයි. මෙම රුද්‍රක්ෂය අපගේ අභ්‍යන්තර දැනුවත්භාවය වැඩි දියුණු කරන අතර අපගේ උසස් ආත්මයට අපව යොමු කරයි.

06. සය මුඛි රුද්‍රක්ෂ
මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා වන්නේ කාර්තික්‍ය ස්වාමීන් වහන්සේ ය. එය සමස්ත සමබරතාවය සහ චිත්තවේගීය ස්ථාවරත්වය ගෙන එයි.

07.සත්ත මුඛි රුද්‍රක්ෂ
ලක්ෂ්මි දේවතාවිය මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියාය. එය ධනයට නව අවස්ථා ගෙන එන අතර අපගේ සෞඛ්‍යයටද උපකාරී වේ.

08. අශ්ඨ මුඛි රුද්‍රක්ෂ
මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා වන්නේ ගනේෂා ය. මෙම රුද්‍රක්ෂය බාධක ඉවත් කිරීමට පහසුකම් සපයයි.

09. නව මුඛි රුද්‍රක්ෂ
දුර්ගා දේවතාවිය මෙම රුද්‍රක්ෂයේ දේවත්වයයි. එය බලය සහ ගතිකත්වය නියෝජනය කරන අතර ලෞකික වින්දනය සහ විමුක්තිය යන දෙකම ලබා ගැනීමට අපට උපකාරී වේ.

10 දශ මුඛි රුද්‍රක්ෂ
මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා ක්‍රිෂ්ණා ය. එය ආදරය හා සාමය නියෝජනය කරයි. ශුද්ධ ලියවිල්ලට අනුව මෙය වඩාත් ප්‍රබල රුද්‍රක්ෂයන්ගෙන් එකකි.

11 මුඛි රුද්‍රක්ෂ
සුළු රුද්‍රා 11 යනු මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියාය. එය ග්‍රහලෝකවල negative ණාත්මක බලපෑම අවම කරයි.
මුඛි රුද්‍රක්ෂ: මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා සූර්යයාය. එය දීප්තිය සහ බලය ගෙන එයි, අඩු ආත්ම අභිමානයකින් මිදීමට අපට උපකාරී වේ, එය ස්වයං අභිප්‍රේරණයට මග පාදයි.

13 මුඛි රුද්‍රක්ෂ
මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියා කමදේව ය. එය අප තුළ ආකර්ෂණය විදහා දක්වන අතර කුණ්ඩලිනී සහ වෙනත් බලවතුන් (සිද්දි) පිබිදීමට පහසුකම් සපයයි.

14 මුඛි රුද්‍රක්ෂ
හනුමාන් දෙවියන් මෙම රුද්‍රක්ෂයේ ප්‍රධාන දෙවියාය. එය ධෛර්යය සහ කැමැත්ත බලය නියෝජනය කරයි.
මුඛි රුද්‍රක්ෂ 15 සිට 21 දක්වා මුඛි රුද්‍රක්ෂ එතරම් සුලභ නොවන අතර එබැවින් කලාතුරකින් භාවිතා වේ.

රුද්‍රාක්ෂ පැළඳිය හැකි ක්‍රම
 මාලයක් මෙන් ගෙළේ පැළදීම.
 වළල්ලක් මෙන් අතේ පැළදීම.
 වාහනයේ එල්ලා තැබීම.
 රුද්‍රාක්ෂ පානය කිරීම.
 දරුවන්ගේ කනේ පැලදවීම.

වර්තමානයේ රුද්‍රාක්ෂ සැමටම හිතුමතේ  ආභරණයක් සේ පැළදීම කළ හැකි වුවත් එහි ගුණ ලබා ගැනීමට නම් නිවැරදිව පැළදීම කළ යුතු වේ.ජෝතිෂ්‍යයට අනුව ඒවා ශිව මන්ත්‍රයෙන් ස්ත්‍රෝත්‍ර කොට පැලදීම කල යුතු වේ.

තවත් විස්තර
 තවත් විස්තර බලන්න - විස්තර  -  වර්ෂ 2009
හෙළ වෙදකම
විශ්ව ජීවබල වෙදකම
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
සිංහලයෝ
එල්ලේ ක්‍රීඩකයින්
එල්ලේ
1963 උපත්

නිල් වෙරළු රුද්‍රාක්ෂ


Altaneira es un municipio brasileño del estado de Ceará, localizado en la microrregión de Caririaçu. Según el Censo del IBGE del año 2010, la población era de 6851 habitantes.

Etimología

Este municipio lleva el nombre de Altaneira, pero su denominación original fue Santa Teresa. También es conocido como Cidade Alta ().

Referencias

Enlaces externos

 Gobierno Municipal de Altaneira

Localidades de Ceará

Altaneira


Danijel Bošković, hrvatski hrvač. Pripadnik naraštaja boraca nakon 1988. oživjelog hrvačkog kluba Istarskog borca. Bošković je izrastao iz hrvačke škole tog kluba. Postao je hrvatski reprezentativac i višestruki juniorski i seniorski prvak hrvatske. Sudionik europskog juniorskog prvenstva održanog u Bugarskoj 1996., gdje je bio deseti.

Vidi
 Slavoljub Bošković
 Ljubče Bošković
 AldoBošković

Izvori

Životopisi, Pula
Hrvatski hrvači

Danijel Bošković


Romulus Dianu (născut Romulus Dima; ) a fost un prozator, publicist și traducător român.

Biografie
S-a născut în 22 martie 1905, la București. Părinții lui erau muncitorul ceferist Gheorghe Dima, o rudă a compozitorului Gheorghe Dima, și soția sa, Virgilia (născută Maiorescu), descendentă din familia lui Petru Maior. A urmat școala primară la Murfatlar și Bârlad, iar apoi, cu ajutorul unchiului său, poetul George Tutoveanu, s-a înscris la secția clasică a Colegiului Național "Sfântul Sava" din București. În 1925 a fost admis la Facultatea de Litere și Filosofie a Universității din București. A debutat în revista Rampa, în 1926, cu cronici literare. A lucrat timp de un an ca redactor al ziarului național-țărănesc "Dreptatea", apoi ca redactor la ziarul Curentul, unde a colaborat până în 1944. A mai colaborat la Cotidianul (Brăila), Adevărul literar și artistic, Țara de Jos, Cetatea literară, Contimporanul, Universul literar, Bilete de papagal, apoi la Viața literară, Vremea, Azi, Familia, Săptămâna CFR, Glasul patriei, Argeș, România literară etc.

Prima sa carte intitulată Viața minunată a lui Anton Pann a fost o biografie romanțată a lui Anton Pann care a fost scrisă în colaborare cu Sergiu Dan și a apărut în 1929. Dan era prietenul lui cel mai bun, dar Dianu a fost, de asemenea, foarte apropiat de Ion Vinea și Pamfil Șeicaru. El a scris romanele Adorata (1930) și Nopți la Ada-Kaleh (1931), în care predomină stilul foiletonist al epocii.

Dianu a intrat în 1931 în serviciul diplomatic, lucrând timp de un deceniu ca secretar al lui Nicolae Titulescu și fiind acreditat la Liga Națiunilor. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, el a scris în mod regulat pentru presa oficială. După război și formarea guvernului condus de Partidul Comunist Român, a fost arestat și trimis la închisoare din cauza activității jurnalistice desfășurate înaintea și în timpul războiului. A fost judecat în procesul așa-zișilor "ziariști fasciști", alături de Pamfil Șeicaru, Stelian Popescu, Nichifor Crainic, Grigore Manoilescu, Radu Demetrescu-Gyr, Romulus Seișanu sau Ilie Rădulescu, condamnat în 4 iulie 1945 la 20 de ani detenție grea, 10 ani de degradare civică și confiscarea averii "pentru crimă de contribuție la dezastrul țării și instigare la crime de război"  A fost eliberat la 10 octombrie 1955, după ce pedeapsa i-a fost redusă la 10 ani prin Decretul nr. 421.

După ce a fost eliberat, el a lucrat ca salahor, tăietor de lemne și vânzător ambulant de cărți. A fost găsit de către Ion Caraion vânzând cărți într-un pasaj, iar acesta l-a ajutat să primească o pensie din partea Uniunii Scriitorilor din România, prezentându-i-l lui Zaharia Stancu. El a scris trei cărți de proză în ultimii cinci ani din viață, plus o plachetă de versuri, Carmen miserabile, al cărei manuscris a fost pierdut de editura la care a fost predat. A mai tradus din opera literară a lui Fiodor Dostoievski, Bertolt Brecht și Georges Duhamel. Poetul și criticul literar Emil Manu îl considera "un intelectual fin și discret".

A murit la 25 august 1975, la București.

Activitatea literară
Literatura scrisă de Romulus Dianu se evidențiază prin vervă epică și o notație rapidă, "făcută din fuga condeiului". Scriitorul prezintă un mediu convențional, ușor cosmopolit și exotic, arătând o curiozitate intelectuală față de misterul eternului feminin. Personajele sale, precum Victoria Gherman din romanul Adorata (1930) și într-o oarecare măsură și cele din Nopți la Ada-Kaleh (1932) și Târgul de fete. Simplă călătorie mintală (1933), simt nevoia unei împliniri erotice absolute.

Opera
 Viața minunată a lui Anton Pann, în colab. cu Sergiu Dan, Editura "Naționala" S. Ciornei, București, 1929 (ed. a II-a, Nastratin și timpul său,Editura "Naționala" S. Ciornei, București, 1934);
 Adorata, roman, Editura "Naționala" S. Ciornei, București, 1930 (ed. a II-a, Craiova, 1984; ed. a III-a, București, 1992);
 Nopți la Ada-Kaleh, roman, Editura "Naționala" S. Ciornei, București, 1932 (ed. a II-a, București, 1970; ed. a III-a, București, 1990);
 Târgul de fete. Simplă călătorie mintală, Editura "Naționala" S. Ciornei, București, 1933;
 Trenul de Adjud, piesă de teatru jucată la teatrul de Stat din Satu Mare, stagiunea 1970-1971;
 Trandafiri de octombrie și alte surâsuri, Editura Cartea Românească, București, 1971;
 Fauna bufonă. Pseudozoologicon, vol. I-II, București, 1972-1975;
 Fata de la Suza, București, 1982;
 Esthera, roman, ed. îngrijită de Corneliu Popescu, pref. de Paul Dugneanu, București, 1995;
 Jurnal intim din timpul detenției comuniste, Pitești, 1999.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, p. 487.

Nașteri în 1905
Nașteri pe 22 martie
Decese în 1975
Decese pe 25 august
Avangarda artistică românească
Bucureșteni
Diplomați români
Jurnaliști români
Publiciști români
Romancieri români
Romancieri din secolul al XX-lea
Traducători din secolul al XX-lea
Traducători români

Romulus Dianu


{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoshape",
  "ids": "Q28836033",
    "properties": {
      "stroke": "#ff0000",
      "stroke-width": 2,
    }
}

Thygeslund Skov eller Tygeslund Skov er en omkring   89  hektar stor skov på nordsiden af Mariager Fjord sydvest for Hadsund i Mariagerfjord Kommune.  En kystbræmme på 12 hektar  blev  fredet i 1951, for at undgå bebyggelse; en del ligger lige ovenfor lystbådehavnen. Kysten ud for skoven består af grønne strandenge. Mod sydvest er landskabet omkring halvøen ved Nybrogård ligeledes fredet.
Skoven består især af bøg, men der er også andre løvtræer som ask og rødel, samt nåletræer som rødgran og hvidgran.

Eksterne kilder og henvisninger

 Om fredningen på fredninger.dk

Skove i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Skove i Mariagerfjord Kommune
Hadsund

Thygeslund Skov


El Purgatorio es una pintura del artista venezolano Cristóbal Rojas, la obra se realizó por encargo del párroco de la iglesia de la parroquia La Pastora  en Caracas - Venezuela, el cuadro es un óleo sobre tela  de dimensiones 339 x 256 cm. El cual estuvo acabado en 1890 y con el cual en es ese mismo año Rojas fue merecedor de la Medalla de Oro en Tercera Clase en el Salón de artistas de París - Francia esta fue la última obra realizada por Rojas, antes de morir el 8 de noviembre de 1890.

Autor

Cristóbal Rojas (Cúa, Miranda, Venezuela, 15 de diciembre de 1858 - Caracas - Distrito Capital, 8 de noviembre de 1890) fue un pintor venezolano, junto a Arturo Michelena uno de los más importantes pintores del  venezolano.
La obra de Rojas esta fuertemente influenciada por el estilos de los salones de Francia y muy en particular por el estilo realista de Gustave Courbet y Honoré Daumier, de allí la temática de su obra en la que existe un dominio del claro oscuro y sentimiento de lo dramático son predominantes.

Sobre la obra El Purgatorio
Entre las características de esta obra pictórica de Rojas cabe destacar que es su única obra en la que se muestran desnudos y por lo cual se puede plantear como la síntesis de todos sus esfuerzos por dominio cabal de la anatomía humana, adicionalmente este cuadro introducen en la tradición del cuadro de animas una nota veridica y emocionante que proviene de la traición del autor en la descripción de situaciones de miseria.
La obra se centra en la tradición tenebrista de Rojas en la cual los negros, betunes profundos y sienas tostados contrastando con un violentísimo contraste lumínico de tonos cobrizos, naranjas, ocres dorados y resaltantes amarillos.

Véase también
 Anexo:Obras de Cristóbal Rojas
 La muerte de Girardot en Bárbula
 La primera y última comunión

Referencias

Enlaces externos
 Quincalla textual: El dantismo en Cristóbal Rojas

Cuadros de Cristóbal Rojas
Cuadros del Realismo
Cuadros de Venezuela
Cuadros de Venezuela de los años 1890

El Purgatorio


بوريس يوفان (بالروسية: Иофан, Борис Михайлович ؛ بالإنجليزية: Boris Iofan) معماري روسي (1891 - 1976) معروف بمبانيه ذات العمارة الستالينية كمشروع قصر السوفييت الفائز 1931-1933 في موسكو.

مراجع

أشخاص من أوديسا
أعضاء الحزب الشيوعي السوفيتي
حائزون على وسام النجمة الحمراء
مخططون حضريون سوفييت
مدفونون بمقبرة نوفوديفيتشي
معماريون روس
معماريون روس في القرن 20
معماريون سوفيت
معماريون من أوديسا
معماريون يهود
مواليد 1891
مواليد في أوديسا
وفيات 1976
وفيات في موسكو
يهود أوكرانيون
يهود روس
يهود سوفيت
مخططون حضريون روس

بوريس يوفان


A University of Alabama in Huntsville (UAH) é uma universidade pública de pesquisa em Huntsville, Alabama. A universidade é credenciada pela "Southern Association of Colleges and Schools" e compreende nove faculdades: artes, humanidades e ciências sociais; o negócio; Educação; Engenharia; honras; enfermagem; estudos profissionais e continuados; Ciência; e graduado. O número de matriculados na universidade é de aproximadamente 10.000. Ela faz parte do "University of Alabama System" e é classificada entre as "R1: Doctoral Universities: Very High Research Activity".

História
A gênese de uma instituição de ensino superior com financiamento público em Huntsville levou anos para ser elaborada. Começando em janeiro de 1950 como uma extensão da University of Alabama e conhecida como University of Alabama Huntsville Center, as aulas foram ministradas pela primeira vez na West Huntsville High School.

No entanto, a direção da universidade mudou em 1961, quando Wernher von Braun, um cientista de foguetes alemão trazido para os Estados Unidos sob a Operação Paperclip depois de trabalhar para o regime nazista, ajudou a criar um instituto de pesquisa para fornecer currículos avançados de engenharia e ciências para cientistas e engenheiros da NASA. Este instituto foi construído na US 72, que foi renomeado para University Drive logo depois. Ao longo dos anos, o campus se expandiu para o sul ao longo da Sparkman Drive para chegar à Interestadual 565.

Os primeiros diplomas de graduação da UAH foram concedidos em maio de 1968 como parte da cerimônia de formatura da primavera na Universidade do Alabama, Tuscaloosa, (embora uma cerimônia de "capa e beca" tenha sido realizada em Huntsville). Um ano depois, o Conselho de Curadores do Sistema da Universidade do Alabama votou para tornar a UAH um campus independente e autônomo. Benjamin Graves, graduado em 1942 pela University of Mississippi e presidente do Millsaps College em Jackson, Mississippi, foi escolhido como o primeiro presidente da UAH em 1970. Ele voltou ao status de professor em 1979 e se aposentou em 1989. no campus UAH foi concedido a Julian Palmore em 1964. O Sr. Palmore era na época um alferes da Marinha dos Estados Unidos designado para a Divisão de Projetos de Pesquisa da NASA. A primeira cerimônia oficial de formatura no campus da UAH foi em junho de 1970. A primeira mulher a obter um Ph.D. da UAH foi Virginia Kobler em 1979, em Engenharia Industrial.

O segundo presidente da UAH, John Wright, ex-vice-chanceler da West Virginia University, serviu de 1979 a 1988. O terceiro presidente da UAH foi Louis Padulo, ex-professor de Stanford e reitor de engenharia da Universidade de Boston. O líder de Huntsville, Joseph Moquin, assumiu a presidência da UAH interinamente em 1990. Frank Franz, que era então reitor da West Virginia University, foi escolhido como o quarto presidente da UAH. Sua esposa, Judy Franz, o acompanhou e recebeu o cargo de professor titular na faculdade de física. Seu renome na comunidade científica foi reafirmado quando ela foi nomeada diretora executiva da American Physical Society em 1994. No início do ano acadêmico de 2006-2007, Franz anunciou seu plano de deixar o cargo de presidente após aquele ano. Em 1º de julho de 2007, David B. Williams, ex-professor de ciência e engenharia de materiais e vice-reitor de pesquisa da Lehigh University, começou a atuar como quinto presidente da UAH. Ele saiu em 2011 para ingressar na Ohio State University como reitor de engenharia.

A universidade ganhou brevemente atenção nacional em fevereiro de 2010, quando um professor matou três pessoas e feriu outras três durante uma reunião do corpo docente.

Robert Altenkirch foi contratado como o sexto presidente da universidade em setembro de 2011. Altenkirch atuou como presidente do Instituto de Tecnologia de Nova Jersey por nove anos antes de ingressar na UAH. Em 2019, Darren Dawson, ex-reitor da Faculdade de Engenharia da Kansas State University, tornou-se o sétimo presidente da UAH. Dawson anunciou sua aposentadoria em novembro de 2021, e Charles L. Karr, ex-reitor da Faculdade de Engenharia da Universidade do Alabama, foi nomeado presidente interino. Em setembro de 2022, Karr foi nomeado presidente.

Ligações externas

 Alabama–Huntsville Athletics website

Universidades do Alabama

University of Alabama in Huntsville


Tarçın (Cinnamomum), defnegiller familyasından anavatanı Güney ve Güneydoğu Asya olan, yaprak dökmeyen aromatik kokulu ağaç cinsi.

Adlandırma
Diğer Türk dillerinde de (Azerice darçın; Türkmence dalçın; Kırgızca darçin; Kazakça darşın) kullanılan Türkçedeki tarçın sözü «Çin ağacı» anlamına gelen Farsça dārçïn (دارچين) kelimesinden alıntıdır. Farsçadaki uzatımlı diğer bir form olan  dārçïnï (دارچينى) kelimesinden de Arapçaya dārşïnï (دارشينى), Tibetçeye dal çini biçiminde geçmiştir.

Tarihçe
Tarçının bilimsel adındaki cins adı olan "Cinnamomum", Yunancadaki "kinnamomon" sözcüğünden gelir. İnsanlık tarihinin en eski baharatlarından biridir. M.Ö. 3000 Çinliler tarafından kullanılıyordu. Avrupa'da 16.'dan 18.yy'a kadar en değerli ve pahalı baharatlarından biri sayılıyordu. Ünlü tüccar Anton Fugger 1530'da İmparator V. Karl'ın borç senetlerini onun gözleri önünde tarçın baharat çubuklarından oluşan bir ateşle yakmış, böylece kendi zenginliğini kanıtlamıştır.

Kullanıldığı yerler

Esasen ağacın kurutulmuş kabukları kullanılır. Kabukların dış kısmında mantar tabakası bulunur ve grimsi renklidir. Tarçın baharatı, ağacının gövde ve dal kabuklarının dış kısmı sıyrıldıktan sonra kalan iç kabuğun kurutup öğütülmesiyle elde edilir. Ayrıca kabuklarının iç içe konularak rulo gibi kıvrılmasıyla da çubuk tarçın elde edilir. Kokusu kuvvetli, kesin ve uzun süreli, tadı tatlımsı ve yakıcıdır. Tanen ve uçucu yağ taşır.  Baharat olarak kullanılır. Meyveleri de baharlı, lezzetli ve tarçın kokuludur, tarçın yerine kullanılır. Tatlılara, özellikle de sütlü tatlılara çeşni olarak katılır. Kahve, çikolata ve meyve soslarında, içeceklerde de yaygın olarak kullanılır.Mutfakta Kullanılışı	Kuzu eti, tas kebabı, çeşitli soslar, sütlü ve pirinçli tatlılar, çikolatalı kekler, tartlar, punç, sıcak şarap, çay vb.

Üretim

2020'de, dünya tarçın üretimini 222,122 tonla ve 98%'lik bir oranla 4 ülke tarafından karşılanmıştır: Endonezya, Çin, Vietnam ve Sri Lanka.

Kaynakça

Defnegiller
Baharat bitkileri
Şifalı bitkiler

Tarçın


Gary R. Roberts (born May 23, 1966) is a Canadian former professional ice hockey player who played 21 seasons in the National Hockey League (NHL) for the Calgary Flames, Carolina Hurricanes, Toronto Maple Leafs, Florida Panthers, Pittsburgh Penguins, and Tampa Bay Lightning. Renowned for his physical fitness during his career, Roberts has become a high performance trainer for players at all levels of the sport.

Roberts was a member of Memorial Cup and Minto Cup winning teams as Canadian junior hockey and box lacrosse champions, respectively. He was a first round selection of the Calgary Flames, 12th overall, at the 1984 NHL Entry Draft and played ten seasons in Calgary. Roberts was a member of the Flames' 1989 Stanley Cup championship team and made two of his three NHL All-Star Game appearances as a representative of the team. A serious neck injury forced him to miss the majority of two seasons, and while his return earned him the 1996 Bill Masterton Memorial Trophy for perseverance and dedication to the game, he was forced into retirement following the 1995–96 season.

After sitting out a full season, Roberts successfully returned to the NHL in 1997 as a member of the Carolina Hurricanes, with whom he played three seasons. Stints in Toronto, Florida and Pittsburgh followed, and Roberts ended his career in 2009 as a member of the Tampa Bay Lightning. He played 11 seasons following his comeback, finishing with 1,224 games played, 438 goals, and 910 points.

Early life
Roberts was born on May 23, 1966, in Toronto, Ontario, but grew up in Whitby. His best friend growing up was future NHL teammate Joe Nieuwendyk; the pair played minor hockey together in the winter, and box lacrosse in the summer. Roberts played Junior A lacrosse with the Whitby Warriors in the mid-1980s, with whom he won a Minto Cup, the Canadian junior championship.

Playing career

Junior
In junior hockey, Roberts was drafted into the Ontario Hockey League (OHL). He joined the Ottawa 67's in 1982–83 and scored 20 points in 53 games. Roberts improved to 57 points in his second season and added 17 points in 13 playoff games. The 67's reached the OHL final and defeated the Kitchener Rangers to win the J. Ross Robertson Cup. The victory advanced the 67's to the 1984 Memorial Cup tournament where Ottawa reached the final.  They again faced Kitchener, who were the tournament hosts, and won the national championship with a 7–2 victory. Following the season, the Calgary Flames selected Roberts with their first round selection, 12th overall, at the 1984 NHL Entry Draft.

Returned by the Flames to Ottawa for his third junior season in 1984–85, Roberts served as the team's captain. He recorded 106 points, including 44 goals, and was named to the OHL's second All-Star Team. Entering a rebuilding phase, the 67's were quickly eliminated from the playoffs, after which the Flames assigned Roberts to their American Hockey League (AHL) affiliate, the Moncton Golden Flames.  In his first professional stint, Roberts scored four goals and added two assists in seven games. Roberts returned to Ottawa for a final junior season in 1985–86, a season in which he played with the Canadian junior team at the 1986 World Junior Ice Hockey Championships.  Roberts finished second on the team with six goals for the silver medal-winning Canadians. In the OHL, he split the season between the last place 67's and, following a trade, the Guelph Platers. Roberts finished with 84 points combined between the two teams, and helped the Platers record a  record in the playoffs and lead Guelph past the Belleville Bulls to win the OHL championship. He scored four goals in four games at the 1986 Memorial Cup, and the Platers defeated the Hull Olympiques, 6–2 in the final. Roberts ended his junior career as a two-time Memorial Cup champion.

Calgary Flames

In his first professional season, 1986–87, Roberts shuttled between Calgary and Moncton. He was recalled to the Flames three times during the season and scored his first NHL goal in his NHL debut on November 11, 1986, against the Vancouver Canucks. He recorded 15 points in 32 games with Calgary and added 38 points in 38 AHL games with Moncton. In his first full season in Calgary, 1987–88, Roberts improved to 28 points in 74 NHL games, while his 282 penalty minutes were ultimately the highest total of his career, and the first of five consecutive seasons which he recorded over 200 minutes in penalties. Roberts joined the Flames as a grinder; He played a physical style and frequently engaged opponents in fights, but credited Nieuwendyk with helping him establish his place as a power forward and offensive threat with the team. Playing on a line with Nieuwendyk and Håkan Loob, Roberts scored 22 goals in 1988–89. He added 12 points in the 1989 Stanley Cup Playoffs, including two goals in the Flames' 5–3 victory in the fourth game of the Smythe Division final that eliminated the Los Angeles Kings. Roberts and the Flames went on to defeat the Montreal Canadiens in the final to earn the franchise's first Stanley Cup championship.

Developing into an offensive leader, Roberts scored more goals (39) in 1989–90 than he had points (38) the previous season. He scored his first career hat trick in a 6–2 win over the Edmonton Oilers on March 30, 1990. After regressing to 22 goals and 53 points in 1990–91, Roberts set career highs in 1991–92 with 53 goals and 90 points.  Both totals led the Flames and 53 goals remains the second highest single-season total in Flames history, behind Lanny McDonald's 66 goals in 1982–83. He played in his first NHL All-Star Game in 1992, and became one of the first two players in NHL history to score 50 goals and record 200 penalty minutes in the same season (along with Kevin Stevens of the Pittsburgh Penguins).

Roberts tied a Flames franchise record with goals in eight consecutive games in 1992–93, a streak that came to an end when he suffered a quadriceps injury that caused him to miss 25 games. He finished the season with 79 points in 58 games, and appeared in his second All-Star Game. Healthy for most of the 1993–94 season, Roberts led the Flames with 41 goals. He missed the final two weeks due to damage to nerves in his neck, an injury he had experienced previously in his career. The injury worsened in the lockout-shortened 1994–95 season as he appeared in only eight games. Degeneration of the nerves in his neck left Roberts unable to lift a  dumbbell above his shoulder with his left arm.

The injury was considered career threatening and required two surgeries, in March and October 1995, to repair. After missing the first half of the 1995–96 season, Roberts made his return on January 10, 1996, against the Hartford Whalers.  The fans greeted him with a standing ovation and he responded by scoring a goal and throwing several bodychecks in the game. Although he played only 35 games, Roberts scored 22 goals and had 42 points. His return and performance earned him the Bill Masterton Memorial Trophy for perseverance and dedication to the game. The problems with his neck failed to abate however, and on June 17, 1996, Roberts elected to retire from the NHL at the age of 30.

Carolina and Toronto
Several months after retiring, Roberts was put in touch with Dr. Michael Leahy, a chiropractor from Colorado, whose "active release technique" of physiotherapy led to an immediate improvement in his mobility. Determined to try and resume his career, Roberts then spent most of the next year with a physical therapist learning a new training regimen. After sitting out the entire 1996–97 season, Roberts announced his return to the NHL. He remained a member of the Flames, but the team agreed to trade him to an Eastern team to reduce strain due to travel. The Flames dealt Roberts, along with goaltender Trevor Kidd, to the Carolina Hurricanes on August 25, 1997, in exchange for Andrew Cassels and Jean-Sébastien Giguère.

In his return season of 1997–98, Roberts recorded 49 points in 61 games. He dropped to 42 points in 1998–99, but finished fifth in team scoring to help Carolina win a Southeast Division championship.  He scored his first playoff goal in five years in Carolina's first round series against the Boston Bruins, though the Hurricanes ultimately lost the series in six games. Roberts scored 53 points in 1999–2000 before leaving Carolina as a free agent.

Returning to Canada, Roberts signed a three-year, $8 million contract with the Toronto Maple Leafs. He chose his hometown Maple Leafs because he felt they had a better opportunity to win the Stanley Cup than Carolina did. He recorded 53 points in 2000–01 and his 29 goals led the team. A 48-point season followed in 2001–02 and he assumed leadership of the Maple Leafs during the 2002 Stanley Cup Playoffs after team captain Mats Sundin suffered an injury. Roberts led Toronto past their first round opponent, the New York Islanders, in an occasionally violent seven game series. Roberts contributed to this violence in game five, with a hit that drove Kenny Jonsson into the boards head-first, leading to a season-ending concussion for Jonsson. Roberts was assessed a major penalty, but, surprisingly, was not suspended. The Maple Leafs reached the Eastern Conference final, where they ultimately lost to Carolina. Roberts led Toronto in playoff scoring with 19 points in 19 games.

Playing a physical style again took its toll on Roberts' upper body, and he required surgery on both shoulders following the season. As a result, he missed the first four and a half months of the 2002–03 season; he appeared in only 14 games for Toronto. The Maple Leafs signed him to a one-year contract extension shortly after he returned from the injury. Roberts reached a career milestone midway through the 2003–04 season, as he played his 1,000th NHL game on January 13, 2004, a 4–1 victory over the Calgary Flames. He finished the season with 48 points in 72 games and played in his third All-Star Game.

Florida, Pittsburgh and Tampa Bay

While the NHL was shut down due to a labour dispute in 2004–05, the National Lacrosse League (NLL)'s Calgary Roughnecks selected Roberts in the sixth round of the 2004 NLL Draft, partially as a public relations stunt. He declined the chance to play professional lacrosse. When NHL play resumed in 2005–06, Roberts and Nieuwendyk each signed a two-year deal with the Florida Panthers. The pair, who were teammates in Toronto as well as Calgary, hoped to end their careers together in Florida. It did not happen, as chronic back pain forced Nieuwendyk's retirement in December 2006.

Roberts did not last much longer in Florida as, following a 40-point season in 2005–06, the Panthers sought to trade him to the Pittsburgh Penguins late in the 2006–07 season. Several members of the Penguins, including Mario Lemieux and general manager Ray Shero, sought to convince Roberts to agree to the deal as he was initially unsure about leaving Florida but ultimately agreed to the trade. The deal was completed at the February 27, 2007, trade deadline as Pittsburgh sent prospect Noah Welch to Florida in exchange for Roberts. He was brought in to add a leadership presence to a young Penguins team. He finished the regular season with 13 points in 19 games in Pittsburgh and helped the Penguins reach the playoffs for the first time in six years.

Injuries again hampered Roberts in 2007–08. He missed time early in the season due to a viral infection, then broke his left fibula in a game against the Buffalo Sabres.  He was praised for skating off the ice without assistance despite the injury, but missed over two months of action while his leg healed. Appearing in only 38 games during the regular season, Roberts returned from the injury in time to score two goals and lead Pittsburgh to a victory in the first game of its opening round playoff series against the Ottawa Senators. At 41 years, 322 days old, he became the oldest player in NHL history to score more than one goal in a post-season game. He added two assists in ten additional playoff games for the Penguins.

Pittsburgh opted not to re-sign Roberts to a new contract following the season and traded both him and Ryan Malone – who was also a pending free agent – to the Tampa Bay Lightning in exchange for a third round draft pick on June 28, 2008. The deal gave Tampa Bay a brief window in which they had exclusive rights to negotiate a contract. He agreed to a one-year contract with the Lightning. Another injury, to his elbow, caused Roberts to miss 33 games of the 2008–09 season. He played only 30 games and recorded seven points. The Lightning placed him on waivers as the 2009 trade deadline approached, but no team claimed him. Nine days after playing his final NHL game, an 8–6 win in Calgary where he recorded an assist,  Roberts announced his retirement on March 10, 2009.

Fitness and training

Roberts entered his first NHL training camp with the Flames in 1984 believing his summer lacrosse schedule was enough to keep him in proper hockey game shape. Coach Bob Johnson disagreed and hauled him in front of his peers as an example of someone who had not committed to being a hockey player. He was initially upset, but grew to realize that Johnson was correct, in that he was not particularly focused on his fitness. The criticism inspired Roberts to dedicate himself to personal training, and carried a reputation for being obsessed with nutrition and physical fitness throughout his career. He credited his fitness and nutrition regimen with helping him extend his career another 13 years after his first retirement.

As a player, Roberts helped train his peers during off-seasons. He was a member of the Dallas Stars' staff as the team's player development consultant during the 2010–11 NHL season. One of Roberts' early disciples, Tampa's Steven Stamkos, developed into a 50-goal player in his first season after training with Roberts and led to numerous players seeking to train with him.  His growing reputation as a personal trainer led to the creation of the Gary Roberts High Performance Centre and Fitness Institute in Toronto, Ontario where he trains junior and professional players, including several in the NHL.

Personal life
Roberts has been married twice and has four children. He and his first wife Tamra have a daughter. The couple were divorced while Roberts was a member of the Maple Leafs. With his second wife, Michelle, he has two sons and a daughter. Michelle assists her husband at the training centre. Roberts hosts an annual charity golf tournament in Uxbridge, Ontario, in support of Canadian Tire's Jumpstart program, which helps young people get involved in sports. He is an honoured member of the Whitby Sports Hall of Fame, inducted in 2010. Roberts coached his son's minor hockey team, the Central Ontario Wolves, in 2005.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

Awards and honours

See also
 List of NHL players with 2,000 career penalty minutes

Notes
 Sources state that Roberts was a member of one Minto Cup winning team, but disagree on the year.  Some claim he won in 1984, others 1985.
 The year of winning the Minto Cup is 1985 as shown in the Archives of the Whitby Library.

References
 Career statistics:

External links

1966 births
Living people
Bill Masterton Memorial Trophy winners
Calgary Flames draft picks
Calgary Flames players
Canadian ice hockey coaches
Canadian ice hockey left wingers
Canadian lacrosse players
Carolina Hurricanes players
Dallas Stars coaches
Florida Panthers players
Guelph Platers players
Ice hockey people from North York
Moncton Golden Flames players
National Hockey League All-Stars
National Hockey League first-round draft picks
Ottawa 67's players
Pittsburgh Penguins players
Seattle Kraken coaches
Stanley Cup champions
Tampa Bay Lightning players
Toronto Maple Leafs players

Gary Roberts (ice hockey)


Torviscosa (furlanisch: Tor di Zuin bzw. il Tor) ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Region Friaul-Julisch Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 27 Kilometer südsüdöstlich von Udine.

Gemeindepartnerschaft
Torviscosa unterhält eine Partnerschaft mit der französischen Gemeinde Champ-sur-Drac im Département Isère.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 14 della Venezia Giulia von Venedig bzw. Mestre zur slowenischen Grenze. In Torviscosa befindet sich ein Betriebsbahnhof an der Bahnstrecke Venedig–Triest.

Siehe auch
 Fabrikstadt Torviscosa

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Friaul-Julisch Venetien

Torviscosa


Wolfgang Ribbe (né le  à Berlin et mort le ) est un historien allemand qui a publié de nombreux ouvrages, notamment sur l'histoire de Berlin-Brandebourg et sur l'histoire allemande récente. De 1996 à 2009, il est président de la Commission historique de Berlin.

Biographie
Après l'examen d'État (1967) dans les matières d'études allemandes anciennes et nouvelles, d'histoire médiévale et moderne, de philosophie, de sciences politiques et d'éducation, Ribbe obtient son doctorat en 1971 en tant qu'assistant de recherche de  avec une thèse sur les chroniques médiévales tardives. Nommé professeur assistant en 1972, Ribbe se qualifie en 1976 avec des études sur les cisterciens du Brandebourg, pour lesquelles il édite, entre autres, le « Registre des processus du monastère de Lehnin ». En 1978, le sénateur berlinois pour les sciences le nomme professeur d'histoire de Berlin-Brandebourg à l'Université libre de Berlin, poste qu'il occupe jusqu'en 1996. Des invitations d'universités l'ont conduit en France, en Chine, au Japon et aux États-Unis.

Ribbe participe à plusieurs projets de recherche universitaires (Cisterciens, "Germania Slavica", mobilité sociale dans l'État moderne) ou les initient (financement d'immobilisations en Allemagne). Il y a aussi des recherches sur l'histoire de la ville, par exemple en coopération avec des urbanistes, des architectes et des conservateurs. Il édite des sources centrales sur l'histoire médiévale et plus récente de Berlin-Brandebourg, publie des manuels de base sur l'histoire de la région, publie les résultats de nombreuses conférences dans des actes de conférence et assume les conseils scientifiques de projets de médias télévisés.

Travaux (sélection)
Une liste complète des écrits de Ribbe (jusqu'en 2012) et un CV détaillé sont inclus dans la dédicace pour son 70e anniversaire : Die Gründung der drei Friedrich-Wilhelms-Universitäten. Universitäre Bildungsreform in Preußen, édité par Thomas Becker et  (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin, Volume 108). Berlin/Boston 2013.

monographies
 mit : Die Siemensstadt. Geschichte und Architektur eines Industriestandortes. Verlag Ernst und Sohn, Berlin 1985, .
 Berlin 1945–2000. Grundzüge der Stadtgeschichte. (= Kleine Schriftenreihe der Historischen Kommission zu Berlin. H. 6). Berliner Wissenschaftsverlag. Berlin 2002, .
 mit Rosemarie Baudisch: Gedenken auf Porzellan. Eine Stadt erinnert sich. Nicolai-Verlag, Berlin 2014, .

rédactions
 mit Wolfgang Schäche: Baumeister, Architekten, Stadtplaner. Biographien zur baulichen Entwicklung Berlins. Stapp Verlag, Berlin 1987, .
 Geschichte Berlins. (= Berlin-Forschungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 2/1–2). 3., erweiterte und aktualisierte Auflage. Band 1–2, Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2002, . (vorherige Auflagen: C.H. Beck, München)
 mit Helmut Engel: Hauptstadt Berlin – Wohin mit der Mitte? Historische, städtebauliche und architektonische Wurzeln des Stadtzentrums. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin). Tagungsband. Akademie Verlag, Berlin 1993, .
 mit : Brandenburgische Geschichte. Akademie Verlag, Berlin 1995, .
 Das Havelland im Mittelalter. Untersuchungen zur Strukturgeschichte einer ostelbischen Landschaft in slawischer und deutscher Zeit. Verlag Duncker & Humblot, Berlin 1995, .
 mit Helmut Engel: Karl-Marx-Allee – Magistrale in Berlin. Die Wandlung der sozialistischen Prachtstraße zur Hauptstraße des Berliner Ostens. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin). Tagungsband. Akademie Verlag, Berlin 1996, .
 mit Helmut Engel: Geschichtsmeile Wilhelmstraße. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin). Tagungsband. Akademie Verlag, Berlin 1996, .
 mit Helmut Engel: Via triumphalis. Geschichtslandschaft "Unter den Linden" zwischen Friedrich-Denkmal und Schloßbrücke. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin). Tagungsband. Akademie Verlag, Berlin 1997, .
 mit Helmut Engel und Jörg Haspel: Geschichtswerkstatt Spreeinsel. Historische Topographie – Stadtarchäologie – Stadtentwicklung. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin/Beiträge zur Denkmalspflege in Berlin. Sonderband). Tagungsband. Verlag für Berlin-Brandenburg, Berlin 1998, .
 mit : Preußen. Chronik eines deutschen Staates. 2. Auflage. Nicolaische Verlagsbuchhandlung, Berlin 2001, .
 Hauptstadtfinanzierung in Deutschland. Von der Reichsgründung bis zur Gegenwart (= Berlin-Forschungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 4). Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2004, .
 Die Karl-Marx-Allee zwischen Strausberger Platz und Alex. (= Berlin-Forschungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 5). Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2005, .
 Schloß und Schloßbezirk in der Mitte Berlins. Das Zentrum der Stadt als politischer und gesellschaftlicher Ort. (= Publikationen der Historischen Kommission zu Berlin). Tagungsband. Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2005, .
 mit Jürgen Kloosterhuis und : Schloss: Macht und Kultur. Entwicklung und Funktion Brandenburg-Preußischer Residenzen. (= Schriftenreihe der Historischen Kommission zu Berlin/Schriftenreihe des Landesarchivs Berlin. Band 15). Tagungsband. Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2012, .

éditions
 Die Aufzeichnungen des Engelbert Wusterwitz. Überlieferung, Edition und Interpretation einer spätmittelalterlichen Quelle zur Geschichte der Mark Brandenburg. Colloquium Verlag, Berlin 1973, .
 mit Johannes Schultze: Das Landbuch des Klosters Zinna. Editio princeps. Colloquium Verlag, Berlin 1976, .
 Das Prozeßregister des Klosters Lehnin. (= Bibliothek der Brandenburgischen und Preußischen Geschichte). Verlag für Berlin-Brandenburg, Berlin 1998, .
 Hofrechnungen der Wittelsbacher in Brandenburg 1340–1345. In: Jahrbuch für die Geschichte Mittel- und Ostdeutschlands. Band 53, 2007, , S. 71–192.
 mit Gaby Huch: Regesten der Urkunden von Berlin/Cölln im Mittelalter (1238 bis 1499). Mit Nachträgen für die Zeit von 1500 bis 1815. (= Berlin-Forschungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 7; = Schriftenreihe des Landesarchivs Berlin. Band 13). Berliner Wissenschafts-Verlag, Berlin 2008, .
 mit Peter Bahl: Die Matrikel der Friedrich-Wilhelms-Universität zu Berlin 1810–1850. (= Einzelveröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 86/1–3), Band 1–3. Verlag de Gruyter, Berlin/ New York 2010, .

contributions à l'histoire contemporaine
 Genealogie und Zeitgeschichte. Studien zur Institutionalisierung der nationalsozialistischen Arierpolitik. In: Herold-Jahrbuch. NF 3, 1998, , S. 73–108.
 Die Reichshauptstadt Berlin in den Lageberichten der Gestapo 1933 bis 1936. In: Der Bär von Berlin. Jahrbuch 2016 des Vereins für die Geschichte Berlins. , S. 139–166.

Bibliographie
 Rosemarie Baudisch: Schriftenverzeichnis von Wolfgang Ribbe. In: Thomas Becker, Uwe Schaper (Hrsg.): Die Gründung der drei Friedrich-Wilhelms-Universitäten. Universitäre Bildungsreform in Preußen. (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 108). Verlag de Gruyter, Berlin/ Boston 2013, , S. 195–205.
 Ingo Materna: Laudatio auf Wolfgang Ribbe. In: Thomas Becker, Uwe Schaper (Hrsg.): Die Gründung der drei Friedrich-Wilhelms-Universitäten. Universitäre Bildungsreform in Preußen. (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin. Band 108). Verlag de Gruyter, Berlin/ Boston 2013, , S. 189–194.

Liens externes

 Publications de Wolfgang Ribbe dans l'Opac de la Regesta Imperii

 Extrait de l'éloge funèbre d'Ingo Materna pour Wolfgang Ribbe à l'occasion de son 70e anniversaire. date de naissance

Références

Historien allemand
Professeur à l'université libre de Berlin
Naissance en janvier 1940
Naissance à Berlin
Décès en août 2021
Décès à 81 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Wolfgang Ribbe


Općinska nogometna liga Daruvar je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1980./81.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "PIK Ilova" iz Blagorodovca.

Sustav natjecanja
12 klubova je igralo dvokružnu ligu (22 kola).

Ljestvica

 ljestvica bez jedne utakmice
 Daruvarski Brestovac – također iskazan kao Brestovac Daruvarski
 Mala Maslenjača – tada samostalno naselje, od 2001. dio naselja Maslenjača

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1980./81.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Jednota : organ Svazu čechu a Slovaku v SR Horvatsku
  library.foi.hr, "Jednosta", br. 37/1980, god. 35, izdano 20. rujna 1980., str. 17 (najava lige), preuzeto 7. prosinca 2022.
  library.foi.hr, "Jednota", br. 26/1981, god. 36, izdano 27. lipnja 1981., str. 17 (22. kolo i ljestvica), preuzeto 7. prosinca 2022.

1980-81
Daruvar

Općinska nogometna liga Daruvar 1980./81.


Langenmühle ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Rothenburg ob der Tauber im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Tauber. 0,5 km südwestlich jenseits der Tauber liegt das Brunnenholz, 0,5 km südöstlich erhebt sich der Katzenbühl (). Die Staatsstraße 2268 führt zur Untere Walkmühle (0,6 km nördlich) bzw. nach Detwang (0,6 km südlich). Im Ort steht eine Linde, die als Naturdenkmal ausgezeichnet ist.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt und Munizipalgemeinde Rothenburg ob der Tauber zugewiesen.

Baudenkmal
 Creglinger Straße 1. Langenmühle: Hauptgebäude, 15. Jahrhundert; steinerne Scheune, 1875.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Jakob (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Rothenburg ob der Tauber
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Tauber

Langenmühle (Rothenburg ob der Tauber)


ياس هي جزيرة في إمارة أبوظبي بدولة الإمارات العربية المتحدة. تقع الجزيرة على بعد 20 كم من وسط مدينة أبوظبي، بالقرب من مطار أبوظبي الدولي. عملت شركة الدار العقارية على عدة مشاريع على الجزيرة بقيمة 137 مليار درهم (40 مليار دولار). من أبرزهن حلبة فورميولا 1 و الذي تم انجازها عام 2009 و حديقة الملاهي فراري وورلد.

المعالم السياحية والترفيهية

 حلبة مرسى ياس
 فندق دبليو أبوظبي
 مرسى ياس
 عالم فراري أبوظبي
 منتزه ياس ووتروورلد أبوظبي المائي
 وارنر براذرز أبوظبي
 ملعب ياس لينكس أبوظبي للجولف
 شاطئ ياس
 ياس مول

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مصادر

أبو ظبي
جزر إمارة أبو ظبي
جزر اصطناعية في الإمارات
مبان ومنشآت تحت بناء في أبو ظبي

جزيرة ياس


Bağözü (kurd. Tiruva) ist ein kurdisches Dorf im Landkreis Dargeçit der türkischen Provinz Mardin. Es liegt auf etwa 900 m Höhe über dem Meeresspiegel in Südostanatolien, ca. 5 km östlich von Dargeçit.

Der ursprüngliche, kurdische Name der Ortschaft lautet Tirvan. Er bedeutet "Bogenschützen" und wurde erst nach Gründung der türkischen Republik geändert.

1990 hatte die Ortschaft 489 Einwohner. Im Jahr 1992 oder 1993 wurde das Dorf im Rahmen der bewaffneten Kämpfe mit der PKK zwangsgeräumt. Ab diesem Zeitpunkt durfte das Dorf ohne Genehmigung nicht mehr betreten werden.

Später kehrten Bewohner zurück; Im Jahr 2011 betrug die Einwohnerzahl 94. Das Dorf verfügt über eine Schule. Einer seiner Weiler (Mezra) heißt Konaklı.

Im Februar 2012 wurden bei staatsanwaltlich angeordneten Grabungen im Dorf Knochenteile und Kleidungsstücke von elf Personen gefunden. Es wird ein Zusammenhang vermutet zu einem Vorfall im Jahre 1995. Damals hatte die Jandarma in der Nähe neun Personen, darunter drei Kinder, festgenommen. Zwei Kinder und die übrigen Erwachsenen verschwanden anschließend spurlos. Auch ein beteiligter Unteroffizier verschwand nach dem Auftauchen der Leiche eines Festgenommenen.

Einzelnachweise

Dargeçit

Bağözü (Dargeçit)


Küçükçamurlu , Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Seyhan vilayeti Saimbeyli kazasına bağlıyken, 26 Ağustos 1942'de Maraş vilayeti Göksun kazasına bağlandı.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 117 km, Göksun ilçe merkezine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Göksun'un mahalleleri

Küçükçamurlu, Göksun


An Pitcairnia orchidifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Pitcairnia orchidifolia in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia orchidifolia


Bloemfontein, Güney Afrika'nın yargı başkentidir. Nüfusu 369.568 olan şehir Orange nehrinin kıyısındadır.

İklim

Güney Afrika Cumhuriyeti'ndeki şehirler
Afrika'daki başkentler

Bloemfontein


El marquesado de Jústiz de Santa Ana es un título nobiliario español creado el 28 de abril de 1758 por el rey Fernando VI, con el vizcondado previo del Bosque, a favor de Juan José Jústiz y Umpiérrez, primer titular que falleció antes de obtener el correspondiente Real despacho, que le fue extendido al II poseedor con la actual denominación, el 11 de junio de 1761.  La denominación original fue «Casa-Jústiz», «a lo que se opuso la provincia de Guipúzcoa, representada por José Ortiz de Saracho, razón por la cual dicha denominación fue cambiada por la que lleva». La nueva denominación hace referencia al apellido del primer concesionario, cuya familia era originaria del «Caserío Jústiz», en las laderas del monte Jaizquíbel, situado en Fuenterrabía (España).

Marqueses de Jústiz de Santa Ana

Historia de los Marqueses de Jústiz de Santa Ana

 Juan José Justiz y Umpiérrez de Armas, Hechavarría y Carmona (baut. Catedral de La Habana, 21 de noviembre de 1691)-ibídem, 13 de septiembre de 1759), I marqués de Jústiz de Santa Ana. Fue alcalde de La Habana, contador general de la Real Hacienda. Obtuvo la dignidad nobiliaria por sus servicios y por los que había prestado su difunto hermano, el coronel Manuel José. Otorgó testamento el 25 de noviembre de 1758 en el cual fundó un mayorazgo para los hijos de sus hermanos.  Le sucedió su sobrino,  hijo de su hermana Leonor de Jústiz Umpiérrez y de su esposo Juan Aparicio de Manzano y Ortiz de Sandoval, bautizado el 26 de mayo de 1688 en la parroquia del Apostolado de San Mateo en Alburquerque y el primero de esta familia que pasó a La Habana.

 Manuel José Aparicio del Manzano y Jústiz (La Habana, 24 de diciembre de 1721-23 de septiembre de 1796), II marqués de Jústiz de Santa Ana, por real despacho en 1761, contador mayor del Real Tribunal de Cuentas de la Isla de Cuba, alcalde ordinario de La Habana, Gentilhombre de Cámara de S.M. por real decreto del 26 de septiembre de 1795, caballero de la Orden de Carlos III en la que ingresó el 26 de septiembre de 1788,  y juez de apelaciones de la [Luisiana española|provincia de la Luisiana]].
Se casó en la catedral de La Habana el 24 de septiembre de 1751 con  su prima Beatriz Agustina de Jústiz y Zayas-Bazán (1733-ca. 1802),  hija de Manuel de Jústiz y Umpiérrez y de Beatriz de Zayas-Bazán y Fromesta. Fueron padres de dos hijas, María de la Luz Josefa Aparicio, que heredó el título,  y María de la Concepción Aparicio del Manzano y Justíz (m, 27 de febrero de 1853), casada en primeras con Miguel de Cárdenas y Chacón, II marqués de Prado-Ameno, y en segundas con José Arango y Núñez del Castillo.

 María de la Luz Josefa Aparicio del Manzano y Jústiz (La Habana, 22 de abril de 1758-20 de noviembre de 1819), III marquesa de Jústiz de Santa Ana.
Se casó el 19 de julio de 1775 en la catedral de La Habana con Francisco José Calvo de la Puerta y O'Farrill, Arango y Arriola (La Habana, 22 de julio de 1750-29 de julio de 1796),  II conde de Buenavista y caballero de la Orden de Santiago en 1771,  hijo de Pedro Calvo de la Puerta y Arango, el primer conde de Buenavista, y de su esposa Catalina O'Farrill y Arriola.
 A la muerte de la tercera marquesa, el título quedó vacante y declarado caducado.  Su segundo nieto, considerado el IV titular, obtuvo la tenuta provisional.

 Juan Francisco O'Reilly y Núñez del Castillo (La Habana, 2 de octubre de 1839-13 de enero de 1868), IV marqués de Jústiz de Santa Ana. Fue abogado, juez de paz del distrito de Guadalupe en La Habana, gentilhombre de cámara con ejercicio, caballero de la Orden de Calatrava desde 1851, y comendador de la Orden de Carlos III.  Era hijo de Manuel Francisco Antonmio O'Reilly y Calvo de la Puerta,  IV conde de Buena Vista, III conde de O'Reilly y de la condesa del Castillo con Grandeza y  VI marquesa de San Felipe y Santiago.  El 5 de octubre de 1866 obtuvo carta provisional para la tenuta del marquesado expedida por el capitán general y gobernador civil de la isla de Cuba.
 Se casó  el 20 de diciembre de 1866 con Dolores-Bernabela de Pedroso y Pedroso (n. La Habana, 11 de junio de 1850), que después de enviudar se casó en segundas nupcias con un primo de su difunto esposo, Manuel O'Reilly y Ruiz de Apodaca. Le sucedió su hija:

Rehabilitación en 1925
 María Francisca O'Reilly y Pedroso, (La Habana, 30 de octubre de 1867-26 de abril de 1938), V marquesa de Jústiz de Santa Ana, V condesa de Buenavista  Fue dama noble de la Orden de María Luisa.  Obtuvo la posesión del marquesado por real carta de rehabilitación del 8 de julio de 1925.
Se casó el 21 de diciembre de 1891 en la villa de Guanabacoa con José Ignacio de la Cámara y Morell de Santa Cruz (n. La Habana, 1 de febrero de 1854)  En unión de su primogénito José Ignacio de la Cámara y O'Reilly (VIII marqués de San Felipe y Santiago, y VII conde del Castillo, con Grandeza de España) cedieron esta dignidad, en 1930, a su hija:

 María Francisca de la Cámara y O'Reilly, VI marquesa de Jústiz de Santa Ana mediante Real Carta de Sucesión del 9 de julio de 1930.
Casó con Marcos de Zárraga y Ortiz Ugarte y Carrillo.  Le sucedió, el 17 de marzo de 1981, su hijo:

 Juan Antonio de Zárraga y de la Cámara, VII marqués de Jústiz de Santa Ana. Le sucedió su sobrino:

 Leonardo del Monte y de Zárraga, VIII marqués de Jústiz de Santa Ana.

Notas

Referencias

Bibliografía

Jústiz de Santa Ana
Jústiz de Santa Ana

Marquesado de Jústiz de Santa Ana


Liberal Düşünce Topluluğu, 26 Aralık 1992'de Ankara'da informel bir şekilde tesis edilmiş bir topluluktur. Liberal felsefeyi Türkiye'de tanıtmak, yaymak ve geliştirmek amaçlı faaliyetler düzenler.

Yönetim Kurulu Başkanlığını Çankaya Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Dr. Tanel Demirel yürütmektedir.

Kuruluşu, görüşleri ve hedefleri

Topluluk dernek olarak kuruluşunu 1 Nisan 1994'te tamamladı ve bu tarihten itibaren faaliyetlerine resmen başladı. Topluluğun amacı, çağdaş medeniyetin temelinde yatan fikri geleneklerin Türkiye'de tanıtılmasını temin etmek; piyasa ekonomisi, etik, özgürlük, insan hakları, adalet, barış, hoşgörü, hürriyetçi demokrasi gibi, insanların güven, düzen ve refah içerisinde yaşamasını sağlayan değerlerin ve kurumların anlaşılmasına ve benimsenmesine yardımcı olacak çalışmalar yapmak; vatandaşlarımızın düşünme ve muhakeme kabiliyetlerini geliştirmek için başvurabilecekleri fikrî, felsefî, emprik kaynakların oluşumuna katkıda bulunmak; dernek amaçlarına uygun araştırma ve inceleme faaliyetlerinde bulunan kimselere maddî ve manevî destek sağlamak ve buna benzer faaliyetlerde bulunmaktır. Topluluk, ayrıca bu doğrultuda Türkiye'nin temel problemlerine liberal ilkelerle bağdaşan çözüm yolları bulmayı ve kamu politikasının oluşturulmasında etkili ve yetkili odakları yeniden eğitmeyi ve bilgilendirmeyi hedeflemektedir.

Liberal Düşünce Topluluğu aktif politikayla ilgilenmemektedir. Siyasi partilerden bağımsızdır. Bir siyasi hareket olarak değil fikir akımı olarak faaliyet göstermektedir.

Üç aylık hakemli akademik bir dergi olan Liberal Düşünce Dergisi, topluluk tarafından çıkarılmaktadır.

Topluluk, ayrıca, isteyen vakıflara, derneklere ve gayri resmi topluluklara, gerek liberalizmin tarihinin ve başlıca tezlerinin, gerekse muhafazakârlık, sosyalizm, sosyal demokrasi, komüniteryenizm gibi modern sosyal teorilerin ve adalet özgürlük, hoşgörü, insan hakları gibi çağdaş siyaset felsefesinin temel kavramlarının öğretilmesine yönelik paket eğitim programları sunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Liberal Düşünce Topluluğu resmî sitesi

Dipnotlar

Türkiye merkezli düşünce kuruluşları
Liberteryen düşünce kuruluşları

Liberal Düşünce Topluluğu