USS Stump (DD-978) was a  built by the Ingalls Shipbuilding Division of Litton Industries at Pascagoula, Mississippi. The USS Stump was decommissioned and stricken on 22 October 2004.

History
Stump was laid down 25 August 1975, launched 29 January 1977, and commissioned on 19 August 1978. The ship was named after Admiral Felix Stump, Commander of the U.S. Pacific Command from 1953 to 1958.

Stump'''s 1980 maiden deployment was to the Mediterranean, serving as flagship for Destroyer Squadron 14. Stump conducted Black Sea operations, port visits and extensive undersea warfare (USW) operations. As a result of her outstanding performance, Stump was awarded the "Hookem Award" for USW excellence by the commander of the U.S. 6th Fleet.

A year later, Stump deployed as south Atlantic flagship for UNITAS XXII. It was on this cruise that Stump obtained its mascot Felix, a bluefronted Amazon parrot, during a port visit to Brazil. Stump was the first Spruance class ship to traverse the inland waterway of Chile.

In October 1982, Stump deployed to the Persian Gulf as a part of the Middle East Force to conduct radar picket operations. Returning home in March 1983, she participated in Solid Shield '83, a complex exercise involving U.S. NATO ships and the U.S. Air Force.
The ship went through a ten-month major overhaul at the Brooklyn Navy Yard.  She was the first Spruance class ship to go outside Mississippi for a major overhaul.

March 1984 was highlighted by Stump's adoption as state flagship of West Virginia. Stump then traveled to New Orleans as the U.S. Navy's host ship for the 1984 World's Fair. Also in 1984, Stump won the James F. Chezek Memorial Gunnery Award by shooting a 496 out of 500 during naval gunfire support qualifications.

Admiral W. L. McDonald, Commander in Chief U.S. Atlantic Fleet, embarked in March 1985 for CARIBOPS '85. While in the Caribbean, Stump again shot naval gunfire support qualifications and scored 495 out of 500, winning the Atlantic Fleet "Top Gun" award for an unprecedented second year in a row. Stump then deployed for UNITAS XXVI/WATC '85. During the deployment, Stump showed the flag in port visits to eight South American nations and six West African nations. 1986 was significant for two reasons. First, Stump was chosen to become the test platform for the U.S. Navy's newest hull-mounted sonar, the AN/SQS-53C. Using advanced technology, the "53C" would be the sonar for the U.S. Navy combatants well into the twenty-first century. Secondly, Stump was awarded the COMDESRON TEN Battle "E" Efficiency award for overall excellence.

In 1988, Stump deployed to the Mediterranean as part of the  carrier battle group (MED 3–88). In April, and on 48-hour notice, Stump was directed to detach and proceed to the Persian Gulf to replace the  which had suffered extensive damage from a naval mine explosion. After returning from the Gulf Stump was dispatched to meet and escort the Mighty Savant II carrying the damaged Samuel B. Roberts from the Suez canal to Rota Spain during part of its return journey to the US for repairs. Stump returned to Norfolk, Virginia, in August. Stump was underway again in October for six weeks of Caribbean law enforcement operations where she performed a rescue of a sinking drug runner and recovered a shipment of Marijuana, 80 bales of Marijuana were recovered for destruction before the boat sank. Stump was also credited with the identification of a low flying plane whose inspection upon landing in the US accounted for the recovery of several hundred kilos of Cocaine. In December, Stump was presented her second consecutive Battle "E" award by Rear Admiral Donnell, commander of the Naval Surface Force U.S. Atlantic Fleet. In October 1989, Stump again deployed to the Mediterranean as part of the  carrier battle group (MED 1–90). During this deployment, Stump was extremely successful in conducting anti-submarine warfare exercises and was once again presented the "Hookem" award for excellence in undersea warfare.

1990s
In August 1990, Stump transited to Avondale Shipyard in New Orleans, Louisiana, for overhaul and major combat systems upgrade. She received the Vertical Launch System (VLS) for the BGM-109 Tomahawk missile. Stump also received the integrated AN/SQQ-89 USW system.

In November 1992, Stump deployed to the Persian Gulf and Northern Red Sea as part of MEF (1–93) to serve as a ready strike platform. The highlight of the deployment was the Tomahawk missile strike launched against Iraq in support of Operation Southern Watch on 17 January 1993.

In July 1994, Stump again deployed to South America for UNITAS XXXV serving as the flagship for the commander of the U.S. South Atlantic Force. Stump re-visited eight South American nations, as well as completing another transit of the Chilean inland waterway.

In February 1995, Stump deployed to the Caribbean Sea in support of counter drug operations, transiting the Panama Canal. During this period Stump participated in a search and rescue mission in the Pacific. In cooperation with a Colombian Coast Guard cutter, Stump located and recovered a survivor of a wrecked Colombian vessel. Stump returned in April 1995.

As part of a reorganization announced in mid-1995 of the Atlantic Fleet's surface combatant ships into six battle groups, nine destroyer squadrons and a new Western Hemisphere Group, Stump was reassigned to Destroyer Squadron Two. The reorganization was to be phased in over the summer and take effect on 31 August, with homeport shifts to occur through 1998.Stump deployed in August 1996 for a Middle Eastern Force cruise to conduct maritime interception operations and act as ready strike destroyer in the Persian Gulf. Stump relieved  on 28 September as the maritime interception operations/strike platform in the northern Persian Gulf. While in the Persian Gulf, Stump completed over 40 boardings in support of maritime interdiction operations and participated in 11 Persian Gulf Tomahawk exercises, including one as launch area coordinator. A mainstay during this deployment, Stump remained underway for over eighty percent of the time she was in the Persian Gulf.

Following the return from her Middle Eastern Force deployment in February 1997, Stump conducted an extensive dry-docking selected restricted availability and immediately commenced a training cycle which culminated in a final evaluation period. In January 1998 Stump commenced work-ups for its upcoming Sixth Fleet deployment by participating in COMPTUEX and JTFEX as part of the Eisenhower carrier battle group.

In March 1998 the Sara Ann (a fishing trawler) was operating off the Virginia Capes when the seas became too much and she started taking on water. Stump, while conducting routine operations on 17 April 1998, was informed by United States Coast Guard Station Portsmouth that the Sara Ann was in distress. Stump subsequently rescued four civilians about 65 nautical miles off Cape Hatteras, North Carolina. Stump provided safe passage back to Norfolk, Virginia.Stump deployed to the Mediterranean as part of Sixth Fleet in June 1998. Stump, as part of Destroyer Squadron Two, joined five other nations and other U.S. Navy warships in the central Mediterranean for the execution of SHAREM 125, from 9 to 15 July 1998. SHAREM 125 was the latest in a series of SHAREM exercises designed to test and evaluate undersea warfare tactics, weapons, sensors and procedures. SHAREM is an established in 1969 to continuously improve the quality of undersea warfare.

2000sStump took part in the Fleet Battle Experiment Hotel (FBE-H) which was conducted by units of the U.S. 2nd Fleet and personnel of the Navy Warfare Development Command (NWDC) from 28 August to 12 September 2000 off the Virginia Capes and in the Gulf of Mexico. This was the eighth in a series of fleet battle experiments designed to evaluate new naval warfare concepts and technological capabilities. Under U.S. Joint Forces Command's overarching experiment, "Millennium Challenge 00", FBE-H ran concurrently with the U.S. Army's Joint Contingency Force Advanced Warfighting Experiment, the U.S. Air Force Joint Contingency Force Experiment 2000 and the U.S. Marine Corps' Millennium Dragon.

The focus of FBE-H was the application of network-centric operations in gaining and sustaining access in support of follow-on joint operations. Access denial was expected to be the focus of any potential adversary's strategy. Specifically, FBE-H further developed NWDC's draft Access Concept entitled "Poseidon's Presence". In addition, the NATO exercise "Unified Spirit" ran concurrently with the JTFEX, with forces from Canada, Denmark, France, Germany and the United Kingdom playing major roles.Stump deployed in late November 2000 with the  carrier battle group. Prior to that, Stump took part in Joint Task Force Exercise (JTFEX) 01-1, to certify the carrier battle group for deployment. This was the first deployment for Truman, which had been commissioned in 1998. The deployment included extensive operations in the Mediterranean Sea, Indian Ocean and primarily the Persian Gulf. While operating in the Persian Gulf, the Truman battle group enforced United Nations sanctions against Iraq by diverting 22 vessels with more than $5 million of suspected contraband cargo. Throughout the deployment, the battle group also participated in numerous international exercises, including Arabian Gauntlet, an 11-nation exercise that involved more than 20 ships. Additionally, U.S. sailors worked with military forces from Oman, Jordan, Tunisia, Kuwait, Bahrain and the United Arab Emirates, improving interoperability and strengthening relationships with those countries. Stump, along with the rest of the battle group ships returned home on 24 May 2001.

In mid-October 2003 Stump operated off the coast of Argentina with the frigate  as part of the annual UNITAS exercise which involved naval forces from Argentina, Brazil, Peru, Spain and Uruguay.

 Deployments and ports of call
MED-MEF 3–88:
Rota Spain, Ibiza Spain, Marseilles France, Cavaliere France, Genoa Italy, ASU Bahrain, with a brief stop for Suez Canal traffic in Port Said Egypt and a brief stop for fuel in Djibouti.

FateStump'' was decommissioned 22 October 2004. Admiral Stump's great grandson, John Stump III served on the decommissioning crew in 2004. She was laid up at the inactive ships maintenance facility in Philadelphia, Pennsylvania, and sunk as a target along with her sister,  off the coast of North Carolina on 7 June 2006.

Ship's crest
The distinguished naval career of Admiral Felix Stump is reflected in the ship's coat of arms.

The many decorations received by Admiral Stump for his exemplary service in the Pacific Theater during World War II are represented in the shield. The blue silhouette cross refers to the Navy Cross twice awarded him while in command of Carrier Division 24; the white central star denotes the Silver Star Medal awarded "for conspicuous gallantry and intrepidity in action" against enemy-held islands. The Legion of Merit (which he was awarded three times) is indicated by the crossed arrows in scarlet and white. The U.S. Army Distinguished Service Medal, received for exceptionally meritorious services as commander of a combined operations center during the early part of the war, is represented by the colors scarlet, white and blue, the colors of the suspension ribbon of the medal. The four smaller stars in gold are in recognition of the attainment of the rank of admiral. The gold shield is symbolic of knowledge and achievement.

Admiral Stump's navy career, his noted boldness, and his service aboard six aircraft carriers are presented by the griffin holding an anchor.

Gallery

See also
List of destroyers of the United States Navy

References

External links

 navsource.org: USS Stump
 united-states-navy.com: USS Stump

Spruance-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
1977 ships
Ships sunk as targets

USS Stump


Küçük Buz Çağı, Medieval Warm Period (Orta Çağ Sıcak Dönemi)'dan sonra gelen soğuma dönemi oldu. Gerçek bir Buzul Çağı olmamasına rağmen terim, 1939'da François E. Matthes tarafından bilimsel literatüre girmiştir. Bazı görüşlere göre 15. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar, bazı görüşlere göre ise 1300-1850 arasında süren göreceli serin iklim periyodudur.

Küçük Buz Çağı, bugünkü iklim tartışmalarında, kısa süreli iklimsel değişmelerin, doğal iklim farklılıklarına verdiği şekil konusunda klasik bir örnektir. Küçük Buz Çağı süresince hatırı sayılır iklim değişiklikleri olmuştur. Örneğin bu şekilde, 1570-1630 veya 1675-1715 arasında kalan zaman aralığında, özellikle soğuk zaman dilimleri meydana gelmiştir.
Grönlandda buzulların ve Kuzey Atlantik'te deniz buzlarının güneye doğru ilerlediği ve Kuzey Avrupa'da ortalama sıcaklıkların 1 °C'ye kadar düştüğü dönemdir. 1315 yılında başlayan şiddetli yağışlar, daha serin geçen yaz mevsimleri ve 1315- 1317 yıllarında Avrupa'da yaşanan Büyük Kıtlık bu kötü hava koşullarının bir yansıması olarak kabul edilebilir. Araştırmacılar Küçük Buz Çağı'nın yaşanmasını kesin bir nedenle gösterememekle birlikte bazı olasılıklara ve teorilere bağlamışlardır. Bu dönemde en fazla ılımlı soğuma Kuzey Yarımkürede oldu. Güneş Radyasyonundaki Döngüsel Yörüngeler, artan volkanik aktivite, okyanus dolaşımındaki değişiklikler, Dünya'nın yörüngesindeki ve eksenel eğimdeki farklılıklar, küresel iklimde doğal değişkenlik, ve insan popülasyonunda azalma (örneğin; Kara Ölüm ve Avrupa ile temasın ardından Amerika'da çıkan salgın).

İlgili raporlar
"2001 tarihli Hükümetlerarası İklim Değişikliği Üçüncü Değerlendirme Raporu (TAR)", etkilenen alanları tanımladı:Dağ buzullarından elde edilen kanıtlar, Alaska, Yeni Zelanda ve Patagonya da dahil olmak üzere yirminci yüzyıldan önce Avrupa dışındaki birçok bölgede buzullaşmanın arttığını göstermektedir. Bununla birlikte, bu bölgelerdeki maksimum buzul ilerlemelerinin zamanlaması önemli ölçüde farklıdır ve bu, küresel olarak eşzamanlı artan buzullaşmayı değil, büyük ölçüde bağımsız bölgesel iklim değişikliklerini temsil edebileceğini düşündürmektedir. Bu nedenle, mevcut kanıtlar, bu aralık boyunca küresel olarak eşzamanlı anormal soğuk veya sıcaklık dönemlerini ve "Küçük Buz Devri" ve "Orta Çağ Sıcak Dönemi" geleneksel terimlerini desteklememektedir. "Geçtiğimiz yüzyıllarda hemisferdeki veya küresel ortalama sıcaklık değişimlerindeki eğilimleri tanımlamada sınırlı bir faydaya sahip gibi görünmektedir. Yarım küre olarak," Küçük Buz Devri "yalnızca Kuzey Yarımküre'nin bu dönemde hafif soğuması olarak düşünülebilir yirminci yüzyılın sonlarına göre 1 ° C'den az soğuma yaşanmıştır."2007 IPCC dördüncü Değerlendirme Raporu (AR4)", Ortaçağ sıcak dönemine özel önem veren daha yeni araştırmaları tartışıyor:

...birlikte bakıldığında, şu anda mevcut olan rekonstrüksiyonlar, son 1 milenyum üzerindeki Yüzüncü Yıl zaman ölçeği eğilimlerinde, sahada belirgin olandan daha fazla değişkenliğe işaret etmektedir.... Sonuç olarak, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında nispeten serin koşulların ve on birinci ve on beşinci yüzyılın başlarında sıcaklığın bir göstergesidir, ancak en sıcak koşullar yirminci yüzyılda belirgin olmuştur. Tüm yapılanmaları çevreleyen güven düzeylerinin yüksek olduğu göz önüne alındığında, hemen hemen tüm yapılanmalar daha önce sahada belirtilen belirsizlik içinde etkili bir şekilde kapsanmaktadır. Çeşitli yakın yapılanmalar arasındaki temel farklılıklar, esas olarak on ikinci ila on dördüncü, on yedinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda görülmüş serin farkların büyüklüğü ile ilgilidir.

Küçük buzul çağının zamanını belirleme
Küçük Buzul Çağı'nın başladığı zaman hakkında bir fikir birliği yoktur, ancak bilinen iklim minimumlarından önce bir dizi olaydan sıklıkla bahsedilmiştir. 13. yüzyılda, sürüklenen buzlar, Grönland'daki buzullar gibi Kuzey Atlantik'te güneye doğru ilerlemeye başladı. Anekdotsal kanıtlar, buzulların neredeyse dünya çapında genişlediğini göstermektedir. Baffin Adası ve İzlanda'daki buzullarının altından toplanan kökleri sağlam olan yaklaşık 150 ölü bitki materyali örneğinin radyokarbon tarihlemesine dayanarak genişlediği görülmektedir, Miller ve diğerleri.(2012) Soğuk yazların ve buz büyümesinin 1275 ve 1300 yılları arasında aniden başladığını ve ardından 1430'dan 1455'e kadar "önemli bir yoğunlaşma" olduğu belirtilmektedir. Buna karşılık, buzul uzunluğuna dayanan bir iklimin yeniden yapılanması  1600'den 1850'ye kadar büyük bir farklılık göstermez, ancak daha sonra güçlü bir geri çekilme gösterir.

Bu nedenle, 400 yılı aşan çeşitli tarihlerden herhangi biri Küçük Buz Devri'nin başlangıcını gösterebilir:

 Atlantik buzullarının büyümeye başladığı zaman için 1250; Soğuk dönem muhtemelen 1257'de Samalas yanardağının büyük patlamasıyla tetiklenmiş veya artmıştır.
 Buzullaşma nedeniyle öldürülen bitkilerin radyokarbon tarihlemesine göre 1275 ila 1300 yılları arasında olduğu görülür.
 Kuzey Avrupa'da sıcak yazların güvenilirliğini kaybettiği zamanlar için 1300 yılı.
 1315-1317 yağmurlar ve Büyük Kıtlık (1315) için yılları.
 Dünya çapında buzul genişlemesinin teorik başlangıcı için 1550 yılı.
 İlk minimum iklim değerleri için 1650 yılı.

Küçük Buz Çağı/Devri, 19. yüzyılın ikinci yarısında veya 20. yüzyılın başlarında sona erdi.

Bölgelere göre jeofizik ve sosyal etkiler

Avrupa

Baltık Denizi iki kez dondu, 1303 ve 1306-07; yıllarından sonra "mevsimsel soğuk, fırtınalar, yağmurlar ve Hazar Denizi seviyesinde bir artış yaşandı. Küçük Buz Devri, Avrupa ve Kuzey Amerika'nın bazı bölgelerine daha soğuk kışlar getirdi. İsviçre Alpleri'ndeki çiftlikler ve köyler, 17. yüzyılın ortalarında buzullara zarar verdi ve buzullar tahrip edildi. Büyük Britanya ve Hollanda'daki kanallar ve nehirler, buz pateni ve kış festivallerini destekleyecek kadar sık sık donmuştu. İlk Thames Nehri don fuarı 1608'de ve sonuncusu 1814'te yapıldı; köprülerdeki değişiklikler ve Thames Setinin eklenmesi nehir akışını ve derinliğini etkileyerek daha fazla don yaşanma olasılığını büyük ölçüde azalttı. Haliç'in ve Boğaz'ın güney kesiminin donması 1622'de gerçekleşti. 1658'de, bir İsveç ordusu Kopenhag'a saldırmak için Marched Across the Great Belts ile Danimarka'ya yürüdü. 1794-1795'in kışı özellikle sertti. Pichegru altındaki Fransız istila ordusu Hollanda'nın donmuş nehirlerinde yürüyebildi fakat Hollanda filosu Den Helder Limanı'ndaki buza kilitlendi. İzlanda'yı çevreleyen deniz buzu, her yöne kilometrelerce uzandı ve limanları taşımacılığa kapattı. İzlanda nüfusu yarı yarıya azaldı, ancak buna 1783'te Laki'nin patlamasından sonra gelen iskelet florozu hastalığı da neden olmuş olabilir. İzlanda ayrıca tahıl mahsulleri üretiminde başarısızlık yaşadı ve insanlar tahıl temelli bir diyetten uzaklaştı. Grönland'daki İskandinav kolonileri 15. yüzyılın başlarında açlıktan öldü ve yok oldu, çünkü mahsuller başarısız oldu ve çiftlik hayvanları giderek sertleşen kışlar boyunca yaşatılamadı. Grönland, 1410'dan 1720'lere kadar büyük ölçüde buzla kaplandı.

İlk iklimbilimci Hubert Lamb 1995 tarihli kitabında, "kar yağışının önceden veya o zamandan beri kaydedilenden çok daha ağır olduğunu ve kar bugün olduğundan daha uzun aylar boyunca yerde kaldığını" söyledi. Portekiz'in Lizbon şehrinde, kar fırtınaları bugün olduğundan çok daha sıktı; 17. yüzyılda bir kış sekiz kar fırtınası yaşandı. Birçok bahar ve yaz soğuk ve yağışlıydı, ancak yıllar ve yıl grupları arasında büyük değişkenlikler gösteriyordu. Avrupa genelinde mahsul uygulamalarının küçültülmüştü, daha az verim vardı, büyüme mevsimine uyum sağlamak için uygulamaların değiştirilmesi gerekiyordu ve uzun yıllar kıtlık ve yine kıtlık vardı (1315-1317 büyük kıtlığı gibi, Ancak bu kıtlık Küçük Buz Çağı'ndan önce olmuş olabilir). Elizabeth Ewan ve Janay Nugent'e göre, "Fransa'daki Kıtlıklar 1693–94, Norveç 1695–96 ve İsveç 1696–97 yıllarında, her ülkenin nüfusunun kabaca yüzde 10'unu oluşturuyordu. Estonya ve Finlandiya'da 1696-97'de, kayıpların sırasıyla ulusal nüfusun beşte biri ve üçte biri olduğu tahmin edilmektedir. " Bazı kuzey bölgelerinde bağcılık ortadan kalktı ve fırtınalar ciddi sellere ve can kaybına neden oldu. Bunlardan bazıları Danimarka, Almanya ve Hollanda kıyılarındaki geniş arazilerin kalıcı olarak kaybedilmesine neden oldu.

Keman yapımcısı Antonio Stradivari, enstrümanlarını Küçük Buz Devri'nde üretti. Daha soğuk iklimlerde üretilen kemanlarda kullanılan ahşabın sıcak dönemlere göre daha kaliteli olmduğu ve enstrümanlarının tonuna katkıda bulunduğu öne sürülmektedir. Bilim tarihçisi James Burke'e göre bu dönem, günlük yaşamda yaygın olarak kullanılan düğme ve düğme deliklerinin ve vücudu daha iyi örtmek ve yalıtmak için özel yapım iç çamaşırların örülmesi gibi yeniliklere ilham verdi. Bacalar, ortak salonların merkezindeki açık ateşlerin üzerinde yer alacak şekilde inşa edildi, böylece çok odalı evlere, efendilerin hizmetkarlardan ayrılmasına ve böylece sosyal sınıfların gelişmesine izin verdi.

Santa Barbara'daki California Üniversitesi'nden antropolog Brian Fagan tarafından yazılan Küçük Buz Devri kitabında, Avrupalı köylülerin 1300-1850 soğukları sırasında yaşadıkları kötü durumdan bahsediyor: kıtlıklar, hipotermi, ekmek isyanları ve giderek artan bir şekilde moral bozucu bir köylülüğü gaddarlaştıran despotik liderlerin yükselişi. 17. yüzyılın sonlarında, tarım dramatik bir şekilde düştü: "Alp köylüleri, arpa ve yulaf unu ile karıştırılmış ceviz kabuğundan yapılan ekmeklerde yaşıyorlardı." Tarihçi Wolfgang Behringer, Avrupa'daki yoğun cadı avı olaylarını Küçük Buz Devri'ndeki tarımsal başarısızlıklarla ilişkilendirdi.

Georgetown Üniversitesi'nden çevre tarihçisi Dagomar Degroot tarafından yazılan Frigid Altın Çağı, aksine, Küçük Buz Devri'nde bazı toplumların geliştiğini, bazılarının ise aksadığını ortaya koyuyor. Özellikle, Küçük Buz Devri, günümüz Hollanda'sının habercisi olan Hollanda Cumhuriyeti çevresindeki çevreleri, ticarette ve çatışmalarda sömürülmelerini daha kolay olacak şekilde dönüştürdü. Hollandalılar, komşu ülkeleri harap eden hava koşulları karşısında dirençliydi, hatta uyum sağladılar. Tüccarlar hasat başarısızlıklarından yararlandı, askeri komutanlar değişen rüzgar modellerinden yararlandı ve mucitler, soğuktan kar etmelerine yardımcı olacak teknolojiler geliştirdi. Bu nedenle, Cumhuriyetin 17. yüzyıl "Altın Çağı", Hollandalıların değişen iklimle başa çıkma konusundaki esnekliğine çok şey borçluydu.

Kültürel tepkiler
Tarihçiler, Avrupa'daki Küçük Buz Devri'nin sonuçlarına verilen kültürel tepkilerin şiddetli günah keçisi ilan edilmekten ibaret olduğunu iddia ettiler. Uzayan soğuk ve kurak dönemler, birçok Avrupa toplumunda kuraklığa yol açarak, mahsul büyümesinin zayıf olmasına, hayvancılığın kötü olmasına, patojenlerin ve hastalık vektörlerinin aktivitesinin artmasına neden oldu. Hastalık, işsizlik ve ekonomik zorlukların ortaya çıktığı koşullar aynı koşullar altında devam edilirse yoğunlaşma eğilimindedir: (uzun süreli, soğuk, kurak mevsimler). Bu sonuçların her ikisi de - hastalık ve işsizlik - birbirini güçlendirir ve ölümcül bir olumlu geri bildirim döngüsü oluşturur. Bu toplulukların daha iyi mahsul karışımları, acil tahıl stokları ve uluslararası gıda ticareti gibi bazı acil durum planları olmasına rağmen, bunlar her zaman etkili değildi. Topluluklar genellikle soygun ve cinayet de dahil olmak üzere şiddet içeren suçlarla saldırdı; zina, Hayvancılık ve tecavüz gibi cinsel suç suçlamaları da arttı. Avrupalılar yaşadıkları kıtlık, hastalık ve toplumsal huzursuzluk için açıklamalar aradılar ve masumları suçladılar. Birkaç çalışmadan elde edilen kanıtlar, Küçük Buzul Çağından sorumlu tutulan marjinalleşmiş gruplara karşı şiddet eylemlerindeki artışların, özellikle soğuk ve kuru hava yıllarıyla örtüştüğünü göstermektedir.

Küçük Buz Devri sırasında meydana gelen şiddetli günah keçisinin bir örneği, Oster (2004) ve Behringer (1999) tarafından iddia edildiği gibi büyücülük denemelerinin yeniden canlanmasıydı. Oster ve Behringer, bu canlanmanın iklimsel düşüşten kaynaklandığını iddia ediyorlar. Küçük Buz Devri'nden önce "büyücülük" önemsiz bir suç olarak görülüyordu ve kurbanlar nadiren suçlanıyordu. Ancak 1380'lerden başlayarak, Küçük Buz Devri başladığında, Avrupalı popülasyonlar sihir ve hava koşullarını birbirine bağlamaya başladı. İlk sistematik cadı avları 1430'larda başladı ve 1480'lerde cadıların kötü hava koşullarından sorumlu tutulması gerektiğine inanılıyordu. Küçük Buz Devri'nin doğrudan ve dolaylı sonuçlarından cadılar suçlandı: çiftlik hayvanları salgınları, çok az süt veren inekler, geç donlar ve bilinmeyen hastalıklar. Genel olarak, sıcaklık düştükçe, büyücülük denemelerinin sayısı arttı ve sıcaklık arttıkça denemeler azaldı. Büyücülük zulmünün zirveleri, 1570 ve 1580'de meydana gelen ve on yıl süren açlık kriziyle örtüşüyor. Bu denemeler öncelikle çoğu dul olan yoksul kadınları hedef aldı. Herkes cadılara hava durumunu yarattıkları için zulmedilmesi gerektiği konusunda hemfikir değildi, ancak bu tür tartışmalar öncelikle cadıların var olup olmadığına değil, cadıların havayı kontrol etme yeteneğine sahip olup olmadığına odaklandı. Erken Ortaçağ Katolik Kilisesi, cadıların Tanrı değil, ölümlü oldukları için havayı kontrol edemeyeceklerini savundu, ancak 13. yüzyılın ortalarında çoğu nüfus cadıların doğal güçleri kontrol edebileceği fikrine katıldı. Tarihçiler, Yahudi popülasyonlarının da Küçük Buz Devri sırasında iklimsel bozulmadan sorumlu olduğunu iddia ettiler. Hıristiyanlık, Batı Avrupa'nın resmi diniydi ve bu topluluklar içinde büyük ölçüde Antisemitizm vardı. Yahudiler ve hava koşulları arasında doğrudan bir bağlantı yoktu, sadece hastalık gibi dolaylı sonuçlarla suçlandılar Örneğin, veba salgınlarından genellikle Yahudiler sorumlu tutuldu; 1300'lü yıllarda Batı Avrupa şehirlerinde Yahudi nüfusu vebanın yayılmasını durdurmak amacıyla katledildi. Yahudilerin kuyuları kendilerinin zehirlediği ya da cüzzamlılara kuyuları zehirlemelerini söyleyerek Hıristiyanlara komplo kurdukları söylentileri yayıldı. Bu tür şiddetli günah keçiliğine bir cevap olarak, Yahudi toplulukları bazen Hıristiyanlığa döndü ya da Osmanlı İmparatorluğu'na, İtalya'ya ya da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun topraklarına göç etti.

Dışlanmış grupları ve bireyleri suçlamanın yanı sıra, bazı popülasyonlar soğuk dönemleri ve bunun sonucunda ortaya çıkan kıtlık ve hastalıkları genel ilahi hoşnutsuzluğa bağladı. Ancak ezilen gruplar, onu tedavi etme girişimlerinde yükün ağırlığını aldı. Örneğin, Almanya'da, alt sınıfı orantısız bir şekilde etkileyen kumar ve içme gibi faaliyetlere ilişkin düzenlemeler getirildi ve kadınların dizlerini göstermeleri yasaklandı. Dans ve cinsel aktiviteleri yasaklamanın yanı sıra yiyecek ve içecek alımını kontrol altına almak gibi diğer düzenlemeler daha geniş nüfusu etkiledi. İrlanda'da Katolikler kötü hava koşullarından Reformu sorumlu tuttu. Loch Cé Yıllıklarında, 1588 yılı girişinde bir yaz ortası kar fırtınasını anlatıyor: "Yabani elma, her bir taşından daha büyük değildi", onu "Oilfinn'deki kötü, sapkın, bir piskoposun" varlığından sorumlu tutuyor; yani Elphin Protestan Piskoposu olan John Lynch.

Avrupa'da çizilen resimlerde kış tasvirleri

William James Burroughs, Hans Neuberger gibi isimler o dönemde çizilen resimlerde yaşanılan kışın tasvirini analiz ediyor. Burroughs, bu kışın neredeyse 1565'ten 1665'e kadar gerçekleştiğini ve 1550'den itibaren iklimsel düşüşle ilişkili olduğunu iddia ediyor. Burroughs, resimlerde kışın neredeyse hiç tasvir edilmediğini iddia ediyor ve "1565'in alışılmadık derecede sert kışının büyük sanatçılara son derece orijinal görüntüleri tasvir etmeleri için ilham verdiğini ve bu tür resimlerdeki düşüşün" temanın "bir bileşimi olduğunu varsayıyor. Tamamen bilinen ve ılık kışlar resmin akışını bir kesintiye uğratıyor ". Resimdeki teknik zorluklara yol açan kış sahneleri, 15. yüzyılın başlarından beri sanatçılar tarafından, genellikle saat kitaplarının takvim sayfalarına yerleştirilen ayların çalışmalarını gösteren ışıklı el yazması tekrarlarında düzenli ve iyi bir şekilde çizilmiştir. Ocak ve Şubat genellikle karlı olarak gösterilir, Les Très Riches Heures du duc de Berry ünlü döngüsünde Şubat ayında olduğu gibi, çizilmiş 1412-1416 ve aşağıda gösterilmiştir. Manzara resmi henüz sanatta bağımsız bir tür olarak gelişmediğinden, diğer kış sahnelerinin olmaması dikkat çekici değildi. Öte yandan, karlı kış manzaraları ve özellikle fırtınalı deniz manzaraları, Küçük Buz Devri'nin en soğuk ve en fırtınalı on yılında Hollanda Cumhuriyeti'nde sanatsal türler haline gelmişti. Küçük Buz Devri'nin dorukta olduğu dönemde, geçmişte benzer hava koşullarının Hollandalı gözlemcileri ve rekonstrüksiyonları, sanatçıların bilinçli olarak daha soğuk ve fırtınalı olan bir iklimin yerel görünüşlerini resmetmesine neden oldu. Hollanda için çizilen tablolar ve gerçekçi manzaralar günlük yaşamdan sahneleri tasvir ederken, çoğu modern bilim insanının çağdaş müşteriler için açık olabilecek sembolik mesajlar ve metaforlarla dolu olduğuna inandıkları için Avrupa kongrelerinden bir kopuştu. Karda Avcılar gibi Yaşlı Pieter Brueghel'in ünlü kış manzara resimlerinin hepsinin 1565'te çizildiği düşünülüyor. Oğlu Genç Pieter Brueghel (1564-1638) de birçok karlı manzara resmetti, ancak Burroughs'a göre, "babasının tasarımlarını fazlaca kopyaladı. Bu eserin çoğunun türev niteliği, 1570 ile 1600 yılları arasındaki kışların etkisi hakkında kesin sonuçlar çıkarmayı zorlaştırıyor ..." Burroughs, kar konulu çizimlerin 1609'dan itibaren Hendrick Avercamp'ın çalışmalarıyla Hollanda Altın Çağı resmine döndüğünü söylüyor. 1640'lardan 1660'lara kadar olan bu tür konuların ana döneminden önce, 1627 ile 1640 yılları arasında, daha sonraki dönem için iklim kayıtlarıyla iyi ilişkili olan bir dönem vardır. Konular yaklaşık 1660'tan sonra daha az popülerdir, ancak bu, kışların şiddetinde kaydedilen herhangi bir azalmayı göstermemektedir ve yalnızca tat veya modadaki değişiklikleri yansıtmaktadır. 1780'ler ve 1810'lar arasındaki sonraki dönemde, karlı konular yeniden popüler hale gelmiştir.

Neuberger, Amerika ve Avrupa müzelerinde tutulan ve 1400 ile 1967 arasında tarihlenen 12.000 tabloyu bulanıklık ve karanlık açısından analiz etti. 1970 tarihli yayını, Küçük Buz Devri'ne karşılık gelen bu tasvirlerde 1600 ile 1649 yılları arasında zirveye ulaşan bir artış olduğu görülüyor.

İskoçya'daki resimler ve çağdaş kayıtlar, curling ve buz pateninin popüler açık hava kış sporları olduğunu gösteriyor; curling 16. yüzyıla kadar uzanıyor ve 19. yüzyılın ortalarında yaygın olarak popüler hale geliyor. Örnek olarak, 1860'larda Gourock'ta inşa edilen açık hava curling göleti neredeyse bir asırdır kullanımdaydı, ancak iç mekan tesislerinin artan kullanımı, vandalizm sorunları ve daha ılık geçen kışlar, göletin 1963 yılında kulanılmamasına neden oldu.

17. yüzyılın genel krizi
"On yedinci yüzyılın Genel Krizi"nin Avrupa'da yaşanmasının nedenleri, Küçük Buz Çağı ile bağlantılı olarak sert havalar, kuraklık, ekonomik sıkıntı, gruplar arası aşırı şiddet ve yüksek mortalite olan bir dönem olmasıydı. Toplumsal istikrarsızlık dönemleri havanın soğumasını 15 yıl süren bir zaman diliminde izler ve bu dönemin çoğu Otuz Yıl Savaşları (1618-1648) gibi silahlı çatışmalara dönüştü. Bohemya tahtında art arda süren bir savaş olarak başladı. Kutsal Roma İmparatorluğunda (bugünün Almanyasında) Protestanlar ve Katolikler arasındaki düşmanlık yangınını körükledi. Kısa süre sonra, Almanya'nın çoğunu harap eden tüm büyük Avrupalı güçleri içeren büyük bir çatışmaya dönüştü. Savaşın sonunda, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bazı bölgeleri nüfuslarının %70'e kadar düştüğü görüldü. Ancak küresel sıcaklıklar yükselmeye başladıkça, Avrupalıların karşılaştığı ekolojik stres de azalmaya başladı. Ölüm oranları ve şiddet seviyesi düştü, teknolojide (sanayileşmeyi mümkün kılan), tıpta (hijyeni iyileştiren) ve sosyal refahta (bu gibi) çeşitli yeniliklerin ortaya çıkmasına tanık olan Pax Britannica olarak bilinen bir dönemin yolunu açtı. Almanya'daki (dünyanın ilk sosyal yardım programları), hayatı daha da rahat hale getirdi.

Kuzey Amerika

Erken Dönemin Avrupalı Kaşifleri ve Kuzey Amerika'daki yerleşimciler, istisnai derecede sert geçen kışları bildirdiler. Örneğin, Lamb'e göre, Samuel Champlain Haziran 1608'de Superior Gölü kıyılarında buzların ilerlediğini bildirdi. Hem Avrupalılar hem de yerli halk 1607-1608 kışında Maine'de aşırı ölümlere maruz kaldı ve Jamestown, Virginia'da aşırı don olduğu bildirildi. Aynı zamanda Yerli Amerikalılar, gıda kıtlığı nedeniyle ligler kurdular. James Körfezi'ne bir keşif gezisine liderlik eden Pierre de Troyes, Chevalier de Troyes'un günlüğü 1686'da, körfezin hala çok fazla yüzen buzla dolu olduğunu ve 1 Temmuz'da kanosuyla arkasına saklanabileceğini kaydetti. 1780 kışında, New York Limanı dondu ve insanların Manhattan Adası'ndan Staten Adası'na kadar yürüyerek gitmesine izin verdi.

Dağ buzullarının kapsamı 19. yüzyılın sonlarına kadar haritalanmıştı. Kuzey ve Güney ılıman bölgelerinde, denge hattı yüksekliği (net ablasyondan net birikim bölgelerini ayıran sınırlar) 1975'ten yaklaşık 100 metre (330 ft) daha düşüktü. Glacier Ulusal Parkı'nda, buzul ilerlemesinin son bölümü 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında yaşandı. 1879'da John Muir, Glacier Körfezi buzunun 48 mil çekildiğini buldu. Maryland'deki, Chesapeake Körfezi'nde, büyük sıcaklık dolaşımları muhtemelen Kuzey Atlantik termohalin dolaşımının gücündeki değişikliklerle ilişkiliydi.

Mezoamerika
Meksika'nın Yucatán Yarımadası'nda, yazarlar tarafından soğuk ve kuraklık dönemleriyle ilgili Maya ve Aztek tarihçelerine kadar bağlanan çeşitli iklimcilerin analizleri de, bölgede yaşanan Küçük Buz Çağı'nın varlığını desteklemektedir.

Atlantik Okyanusu
Kuzey Atlantik'te, son buzul çağının sonundan bu yana biriken tortular, (yaklaşık 12.000 yıl önce) şu anda açık okyanusta eriyen buzdağlarından biriken kaba tortu tanelerinin miktarında düzenli artışlar göstermektedir, bu da her 1.500 yılda bir tekrarlanan 1-2 °C (2-4 °F) soğutma olaylarını göstermektedir. Bu soğuma olaylarının en sonuncusu Küçük Buz Çağıydı. Bu aynı soğuma olayları Afrika'da biriken çökellerde de tespit edilir, ancak soğuma olayları 3-8 °C (6-14 °F) arasında değişir ve daha büyük bir soğuma söz konusudur.

Asya
Küçük Buzul Çağı'nın orijinal tanımı Avrupa ve Kuzey Amerika'nın sıcaklığının düşmesine atıfta bulunsa da, bu bölgenin dışında uzun süre soğumaya dair bazı kanıtlar vardır, ancak bunların ilişkili mi yoksa bağımsız olaylar mı olduğu net değildir. Mann şöyle diyorr:

Avrupa dışındaki diğer birçok bölgenin daha soğuk koşullar, genişletilmiş buzullaşma ve önemli ölçüde değişmiş iklim koşulları sergilediğine dair kanıtlar olsa da, bu varyasyonların zamanlaması ve doğası bölgeden bölgeye oldukça değişkendir ve Küçük Buzul Çağı kavramı küresel olarak senkronize bir soğuk dönem olarak reddedilmiştir.

Çin'de, Jiangxi Eyaletinde yüzyıllardır yetiştirilen portakal gibi sıcak hava mahsulleri yetiştirilemez hale geldi. Ayrıca, Guangdong'daki en sık görülen tayfun felaketlerinin iki dönemi de, Kuzey ve Orta Çin'deki en soğuk ve en kurak dönemlerden ikisine denk geliyor (1660-1680, 1850-1880). Bilim adamları, Ming Hanedanlığının düşüşünün kısmen Küçük Buz Devri'nin neden olduğuna, kuraklık ve kıtlıklardan kaynaklanmış olabileceğini iddia ettiler.

Pakistan'da Belucistan eyaleti soğudu ve yerli Belucistan halkı toplu göçe başladı. Sindh ve Pencap eyaletlerindeki insanlar İndus Nehri boyunca yerleştiler.

Afrika
Etiyopya ve Kuzey Afrika'da, dağ zirvelerinde bugün görülmeyen seviyelerde kalıcı kar biriktiği bildirilmişti. Sahra-ötesi kervan yolundaki önemli bir şehir olan Timbuktu, Nijer Nehri tarafından en az 13 kez sular altında kalmıştı; öncesinde veya sonrasında buna benzer bir sel kaydı yoktur.

Güney Afrika'da, Malavi Gölü'nden alınan tortu çekirdeklerinin 1570 ile 1820 yılları arasında daha soğuk koşulları göstermesi, Malavi Gölü'nün "Küçük Buz Devri'nin küresel büyüklüğünün daha fazla desteklediğini ve genişlettiğini" gösteriyor. Güney Afrika'daki soğuk bir mağarada dikit büyüme oranına dayarak yapılan 3.000 yıllık sıcaklık yeniden yapılandırma yöntemi ile, Güney Afrika Küçük Buz Çağının karakterine uygun olan 1500'den 1800 yılına kadar soğuk bir dönem yaşandığını önermektedir." Doğu Lesotho Yaylalarındaki periglasiyal özellikler Küçük Buz Devri tarafından yeniden aktifleşmiş edilmiş olabilir.

Antarktika

Kreutz vd. (1997) Batı Antarktika buz çekirdekleriyle ilgili çalışmaların sonuçlarını Grönland Buz Levhası Projesi İki GISP2 ile karşılaştırdı ve senkronize bir küresel soğuma önerdi Antarktika Yarımadası'ndaki doğu Bransfield Havzası'ndan bir okyanus tortusu çekirdeği, yazarların Küçük Buz Çağı ve Orta Çağ Sıcak Dönemi ile ilişkilendirdiği asırlık olayları göstermektedir. Yazarlar, "LIA ve MWP olayları da görünür. "

Oclascı NedenlerSiple Dome (SD), GISP2 kaydıyla bir korelasyona dayanarak Kuzey Atlantik'teki Küçük Buz Devri ile çakışan bir başlangıç zamanı olan bir iklim olayına sahipti. Olay, SD Holosen buzul kimyası kaydındaki en dramatik iklim olayıdır. Siple Dome buz çekirdeği ayrıca, büyük olasılıkla sıcak yazlar nedeniyle 1550 ile 1700 arasında en yüksek eriyik katman oranını (%8'e kadar) içeriyordu. Law Dome buz çekirdekleri daha düşük CO seviyeleri gösteriyor Etheridge ve Steele varsayımının "muhtemelen daha soğuk küresel iklimin bir sonucu" olduğu 1550 ile 1800 arasında 2 karıştırma oranı.

Antarktika Yarımadası'ndaki Bransfield Havzası'ndaki tortu çekirdeklerinin Küçük Buz Devri sırasında diyatom ve deniz-buz taksonlarına göre neoglasiyal göstergeler vardır. Mount Erebus Saddle buz çekirdeği alanındaki kararlı izotop kayıtları, Ross Denizi bölgesinin, Küçük Buz Devri sırasında son 150 yıla kıyasla 1,6 ± 1,4 °C daha düşük ortalama sıcaklıklar yaşadığını göstermektedir.

Avustralya ve Yeni Zelanda
Sınırlı kanıt, Avustralya'daki koşulları tanımlamaktadır. Victoria'daki göl kayıtları, en azından eyaletin güneyinde koşulların ıslak ve / veya alışılmadık derecede soğuk olduğunu gösteriyor. Kuzeyde, kanıtlar oldukça kuru koşullara işaret ediyor, ancak Büyük Set Resifi'ndeki mercan çekirdeklerinde bugünkü yağış miktarına benzer ancak daha az değişkenlik gösteriyor. Great Barrier Reef mercanlarındaki izotopları analiz eden bir çalışma, güney tropikal okyanuslardan kutuplara artan su buharı taşınmasının Küçük Buz Devri'ne katkıda bulunduğunu öne sürdü. Avustralya'dan sondaj deliği rekonstrüksiyonları, son 500 yılda 17. yüzyılın kıtadaki en soğuk olduğunu, ancak sondaj sıcaklığını yeniden yapılandırma yönteminin Kuzey ve Güney Yarımküre arasında iyi bir uyum göstermediğini gösteriyor

Yeni Zelanda'nın Güney Alpleri'nin batı kıyısında, Franz Josef buzulu, Küçük Buz Devri sırasında hızlı bir şekilde ilerlemiş ve bir yağmur ormanına giren birkaç buzul vakasından birinde, 18. yüzyılın başlarında maksimum boyutuna ulaşmıştır. Aoraki / Cook Dağı Milli Parkı içinde Güney Alpler'in doğu kanadında yer alan Rhizocarpon alt cinsine ait sarı-yeşil liken olan Mueller Buzulu'nun tarihlendirilmesine dayanarak, maksimum boyutunun 1725 ile 1730 arasında olduğu düşünülmektedir.

Pasifik Adaları
Pasifik Adaları için deniz seviyesi verileri, bölgedeki deniz seviyesinin 1270 ile 1475 arasında muhtemelen iki aşamada düştüğünü göstermektedir. Bu, sıcaklıkta 1,5 °C'lik bir düşüş (oksijen-izotop analizinden belirlendi) ve gözlemlenen bir artışla ilişkiliydi. El Niño frekansında. Tropikal Pasifik mercan kayıtları, on yedinci yüzyılın ortalarında en sık görülen, yoğun El Niño-Güney Salınım aktivitesini göstermektedir.

Güney Amerika
Patagonya'daki ağaç halkası verileri, Kuzey Yarımküre'deki olaylarla çağdaş olan 1270 ile 1380 ve 1520 ile 1670 arasındaki soğuk dönemleri göstermektedir. Puyehue Gölü'nden alınan sekiz tortu çekirdeği, yazarların Küçük Buz Devri'nin başlangıcının bölgesel bir işareti olarak tanımladığı 1470-1700 arasındaki nemli bir dönemi gösterdiği şeklinde yorumlandı. 2009 tarihli bir makale, birkaç vekil ve model aracılığıyla elde edilen kanıtlara atıfta bulunarak, 1550 ile 1800 yılları arasında Güneydoğu Güney Amerika'daki daha soğuk ve nemli koşulları detaylandırıyor. Üç And buz çekirdeğinden alınan 18O kayıtları, 1600'den 1800'e kadar soğuk bir dönem olduğunu gösteriyor.

Sadece anekdot kanıtı olmasına rağmen, 1675'te İspanyol Antonio de Vea seferi, herhangi bir buz kütlesinden bahsetmeden, ancak San Rafael Buzulu'nun lagünün çok uzağına ulaşmadığını belirterek, Río Témpanos'tan (İspanyolca "Buz Kümesi Nehri") üzerinden San Rafael Lagünü'ne girdi. 1766'da başka bir keşif, buzulun lagüne ulaştığını ve büyük buzdağlarına dönüştüğünü fark etti. Hans Steffen 1898'de bölgeyi ziyaret etti ve buzulun lagünün çok içine girdiğini fark etti. Bu tür tarihsel kayıtlar, 1675 ile 1898 yılları arasında bölgede genel bir soğumaya işaret ediyor: "Belgesel kaynakların kullanılması yoluyla LIA'nın kuzey Patagonya'da tanınması, bu fenomenin bölgede meydana geldiğine dair önemli, bağımsız kanıtlar sağlıyor." 2001 itibarıyla, buzulun sınırı, 1675 sınırlarına kıyasla önemli ölçüde geri çekilmişti.

Olası nedenler
Bilim adamları, Küçük Buz Devri'nin yedi olası nedenini geçici olarak belirlediler: yörünge döngüleri; azalmış güneş aktivitesi; artan volkanik aktivite; okyanus akıntısının değişmesi, dünyanın farklı yerlerindeki insan popülasyonunda yeniden ağaçlandırmaya veya ormansızlaşmaya neden olan dalgalanmalar; ve küresel iklimin doğal değişkenliği.

Yörünge döngüleri
Dünya güneş etrafındaki döngülerden gelen orbital zorlama, son 2000 yılda Orta Çağ ve Küçük Buz Devri boyunca kuzey yarımkürede devam eden uzun vadeli bir soğuma eğilimine neden oldu. Bu eğilim de buzul çağına neden olabilir ancak; yirminci yüzyıl enstrümantal sıcaklık kayıtları, bu eğilimin ani bir şekilde tersine döndüğünü göstermektedir ve sera gazı emisyonlarına atfedilen küresel sıcaklıklarda bir artış bulunmaktadır.

Güneş aktivitesi

Düşük güneş lekesi aktivitesi ile soğuma sıcaklıkları arasındaki korelasyon hakkında hala çok zayıf bir anlayış var. 1645-1715 döneminde, Küçük Buz Devri'nin ortasında, Maunder Minimum olarak bilinen düşük güneş aktivitesi dönemi vardı. Spörer Minimum ayrıca 1460 ile 1550 arasında önemli bir soğuma süresi ile tanımlanmıştır. Bu dönemdeki düşük güneş aktivitesinin diğer göstergeleri, karbon-14 ve berilyum-10 izotoplarının seviyeleridir.

Volkanik faaliyet
Bilim adamlarına göre iklim, volkanik patlamaların artışı nedeniyle değişebilir ve atmosferdeki karbondioksit konsantrasyonunu azaltabilir. Küçük Buz Devri boyunca dünya yüksek volkanik aktivite yaşamıştır. Bir yanardağ patladığında, külü atmosfere yükselir ve bütün toprağı örterek yayabilir. Kül bulutu gelen güneş radyasyonunun bir kısmını bloke ederek, dünya genelinde patlamadan sonra iki yıla kadar sürebilecek soğumaya yol açmıştır. Patlamaların yaydığı kükürt, dioksit gazı formundadır. Stratosfere ulaştığı zaman, güneş ışınlarını yansıtan sülfürik asit parçacıklarına dönüşür ve bu da Dünya'nın yüzeyine ulaşan radyasyon miktarını azaltır. Yakın tarihli bir araştırmaya göre Endonezya'nın Lombok kentinde bulunan, Rinjani Dağı yakınlarındaki Samalas Dağı'nda, 1268, 1275 ve 1284'te meydana gelen üç küçük patlama ve 1257'de meydana gelen büyük bir volkanik patlama iklimin düzelmesine izin vermemiştir.

Dönem boyunca patlayan ve soğumaya katkıda bulunmuş olabilecek diğer yanardağlar arasında Billy Mitchell (yaklaşık 1580), Huaynaputina (1600), Parker Dağı (1641), Long Island (Papua Yeni Gine) (yaklaşık 1660) ve Laki (1783). 1815 Tambora patlaması, yine Endonezya'da, atmosferi külle kapladı; Ertesi yıl, 1816, hem New England hem de Kuzey Avrupa'da Haziran ve Temmuz aylarında don ve kar rapor edildiğinde, Yaz Olmadan Yıl  olarak bilinmeye başlandı

Okyanus Sirkülasyonu

Diğer bir olasılık da termohalin dolaşımının yavaşlamasıdır. Sirkülasyon, büyük miktarda tatlı suyun Kuzey Atlantik'e girmesiyle kesintiye uğramış olabilir, bu da muhtemeln Küçük Buz Devri'den önceki Orta Çağ Sıcak Dönemi olarak bilinen bir ısınma döneminden kaynaklanmış olabilir. Mevcut ısınma periyodunun bir sonucu olarak termohalin dolaşımının tekrar kesilebileceğine dair bazı endişeler var.]

Azalan insan nüfusu
Bazı araştırmacılar, iklim üzerindeki insan etkilerinin normalde tahmin edilenden daha erken başladığını (daha fazla ayrıntı için Erken antroposen'e bakın) ve Avrasya ve Amerika'daki büyük nüfus düşüşlerinin bu etkiyi azaltarak soğuma eğilimine yol açtığını öne sürdüler.

Kara Ölüm'ün Avrupa nüfusunun %30 ila %60'ını öldürdüğü tahmin edilmektedir. Toplamda, veba dünya nüfusunu 14. yüzyılda tahmini 475 milyondan 350-375 milyona düşürmüş olabilir. Dünya nüfusunun eski seviyesine gelmesi 200 yıl aldı. William Ruddiman, Avrupa, Doğu Asya ve Orta Doğu'daki bu büyük nüfus azalmalarının tarımsal faaliyette bir azalmaya neden olduğunu öne sürdü. Ruddiman, Küçük Buz Devri sırasında kaydedilen soğumada bir faktör olabilecek olan yeniden ağaçlandırmanın atmosferden daha fazla karbondioksit alımına izin verdiğini öne sürüyor. Ruddiman ayrıca 16. yüzyılda Avrupa ile temastan sonra Amerika'da azalan nüfusun da benzer bir etkiye sahip olabileceğini varsaydı. Diğer araştırmacılar, Avrupalılar gelmeden önce insanların Amerika'da tarımı desteklemek için önemli miktarda ormanı temizlediğini öne sürerek Amerika'daki nüfus azalmasını bir faktör olarak destekledi. Richard Nevle, Robert Dull ve meslektaşları ayrıca, Neotropikal ormanlarda tutulan karbon miktarını azaltmada sadece antropojenik orman temizliğinin değil, aynı zamanda insan kaynaklı yangınların Amazon ve Orta Amerika ormanlarındaki biyokütleyi azaltmada merkezi bir rol oynadığını öne sürdüler. Kolombiya mübadelesi sırasında Avrupalıların gelişi ve eşlik eden hastalıkların yayılması. Dull ve Nevle, 1500'den 1650'ye kadar tek başına Amerika'nın tropikal biyomlarında yeniden ağaçlandırmanın 2-5 Pg'lik net karbon sekestrasyonundan sorumlu olduğunu hesapladı. Brierley, Avrupa'nın Amerika'ya gelişinin salgın hastalıklardan kitlesel ölümlere yol açtığını, bu da tarım arazilerinin büyük bir kısmının terk edilmesine neden olduğunu ve bunun da daha fazla miktarda karbondioksit tutmasına neden olan ormanların geri dönmesine neden olduğunu varsaydı. Tortu çekirdekleri ve toprak örnekleri üzerine yapılan bir çalışma, Amerika'da yeniden ağaçlandırma yoluyla karbondioksit alımının Küçük Buz Devri'ne katkıda bulunmuş olabileceğini öne sürüyor. Nüfus azalması, Antarktika'daki Law Dome'da gözlemlenen karbondioksit seviyelerinde bir düşüşle bağlantılıdır. Carnegie Enstitüsü'nün Küresel Ekoloji Departmanı tarafından 2011 yılında yapılan bir araştırma, neredeyse iki yüzyıl süren Moğol istilalarının ve fetihlerinin, geniş bölgelerin nüfusunu azaltarak ve ekili araziler üzerinden karbon emici ormanların geri dönüşüne izin vererek küresel soğumaya katkıda bulunduğunu iddia ediyor.

Yüksek enlemlerde artan insan nüfusu
Yüksek enlemlerde yaşayan artan insan popülasyonunun, ormansızlaşma yoluyla Küçük Buz Devri'ne neden olduğu tahmin edilmektedir. Bu ormansızlaşma nedeniyle artan albedo (güneş ışınlarının karanlık, ağaçlarla kaplı alandan daha fazla karla kaplı zeminden yansıması) küresel sıcaklıklar üzerinde derin bir etkiye sahip olabilirdi.

İklimin doğal değişkenliği
Küresel iklimdeki kendiliğinden oluşan dalgalanmalar geçmişteki değişkenliği açıklayabilir. Yukarıda belirtildiği gibi, büyüklüğü bilinemeyen diğer güçlerin varlığının iç nedenlerden gerçek değişkenlik düzeyine ne kadar verilebileceğini bilmek çok zordur. İç değişkenliği değerlendirmeye yönelik bir yaklaşım, birleşmiş okyanus-atmosfer küresel iklim modellerinin uzun entegrasyonlarını kullanmaktır. Dış zorlamanın sıfır olduğunun bilinmesi avantajına sahipler, ancak dezavantajı gerçeği tam olarak yansıtmayabilmeleridir. Bu varyasyonlar, okyanuslardaki, atmosferdeki kaos kaynaklı değişikliklerden veya ikisi arasındaki etkileşimlerden kaynaklanabilir. İki çalışma, ortaya çıkan doğal değişkenliğin Küçük Buz Devri'ni açıklamak için yeterince büyük olmadığı sonucuna varmıştır. Ancak Avrupa'da 1770-1772 arasındaki şiddetli kışlar bir anormalliğe atfedilmiştir.

Kaynakça

2. binyıl
İklim tarihi
Orta Çağ
Holosen

Küçük Buz Çağı


Charles Joseph Gahan (20 de janeiro de 1862 - 21 de janeiro de 1939) foi um entomologista irlandês especializado em besouros, especialmente Cerambycidae. Ele serviu como guardião no departamento de entomologia do Museu Britânico (História Natural) por treze anos depois de Charles Owen Waterhouse. Ele nasceu em Roscrea, County Tipperary, Irlanda. Seu pai, Michael Gahan, era o Mestre da Escola Erasmus Smith em Tipperary. Ele foi educado primeiro no Queens College Galway, onde alcançou distinção, e depois na Royal School of Mines em Kensington. Em 1882 foi agraciado com medalha e prêmios como o melhor aluno de biologia da sessão. Em 1886, ele ingressou no Museu Britânico (História Natural) como assistente no Departamento de Zoologia, onde se tornou Guardião do então recém-formado Departamento de Entomologia em 1913. Um especialista em besouros, especialmente Cerambycidae, ele escreveu o volume de 1906 de A Fauna da Índia Britânica, Incluindo o Ceilão e a Birmânia nesse grupo. Secretário Honorário da Sociedade Entomológica de Londres em 1899-1900 e foi presidente de 1917-1918. Casou-se com Annie Woodward em 1887. Ele se aposentou em 1920 e viveu em Mouth Aylsham em Norfolk e morreu em Aylsham.

Alunos do Imperial College London
Entomólogos da Irlanda

Charles Joseph Gahan


Proton, atom çekirdeğinde bulunan artı yüklü atomaltı parçacıktır. Elektronlardan farklı olarak atomun ağırlığında hesaba katılacak düzeyde kütleye sahiptirler. Şimdiye kadar Protonların İki yukarı bir aşağı kuarktan oluştuğu kabul edilse de yeni yapılan bilimsel çalışmalarda araştırmacılar protonun kütlesinin yüzde 9'unun kuarkların ağırlığından, yüzde 32'sinin protonun içindeki kuarkların hızlı hareketlerinin meydana getirdiği enerjiden, yüzde 36'sının protonun kütlesiz parçacıkları olan ve kuarkları bir arada tutmaya yardımcı olan gluonların enerjilerinden, geriye kalan yüzde 23'lük bölümünse kuarkların ve gluonların protonun içinde karmaşık şekillerde etkileşimlerde bulunduklarında meydana gelen kuantum etkimelerden oluştuğunu buldular.
Evrendeki bütün protonlar 1,6 x 10−19 değerinde pozitif yüke sahiptirler.
Bu, atomlardaki çeşitli protonların birbirlerini itmelerini sağlar.
Ama aradaki çekim, itmeden 100 kez daha güçlü olduğu için protonlar birbirlerinden ayrılmazlar.
Protonun kütlesi elektronunkinden 1836 kat fazladır. Buna karşın, bilinmeyen bir nedenden ötürü elektronun yükü protonunkiyle aynıdır: 1,6 x 10−19 C.
Atom içinde her biri (+1) pozitif elektrik yükü taşıyan taneciğe proton denir. Bu yüke yük birimi denir. Protonun yüklü elektronun yüküne eşit fakat ters işaretlidir.Bir protonun yoğunluğu yaklaşık olarak 4 x 1017 Kg/m³ 'tür. (2,5 x 1016 Lb/Ft3)

Nötr bir atom veya molekülden bir veya daha çok elektron koparıldığında geriye kalan tanecik, koparılan elektronların toplam eksi yüküne eşit miktarda artı yük kazanır. Bir neon atomundan bir elektron koparıldığında geriye kalan tanecik koparılan elektronların toplam eksi yüküne eşit miktarda artı yük kazanır. Bir neon atomundan bir elektron koparıldığında bir Ne+ iyonu oluşur. Bir elektriksel deşarj tüpünde katot ışınları tüpün içinde bulunan Gaz atomlarından ve moleküllerinden elektronların çıkmasına sebep oldukları zaman, bu tür artı yüklü tanecikler oluşur. Bu artı yüklü iyonlar eksi yüklü elektroda doğru hareket ederler. Eğer katot delikli bir levhadan yapılmışsa artı yüklü iyonlar bu deliklerden geçerler. Katot ışınlarının elektronları ise ters yönde hareket ederler.

Pozitif ışınlar adı verilen bu artı yüklü iyon demetleri ilk defa 1886'da Eugen Goldstein tarafından bulundu. Pozitif ışınların elektrik ve manyetik alanların etkisinde sapmaları ise 1898'de Wilhelm Wien ve 1906'da J. J. Thomson tarafından incelendi. Artı yüklü iyonlar için e/m değerlerinin saptanmasına, katot ışınlarının incelenmesinde kullanılan yöntemin hemen hemen aynısı kullanıldı. Deşarj tüpünde değişik gazlar kullanıldığı zaman değişik türde artı yüklü iyonlar oluşur.

Ayrıca bakınız
 Nötron
 Baryonlar listesi

Nükleonlar

Proton


Halid bin Abdülaziz (Arapça: خالد بن عبد العزيز) (d. 1913 – ö. 13 Haziran 1982), Suudi Arabistan Kralı.

Kral Faysal'ın, 25 Mart 1975'te yeğeni tarafından öldürülmesinin ardından tahta geçti. Ülkesini Birleşmiş Milletlerde temsil etti, ülke savunmasına önem verdi, Amerika Birleşik Devletleri ve Başkan Jimmy Carter ile yakın temaslarda bulundu. GCC'nin kurulması için çalışmalar yürüttü ve diğer körfez ülkeleriyle diplomatik ilişkiler kurdu. 13 Haziran 1982 tarihinde öldü.

Komünizm karşıtı ve NATO taraftarı bir politika izlemiş, Suudi Arabistan ile diğer Arap ülkeleri arasındaki ilişkilerin gelişmesine katkıda bulunmuştur.

Suudi Arabistan kralları
1912 doğumlular
1982 yılında ölenler
Suudi Arabistan'da ölenler

Halid bin Abdülaziz el-Suud


Acridocarpus nom. cons., biljni rod iz porodice malpigijevke. Postoji tridesetak priznatih vrsta, poglavito u suptropskim i tropskim krajevima Afrike, uključujući Madagaskar, te neke vrste van Afrike,  Acridocarpus socotranus (Socotra), A. orientalis iz Somalije i Omana i A. austrocaledonicus, s Nove Kaledonije.

Tipična je A. plagiopterus Guill. & Perr..

Vrste

 Acridocarpus adenophorus A.Juss.
 Acridocarpus alopecurus Sprague
 Acridocarpus alternifolius (Schumach. & Thonn.) Nied.
 Acridocarpus austrocaledonicus Baill.
 Acridocarpus ballyi Launert
 Acridocarpus camerunensis Nied.
 Acridocarpus chevalieri Sprague
 Acridocarpus chloropterus Oliv.
 Acridocarpus congestus Launert
 Acridocarpus congolensis Sprague
 Acridocarpus excelsus A.Juss.
 Acridocarpus glaucescens Engl.
 Acridocarpus humbertii Arènes
 Acridocarpus humblotii Baill.
 Acridocarpus katangensis De Wild.
 Acridocarpus longifolius (G.Don) Hook.f.
 Acridocarpus macrocalyx Engl.
 Acridocarpus mayumbensis Gonç. & E.Launert
 Acridocarpus monodii Arènes & P.Jaeger ex Birnbaum & J.Florence
 Acridocarpus natalitius A.Juss.
 Acridocarpus oppositifolius R.Vig. & Humbert ex Arènes
 Acridocarpus orientalis A.Juss.
 Acridocarpus pauciglandulosus Launert
 Acridocarpus perrieri Ames
 Acridocarpus plagiopterus Guill. & Perr.
 Acridocarpus prasinus Exell
 Acridocarpus scheffleri Engl.
 Acridocarpus smeathmanii (DC.) Guill. & Perr.
 Acridocarpus socotranus Oliv.
 Acridocarpus spectabilis (Nied.) Doorn-Hoekm.
 Acridocarpus staudtii (Engl.) Engl. ex Hutch. & Dalziel
 Acridocarpus taitensis Mwadime, Ngumbau & Q.Luke
 Acridocarpus ugandensis Sprague
 Acridocarpus vanderystii R.Wilczek
 Acridocarpus vivy Arènes
 Acridocarpus zanzibaricus A.Juss.

Izvori

Malpigijevke

Acridocarpus


An Eleocharis occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mereles. An Eleocharis occidentalis in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis occidentalis


Messumformerspeisegeräte (MUS) werden in der Prozessleittechnik (PLT) für die galvanische Trennung und (Hilfs-)Energieversorgung von Messumformern eingesetzt. Sie haben drei Schnittstellen:
 Schnittstelle für die eigene Energieversorgung
 Schnittstelle zum Messumformer (Mess-Sensor)
 Schnittstelle zum übergeordneten Prozessleitsystem

Alle Schnittstellen sind galvanisch voneinander getrennt. Die Energie wird von Schnittstelle 1 zur Schnittstelle 2 geleitet, um den Messsensor mit Energie zu versorgen. Die Messinformation (Messwert) wird vom Messsensor über die Schnittstelle 1 zur Schnittstelle 3 weitergeleitet.

Siehe auch
 Eigensicherheit
 Einheitssignal
 Trennverstärker

Elektrotechnisches Messgerät

Messumformerspeisegerät


Géraldine Mosna-Savoye, née en 1985, est une journaliste, chroniqueuse et productrice de radio française, particulièrement dans les domaines de la philosophie générale et de la philosophie politique, ainsi que pour divers sujets de société concernant autant la vie quotidienne que l'univers de la pensée et de la création. Elle prépare, anime et produit des émissions sur France Culture depuis 2010. Elle participe notamment à l'émission Les Chemins de la philosophie à partir de 2010.
Depuis août 2022, elle produit et anime l'émission quotidienne Sans oser le demander.

Biographie
Géraldine Mosna-Savoye passe son baccalauréat littéraire en 2003.

En 2008, elle obtient son master en philosophie politique à l'université Bordeaux-Montaigne, puis en 2009, un master professionnel en communication politique des entreprises à Bordeaux. Elle réalise un stage d'étude à la chaîne parlementaire Public Sénat, qu'elle intègre ensuite en tant qu'attachée de presse. À la fin des années 2010, elle poursuivait une thèse en philosophie politique sur Alexis de Tocqueville et avait aussi un projet d'écriture sur le même Tocqueville à destination des enfants. Puis elle refuse un CDI à Public Sénat au profit d'un stage à France Culture.

Carrière
Géraldine Mosna-Savoye est titularisée après ce stage en tant que collaboratrice spécialisée. Elle est chargée de la préparation du contenu des émissions en 2010 à l'émission Les Chemins de la philosophie (appelée Les Nouveaux Chemins de la connaissance jusqu'en 2017), pour Raphaël Enthoven puis Adèle Van Reeth. Elle dit alors y avoir trouvé sa voie :

Elle fait partie de l'équipe de production de l'émission auprès d'Adèle Van Reeth, comme collaboratrice et chroniqueuse depuis 2011. À l'automne 2021 et jusqu'en 2022 elle anime elle-même cette émission en alternance avec Adèle Van Reeth, lorsque cette dernière est en congé de maternité ou bien appelée à d'autres tâches ou d'autres fonctions.

Elle réalise par ailleurs des articles et des recensions de livres pour Philosophie Magazine en 2013 et 2015.

Elle produit et présente également les chroniques Deux minutes papillon (de 2013 à 2017), Le Journal de la philo (de 2017 à 2020, en fin d'émission des Chemins de la philosophie), et Le Carnet philo (de 2020 à 2022, dans Les Matins de France Culture). Elle donne aussi des conférences, « Les Rendez-vous Décryptage », au Forum des images de Paris.

En octobre 2021, elle est chroniqueuse dans T La Revue de La Tribune et participe à l'élaboration de « Se sauver ou sauver la planète ? » pour le  Planète mon amour.

De 2017 à 2021, elle coorganise l'événement « Réapprendre à vivre ensemble' » au Mucem à Marseille.

À partir du 29 août 2022, comme cela avait été annoncé par Sandrine Treiner (la directrice de France Culture) lors de la dernière des Chemins de la philosophie le  juillet 2022,
elle présente Sans oser le demander, l'émission quotidienne de culture générale de 15 h à 16 h, à la suite de Matthieu Garrigou-Lagrange.

Publications
 , DL 2021. Elle présente elle-même ce livre comme un .
 .

Notes et références

Liens externes

Journaliste française du XXIe siècle
Animatrice sur France Culture
Naissance en 1985

Géraldine Mosna-Savoye


Elista (,  (common during the Soviet era) or  (most common pronunciation used after 1992 and in Kalmykia itself); , Elst, ) is the capital city of the Republic of Kalmykia, Russia.

It was known as Stepnoy (Степно́й) from 1944 to 1957.

Geography
The city is located in the area of the Yergeni hills, in the upper part of the Elista valley. The sources of the river are located in the western part of the city. The Elista crosses the urban area from west to east, dividing it into two sections, a larger northern part and a smaller southern one.

History

Elista was founded in 1865 as a small settlement, the name is from Kalmyk els(e)n 'sand(y)'. In November 1920, Elista became the administrative center of Kalmyk Autonomous Oblast. By the early 1930s, Elista was transformed into a small city as the collectivization policies of Joseph Stalin forced many Kalmyks to abandon their traditional pastoral nomadic lifestyle in exchange for a modern, sedentary, and urban lifestyle. In October 1935, Elista was recognized as the capital of the Kalmyk ASSR.
In late 1942, the city was briefly occupied by the German army. Because of alleged collaboration between the ethnic Kalmyks and the Germans, on December 27, 1943, the Kalmyk ASSR was dissolved and its ethnic Kalmyk residents were forcibly exiled to Siberia. Russian people were brought in to repopulate Elista whose name was changed to Stepnoy (). It was called Stepnoy until 1957, when the survivors of the deportations were allowed to return from exile.

Some western tourists started to visit Elista from the mid-1990s, and more after it received publicity as the host city of the 1998 Chess Olympiad. The city is safe and has little traffic. On the outskirts of Elista, there are vast grasslands.

Administrative and municipal status
Elista is the capital of the republic. Within the framework of administrative divisions, it is, together with four rural localities, incorporated as the City of Elista—an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, the City of Elista is incorporated as Elista Urban Okrug.

Features

Since 1991, the town has been characterized by the slow decay of Soviet-built institutions, and the large construction projects instigated by the republic's millionaire president Kirsan Ilyumzhinov.

The town center has a number of renovated public parks focused on the main square, boasting statues to both Lenin and the Buddha. To the east of the town lies the Olympic village of the 1998 XXXIII Chess Olympiad, known locally as "City-Chess". The site has a public swimming pool and a museum of Kalmyk Buddhist art, which is also infrequently used as a conference center.

During his visit in 1998, the 14th Dalai Lama chose a location west of the town center to build the Burkhan Bakshin Altan Sume, a Buddhist temple for city residents. It was opened in December 2005. It is the largest Buddhist temple in Europe.

Transportation
Elista has a small regional airport which is open daily during the week, providing flights to Moscow and various cities in the southern part of the Russian Federation. The airport was closed by the federal aviation authorities sometime in the fall of 2006, but was reopened sometime in 2007. Rail connections are available to Stavropol.

Due to the high cost of air travel, people usually prefer to take the bus between Elista and Moscow. The trip is approximately 18 hours and makes several rest stops along the route. Nowadays there is an airline, Azimuth, that provides air flights to Moscow, Saint Petersburg, Sochi, Crimea and Rostov on Don at affordable cost with direct flights from Elista airport. The price starts at 2500 rubles one way and it saves traveler a lot of time instead of traveling by bus as it was in the past.

Within Elista itself, a network of about a dozen marshrutka (minibus) routes is run by private companies. Minibuses are available around every five minutes. This is the preferred option of most Kalmykians because of the minimal cost (10 rubles).

Climate

Elista has a hot-summer humid continental climate (Köppen climate classification Dfa), although it has sometimes been described as a temperate semi-arid climate (Köppen classification BSk). Winters are cold with a January average high of  while summers are hot with a July average high of . The average annual precipitation is  with winters being drier than summers. Record temperatures range from  in January 1935 to  in July 2011.

Demographics
Population:

Ethnic composition (2021):
 Kalmyks – 76.9%
 Russians – 19.1%
 Kazakhs – 0.6%
 Others – 3.4%

Twin towns – sister cities

Elista is twinned with:

 Aktau, Kazakhstan
 Khoni, Georgia
 Kyzyl, Russia
 Lhasa, China
 Ulaanbaatar, Mongolia
 Ulan-Ude, Russia

Gallery

See also
Kalmyk State University
Uralan Elista

References

Notes

Sources
Justin Corfield, The History of Kalmykia: From Ancient Times to Kirsan Ilyumzhinov and Aleksey Orlov, 2015. .

External links

Official website of Elista
Elista Business Directory
Information about Elista

1865 establishments in the Russian Empire
Populated places established in 1865

Elista


Katsutomo Oshiba (født 10. maj 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Ichihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Katsutomo Oshiba


Pou-du-ciel (literalmente: "piolho do céu"), que nos países de língua inglesa tornou-se  ("pulga voadora"), é na verdade a designação de uma família de aviões leves projetada por Henri Mignet com ideias inovadoras e espírito de simplicidade e baixo custo. Ele ofereceu os planos ao público em geral em seus livros, culminando com o "Le Sport de L'air", publicado em 1934.

Projeto inicial
No final da década de 1920 depois de ter desenhado e produzido sete protótipos de várias configurações (HM-1 a HM-7), ele voou um pequeno "avionnette" ("ultraleve") monoposto, o HM-8, de configuração convencional.

Depois disso, Mignet descobriu a fórmula "Pou-du-Ciel" com duas asas deslocadas, uma fórmula revolucionária no mundo da aviação leve. Em 1929, ele publicou um livro manuscrito que descreveu sua filosofia de vôo e que continha projetos para o primeiro "Pou-du-Ciel" o HM-8, com instruções detalhadas para sua construção.

O "HM-8" com sua configuração convencional, foi o ponto de partida para a construção amadora na Europa no final da década de 1920 e no início da década de 1930. Cerca de duzentos "HM-8" foram construídos e voados por entusiastas.

Em busca de um desenho mais seguro depois de alguns incidentes, Mignet decidiu seguir em frente evoluido seus projetos. Em 1932, o primeiro "Pou-du-Ciel", sem cauda, que usava o "efeito de fenda" entre as asas, decolou. Esse foi o HM-11 com suas múltiplas asas escalonadas, o primeiro Pou-du-ciel, que evoluiu até chegar ao HM-14 em 1933.

A fórmula
Para projetar seu avião, Mignet partiu de três princípios:
 Eliminação do giro: a remoção dos ailerons e o arranjo especial das asas impedia a aeronave de girar.
 Efeito de fenda: mudança do "efeito de fenda" dos flaps para as asas deslocadas mudando a configuração de voo para um efeito "paraquedista".
 Asa viva: sem o elevador traseiro, e deslocando a asa dianteira como um todo, ela se adapta e absorve

Utilizava um motor "Aubier & Dunne" fabricado em Saint-Amand-les-Eaux, de 540 cm3, dois tempos, dois cilindros opostos, refrigerado a ar, especialmente desenvolvido para os aviões Pou-du-ciel.

O resultado foi uma aeronave substancialmente mais simples de construir (apenas duas asas moveis e um leme, sem ailerons ou outras superfícies de controle) e mais fácil de voar (apenas um manche, sem pedais de leme) do que um aeronaves convencionais. Mignet afirmou, apenas meio brincando, que qualquer um que pudesse construir uma caixa de embalagem e dirigir um carro poderia pilotar um Pou-du-ciel.

Desenvolvimento
Se o "HM-11" deve ser considerado como o primeiro Pou-du-ciel, tendo tornado possível criar e melhorar a fórmula das "asas multi-offset", foi de fato o "HM-14" que ficou firmemente atrelado ao apelido Pou-du-ciel ("Piolho do Céu"). Os aviões subsequentes de Mignet ficaram conhecidos pelo número ou nome, mas na mente dos aviadores e do público em geral, o "Pou du Ciel" é o "HM-14".

O "HM-11"  voou em 1932, porém Mignet não estava satisfeito com ele e não distribuiu seus planos. O "HM-12" e o "HM-13" com uma cabine fechada se seguiram, com pouca ou nenhuma divulgação. Em 10 de agosto de 1933, Henri Mignet iniciou a construção do primeiro "HM-14", em sua oficina parisiense e um mês depois, em , Mignet fez seu primeiro vôo com o "HM-14" em bosque, próximo a Vailly-sur-Aisne.

Variantes
O HM.14 levou a mais de 300 modelos diferentes do Pou-du-ciel. Alguns desses são:

 HM.16 Pou-Bébé (Baby Pou) - 1936, monoposto leve Pou, motor Ava de 25 hp.
 HM.18 - 1937, assento único, cabine fechada, motor Mengin de 35 hp.
 HM.18 - 1937, assento único, cabine fechada, motor Mengin de 35 hp.
 HM.19 - 1937, dois lugares, cabine fechada, motor Salmson de 45 hp.
 HM.210 - 1937, assento único, cabine fechada, aeronavegabilidade certificada.
 HM.280 Pou-Maquis - 1944, assento único, asas dobráveis, projetado como um "paraquedas de comando" para um comandante de paraquedista francês livre.
 HM.290 - 1945, cabine fechada, assento único. Tornou-se popular para construção amadora a partir de planos, com cabine opcional fechada, vários tipos de motor  para  Os planos estão disponíveis na Falconar Avia.
 HM.293 - 1946, variante de assento único para pilotos maiores, normalmente movido por 50-60 hp motor Volkswagen refrigerado a ar. Os planos estão disponíveis na Falconar Avia e também em Rodolphe Grunberg de Rocquefort, França.
 HM.310 Estafette - 1952, dois lugares, cabine fechada, 67 kW (90 hp)  Continental C90-12F motor.
 HM.320 - 1955, assento único, cabine fechada.
 HM.330 Cerisier en Fleurs - 1954, cabine fechada de dois lugares.
 HM.350 - 1957, cabine fechada de dois lugares.
 HM.351 - 1955, cabine fechada de dois lugares. Também conhecido como Tachikawa R-HM
 HM.360 - 1957, assento único, cabine fechada, geometria de asa aprimorada. Planos ainda disponíveis na Falconar Avia.
 HM.380 - 1957, dois lugares, cabine fechada, peso bruto de 1100 lb, normalmente movido por motor de 60-100 hp. Planos ainda disponíveis na Falconar Avia.
 HM.390 - 1981, dois lugares (?), Cabine fechada.
 HM.1000 Balerit - 1986, microleve de fábrica de dois lugares, hélice impulsor, motor Rotax de 64 HP montado na parte traseira, projetado pelo filho e sobrinho de Mignet e usado pelo Exército francês.
 HM.1100 Cordouan - 1996, microleve de fábrica de dois lugares, motor Rotax de 80 hp montado na frente.

Considerações de segurança

Na década de 1930, muitos Pou-du-ciel caíram quando os pilotos não conseguiam se recuperar de mergulhos rasos, causando em algumas mortes. Como resultado, os voos com os Pou-du-ciel foram suspensos e até mesmo proibidas de voar permanentemente em alguns países. No Reino Unido, as restrições foram determinadas, após um acidente fatal em 4 de maio de 1936 em uma exibição aérea no Penshurst Airfield, em Kent.

Ao se aproximar para o pouso, o piloto empurrava o manche para frente para ganhar velocidade para o flare e o pouso. À medida que a velocidade aumentava, a asa traseira, operando em um ângulo de ataque maior, ganharia sustentação e inclinaria o nariz da aeronave ainda mais para baixo. A reação normal do piloto seria puxar o manche. Essa ação aumentaria o ângulo de ataque na asa dianteira, diminuindo a borda posterior da asa. Como a borda de fuga da asa dianteira estava perto da borda de ataque da asa traseira, o downwash da asa dianteira aceleraria o ar sobre a asa traseira e faria com que ganhasse sustentação mais rapidamente do que a asa dianteira, resultando em um aumento cada vez maior do movimento nariz inclinado para baixo e vôo direto para o solo.

Mignet não encontrou esse problema durante os testes de seu protótipo, porque ele não podia pagar um motor de grande potência. Quando os construtores começaram a colocar motores maiores neles e a expandir o envelope de vôo, o problema de interferência das asas veio à tona.

Após um acidente fatal envolvendo o G-ADXY, a Air League do Reino Unido, ciente de uma série de acidentes fatais semelhantes na França, enviou o G-AEFV ao Royal Aircraft Establishment para testes em túnel de vento em escala real. Esses testes, juntamente com aqueles conduzidos pelo Ministério da Aeronáutica da França, descobriram que se o ângulo de ataque da asa dianteira caísse abaixo de -15°, um momento de lançamento insuficiente era gerado para levantar o nariz.

Mudanças na seção do aerofólio e no espaçamento das asas impediram a interferência aerodinâmica e os projetos posteriores do Pou-du-ciel incorporaram essas mudanças.

Em 1939, havia muitos Pou-du-ciel aprimorados no ar, mas a aeronave nunca superou completamente sua reputação de perigosa.

Construção amadora
Pouco depois de os planos aparecerem em 1934, muitos entusiastas na Europa e nos EUA começaram a construir suas próprias aeronaves. Em 1936, estimou-se que o custo de construção era de aproximadamente £ 75 e que cerca de quinhentos exemplares estavam em construção na Grã-Bretanha.

Os entusiastas de aeronaves modernas continuaram a construir suas próprias aeronaves e variaram o design original do "HM-14" e seus derivados ao longo dos anos, no Reino Unido, na Austrália e nos Estados Unidos. Os entusiastas da França, realizam uma reunião anual todo mês de junho.

Em 2011, Rodolphe Grunberg de Roquefort, da França, ainda estava oferecendo planos para a venda do monoposto HM.293.

Exemplares em exibição
 Ballarat Aviation Museum, Ballarat, Victoria, Austrália - HM.293
 Museu Canadense de Voo, Langley, BC, Canadá - HM.290 (CF-RFH)
 Musée Régional de l'Air, Angers-Marcé, França - HM.360 (F-PKFV)
 Museu Real das Forças Armadas e História Militar, Bruxelas - HM.293 (OO-11)
 Museu Real das Forças Armadas e História Militar, Bruxelas - HM.293 (OO-33)
 Volandia, Aeroporto de Malpensa - HM.290 (I-4906)
 Centro do Museu Vapriikki, Tampere, Finlândia - HM.14 (OH-KAA)

Ver também
 APEV Pouchel II
 APEV Pouchel Classic
 APEV Pouchelec
 APEV Pouchel Light
 Croses EC-1 Pouplume
 Croses EC-6 Criquet
 Croses EC-8 Tourisme
 Croses EC-9 Para-Cargo
 Lederlin 380L
 Pouchel
 Universal American Flea Ship

Bibliografia
 Bowers, Peter M. (1984) Guide to Homebuilts – Ninth Edition. TAB Books
 Ellis, Ken; Jones, Geoff. 1990. Henri Mignet and his Flying Fleas. Haynes Publishing
 Mignet, Henri. Le Sport D'Air (French, 661 pages)
 Mignet, Henri. The Flying Flea: How to Build and Fly It
 Ogden, Bob (2007). Aviation Museums and Collections of North America. Air-Britain
 Ogden, Bob (2008). Aviation Museums and Collections of The Rest of the World. Air-Britain
 Ogden, Bob (2009). Aviation Museums and Collections of Mainland Europe. Air-Britain
 Ord-Hume, Arthur W.J.G. Britain's Flea craze, Aeroplane Monthly, May 1973
 Ord-Hume, Arthur W. J. G. (2011) Flying Flea, Henri Mignet's Pout-du-Ciel Catrine:Stenlake Publishing.
 Ord-Hume, Arthur W.J.G. The First Home-Built Aeroplanes (Paperback)  (Re-print of Practical Mechanics article on building the HM.14)
 Plane and Pilot (1977). 1978 Aircraft Directory. Werner & Werner Corp
 Prins, François (Winter 1993). "Brisbane's Heritage". Air Enthusiast. No. 52. pp. 26–27.
 Simpson, Rod (2001). Airlife's World Aircraft. Airlife Publishing

Ligações externas

 "Flying Flea Costs Little To Build and Run" Popular Mechanics, November 1935
 Flying Flea resource collection including complete series of "Pou Renew" newsletter and downloadable plans

Aviões monomotor
Aeronaves de construção caseira
Aeronaves com primeiro voo em 1932

Pou-du-ciel


Tyson Luke Fury (fighternavn The Gypsy King, født 12. august 1988 i Wythenshawe i Greater Manchester) er en britisk/irsk professionel bokser. Han er (pr. januar 2022) regerende verdensmester i sværvægt som anerkendt af bokseorganisationen WBC.

Tyson Fury blev første gang verdensmester i sværvægt, da han i 2015 besejrede Vladimir Klitjko, hvorved han vandt titlerne som anerkendt af WBA (super), IBF, WBO, IBO og boksemagasinet The Ring. Han blev kort efter kampen frataget titlen af IBF, da han havde forpligtet sit til at give Klitjko en retur-match og således ikke kunne forsvare titlen mod IBF's førsteudfordrer. Returmatchen mod Klitjko blev dog ikke til noget, og grundet personlige mentale problemer opgav Fury sine titler. Han besejrede i februar 2020 Deontay Wilder, hvorved Fury vandt WBC-versionen af sværvægtsmesterskabet.

Tyson Furys rekordliste er pr. 18. januar 2022 31-0-1.

Amatørkarriere
Tyson Fury boksede som amatør for både Storbritannien og Irland. Han deltog ved ungdoms-VM under AIBA i 2006 i Agadir, hvor han nåede finalen, som han dog tabte. I næste kamp besejrede han Michael Hunter fra USA. I 2007 vandt han ungdoms-EU mestersskabet i sværvægt og senere på året nåede han finalen ved ungdoms-EM i klassen. I maj 2008 blev han brtisk mester (ABA-mester) i sværvægt og blev kort herefter professionel. Han opnåede som amatør en rekordliste på 20-5.

Professionel karriere
Fury debuterede som professionel den 6. december 2008 i Nottingham, hvor han besejrede ungarnske Bela Gyongyosi på teknisk knockout i den første omgang. I september 2009 vandt han det engelske mesterskab i sværvægt, en titel han dog opgav, men senere vandt igen i juni 2010 med en knockoutsejr over John McDermott. I juli 2011 vandt han det britiske og det britiske imperiemesterskab med en pointsejr over Dereck Chisora. Han vandt den irkse svægvægtstitel i 2012 og samme år WBOs Inter-Continental-mesterskab. Den 20. april 2013 besejrede han i sin USA-debut, i Madison Square Garden, den højt rangerede tidligere cruiservægtverdensmester Steve Cunningham. Matchen var en såkaldt Titel-eliminator om IBF som fastslog vinderen til nummer 2 på organisationens udfordrerliste efter den ubesejrede bulgarer Kubrat Pulev. Fury måtte forsvare sig vildt i de første to omgange og blev slået ned i 2. omgang. Han kom dog godt igen og overtog kampen hvor han til sidst knockoutede Cunningham i 7. omgang. I en returkamp mod Chisora i 2014 vandt han EBU's EM-titel og genvandt det britiske mesterskab, som han i mellemtiden havde opgivet.

Herefter mødte Fury den 28. november 2015 den generelt anerkendte verdensmester i sværvægt, ukraineren Vladimir Klitjko, i en kamp om WBA's, IBF's, WBO's og IBO's titler i klassen. Fury vandt med cifrene, 116-111, 115-112, 115-112 og derved VM-titlerne.

Tyson Fury fik imidlertid efter kampen en række personlige og mentale udfordringer, der indebar, at han midlertidigt trak sig tilbage fra boksning. Han opgav og fik frataget sine VM-titler. Han gjorde comeback i 2018, og fik den 1. december 2018 en VM-kamp mod mesteren anerkendt af WBC, Deontay Wilder. Fury var i gulvet i 9. og 12. omgang og kampen endte uafgjort efter en dommer havde givet sejren til Fury, en dommer til Wilder og den tredje dommer scorede kampen uafgjort. Efter reglerne beholdt Wilder titlen. I en returkamp den 22. februar 2020 slog Tyson Fury Wilder ud i 7. omgang og i en tredje match mod Wilder den 9. oktober 2021 vandt Fury på knockout i 11. omgang.

Opvækst
Fury afstammer fra irske travellers, og hans far John "Gypsy" Fury, gav sønnen fornavn efter bokseren Mike Tyson, som var på toppen af sin karriere i 1980'erne. Familien har en lang forhistorie med såkaldt «bare-knuckle boxing», en uofficiel bokseform uden idrættens normale sikkerhedsudstyr.

Udenfor ringen
Tyson Fury og hans kone Paris giftede sig i 2009. Fury er troende katolik.

Referencer

Eksterne henvisninger

Boksere fra Irland
Boksere fra Storbritannien
Verdensmestre i boksning
Personer fra Wythenshawe

Tyson Fury


Çiğli, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin kuzeyinde Menemen, doğusunda Karşıyaka ilçeleri, güneyinde ve batısında İzmir Körfezi bulunmaktadır.

Tarihçe
Çiğli'de ilk yerleşimin, 19. yüzyılın sonlarına doğru, Balkanlar'dan göç eden Türkler tarafından gerçekleştirildiği bilinmektedir. Kurtuluş Savaşı esnasında İzmir'in Yunanlar tarafından işgalini müteakiben, Yunan zulmünden kurtulmak isteyen bir kısım yerli halk burayı daha güvenli bularak yerleşti. Cumhuriyetin ilk yıllarında ve daha sonra yapılan mübadeleler çerçevesinde Batı Trakya'dan gelen Türklerin yerleştirilmesiyle ilk etapta köy olarak kuruldu. Yerleşim, 1890 yılı kayıtlarında "Çikli" adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 5 Aralık 1959'da "Büyükçiğli" adıyla belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 25.09.1968 tarihinde, 07.03.1966 ve 19.08.1966 tarihlerinde yaşanan ve 14 kişi ile 2.394 kişinin öldüğü 5.6 Ms ve 6.9 Ms şiddetlerindeki depremlerle evsiz kalan; Varto depremzedeleri o zamanki adıyla Çimentepe bugünkü adıyla Güzeltepe ve Şirintepe mahallelerinin bulunduğu alanlara yerleştirilmiş, bu süreç daha sonra doğu ve güneydoğu bölgelerinden gelen vatandaşların Büyükçiğli, Küçükçiğli ve Balatçık mahallelerine iskan edilmeleri ile devam etmiş, 1981 yılında Millî Güvenlik Konseyi'nin 34 No'lu kararıyla İzmir Belediyesi sınırları kapsamına alınmıştır. Büyükşehir Belediyeleri Teşkilatlanması ile ilgili 303 sayılı kanundan sonra Karşıyaka Belediyesi'ne bağlandıktan sonra, 1992 yılında ilçe statüsünü kazanıncaya kadar adı geçen belediyenin şubesi olarak varlığını sürdürmüştür. 27.05.1992 tarih ve 3806 sayılı yasa ile Çiğli adı altında 10 mahalle metropol olarak değerlendirildikten sonra, Sasalı beldesi ve Kaklıç köyü de dahil edilmiş, 22.03.2008 tarihinde Harmandalı da eklenmiş, daha sonra Harmandalı Atatürk Mahallesi, Cumhuriyet Mahallesi ve İnönü Mahallesi de Çiğli ilçesine bağlanmıştır.
Ahmet Efendi Mahallesi Menemen ilçesine bağlı iken, 12.11.2010 tarih ve 2010/777 sayılı karar ile Çiğli ilçesine bağlanmıştır.

Coğrafya
Çiğli'nin yüzölçümü 139 km2'dir. İlçenin kuzeyinde Menemen, doğusunda Karşıyaka ilçeleri, güneyinde ve batısında İzmir Körfezi bulunmaktadır. Çiğli ilçesi İzmir merkeze 17 km, Menemen ilçesine 18 km, Karşıyaka ilçesine 7 km uzaklıktadır. Çiğli ilçesi sıradağ yükseltileri ile İzmir Körfezi arasındaki eski Gediz Nehri yatağının oluşturduğu ovada kurulmuştur. İlçe, geniş bir kıyı ovasına sahiptir. Yükseltiler ile ova İzmir-Çanakkale Karayoluyla ayrılmış gibidir. Körfez kıyısındaki ovalık alan çorak ve bataklıktır. Egekent, Evka-2 ve Evka-5 toplu konutları az eğimli bir alandadır.

İklim
Tipik bir Akdeniz iklimi özelliği göstermektedir. Yazları sıcak ve kurak, kışları ise ılık ve yağışlıdır. Metrekareye düşen ortalama yıllık yağış miktarı 490 mm, doğal nem ortalaması %79 civarındadır.

Fauna
İçinde 589.627 tür kuşun barındığı dünya kuşlarının başkenti İzmir Kuş Cenneti Çiğli ve Menemen İlçe sınırları içinde yer almaktadır. İzmir'e 30 km uzaklıktadır.

İzmir Kuş Cenneti'nde, Flamingo, Tepeli Pelikan, Küçük Akbalıkçıl, Gri Balıkçıl, Leylek, Saz delicesi, Kerkenez, Sakarmeke, Ev Kırlangıcı, Kır Kırlangıcı, Serçe, Saksağan, Kır İncirkuşu, Yalı Çapkını, Poyrazkuşu, Kocagöz, Gümüş Martı, Küçük Sumru, Kukumav, Boğmalı Toygar,Tepeli Toygar, Arıkuşu, Uzunbacak, Mahmuzlu Kızkuşu, Çamurçullu ve Kızılbacak kuşları en çok görülen türlerdir.

8.000 hektarlık alanda yer alan sazlıklar, adalar, yarımadalar ve Çamaltı Tuzlası'nın havuzları buranın kuş cenneti olmasına uygun ortam hazırlamıştır. Dalyan ve tuzlanın tuzlu suyu, sazlıkların ise tatlı suyu buralarda yaşayan çeşitli balık ve diğer canlılar, kuşların doğal besin kaynaklarını oluşturmaktadır.

Ayrıca Avrupa'nın en büyük doğal yaşam parkı olan İzmir Doğal Yaşam Parkı'da Çiğli ilçesi sınırları içerisindedir.

Nüfus

Ekonomi

İlçe ekonomisi ticaret ve sanayiye dayalıdır. Türkiye'nin en önde gelen sanayi bölgelerinden biri olan Atatürk Organize Sanayi Bölgesi ve Türkiye'nin tuz ihtiyacının yarıdan fazlasını karşılayan Çamaltı Tuzlası, Çiğli sınırları içerisindedir. İlçedeki tuzlanın bir bölümünde 1982'de koruma altına alınan İzmir Kuş Cenneti bulunmaktadır. Bunun yanı sıra ilçe kırsalında hayvancılık ve tarımsal ekonomi de oldukça önemli yer tutmaktadır.

İlçe sınırları içerisinde bulunan İzmir Atatürk Organize Sanayi Bölgesi içinde 495 büyük ölçekli iş yeri planlanmış olup bunların 440'ı faal olarak çalışmaktadır. 22.000 kişinin çalıştığı bölgede tüm firmalar tam kapasite ile çalıştığında 40.000 kişinin istihdam edileceği tahmin edilmektedir. Bölgenin yıllık ihracatı 1 milyar $, ithalatı ise 650.000 $ dolayındadır. 42 MW gücünde Enerji Santrali 1999 yılı sonunda üretime alınmıştır. Bölgede yer alan tesislerin enerji kesintisi sorunu bu sayede ortadan kaldırılmıştır. Atık su Arıtma Tesisinin kapasitesi 21.000 m³/gün'dür. İlçede yaşayan örgün eğitim çağındaki çocuklarımıza yönelik İzmir Atatürk Organize Sanayi Bölgesi Özel Eğitim ve Uygulama Okulu yaptırılmış ve hizmete sunulmuştur.

İzmir Atatürk Organize Sanayi Bölgesi'nde, Bölge Müdürlüğü binası, cami, cami altında 5 adet dükkân, eğitim merkezi, ısıtma merkezi, benzin istasyonu, itfaiye, 13 adet banka şubesi, küçük parseller merkezinde 40 dükkânlık bir sosyal merkez, atık su arıtma tesisi, Ataer A.Ş. Enerji Santrali, 41 adet trafo merkezi ile hizmet vermektedir.

İşgücü Verileri İŞKUR Çiğli Bölge Müdürlüğü,2014

Kültür
İlçede yaşayan yerli halk genelde göçmen ve Balıkesir'den gelerek ilçeye yerleşen insanlardan oluşmaktadır. Düğün törenleri ve âdetleri genellikle göçmen ve Balıkesir yöresi âdetleriyle örtüşmektedir. Yaşayan halk Akdeniz toplumuna özgü bitkisel gıdaları tercih etse de özellikle göçmen yemekleri de oldukça revaçtadır.

Bunun yanı sıra Mardin, Diyarbakır, Batman, Şanlıurfa, Bitlis, Bingöl, Erzurum, Muş, Varto, Hınıs ve çevre ilçelerden göç eden insanlar genellikle Güzeltepe ve Şirintepe mahallerine yerleşmişlerdir. Sonradan gelen bu insanlar kendi kültürlerini korumaya ve sürdürmeye devam etmişlerdir. Güneydoğu ve Doğu Anadolu Bölgesinin adetlerini sürdürmektedirler. Yemek kültürü de yine Güneydoğu ve Doğu Anadolu Bölgesine özgü yemeklerden oluşmaktadır.

Güzeltepe Mahallesi içinden geçen Maltepe Deresi üzerinde bulunan tarihi su kemeri Çiğli Belediyesi 05.11.2014 tarihli meclis toplantısında 84516765-301-05/84 karar sayısı ile Kültür ve Turizm Bakanlığı İzmir I Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 17.05.2013 tarihli 1293 sayılı kararı gerekçe gösterilerek "korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı" olarak imar planına işlenmiştir.

Spor
Çiğli'nin henüz profesyonel ligde mücadele eden bir takımı yoktur. Futbolda Çiğli Belediyespor 3. lige terfi maçlarında finale kadar yükseldiyse de 3. lige çıkmayı başaramadı. Maltepespor, Güzeltepespor, Yenimahallespor, Çiğli Esentepespor ilçenin amatör ligde mücadele eden diğer futbol takımlarıdır.

Eski millî futbolcularımızdan Yusuf Tepekule  ve ünlü milli atletimiz Semra Aksu da Çiğli'nin yetiştirdiği önemli sporculardadır.

Yönetim
Belediye başkanları

 1992 yılında Çiğli'nin Karşıyaka'dan ayrılmasıyla Galip Öztürk ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Eğitim
İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi ilçede yer almaktadır.

Altyapı

Ulaşım
İzmir Çevre Yolu ilçeden geçmektedir. İlçeye ulaşım İZBAN trenleri ve ESHOT otobüsleri tarafından sağlanmaktadır. Çiğli tramvayı'nın temeli 6 Şubat 2021'de atıldı. İlçede iki Bisim istasyonu bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Çiğli Kaymakamlığı
 Çiğli Belediyesi

Çiğli


Hubina este o comună slovacă, aflată în districtul Piešťany din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 511 locuitori.

Istoric
Localitatea Hubina este atestată documentar din 1353.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hubina


Die Ocean Endeavour ist ein Kreuzfahrtschiff. Sie wurde 1982 als Fährschiff Konstantin Simonov von der damaligen sowjetischen Fernost-Seereederei in Dienst gestellt. Seither trug das Schiff die Namen Francesca, The Iris und zuletzt von 2010 bis 2014 Kristina Katarina, als es von der finnischen Kristina Cruises eingesetzt wurde.

Die Schwesterschiffe sind Dmitriy Shostakovich, Georg Ots, Mikhail Suslov, Lev Tolstoy, Mikhail Sholokhov und Konstantin Chernenko.

Geschichte

Konstantin Simonov
Der Stapellauf des Schiffes mit der Baunummer B 492/03 erfolgte am 17. April 1981 auf der polnischen Werft Stocznia Szczecinska im Adolfa Warskiego in Stettin. Es gehört zu der von 1980 bis 1986 hergestellten Baureihe von sieben Schiffen der Dmitriy-Shostakovich-Klasse.

Das Schiff wurde nach dem Schriftsteller Konstantin Simonow benannt. Nachdem die Konstantin Simonov im April 1982 abgeliefert wurde, kam die Besatzung aus dem Fernen Osten an Bord, und begann ihre Jungfernfahrt aus Riga nach Kuba. Auf dem Rückweg wurde das Fährschiff nach Odessa dirigiert, wo es nach dem Befehl des Ministeriums der Seeflotte der UdSSR vom 10. August 1982 verblieb. Das Schiff wurde als Kreuzfahrtschiff für sowjetische und ausländische Touristen auf dem Schwarzen Meer, Mittelmeer und bei "Reisen um Europa" auf der Ostsee betrieben. Nach dem Untergang der Mikhail Lermontov der Leningrader Ostsee-Reederei hatte diese Ersatzbedarf, am 9. Januar 1987 wurde deshalb die Konstantin Simonov an die Ostsee-Reederei übergeben.

1987–1988 wurde das Schiff auf der Lloyd Werft in Bremerhaven modernisiert und auf der Strecke Leningrad – Helsinki – Sankt Petersburg eingesetzt. Unter Leitung der neuen russischen Kapitalisten (russ. "новые русские") ging die Ostsee-Reederei in Konkurs, und im Mai 1996 wurde das Schiff in Kiel zur Deckung von Verbindlichkeiten festgesetzt, an die zypriotische Pakartin Shipping Co. Ltd. verkauft und erhielt den Namen Francesca. Ab dem Jahr 2000 war das Schiff unter maltesischer Flagge für die israelische Mano Cruise als The Iris auf dem Mittelmeer unterwegs.

Kristina Katarina
Am 11. Dezember 2009 kaufte die finnische Gesellschaft Kristina Cruises das 1A-eisverstärkte Schiff, um ihre 1960 gebaute Kristina Regina abzulösen. Seit dem 24. Februar 2010 ist der Heimathafen des Schiffes Kotka, und die Kristina Katarina wurde vom Almaco-Konzern in Kotka und Naantali modernisiert, wobei alle 193 Kabinen, Treppenhäuser, Konferenzsaal, Restaurant usw. neu eingerichtet wurden.

 Ab dem 31. August 2010 fand die erste Kreuzfahrt zum Mittelmeer statt. Am 5. Oktober 2010 besuchte die Kristina Katarina ihren ehemaligen Heimathafen Odessa. Im Mai 2012 wurde sie zunächst im Mittelmeer eingesetzt, später im Ostseeraum sowie den norwegischen Fjorde und Spitzbergen.

Ocean Endeavour
Am 8. Januar 2014 wurde das Schiff an die internationalen Investoren verkauft und in Ocean Endeavour umbenannt.

Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen

Weblinks

 Tervetuloa Kristina Katarinalle! (finnisch und englisch)
 Kristina Katarina (до 08.2010 The Iris, до 09.2000 Francesca, до 11.1996 Константин Симонов)  (russisch)
 Konstantin Simonov (englisch)

Einzelnachweise

Fähre (Ostsee)
Passagierschiff (Sowjetunion)
Passagierschiff (Russland)
Passagierschiff (Zypern)
Passagierschiff (Marshallinseln)
Passagierschiff (Bahamas)
Passagierschiff (Finnland)
Kreuzfahrtschiff
Stocznia Szczecińska

Ocean Endeavour


Guaraçaí es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º01'42" Sur y a una longitud 51º12'24" Oeste, estando a una altitud de 440 metros y 616 km de la capital. Su población estimada en 2004 era de 9.202 habitantes y en 2005 su población era de 9.270 habitantes.
Posee un área de 568,4 km, también es considerada la Capital del Abacaxi en el estado de São Paulo.

Clima
El clima de Guaraçaí  puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población total: 8.894
 Urbana: 6.683
 Rural: 2.211
 Hombres: 4.489
 Mujeres: 4.405
Densidad demográfica (hab./km²): 15,65

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 16,72

Expectativa de vida (años): 70,77

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,89

Tasa de alfabetización: 87,82%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,771

 IDH-M Salario: 0,693
 IDH-M Longevidad: 0,763
 IDH-M Educación: 0,856
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Río Tietê
 Río Aguapeí

Carreteras
 SP-300 - Carretera Marechal Rondon

Administración
 Prefecto: Alceu Cândido Caetano-PSDB (2009/2012)
 Viceprefecto: Cleuza Caldato
 Presidente de la cámara: Airton Gomes(2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Municipios de São Paulo

Guaraçaí (São Paulo)


Weili Dai () é uma empresária estadunidense nascida na China. Ela é co-fundadora, ex-diretora e ex-presidente do Marvell Technology Group. Dai é uma empresária de sucesso, e é a única mulher co-fundadora de uma grande empresa de semicondutores. Em 2015, ela foi listada como a 95ª mulher mais rica do mundo pela Forbes. Seu patrimônio líquido estimado é de US $ 1,6 bilhão, em dezembro de 2021.

Vida pregressa
Dai nasceu em Xangai, na China, onde jogou basquete semi-profissional antes de se mudar para os EUA aos 17 anos. Ela é bacharel em ciência da computação pela Universidade da Califórnia, Berkeley.

Carreira
Dai estava envolvido no desenvolvimento de software e gerenciamento de projetos no Canon Research Center America, Inc. Dai co-fundou a empresa americana de semicondutores Marvell, em 1995, com seu marido Sehat Sutardja. Ela dirigiu a ascensão da Marvell para se tornar uma grande empresa. Enquanto na Marvell, Dai trabalhou em parcerias estratégicas, e comercializou a tecnologia da Marvell para uso em produtos em vários mercados. Dai também trabalha para aumentar o acesso à tecnologia no mundo em desenvolvimento e serviu como embaixador de oportunidades entre os EUA e a China. Dai atuou como diretor de operações, vice-presidente executivo e gerente geral do Communications Business Group da Marvell. Ela foi secretária corporativa do conselho e diretora do conselho da Marvell Technology Group Ltd.

A Dai promoveu parceria com o programa One Laptop Per Child (OLPC) e mulheres nas áreas de ciência, tecnologia, engenharia e matemática (STEM).

Ela faz parte do conselho da organização de ajuda a desastres, Give2Asia, e foi nomeada para um comitê de 100 representantes dos sino-americanos. O Sutardja Dai Hall em sua alma mater, UC Berkeley, foi nomeada para Dai junto com seu marido Sehat Sutardja, CEO da Marvell e Pantas Sutardja, CTO da Marvell. O Sutardja Dai Hall abriga o Centro de Pesquisa em Tecnologia da Informação no Interesse da Sociedade (CITRIS). Em 2015, Dai foi nomeada para o conselho de administração da Global Semiconductor Alliance (GSA), Dai é membro do comitê executivo do TechNet.

Prêmios
A Newsweek nomeou Dai uma das "150 Mulheres que Abalam o Mundo". Ela foi perfilada pela CNN International para a Leading Women Innovator Series. Em 2004, Dai recebeu o prêmio EY Entrepreneur of the Year. Em 12 de maio de 2012, Dai tornou-se a primeira palestrante feminina na Faculdade de Engenharia da UC Berkeley. Em 22 de agosto de 2012, Dai estava na lista da Forbes das "100 mulheres mais poderosas do mundo". Em outubro de 2012, ela recebeu um prêmio da organização sem fins lucrativos Upwardly Global . Em março de 2013, Dai foi homenageada com o prêmio Silicon Valley Entrepreneur of the Year na categoria Established Corporation pelo Chinese Institute of Engineers/USA- San Francisco Bay Area Chapter.

Em 23 de maio de 2013, Dai ficou em 88º lugar na lista da Forbes das "Mulheres mais poderosas do mundo". Em 12 de junho de 2013, Dai foi nomeada uma das mulheres mais influentes de 2013 em Embedded. Em 25 de outubro de 2013, Dai foi homenageada com o Prêmio New Silk Road pelo Conselho Empresarial Califórnia-Ásia. Em 13 de novembro de 2013, Dai recebeu o Gold Stevie Award de Mulher do Ano – Tecnologia. Em 16 de dezembro de 2013, os cofundadores da Marvell, Dr. Sehat Sutardja e Weili Dai, foram homenageados com o Prêmio de Liderança Exemplar Dr. Morris Chang 2013 pela Global Semiconductor Alliance.

Em 28 de maio de 2014, Dai foi nomeada para a lista de mulheres mais poderosas da Forbes. Em 8 de setembro de 2014, Dai foi homenageada com um prêmio Gold como a "Melhor Mulher Profissional do Ano" no Golden Bridge Awards de 2014. Em 17 de novembro de 2014, Dai recebeu um prêmio Stevie em 2017. Em 2014, Dai recebeu o prêmio Women World.

Em 26 de maio de 2015, Dai foi nomeada a 95ª mulher mais poderosa do mundo pela Forbes, seu quarto ano consecutivo na lista da Forbes das "Mulheres mais poderosas do mundo". Em 5 de agosto de 2015, Dai recebeu um reconhecimento Gold como "Executivo de Tecnologia do Ano" do International Best in Biz Awards de 2015. Em 2015, Dai recebeu o prêmio "Keepers of the American Dream" pelo Fórum Nacional de Imigração e pelo Fundo de Ação do Fórum Nacional de Imigração.

Controvérsias
Em 2008, a empresa e sua então diretora de operações – e único membro de seu "comitê" de opções de ações durante o período em questão – Weili Dai pagou multas à Securities and Exchange Commission por acusações de falsas informações financeiras a investidores ao retroceder indevidamente as concessões de opções de ações aos funcionários, totalizando US$ 10 milhões e US$ 500.000, respectivamente. Dai foi forçada a deixar o cargo de vice-presidente executiva, diretora de operações e diretora, mas foi autorizada a continuar na empresa em um cargo não-administrativo.

Em 2016, Dai e seu marido, Sehat Sutardja, foram demitidos do Marvell Technology Group, a empresa que eles cofundaram, após meses de investigação sobre uma possível fraude contábil. A investigação não encontrou fraudes, no entanto, descobriu que havia pressões significativas da administração para atingir as metas de receita e que os controles internos não foram totalmente seguidos e algumas receitas foram registradas prematuramente.

Vida pessoal
Ela é casada com Sehat Sutardja. O casal tem dois filhos. Eles se mudaram para Las Vegas, Nevada, EUA, depois de serem demitidos da Marvell.

Referências

Semicondutores
Cientistas da computação dos Estados Unidos
Mulheres cientistas da computação dos Estados Unidos
!Artigos com texto em chinês tradicional
!Artigos com texto em chinês simplificado

Weili Dai