جامعة باث هي إحدى الجامعات البريطانية التي تقع في مدينة باث, وكان قدر صدر الميثاق الملكي لها في العام 1966. وهي من بين أفضل 10 جامعات في بريطانيا حيث احتلت المرتبة السادسة في تصنيف أفضل الجامعات على أساس البرامج التدريسية في العام 1009 في دليل الجامعات الذي تنشره صحيفة الإندبندنت. واحتلت الجامعة المرتبة التاسعة على مستوى بريطانيا وفق دليل صحيفة الغارديان للجامعات للعام 2010. كما أظهر التقييم للأداء البحثي للجامعات الصادر في كانون أول 2008 أن الجامعة بين أفضل عشر جامعات وطنياً ومن بين أفضل 5 جامعات في بعض البرامج.

تاريخ الجامعة
بالرغم من أن الجامعة قد منحت الميثاق الملكي قد 40 سنة فقط إلا أن جذور الجامعة تعود إلى المدرسة التقنية للتجارة التي تم تأسيسها في بريستول قبل ذلك بمائة عام تقريباً, كما تم تأسيس كلية باث للصيدلة في العام 1907 والتي أصبحت جزءاً من الكلية التقنية في العام 1929. انتقلت الكلية إلى هيئة التعليم في بريستول في العام 1949 وأصبح اسمها كلية بريستول للتكنولوجيا، ومن ثم تغير اسمها مجدداً في العام 1960 ليصبح كلية بريستول للعلوم والتكنولوجيا حيث أصبحت في ذلك الوقت أحد الكليات التقنية العشرة التابعة لوزارة التعليم.
وفي العام 1963 انتهت الحكومة البريطانية من دراسة أوضاع التعليم العالي في المملكة المتحدة وصدر ما يعرف بتقرير لجنة روبينز. وساعد هذا التقرير في أن تتحول الكلية رسمياً إلى جامعة.
وبدأ بناء الحرم الجامعي في مدينة باث في العام 1964 وتم البناء الأول في العام 1965, وصدر المرسوم الملكي بتأسيس الجامعة في العام 1966. وتم بناء العديد من المباني الأخرى خلال عقد من الزمن.
وتم في العام 1966 وفي شهر تشرين الثاني على التحديد إقامة أول حفل تخريج في الجامعة.
وتظهر بعض السجلات التي تم اكتشافها في المدينة إلى أنه كانت هنالك خطة في القرن التاسع عشر لبناء كلية تابعة لجامعة أكسفورد في الموقع ذاته التي تقوم عليها جامعة باث حالياً, إلا أنه لم يكتب لتلك الخطط أن يتم تطبيقها.

البرامج والتخصصات الأكاديمية
حازت الجامعة على منزلتها الأكاديمية المتقدمة من خلال التفوق في علوم الفيزياء والرياضيات والعلوم التكنولوجية. كما تتمتع الجامعة حالياً بسمعة طيبة في مجال الإدارة والعلوم الإنسانية والاجتماعية. وهنالك تركيز كبير في البرامج التي تطرحها الجامعة على جانب التدريب العملي، حيث تشجع الجامعة طلابها على العمل في مجال دراستهم لمدة عام واحد في العام الذي يسبق التخرج.
ووفقاً لعمليات التقييم التي تجريها الهيئات الحكومية فإن هنالك 15 تخصصاً في الجامعة قد حصل على تقييم «ممتاز» (وهو التقييم الأعلى في مقياس التقييم).

القبول والطلبة
يتطلب القبول في جامعة باث حصول الطالب على علامات ممتازة في المرحلة الدراسية الثانوية، وهنالك 12 طلباً عن كل مقعد جامعي. وقد ارتفعت نسبة القبول في الجامعة في العام 2007 بنسبة 16%.
وقد شهدت الجامعة نمواً سريعاً في الأعوام الأخيرة. فمنذ العام 2006 بلغ عدد الطلبة في الجامعة 11,956 طالباً, 75% منهم في مرحلة البكالوريوس. كما أن هنالك نسبة كبيرة من الطلبة الوافدين تبلغ 25% معظمهم من الصين وألمانيا واليونان وهذا يدل على السمعة العالمية التي تتمتع بها الجامعة.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجامعة
 الموقع الرسمي للمكتبة

تأسيسات سنة 1966 في إنجلترا
جامعات أسست في عقد 1960
جامعة في باث
مجموعة 1994
هيئات تعليمية أسست في 1966

جامعة باث


HMS Gibraltar, was an  cruiser launched in 1892 for service in the Royal Navy. She was built and engineered by Messrs Napier of Glasgow. Of 7,700 loaded displacement, she was coal-fired with four double-ended cylindrical boilers driving two shafts. She could make  with forced draught and  with natural draught. She was a very good sea boat and an exceptional steamer.

Service history
During her early career Gibraltar served mainly on foreign stations. In late 1899 she had a complete refit at Portsmouth dockyard. In March 1901 she was commissioned by Captain Arthur Limpus, with a complement of 544 officers and men, to take the place as flagship of Rear-Admiral Arthur Moore, who had been appointed Commander-in-Chief on the Cape Station. She arrived in Durban in early September 1901.

In July 1902 she was head of a group of seven Royal Navy ships visiting Zanzibar for a show of force following the death of the sultan and accession of his son, Ali bin Hamud. The following month she visited Kenya, and Beira, Mozambique, before she was back in South Africa in September. Three months later she visited Saint Helena and Ascension Island in December 1902, and the following month she was in Bathurst and Sierra Leone.

Despite her obsolescence, she saw service in the First World War, first with the 10th Cruiser Squadron on Northern Patrol and from 1915 as a depot ship for this group, based in the Shetland Islands.  Two of her QF 6-in Mk I guns were dismounted from the  cruiser and moved to Swarbacks Head on Vementry, a headland that overlooks the entrance to Swarbacks Minn between the islands of Vementry and Muckle Roe for shore based defence. The two guns still exist on this site and can be visited.

Future First Sea Lord John H. D. Cunningham served aboard her as a midshipman.  Captain Ronald Arthur Hopwood, R.N. was in command 1913–1914, leaving at the start of the First World War.

Gibraltar was sold in August 1923 to John Cashmore Ltd for breaking up at Newport.

References

External links

Cricket on board HMS Gibraltar circa 1900

Publications

 Roger Chesneau and Eugene M. Kolesnik, ed., Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905, (Conway Maritime Press, London, 1979),

Edgar-class cruisers
Ships built on the River Clyde
Victorian-era cruisers of the United Kingdom
World War I cruisers of the United Kingdom
1892 ships

HMS Gibraltar (1892)


An Amphipogon amphipogonoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joyce Winifred Vickery. An Amphipogon amphipogonoides in nahilalakip ha genus nga Amphipogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amphipogon (Poaceae)

Amphipogon amphipogonoides


Citizen Participation or Public Participation in social science refers to different mechanisms for the public to express opinions—and ideally exert influence—regarding political, economic, management or other social decisions.  Participatory decision-making can take place along any realm of human social activity, including economic (i.e. participatory economics), political (i.e. participatory democracy or parpolity), management (i.e. participatory management), cultural (i.e. polyculturalism) or familial (i.e. feminism).

For well-informed participation to occur, it is argued that some version of transparency, e.g. radical transparency, is necessary but not sufficient.  It has also been argued that those most affected by a decision should have the most say while those that are least affected should have the least say in a topic.

Classifying participation

Sherry Arnstein discusses eight types of participation in A Ladder of Citizen Participation (1969). Often termed as "Arnstein's ladder of citizen participation ", these are broadly categorized as:
 Citizen Power: Citizen Control, Delegated Power, Partnership.
Tokenism: Placation, Consultation, Informing.
Non-participation: Therapy, Manipulation.
She defines citizen participation as the redistribution of power that enables the have-not citizens, presently excluded from the political and economic processes, to be deliberately included in the future.

Robert Silverman expanded on Arnstein's ladder of citizen participation with the introduction of his "citizen participation continuum." In this extension to Arstein's work he takes the groups that drive participation into consideration and the forms of participation they pursue. Consequently, Silverman's continuum distinguishes between grassroots participation and instrumental participation.

Archon Fung presents another classification of participation based on three key questions:  Who is allowed to participate, and are they representative of the population?  What is the method of communication or decision-making?  And how much influence or authority is granted to the participation?

Other "ladders" of participation have been presented by D.M. Connor,
Wiedemann and Femers,
A. Dorcey et al., Jules N. Pretty
and E.M. Rocha.

The International Association for Public Participation (IAP2) has developed a 'spectrum of public participation' based on five levels: information, consultation, involvement, collaboration and empowerment.

Specific participation activities
Town hall meeting
Advisory committee
Citizens' assembly
Opinion poll
Participatory design
Participatory budgeting
Referendum
Protest
Vote

Corporate participation
Participation in the corporate sector has been studied as a way to improve business related processes starting from productivity to employee satisfaction.

Cross cultural objective participation
A cultural variation of participation can be seen through the actions of Indigenous American Cultures. Participation draws from two aspects: respect and commitment to their community and family. The respect is seen through their participation in non-obligated participation in various aspects of their lives, ranging from housework to fieldwork.

Often the participation in these communities is a social interaction occurring as a progression for the community, rather than that of the individual. Participation in these communities can serve as a "learning service". This learning ranges from everyday activities, in which community members gain a new skill to complete a task or participate through social events to keep their cultural practices alive. These social participation events allow newer generations to see the events and learn from this ongoing participation to continue these practices. Although there are different domains and objectives of participation in these communities, the bottom line to this participation is that it is non obligated and often community orientated.

A social interaction that continues to thrive because of this high level of non-obligation is the everyday action of translating.

Objectives of participation
Participation activities may be motivated from an administrative perspective or a citizen perspective on a governmental, corporate or social level.  From the administrative viewpoint, participation can build public support for activities.  It can educate the public about an agency's activities.  It can also facilitate useful information exchange regarding local conditions.  Furthermore, participation is often legally mandated.  From the citizen viewpoint, participation enables individuals and groups to influence agency decisions in a representational manner. The different types of political participation depends on the motivation.  When a group is determined to work to solve a community problem, there can be led marches to work for candidates.  Most immigrant racial groups have higher motivation since there is an increase in geographical dispersion and are faster growing racial groups. How well participation can influence the relation between citizen and their local government, how it increases trust and boosts peoples willingness to participate Giovanni Allegretti explains in an interview using the example of participatory budgeting.

Participatory decision-making in science
Public participation in decision-making has been studied as a way to align value judgements and risk trade-offs with public values and attitudes about acceptable risk. This research is of interest for emerging areas of science, including controversial technologies and new applications.

In the United States, studies have demonstrated public support for increased participation in science. While public trust in scientists remains generally high in the United States, the public may rate scientists' ability to make decisions on behalf of society less highly. For example, a 2016-2017 survey of public opinion on CRISPR gene editing technology showed a "relatively broad consensus among all groups in support of the idea that the scientific community 'should consult with the public before applying gene editing to humans,'" providing a "broad mandate for public engagement."

The scientific community has struggled to involve the public in scientific decision-making. Abuses of scientific research participants, including well-known examples like the Tuskegee syphilis experiment, may continue to erode trust in scientists among vulnerable populations.

Additionally, past efforts to come to scientific consensus on controversial issues have excluded the public, and as a result narrowed the scope of technological risks considered. For example, at the 1975 Asilomar conference on recombinant DNA, scientists addressed the risks of biological contamination during laboratory experiments, but failed to consider the more varied public concerns that would surface with commercial adoption of genetically modified crops.

Researchers acknowledge that further infrastructure and investment is needed to facilitate effective participatory decision-making in science. A five-part approach has been suggested:

Support effective science communication and engagement
Capitalize on the strength of diverse coalitions
Build capacity to deal with moving targets
Focus on shared values
Build trusting relationships through applied research and feedback loops

Participation in Heritage
Communities can be involved in local, regional and national cultural heritage initiatives, in the processes of creation, organisation, access, use and preservation. The internet has facilitated this, particularly via crowdsourcing, where the general public is asked to help contribute to shared goals, creating content, but also as a form of mutually beneficial engagement particularly with the collections and research of Galleries, Libraries, Archives, and Museums (GLAM). An example of this is the Transcribe Bentham project, where volunteers are asked to transcribe the manuscripts of the philosopher Jeremy Bentham. Challenges include: how to manage copyright, ownership, orphan works, access to open data from heritage organisations, how to build relationships with cultural heritage amateurs, sustainable preservation, and attitudes towards openness.

Critiques of participation
Efforts to promote public participation have been widely critiqued. There is particular concern regarding the potential capture of the public into the sphere of influence of governance stakeholders, leaving communities frustrated by public participation initiatives, marginalized and ignored.

Civic opportunity gap
Youth participation in civic activities has been found to be linked to a student's race, academic track, and their school's socioeconomic status. The American Political Science Task Force on Inequality and American Democracy has found that those with higher socioeconomic status participate at higher rates than those with lower status. A collection of surveys on student participation in 2008 found that "Students who are more academically successful or white and those with parents of higher socioeconomic status receive more classroom-based civic learning opportunities." Youth from disadvantaged backgrounds are less likely to report participation in school-based service or service-learning than other students. Students with more highly educated parents and higher household incomes are more likely to have the opportunity to participate in student government, give a speech, or develop debating skills in school.

See also

References

External links
 p-Government: Online participatory government
  (for final published version see: https://web.archive.org/web/20110608090645/http://www.wiley.com/bw/journal.asp?ref=0888-8892)
Participatory Economics Book Page (Participatory Decision Making)
 "Future in the Alps" Database with best practice examples of new forms of decision-making in the Alps
 "Participatory Learning and Action series" A leading informal journal on participatory learning and action approaches and methods, providing a forum for those engaged in participatory work - community workers, activists and researchers - to share their experiences, conceptual reflections and methodological innovations with others.
 "Participation and the FAO" The Participation Website was established in 1999 by the Informal Working Group on Participatory Approaches and Methods to Support Sustainable Livelihoods and Food Security (IWG-PA) from the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO). The objective of the Participation Website is to bring together under one virtual roof, a broad cross-section of stakeholders interested in participatory approaches and methods in support of sustainable rural livelihoods and food security.
 "p-Government" The author proposes a new model of electronic governance based on the shared vision and collaboration of all the stakeholders. This new governance model shall be known as p-government or participatory government.
 Accountability and Participation Research with the focus on political participation by the GIGA - German Institute of Global and Area Studies]

Sociological terminology
Democracy
Group decision-making

Public participation (decision making)


الفايض هي جماعة قروية في إقليم تارودانت بجهة سوس ماسة جنوب المغرب. وهي تضم 011 12 نسمة حسب الإحصاء العام للسكان والسكنى لسنة 2014، وتتكون من 63 دواراً.

يقع مركز الجماعة على الطريق الوطنية رقم 10، ويبعد عن مدينة تارودانت بـ 70 كلم.

دواوير الجماعة

 دوار أكني نفاد
 دوار كويلال
 دوار إيماون
 دوار تيفروين
 دوار توريرت
 دوار الفايض
 دوار تاصومات
 دوار ايت حماد أوبرايم
 دوار استاين
 دوار احشاش
 دوار ايت أبلا
 دوار تاگاديرت نبازماض
 دوار تملالت
 دوار تينيگناون
 دوار مساريكت
 دوار سيدي سعايد
 دوار زاويت نتمالالت
 دوار أيت موسى أولحاج
 دوار أيت يوسف
 دوار أيت الحاج
 دوار أكادير إزناكن
 دوار أيت جامع
 دوار إفرخان نوزدار
 دوار إفرخان نوفلا
 دوار إشهضاض
 دوار تيكوناتين
 دوار أيت عمر
 دوار أيت بو الزمان
 دوار ديمولا
 دوار إغير نزدار
 دوار إغير نوفلا
 دوار تفراوت
 دوار تضني
 دوار أكني نفرض
 دوار أيت وليل
 دوار أفرزاز
 دوار تنمروت
 دوار تدنست
 دوار إكنجابن
 دوار زاوية إرس
 دوار أسركس
 دوار أكلز
 دوار تيمقيت

التعليم

المؤسسات التعليمية
قائمة المؤسسات التعليمية في الفايض:

 مجموعة مدارس يعقوب المنصور (الدواوير: تركت الفيض، تصومعت، ايت احماد إبراهيم، توريرت تين اكناون، اسكا، استاين، تكديرت نبزماض)
 مجموعة مدارس الكندي (المركزية: تابيا نيماون / الوحدات: كويلال - أكني نفاد - تفروين - تمقيت)
 مجموعة مدارس العقيد العلام (الدواوير: أيت موسى، أيت لحسين، ايت واليل، اكرض ايت لحسن، اكني نفرد، تصرخت)
 مجموعة مدارس الامام مسلم (المركزية: تنامروت / الوحدات: أكلز - أسركس - زاوية إرس - اكونجابن)
 مجموعة مدارس الفارابي (الدواوير: ازناكن، تفلونت، ايت بوزمان، اغير نوفلا، اشهضاض، تفراوت، ديمولا، افرخان نزدار، افرخان نوفلا، تمراز)
 إعدادية السعادة

مشاكل التعليم
كغيرها من الجماعات القروية، تعاني جماعة الفايض من مشكل الهدر المدرسي لدى التلاميذ (خصوصاً الإناث) بسبب بُعد الدواوير عن المؤسسات التعليمية. ولمعالجة هذا المشكل عملت جماعة الفايض على دعم دار الطالب مادياً بـ 1000 درهم لكل تلميذ سنوياً، كما عملت الجماعة على إقتناء حافلات للنقل المدرسي لتسهيل تنقل التلاميذ من دواويرهم نحو المؤسسات التعليمية، غير أن عدد الحافلات يبقى غير كافي وبالتالي لا يغطي جميع الدواوير.

الصحة
يوجد في الفايض مركز صحي قروي بدوار الفايض (مركز الجماعة)، ومستوصفين قرويين واحد في دوار تنمروت، والآخر بدوار أكلز.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم تارودانت
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم تارودانت
جماعات قروية في جهة سوس ماسة

الفايض


You'll Never Walk Alone (Türkçe: Asla Yalnız Yürümeyeceksin), Rodgers and Hammerstein müzikalinden bir parçadır ve ilk defa bir Broadway müzikalinde seslendirilmiştir. Daha sonraları önce Gerry and the Pacemakers tarafından bir hit haline dönüşmüştür. Parçayı diğer seslendiren sanatçılar arasında Frank Sinatra,Jerry Lewis, Judy Garland, Doris Day, Ray Charles, Elvis Presley, Kate Smith, Olivia Newton-John, Tom Jones, The Blind Boys Of Alabama, Kiri te Kanawa, Bryn Terfel ve Mario Lanza gibi dönemin ünlü Rock&Roll, blues ve R&B sanatçıları da bulunmaktadır. Ayrıca Andre Hazes ve The Three Tenors (Pavarotti, Domingo, Carreras) da bu parçayı seslendirmiştir.

Parçanın ve muzikalin ilk bestelenme/sahnelenme senesi 1945 olup Gerry and the Pacemakers sayesinde hit yaptığı yıl 1963'tür. 1963-1964 sezonu boyunca Dj Stuart Bateman maç başlamadan önce Anfield'da haftanın ilk 10 listesindeki şarkıları çaldı. 10 Kasım 1963'te you'll never walk alone listelere 18 numaradan girdi. Bir sonraki hafta yedinciliğe yükseldi ve bu sayede Stuart Bateman'ın çaldıkları içinde yer alıp, Anfield'da ilk kez hoparlörlerden yükseldi. bunun son olmayacağı da kısa sürede ortaya çıktı.

Parçanın bu Liverpool tarafından benimsenmesinin sebebiyse taraftarlarının sözlerini beğenmesinden başka bişeyle ilgili değildir. Sanılanın aksine parça ne bir kilise ilahisidir ne de facialarla ilgidir. 'You Will Never Walk Alone' sözleri 2 Ağustos 1982'de takımın eski yöneticlerinden Bill Shankly'nin onuruna Anfield'un girişine yazılmış. 1985'te yaşanan Bradford yangınından sonra ölen taraftar anısına şarkı yeniden kaydedilmiştir.

İngilizce şarkılar
1945 şarkıları
Liverpool FC
Protest şarkılar
AFC Ajax
Celtic FC

You'll Never Walk Alone


الغروس بلدية بدائرة فوغالة تابعة لولاية بسكرة في الجزائر

الموقع الفلكي والجغرافي
بلدية الغروس تقع بالجهة الغربية لمقر الولاية على الطريق الوطني رقم: 46، وهي تبعد عن مقر الولاية بحوالي: 50 كلم. يحدها من الشرق بلديةٌ فوغالة، ومن الغرب بلدية الدوسن، وشمالا بلديتي طولقة والشعيبة، وجنوبا بلديتي برج بن عزوز وليوة.
تتربع على مساحة إجمالية تقدر بحوالي: 245,30 كلم 2.

أصل التسمية
بلدٌيـة لغـــروس بهذه التسمٌـيــة التًي ٌ تنسب إلى الغراســـة خاصة النخٌل في أواخر الحقــبة الاستعمارٌية، إلا أن بلدٌية لغــروس تستمد جذورها التارٌيخٌيـة من أهم قرى الزاب الغربـي وهي قرية العامــري، التًي عرفت تارٌيخٌيــا لازدهارهــا اقتصادٌيـــا واجتماعٌــيـا.

الحقبة الإستعمارية

المقاومة الشعبية
هي موطن إحدى أهم الثورات الشعبية في المنطقة، والمعروفة بثورة العامري أو ثورة البوازيد سنة: 1876، نسبة إلى عرش البوازيد الذي يقطن هذه المنطقة، التي انتفض فيها سكان القرية ضد المستعمر الفرنسي وخاضوا ضده العديد من المعارك والتي عرفت في ما بعد بثورة البوازيد، استشهد فيها المئات من أبناء المنطقة، ويقدر بأكثر من 400 شهيد.

تم سلب ممتلكات الأهالي وأراضيهم الزراعية، وتم نفيهم إلى مناطق مختلفة من الوطن وخارجه بعد الإنتفاضة، لكن أهالي البوازيد لم يستسلموا وعادوا إلى مسقط رأسهم بعد فترة، تعد الغروس رمزا للكفاح التحريري والدفاع عن الوطن. حيث شهدت العديد من المعارك والإنتفاضات ضد العدو الغاشم.

ثورة التحرير
تعد إحدى أهم قلاع الثورة التحريرية بالمنطقة أثناء الثورة التحريرية في ولاية بسكرة، وذلك يعود لموقعها واتخاذها حلقة للمجاهدين ومعبرا لنقل السلاح والعتاد للمجاهدين.

الفلاحة
في الوقت الحالي تعد بلدية الغروس منتجة بالدرجة الأولى بالولاية للمحاصيل الزراعية المتنوعة طوال السنة، بلدية منتجة للتمور ذو جودة عالية. توزع منتوجها لكامل تراب الوطن وخارجه، بلدية تحوي منشات صناعية متنوعة.

المصادر

غروس
دوائر ولاية بسكرة

الغروس


DanskHåndbold ist der nationale Sportverband für den Handballsport in Dänemark und hat seinen Sitz im Idrættens Hus (Haus des Sports) in Brøndby. Er ist Dachverband für 885 Vereine, in denen über 124.000 Mitglieder aktiv sind (Stand: 2010). Der seit 1935 bestehende Verband ist einer von rund 60 Sportfachverbänden des dänischen Sportverbandes und Gründungsmitglied der Internationalen Handballföderation (IHF) von 1946 sowie deren europäischen Kontinentalverband, der Europäischen Handballföderation (EHF) von 1991.

Neben dem DanskHåndbold wird Handball in Dänemark auch in anderen Verbänden gespielt, darunter im zweitgrößten Sportverband des Landes, den Danske Gymnastik- og Idrætsforeninger (DGI), im Arbeitersportverband (Dansk Arbejder Idrætsforbund, DAI), im dänischen CVJM-Sportverband (KFUMs Idrætsforbund) und im Betriebssportverband Dansk Firma Idrætsforbund (DFIF).

Geschichte
Handball in Dänemark nahm seinen Anfang als Schulsportart in den 1890er Jahren und einem ersten öffentlichen Schulturnier 1904 in Randers. Obwohl das Land damit zu einem der Pionierländer des Handballs gezählt wird, erfolgte die Gründung eines eigenen Verbandes erst am 2. Juni 1935. Vorher war die Sportart im Dansk Athletik Forbund organisiert, der auch Gründungsmitglied im IHF-Vorgängerverband, der International Amateur Handball Federation (IAHF) von 1928, war.

Im Feldhandball, der mit elf Spielern noch bis 1959 (Frauen bis 1960) und im Siebener-Team bis 1972 gespielt wurde, erfolgte am 20. August 1934 in Kopenhagen das erste Länderspiel einer dänischen Herren-Nationalmannschaft. Das Spiel gegen das deutsche Team verlor Dänemark mit 16:5. Im Hallenhandball führte die erste Begegnung am 8. März 1935 gegen eine Mannschaft aus Schweden, was mit einem Resultat von 18:12 ebenfalls mit einer Niederlage endete.

Als im Zuge der Olympischen Sommerspiele 1936 in Berlin, an denen die dänischen Handballspieler aus sportlichen Gründen nicht teilnahmen, vom Reichspropagandaminister Joseph Goebbels behauptet wurde, das Handballspiel sei in Deutschland erfunden worden, löste das bei den Dänen einen Protest aus, der jedoch nach einer Klage beim IAHF zu keinem Erfolg führte.

Am 21. August 2023 wurde der Name des Verbandes von Dansk Håndbold Forbund (DHF) in DanskHåndbold geändert.

Dänische Meisterschaften

Männer
Im März 1936 wurde in Aarhus erstmals ein dänischer Meister ermittelt, dessen Meisterschaften erst drei Jahre später vom nationalen dänischen Sportverband offiziell anerkannt wurden. Bis zur Saison 1946/47 trafen die Bezirksmeister dabei in einem Wochenendturnier aufeinander, danach wurde in der höchsten Klasse, der heutigen Håndboldligaen, das Ligasystem eingeführt. Der Spielbetrieb der zweiten Liga begann in der Saison 1952/53, der für sechs Jahre vom Ende der 1950er bis zum Anfang der 1960er Jahre in zwei Bereiche diesseits und jenseits des Großen Belts aufgeteilt war.

Frauen
Das Ligasystem für die Damehåndboldligaen (erste Liga) und zweite Liga der Frauen wurde in der Saison 1961/62 eingeführt.

Pokal
Aus den Mannschaften der Saison 1964 wurden im Jahr darauf erstmals für Frauen und Männer ein Landespokalsieger ermittelt, dessen Finalturnier seitdem jedes Jahr in verschiedenen Spielstätten veranstaltet wird. Das nach einem Sponsor benannte Turnier wird bis zum Achtelfinale von den Bezirksverbänden organisiert.

Handball-WM und EM in Dänemark
Die Handball-Weltmeisterschaft der Männer wurden in Dänemark erstmals 1978 ausgetragen. Zusammen mit Deutschland hat man die WM 2019 ausgerichtet. Die Frauen-WM von 1999 wurde zusammen mit Norwegen veranstaltet, 2015 war das Land abermals Gastgeber der Frauen-WM. Zudem war Dänemark Ausrichter der Handball-Europameisterschaft der Frauen 1996, 2002 und wieder zusammen mit Norwegen 2010. Die Männer-EM hat erstmals 2014 im eigenen Land stattgefunden.

Größte Erfolge
 Die dänische Männer-Handballnationalmannschaft, die außer 1990, 1997 und 2001 stets an allen WM teilnahm, gewann bei diesem Turnier bisher dreimal die Silbermedaille: 1967 und 2011 in Schweden sowie 2013 in Spanien. Die Weltmeisterschaft konnte endlich 2019 im Heimspiel-Finale gewonnen werden und 2021 verteidigt werden. Den Titel Europameister holte sich das Team bei der EM 2008 in Norwegen und 2012 in Serbien. Bei den Olympischen Spielen 2016 gewannen sie die Goldmedaille.
 Die dänische Frauen-Handballnationalmannschaft gewann die WM 1997 und die EM 1994, die beide in Deutschland stattfanden, sowie die EM 1996 und EM 2002, die beide im eigenen Land veranstaltet wurden. Bei Olympischen Spielen ging die Frauenmannschaft dreimal in Folge als Sieger hervor: 1996 in Atlanta, 2000 in Sydney und 2004 in Athen.

Regionalverbände
Der DHF gliederte sich in die drei Regionalverbände:
 Håndbold Region Øst (HRØ) mit Sitz in Greve für Seeland, Lolland-Falster und Bornholm,
 Fyns Håndbold Forbund (FHF) mit Sitz in Odense für Fünen sowie
 Jydsk Håndbold Forbund (JHF) mit Sitz in Viby für Jütland, der zusätzlich in acht Kreise organisiert ist.

Mit der Namensänderung im August 2023 wurden die Regionalverbände in vier Regionen aufgeteilt:
 DanskHåndbold Nord,
 DanskHåndbold Midt,
 DanskHåndbold Syd und
 DanskHåndbold Øst.

Siehe auch
 Liste von Sportverbänden in Dänemark

Weblinks
 danskhaandbold.dk Offizielle Webpräsenz (dänisch)

Einzelnachweise

Handballverband
Handball (Dänemark)
Sportverband (Dänemark)
Handbold
Sport (Brøndby Kommune)
Gegründet 1935

DanskHåndbold


Asta e este un film documentar românesc din 2001 regizat de Thomas Ciulei. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Nicu Cârlan, Ionuț Tarasov și Varvara Cârlan. A avut premiera la 15 februarie 2001.

Prezentare

Filmul prezintă viața a trei generații de locuitori ai Deltei Dunării.

Distribuție

Primire
2001 - Belfort - Marele Premiu al juriului de film documentar
2001 - Kalamata - Premiul "Măslina de Aur"
2001 - Amsterdam - Premiul "Rembrandt de Argint"
2002 - Paris - Cinéma du Réel - Mențiune specială
2002 - Florența - Cinema dei popoli - Premiul pentru cel mai bun film documentar

Note

Legături externe

Vezi și
 2001 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2001
Filme documentare românești

Asta e


The New York City blackout of 1977 was an electricity blackout that affected most of New York City on July 13–14, 1977. The only unaffected neighborhoods in the city were in southern Queens (including neighborhoods of the Rockaways), which were part of the Long Island Lighting Company system, as well as the Pratt Institute campus in Brooklyn, and a few other large apartment and commercial complexes that operated their own power generators.

Unlike other blackouts that affected the region, namely the Northeast blackouts of 1965 and 2003, the 1977 blackout was confined to New York City and its immediate surrounding areas. The 1977 blackout also resulted in citywide looting and other criminal activity, including arson, unlike the 1965 and 2003 blackouts.

Prelude

Lightning damage
The events leading up to the blackout began on July 13 at 8:34 p.m. EDT on Wednesday, with a lightning strike at Buchanan South, a substation on the Hudson River, tripping two circuit breakers in Buchanan, New York. The Buchanan South substation converted the 345,000 volts of electricity originating from the 900 MW Indian Point nuclear generating station to lower voltage for commercial use. A loose locking nut combined with a slow-acting upgrade cycle prevented the breaker from reclosing and allowing power to flow again.

A second lightning strike caused the loss of two 345 kV transmission lines, the subsequent reclose of only one of the lines, and the loss of power from the nuclear plant at Indian Point.  As a result of the strikes, two other major transmission lines became overloaded. Per procedure, Consolidated Edison, the power provider for New York City and some of Westchester County, tried to bring a fast-start generating station online at 8:45 p.m. EDT; however, no one was manning the station, and the remote start failed.  Other, manned plants successfully started, but several had removed some of their turbines from service for routine maintenance and could not provide their rated load.

At 8:55 p.m. a third lightning strike  hit Sprain Brook substation in Yonkers, which took out two additional critical transmission lines. Because the system design had prioritized protecting the already-isolated Indian Point plant, only the north-south line automatically returned to service. The poor design of Con Edison's control-room displays did not clearly display this fact to the operator at the time.

The second opening of a transmission line left Con Edison system disconnected from key generating stations across the Hudson river.  Instead, their power flowed to cross-river lines in Newark or upstate New York and then turned towards New York City.  The remaining lines into New York City could not carry this excess power without exceeding their long-term capacity limits.

Power reductions
Con Edison's control room operator recognized that the extant north-south lines could not maintain their existing loads for long and asked New York Power Pool (NYPP) operators in Guilderland to reduce transmission on the overloaded lines.  Implicitly, the Con Edison operator meant that they should use the cross-river lines near Indian Point, because he did not realize that all of those circuits remained open following the 8:55 lightning strike.  NYPP, who could see that the lines had tripped out of service, instead warned that a major interconnection to New Jersey Public Service Electric and Gas Company was also overloaded, and recommended shedding load.  The two system operators repeatedly talked past each other without revealing the fundamental misunderstanding.

Meanwhile, problems at a local generator in the Con Edison East River facility required the power provider to reduce the plant's loading. As the Con Edison system's stability began to degrade, gas turbines at the Astoria plant could not synchronize with the system well enough to enter service.  Each problem made an already dire situation worse.

At 9:08 p.m., Con Edison began shedding load via, first, a 5% system-wide voltage reduction, and then an 8% reduction. But the load lost thereby was too little, too late.

At 9:19 p.m., the final interconnection to upstate New York at Leeds substation tripped due to thermal overload.  The 345 kV conductors had heated and sagged excessively into an unidentified object on the ground. This trip in turn caused the 138 kV links with Long Island to overload, and the line west to New Jersey began to overload even higher than previously reported.

At 9:22 p.m., Long Island Lighting Company opened its 345 kV interconnection to Con Edison to reduce power that was flowing through its system and overloading 138 kV submarine cables between Long Island and Connecticut. While Long Island operators were securing permission from the Power Pool operators to open their 345 kV tie to New York City, phase shifters between New York City and New Jersey were adjusted to correct the heavy flows, and this reduced the loading on the 115 kV cables. The Long Island operators did not notice the drop in 115 kV cable loadings, however, and proceeded with opening their 345 kV tie to New York City.

At 9:24 p.m., the Con Edison operator tried and failed to manually shed load by dropping customers. Five minutes later, at 9:29 p.m., the 230 kV Goethals-Linden interconnection with New Jersey finally tripped, leaving the Con Edison system isolated from the outside world.

Blackout

Power failure
Con Ed could not generate enough power within the city, and its system for automatically shedding load interacted poorly with the unusually high inductance of its buried transmission cables.  Dropping large blocks of customers produced electric effects indistinguishable from a transient short inside the generation equipment.  Just after 9:28 p.m., the biggest generator in New York City, the 990 MW Ravenswood Generating Unit No. 3 (also known as "Big Allis"), shut down to protect itself from an imagined short.  When it shut down, the city shut down with it.

By 9:37 p.m., the entire ConEdison power system shut down, almost exactly an hour after the first lightning strike. By 10:26 p.m., operators started a restoration procedure. Power was not fully restored until late the following day. Among the outcomes of the blackout was the creation of detailed restoration procedures that are now well documented and used in operator training to reduce restoration time.

Crime
The blackout occurred when the city was facing a severe financial crisis and its residents were terrified by the Son of Sam murders. The nation as a whole, especially New York City, was suffering from a protracted economic downturn, and commentators have contrasted the event with the good-natured "Where Were You When the Lights Went Out?" atmosphere of 1965. Some pointed to the financial crisis as a root cause of the disorder; others noted the hot July weather, as the East Coast was in the middle of a brutal heat wave. Still others pointed out that the 1977 blackout came after businesses had closed and their owners had gone home, while in 1965 the blackout occurred in the late afternoon/early evening and many merchants were still at their properties. However, the 1977 looters continued their illegal activities into the daylight hours of the next day.

Looting and vandalism were widespread in New York City, hitting 31 different neighborhoods. Possibly the hardest hit were Crown Heights, where 75 stores on a five-block stretch were looted and damaged, and Bushwick, where arson was rampant, with some 25 fires still burning the next morning. At one point, two blocks of Broadway in Brooklyn, which separates Bushwick from Bedford-Stuyvesant, were on fire. Thirty-five blocks of Broadway were destroyed: 134 stores looted, 45 of them also set ablaze. Thieves stole 50 new Pontiacs from a Bronx car dealership. In Brooklyn, youths were seen backing up cars to stores, tying ropes around the stores' grates, and using their cars to pull the grates away, then looting the stores. There were 550 police officers injured in the mayhem, and 4,500 looters were arrested.

Mayor Abe Beame spoke during the blackout about what citizens were up against during the blackout and what the costs would be.

We've seen our citizens subjected to violence, vandalism, theft, and discomfort. The Blackout has threatened our safety and has seriously impacted our economy. We've been needlessly subjected to a night of terror in many communities that have been wantonly looted and burned. The costs when finally tallied will be enormous.

During New York's 2003 blackout, The New York Times ran a description of the blackout of 1977:

Because of the power failure, LaGuardia and Kennedy airports were closed down for about eight hours, automobile tunnels were closed because of lack of ventilation, and 4,000 people had to be evacuated from the subway system. ConEd called the shutdown an "act of God," enraging Mayor Beame, who charged that the utility was guilty of "gross negligence."

In all, 1,616 stores were damaged in looting and rioting. A total of 1,037 fires were responded to, including 14 multiple-alarm fires. In the largest mass arrest in city history, 3,776 people were arrested. Many had to be stuffed into overcrowded cells, precinct basements and other makeshift holding pens. A congressional study estimated that the cost of damages amounted to a little over $300 million (equivalent to $1.47 billion in ).

In addition to the massive looting and violence that had accompanied it, there were four homicides. Three people died in the over a thousand fires set during the blackout, and in Brooklyn, a drugstore owner gunned down a man who was brandishing a crowbar at him while leading 30 youths past the store's security fence.

Because of the chaos and the police being focused elsewhere, crime unrelated to the blackout also occurred. Dominick Ciscone, a Brooklyn teenager and aspiring mobster, was shot in the neighborhood of Carroll Gardens while in the company of some friends. He died at the scene. Police investigated several people with whom he had ongoing disputes, but never identified any suspects. In 1997, they received tips from individuals who did not identify themselves, but whom they believed genuinely might know who committed the crime; they did not respond to requests to identify themselves. , the killing remains unsolved.

Shea Stadium
Shea Stadium went dark at approximately 9:30 p.m., in the bottom of the sixth inning, with Lenny Randle at bat. The New York Mets were losing 2–1 against the Chicago Cubs. Jane Jarvis, Shea's organist and "Queen of Melody", played "Jingle Bells" and "White Christmas." The game was completed two months later on September 16, with the Cubs winning 5–2. The Yankees were on the road at Milwaukee; less than a week later, Yankee Stadium hosted the All-Star Game on Tuesday, July 19.

Return of power
It was not until the next morning that power began being restored to those areas affected. Around 7 a.m. on July 14, a section of Queens became the first area to get power back, followed shortly afterward by Lenox Hill, Manhattan; the neighboring Yorkville area on the Upper East Side of Manhattan, though, was one of the last areas to get power back that Thursday evening. By 1:45 p.m., service was restored to half of Con Edison's customers, mostly in Staten Island and Queens. It was not until 10:39 p.m. on July 14 that the entire city's power was back online.

For much of July 14, most of the television stations in New York City were off the air (as the areas where those TV stations were located were still without power for much of the day), although WCBS-TV (Channel 2) and WNBC-TV (Channel 4) did manage to stay on the air thanks to gas and diesel-fueled generators, resuming their broadcasts only 25 and 88 minutes after the blackout began, respectively. Although much of New York City was still without power, Belmont Park (a racetrack on the border of Queens and Nassau County in Elmont) did stage their scheduled racing program that afternoon in front of a relatively sparse crowd, as many thought racing would be cancelled that day due to the blackout.

Legacy

Music
In late 1977, The Trammps released the song "The Night the Lights Went Out" to commemorate the electrical blackout.

The blackout is the subject of the 2022 song 'Blackout77' by Crippled Black Phoenix.

David Bowie has stated the blackout was a possible influence on his 1977 song Blackout, "I can't in all honesty say that it was the NY one, though it is entirely likely that that image locked itself in my head."

There is a popular story that during the blackout numerous looters stole DJ equipment from electronics stores, and this helped spark the hip hop genre—but the only evidence is some speculation by two early DJs, DJ Disco Wiz and Curtis Fisher, who made the suggestion in an interview for Jim Fricke and filmmaker Charlie Ahearn, who printed it in their book Yes Yes Y'all. Caz later expanded from speculation to mythology, saying in a Slate article and podcast that, when the power went out, he and Wiz were playing records, running their equipment from an outlet in a park. At first they thought the outage was local and caused by something they had done, but realized when they heard stores closing that it was citywide and took advantage of the community's vulnerability to steal a mixing board from a local business. "I went right to the place where I bought my first set of DJ equipment, and I went and got me a mixer out of there." However, most early DJs dismiss this story as inaccurate, with Afrika Bambaataa stating that "Blackout '77 got nothin' to do with hip-hop . . . Whoever came with that is talking a lot of BS."

Complications
The blackout also caused complications for the producers of the film Superman, who were shooting in the area. Tom Mankiewicz wrote in his memoir that cinematographer Geoffrey Unsworth had attempted to draw power from a street light in order to get more light for the film, and mistakenly believed for months that this had caused the blackout.

The blackout also took place at the start of a 9-day heat wave, which would begin on July 13th with temperatures reaching 93°, and last until July 21st at 104°, just two degrees shy of the all-time record high of 106°, set 41 years earlier, on July 9, 1936, during the Dust Bowl.

The city was eventually given over $11 million by the Carter administration to pay for the damages of the blackout.

Beame accused Con Edison of "gross negligence" but would eventually feel the effect himself. In the mayoral election that year, Beame finished third in the Democratic primary to Ed Koch and Mario Cuomo. Koch would go on to win the general election.

The operating entities in New York fully investigated the blackout, its related causes, and the operator actions. They implemented significant changes, which are still in effect today, to guard against a similar occurrence. Despite these safeguards, there was a blackout in August 2003, although this was caused by a power system failure as far away as Eastlake, Ohio.

On July 13, 2019, on the 42nd anniversary of the event, a Con Edison blackout occurred, affecting 73,000 people on Manhattan's West Side.

Film
The blackout was mentioned in the 1997 Sci-Fi comedy Men in Black. It was said to be caused by an alien playing a practical joke.

See also

Brittle Power -  1982 book re-released after the September 11 attacks; it argues U.S. domestic energy infrastructure is very vulnerable to disruption
List of incidents of civil unrest in the United States
List of major power outages

References

Further reading
 Goodman, James (2003), Blackout. New York: Farrar, Straus, and Giroux

External links
1977 section contains airchecks from the blackout, Musicradio 77 WABC.
Archive of accounts and reports relating to the blackout June 2010 , Blackout History Project, George Mason University Center for History and New Media

1977 disasters in the United States
Blackout
Crimes in New York City
History of the Northeastern United States
July 1977 events in the United States
Power outages in the United States
Blackout of 1977
Urban decay in the United States

New York City blackout of 1977


Slaves Shall Serve peti je EP poljskog ekstremnog metal sastava Behemoth objavljen 2005.

O albumu

Prve četiri pjesme snimljene su tijekom snimanja albuma Demigod u studiju Hendrix od srpnja do kolovoza 2004. Posljednji dvije pjesme snimljene su tijekom koncerta na Sweden Rock Festivalu 2005.

EP je objavljen kao poboljšani audio disk s dva videa za pjesmu "Slaves Shall Serve". Uključene su j cenzurirana i necenzurirana verzija.
Godine 2011. EP (uz neobjavljenu pjesamu uživo) bio je u paketu s EP-om Conjuration i objavljen je na kompilaciji Abyssus Abyssum Invocat.

Popis pjesama

Osoblje

 Behemoth

 Nergal – gitara, vokal, produkcija
 Inferno – bubnjevi
 Orion – bas-gitara, prateći vokal

 Dodatni glazbenici

 Seth – gitara, prateći vokal

 Ostalo osoblje

 Graal – grafički dizajn, naslovnica
 Grzegorz Piwkowski – mastering (pjesme 2. – 6.)
 Thomas Eberger – mastering (pjesme 1.)
 Arkadiusz Malczewski – inženjer zvuka, miks
 Daniel Bergstrand – miks (pjesme 1.)
 Shelley Jambresic – fotografije
 Joanna Rechnio – smjer (glazbenog spota)

Izvori

Albumi sastava Behemoth
Albumi iz 2005.
EP

Slaves Shall Serve


تمثال لاوكون وأبناؤه Laocoön and His Sons (أو مجموعة لاوكون) تمثال تذكاري ضخم من المرمر يوجد حاليا في متاحف الفاتيكان في روما. نسبه الكاتب الروماني بلينيوس الكبير إلى ثلاثة نحاتين من جزيرة رودس هم أجيساندر وأثينودوروس وبوليدوروس.

ويصور التمثال الكاهن الطروادي لاكون وأبناءه أنتيفانتس وثيمبرايوس يصارعون أفاعي بحرية. والقصة هي أنه بعد عشر سنوات من حصار طروادة تظاهر الإغريق بإنهاء الحصار والرغبة في السلام مع الطرواديين، وأرسلوا هدية عبارة عن حصان خشبي. لكن لاكون الكاهن حذرهم من قبول الهدية وإدخال الحصان الخشبي داخل أسوار المدينة.

وبينما كان لاكون على شاطئ البحر هو وأبناؤه هاجمتهم حيتان بحرية وضربتهم حتى الموت. فاعتقد الطرواديون أن الذي حدث للاكون هو عقاب إلهي، فأبوا الاستماع إلى تحذيره، وأدخلوا الحصان الخشبي إلى المدينة. لكن لاكون كان مصيبا لأن الإغريق كانوا يخفون جنودا داخل الحصان، فخرجوا منه منتصف الليل ونجحوا في احتلال المدينة.

الموضوع
جاءت قصة لاوكون، كاهن طروادة، من الحلقة الملحمية اليونانية في حروب طروادة، على الرغم من أنها لم تذكر من قبل هوميروس. لقد كان موضوعًا تراجيديًا كتبه سوفوكليس وذكره كتاب يونانيون آخرون، على الرغم من اختلاف الأحداث حول هجوم الثعابين اختلافًا كبيرًا. أشهر الروايات عن هذه موجودة الآن في الإنيادة لفيرجيل، لكن هذا يعود إلى ما بين 29 و19 قبل الميلاد، والذي ربما يكون متأخرًا عن زمن التمثال. مع ذلك، يرى بعض الباحثين المجموعة على أنها تصوير للمشهد كما وصفه فيرجيل.

في إصدار فيرجيل، كان لاكون كاهنًا لبوسيدون، قُتل مع أبنائه بعد محاولته كشف حيلة حصان طروادة من خلال طعن الحصان بحربة. من جهة أخرى في إصدار سوفوكليس، كان لاكون كاهنًا لأبولو، وكان ينبغي أن يظل عازبًا لكنه تزوج. قتلت الثعابين اثنين من أبنائه فقط، وقُتل هو لأنه مارس الجنس مع زوجته في معبد بوسيدون، أو لمجرد تقديمه أضحية في المعبد بوجود زوجته. في هذه المجموعة الثانية من الإصدارات، أُرسلت الثعابين بأمر من بوسيدون، وفي الإصدارات الأولى من قبل بوسيدون وأثينا، أو أبولو، وقد فسر الطرواديون الوفيات على أنها دليل أن الحصان كان شيئًا مقدسًا. يمتلك كل إصدار من الاثنين حكمة أخلاقية مختلفة: إما أن لاكون قد عوقب لارتكابه خطًأ أو لكونه على صواب.

صورت الثعابين وهي تعض وتخنق لاوكون في نفس الوقت، وربما يُقصد بها أنها سامة كما في إصدار فيرجيل. اعتقد بيترو أريتينو بذلك، مدح المجموعة عام 1537:...الثعبانان، في مهاجمتهما للشخصيات الثلاثة، أظهرت ما هو أكثر مشاهد الخوف والمعاناة والموت لفتًا للنظر. يظهر الشاب الذي يلتف عليه الثعبانان خائفًا، ويظهر الرجل العجوز وهو يتعذب من ضربات الأنياب، ويُحتضر الطفل الذي تلقى السم.يستطيع الابن الأكبر الهروب في رواية يونانية واحدة على الأقل للقصة، ويبدو أن التكوين يسمح بهذا الاحتمال.

التاريخ

العصور القديمة
اتُفق أن أسلوب العمل هو نفسه الأسلوب الهلنستي «الباروك البيرغاموني» الذي نشأ في آسيا الصغرى اليونانية نحو 200 قبل الميلاد، ومن أشهر أعماله الأصلية بلا شك، مذبح بيرغامون، الذي يعود تاريخه لنحو 180- 160 قبل الميلاد، وهو اليوم في برلين. يظهر هنا ألكيونيس في وضع وحالة (بما في ذلك الثعابين)، تشبه إلى حد كبير وضع وحالة لاوكون، على الرغم من أسلوب لاوكون «أكثر مرونة ووحشية في مبادئه» من أسلوب المذبح.

يُعد تنفيذ لاوكون جيدًا للغاية في كل مكان فقد حُسب التكوين بعناية شديدة، على الرغم من أن المجموعة تبدو وكأنها خضعت لتعديلات في العصور القديمة. يظهر الولدان صغيرا الحجم مقارنة بأبيهما، وهذا ما يزيد من تأثير الشخصية المركزية. غالبًا ما يُعتقد أن الرخام الأبيض الناعم المستخدم يوناني الأصل، لكن لم يجري تحديده من خلال التحليل.

مراجع

اكتشافات أثرية في 1506
قطع أثرية حصل عليها نابليون الأول
مواقع جذب سياحي في روما
منحوتات
منحوتات القرن 1 ق م
منحوتات إغريقية قديمة
منحوتات متاحف الفاتيكان

لاوكون وأبناؤه


Akhtem Shevketovich Seitablayev, ( ; ; ) né le 11 décembre 1972 à Yangiyo'l (URSS) est un acteur, scénariste et réalisateur tatar basé en Ukraine. Il est le réalisateur de plusieurs films dont Haytarma en 2013 et Another's Prayer en 2017. Engagé, il s'est opposé à l'annexion de la Crimée par la Russie en 2014 et a réalisé plusieurs films sur l'histoire de Tatars de Crimée célèbres.

Jeunesse
Seitablaiev naît en 1972 à Yangiyo'l, en RSS d'Ouzbékistan. Lors de la déportation des Tatars de Crimée, sous le régime stalinien, ses parents sont expulsés de Crimée et envoyé en Ouzbékistan. Il y restera jusqu'à son retour en Crimée pendant la Perestoïka, où il commencera sa carrière cinématographique en 1992.

Carrière
De 1992 à 2004, il travaille au théâtre d'État des Tatars de Crimée de Simferopol où il met en scène plusieurs pièces dont des œuvres d'Alexandre Pouchkine. Il entre ensuite, au Théâtre Dramatique et Comique de l'État de Kiev dans la capitale ukrainienne.

En 2009, il réalise son premier film, Quartet for Two. Puis en 2013, il réalise Haytarma basé sur la vie de Soultan Amet-Khan, un as de l'aviation tatar de Crimée et deux fois héros de l'Union soviétique, qui a éviter la déportation grâce aux origines laks de son père et de l'intervention du commandant Timofeï Khrioukine. Le film est salué par le Kyiv Post comme « incontournable pour les passionnés d'histoire » mais critiqué par le Komsomolskaïa Pravda pour avoir pris parti pour les déportés tatars et dépeint les officiers du NKVD comme violents.

Le consul russe en Crimée, Vladimir Andreev, déclarera que le film déforme la vérité, avant de se rétracter reconnaissant ne pas avoir vu le film. Cependant, ses paroles ont conduit plusieurs haut gradés russe à ne pas assister à la première du film. Le scandale qui s'ensuivit a conduit le consul Andreev à démissionner, et participa à la notoriété au film.

Entre 2016 et 2017, il réalise Another's Prayer, basé sur l'histoire vraie de Saide Arifova une directrice de jardin d'enfant ayant sauvé plus de  juifs de l'Holocauste en les assimilant à la culture Tatars.

Après la reconquête de la Crimée par l'Armée rouge, elle présenta les enfants comme Juifs et non plus Tatars pour leur éviter la déportation par le régime soviétique. Initialement prévu en Crimée, le tournage a eu lieu en Géorgie à la suite de l'annexion de la Crimée par la Russie en 2014.

Vie privée
Le 29 mai 2018, il annonce son soutien à Oleg Sentsov, un réalisateur ukrainien arrêté en Crimée par les autorités russes.

Il est marié à l'actrice Ivanna Diadiura et a trois enfants. Sa fille aînée Nazly est une actrice, danseuse et mannequin qui a notamment joué dans Haytarma.

Récompenses

  Ordre du Mérite de  (Ukraine), le 24 août 2017: pour sa contribution à la construction de l'Etat.
 Lauréat du prix d'État de Crimée, pour son rôle de Macbeth dans la pièce éponyme.
 Lauréat du Kyiv Pectoral Theatre Award, pour son rôle de Roméo dans la pièce Roméo et Juliette.
 Prix du meilleur rôle masculin lors  international du Bosphore, pour son rôle dans le film ukrainien Home de Nariman Aliyev.
 Lauréat du prix Vassyl-Stous en 2020.

Filmographie

Acteur

Références

Liens externes

Réalisateur ukrainien
Acteur ukrainien de cinéma
Naissance en décembre 1972
Prix Vassyl-Stous
Lauréat du prix national Taras-Chevtchenko

Akhtem Seitablayev


පංචායුධය යනු සිංහල ජන සමාජයේ දෙමාපියන් විසින් සිය කුඩා දරුවන්ගේ කරෙහි, ඉණෙහි පළඳවනු ලබන රත්තරනින් හෝ රිදියෙන් තැනූ අාභරණයකි.  අළුත උපන් බිළිඳෙකුගේ ගෙළේ පංචායුධයක් පැළැඳවීම, සම්මත මංගල කරුණක් ලෙස අතීත මාපියන් විසින් සළකන ලදී.

නාමය

පංචායුධ යන නාමයෙහි අර්ථය අායුධ පහක් යන්නයි. කුඩා දරුවන්ගේ පළඳවනු ලබන පංචායුධයේද අායුධ වර්ග පහක සංඛේත දැකගත හැකිවේ. පංචායුධයක අන්තර්ගත වන එම අායුධ වර්ග පහ වනුයේ,
ත්‍රිශූලය
කඩුව
දුන්න
සංඛය
පාරා වළල්ල වේ.

පැරණි බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ එන පංචායුධ කුමාරයාගේ කතාවද, මෙහි නාමය සමග සබැඳෙන බව විශ්වාස කෙරේ.

විශ්වාසය

අළුත උපන් බිළිඳු දරුවෙකුගේ ගෙළෙහි පංචායුධයක් පැළැඳවීමෙන්, එම දරුවා ඇස්‌වහ කටවහ දෝෂ, ග්‍රහ අපල දෝෂ අාදී අනෙකුත් පෙනෙන නොපෙනෙන දේෂ වලින් අාරක්ෂා වනු අැතැයිද, එසේම දරුවා තුල ඉන් තේජස ජනිත වේයැයිද, අතීත දෙමාපියන්ගේ විශ්වාසය විය.

කුඩා දරුවන්ගේ පමණක් නොව, උපදින දරුවාද ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ අරමුණින් අතීතයේ දී ගර්භනී මවුවරුන්ට ද පංචායුධ පළඳවා ඇති බව පැවසේ.

සබැඳි සිරිත්

පංචායුධයක් තැනීම හා  පළඳීම එකල සුභ නැකැත් අාශ්‍රිතව සිදු විය.

පංචායුධය තැනීම - බිළිඳු දරුවා උපන් දවසේම හෝ ඉපිද පස්‌වන දවසේදී (හෝ පසුව) පංචායුධය තනනු ලැබේ. එහිදී පිරිමි දරුවෙකු සඳහා මදටිය ප්‍රමාණයක බරට රත්රන් ප්‍රමාණයක්ද, ගැහැණු දරුවෙකු සඳහා ඉන් භාග ප්‍රමාණයක බරට රත්රන් ප්‍රමාණයක්ද ගනු ලැබූ බව සඳහන් වේ.

පංචායුධය ජීවම් කිරිම - සමහර ප්‍රදේශ වල තනනු ලැබූ, පංචායුධය පැළඳවීමට පෙර නිසි පිළිවෙත් පරිදි ජීවම් කිරීම සිදුවෙයි.

පංචායුධය පැළඳවීම - කුඩා බිළිඳු දරුවා ඉපදී මාස කිහිපයක් (සමහර තැන්හී එය ඉපිද දින පහත් දහයත් අැතුළත ලෙස දැක්වේ) ගිය පසුව (බොහෝ විට ඉඳුල් කට ගාන දිනයේදී), රත්‍රං පතක කැටයම් කරන ලද අායුධ පහ එනම් පංචායුධය ආභරණය, සුබ මුහුර්තයකින් සියලු චාරිත්‍ර විධි ඉටුකොට දරුවාගේ ගෙළ පැළඳවනු ලබයි.

ආශ්‍රිත

පංචායුධය


إينا زايدل Ina Seidel (ولدت في 15 سبتمبر 1885 في هاله – وتوفيت في 2 أكتوبر 1974 في إيبنهاوزن قرب ميونخ) هي شاعرة وروائية ألمانية.

حياتها

انتقل والداها بين نصف عام من ولادتها إلى براونشفايج. وهناك قضت سنوات طفولتها. وكان والدها طبيبا يدير المستشفى الدوقي das Herzogliche Krankenhaus، وانتحر بسبب المؤامرات من زملائه. وانتقلت الأم مع أطفالها إلى ماربورغ ثم إلى ميونخ. تزوجت إينا زايدل في عام 1907 ابن عمها الكاتب هاينريش فولفجانج زايدل (1876–1945). في عام 1919 ولد ابنها جورج زايدل والذي عمل مراسلا وناقدا وكاتب مقالات تحت أسماء مستعارة هي كريستيان فيربر وسيمون جلاس.

نشرت في عام 1930 أهم أعمالها وهي رواية الطفل المرجو Das Wunschkind، والتي بدأت كتابتها في عام 1914.
عينت في عام 1932 مع جوتفريد بن في الأكاديمية البروسية للفنون وكانت المرأة الثانية التي تعين فيها بعد ريكاردا هوخ. وقد انتقد هذا الاختيار في زمن جمهورية فايمار الكاتب اليساري التوجه بوريس فون مونشهاوزن، لكن رغم ذلك كانت قريبة منه شخصيا وسياسيا. وما لبثت أن اعتنقت مثله الأيديولوجية النازية. وعبرت عن عبادة الزعيم أدولف هتلر في قصيدتها Lichtdom التي تصل لذروتها في هذين السطرين:

جوائز حصلت عليها

 ميدالية جوته للفن والعلم 1932
 جائزة فرانتس جريلبارتسر من مدينة فيينا 1941
 جائزة فيلهلم رابه من مدينة براونشفايج 1949
 صليب الاستحقاق الاتحادي 1954
 الجائزة الفن الكبرى من ولاية نوردراين فيستفالن 1958
 المواطنة الفخرية من مدينة شتارنبيرج 1970
 عضوية الأكاديمية البروسية للفنون 1932
 عضوية الأكاديمية البافارية للفنون الجميلة 1948
 عضوية أكاديمية الفنون في برلين الغربية 1955

عائلتها

فيلي زايدل Willy Seidel

أخوها كان كاتبا،

وأختها أنه ماري زايدل Annemarie Seidel كانت ممثلة،

وأبو زوجها هاينريش زايدل Heinrich Seidel كان مهندسا وكاتبا.

من أعمالها

شعر

 قصائد 1914
 عائلة موتس (أشعار لرسوم لأويجن أوسفالد) 1914
 بجانب الطبول 1915
 الإكليل الكامل 1929
 مقابلة عزاء 1932

نثر قصصي

 الجسر وقصص أخرى 1930
 الطفل المرجو (رواية 1930)
 السر 1931
 طريق بلا إرادة 1933
 الحديقة الضائعة 1955
 ثلاث مدن في شبابي 1960
 لن أنساك يا برلين 1962

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من براونشفايغ
أشخاص من لوبين
أشخاص من هاله (سكسونيا-أنهالت)
روائيون ألمان في القرن 20
شاعرات ألمانيات
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كتاب من براونشفايغ
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1885
مواليد في هاله (سكسونيا-أنهالت)
وفيات 1974
كتاب من هاله (سكسونيا-أنهالت)

إينا زايدل


Fonogram, bir sesi ya da ses dizimini belirten yazılı biçimdir.

Örneğin alfabetik dillerde kullanılan harfler birer fonogramdır, çoğu zaman kendi başlarına ifade ettikleri bir kavram yoktur, kavramları ifade etmek için çıkarılan ses birimlerini belirlerler ve genelde başka fonogramlarla beraber anlamlı bir bütün oluştururlar. İdeogram terimi bunun zıddıdır.

Ayrıca bakınız
 fonem

Ses depolama ortamları
Edward devri

Fonogram


Adolphus Edward Shelley (1812 - ) est l'un des premiers fonctionnaires coloniaux britanniques et le premier vérificateur général de Hong Kong britannique.

Jeunesse
Shelley est le troisième fils de John Shelley (6e baronnet) de Michelgrove, Sussex. Il épouse sa femme Amelia en 1836 . Shelley vit dans le quartier riche de Blackfriars, à Londres, au début de sa vie en tant que marchand de charbon jusqu'à ce qu'il fasse faillite en 1839, et déménage dans la ville de Lower Halliford à Shepperton . Shelley part en Inde, au chômage, et fait la connaissance d'Edward Smith-Stanley (14e comte de Derby), alors secrétaire d'État à la Guerre et aux Colonies, qui lui fournit une lettre de recommandation au gouverneur de Hong Kong, John Francis Davis pour le poste de vérificateur général . De plus il est célèbre pour son concept de dieu donné linguistique.

Carrière politique
Shelley est nommé premier vérificateur général de la colonie de Hong Kong en 1844. Après son entrée en fonction, il donne son nom à une rue, Shelley Street. Il est remplacé après deux ans par le lieutenant-colonel William Caine lorsqu'il est décidé que le poste serait occupé par Premier secrétaire de l'administration en même temps .

Shelley est décrit dans une lettre du gouverneur John Francis Davis comme "dissipé, endetté, négligent, coupable de mensonge et tout à fait inapte à la haute fonction" . Dans une lettre de 1844 à James Matheson et Sir Alexander Matheson décrit Shelley comme un « escroc » . Après avoir quitté Hong Kong, Shelly est nommé vérificateur général adjoint des comptes de Maurice en 1847. Shelley meurt en fonction à Maurice en 1854 .

Références

Auditeur
Décès en mai 1854
Naissance en 1812

Adolphus Edward Shelley


Jérémie Battaglia est un réalisateur franco-canadien installé à Montréal et né en France, à Aix-en-Provence en 1983.

Il s'est fait connaître par son travail photographique et vidéo sur le mouvement étudiant de 2012 au Québec notamment par le biais du court métrage documentaire Casseroles.

Après avoir réalisé plusieurs webdocumentaires pour l'Office national du film du Canada et participé à la création de La Fabrique culturelle de Télé-Québec, il se concentre sur la réalisation de son premier long métrage documentaire, Parfaites, un film qui suit le parcours de l'équipe nationale canadienne de natation artistique pendant leur préparation pour les jeux de Rio. Il a depuis réalisé Le Frère, un court métrage mélangeant documentaire et animation ainsi que deux films documentaires pour Télé Québec : La goutte de trop et Que reste-t-il de nos vacances?

Il a réalisé en parallèle aussi de nombreux clips vidéos comme pour les chanteurs La Bronze ou Mat Vezio, des vidéos de danse mais aussi des conceptions vidéos pour des pièces de théâtre.

Filmographie
 2021 : La somme de nos rêves
 2021 : La Goutte de trop
 2019 : Le Frère
 2019 : Que reste-t-il de nos vacances ?
 2016 : Parfaites
 2013 : Toi, moi et la charte
 2012 : Casseroles

Clip vidéos

2022 : Mat Vezio - Grande Migration / Ciel Ecchymose
2020 : Mat Vezio - Tu ne sais pas comment le son voyage
2019 : Mat Vezio - Lifeguard
2016 : La Bronze - Cratère
2015 : La Bronze - Formidable

Récompenses et nominations
 Prix Iris 2021 : Gagnant meilleur court métrage documentaire pour Le Frère
 Finaliste Prix Iris 2017 : meilleur film, meilleure direction photo pour Parfaites
 Finaliste Prix Gémeaux 2017 : meilleur émission de sports, meilleure direction photo pour Parfaites
 Gagnant Best Documentary Film - Winter Film Award (2017) pour Parfaites
 Gagnant Best Cinematography - Covelite International Film Festival (2017) pour Parfaites
 Finaliste aux Gémeaux 2014 pour Toi, moi et la charte
 Gagnant d'un Prix Numix 2014 Meilleur production originale interactive - documentaire pour Toi, moi et la charte

Liens externes

Réals Québec

«La goutte de trop»: tout ça pour un verre d'eau » - Le Devoir - André Lavoie
« Le Frère de Jérémie Battaglia – un court métrage au parcours exceptionnel – maintenant disponible en ligne » - L'initiative
Le Frère de Jérémie Battaglia est disponible en ligne » - Le lien multimédia
Parfaites confirme son succès en France » - Le lien multimédia
Parfaites, finaliste aux prix Iris, sort en France » - Le lien multimédia
« Jérémie Battaglia : enrayer les préjugés envers la nage synchronisée » - Émilie Côté - La Presse
« Parfaites : rencontre avec le réalisateur Jérémie Battaglia » - Châtelaine - Isabelle Moreau

Notes et références

Réalisateur français
Réalisateur québécois
Naissance en mai 1983
Naissance à Aix-en-Provence

Jérémie Battaglia


Yer isimleri
Ramazanoğlu, Pendik
Ramazanoğlu, Çaycuma

Kişi isimleri
Ramazanoğlu Hüseyin Rıza Paşa Osmanlı Devlet adamı
Mehmet Niyazi Ramazanoğlu TBMM II. Dönem Mersin Milletvekili
Kadri Ramazanoğlu TBMM III. Dönem Adana Milletvekili
İsmail Hakkı Ramazanoğlu TBMM III. Dönem Mersin Milletvekili
Celal Ramazanoğlu  TBMM VIII. ve IX. Dönem İçel (Mersin), X. Dönem Hatay, XI. Dönem İstanbul Milletvekili
Yıldırım Mehmet Ramazanoğlu TBMM XXIV. Dönem Kahramanmaraş Milletvekili
Nalan Ramazanoğlu Türk sporcu
Mecdi Ramazanoğlu Türk Tıp profesörü
Mahmut Sami Ramazanoğlu Türk Din adamı

Diğer isimler
Ramazanoğulları Beyliği

Ramazanoğlu


Domenico Spada (* 15. September 1980 in Rom) ist ein Profiboxer im Mittelgewicht und bekennender Roma mit italienischer Staatsangehörigkeit.

Amateurkarriere
Als Amateur brachte er es auf 34 Siege, sechs Niederlagen und ein Unentschieden. Er wurde 1999 Italienischer Meister im Halbmittelgewicht und 2001 Italienischer Vizemeister im Mittelgewicht.

Bei der 15. Europameisterschaft der Junioren 1997 in Birmingham, startete er im Halbweltergewicht. Dort besiegte er in der Vorrunde den Armenier Alexander Dadian nach Punkten, unterlag jedoch anschließend im Viertelfinale dem Aserbaidschaner Sahib Bagirow nach Punkten. 1998 gewann er zudem die Goldmedaille im Weltergewicht beim 25. Gazeta Pomorska Turnier in Polen. Er schlug dabei im Finale den Ukrainer Andrei Scharikow vorzeitig in der zweiten Runde.

Im März 2000 gewann er beim jährlichen Multi Nations Tournament in England, die Goldmedaille im Halbmittelgewicht. Damit qualifizierte er sich automatisch für die im Mai ausgetragene 33. Europameisterschaft in Finnland. Dort unterlag er jedoch im Halbmittelgewicht startend, bereits in der ersten Runde dem Bulgaren Dmitri Usagin.

Im August 2000 gewann er im Halbmittelgewicht, den 19. Internationalen President's Cup in Indonesien.

Profikarriere
Noch im Jahr 2000 wurde er Profi und gewann 22 Kämpfe in Folge, davon 12 vorzeitig. Am 26. Dezember 2004 boxte er gegen Idd Kigula aus Tansania um den Junioren-Weltmeistertitel der IBF und gewann durch K. o. in der ersten Runde. Am 19. März 2005 verteidigte er den Titel durch t.K.o in der achten Runde gegen den ungeschlagenen Ukrainer Artur Bochuev.

Am 30. März 2006 gewann er durch t.K.o. in der zehnten Runde gegen Luciano Lombardi, den Italienischen Meistertitel. Am 14. November 2006 siegte er zudem durch t.K.o. in der siebenten Runde gegen den Mittelmeerraum-Meister der IBF Francois Bastient (29 Siege – 4 Niederlagen).

Am 15. Dezember 2006 gewann er in Hamburg durch t.K.o. in der achten Runde gegen den ungeschlagenen Mustafa Karagöllü und erhielt den Internationalen Meistertitel der WBC. In seiner ersten Titelverteidigung am 24. März 2007 in Hamburg, verlor er durch eine umstrittene Split Decision nach Punkten gegen Mahir Oral. Den Titel gewann er jedoch am 19. Oktober durch t.K.o. in der ersten Runde gegen Alpaslan Agüzüm (34-3) eindrucksvoll zurück. Anschließend verteidigte er den Titel am 15. April 2008 gegen den Belgier Jamel Bahki (16-1) und am 1. Juli selben Jahres gegen den ungeschlagenen Polen Mariusz Cendrowski (16-0).

Am 11. Juli 2009 boxte er in Nürburg um die interime Weltmeisterschaft der WBC, unterlag dabei jedoch dem ungeschlagenen Sebastian Zbik (26-0) nach Punkten. Auch den Rückkampf am 17. April 2010 in Magdeburg, verlor Spada nach Punkten.

Am 30. April 2011 scheiterte er in London beim Kampf um die Europameisterschaft der EBU, durch Punkteniederlage am ungeschlagenen Titelträger Darren Barker. Am 16. Juni 2012 sicherte er sich mit einem erneuten Punktesieg gegen Mariusz Cendrowski (22-3), den Weltmeistertitel in der Silberversion des WBC-Verbandes im Mittelgewicht.

Am 5. April 2014 boxte er in Mexiko gegen Marco Rubio (58-6) um die interime Weltmeisterschaft der WBC im Mittelgewicht, verlor jedoch durch K. o. in der zehnten Runde. Im Oktober 2014 unterlag er vorzeitig gegen Martin Murray (28-1).

Gegen Andrea Manco gewann er im Juni 2017 die italienische Meisterschaft im Mittelgewicht, welche er im Mai 2018 an Mirko Geografo verlor.

Weblinks

Einzelnachweise

Boxer (Italien)
Italiener
Geboren 1980
Mann
Roma (Person)

Domenico Spada


Rayya (en punyabí: ਰਈਅਾ) es una localidad de la India situada en el distrito de Amritsar, en el estado de Punyab. Según el censo de 2011, tiene una población de 14 506 habitantes.

Referencias

Localidades de Punyab (India)

Rayya


Anden juledag er en kortfilm fra 2000 instrueret af Carsten Myllerup efter eget manuskript.

Handling
Alfred og Erna har solgt gården og er netop flyttet ind til provinsbyen. Det er 2. juledag om formiddagen, og de venter hele familien til den årlige julefrokost – nu for første gang i det lille parcelhus. Alfred har det svært med den nye tilværelse, men han opdager, at han stadig har meget at miste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Anden juledag (film)


Hermes Marcondes Lourenço (Itapeva-SP, 04 de Março de 1973), por vezes creditado como Hermes M. Lourenço ou ainda Hèrmes Lôurenço, é um médico e escritor brasileiro.

Membro da Academia Brasileira de Médicos Escritores (ABRAMES), da Sociedade Brasileira de Médicos Escritores, da Academia de Letras de Goias e da Academia de Letras do Brasil (Seccional Araraquara), Hermes é, conforme a Revista Divulga Escritor, "o mestre nacional do suspense".

Já participou, como palestrante, de alguns dos principais festivais de literatura do país, como Bienal do Livro de Minas Gerais de 2016 e Salão do Livro Infantil e Juvenil de Minas Gerais de 2019.

Obras Publicadas
 Acadêmicos - Medicina
 2002 - Medicina e Parapsicologia - Uma União Fundamental [Editora Graph Set]
 2015 - Guia de Emergências Traumáticas e Clínicas (co-autor) [Editora letramento]

 Literatura

 Escritos incluídos em outros projetos
 Conto "Um processo de amor" transformado em um vídeo de curta-metragem pela Oficina Tela Brasil Itapeva
 Poesia "Criança Sem-Teto", incluído no livro "Sono dos Homens", do concurso "1987 - Ano Internacional dos SEM-TETO"
 Conto "Navio Fantasma", publicado na antologia Outras Águas, da Edições Agiraldo
 Conto "O Lago", publicado na antologia de poesias contos e crônicas da All Print Editora, especial para XIV Bienal do Livro – RJ
 Conto "Trabalhador", incluído na antologia I Prêmio Literário Trabalhador Brasileiro, da Fundação Instituto do Livro de Ribeirão Preto;
 Conto "Outras Águas", incluído na antologia XXIII Concurso Internacional Literário - Jubileu de Ouro SOBRAMES
 Soneto "Descontentamento", incluído na antologia "Um Soneto Para Machado de Assis", Litteris editora.
 Conto "Transparências", incluído na antologia "O Beijo: Antologia Literária", da Litteris editora.
 Conto "A Fada", incluído na antologia "Antologia de Poesias, Contos e Crônicas da All Print Editora", Especial XIV Bienal do Livro Rio
 Conto "O Ladrão de Sonhos", incluído na antologia "Cidade – Verso e Prosa (Volume V)".

Prêmios e Indicações

Honrarias
 2007 - Diploma de Honra ao Mérito Prof. Edison Oliveira Martho, da prefeitura de Itapeva por "serviços relevantes prestados ao município".
 2014 – Consagrado com o título de "Imortal da Academia de Letras do Brasil (Seccional Araraquara)"

Links Externos
 Website oficial
 Fundação Biblioteca Nacional Lista de Obras Publicadas

Escritores do Brasil
Médicos escritores

Hermes Marcondes Lourenço


ශක්තිය පිට කරන දොරටුව

පෙට්‍රෝලියම් (ජෝර්ජියස් ඇගිකෝලා හෙවත් ජෝර්ජ් බවන් නම් වූ ජර්මන් ජාතික ඛනිජ විද්‍යාඥයා Georg Bauer විසින් ලියන ලද ශාස්ත්‍රීය නිබන්ධනයේ 1556 දී පමණ "රොක්ඔයිල්" ගැන ප්‍රථමයෙන්ම සඳහන් විණි) රොක් ඔයිල් යනු ඉබේම, ස්වාභාවිකම නිපදවෙන වහා ගිනි ගැනෙන සුළු ද්‍රවයක් වන අතර එය පොළවේ පාෂාණමය ද්‍රව්‍යයක් ලෙස සැකසී ඇත. එය විවිධ අණුක බර ඇති, තවත් සංයෝග එකතු වී ඇති හයිඩ්‍රෝකාබන මිශ්‍රණයන්ගේ සංකීර්ණයක් ලෙස පවතී.

ඛනිජ තෙල්වල සංයුතිය

මිශ්‍රණයේ ඇති හයිඩ්‍රොකාබන අනුපාතය ඉතා විශාල වශයෙන් වෙනස් වන අතර බරෙන් 97% පමණ සැහැල්ලු තෙල් ද 50% පමණ බර තෙල් සහ ගල්කීල වේ.

බොරතෙල් හි ඇති හයිඩ්‍රොකාබන, ඇල්කේන , සයික්ලොඇල්කේන සහ විවිධ ඇරෝමැටික හයිඩ්‍රොකාබන වන අතර අනෙකුත් කාබනික සංයෝග නයිට්‍රජන්, ඔක්සිජන් සහ සල්ෆර් සහ ඉතා සුළු වශයෙන් යකඩ, නිකල් තඹ සහ වැනේඩියම් යන ලෝහවලින් ද සමන්විත වේ. නිෂ්චිත අණුක සංයුතිය සංයෝගයෙන් සංයෝගයට ඉතා විශාල වශයෙන් වෙනස් වන අතර රසායනික ද්‍රව්‍යයන්ගේ අනුපාතය තරමක් සීමිත සීමාවන් අතර පිහිටයි.ඒ මෙසේය.

කාබන් 83-87% ,හයිඩ්‍රජන් 10-14%, නයිට්‍රජන් 0.1-2%, ඔක්සිජන් 0.1-1.5%, සල්ෆර් 0.5-6%, ලෝහ <1000 ppm

බොරතෙල්හි පෙනුම එහි සංයුතියට අනුව විශාල වශයෙන් වෙනස් වේ. සමාන්‍යයෙන් ඒවා කළු හෝ තද දුඹුරු පාට වේ. (නැතහොත් එය කහ පැහැයෙන් තද කොළ පැහැතිය) සංචිත තුළ දී ඒවා සාමාන්‍යයෙන් ස්වාභාවික වායු සමඟ සම්බන්ධතා පවත්වයි. එය සැහැල්ලු පෙට්‍රෝලියම්වලට ඉහළින් ගෑස් ආවරණයක් ලෙස සෑදෙන අතර බර ඒවා සේලයින් වතුර ලෙස  සාමාන්‍යයෙන් ඊට යටින් පාවේ. බොරතෙල් අර්ධ ඝන තත්වයෙන් ද හමුවන අතර ඒවා වැල් සමඟ මිශ්‍ර වී ඇත. අතබස්තා තෙල් නිධියේ (කැනඩාවේ ඇති)වූ බොරතෙල් බිටූමන් ලෙස හැඳින්විය හැකිය.

පෙට්‍රෝලියම් විශාල පරිමාවන්ගෙන් භාවිතයට ගැනෙන්නේ ඉන්ධන තෙල් හා ගැසොලින් (පෙට්‍රල්) වශයෙනි. ඒවා ප්‍රාථමික ශක්ති ජනකයන් ලෙසට වැදගත් වේ. පෙට්‍රෝලියම් හි පරිමාවන් 84% පමණ හයිඩ්‍රොකාබන ශක්තියෙන් යුක්ත ඉන්ධන බවට පරිවර්තනය කරන අතර ඒවා නම් ගැසොලින්,ඩීසල්, ජෙට්, තාපනය සහ අනෙකුත් ඉන්ධන තෙල් සහ ද්‍රවීකරණය වූ පෙට්‍රෝලියම් ගෑස් වේ. (LP gas)

මේවායේ ඉහළ ශක්ති ප්‍රමාණයන් අඩංගු වී ඇත. පහසු ප්‍රවාහන හැකියාවන් සහ ඒ සම්බන්ධව ඇති විපුල ප්‍රයෝජන නිසා එය ලෝකයේ ඉතාම වැදගත් ශක්ති ප්‍රභවය වූයේ 1950 හි මැද භාගයේ දීය. පෙට්‍රෝලියම් බොහෝ රසායනික ද්‍රව්‍යයන්ගේ අමු ද්‍රව්‍යය වූ අතර ඹෟෂධ නිෂ්පාදනය අලවන ද්‍රව්‍ය, පොහොර, කෘමි නාශක සහ ප්ලාස්ටික් නිපදවිම ද ඊට ඇතුළත් වේ. ශක්ති ජනකයන් ලෙස භාවිතා නොවන 16% පමණ ප්‍රමාණය මේ නිෂ්පාදන සඳහා යොදා ගැනිණි.

ඉහළ ස්ට්‍රාටා හි පෘථිවි පෘෂ්ටයේ සමහර පලාත්වල සිදුරු සහිත ඛනිජ නිමැවුම් අතර ද පෙට්‍රෝලියම් හමු වී ඇත. එසේම තෙල් වාලුකා (තාර වාලුකා) වලද පෙට්‍රෝලියම් හමු වී ඇත. පෙට්‍රෝලියම් සංචිතවල ඇස්තමේන්තු කර ඇති පරිදි 140 km³ තුළ බැරල් ට්‍රිලියන 1.2 පමණද (වාලුකා නිධි නැතුව)440 km³ තුළ බැරල් ට්‍රිලියන 3.74 ද (වාලුකා නිධි සහිතව) ඇති බව දන්නා කරුණකි. දැනට දිනකට තෙල් භාවිතය මිලියන බැරල් 84  වන අතර (13.4×106 m3) වසරකට එය 3.6 km³ වේ. ශක්තිය ප්‍රදාන සහ ප්‍රතිදාන අනුපාතයට අනුව එය නියත වශයෙන්ම අඩු වන අතර ඒ අනුව පෙට්‍රෝලියම් නිපදවා ගැනීම ඉතා අපහසුය. නැවත සොයා ගත හැකි තෙල් සංචිත සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වී ඇත. සංචිතවල තෙල් පමණක් භාවිතා කරන්නේ යැයි උපකල්පනය කළහොත් වර්තමාන පරිභෝජන මට්ටම අනුව දැනට ගෙන ඇති සංචිත වසර 2039 දක්වා පමණක් සෑහේ. එය ගෝලීය ශක්ති අර්බුදයට මුල්වන හේතුවකි. කෙසේ වෙතත් මෙම ඇස්තමේන්තු වැඩි කිරීමට හෝ අඩු කිරීමට සාධක වන්නේ චීනයේ හා ඉන්දියාවේ සහ අනෙකුත් සංවර්ධනය වන රටවල පෙට්‍රෝලියම් සඳහා වැඩි වන ඉල්ලුම වේ. නව සොයා ගැනිම් - ශක්ති සංරක්ෂණය සහ වෙනත් ශක්ති ප්‍රභවයන් භාවිතා කිරීම සහ නව ආර්ථිකමය වටිනාකමකින් යුතුව භාවිතා කළ හැකි සාම්ප්‍රදායික නොවන තෙල් ප්‍රභවයන් සොයා ගැනීම ඊට ඇති විකල්ප ක්‍රමවේ .

තෙල්

ඛනිජ තෙල්


Sharon (formerly Hope) is a former village now incorporated into the municipality of the Town of East Gwillimbury, Ontario, Canada, formerly the Township of East Gwillimbury. The municipal offices of the town are in Sharon.

The community's most historic building is the Sharon Temple, once the meeting house of the Children of Peace (or Davidites). It is part of the musical, political, religious and architectural heritage of Ontario and is now a museum and National Historic Site of Canada. The museum hosts a number of concerts and educational programs, and has hosted the Words Alive Literary Festival since 2007.

In the mid to late 1980s, housing developments were built in the area around Sharon. Further developments have continued slowly around Sharon since 2002.

History
The village of Sharon grew around the farm of David Willson (Lot 10, Second Conc.), the leader of the Quaker denomination known as the Children of Peace. The Children of Peace constructed a series of meeting houses on Willson's farm, which became the core of the utopian community they called Hope. They changed the name to Sharon in 1841 (after the Sharon Temple) to acquire a post office.

Transportation
Sharon has bus service by York Region Transit (Route 50 Queensway), as well as commuter train service from GO Transit through East Gwillimbury Station in the southwestern corner of Sharon.

The area is served by Highway 404 which is accessed via the Green Lane interchange.  Before 2001, the nearest interchange was a couple of kilometres south at Davis Drive in Newmarket. Plans exist to extend the highway through East Gwillimbury and further north have been completed with highway now terminating at Woodbine Avenue in Ravenshoe, Ontario.

Surrounding communities
Queensville, north
Mount Albert, east
Newmarket south
Holland Landing, west

Government

At a local level Sharon is located in East Gwillimbury Ward 2 and represented by two town councillors.

See also
 List of communities in Ontario

External links
Town of East Gwillimbury

Communities in the Regional Municipality of York
East Gwillimbury

Sharon, Ontario


Quiñones del Río es una localidad del municipio de Carrizo de la Ribera, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Localización
Se encuentra en la ribera del río Órbigo. Las localidades más cercanas son: Huerga del Río, Armellada, La Milla del Río, Carrizo de la Ribera, Turcia y Astorga a 29 km.

Demografía
Evolución de la población
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=750|color_18=blue|nombre=Quiñones del Río|2000|69|2001|65|2002|62|2003|59|2004|56|2005|53|2006|57|2007|52|2008|49|2009|50|2010|54|2011|55|2012|54|2013|55|2014|55|2015|55|2016|51|2017|46|notas=}}

Historia
El nombre del pueblo coincide con el apellido de una poderosa familia que durante siglos dejó su impronta en la historia de la provincia de León. El año pasado trabajé durante meses en la traducción de la historia del concilio de Trento (1545-1563) escrita por el historiador norteamericano John W. O'Malley, que el Grupo de Comunicación "Loyola" publicará próximamente en español con el título ¿Qué pasó en Trento?. Un personaje clave de la última etapa de dicho concilio fue precisamennte Claudio Fernández Vigil de Quiñones , cuarto Conde de Luna, enviado por Felipe II a Trento como embajador suyo. Claudio Fernández de Quiñones se mostró inflexible en la defensa de los puntos de vista del rey y de la Iglesia española de entonces, y murió en Trento apenas terminado el concilio. Esto me obligó a informarme mejor sobre la historia de la familia Quiñones, e indirectamente a reflexionar sobre la historia de Quiñones de Río.
Por lo que hoy sabemos, el nombre del pueblo no tuvo originalmente nada que ver con el nombre de la familia de los condes de Luna. Quiñones del Río existía siglos antes de que la familia Quiñones hiciese su aparición en la historia. Por otra parte, tampoco el nombre de la citada familia parece haber tenido nada que ver con el nombre del pueblo, aunque algunos autores hayan querido hacer a los Quiñones oriundos de Quiñones del Río. A ello ha contribuido tal vez el hecho de que cerca del pueblo existan unas ruinas, llamadas "el Palacio", que podrían corresponder a una antigua casa de miembros de la familia Quiñones. Construida a finales del , en ella habría descansado Don Suero de Quiñones en su camino de vuelta a la ciudad de León tras el famoso "paso honroso" de Hospital de Órbigo en el verano de 1434. Esto último sería perfectamente posible, porque a partir del , cuando los Quiñones imponen un tributo especial a los agricultores de los pueblos de la ribera del Órbigo, se tiene constancia de que varios miembros de esta numerosa familia levantan casas en diversas poblaciones de la ribera. Este capítulo de la historia forma ya parte del pasado, pero los habitantes de los pueblos del Órbigo no deberíamos olvidar el hecho de haber permanecido sometidos a un tributo medieval nada menos que hasta 1931. Fue el último tributo de este tipo que suprimieron las Cortes Españolas a comienzos de la Segunda República, a petición de Vicente Flórez de Quiñones, un abogado leonés ‒y, dicho sea en honor a la verdad, emparentado con la familia Quiñones‒. Uno de los recuerdos más antiguos de mi niñez es la frecuencia con que mi abuelo hablaba de las veces que él mismo había transportado en su carro de bueyes el tributo del "pan del cuarto", expresión que entonces me resultaba totalmente incomprensible. Por lo que a las ruinas del "Palacio" se refiere, lo lógico sería realizar una pequeña excavación arqueológica. Solo así conoceremos el valor real que puedan tengan esos restos y tal vez aclarar un capítulo de la relación de Quiñones del Río con los Quiñones.

Etimología
Como otros muchos pueblos que hoy se alzan a orillas del Órbigo, la fundación ‒o refundación‒ de Quiñones de Río debió de producirse durante los siglos IX o X, cuando el reino de Asturias, convertido en reino de León, se extendió hacia el sur hasta sobrepasar la línea del Duero. Para asegurar su avance hacia el sur, los reyes de León, además de reconquistar las poblaciones más importantes de esa zona (como León, Astorga, Benavente y Zamora), impulsaron la repoblación del territorio recuperado. Con este fin, facilitaron el acceso a la propiedad de la tierra a grupos que decidían establecerse en tierras comunales todavía sin cultivar; si además de ocupar esas tierras, las escaliaban ‒es decir, las roturaban y ponían en explotación‒, el rey les otorgaba el derecho de propiedad sobre ellas. La abundancia de agua, de pesca y de caza debió de atraer al valle del Órbigo a pequeños grupos de repobladores, procedentes de Asturias y del mismo León, o incluso de grupos de personas que huían de la España musulmana y buscaban refugio en el norte. En este contexto empezó a utilizarse también la palabra "quiñón" ‒probablemente en su forma latina quinio/quinionem‒ para designar una "porción de tierra de labor", o "la tierra que una persona siembra en común con otras". Y no hay que olvidar que, en el contexto de la "repoblación", la iniciativa de establecerse en un determinado lugar era siempre fundamentalmente grupal, aunque estuviese impulsada o fuese dirigida por un individuo. Además, en este primer momento, la repoblación fue obra de agrupaciones de hombres libres, más bien que de personajes de la nobleza.

Estos datos nos permiten entender cómo pudo surgir el pueblo de Quiñones y por qué tomó ese nombre: a finales del , o principios del , un pequeño grupo de asturianos o/y leoneses ocupan ‒más exactamente "apresan"‒ una zona todavía sin cultivar al lado del río Órbigo, frente a Alcoba, roturan el terreno y para su explotación lo reparten en quiñones, que asignan a los miembros del grupo. Por tratarse de tiempos difíciles, el grupo en cuestión, del que lo desconocemos prácticamente todo, se ve obligado a construir un poblado mínimo para acoger a las aproximadamente 30 o 40 personas que lo integran. Ni siquiera sabemos si el nombre de "Quiñones del Río" lo escogieron explícitamente sus fundadores, o fue algo que simplemente se impuso por el uso como designación de lugar, para distinguirlo de las poblaciones vecinas. Una cosa es cierta: este nombre no tiene nada que ver con la familia de los Quiñones, que todavía tardará siglos en hacer su aparición en el escenario de las tierras del Órbigo.

Patrimonio
Esta es justamente la idea principal que me gustaría transmitir a quienes lean estas líneas, y de manera especial a los habitantes de Quiñones del Río: su pueblo esconde una auténtica "joya urbanística". Quiñones es un pueblo pequeño y sin pretensiones, lo que no impide que, dentro de su sencillez, su trazado urbanístico constituya una verdadera joya que merece la pena conocer, valorar y conservar. He de confesar que si mis ojos percibieron un día la peculiaridad del trazado de las calles de Quiñones no fue por haber corrido de niño por ellas, sino por haber estado en contacto con restos arqueológicos de pequeñas poblaciones de la antigua Palestina e Israel.

La originalidad del trazado urbanístico de Quiñones consiste en lo siguiente: El núcleo urbano del pueblo está constituido por las casas que forman el triángulo determinado por las calles Real, de la (antigua) Presa y de la Ermita. La base de dicho triángulo, correspondiente a la calle de la Presa, mide 97 metros, y sus lados, correspondientes a las calles Real y de la Ermita, miden respectivamente 80 y 85 metros. El número total de casas que forman esta estructura compacta, sin brechas ni resquicios, es muy pequeño: aproximadamente 15. Curiosamente, el número 15 está relacionado con el significado literal del término latino quinio/quinionem, del que muy probablemente se derivó el término castellano "quiñones", que literalmente significa "reunión de cinco": en nuestro caso, tres veces cinco. En la ctualidad las tres calles que rodean el triángulo cuentan con casas a ambos lados, pero originalmente no fue así. El poblabo original contaba simplemente con un camino de ronda, que daba la vuelta al pueblo, pero carecía de calles propiamente dichas. En caso de peligro, sus habitantes podían encerrarse en sus casas e impedir que los extraños penetrasen en el interior del poblado, al menos de momento y por sorpresa. Además, el triángulo urbano contaba con otra ventaja: en su interior disponía de espacio libre, que los vecinos podían aprovechar como huerto o zona de descanso para personas o animales. En la actualidad, gracias a los mapas fotográficos de Google, podemos echar una ojeada al triángulo de Quiñones y a su espacio libre interior, hoy día irregularmente repartido entre los vecinos.
La única construcción realmente antigua que en la actualidad se levanta en el pueblo sin formar parte del triángulo central es la ermita de San Antonio, situada a escasos metros del ángulo noroeste del triángulo, lo que sin duda demuestra que cuando se construyó la ermita el trazado urbanístico del pueblo estaba ya completo. Desde tiempo inmemorial, los habitantes de Quiñones acudieron para los servicios religiosos al templo edificado en medio del campo entre La Milla, Huerga y Quiñones, lo que explicaría que en el primer momento no considerasen necesario reservar espacio para construir una iglesia una iglesia propia dentro del triángulo.

Al establecerse a orillas del río Órbigo, los repobladores de Quiñones del Río se enfrentaron a problemas muy graves, sobre todo de seguridad. Era un lugar carente de defensas naturales ‒por ejemplo, no había ni montañas ni siquiera colinas de difícil acceso‒ y desde luego tampoco había fortalezas o castillos cercanos en que pudieran refugiarse en caso de peligro. Por este motivo, la idea de dar a su poblado la forma de un triángulo cerrado, con zonas libres en su interior, fue una solución original, valiente y netamente social y comunitaria, porque se buscó la protección del grupo por encima de todo.

En síntesis: el plano urbanístico de Quiñones representa una auténtica reliquia del pasado, muy probablemente de la época de la repoblación (siglos IX-X). Y la conserva por dos motivos: porque a lo largo de los siglos ha demostrado ser una solución práctica y funcional, y porque Quiñones no ha experimentado nunca un desarrollo urbano desmesurado.

Referencias

Localidades de la Ribera del Órbigo
Localidades de Carrizo

Quiñones del Río


විනිසුරු තෙලිපලෙයි වනරාජා රාජරත්නම් (1920 දෙසැම්බර් 21– 1994 ජනවාරි 15) ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රමුඛ දෙමළ නීතිඥයෙක්, විනිසුරුවරයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක් විය. ඔහු සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකු, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ද විය.

ළමා අවධිය
රාජරත්නම් උපත ලැබුවේ 1920 දෙසැම්බර් 21 වැනිදාය. ඔහු යාපනයේ ප්‍රොක්ටර්වරයෙකු වූ ටීසී රාජරත්නම්ගේ පුත්‍රයාය. ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබුවේ මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයෙන්. පාසලෙන් පසු ඔහු විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර බටහිර සම්භාව්‍ය හා නීතිය පිළිබඳ ගෞරව උපාධියක් ලබා ගත්තේය.

වෘත්තීය
රාජරත්නම් ලංකාවට පැමිණීමට පෙර එක්සත් රාජධානියේ නීතිඥ වෘත්තියේ යෙදී සිටි අතර එහිදී ඔහු දිගටම නීති කටයුතු කළේය. ඔහු සතාසිවම් සහ බිබිලේ මන්ත්‍රී ඝාතන නඩු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළේය. පසුව ඔහු අධිකරණ සේවයට සම්බන්ධ වූ අතර 1970 දී සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකු බවට පත්විය. ඔහු 1972 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත් කරන ලද අතර ඔහු වසර හයක් එම තනතුර දැරීය.

පසුකාලීන ජීවිතය
විශ්‍රාම යාමේදී රාජරත්නම් පොත් දෙකක් ලිවීය: කාර්මික නීතිය පිළිබඳ අත්පොතක් සහ වතු කම්කරු අත්පොත .  ඔහු විසින් The Bhutto Trial ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර ඒ සඳහා ඔහුට පකිස්ථානයෙන් Hilal-e-Quaid-i-Azam ගෞරවය හිමි විය.  1989 දී ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස පාර්ලිමේන්තුවට පත් විය.

රාජරත්නම් 1994 ජනවාරි 15 වන දින වයස අවුරුදු 73 දී මිය ගියේය

යොමු කිරීම්

1994 මරණ
1920 උපත්

තෙලිපලෙයි රාජරත්නම්


An Ornithidium histrionicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Ornithidium histrionicum in nahilalakip ha genus nga Ornithidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithidium

Ornithidium histrionicum


Tokat, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan ildir. Kuzeyde Samsun, kuzeydoğuda Ordu, doğu ve güneyde Sivas, güneybatıda Yozgat ve batıda Amasya illeriyle komşudur. İlçelerinden Yeşilyurt ve Sulusaray İç Anadolu Bölgesi'nde kalır.

1943 yılında Erbaa, 1944'te Artova ve Turhal, 1954 yılında Almus, 1987 yılında Pazar ve Yeşilyurt, 1990 yılında ise Sulusaray ve Başçiftlik ilçeleri kurulmuştur.

Şubat 2021 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 12 ilçe, 37 belediye ile bu belediyelerde 315 mahalle ve ayrıca 613 köy vardır. İl merkezinin denizden yüksekliği 630 m.'dir.

Etimoloji
Yerleşim; Bizans dönemi adıyla Komana, Yunanca Τοκάτη, Ahameniş İmparatorluğu dönemi adıyla Kah-Cun, Selçuklu Devleti döneminde Dar Ün-Nusret, Moğollar döneminde Sobaru adlarıyla yer almıştır. Bizanslı coğrafyacı İeroklis Sinekdimos MS 6. yüzyılda Kapadokya'da Eudokia adlı bir kent yer aldığını bildirmiştir. Evliya Çelebi kentin adını Türkçe etimolojiyle arpası bol olduğu için atların doymasına karşılık Tok-at, Osmanlı tarihçisi İsmail Hakkı Uzunçarşılı "surlu şehir" manasına gelen Toh-kat olarak açıklamış, Özhan Öztürk ise Pontus adlı çalışmasında Avesta'da "ülke, şatraplık" anlamına gelen ve ilk olarak MÖ 6. yüzyılda Ahameniş İmparatorluğu döneminde Kapadokya için kullanılan "Dahyu" kelimesinin Rum ağzında bozulmuş formu "Dokeia" kelimesinin zamanla Tokat'a dönüştüğünü iddia etmiştir.

Tarih

İlk çağlarda Togayıtlar'ca kurulduğuna inanılan Tokat, Hititlerin, Asurluların, Hurriler ve Kimmerlerin egemenliğinde kaldıktan sonra sırasıyla Perslerin, Büyük İskender dönemi Makedonyalıların, Kapodokya Krallığının ve buraya "Comana Pontica" adını veren Pontus Krallığı'nın yönetimine geçti. MÖ 65'te Romalıların ve sonrasında Bizans Devletinin egemenliğine girmiştir. Bizans-Sasani ve Bizans-Arap savaşlarında kritik öneme sahip olan Tokat Kalesi, Malazgirt Zaferi'nden sonra Danişmentlilerin yönetimine (1071) daha sonra ise Anadolu Selçuklularının (1150) eline geçmiş kentin güneybatısında, 750 metre yüksekliğindeki Hisartepe üzerinde bulunmaktadır. Tokat Kalesi'ne ait en eski izler 5 ya da 6. yüzyıla ait olup kalenin bu yıllarda var olduğu bilinmektedir. İoannis Hrisostomos (Altın ağızlı Yuhanna, Aziz ve erken dönem Hristiyan Kilise babası), Konstantinopolis'ten sürgüne Aladağlar'da bulunan Cocysus şehrine giderken burada ölmüştür.

Coğrafya

Deveci dağlarının orta kesiminin kuzey yamaçlarından doğarak soldan Yeşilırmak'a kavuşan bir akarsu vadisinin yamaçlarında kurulmuş olan kent, çok engebeli bir bölgede Orta Karadeniz kıyılarını ve İç ve Doğu Anadolu Bölgesi'ne bağlayan önemli yolların kavşağında eski bir yerleşme Tokat; kuzeyinde Samsun, kuzeydoğusunda Ordu, güneyinde Sivas, güneybatısında Yozgat, batısında: Amasya ili ile çevrilidir. İlin toplam yüzölçümü: 10.071 km²'dır. Kapladığı alan açısından Türkiye topraklarının % 1.3'ünü kapsar. Denizden yükseltisi 623 metredir. Coğrafi Koordinatları: 39° 51' – 40° 55' kuzey enlemleri ile 35° 27'- 37° 39' Doğu boylamları arasındadır. Tokat'a bağlı Taşova ilçesi, 1953 senesinde Amasya'ya bağlanmıştır. Merkez ilçe dahil 12 ilçenin yanında 77 belde ve 632 köy mevcuttur. Merkeze bağlı 41 mahalle, 103 köy ve 9 belde bulunmaktadır. Yüzölçümü bakımından Tokat'ın en büyük ilçesi Zile'dir. En yüksek nüfusa sahip ilçe ise Erbaa'dır.

Belli başlı akarsular Yeşilırmak, Tozanlı Kolu, Kelkit Kolu, Çekerek Kolu, Tokat Kolu, Kuruçay Kolu, Güllin Kolu, Darı Deresi Kolu, Cırcır kolu olup bilinen dağlar arasında Erdem Kırı (2183), Mamu (1770 m), Yaylacık (1620 m), Deveci (1892 m), Bugalı (1945 m), Dumanlı (2200 m), Çamlıbel (2020 m) ve Akdağ (1900 m) bulunur. Yine bilinen ovalar Kazova, Omala Ovası (Gözova), Turhal Ovası, Niksar Ovası, Erbaa Ovası, Artova Ovası, Zile Ovası, Tokat Ovası, Pazar Ovası ve Yazıbaşı Ovası'dır.

İklim
Tokat İli; İç Anadolu Bölgesi İklimi, İç-Doğu Anadolu İklimi, Karadeniz iklimi ve Orta Karadeniz iklimi arasında bir geçit özelliği gösterir. Uzun yıllar ortalamasına göre yıllık ortalama sıcaklık; en düşük 8,1 °C en fazla 14,2 °C'dir. Uzun yıllar ortalamasına göre ortalama yağış; 381,7 mm ile 586,2 mm arasındadır. Ortalama nispi nem; % 56 ile % 73 arasında değişmektedir. Yağışlar aylara göre farklılıklar göstermektedir.

Yönetim

Tokat'ın İlçeleri
04 Şubat 2020 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 12 İlçe, 37 belediye, bu belediyelerde 315 mahalle ve ayrıca 613 köy vardır.)

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Tokat Valisi, 1969-Korgan doğumlu Numan HATİPOĞLU'dur. 12.5.2022/209 sayılı kararla Gaziosmanpaşa Kaymakamı iken atanmıştır.

Tokat Belediye Başkanı, 1977-Tokat doğumlu Eyüp Eroğlu (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %48,80 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Tokat İl Genel Meclisi üye sayısı, 20 AK PARTİ, 12 MHP, 7 CHP ve 1 BBP olmak üzere 40'dır. Tokat Belediye Meclisi ise 18 AK Parti, 8 MHP ve 5 İYİ Parti olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Tokat'ı temsilen TBMM'e AKP'den 3 milletvekili (Yusuf Beyazıt, Mustafa Arslan, Özlem Zengin), CHP'den 1 milletvekili (Kadim Durmaz) ve MHP'den 1 milletvekili (Yücel Bulut)seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Tokat ili nüfusu: 596.454'dır. Bu nüfusun % 80, 09'u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 10.044  km2'dir. İlde  km2'ye 59 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  103'dir.) İlde yıllık nüfus % 1,01 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe(% 0,83)-  Başçiftlik(-% 20,43)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 12 İlçe, 37 belediye, bu belediyelerde 316 mahalle ve ayrıca 614 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Ekonomi

Tokat halkı geçimini tarım, hayvancılık ve ticaretle sağlar. Büyük şehirlerin kalabalık nüfusu, yüksek binaları ve boğucu havalarının aksine Tokat insanı kendine bağlayan düzenli şehir yapısı, sayısız doğa güzellikleri, ekonomik alışveriş koşulları ile huzurlu bir yaşam için ideal bir şehirdir. Halkının büyük çoğunluğu Müslüman olup şehirde Sünni ve Alevilerde yoğunluktadır. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanan Tokat'ın ticaret ve sanayi ise il merkezinde yoğunlaşmıştır. Tokat Organize Sanayi Bölgesi şehrin tek sanayi faaliyetinin sürdürüldüğü alandır. Yine bulunduğu coğrafi konum ile tarıma yatkın bir şehirdir. Tarım üretiminde domates, biber, vişne, kiraz, patates, üzüm ve şekerpancarı bölge üretiminde en fazla payı alan ürünlerdir. Küçükbaş, büyükbaş hayvan varlığı ve arı kovanı sayısı bakımından önemli bir paya sahiptir.

Tokat'ta nüfusun %5'i endüstri alanında çalışmaktadır. Yem, kereste, lastik ayakkabı, alüminyum fabrikalarının yanı sıra, bakır işleme atölyesi, ziraat aletleri imalathanesi ve sanayi kuruluşlarının faaliyet gösterdiği Tokattaki en bilinen fabrikalar Dimes Meyve Suyu Fabrikası, Olca Salça Fabrikası, Eser Salça Fabrikası, Samaş Bentonit Fabrikası ve Turhal Şeker Fabrikası'dır.

Sağlık
Tokat'ta toplam biri merkezi olmak üzere 15 hastane bulunmakta, Almus Devlet Hastanesi, Tokat Devlet Hastanesi, Tokat Ağız ve Diş Sağlığı Merkezi, Tokat Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi, Reşadiye Devlet Hastanesi, Erbaa Devlet Hastanesi, Niksar Devlet Hastanesi, Zile Devlet Hastanesi, Turhal Devlet Hastanesi, Artova Entegre İlçe Hastanesi, Tokat Özel Medical Park Hastanesi, Gaziosmanpaşa Üniversitesi Araştırma Hastanesi, Başçiftlik Entegre İlçe Hastanesi, Pazar Entegre İlçe Hastanesi, Yeşilyurt Entegre İlçe Hastanesi ve Sulusaray Entegre İlçe Hastanesi bulunmaktadır.

Ulaşım

Tokat'a ulaşım, tren ve karayolu ile sağlanabileceği gibi, eski Tokat valilerinden Recep Yazıcıoğlu'nun girişimleriyle 1988-1990 tarihlerinde 1700 metrelik piste kavuşan Tokat Havalimanından da yapılabilmektedir. Tokat'a en önemli ulaşım biçimi Erbaa ile Reşadiye ilçe merkezleri içinden geçen, Tokat şehir merkezine bağlantısı olan  yoludur. Tren yolu ulaşımının da önemli bir yere sahip olduğu ilde Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları'nın (TCCD) düzenlediği Samsun-Kalın demiryolu tren seferleri kuzeyde Samsun, güneyde Sivas'a uzanır.

Konum

Kültür

Turistik yerler

Köklü tarihi, üzerinde birçok medeniyetin hüküm sürmesi ve insanlığın ilk yerleşim yerlerinden olmasından dolayı birçok turistik yerin yer aldığı kentin merkezinde yer alan Tokat Kalesi ile ilçesinde yer alan Zile, Niksar ve Turhal kaleleri yerli ve yabancı turistin uğrak yeri olup, Mustafa Kemal Atatürk'ün geçici olarak ulusal mücadele yıllarında konakladığı Latifoğlu Konağı müze evi, II. Abdulhamid'in tahta çıkışının 25. yılı şerefine yaptırılan tarihi Tokat Saat Kulesi, tarihi Gök Medrese kent merkezinde bulunur. Tokat il Merkezinde bulunan Anadolu'da yapılan ilk medrese olarak bilinen Yağıbasan Medresesi, ilk onarımı 1678 yılında yapılan Tokat Ulu Camii aynı adla Niksar ilçesinde bulunan diğer camii, Pazar ilçesinde bulunan tarihi Pazar Kervansarayı ve Ballıca Mağarası bulunur. Turhal ve Pazar ilçe sınırları dahilinde bulunan Kaz Gölü, yerli ve göçmen kuşların yuvalanma, kuluçkalaşma alanıdır. 108 çeşit kuş türü yaşam kaynağıdır.

Sulusokak tokat ili eski kent merkezini ve ticaret merkezini oluşturan içerisinde tarihi eserleri barındıran önemli bir sokaktır.

Sulusaray ileçesinde bulunan Sulusaray kaplıcalarında doğal termal su kaynağı bulunmaktadır.

Suluhan tokat il merkezinde yer almaktadır. Günümüzde aşevi olarak kullanılıyor.

Sunguriye Türbesi Tokat ili Niksar ilçesi Halil Efendi Sokağında bulunmaktadır.

Sık Dişini Helası İl merkezinde yer almaktadır. Ayrıca Seyir Tepe Tesisleri de Tokat merkez de bulunmaktadır.

Sen Timur Türbesi de 14.yy'a ait tarihi bir türbedir.

 Maşathöyük Çivi Yazıları
 Hıdırlık Köprüsü
 Sümbülbaba Zaviyesi
 Taşhan Çarşısı
 Komana Pontika Antik Kenti
 Koza Han
 Reşadiye Zınav Gölü mesire yeri
 Reşadiye Yolüstü kasabası Delik kaya mağarası
 Tokat Müzesi
 Kelkit Çayı
 Halaçlı Köyü Yazlıkları
 Sulusaray Sebastopolis Antik Kenti
 Zile Elbaşıoğlu Camii
 Zile Boyacı Hasanağa Camii
 Zile Bedesten Camii
 Sultan hamamı
 Eski Zile Osmanlı Evleri ve Konakları
 Zile Yeni Hamam duvarındaki Osmanlı minyatür mimarisi Serçe Sarayı
 Zile Tacettin İbrahim Paşa (Şehir) Hamamı
 Zile Esvap Çayı
 Zile Uzun Çarşı
 Pazar Ballıca mağarası
 Niksar Çamiçi Yaylası
 Almus Barajı ve yaylaları
 Reşadiye Kaplıcaları
 Başçiftlik Yaylaları
 Zile Kalesi
 Kaz Gölü
 Selemen Yaylası
 Yazmacılar Hanı
 Sefer Paşa Mescit ve Türbesi

Mutfak
 Tokat kebabı
 Tokat çemeni
 Tokat gözlemesi
 Tokat keşkeği
 Zile batı
 Tokat yaprağı
 Tokat salçası
 Tokat kuşburnusu
 Tokat pağacı
 Zile pekmezi
 Niksar cevizi ve cevizli çöreği
 Madımak

Halk Oyunları ve Türküler
 Yandım Tokat Yandım

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, futbolda Tokatspor, 3.lige düşmüştür. Erbaaspor 3. Ligde, Turhalspor BAL'da kalmışlardır. Kadın futbol 3. Liginde 3 takımı vardır. Erkek voleybol süper Liginde Tokat Belediye Plevnespor lig 6.sı olmuştur. Niksar Belediyespor 1. Ligde yer alırken, kadın ve erkek voleybol 2. Liginde birer takımı daha vardır. Hentbol erkekler 1. Ligindeki takımı Tokat Gençlikspor'dur. 2.ligde bir takım daha vardır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda 3.turda Nazilli Belediyespor'a, Erbaaspor 4.turda MKE Ankaragücü'ne elenmiştir.

Kupa Voley Erkekler'de Tokat Bld. Plevne, çeyrek finalde Galatasaray'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Gaziosmanpaşa Stadyumu (5.762), Hüseyin Akbaş Spor Salonu (2.500), Ali Şevki Erek Yüzme Havuzu 750) ve IAAF Sertifikalı Atletizm Pisti.

Medya kuruluşları
Tokat ilinin Türksat üzerinden yayınları gerçekleştirilen televizyon kanalları İlke TV (Türksat yayını şu anda vardır.), Kanal 60, SRT, Tokat Radyo TV'nin (Türksat yayınları şu anda yoktur.) yanı sıra ilçelerinde de yerel yayın yapan kanallar var olup kentte günlük yayınlanan belli başlı gazetelerin başında Anadolu'nun Sesi, Tokat Gazetesi, Bakış Gazetesi, Hürsöz Gazetesi, Memleketim Tokat Gazetesi ve Tokat Haberci Gazetesi gelir. Ayrıca, son dönemde internet üzerinden yayın yapan Tokatguneshaber.com,Hursoz.com.tr, Tokattan.com,Tokatsehirgazetesi.com ve Tokattan.net gibi sanal basın kuruluşları yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Tokat valiliği
 Tokat İl Özel İdare Yol Haritaları
 Tokatlılar Derneği

Tokat (il)