La Corte Suprema de Justicia de Venezuela fue el máximo órgano del sistema judicial de Venezuela y la cabeza del Poder Judicial en Venezuela hasta 1999, cuando es sustituida por el Tribunal Supremo de Justicia.

Historia
La Corte Suprema de Justicia fue creada bajo la Constitución de 1811, como órgano encargado de regir el Poder Judicial de la Confederación presidida por el doctor Francisco Espejo, y demás tribunales subalternos y juzgados inferiores que el Congreso estableciere en el territorio de la Unión.

En la constitución de 1830, estableció la Corte Suprema de Justicia, formada por cinco miembros, denominados Ministros, con carácter vitalicio, que serían propuestos por el Presidente de la República a la Cámara de Representantes y por esta al Senado, para su elección. La Constitución de la Gran Colombia de 1821, sigue el mismo sistema de la constitución de 1819, de Angostura.

La constitución de 1830, de carácter centralista crea la Corte Suprema de Justicia, integrada por Ministros manteniendo el mismo sistema de elección de 1819.

En la Constitución Federal de 1864, sancionada luego del triunfo de la Guerra Federal, establece el sistema federal. Se crea la Alta Corte Federal, integrada por cinco miembros electos por el Congreso y propuestos por las legislaturas de los Estados. A tal fin la Legislatura de cada Estado debería presentar al Congreso una lista en número igual al de las plazas que debían proveerse y el congreso declaraba electos a quienes reunieran más votos de las presentaciones reunidas. La Corte que fue creada en 1864 no tenía funciones de casación, pero en 1876, el Congreso de la Unión sancionó la primera ley de casación nacional.

En la constitución de 1904 se fusionaron ambas Cortes bajo el nombre de Corte Federal y de Casación, calificado de Tribunal Supremo de la Federación de los Estados, integrado por siete miembros denominados vocales y elegidos por el Congreso. Las Constituciones siguientes, de 1909, 1914, 1922, 1925, 1928, 1929, 1931 y 1936, mantienen esa fusión; si bien la reforma parcial de esta última Constitución, efectuada en 1945, elevó a diez el número de miembros de la Corte Federal y de Casación. El 23 de enero de 1961 se dicta una nueva Constitución, en la cual se fusionan las dos Cortes, Federal y de Casación, en la Corte Suprema de Justicia.

Disolución
El 14 de agosto de 1999 se instala la Asamblea Nacional Constituyente para redactar una nueva constitución, pero el 5 de noviembre de 1999, a pocos días de concluir su trabajo, la Asamblea Nacional Constituyente eliminó la Corte Suprema de Justicia para dar paso a una nueva institución: el Tribunal Supremo de Justicia, con autonomía financiera y funcional divididas en seis Salas.

Magistrados

 Joaquín Gabaldón Márquez (1958 y 1962)
 Carlos Acedo Toro (presidente entre 1969 y 1974)
 Cecilia Sosa (1989-1999, presidente entre 1996 y 1999)
 Ezequiel Monsalve Casado
 Sonia Sgambatti

Véase también

Palacio de las Academias
Poder Público Nacional (Venezuela)
Tribunal Supremo de Justicia de Venezuela
Constitución de Venezuela
Anexo:Magistrados del Tribunal Supremo de Justicia de Venezuela

Referencias

Arquitectura neogótica en Venezuela

Corte Suprema de Justicia de Venezuela


Daniel Pavlović (; n. 22 aprilie 1988) este un fotbalist profesionist bosniac care joacă pe postul de fundaș stânga pentru Perugia și echipa națională a Bosniei și Herțegovina.

Cariera pe echipe
Pavlovic a început și-a început cariera de fotbalist profesionist pentru SC Freiburg II și și-a petrecut primii ani la echipe de liga inferioară, cum ar fi FC Schaffhausen și 1. FC Kaiserslautern, până în 2010, când a semnat pentru Grasshopper. Pavlović și-a făcut un nume după ce a jucat pentru cel mai titrat club din Elveția, rămânând acolo timp de cinci sezoane, fiind căpitanul echipei în ultimul.

El a fost împrumutat timp de un an de nou-promovata Frosinone din Serie A în vara anului 2015.

În iulie 2016, Pavlovic a semnat un contract pe doi ani Sampdoria.

La 31 august 2017, Pavlović a fost împrumutat la Crotone.

După încheierea contractului de împrumut din iunie 2018, s-a întors la Sampdoria, însă nu i-a mai fost prelungit contractul.

La 21 martie 2019, Pavlovic a semnat cu echipa de Serie B Perugia până la 30 iunie 2019, cu o opțiune de prelungire pentru încă 2 sezoane.

Cariera la națională
Pavlovic a jucat pentru Elveția, țara de naștere, la mai multe echipe tineret. Cu toate acestea, el a decis să reprezinte Bosnia și Herțegovina la nivel înalt și a primit aprobarea FIFA în decembrie 2016.

La 25 martie 2017, Pavlovic și-a făcut debutul internațional pentru Bosnia și Herțegovina într-o victorie convingătoare scor 5-0 asupra Gibraltarului.

Referințe

Fotbaliști ai 1. FC Kaiserslautern
Fotbaliști internaționali bosniaci
Fotbaliști bosniaci
Fotbaliști elvețieni
Oameni în viață
Nașteri în 1988

Daniel Pavlović


Dorina Chiriac () este actriță de film, radio, televiziune, scenă și voce română.

Biografie
Dorina Chiriac a absolvit UNATC.

Viață personală
Dorina a fost într-un parteneriat cu Florin Piersic Junior, cu care are o fată, Sonia Piersic.

Filmografie
 De-aș fi Peter Pan (1992) – interpreta fragmentelor muzicale cântate de Peter Pan
 Furia (2002) – Mona
 Niki Ardelean, colonel în rezervă (2003) – Angela Tufaru, fata colonelului

 Moromeții 2 (2018) - Mărioara Bâzdoveică
 #Selfie 69 (2016)
 La urgență (2006)
 Fix Alert (2005)
 Amen (2002)
 După-amiaza unui torționar (2001)
 Terminus paradis (1998)
 Milionar...la minut (1992)
 Eminescu versus Eminem (2005)

Dublaj
 Fetițele Powerpuff - Bubbles (Cartoon Network)
 Eliot Kid - alte voci (Cartoon Network)
 Gemenii Cramp - Domnișoara Hissy, Doamna Parson (Cartoon Network)
 O fermă trăsnită - alte voci
 Clubul lui Mickey Mouse - alte voci (Disney Channel)
 Baby Looney Tunes - Petunia (Boomerang)
League of Legends - Jinx
Ralph Strică-Tot - Vanilina
Ralph Rupe Netu' - Vanilina (cântând și vorbind)

Teatru

Referințe

Legături externe
 Dorina Chiriac  pe CinemaRx
 Dorina Chiriac pe CineMagia
 Dorina Chiriac pe IMDb
 Dorina Chiriac pe Port.hu
Biografie
 Dorina Chiriac BiografieFamouswhy.ro
 Dorina Chiriac: supradoză de charismă  Alina Vilcan,19 decembrie 2013, One.ro
Interviu
 Dorina Chiriac: "Nu aș schimba o secundă din ce am trăit" 17 aprilie 2016, Monica Andronescu, ZiarulMetropolis.ro
 Interviu cu Micul Prinț. Dorina Chiriac: Ar trebui să investim mai multă încredere în copiii noștri. Doar așa putem evita să le predăm fricile noastre de Didona Goanță , 21 februarie 2017, romanialibera.ro
 Dorina Chiriac: N-am trecut si n-am viitor 2 iunie 2015, revistatango.ro
 Dorina Chiriac: Acolo unde găsești constant iubire si încredere, acolo e familia de Alice Năstase Buciuta, 19 martie 2017, revistatango.ro
 Dorina Chiriac, actrița-cameleon 29 iulie 2009, adevarul.ro

Nașteri în 1973
Nașteri pe 21 ianuarie

Actori români în viață
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Bucureșteni

Dorina Chiriac


De 10 ani tot în familie este primul album best-of al trupei La Familia (sau Sișu & Puya), și a fost lansat pe data de 23 iunie 2007, la casa de discuri Roton / R.U.L. (Roton Urban Label), iar albumul reprezintă cei aproximativi 10 ani scurși de la lansarea albumului de debut, intitulat Băieți de cartier. Albumul conține în total 19 piese, dintre care 16 piese care au ajuns cu bine din prima la urechile ascultătorului, și 3 piese noi intitulate Tot în familie, Am un plan (varianta 2007) (varianta originală fiind pe albumul Foame de bani) și Tot în familie (Remix). Albumul a beneficiat de un videoclip nou la piesa Tot în familie, filmat pe la finele anului 2006, însă piesa a fost interpretată doar de Puya, iar ca membrii ai trupei La Familia în videoclip apar doar Puya și în unele cadre secundare Dj Wicked, Sișu nu a putut să înregistreze pentru această piesă și nu a putut să apară în videoclip, deoarece în perioada mai 2006 - octombrie 2007 el a executat cea de-a doua pedeapsă pentru trafic de droguri de mare risc și deținere ilegală de droguri pentru consum propriu. Membrii trupei erau tot Puya, Sișu și Dj Wicked, după maxi-single-ul Pune-i la pământ (2005) și albumul O mare familie (2006).

Tracklist

Întreaga discografie a trupei La Familia
 Băieți de cartier (LP - 1997)
 Nicăieri nu-i ca acasă (LP - 1998)
 Dumnezeu e băiat de cartier (oare?) (EP - 1999)
 Bine ai venit în paradis... (LP - 1999)
 Ca la noi (EP - 2000)
 Familiarizează-te (LP - 2001)
 Zi de zi (Maxi-single - 2003)
 Punct și de la capăt (LP - 2003)
 Viață bună (Maxi-single - 2003)
 Foame de bani (LP - 2004)
 Pune-i la pământ (Maxi-single - 2005)
 O mare familie (LP - 2006)

Legături externe

https://www.facebook.com/puyaoficial/ / https://ro-ro.facebook.com/SisuTudor

Note

Albume de La Familia
Albume hip hop românești
Albume hip hop
Albume din 2007

De 10 ani tot în familie (Best-Of)


Ersandık, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Köy'ün adının;  köyde yaşayan güçlü kuvvetli bir kadının bir erkekle güreş tutup, erkeği yenmesi sonrasında köylülerin kadına seni er sanmıştık demeleri ve sonrasında köyün adının 'ERSANDIK' olarak kalması olarak rivayet edilmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 103 km., Havza ilçesine 19 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Havza'nın mahalleleri

Ersandık, Havza


Zarechni  es un posiólok del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Kubán, 3 km al sudeste de Ust-Labinsk y 57 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 664 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Nekrásovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Algunos datos sobre la localidad
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
 El Kubán en Zarechni en Panoramio

Localidades del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar

Zarechni (Ust-Labinsk, Krasnodar)


الشركة الجهوية للنقل ببنزرت شركة حكومية للنقل العمومي الجماعي للمسافرين. وهي تؤمن الرحلات في ولاية بنزرت، وبينها ومدينة تونس.

انظر أيضًا
  الموقع الرسمي للشركة الجهوية للنقل ببنزرت.

شركات نقل عمومي تونسية

الشركة الجهوية للنقل ببنزرت


Negredo hace referencia a varios artículos:

Lugares
Negredo, municipio en la serranía de Guadalajara, comunidad autónoma de Castilla-La Mancha, España;
El Negredo, pedanía de Riaza, provincia de Segovia, enclavada en la sierra de Ayllón.

Personas
Álvaro Negredo (1985-), futbolista español.

Negredo (desambiguación)


Lauge Koch - grønlandsforskeren er en dokumentarfilm fra 1992 instrueret af Jørgen Roos efter manuskript af Jørgen Roos, Ib Rehné.

Handling
En film om Lauge Koch (1892-1964), som ledede et stort antal Grønlandsekspeditioner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Lauge Koch - grønlandsforskeren


L'église Notre-Dame-de-l'Assomption est une église située à Fontaine-Chalendray, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église, de style roman, est l'ancienne chapelle du château aujourd'hui disparu. La façade occidentale est limitée par deux contreforts plats. En son milieu, le portail est à trois voussures. Au-dessus de la porte, sont représentés les douze apôtres assis. Leur tête a été brisée. Le chevet rectangulaire, scandé de grandes arcatures, est remarquable par la qualité de ses proportions. L'église a été rénovée en 2009. Les vitraux sont pour certains d'époque et d'autres contemporains.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Fontaine-Chalendray
Monument historique inscrit en 1925
Fontaine-Chalendray
Fontaine-Chalendray

Église Notre-Dame-de-l'Assomption de Fontaine-Chalendray


Anca Georgiana Polocoșer (n. 1 mai 1997, Suceava) este o handbalistă din România care joacă pentru Minaur Baia Mare și echipa națională a României.

Anterior, handbalista a mai evoluat la CSM Cetate Deva, Dinamo București și CSM Roman.

Polocoșer a făcut parte din echipa națională de tineret a României care a câștigat medalia de bronz la Campionatul Mondial din 2016.

Palmares
Campionatul Mondial pentru Tineret:
 Medalie de bronz: 2016

Liga Europeană:
 Medalie de bronz (Turneul Final Four): 2021
Locul 4 (Turneul Final Four): 2022

Liga Națională:
 Medalie de argint: 2021

Trofeul Carpați:
Locul 2: 2018

Premii individuale
 Cel mai bun sportiv al anului din județul Maramureș (premiu acordat de Direcția Județeană de Sport și Tineret Maramureș): 2016

Statistică goluri și pase de gol
''Conform Federației Române de Handbal, Federației Europene de Handbal și Federației Internaționale de Handbal:

Goluri în competițiile naționale:

Goluri în Liga Națională

Goluri în Cupa României

Goluri și pase de gol în competițiile internaționale:

Goluri și pase de gol la Campionatul European de Handbal Feminin pentru Tineret

Goluri și pase de gol la Campionatul Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret

Goluri și pase de gol la Campionatul European de Handbal Feminin

Goluri și pase de gol la Campionatul Mondial de Handbal Feminin

Goluri în Liga Europeană

Goluri în Cupa EHF

<div id="1">✳ CSM Roman s-a retras din campionat după etapa a VII-a din sezonul 2018-2019, iar rezultatele din meciurile susținute de CSM Roman au fost anulate.

Note

Legături externe
Anca Polocoșer pe pagina EHF

Nașteri în 1997
Sportivi români în viață
Suceveni
Jucătoare de handbal din România

Anca Polocoșer


Hagen-Mittelstadt, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Hagen kentine bağlı idari bölgedir. Yüzölçümü 2,7 km²'dir. 31 Mayıs 2004 tarihi itibarıyla nüfusu 21.748 olarak tespit edilmiştir. Şehir merkezinden geçen Volme Irmağı buraya açılan alışveriş merkezine adını vermiştir.

Hagen'in semtleri

Hagen-Mittelstadt


Karl Pinczolits (* 25. März 1958) ist ein österreichischer Unternehmensberater. Von 1998 bis 2020 war er Fachhochschul-Professor und Fachbereichsleiter an der Fachhochschule Wiener Neustadt. Pinczolits betätigt sich als Buchautor und schreibt Artikel zum Thema Vertrieb und Verkauf.

Biographie
Karl Pinczolits wuchs in Hornstein im Burgenland auf. Ab 1972 besuchte er in Wien eine Höhere Technische Lehranstalt und maturierte im Jahr 1978. Danach studierte er Marketing an der Wirtschaftsuniversität Wien. Das Studium schloss er 1983 mit einer Diplomarbeit zu einem Marketingkonzept für technisch wissenschaftliche Anwendungssoftware gezeigt am Beispiel eines interaktiven graphischen Systems bei Hans Robert Hansen ab und promovierte ebendort im Jahr 1986, der Titel seiner Dissertation ist Entwicklung der Kommunikationstechnologien in Österreich unter besonderer Berücksichtigung des neuen Mediums Bildschirmtext. Parallel zum Studium arbeitete er als Vertriebsmitarbeiter bei Siemens.

Seit 1978 ist Pinczolits im Verkauf, im Management oder als Berater im Vertrieb und Marketing tätig. Er beriet amerikanische, europäische und japanische Unternehmen im Bereich Wachstumsstrategien/Umsatzsteigern. Seit 1991 ist er als selbstständiger Unternehmensberater tätig. Zu Jahresbeginn 1995 übernahm er als geschäftsführender und einziger Gesellschafter die bestehende Firma Info-Consult Unternehmens- und Managementberatung GesmbH., firmierte auf MCD-Management Consulting & Development Ges.m.b.H. (kurz: MCD-GmbH) und brachte seine bis dahin als nicht protokolliertes Einzelunternehmen betriebene Manager-Schulung ein. Sitz der Gesellschaft ist in Eisenstadt.

Seine Bücher beschäftigen sich mit dem Thema der Leistungssteigerung im Vertrieb und Verkauf, wofür er eine eigene Methode des "Schlagzahlmanagements" entwickelt hat. In seinem Buch Was Profis im Verkauf besser machen beschreibt er, wie Verkäufer ihre Performance steigern könnten. In Der Schlagzahlmanager beschreibt er wie die Leistung von Verkäufern durch den Einsatz von Managementwerkzeugen verbessert werden könne. In Der befreite Vertrieb beschreibt er wie die Leistung der Vertriebsorganisation gesteigert werden könne. In Schlagzahlmanagement werden Methoden beschrieben, die zu einer Leistungssteigerung führen sollen. Seit 2003 wurden von ihm die Studien Produktivität im Vertrieb, Best Sales Performance, Die Produktivität von Verkäufern und Verkaufsleitern, Sales Radar und Die Produktivität von Spitzenverkäufern publiziert.

Diplomarbeitsfall Christine Aschbacher
Im Jänner 2021 geriet Pinczolits als Betreuer der Diplomarbeit Christine Aschbachers, zu diesem Zeitpunkt die österreichische Arbeitsministerin, in die Medien. Im Jahr 2006 hatte diese – noch unter dem Namen Kowald – die Arbeit an der FH Wiener Neustadt vorgelegt und sie war von Pinczolits mit der Bestnote "Sehr gut" bewertet worden. 2021 stellte der "Plagiatsjäger" Stefan Weber fest, dass die Arbeit den bei der Einreichung geltenden wissenschaftlichen Ansprüchen nicht gerecht wird. In weiten Teilen stelle sie ein Plagiat dar, die eigenen Textteile zeichnen sich zudem durch mangelnde Deutschkenntnisse aus. Auch bei der 2020 eingereichten Dissertation, mit der Pinczolits nichts zu tun hatte, wurden schwere handwerkliche Fehler festgestellt. Aschbacher trat nach Bekanntwerden der Vorwürfe als Ministerin zurück. Die Fachhochschule leitete ein Ermittlungsverfahren ein, das den Sachverhalt aufklären soll. Pinczolits äußerte sich öffentlich nicht zu den Vorgängen.

Publikationen

 Marketingkonzept für technisch wissenschaftliche Anwendungssoftware gezeigt am Beispiel eines interaktiven graphischen Systems. Diplomarbeit. Wirtschaftsuniversität Wien, 1983.
 Entwicklung der Kommunikationstechnologien in Österreich unter besonderer Berücksichtigung des neuen Mediums Bildschirmtext. Dissertation. Wirtschaftsuniversität Wien, 1986.

Bücher:
 Der Schlagzahlmanager. Arbeitsleistungen im Vertrieb messen und steigern. Campus, Frankfurt am Main/New York 1998, ISBN 3-593-360535.
 Der befreite Vertrieb. Mit einer Zeltorganisation individuelle Wege zum Kunden finden. Campus, Frankfurt am Main/New York 2003, ISBN 978-3-593-37196-2.
 Schlagzahlmanagement. Die Aktivitäten von heute sind der Umsatz von morgen. Facultas-WUV, Wien 2008, ISBN 978-3-7089-0144-2.
 Was Profi-Verkäufer besser machen. Fünf Faktoren für Ihren Erfolg. Campus, Frankfurt am Main/New York 2010, ISBN 978-3-593-39325-4.
 Rosinenpicker, Diven, Regenmacher. Verkäufer klassifizieren und zu optimaler Leistung führen. Campus, Frankfurt am Main/New York 2013, ISBN 978-3-593-39830-3.
 Der initiative Verkäufer. Die geheimen Treiber des Verkaufserfolgs. Campus, Frankfurt am Main/New York 2016, ISBN 978-3-593-50509-1.

Studienbände:

 Benchmarks, Steuerung & Produktivität im Vertrieb. Mit neuen Geschäftsmodellen Produktivität erhöhen und Gewinne steigern. Auftrieb im Vertrieb sichern durch Produktivitätsmessungen und praktikable Kennzahlen.  Studie Best sales performance. ÖPWZ, Wien 2003.
 Produktivität von Verkäufer-innen und Verkaufsleiter-innen 2006. Österreichweite Befragung eines Vertriebsleiterpanels des Instituts für Marktforschung im Vertrieb an der Fachhochschule Wiener Neustadt (= Studie 06). FH Wiener Neustadt für Wirtschaft und Technik, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2006, ISBN 978-3-9502195-1-7.
 Produktivität im Vertrieb und Verkauf 2008/2009. Befragung eines Vertriebsleiterpanels im deutschsprachigen Raum. Mit Marina Pinczolits und Daniela Vevera. FH Wiener Neustadt für Wirtschaft und Technik, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2008, ISBN 978-3-9502195-6-2.
 Produktivität von Spitzenverkäufern. Eine qualitative Befragung – 2010. Gemeinsam mit Marina Pinczolits, Daniela Vevera. Fachhochschule Wiener Neustadt, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2010, ISBN 978-3-9502195-8-6.
 Produktivität von Verkaufsleitern. Eine qualitative Befragung – 2011. Gemeinsam Gemeinsam mit Marina Pinczolits, Daniela Vevera, Petra Weiss. Fachhochschule Wiener Neustadt, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2011, ISBN 978-3-9502195-9-3.
 Produktivität im Vertrieb. Führen von leistungsschwachen Verkäufern. Eine qualitative Befragung – 2012. Gemeinsam mit Marina Pinczolits, Daniela Vevera, Petra Weiss. Fachhochschule Wiener Neustadt, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2012, ISBN 978-3-9503251-0-2.
 Produktivität im Vertrieb. Führen von leistungsschwachen Verkäufern im Finanzdienstleistungsvertrieb. Eine qualitative Befragung – 2012. Gemeinsam mit Christian Rottensteiner. Fachhochschule Wiener Neustadt, Fachbereich: Marktkommunikation und Vertrieb. Wiener Neustadt 2013, ISBN 978-3-9503251-1-9.

Weblinks

 Institut für Vertrieb – Management Competence Development. Berufliche Website von Karl Pinczolits.
  in der Fassung 2010 (PDF). In: Website des Instituts für Vertrieb – Management Competence Development.

Einzelnachweise

Unternehmensberater
Hochschullehrer (Fachhochschule Wiener Neustadt)
Unternehmer (Österreich)
Österreicher
Geboren 1958
Mann

Karl Pinczolits


An Epidendrum tumuc-humaciense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Veyret, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Germán Carnevali och Gustavo Adolfo Romero. An Epidendrum tumuc-humaciense in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum tumuc-humaciense


11 Eylül saldırıları (), radikal İslamcı silahlı grup El-Kaide'nin 11 Eylül 2001 Salı günü sabah saatlerinde Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı düzenlediği dört koordineli bir terör saldırısı dizisidir. O sabah 19 terörist, ABD'nin kuzeydoğu eyaletlerinden Kaliforniya'ya seyahat etmesi planlanan dört ticari uçağı kaçırdı. Hava korsanları, ilk iki uçağı New York'taki Dünya Ticaret Merkezi'nin İkiz Kuleler olarak anılan kulelerine, üçüncü uçağı ise Pentagon'a (ABD ordusunun karargâhına) çarptırdılar. Dördüncü uçağın Washington, DC'deki bir federal hükûmet binasını vurması planlanmıştı; ancak uçak, bir yolcu isyanının ardından bir tarlaya düştü. Saldırılarda yaklaşık 3.000 kişi hayatını kaybetti ve terörizme karşı savaş başladı.

Kuzeydoğu eyaletlerinden kalkan ve Kaliforniya'ya doğru ilerleyen dört yolcu uçağı, El-Kaide üyesi olan 19 kişi tarafından uçuş sırasında kaçırıldı. Hava korsanları, beşli üç grup ve dörtlü tek grup olarak organize edilmişlerdi. Hedefi vuran ilk uçak, American Airlines'ın 11 sefer sayılı uçuşuydu. Uçak saat 08.46'da Aşağı Manhattan'daki Dünya Ticaret Merkezi'nin kuzey kulesine çarptı. Bu ilk saldırının ardından, uçakta bulunan 92 kişinin tamamı ve saldırının etkilediği bölgedeki 1000'den fazla kişi öldü. İlk saldırıdan 17 dakika sonra, saat 9.03'de, Ticaret Merkezi'nin güney kulesine United Airlines'ın 175 sefer sayılı uçuşu çarptı. Bu ikinci saldırı, uçakta bulunan 65 kişinin tamamının ve etkilenen bölgede yer alan tahmini 1000'den fazla kişinin ölmesiyle sonuçlandı. İki saat içinde 110 katlı her iki bina da çökerken, 7 Dünya Ticaret Merkezi'nin de arasında bulunduğu çevre yapıların bazısı yıkıldı, bazılarıysa hasar gördü.

Dulles Uluslararası Havalimanı'ndan kalkan üçüncü uçak, American Airlines'ın 77 sefer sayılı uçuşu, Ohio üzerindeyken kaçırıldı. Uçak saat 9.37'de, Arlington County, Virginia'daki Pentagon binasının batı kısmına (ABD Savunma Bakanlığının karargâhı) doğru çarptı. Saldırı sonucunda binanın batı cephesinin bir kısmı yıkılırken, uçaktaki 64 kişinin tamamı ve o sırada binada bulunan 125 kişi öldü. Dördüncü ve son uçak ise, United Airlines'ın 93 sefer sayılı uçuşu, başkent Washington, DC'ye doğru gidiyordu. Uçak saat 10.03'te Shanksville, Pensilvanya yakınlarındaki bir araziye düştü. Uçağın yolcuları, uçağın kontrolünü yeniden ele geçirmeye çalışmışlardı ve nihayetinde uçuşu, amaçlanan hedeften saptırmayı başarmışlardı. Böylece 93 sayılı uçuş, 11 Eylül saldırılarında hedefini gerçekleştiremeyen tek uçak oldu. Uçaktaki 44 kişinin tamamı öldü. Son saldırı hedefinin Beyaz Saray veya Amerikan Kongre Binası olduğu tahmin edilmektedir. 2003'te tutuklanıp ABD'de yargılanan ve daha sonra Guantanomo Kampı'na gönderilen Halid Şeyh Muhammed ve Remzi bin el-Şibh, verdikleri ifadelerde son uçağın hedefinin ABD Kongre Binası olduğunu söylemişlerdir.

FBI tarafından yürütülen araştırmalar neticesinde saldırıları gerçekleştiren kişilerin, Usame bin Ladin'in liderliğindeki El-Kaide ile bağlantılı olduğu belirlendi. ABD, El-Kaide'yi Afganistan'dan çıkarma ve bin Ladin'i iade etme taleplerine karşılık vermeyen Taliban'ı devirmek için Terörizmle Savaş'ı başlattı ve Afganistan'a karşı savaşa girdi. Birçok ülke terörle mücadele yasalarını güçlendirdi, terör saldırılarını önlemek için kolluk kuruluşlarının ve istihbarat teşkilatlarının yetkilerini arttırdı. Saldırıdan birkaç gün sonra yaptığı açıklamayla saldırıların sorumluluğunu reddeden bin Ladin, 2004'te yayımladığı bir videoyla saldırıların sorumluluğunu kabul etti. El-Kaide ve Usame bin Ladin, saldırının gerekçesi olarak ABD'nin İsrail'e verdiği desteği, ABD birliklerinin Suudi Arabistan'daki varlığı ve Irak'a uygulanan yaptırımları gösterdi. Bin Ladin, yakalanmadan geçirdiği yaklaşık on yıllık bir sürenin ardından, 2 Mayıs 2011 tarihinde, Pakistan'ın Abbottabad şehrindeki kompleksinde bulunduğu sırada düzenlenen Neptün Mızrağı Operasyonu adlı harekât ile ABD kuvvetleri tarafından öldürüldü.

Dünya Ticaret Merkezi'nin ve çevre altyapısının yıkılması, New York şehir ekonomisine büyük zarar verdi ve küresel bir ekonomik durgunluğa sebep oldu. ABD ve Kanada sivil hava sahaları 13 Eylül 2001'e kadar, Wall Street ise 17 Eylül'e kadar kapatıldı. Birçok kurum, kuruluş ve yapı, olağanüstü hâl nedeniyle bir süreliğine kapalı kaldı. Ticaret Merkezi sahasının temizliği Mayıs 2002'de tamamlanırken, Pentagon binası da bir yıl içerisinde onarıldı. 2977 ölüme, 25.000'e yakın yaralanmaya ve 10 milyar dolarlık maliyete neden olan 11 Eylül Saldırıları, ölü sayısı bakımından insanlık tarihinin en ölümcül terör saldırısıdır. Ayrıca 340 itfaiyecinin ölümüyle de Amerika Birleşik Devletleri tarihindeki en yüksek sayıda itfaiyeci ölümünün yaşandığı olaydır.

11 Eylül saldırıları, yaşandığı günden beri birçok komplo teorisine konu olmuştur. En öne çıkan teori, İkiz Kuleler ve 7 Dünya Ticaret Merkezi'nin yıkılmasının kontrollü bir yıkım olduğudur. Ancak hükûmet incelemeleri ve bağımsız araştırmaların çoğu bu teorileri reddetmiştir. İnşasına Kasım 2006'da başlanan Özgürlük Kulesi, Kasım 2014'te açılmıştır. Ek olarak, New York'taki Ulusal 11 Eylül Anıtı ve Müzesi, Arlington County'deki Pentagon Anıtı ve Pensilvanya kaza yerindeki Uçuş 93 Ulusal Anıtı da dâhil olmak üzere saldırıda ölenler için çok sayıda anıtlar inşa edilmiştir.

Arka plan

El-Kaide
El-Kaide'nin kökeni, Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahale ettiği 1979 yılına kadar uzanmaktadır. Sovyet müdahalesini İslam'a karşı yapılmış bir saldırı olarak gören Usame bin Ladin, Afganistan'daki Müslümanlara yardım edip komünist Sovyetleri mağlup etmeyi kutsal bir amaç olarak edinmişti. Afgan direniş liderleriyle tanışmak ve direnişe para toplamak için seyahat etmeye başladı ve Arap mücahitleri (Afgan Arapları), Sovyetlere karşı direnmeleri için 1988 yılına kadar (Sovyetlerin ülkeden çıktığı tarihe kadar) örgütledi. Usame Ladin'in mali kaynakları, dindarlığı ve savaş sırasındaki başarıları ona ün kazandırdı, militan bir lider olarak konumunu güçlendirdi.

1996 yılında bin Ladin ilk fetvasını yayımladı ve Amerikan askerlerinin Suudi Arabistan'ı terk etmesini istedi. 1998'deki ikinci bir fetvada, ABD'nin İsrail'e ilişkin dış politikasına ve Amerikan birliklerinin Körfez Savaşı sonrasında da devam eden Suudi Arabistan'daki varlığına yönelik itirazlarını belirtti. Bin Ladin, belirttiği şikayetler tersine çevrilinceye kadar, İslami metinleri Amerikalılara karşı saldırmaya teşvik etmek için kullandı. Bin Ladin'e göre, İslam hukuku âlimleri, İslam tarihi boyunca "düşmanın Müslüman ülkeleri yok etmesi durumunda cihadın bireysel bir görev olduğu" konusunda oy birliğiyle anlaşmışlardı.

Usame bin Ladin

Saldırıları organize eden bin Ladin, başlangıçta saldırılara dâhil olduğu iddiasını yalanlasa da sonrasında bu beyanatını geri aldı. Katar merkezli yayın kuruluşu Al Jazeera, 16 Eylül 2001 tarihinde Usame Ladin'in bir açıklamasını yayımladı: "Altını çizmeliyim ki kişilerin kendi motivasyonlarıyla gerçekleştirmiş olduğu görünen bu eylemin benimle bir ilgisi yok."

Kasım 2001'de ABD kuvvetleri, Afganistan'ın Celalabad kentinde yaptıkları baskın sonrası yıkılan evden bir videokaset buldu. Videoda bin Ladin, Halid el-Harbi ile 11 Eylül saldırıları hakkında konuşurken görüldü ve saldırıları önceden bildiği ortaya çıktı. 27 Aralık 2001'de ikinci bir bin Ladin videosu yayımlandı:Batı'nın ve bilhassa Amerika'nın İslam'a karşı tarifsiz bir nefret beslediği alenen ortadadır. (...) Bu, Haçlıların nefretidir. Amerika'ya karşı yapılan terörizm övülmeyi hak etmektedir; çünkü bu, insanlarımızı öldüren adaletsizliği -Amerika'nın İsrail'e verdiği desteği- durdurmayı amaçlayan bir yanıttır. (...) Bin Ladin ya da onun takipçileri sağ olsun veya olmasın, Birleşik Devletler'in sonunun geldiğini söylüyoruz; zira ümmetin uyanışı gerçekleşti. (...) ABD'nin askerî gücünün temeli olan ekonomisini vurmak önemlidir. Eğer ekonomileri hasar alırsa, yeniden işgal edilebilir duruma geleceklerdir.
Ancak bin Ladin, saldırıların sorumluluğunu üstlenmedi.

2004 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinin kısa bir süre öncesinde bin Ladin, kayda alınmış bir açıklama aracılığıyla El Kaide'nin ABD'ye düzenlenen saldırılarla ilişkisi olduğunu doğruladı, direkt olarak kendi bağlantısının olduğunu da itiraf etti:... Savaşıyoruz çünkü bu zulümle uyuyamayan insanlarız. ... Ulusumuzun özgürlüğünü yeniden kazanmak istiyoruz. Siz bizim güvenliğimizi baltalarken, biz de sizin güvenliğinizi baltalıyoruz. ... Güvenliğiniz kendi ellerinizde. Bizim güvenliğimize karışmayan her devlet otomatik olarak kendi güvenliğini de garanti altına alacaktır.Bin Ladin, takipçilerine Dünya Ticaret Merkezi ve Pentagon'a saldırmaları için bizzat talimat verdiğini söyledi. Al Jazeera tarafından Eylül 2006'da ele geçirilen başka bir videoda bin Ladin; Remzi bin eş-Şeybe ve iki hava korsanıyla birlikte, Hamza el-Gamdi ve Vail eş-Şehri, saldırılar için hazırlık yaparken görüntülendi. ABD, 11 Eylül saldırıları için bin Ladin'i hiçbir zaman resmî olarak suçlamadı ancak yine de ABD'nin Darüsselam ve Nairobi'deki büyükelçiliklerinin bombalanmasıyla ilgili olarak FBI'ın "En Çok Arananlar" listesindeydi. Yaklaşık on yıllık bir arama sürecinin ardından, dönemin ABD Başkanı Barack Obama, bin Ladin'in 1 Mayıs 2011'de Pakistan'ın Abbottabad kentinde bulunan kompleksinde Amerikan özel kuvvetleri tarafından öldürüldüğünü açıkladı.

Halid Şeyh Muhammed

Nisan 2002'de Al Jazeera gazetecisi Yosri Fouda; Halid Şeyh Muhammed'in Remzi bin eş-Şeybe ile birlikte saldırılara karıştığını kabul ettiğini bildirdi. 2004 tarihli 9/11 Komisyonu raporu, saldırının başmimarı olan Muhammed'in ABD'ye karşı duyduğu düşmanlığın "ABD'nin İsrail'i destekleyen dış politikasıyla olan şiddetli fikir ayrılığı"ndan kaynaklandığını belirledi. Muhammed aynı zamanda 1993 Dünya Ticaret Merkezi saldırısının finansörü ve danışmanlarından biriydi. Saldırının ana sorumlusu olan Remzi Yusuf'un da dayısıydı.

Amerikan ve Pakistanlı güvenlik teşkilatları arasında yapılan operasyonel iş birliği sonucunda, Muhammed 1 Mart 2003 tarihinde Pakistan'ın Ravalpindi şehrinde tutuklandı. Daha sonra CIA gizli hapishanelerinde ve Guantanamo Kampı'nda tutuldu; sorguya çekildi ve waterboarding gibi yöntemlerle işkence edildi. Kampta yapılan duruşmalar sırasında, Muhammed saldırılarla olan bağlantısını tekrar itiraf etti. "İfadesinin hiçbir baskı altında alınmadığını" ve "A'dan Z'ye tüm 11 Eylül operasyonundan sorumlu olduğunu" belirtti.

Halid Şeyh Muhammed'in avukatları tarafından 26 Temmuz 2019'da Manhattan Federal Bölge Mahkemesi'ne sunulan bir mektupta, Muhammed'in -idam cezası istenmemesi karşılığında- Suudi Arabistan'ın 11 Eylül saldırılarındaki rolü hakkında ifade vermek ve kurban ailelerine yardım etmek istediği bildirildi.

Diğer El-Kaide üyeleri
Hava korsanlığıyla ilişkili olan kişileri, operasyonun ayrıntılarına dair sahip oldukları bilgi derecesine göre gruplara ayıran Şeyh Muhammed, yalnızca beş kişinin tüm detaylardan haberdar olduğunu söyledi: Bin Ladin, Şeyh Muhammed, Remzi bin eş-Şeybe, Ebu Turab el-Ürdüni ve Muhammed Atıf. Ebu Turab ve Atıf 2001'de, bin Ladin 2011'de öldürüldüğünden; Şeyh Muhammed ve bin eş-Şeybe'nin ise yargılama süreçleri hâlâ sona ermediğinden dolayı bugüne kadar saldırılar için yalnızca ikincil derecede önemli kişiler yargılanmıştır.

26 Eylül 2005'te İspanya Yüksek Mahkemesi, Ebu Dahdahı'ı 11 Eylül saldırılarına yardım etmek ve el-Kaide üyesi olmaktan 27 yıl hapis cezasına çarptırdı. Bununla birlikte 17 örgüt üyesi daha altı ila on bir yıl arasında hapis cezasına çarptırıldı. 16 Şubat 2006'da, Ebu Dahdah'ın saldırılarla olan ilgisinin kanıtlanmadığı gerekçesiyle cezası on iki yıla indirildi.

2006'da Zacarias Moussaoui, yirminci hava korsanı olduğu düşünülen örgüt üyelerinden biri, 11 Eylül saldırılarındaki rolü gerekçesiyle ömür boyu hapisle cezalandırıldı. Moussaoui, bugüne kadar 11 Eylül saldırılarından dolayı bir ABD mahkemesinde mahkûm edilen tek kişi oldu. Muhammed Atta ile Hamburg kentinde bağlantı kurduğu tespit edilen Münir el-Mutasaddık ise, hava korsanlarının hazırlanmasına yardım ettiği gerekçesiyle Almanya'da 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ekim 2018'de serbest bırakıldı ve Almanya'dan sınır dışı edildi.

Almanya'daki Hamburg hücresinde, ileride 11 Eylül Saldırıları için kilit rol oynayacak bir grup radikal öğrenci bulunuyordu. Muhammed Atta, Remzi bin eş-Şeybe, Ziyad Cerrah ve Mervan eş-Şehhi de el-Kaide'nin Hamburg hücresinin üyeleri arasındaydı.

Planlama
Saldırılar, bunu ilk olarak 1996'da Usame bin Ladin'e sunan Halid Şeyh Muhammed tarafından tasarlandı. O zamanlar, bin Ladin ve El Kaide, Sudan'dan Afganistan'a yeni taşınmış olan bir geçiş dönemindeydi. 1998 Afrika büyükelçiliği bombalamaları ve bin Ladin'in Şubat 1998 fetvası, El Kaide'nin terör operasyonunda bir dönüm noktası oldu, bin Ladin Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırmaya niyetlendi.

1998'in sonlarında veya 1999'un başlarında bin Ladin, Muhammed'e komployu organize etmesi için onay verdi. Muhammed, bin Ladin ve bin Ladin'in yardımcısı Muhammed Atef, 1999'un başlarında bir dizi toplantı yaptı. Atef, hedef seçimleri ve hava korsanları için seyahat ayarlamaya yardım dahil olmak üzere operasyonel destek sağladı. Bin Ladin, Los Angeles'taki ABD Bankası Kulesi gibi potansiyel hedefleri zaman yetersizliğinden reddederek Muhammed'i reddetti.

Bin Ladin liderlik ve mali destek sağladı ve katılımcıların seçiminde yer aldı. Başlangıçta, her ikisi de Bosna'da savaşmış deneyimli cihatçılar olan Nawaf al-Hazmi ve Khalid al-Mihdhar'ı seçti. Hazmi ve Mihdhar, 2000 yılının Ocak ayının ortalarında Amerika Birleşik Devletleri'ne geldiler. 2000 yılının başlarında, Hazmi ve Mihdhar San Diego, Kaliforniya'da uçuş dersleri aldılar, ancak ikisi de çok az İngilizce konuşuyordu; uçuş derslerinde kötü performans gösterdi; ve sonunda ikincil ("kas") korsanları olarak görev yaptı.

1999'un sonlarında Almanya'nın Hamburg kentinden bir grup adam Afganistan'a geldi. Grup Muhammed Atta,  Mervan eş-Şehhi ; Ziyad Carrah ; ve Remzi bin eş-Şeybe'yi içeriyordu. Bin Ladin bunları eğitimli oldukları, İngilizce konuşabildikleri ve Batı'da yaşama deneyimine sahip oldukları için seçti. Yeni askerler rutin olarak özel beceriler açısından incelendi ve sonuç olarak El Kaide liderleri, Hani Hanjour'un zaten bir ticari pilot lisansına sahip olduğunu keşfetti. Muhammed daha sonra, hava korsanlarına restoranlarda nasıl yemek sipariş edeceklerini ve Batılı giysiler giymeyi öğreterek uyum sağlamalarına yardım ettiğini söyledi.

Hanjour, Hazmi'ye katılarak 8 Aralık 2000'de San Diego'ya geldi. Kısa süre sonra Hanjour'un tazeleme eğitimi aldığı Arizona'ya gittiler. Mervan eş-Şehhi 2000 Mayıs sonunda geldi, Atta 3 Haziran 2000'de ve Cerrah 27 Haziran 2000'de geldi. Bin al-Shibh birkaç kez vize başvurusunda bulundu Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti, ancak bir Yemenli olarak vizesini uzatacağı endişesiyle reddedildi. Bin al-Shibh, Hamburg'da kaldı ve Atta ile Muhammed arasında koordinasyonu sağladı. Üç Hamburg hücre üyesinin hepsi de Güney Florida'da pilot eğitimi aldı.

2001 baharında, ikincil hava korsanları Amerika Birleşik Devletleri'ne gelmeye başladı. Temmuz 2001'de Atta, nihai hedef seçimi de dahil olmak üzere komplonun ayrıntılarını koordine ettikleri İspanya'da bin al-Shibh ile bir araya geldi. Bin al-Shibh, bin Ladin'in saldırıların bir an önce gerçekleştirilmesi isteğini de aktardı. Hava korsanlarından bazıları, aile üyeleri olan veya giriş kazanmak için sahte pasaportlar kullanan yozlaşmış Suudi yetkililerden pasaport aldı.

Saldırı

Yerel zamanla 08:46:30'da Amerikan Hava Yolları'na ait kaçırılan bir yolcu uçağı Dünya Ticaret Merkezi Kuzey Kulesi 94.-98. katları arasına kulenin kuzey tarafından çarptı. Bina çarpmadan 102 dakika (1 saat 42 dakika) sonra yıkıldı.

Yerel zamanla 09:02:59'da ikinci bir uçak Dünya Ticaret Merkezi güney Kulesi 77.-85. katları arasına kulenin güney tarafından çarptı. Bina çarpmadan 56 dakika sonra yıkıldı.

Yerel zamanla 10:03:11'de Washington, DC'nin 240 km (150mil) kuzey batısına, Shanksville, Pensilvanya kırsalında dördüncü bir uçağın düştüğü açıklandı. Olay yerinde büyük bir uçak enkazına rastlanmadığı söylentileri dolaştı. Resmî makamlarca uçak enkazının olduğu vurgulanmıştır. Ayrıca birçok uçak parçaları da bulunmuştur.

ABD hükûmetinin açıklamalarına göre olaylar şöyle gelişti: 11 Eylül 2001 Salı günü ABD'de dört yolcu uçağının ikisi New York'taki Dünya Ticaret Merkezi gökdelenlerine, bir diğeri Washington D.C.'de Pentagon'a çarptı. Sonuncu uçak ise yolcular ve uçağı kaçıranlar arasındaki mücadeleden sonra 150 mil uzakta, Pensilvanya kırsalında düştü.

Dünya Ticaret Merkezi kulelerine çarpan uçaktaki eylemcilerden birinin pasaportu uçağın kuleye çarpmasından sonra aşağıya fırlamış ve bölgedeki bir polis tarafından bulunmuştur. Eylemcilerin havaalanına gelirken kullandıkları ve havaalanının otoparkına bıraktıkları araçta uçak kullanım kılavuzu bulunmuştur. Amerikan hükümetinin araştırmasına ve 11 Eylül Komisyon Raporu'na göre yolcu uçakları Usame bin Ladin'in lideri olduğu El-Kaide örgütünün 19 üyesi tarafından kaçırıldı ve eylem gerçekleştirildi.

Kayıplar

Olaylarda 19 hava korsanı ile uçaklarda ve yerde bulunan 2.974 kişi hayatını kaybettiği açıklanmıştır. Kayıp durumda olan 24 kişinin ise öldüğü varsayılmaktadır.

Komplo teorileri

11 Eylül saldırıları olarak adlandırılan olaylar ile ilgili çeşitli komplo teorileri bulunmaktadır. Kimi iddialara göre 11 Eylül olayları Amerikan hükûmeti ve gizli servisleri tarafından uygulanan bir sahte bayrak operasyonu, Orta Doğu'ya ve Afganistan'a yönelik işgal faaliyetlerini meşrulaştırmak, ülke ve dünya kamuoyunun desteğini almak amacıyla düzenlenmiş senaryolardır. Bu teoriler, herhangi bir somut kanıta dayandırılmamıştır.

Etkileri

Saldırı, dünya medyası tarafından "medeniyetler çatışması" olarak yorumlandı. 11 Eylül saldırılarını gerekçe gösteren başkan George W. Bush, önce Afganistan, ardından da Irak'ı işgal etti. ABD Başkanı George W. Bush Terörizmle Savaş Kampanyası başlattı ve bu kampanya ile NATO'nun 5. maddesini işletmeye başlattı. Bu Kampanya'da ABD'ye başta Birleşik Krallık olmak üzere birçok ülke destek olmaktadır.

11 Eylül saldırıları sonucu, başta ABD olmak üzere batılı devletlerde Müslümanlara karşı işlenen nefret suçlarında büyük artış görüldü.

Popüler kültürde
Saldırılarla ilgili sinema filmleri çekilmeye başlanmıştır. İlk film olan United 93 adlı film 1 Eylül 2006'da vizyona girmiştir. Film kırsal alanda düşen United Airlines adlı şirkete ait 93 sefer sayılı uçağın mürettebat ve yolcularının o gün yaşadıkları dehşeti varsayımlara dayanarak anlatmaktadır. Nicolas Cage'in başrolünde oynadığı 2006 yılı yapımı Dünya Ticaret Merkezi adlı filmde de kuledeki insanları kurtarmaya giderken enkazın altında kalan iki polisin hikâyesi anlatılmıştır. Aynı zamanda "Remember Me" adlı yapıtta da 11 Eylül Saldırısı sonucunda hayatını kaybeden genç rolünü Robert Pattinson oynamıştır.

Ayrıca bakınız
 1993 Dünya Ticaret Merkezi saldırısı
 9/11 Komisyonu
 11 Eylül saldırısı faillerinin listesi
 Fahrenheit 9/11
 Halid Şeyh Muhammed
 Geliştirilmiş sorgulama teknikleri
 Loose Change
 İslamofobi
 Bojinka Planı

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 9-11 Komisyonu
 11 Eylül Dijital Arşivi
 ABD Kongre Kütüphanesi 11 Eylül arşivi
 New York İtfaiye Teşkilatı (FDNY) telefon kayıtları
 Yaşamını yitirenlerin kimlik bilgileri (CNN)

2001'de Pensilvanya
2001'de Virginia
El-Kaide'nin saldırıları
Anti-Amerikancılık
Pensilvanya'daki afetler
Virginia'daki afetler
Nefret suçları
Uluslararası terörizm
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki katliamlar
George W. Bush'un başkanlığı
Amerika Birleşik Devletleri-Suudi Arabistan ilişkileri
Pentagon
Dünya Ticaret Merkezi
Batı karşıtlığı

11 Eylül saldırıları


Ein domesticus (oder protector) war ein Mitglied der protectores domestici oder protectores Augusti, einer Einheit des spätrömischen Heeres, die seit dem 4. Jahrhundert unter anderem als Leibgarde der Kaiser diente und dessen Stabsoffiziere stellte. Ihr Name belegt, dass diese Einheit als dem kaiserlichen Haushalt zugehörig angesehen wurde. Nach einigen Jahren im Dienst wurde ein domesticus durch den Kaiser entlohnt und oft an die Spitze eines römischen Regiments gestellt. Umstritten ist, wie hoch die Kampfkraft dieser Garde war, die offenbar einerseits aus verdienten Veteranen, andererseits aber aus jungen Aristokraten bestand, denen die Position als Karrieresprungbrett diente. Der Befehlshaber der domestici, der comes domesticorum, besaß den hohen Rang eines vir illustris. Es gab anfangs zwei dieser Befehlshaber, einen für die Kavallerie (comes domesticorum equitum) sowie einen für die Infanterie (comes domesticorum peditum).

Während die protectores domestici in Westrom bis zuletzt eine tatsächliche Kampftruppe geblieben zu sein scheinen, wurden sie im Osten während des 5. Jahrhunderts wahrscheinlich zu einer militärisch wertlosen Paradeeinheit, in die aufgrund der guten Bezahlung auch unkriegerische Männer eintraten (so etwa Menander Protektor); die wirkliche Leibgarde des Kaisers waren in Ostrom seit ca. 460 die excubitores. Der Titel domesticus wurde im Oströmischen Reich, gräzisiert zu Domestikos, noch lange beibehalten; dies galt ebenso für protector bzw. Protektor.

Literatur

 Maxime Emion: Les protectores Augusti. In: Catherine Wolff und Patrice Faure (Hrsg.): Corps du chef et gardes du corps dans l'armée romaine, Lyon 2020, S. 473 ff.
 Camillie Jullian: De protectoribus et domesticis Augustorum. Paris 1883.
 Theodor Mommsen: Protectores Augusti. In: Ephemeris Epigraphica 5, 1884, S. 121 ff.

Siehe auch
 Liste der Dienstgrade und Truppengattungen in der römischen Armee

Römischer Dienstgrad
Byzantinischer Titel

Domesticus (Römisches Reich)


Marco Jhonfai Fabián de la Mora (født 21. juli 1989 i Guadalajara, Mexico), er en mexicansk fodboldspiller (midtbane). Han spiller i Tyskland for Eintracht Frankfurt.

Klubkarriere
I de første mange år af sin karriere repræsenterede Fabián C.D. Guadalajara i sin fødeby. Han nåede at spille mere end 150 Liga MX-kampe for klubben, og havde også et lejeophold i Mexico City-klubben Cruz Azul. I januar 2016 blev han solgt til den tyske Bundesliga-klub Eintracht Frankfurt.

Landshold
Fabián står (pr. juni 2018) noteret for 37 kampe og ni mål for Mexicos landshold, som han debuterede for 4. juli 2011 i et Copa América-opgør mod Chile. Han deltog ved både VM 2014 i Rusland og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Mexico
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2014
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra C.D. Guadalajara
Fodboldspillere fra Eintracht Frankfurt
Fodboldspillere fra Cruz Azul
Personer fra Guadalajara
Olympiske fodboldspillere fra Mexico
Fodboldspillere ved sommer-OL 2012
Medaljevindere ved sommer-OL 2012
Olympiske medaljevindere i fodbold
Olympiske mestre fra Mexico

Marco Fabián


Tsebrykove (, ) est une commune urbaine de l'oblast d'Odessa, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Histoire
Jusqu'à la Seconde Guerre mondiale, la communauté portait le nom allemand de Hoffnungstal (retranscrit en cyrillique ), et était peuplée par des allemands.

Références

Commune urbaine dans l'oblast d'Odessa

Tsebrykove


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 4. Juli 2018 wieder und umfasst 45 Baudenkmäler.

Ehemaliges Benediktinerkloster

Gegründet 753, wurde es 955 von den Ungarn zerstört, große Bautätigkeit im 15. und 16. Jahrhundert. Nach Plänen von Johann Schmuzer sollte ab 1680 ein neues, sehr groß angelegtes Kloster entstehen, das aber nie im vollen Umfang errichtet wurde. 1803 wurde es säkularisiert und in großen Teilen abgebrochen. 1913–2012 wurde es von den Tutzinger Missionsbenediktinerinnen bewohnt. Erhalten haben sich:

|}

Aktennummer: D-1-90-158-7

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Wessobrunn

|}

Altkreut

|}

Anger

|}

Bichl

|}

Blaik

|}

Forst

|}

Guggenberg

|}

Haid

|}

Hub

|}

Kreuzberg

|}

Metzengasse

|}

Moos

|}

Moosmühle

|}

Paterzell

|}

Pentscher

|}

Reiserlehen

|}

Rohrmoos

|}

Sankt Leonhard im Forst

|}

Schellschwang

|}

Schlitten

|}

Schönwag

|}

Schwelken

|}

Schwiegle

|}

Zellsee

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Wessobrunn

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Wessobrunn
Baudenkmaler Wessobrunn

Liste der Baudenkmäler in Wessobrunn


Teheranski NLO incident 1976., naziv za prijavljeni slučaj viđenja neidentidiciranog letećeg objekta (NLO), kojeg su vidjeli brojni očevici, od pilota dvaju vojnih zrakoplova, do dužnosnika u kontrolnom tornju vojne zrakoplovne baze. Uz to nepoznati objekt je zabilježen na radaru vojnog zrakoplova i ometao je njegove instrumente. Slučaj je dobro dokumentiran i njime su se bavili i časnici Američkog ratnog zrakoplovstva, koji su se nalazili u Teheranu u sklopu misije Američke vojne skupine za savjetovanje i pomoć, koji su sastavili tajni memorandum Vojne obavještajne službe (DIA), koji je bio poslan Bijeloj kući, Središnjoj obavještajnoj službi i Službi nacionalne sigurnosti SAD-a.

Kronologija događaja

U noći, 18. rujna 1976. godine, oko 23 sata, građani Teherana prijavili su tornju kontrole leta u zračnoj luci Mehrebad, viđenje neobično blještavo svjetla koje je kružilo na visini od oko 2.000 metara iznad grada. Noćni nadzornik kontrole lete dignuo je uzbunu oko 00:30 sati i obavjestio zapovjedno mjesto Ratnog zrakoplovstva. Izviđanje situacije preuzeo je dežurni zapovjednik, general Yousefi, koji je poslao vojni zrakoplov F-4 Phantom II iz vojne baze Shahrokhi kako bi istražio tu neobičnu pojavu na nebu. Zrakoplov je pokušavao prići neobičnoj nebeskoj pojavi, ali nije ju je mogao sustići budući da se kretala vrlo brzo i instrumenti u zrakoplovu su otkazivali svaki put kada bi se uspjeli donekle približiti. Kada bi se F-4 udaljio od pojave, radari, radio i svi ostali instrumenti bi se ponovno uključili.

Oko 01:30, 19. rujna, uzletio je još jedan vojni zrakoplov kojim je upravljao Parviz Jafari, u to vrijeme bojnik i zapovjednik eskadre. Objekt je opisao kao jako blještava svjetlo koje je bljeskalo jarkim bojama i tvorilo oblik dijamanta. Zbog jakog svjetla nije vidio strukturu objekta, niti su vidjeli njegove prave obrise. Objekt se kretao nevjerojatno brzo i naglo mijenjao položaj. U jednom je trenutku bio uhvaćen i zaključan na radaru zrakoplova, na osnovu čega je pilot Jafari mogao izračunati da je svjetleća pojava bila otprilike veličine Boeinga 707. Svaki put kada bi mu se zrakoplov počeo približavati, otkazali bi instrumenti. Pilot je pokušao pucati na NLO, ali su se instrumenti zaglavili. Nakon nekog vremena, iz blještave svjetlosti oblika dijamanta, izašao je manji svjetleći objekt oblika mjeseca i uputio se prema zrakoplovu. Uskoro je nestao iz vidokruga, a iz velike svjetleće pojave izletio je drugi takav manji objekt i sletio na tlo, da bi uskoro opet uzletio i nestao. Poslije izvjesnog vremena zrakoplovi su bili pozvani natrag u zrakoplovnu bazu te je uslijedio sastanak vojnih časnika i pilota, na kojem je sudjelovao i američki brigadir Olin Mooy, časnik Američkog ratnog zrakoplovstva na dužnosti u Teherenu. Načinjeno je iscrpno izvješće, na osnovu ispitivanja svjedoka, kako pilota, tako i dežurnih časnika u tornju kontrole leta, koji su također vidjeli neobičnu svjetleću pojavu na nebu, ali i pojedinih građana te je to izvješće proslijeđeno američkim obavještajnim službama.

Bilješke

Literatura

 Kean, Leslie, NLO-i, Zapanjujuće izjave generala, pilota i vladinih dužnosnika, Planetopija, Zagreb, 2011. ISBN 978-953-257-201-8

Ufologija
Povijest Irana

Teheranski NLO incident 1976.


Angelo Turconi, né le  à Inzago, est un photographe italien. Il a consacré l'essentiel de sa carrière à la République démocratique du Congo.

Biographie
Fils d'artisan bottier, Angelo Turconi commence à travailler dans une imprimerie à l'âge de . Après son service militaire, il effectue ses premiers grands voyages : Afrique du Nord, pourtour de la Méditerranée, puis Iran, Inde et Afghanistan.

Sa vie prend un premier tournant lorsqu'il part travailler comme imprimeur au Journal de Genève, en Suisse, en 1964. C'est là qu'il renforce son intérêt pour la photo.

En 1967, il achète une Land Rover d'occasion pour traverser le continent africain du nord au sud. Après une année de voyage, il arrive au bord du fleuve Congo en décembre 1968. Bloqué à Kinshasa, il s'y attarde et entreprend une série de projets photographiques. Séduit par le pays, il y reste finalement vingt ans. Il réalise quelques films pour le ministère de l'Agriculture et le ministère de l'Environnement du Zaïre, documente l'édification des barrages d'Inga sur le fleuve Congo, et entame une collaboration régulière avec l'Institut des musées nationaux. Photographe « attitré » d'autres institutions congolaises, il honore plusieurs commandes dans les années 1970 et 1980, notamment pour le Commissariat général au Tourisme et le ministère de la Culture, ainsi que pour des banques, brasseries et sociétés d'État.

Rentré en Europe en 1987, toujours actif dans le domaine de l'édition, Angelo Turconi retourne régulièrement au Congo pour y réaliser de nouvelles photographies. Il a publié plusieurs ouvrages qui s'intéressent particulièrement à la culture, à la vie quotidienne et aux traditions des ethnies qui composent la nation congolaise. Il vit aujourd'hui entre la Belgique, l'Italie et le Congo.

Publications
 Art Royal Kuba, textes de Joseph-Aurélien Cornet, Milan, Sipiel, 1982, 340  .
 Zaïre : Peuples, art, culture, textes de Joseph-Aurélien Cornet, Anvers, Fonds Mercator, 1989, 406  .
 Infini Congo : Au rythme de la nature et des peuples, textes de François Neyt, Milan, Silvana Editoriale, 2010, 400  .
 Sur les pistes du Congo, introduction d'Isidore Ndaywel è Nziem, légendes de Lye M. Yoka, Oostkamp, Stichting Kunstboek, 2014, 240  .
 Les Lunda, textes de Manuela Palmeirim, légendes de Guillaume Jan, Oostkamp, Stichting Kunstboek, 2017, 192  .
 Au cœur du Congo, préface de Lye M. Yoka, textes et légendes de Guillaume Jan, Oostkamp, Stichting Kunstboek, 2019, 260  .
Les Tshokwe, préface de François Neyt, textes de Guillaume Jan et Félix U. Kaputu, légendes de Guillaume Jan, Oostkamp, Stichting Kunstboek, 2021, 192  .

Expositions
 2021 : L'Esprit créatif, exposition permanente au Musée national de la RDC, à Kinshasa, avec Carol Beckwith et Angela Fisher.
 2022 : L'Afrique centrale dans l'objectif. Cent ans de regards subjectifs. Expo collective avec les photographes Joseph Dardenne, Casimir Zagourski, Pierre Dandoy et Bernadette Vivuya, aux Archives de l'État, à Namur (Belgique).

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Naissance en novembre 1938
Photographe italien

Angelo Turconi (photographe)


An Cymbopogon quinhonensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sylvia Mabel Phillips och Shou Liang Chen. An Cymbopogon quinhonensis in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon quinhonensis


Aderus semiopacus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1903.

Distribuição geográfica
Habita em Madagascar.

Referências

semiopacus
Insetos descritos em 1903
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus semiopacus


2008 මොරටුව බස් බෝම්බ ප්‍රහාරය යනු  දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය විසින් එම වසරේ ජුනි 6 වන දින, මොරටුව කටුබැද්ද ප්‍රදේශයේ මගී බස් රථයක් තුල පුපුරුවා හැරි, බස් බෝම්බ ප්‍රහාරයකි. ප්‍රහාරයෙන් සිවිල් වැසියෝ 23 දෙනෙක් ජීවිතක්ෂයට පත්ව තවත් 80 පමණ පිරිසක් තුවාල ලැබූහ.

මෙම ප්‍රහාරය සිදුකිරීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකා රජය සහ ජාත්‍යන්තර ක්ෂමා සංවිධානය, එල්ටීටීඊ (LTTE) සංවිධානය වෙත චෝදනා එල්ල කරන ලදී. මීට අමතරව බ්‍රිතාන්‍ය විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය සහ ප්‍රමුඛ පෙලේ මානව හිමිකම් සංවිධාන රැසක්ද විසින් මෙම ප්‍රහාරය හෙලාදකින ලදී.

මේවාද බලන්න
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

එල්.ටී.ටී.ඊ. ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ලකල ප්‍රහාර

2008 මොරටුව බස් බෝම්බ ප්‍රහාරය


Hvidhals (Irania gutturalis), er en fugl i spurvefugleordenen, der lever i det vestlige Asien.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Fluesnappere
Fugle fra Vestasien

Hvidhals


Nadugala is a village belonging to Matara Thihagoda local council.
 The name is derived from the sound made when a stone is tapped, hence its name Nadugala.
 Nilwala river flows near this village.
 The water supply Board for the area is situated here.
 It is located about 5km from Matara district.
 Nadugala Vidyalaya (School) is located there.
 Nadugala has some business places like Private Medical Centre, Garments, Mills (Freelon Sri Lanka).

Draft:Nadugala


Pierre Daix (Ivry-sur-Seine, 24 de mayo de 1922 − 2 de noviembre de 2014) fue un periodista y escritor francés, autor de varias obras sobre Pablo Picasso, de quien era amigo, así como de varias obras sobre el arte de otros artistas, de artículos y de libros sobre su experiencia comunista y vivencia en el campo de concentración de Mauthausen; también era autor de novelas.

Biografía

Resistente y militante comunista
Entró en el Partido Comunista Francés a los 17 años, en 1939. En julio de 1940 Pierre Daix creó un club estudiantil del Centro laico de los albergues juveniles (Claj), que sería de tapadera legal a la clandestina Unión de estudiantes comunistas. Fue detenido como resistente contra el ocupante alemán. Prisionero en cárceles del régimen de Vichy, pasó de Fresnes a Clairvaux y finalmente a Mauthausen. En Mauthausen, al conocer la lengua alemana, Pierre Daix participó en la organización de resistencia internacional clandestina y ayudó a salvar a otros resistentes franceses, sin distinción de su origen político.

Tras su liberación fue nombrado jefe de gabinete del ministro comunista Charles Tillon en el Ministerio del Aire, del Armamento y Reconstrucción.

Periodista comunista
Cuando David Rousset (1912-1997) habló sobre el vasto sistema de campos de prisioneros de Stalin, Daix lo atacó como un mentiroso, negando que el sistema de gulag existiera en la Unión Soviética, en un artículo de 16 páginas en Les Lettres Françaises, titulado "¿Por qué el Sr. David Rousset inventó los campos soviéticos?". Rousset presentó cargos por difamación contra Daix y hubo un juicio público en Francia, que Rousset, que había dicho la verdad sobre los campos, ganó en 1950.

En 1950 Pierre Daix fue director del diario comunista Ce soir, con una tirada diaria entre  y  ejemplares.

Pierre Daix publicó en 1957 una Carta a Maurice Nadeau donde abordaba los crímenes de Stalin en las páginas de Les Lettres françaises, de la cual era redactor jefe. Allí colaboró con Louis Aragon de 1948 a 1972.
En los años 1950 se casó con Anne Villelaur, de la revista Lettres françaises; se separaron 13 años después. Presentó Un día en la vida de Ivan Denisovitch de Alexander Soljenitsyn a los lectores franceses en 1963.
Escribió un editorial en 1968 para decir que la gran mayoría de los estudiantes checoslovacos se encontraban en rebeldía en el momento de la Primavera de Praga.

En 1974 publicó Lo que sé de Soljenitsyn (Ce que je sais de Soljenitsyne) con ocasión de la publicación de Archipiélago Gulag y rompió con el PCF tras un enfrentamiento con René Andrieu, redactor jefe de L'Humanité. En octubre de 1978, en una crónica premonitoria aparecida en Le Point, tras la elección del papa Juan Pablo II, tituló su artículo « La esperanza ha cambiado de campo » y describió el seísmo que iba a resquebrajar el comunismo.

Desde 1968 contribuyó al debate sobre la « nueva crítica » (en la revista comunista La Nouvelle Critique) y la historia del arte moderno. Recibió el Premio Georges Pompidou en 2003 por su contribución al conocimiento del arte y por sus numerosas obras de esa temática.

El , fue promovido al título de Gran Oficial de la Legión de Honor.

Falleció el 2 de noviembre de 2014.

Publicaciones

Libros
 Pierre Daix, Tout mon temps, Révisions de ma mémoire, Librairie Arthème Fayard, 2001 (autobiografía).
 Pierre Daix, Les embarras de Paris. Roman, Les Editeurs français réunis. 1956.
 Pierre Daix, Prague au cœur, Union générale d'éditions, Paris, 1974, 310 p.
 Pierre Daix, J'ai cru au matin, Laffont, Paris, 1976, 470 p. (autobiografía política).
 Pierre Soulages, Pierre Daix, et James Johnson Sweeney, Pierre Soulages : l'œuvre 1947-1990, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2000, 255 p.
 Pierre Daix, Braudel, Flammarion, Paris, 1995, 567 p. (biografía del historiador Fernand Braudel).
 Pierre Daix, Aragon : une vie à changer, Flammarion, 1995, 2 éd. (1re éd. 1975), 564 p. (biografía del poeta y comunista Louis Aragon).
 Anne Baldassari, Peter-Klaus Schuster, Pierre Daix, et Heinz Berggruen, Picasso/Berggruen : Une collection particulière, Flammarion, Paris, 2006, 203 p.
 Jean-Louis Andral et Pierre Daix, Picasso : la joie de vivre (1946-1949), Skira, Paris, 2006.
 Pierre-André Boutang, Pierre Daix, 13 journées de la vie de Picasso (DVD), Réunion des musées nationaux, Paris, 2005.
 Pierre Daix, Les Après-guerres de Picasso (1945-1955) et sa rupture avec Aragon, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2006.
 Pierre Daix, Zao Wou-ki : l'œuvre 1935-1993, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2000, 255 p.
 Jorge Semprún, Maria Teresa Ocaña, Jean-Paul Barbier-Mueller, Pierre Daix, Picasso : L'homme au mille masques, Somogy, Paris, 2006, 239 p.
 Pierre Daix, François Pinault. Essai biographique, éd. de Fallois, Paris, 1998.
 Pierre Daix, Une Maîtresse pour l'éternité, éd. Rocher, Paris, 2002.  (novela sobre la vida amorosa de Cézanne)
 Pierre Daix, "Les Lettres françaises" : jalons pour l'histoire d'un journal, 1941-1972, Tallandier, Paris, 2004, 250 p.
 Pierre Daix, La Vie de peintre de Pablo Picasso, éd. Seuil, Paris, 1977.
 Pierre Daix, Tout l'œuvre peint de Picasso, éd. Flammarion, Paris, 1980.
 Pierre Daix, Picasso, Rungis, Profils de l'art, éd. Chêne, Paris, 1990.
 Pierre Daix, La Forteresse vide, Les éditeurs Français réunis, Paris 1954. (sobre Mauthausen).
 Pierre Daix, Pour une histoire culturelle de l'art moderne : le vingtième siècle, Odile Jacob, Paris, 2000.
 Pierre Daix, Hans Hartung, Bordas/Gervis, Paris, 1991, 393 p.
 Pierre Daix, La Vie quotidienne des surréalistes. 1917-1932, Hachette, Paris, 1993.
 Pierre Daix, Bréviaire pour Mathausen, Gallimard, Paris, 2005.
 Pierre Daix, Antoni Clavé. Assemblages, 1960-1999, éd. Ides et Calendes, Neuchâtel, 2001.
 Pierre Daix, Une saison Picasso, éd. du Rocher, Paris, 1997.
 Pierre Daix, Dictionnaire Picasso, Robert Laffont, Paris, 1995, 995 p.
 Pierre Daix, Georges Boudaille, Joan Rosselet, Picasso, 1900-1906 : catalogue raisonné de l'œuvre peint, Ides et Calendes, Paris, 1966, 344 p.
 Pierre Daix, Picasso, vie du peintre, Seuil, Paris, 1977.
 Pierre Daix, Picasso créateur, Seuil, Paris, 1987.
 Pierre Daix, Delacroix le libérateur, club des amis du livre progressiste, Paris, 1963.
 Pierre Daix, La Vie de peintre de Pablo Picasso, Seuil, Paris, 1977.
 Pierre Daix, La Vie de peintre d'Édouard Manet, Fayard, Paris, 1983, 336 p.
 Pierre Daix, Gauguin, JC Lattès, Paris, 1989, 418 p.
 Nicolas de Staël, Pierre Daix, Lettres et dessins, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2000, 128 p.
 Mariano Constante, Pierre Daix (préface), Antonio Muñoz-Molina (postface), Le partisan espagnol : 1933-1945, Paris, Tirésias, 2004, 263 p.
 Pierre Daix, Quatre jours en novembre, Belfond, Paris, 1994, 293 p.
 Pierre Daix, Armand Israël, Pablo Picasso : dossiers de la Préfecture de police (1901-1940), éd. Acatos, Lausanne, 2003, 140 p.
 Pierre Daix, Picasso, trente ans après, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2003.
 Pierre Daix, Les après-guerres de Picasso (1945-1955) et sa rupture avec Aragon, Ides et Calendes, Neuchâtel, 2005.
 Pierre Daix, Avec Elsa Triolet (1945-1971), Gallimard, Paris, 2010.
  Pierre Daix, Historia Cultural Del Arte Moderno, Cátedra, Madrid, 2004.
 (en inglés) Pierre Daix, Picasso: Life and Art, Thames & Hudson, Toronto, 1994, 450 p.
 (en inglés) Anne Baldassari (dir.), Pierre Daix, Michael C. Fitzgerald, Brigitte Leal, Picasso and Portraiture: Representation and Transformation, Museum of Modern Art, New York, 1996.
 (en inglés) Pablo Picasso, Pierre Daix, Anna Fabregas, Christopher Green, Picasso: Landscapes 1890-1912 : From the Academy to the Avant-Garde, Little Brown, New York, 1995.
 (en inglés) Pierre Daix, Lorraine Levy, Picasso (Profiles in Art), Barrie & Jenkins, Londres, 1991,
 (en inglés) Pierre Daix, Joan Rosselet. Picasso: The Cubist Years, 1907-1916. A Catalogue Raisonne of the Paintings and Related Works, Thames and Hudson, New York, 1979, 375 p.
 (en inglés) Pierre Daix, Cubists and Cubism, Rizzoli/Skira, New York, 1982, 170 p.

Artículos
 "Une littérature de parti (I)", La Nouvelle Critique, n.º 7, junio de 1949, pp. 73–81
 "Une littérature de parti (I)", La Nouvelle Critique, nedición 8, julio-agosto de 1949, pp. 52–59
 "Le héros positif en littérature", La Nouvelle Critique, nedición 11, diciembre 1949, pp. 83–92 (passim).
 "Vient de paraître…", La Nouvelle Critique, 2 année, n.º 20, noviembre 1950, pp. 89–97
 "Exactitude documentaire et vérité artistique dans le tome V des Communistes d'Aragon", La Nouvelle Critique, 3e année, no 27, junio de 1951, pp. 124–131
 "L'objectivité d'Aragon", La Nouvelle Critique, 3 année, n.º 29, septiembre - octubre 1951, pp. 65–72
 1988, Recherches sur les Demoiselles d'Avignon, artículo en la Gazette des Beaux-Arts
 Le nu au , exposition, Saint-Paul, Fondation Marguerite et Aimé Maeght, 4 de julio-30 de octubre de 2000, catálogo por Jean-Louis Prat et Pierre Daix, Saint-Paul : Fondation Maeght, 2000, Paris.
 Picasso et Matisse revisités, 9 de octubre de 2002.
 Triangle bleu : Les Républicains espagnols à Mathausen, por Manuel Razola, Mariano Constante y Pierre Daix 23 de enero de 2002
 Le Cubisme De Picasso : Catalogue Raisonne De L'Œuvre Peint 1907-1916 par Pierre Daix et Joan Rosselet junio de 1979
 Antoni Clavé : Assemblages 1960-1999, 14 de octubre de 2001
 Nouvelle Critique Et Art Moderne, 29 de octubre de 1968
 Zao Wou-KI por Pierre Daix y Wou-ki Zao, 3 de mayo de 2000
 Picasso, 27 septembre 1993
 Amélia par Henry Fielding, Pierre Daix, y Anne Villelaur 5 de enero de 2000
 Pierre Alechinsky par Pierre Daix et Pierre Alechinsky 3 de agosto de 1999
 Picasso et le théâtre, les décors d'Oedipe-Roi : Exposition, Antibes, musée Picasso, (15 de enero-21 de marzo de 1999) por Pierre Daix 10 de marzo de 1999
 Picasso par Pierre Daix et Joan Rosselet 29 de octubre de 1979
 Pour une histoire culturelle de l'art moderne : De David à Cézanne, 19 de marzo de 1998
 Picasso par Pierre Daix et Georges Boudaille, diciembre de 1967
 Lettres à Denise par Louis Aragon et Pierre Daix, mayo de 1997
 Une saison Picasso, 4 de marzo de 1997.
 Revue de la BNF, n.º 8 – 2001, Les collections sous le regard des écrivains, La Bibliothèque a convié quelques écrivains et artistes à visiter ses collections : les découvertes, les libres méditations, les digressions de François Bon, Michel Chailloux, Hélène Cixous, Pierre Daix, Pierre Étaix, Pierre Guyotat et Olivier Rollin.

Entrevistas
 Pierre Daix, "Aragon survivra-t-il à la chute du communisme ?", propos recueillis par André Clavel, L'Événement du jeudi, 28.04.1994, pp. 110–111.
 Pierre Daix, "Aragon n'est pas innocent", propos recueillis par Catherine Argand, Lire, n.º 255, mai 1997, pp. 42–43.
 Pierre Daix, « Il s'est accroché à un parti qui ne voulait pas de lui », propos recueillis par Sébastien Le Fol, Le Figaro littéraire, 13 mars 2004, p. 3.
 Pierre Daix, de l'autobiographie à l'autocritique, article publié dans Le Figaro Magazine du samedi 24 février 2001, pp. 39 sq. (propos recueillis par Catherine Nay et Patrice de Néritens),

Notas y referencias

Nacidos en Ivry-sur-Seine
Fallecidos en París
Escritores de Francia del siglo XX
Periodistas de Francia del siglo XX
Críticos de arte de Francia
Grandes oficiales de la Legión de Honor
Medalla de Oro al Mérito en las Bellas Artes
Periodistas de Francia del siglo XXI

Pierre Daix


DaQuan Marquel Jeffries (Edmond, 30 de agosto de 1997) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no New York Knicks da National Basketball Association (NBA) e no Westchester Knicks da G-League.

Ele jogou basquete universitário na Universidade Oral Roberts, na Western Texas College e na Universidade de Tulsa.

Carreira universitária
Jeffries jogou na Western Texas College e na Universidade Oral Roberts antes de se transferir. Ele jogou duas temporadas de basquete universitário na Universidade de Tulsa. Em sua última temporada, ele teve médias de 13 pontos e 5,6 rebotes e foi nomeado para a Conferência Atlética All-American da terceira equipe. Após a temporada, Jeffries participou do Portsmouth Invitational Tournament.

Carreira profissional
Originalmente projetado como uma escolha de segunda rodada, Jeffries não foi selecionado no draft da NBA de 2019. Em 21 de junho de 2019, ele assinou um contrato com o Orlando Magic. Alegadamente, ele recusou um acordo de mão dupla para competir por uma vaga no time. Em 19 de outubro de 2019, o Magic dispensou Jeffries.

Sacramento Kings (2019–2021)
Em 21 de outubro de 2019, Jeffries assinou um contrato bi-direcional com o Sacramento Kings. Sob os termos do acordo, ele dividirá o tempo entre os Kings e seu afiliado da G-League, o Stockton Kings. Em 13 de dezembro, Jeffries registrou 44 pontos, nove rebotes e dois bloqueios na vitória sobre o Sioux Falls Skyforce.

Em 28 de novembro de 2020, Jeffries assinou um contrato de 1 ano e US$1.4 milhões com os Kings. Em 3 de abril de 2021, Jeffries foi dispensado pelos Kings. Ele jogou em 31 jogos em duas temporadas.

Houston Rockets (2021)
Em 5 de abril de 2021, o Houston Rockets contratou Jeffries. Em 13 de maio, ele foi dispensado pelos Rockets após 13 jogos.

San Antonio Spurs (2021)
Em 15 de maio de 2021, o San Antonio Spurs contratou Jeffries.

College Park Skyhawks (2021–2022)
Em 7 de outubro de 2021, o Atlanta Hawks contratou Jeffries. No entanto, ele foi dispensado em 15 de outubro. Em outubro de 2021, Jeffries assinou com o College Park Skyhawks da G-League. Ele teve médias de 15,4 pontos e 2,4 rebotes.

Memphis Grizzlies (2022)
Em 1º de janeiro de 2022, Jeffries assinou um contrato de 10 dias com o Memphis Grizzlies. Jeffries jogou três jogos durante esta passagem, marcando 2 pontos no total. Em 11 de janeiro de 2022, Jeffries foi readquirido pelo College Park Skyhawks.

Westchester Knicks / New York Knicks (2022–Presente)
Em 15 de setembro de 2022, ele assinou com o New York Knicks, mas foi dispensado no final do campo de treinamento. Em 24 de outubro de 2022, Jeffries se juntou aos treinos do Westchester Knicks. Em 29 de novembro de 2022, Jeffries assinou um contrato bilateral com o New York Knicks depois de jogar bem pelo time da G-League, o Westchester Knicks.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

G-League

Universitário

Fonte:

Ligações externas
 Oral Roberts Golden Eagles bio
 Western Texas Westerners bio
 Tulsa Golden Hurricane bio

Basquetebolistas do Sacramento Kings
Basquetebolistas do Memphis Grizzlies
Basquetebolistas do Houston Rockets
Basquetebolistas de Oklahoma
Pessoas vivas
Nascidos em 1997
Basquetebolistas do New York Knicks
Naturais de Edmonton

DaQuan Jeffries


Otel, belirli bir ücret karşılığında yolcu ve turistlere konaklama ve yemek hizmeti veren tesis.

Etimoloji
Otel sözcüğü,  Latince kimsesizler ve yolcular için barınak, misâfirhâne anlamına gelen "hospitale" sözcüğünden gelen Fransızca "hôtel" sözcüğünün Türkçeye geçmiş şeklidir. Fransızca kökenli bir sözcük olmasının nedeni olarak, kelimenin ilk kez Fransa'da kullanılması ile birlikte Fransızların 18. yüzyılda başladığı düşünülen otelcilik sektörüne öncülük yapmaları ve otelciliği ilk kez uluslararası platforma taşımaları gösterilir. Osmanlı döneminde otel işlevini yerine getiren yerlere funduk, han ve mihmanhane gibi adlar verilmekteydi.

Geçmiş
Tarihin her devrinde insanlar bir yerden başka bir yere seyahat ettikçe konaklama ihtiyaçlarını farklı şekillerde karşılamışlardır. M.Ö 3000-1200 tarihleri arasında konaklama için özel olarak inşa edilmiş herhangi bir yapı türünün olmadığı bilinmektedir. Bu devirde insanlar yatak ve yeme-içme gereçleri de dahil olmak üzere seyahatleri sırasında gerekli olabilecek tüm eşyalarını yanlarında taşıyarak yolculuk yapar ve gittikleri yerde konaklayacak bir mekan bulamazlarsa yanlarında taşıdıkları malzemeleri kullanarak açık havada hazırladıkları yerlerde konaklarlardı.

Genişleyen sınırları arasında seyahatin rahat olmasını sağlamak amacıyla Asur ve Pers uygarlıkları yeni yollar ve konaklama binaları inşa etti. M.Ö 500-300 yılları arasında bazı Eski Yunan yerleşimlerinde katagogion olarak adlandırılan  konaklama yapıları ortaya çıkmaya başladı. Romalılar yaklaşık olarak M.Ö. 150 yılı civarında yapmaya başladıkları yol ağı üzerinde konaklama ve at değiştirme istasyonları yapılar.

10. yüzyılın sonlarına doğru Selçuk Hanları tarafından Orta Asya'da yolcuların güvenli konaklaması için kervansaray denilen konak yerleri yaptırıldı. Karahanlılar ve Gazneliler'den devralınan kervansaray mimarisi geliştirilerek anıtsal eserler inşa edildi. Osmanlılar da İpek Yolu güzergahı üzerinde Selçukluları'nın kurdukları kervansaray ağına, tüccarların konaklaması için şehir hanlarını ekledi.

Avrupa Orta Çağ'ında seyahatler daha çok dinî sebeplerle gerçekleştirilmiş, genellikle gündüzleri yolculuk yapan insanlar için akşamları konaklayabilecekleri konaklama mekânları yapılmıştır. Haçlı Seferleri'nden sonraki dönemde Marco Polo'nun kitabının geniş kitlelerce okunması ile Avrupa'da başlayan turistik merak ve yeni pazarlara duyulan ticari ilgi seyahatleri artırdı.

15.-16 yüzyılları kapsayan Rönesans döneminde turizm hareketleri arttı. 15. yüzyıldan önce konaklama ihtiyaçları manastırların kullanım dışı odalarıyla karşılanırken, 15. yüzyılda "tudor" ve "inn" (han) adı verilen konuk evleri ortaya çıktı. 1650-1750 yılları arasıda İngiliz soylularının eğitimleri için Avrupa'nın tarihsel, kültürel, bilimsel deǧeri ve doğa güzellikleri bulunan yerlerini ziyaret etmeleri yaygınlaştı "Büyük Tur" denen bu seyahatlere çıkan aristokratlara hizmet vermek için konaklama tesisleri yapıldı. 1768'de İngiltere'de Exeter şehrinde açılan Royal Clarence Hotel,  25 Ocak 1774'te Londra'da açılan "Grand Hotel", otel" adını kullanan ilk tesislerdendi.

Sanayi devrimini takiben teknolojik gelişmeler kitle turizmini olumlu etkiledi. Otel kurumu Avrupa'da tümüyle kabul gördü. Posta arabalarının durak noktalarında bulunan hanlar işsiz kalırken demiryolu oteli denilen oteller açıldı. Otellerde asansör, kalorifer, elektrik kullanılmaya başlandı. 1935 yılında Hilton ve Sheraton gibi zincir otel işletmelerinin ilk örnekleri açılmaya başladı  II. Dünya Savaşı sonrasında yeniden yapılanan kentlerde farklı ülkelerden gelecek misafirleri de ağırlayabilecek tesisler inşa edildi.

1950-1970 yılları arasında küçük ölçekli oteller yaygınlaştı. Otellerin çeşitlenmesi sonucunda yıldız sistemine dayalı bir sınıflandırma sistemi gelişti.

1990'larda internetin yaygınlaşması otelcilik için yeni fırsatlar sundu. Konaklama imkanları hakkında bilgi almak ve rezervasyon yapmak kolaylaştı.

Otel  yönetimi
Çoğu otel işletmesi genel müdür ve otel yöneticisi tarafından yönetilir. Büyük otellerde bir otel içindeki çeşitli departmanları (örneğin yemek servisi) denetleyen orta düzey yöneticiler, idari personeller ve hat düzeyindeki bölüm başkanları ve şefler bulunur.

Türleri

Uluslararası lüks oteller
Uluslararası lüks oteller, yüksek kaliteli olanaklar, tam hizmet konaklama, yerinde tam hizmet restoranlar en üst düzeyde kişiselleştirilmiş, profesyonel hizmet sunarlar. Uluslararası lüks oteller, ülkeye ve yerel sınıflandırma standartlarına bağlı olarak en az Beş Elmas derecesi veya Beş Yıldızlı otel derecesi ile sınıflandırılır. Örnek markalar şunlardır: Accor, The Ascott Limited, Best Western, Hyatt, Conrad Hotels, InterContinental, Sofitel, Mandarin Oriental Hotel Group, Four Seasons Hotels and Resorts, The Peninsula Hotels, Rosewood Hotels & Resorts, JW Marriott Hotels, ITC Hotels ve The Ritz-Carlton Hotel Company.

Lüks tatil köyleri

Tatil köyleri veya resort oteller, belirli mekanlarda özgül bir yaşam tarzı veya kişisel bir imajı olan misafirlere hitap eden marka otellerdir. Bunlar tipik olarak tam hizmettirler ve lüks olarak sınıflandırılırlar. Yaşam tarzı lüks tatil köyleri, ülkeye ve yerel sınıflandırma standartlarına bağlı olarak Beş Yıldızlı otel derecelendirmesi ile sınıflandırılır. Örnek markalar şunlardır: Waldorf Astoria Hotels & Resorts, St. Regis Hotels & Resorts, Shangri-La Hotels and Resorts, The Oberoi Group, Wyndham Hotels & Resorts, Belmond Limited, Jumeirah Hotels, Aman Resorts, Taj Hotels, Hoshino Resorts, Raffles Hotels & Resorts, Fairmont Hotels and Resorts, Banyan Tree Holdings, Regent Hotels & Resorts ve Park Hyatt, Indian Hotels Company Limited, Radisson Hotel Group, Jinjiang International.

Lüks tam hizmet otelleri
Bu tür oteller misafirlerine genellikle çok çeşitli konaklama hizmetleri ve tesis içi tesisler sağlar. Huazhu Hotels Group, Choice Hotels International, Global Hotel Alliance, W Hotels, Sheraton Hotels and Resorts, Langham Hospitality Group, Kempinski,
Kimpton Hotels & Restaurants, Hilton Hotels & Resorts, Lotte Hotels & Resorts, Renaissance Hotels, Marriott International ve Hyatt Regency.

Odaklanmış veya seçilmiş hizmet
Yalnızca iş seyahatinde olanlar gibi belirli bir gezgin nüfusuna hitap eden ve bir konak pazarlayan, sınırlı sayıda yerinde olanaklar sunan küçük ve orta ölçekli otel işletmeleri de vardır. Bunlara örnek olarakak Hyatt Place, Holiday Inn, Hospitality International, Hilton Worldwide, InterContinental Hotels Group, Courtyard by Marriott, Sonesta International Hotels ve Hilton Garden Inn sayılabilir.

Ekonomik ve sınırlı hizmet sunan oteller
Bu oteller çok sınırlı sayıda tesis içi olanaklar sunar. Genellikle yalnızca çok az hizmet içeren veya hiç hizmet vermeyen temel konaklama birimleri sunar. Bu tesisler normalde yalnızca belirli bir gezgin kısmına hitap eder ve oda pazarlar. Örnekler arasında Ibis Budget, Hampton by Hilton, Aloft Hotels, Meliá Hotels International, Holiday Inn Express, Fairfield by Marriott, ve Four Points by Sheraton sayılabilir.

Uzun süreli konaklama imkanı sunan oteller
Bunlar küçük ve orta ölçekli otellerdir. Geleneksel bir otele kıyasla daha uzun süreli tam hizmet konaklama sunar. Uzun süreli konaklama otelleri, geleneksel olmayan fiyatlandırma yöntemlerine sahip olabilirler. Sınırlı ve belirli hizmete yönelik otellere benzer şekilde, tesis içi olanaklar sınırlıdır ve çoğu uzun süreli konaklama otellerinde tesis bünyesinde bir restoran bulunmaz.  Örnekler arasında Staybridge Suites, Candlewood Suites, Homewood Suites by Hilton, Home2 Suites by Hilton, Residence Inn by Marriott, Element by Westin, ve Extended Stay America sayılabilir.

Devremülk ve destinasyon kulüpler
Tesis bünyesinde restoranlar, yüzme havuzları, dinlenme alanları ve diğer eğlence odaklı olanaklara sahip tam hizmet veren otellerdir. Devremülk tatil markalarına örnek olarak Hilton Grand Vacations, Marriott Vacation Club, Westgate Resorts, Disney Vacation Club, ve Holiday Inn Club Vacations verilebilir.

Motel
Moteller sınırlı hizmet sunan, daha düşük maliyetli, genellikle otoparktan odalara doğrudan erişimi olan küçük boyutlu, az katlı bir konaklama tesisidir. Moteller, daha çok yolculara hizmet etmek için inşa edilirler. Motel içeren bazı zincir marka örnekleri arasında, EconoLodge, Motel 6, Super 8 Motels ve Travelodge sayılabilir.

Ayrıca bakınız
 Dünyanın en büyük otelleri listesi
 Yıldız sınıflandırma (kategori)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Konaklama işletmeciliği
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Turistik konaklama
Türlerine göre yapılar

Otel


The grey-headed chickadee or Siberian tit (Poecile cinctus), formerly Parus cinctus, is a passerine bird in the tit family Paridae. It is a widespread resident breeder throughout subarctic Scandinavia and the northern Palearctic, and also into North America in Alaska and the far northwest of Canada. It is a conifer specialist. It is resident, and most birds do not migrate. Curiously (with respect to its name), the bird has no grey on its head, which is black, white, and brown.

It is a fairly large tit, 13.5–14 cm long with a weight of 11–14.3 g. The head is dark brown with white cheeks, the mantle brown, the wing feathers blackish with pale fringes, and the underparts whitish with pale brown flanks.

Ecologists in Folldal, Hedmark, Norway found that the Siberian tits accounted for only 1% of all tit individuals in lichen-dominated pine forest in 2011 as opposed to 64% in 1982. This dramatic reduction is attributed to the interspecies competition with the willow tits and great tits, decreased vegetation due to climate change, and logging of old-growth trees which are preferred over new-growth trees .

Taxonomy
The grey-headed chickadee was described by the French polymath Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon in 1779 in his Histoire Naturelle des Oiseaux from a specimen collected in Siberia. The bird was also illustrated in a hand-coloured plate engraved by François-Nicolas Martinet in the Planches Enluminées D'Histoire Naturelle which was produced under the supervision of Edme-Louis Daubenton to accompany Buffon's text. Neither the plate caption nor Buffon's description included a scientific name but in 1783 the Dutch naturalist Pieter Boddaert coined the binomial name Parus cinctus in his catalogue of the Planches Enluminées. The grey-headed chickadee is now one of 15 species placed in the genus Poecile that was introduced by the German naturalist Johann Jakob Kaup in 1829. The genus name is from Ancient Greek poikilos "colourful". A related word poikilidos denoted an unidentified small bird. The specific epithet cinctus is Latin for "banded".

Formerly, the grey-headed chickadee was placed in the genus Parus with most other tits, but mtDNA cytochrome b sequence data and morphology suggest that separating Poecile more adequately expresses these birds' relationships.

Four subspecies are recognised:
 P. c. lapponicus (Lundahl, 1848) – Scandinavia to north European Russia
 P. c. cinctus (Boddaert, 1783) – northeast European Russia through Siberia to Kamchatka and north central Mongolia
 P. c. sayanus Sushkin, 1904 – south Siberia and northwest Mongolia
 P. c. lathami (Stephens, 1817) – north and west Alaska and northwest Canada

References

grey-headed chickadee
Birds of Scandinavia
Birds of Russia
Birds of North Asia
Native birds of Alaska
grey-headed chickadee
Holarctic birds

Grey-headed chickadee


Menelaus ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite am Nordrand der Montes Haemus, am Rand des Mare Serenitatis, westlich des Kraters Plinius.
Der Kraterboden ist uneben und der Kraterrand etwas unregelmäßig.

Nördlich von Menelaus, in der Ebene des Mare Serenitatis, befindet sich das Rillensystem der Rimae Menelaus.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem Mathematiker und Astronomen Menelaos offiziell benannt.

Weblinks

 Menelaus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Menelaus (Mondkrater)


Un conjunto rectificable es un conjunto que intuitivamente puede ser aproximado en el entorno de cada punto por un espacio euclídeo.

Muchos objetos matemáticos definidos mediante aplicaciones diferenciables son rectificables (también llamados suaves). Mientras que los objetos fractales de aspecto irregular no suelen ser rectificables.

Definición
Un conjunto de  es rectificable si en casi en todas partes de su frontera topológica admite un espacio tangente.

Un subconjunto de  es rectificable si dicho conjunto puede ser recubierto casi en todas partes por una colección numerable de piezas de Lipschitz  tales que:

donde:
 es la medida de Hausdorff.

Ejemplos
 Una circunferencia es un ejemplo de curva continua, cerrada y diferenciable que además es rectificable.
 La frontera de un polígono cerrado es un ejemplo de curva continua, cerrada aunque no diferenciable en los vértices que aun así es rectificable, y por tanto dado un polígono de n lados su perímetro tiene una longitud finita.
 La curva de Koch es una curva no rectificable, su longitud no es finita, sin embargo encierra un área finita.

Geometría métrica
Geometría diferencial

Conjunto rectificable


An Digitaria similis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alan Ackerman Beetle ngan Gould. An Digitaria similis in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria similis


Krementjukreservoiret (, ) er det største reservoire på Dnepr. Reservoiret er opkaldt efter byen Krementjuk. Reservoirets samlede areal er 2.250 km² og er beliggende i Poltava, Tjerkasy og Kirovohrad oblast i det centrale Ukraine. Bygningen af dæmningen blev afsluttet i 1959, hvor Krementjuk vandkraftværk blev afsluttet.

Reservoiret er 185 km langt, 30 km bredt og har en gennemsnitlig dybde på 6 m. Den samlede vandmængde er 13,5 km³. Reservoiret anvendes hovedsageligt til kunstvanding, regulering af vandføringen, fiskeri og lokal transport. De vigtigste havne ved reservoiret er Tsjerkasy og Svitlovodsk. Floden Sula udmunder i reservoiret og har skabt et delta med mange øer.

Vandkraftværket har en effekt på 625 MW og en årlig elproduktion på 1,506 TWh. Ud over elproduktion er reservoiret vigtigt for fiskeri. Langs bredderne ligger der store virksomheder til opdræt fisk.

Billeder

Referencer

Eksterne henvisninger

 Topografisk kort (1:100 000), der viser demningen, som danner reservoiret

Reservoirer på Dnepr
Etableret i 1959
Tjerkasy oblast
Kirovohrad oblast
Poltava oblast
Vandkraftværker i Ukraine
Dæmninger i Ukraine

Krementjukreservoiret


Bir televizyon dizisi olan Buffy the Vampire Slayer adlı dizinin yan ürünü Angel'ın birinci sezonu. 5 Ekim 1999 tarihinde başlamış, 22 bölüm yayınlanmış ve 23 Mayıs 2000 tarihinde sona ermiştir. Birinci sezon bölümleri Salı günleri doğu zaman dilimine göre 9'da Buffy'nin hemen ardından yayınlanmıştır.

Konu

Buffy'nin üçüncü sezonunun sonunda ruhunu geri kazanmış 242 yaşındaki vampir Angel, genç avcı Buffy Summers'a normal bir hayat yaşama şansı vermek için Sunnydale'i terk eder. Angel şu anda büyük şehir Los Angeles'ta yaşamaktadır. Buffy'den ayrılan Angel artık tamamen toplumdan soyutlanmıştır ve her geçen gün içindeki vampirin açlığına yenik düşmeye daha da çok yaklaşır. Ama açlığına yenik düşmez; çünkü Yüce Güçler'den imgelem alabilen yarı iblis, aynı zamanda İrlandalı Doyle ve kendi hayatında bir insanın bulunması için Sunnydale sakini Cordelia Chase ile karşılaşır. Bu yeni karşılaşmalar sayesinde hayatına bir düzen getirir ve kefaretini ödemek için harika bir fırsat yakalar. Kendi dedektif bürosu olan Angel Investigations'ı kurar ve "yardıma muhtaçlara yardım eder".

Sezonun başlarında Angel, bir polis olan Kate Lockley ile tanışır ve ilk başlarda Kate ona yardımcı olur ta ki onun gerçekte ne olduğunu öğrenene kadar. Sezon sonuna doğru Angel, ileriki sezonlarda ana kadroya katılacak olan bir sokak vampir avcısı Charles Gunn adında bir müttefik kazanır. Sezon boyunca Angel ve ekibi Wolfram & Hart denen bir avukatlık firması ile uğraşırlar; aynı zamanda bu şirketin içerisinde çalışan iki avukat Lindsey McDonald ve Lilah Morgan ruhu olan vampirin gelecek kıyamette oyanayacağı rolü ile ilgili gizli planlar yaparlar.

"I Will Remember You" bölümünde Buffy, L.A.'e gelir ve bu bölümde Angel Mohra iblisinin kanı sayesinde vampirlikten kurtulur (yani insana dönüşür). Buffy ve Angel hep hayal ettikleri muhteşem günü yaşarlar. Ama yine de normal bir insan olarak insanları kurtarmaya devam edemeyeceğini anlayan Angel, Kahinlerin yanına giderek zamanı geri sarmalarını ister ki bu defa iblisin kanını kendisine bulaştırmasın. Sonuç olarak iyilerin tarafında savaşmayı sürdürebilmek için her zaman istediği tek şeyden vazgeçmiştir.

Birkaç gün sonra ise bir gemi dolusu yarı iblis mültecilerini kurtarmak için Doyle, kendi hayatını feda eder ki o da kefaret ödemeye çalışmaktadır. Bütün yıl kurdukları ilişkilerinin üzerine Doyle, ölmeden önce Cordelia'ya bir öpücük verir ve bu öpücük sayesinde imgelem güçleri Cordelia'ya geçer. Daha sonra eski gözetmen Wesley Wyndam-Pryce çıkagelir ve sahip olduğu iblis bilgisi ile ekipte yer edinir.

İki parçalı "Five by Five" ile "Sanctuary" bölümlerinde, dengesiz avcı Faith L.A.'e gelir ve Wolfram & Hart tarafından Angel'ı öldürmesi için tutulur. Wesley'e işkence yaptıktan sonra kendisini Angel'ı yumruklarken bulur, bir yandan da onu öldüreceğini söylemek bağırmaktadır. Angel tarafından kurtarılan Faith, sonunda işlediği bütün suçları itiraf eder ve kendisini polise teslim eder. Başka birisini kefaret arayışında görmek, Angel'a ödemekte olduğu kefareti bir kez daha hatırlatır ve kendisini Buffy'den uzaklaştırır. Nihayetinde, Angel ile Faith çok güçlü bir arkadaşlık bağır kurar ki bu bağ ileriki sezonlarda çok işe yarayacaktır.

Sezon finalinde, Angel kendi kaderi ile ilgili antik bir kehanet ile karşılaşır. Wolfram & Hart, "Yüce Güçler'e bağlı bütün yolları" kesmek için Vocah iblisini çağırırlar ve aynı zamanda çok yaşlı Angel'ın atası olan Darla'yı diriltirler. Wesley ise sonunda kehaneti çözer; Shanshu kelimesi aslında hem yaşam hem de ölüm manasına gelmektedir. Bu da demek oluyor ki Angel tam anlamıyla dünyayı kurtardığında yaşayabilecek, yani insan olma şansını kazanacak. Bu arada Angel Investigations bürosu havaya uçar ve ekip artık Cordelia'nın dairesinde çalışmaya başlar.

Gelişim süreci

Seri proje tasarımcılarından birisi David Greenwalt "Angel karakterinin Buffy'de büyüdüğünü kimse inkar edemez" noktasına değinmiştir. Angel dizisi yayınlanmaya başlamadan birkaç yıl önce Joss Whedon, Buffy the Vampire Slayer dizisinin arkasında yatan konsepti "Her korku filminde olan, karanlık bir ara sokağa girip öldürülen sarışın kızın" Hollywood versiyonu olarak geliştirmiştir. Angel karakteri Buffy'nin ilk bölümünde ortaya çıkmış ve daha sonra sezon iki ile üç boyunca ise ana kadro arasına girmiştir. Ruhsuz ve ölümsüz bir vampire dönüştürüldükten sonra yaptığı katliamlar ve diğer kötülüklerle dünyaya ün salmıştır; ta ki bir grup Çingene onu cezalandırmak için ruhunu geri koyana kadar, böylelikle yaptığı şeylerden dolayı suçluluk hissedecek ve kendisini yitirecektir. Angel nihayetinde geçmişte yaptığı kötülüklerin kefaretini ödeyebileceği bir yola girer. Buffy'nin sezon finalinde, Angel Sunnydale'i terk ederek L.A.'e kafaretini Buffy olmadan ödemeye devam etmek için gider. Whedon "Angel'ın, aynı Buffy gibi dizideki tek süper kahraman olabilecek karakter olduğuna" inanmaktadır. Aynı zamanda Whedon bu yan diziyi Buffy ile karşılaştırmıştır ve "Bu dizinin daha çok aksiyonlu ve erkekleri baz alan bir dizi" olduğunu söylemiştir.

Buffy'deki ana konsept Amerika'nın küçük bir kasabasında "korku filmi gibi lise" iken, proje tasarımcıları David Greenwalt ve Whedon, Angel'ı "cesur bir şehir dizisi" konseptine uyarlamışlardır. Whedon "daha karanlık tonda karanlık bir dizi istedik" açıklamasını yapmıştır. Hikâye Los Angeles'ta geçiyor çünkü orada bir sürü iblis ve anlatılacak çok garip hikâye var. Ayrıca dizinin yaş seviyesinin biraz daha yukarıda olmasını ve karakterlerin iblislerle baş etme yollarının da farklı olmasını istedik. Buffy daima kötüleri yenip dünyayı kurtarma çabasında, ama Angel her zaman affedilme arayışındadır. Bunlar aslında iki diziyi birbirinden farklı kılan yaratıcı şeyler.

Whedon ve Greenwalt, The WB'a göstermek için 6 dakikalık bir tanıtım videosu hazırlamışlardır ki bu bölüm "Yayınlanmayan Angel pilotu" olarak adlandırılmıştır. Bu videodan bazı kesitler daha sonra dizinin jeneriğinde kullanılmıştır.

Dizinin yapım aşamasında senaryoyu biraz daha yumuşatmak için çaba sarf edilmiştir. Mesela, sezonun ilk bölümü "City of"dan Angel'ın cinayet kurbanının kanını içtiği sahne silinmiştir. Asıl ikinci bölüm olarak yazılmış "Corrupt" bölümü tamamen silinmiştir. David Fury bu durumu "Kanal şok olmuştu. Dediler ki 'bunu çekemeyiz, gerçekten çok karanlık bir yol.' Ama neyse ki aklımıza yeni bir fikir geldi ve bölümü üç günde tekrar yazdık" diye açıklamıştır. Giriş bölümleri biraz daha yumuşatılmış ve Angel Investigations yetersiz bir operasyon olarak gösterilmiştir.

Bir senaryo taslağına göre Angel dizisine aslında Buffy'nin ikinci sezonunun iki parçalı final bölümlerinde de yer almış Whistler karakterini oynayan Max Perlich de katılması istenmiştir. Bir mülakatta Perlich "Tekrar hiç çağırılmadım. Eğer çağırsalardı, muhtemelen kabul ederdim; çünkü harika bir tecrübe olurdu ve Joss gerçekten orijinal ve yetenekli biri" demiştir. Bunun yerine yapımcılar Whistler'a benzeyen bir karakter olan Doyle'u oluşturmuşlardır. Ayrıca asıl Sunnydale ekibinden olan Cordelia Chase de Angel ve Doyle'a katılmıştır.

Oyuncu ve karakterler

Ana kadro
 David Boreanaz, Angel rolünde (22 bölüm)
 Charisma Carpenter, Cordelia Chase rolünde (22 bölüm)
 Glenn Quinn, Allen Francis Doyle rolünde (9 bölüm)
 Alexis Denisof, Wesley Wyndam-Pryce rolünde (13 bölüm)

Yan karakterler

Yapım ekibi

Dizinin proje tasarımcıları Joss Whedon ve David Greenwalt aynı zamanda yönetici yapımcılık yapmıştır. Greenwalt, Angel'da dizi sorumluluğu yaparken Whedon da Buffy'yi yönetmektedir. En çok bölümü Greenwalt yazmıştır; toplam beş bölümde senaristlik yapmış ve iki ayrı bölümün hikâyesini yazmıştır. Tim Minear ise set dışından işe alınmıştır ve sezon boyunca beş bölümde senaristlik yapmıştır. Sezonun başında yapımcı olarak başlamıştır, sezonun ortasında yapım denetleyiciliğine yükselmiştir. Ayrıca kendisi sadece Angel için bölüm yazan ilk senaristtir ki ilk beş bölümün senaristlerinin hepsi Buffy'den gelmiştir; Whedon, Greenwalt, Jane Espenson, Douglas Petrie ve David Fury. Buffy senarist/yapımcısı Marti Noxon, bu sezonda yapımcı danışmanı olarak görev yapmıştır ve birkaç tane isminin geçmediği bölüm yazmıştır; ayrıca Greenwalt için bir bölümde senarist asistanlığı yapmıştır. Geri kalan bölümleri yazan kişiler arasında yapımcı Tracey Stern, normal senarist Jeannine Renshaw ve yapımcı danışmanı olan Howard Gordon (ayrıca Buffy'nin ikinci sezonunda da yapımcı danışmanlığı yapmıştır) bulunmaktadır. Gordon'un yeni bir dizinin senaryosu üzerinde çalışmak için ayrılmasından sonra, onun yerine Jim Kouf yapımcı danışmanı olarak ekibe katılmıştır. Son olarak da Garry Campbell, tek başına serbest bir bölüm yazmıştır.

Whedon, sezon boyunca sadece bir bölüm yönetmiş ve yazmıştır, "City Of" bölümünü hem yazıp hem yönetmiştir ki dizide en azından bir kere de olsa varlığını göstermek istemiştir. Ayrıca başka iki bölüm için de hikâye yazmıştır; episodes; David Greenwalt ile "I Fall to Pieces" ve Tim Minear ile de "Sanctuary" bölümlerine hikâye yazmıştır.

Buffy setinde yönetmenlik yapan James A. Contner (ayrıca yapım asistanı), sezonda en çok bölüm yöneten kişidir ki toplamda dört bölüm yönetmiştir. David Greenwalt ise sezon finali de dahil olmak üzere iki bölüm yönetmiştir.

Bölümler

Buffy the Vampire Slayer ile eş zamanlı bölümler

Bu sezondan itibaren hem Buffy the Vampire Slayer hem de yan dizisi olan Angel, The WB'da yayınlanmaya başlar. İki dizinin de yayın günü salıdır; Buffy doğu zaman dilimine göre 8'de, Angel ise saat 9'da yayınlanmıştır. Buffy'nin dördüncü sezon bölümleri Angel'ın ilk sezon bölümleri ile aynı tarihlerde art arda yayınlanmıştır. İki dizide de karakterlerin diziler arası geçiş yaptığı eş zamanlı bölümler bulunmaktadır. İlk defa Buffy'de ortaya çıkmış olan karakterler Angel (David Boreanaz), Cordelia Chase (Charisma Carpenter) ve Wesley Wyndam-Pryce (Alexis Denisof) yeni yan dizinin ana karakterleri olmuşlardır.

İlk eş zamanlı bölüm sezonların ilk başlarında görünür; Angel, Buffy'ye telefon eder ama hiçbir şey demez. Buffy the Vampire Slayer'da Buffy telefona cevap vermektedir. "The Harsh Light of Day" bölümündeki olaylardan sonra Oz (Seth Green), Los Angeles'a Angel'a Amara'nın Yüzüğünü (vampirleri öldürülemez yapan ve gün ışığında yürümelerini sağlayan bir yüzük) vermek için ziyaret etmeye gider ve Angel dizisinin "In the Dark" bölümünde görünür. Spike (James Marsters) da onu takip eder.

Angel'ın bölümü olan "Bachelor Party" bölümünde, Doyle (Glenn Quinn) Buffy'nin tehlikede olduğuna dair bir imgelem görür. Bundan dolayı Angel, "Pangs" bölümünde Buffy'i korumak için Sunnydale'e döner. Angel'ın kasabaya yaptığı ziyareti öğrenen Buffy, "I Will Remember You" bölümünde L.A.'e gider ve Angel'ı kasabaya gelip kendisine haber vermediği için azarlar.

Buffy'nin üçüncü sezon karakterlerinden birisi olan Wesley, Angel dizisinde ilk defa "Parting Gifts" bölümünde görünür ve daha sonra yan dizinin ana karakterleri arasına katılır.

İki parçalı Buffy bölümleri olan  "This Year's Girl" ile "Who Are You" bölümlerinde olan olaylardan sonra, Faith (Eliza Dushku) Sunnydale'den ayrılır ve L.A.'e gider ki Angel'da da iki parçalı bölümler olan "Five by Five" ile "Sanctuary" bölümlerinde görünmüş ve Wolfram & Hart tarafından Angel'ı öldürmesi için tutulmuştur. Buffy, Angel dizisindeki ikinci ve son çıkışını "Sanctuary" bölümünde yapmıştır.

Angel, "The Yoko Factor" bölümünde Sunnydale'e tekrar gelir ve daha önce "Sanctuary" bölümünde Buffy'e olan davranışı için özür diler. Ayrıca Angel, Buffy'nin yeni erkek arkadaşı Riley Finn (Marc Blucas) ile tanışır.

Bir Buffy bölümü olan "Angel"da öldürülen vampir Darla (Julie Benz), Angel'ın sezon finali olan "To Shanshu in L.A." bölümünde Wolfram & Hart tarafından tekrar diriltilir ve yan dizinin ana kadrosuna katılır.

Yayınlanmamış bölüm

Asıl ikinci bölümün David Fury tarafından yazılan "Corrupt" bölümü olması gerekiyordu. Bölümün girişi bir kokain çetesine bağlı olan fahişeleri yakalamak amacıyla fahişe kılığına giren polis Kate Lockley ile başlamaktadır. The WB bölümün çekimleri başlamadan önce prodüksiyonu durdurdu, çünkü bölümün senaryosunun çok ahlaksız olduğunu düşünüyorlardı.

Resepsiyon

Eleştiri değerlendirme sitesi Metacritic'de bu sezon "genel olarak iyi" olan 17 eleştirinin değerlendirilmesi sonucu 100 üzerinden 76 puan almıştır.

David Boreanaz, televizyondaki en iyi aktör seçilerek bir Saturn ödülü kazanmıştır, aynı şekilde dizi de en iyi televizyon dizilerine aday gösterilmiş ve Charisma Carpenter ise en iyi yan kadın oyuncu ödülüne aday gösterilmiştir. Ayrıca dizi, "The Ring" bölümü için makyaj dalında ilk ve tek Emmy ödülünü kazanmıştır.

The Futon Critic, "Five by Five" bölümüne 2000 yılının en iyi onuncu bölümü demiştir.

İlk sezon ortalama 4.8 milyon reytine sahiptir.

DVD paylaşımları
Angel: The Complete First Season, 11 Şubat 2003 tarihinde DVD olarak 1. bölgede yayınlanmıştır. 2. bölgede ise 10 Aralık 2001 tarihinde yayınlanmıştır. 6 diskten oluşan DVD seti, 1.33:1 çerçeve oranındaki 22 bölümün tamamını içermektedir. DVD'de bulunan ekstralar arasında toplam iki tane yorum parçası bulunmaktadır - proje tasarımcıları Joss Whedon ve David Greenwalt'dan "City of" bölümü hakkında ve senarist Jane Espenson'dan "Rm w/a Vu" bölümü hakkında. "Five by Five" ve "Sanctuary" bölümlerinin orijinal senaryoları da bulunmaktadır sette. DVD'de bulunan özel videolar arasında oynadığı karakteri ve kendisini anlatan Charisma Carpenter ile mülakat yapılan "I'm Cordelia" isimli video; dizinin genelini anlatan "Introducing Angel" isimli video; sezonda görünmüş bütün iblisleri genel olarak anlatan "The Demons" adlı video; ve bütün yapım ekibi ve oyuncuların sezonu tartıştığı "Season 1 Overview" isimli özel video bulunmaktadır. Ayrıca oyuncu biyografileri ve fotoğraf albümleri de bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aksiyon televizyon dizilerinin bölüm listeleri
Komedi-drama televizyon dizilerinin bölüm listeleri
Fantastik televizyon dizilerinin bölüm listeleri
1999 televizyon sezonları
2000 televizyon sezonları

Angel (1. sezon)


Očkov este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 478 de locuitori.

Istoric
Localitatea Očkov este atestată documentar din 1321.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Očkov


Fênix es un municipio brasileño del estado de Paraná. Fue creado a través de la Ley Estatal n.º 4245 del 25 de julio de 1960 y separado de Campo Mourão.

Geografía
Posee un área es de 234,098 km² representando 0,1175 % del estado, 0,0415 % de la región y 0,0028 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 23°54'57" sur y a una longitud 51°58'44" oeste, estando a una altitud de 365 metros. Su población estimada en 2005 era de 4.290 habitantes.

Demografía
 Datos del Censo - 2000
Población total: 4.942
 Urbana: 3.836
 Rural: 1.106
 Hombres: 2.453
 Mujeres: 2.489
Índice de Desarrollo Humano Municipal (IDH-M): 0,736
 Idh salario: 0,633
 Idh longevidad: 0,751
 Idh educación: 0,824

Hidrografía
 Río Arurau o "Arurão";
 Río Ivai;
 Río Corumbataí;
 Río del Diez.

Carreteras
Helmut Sontag

Administración
 Prefecto: Altair Molina Serrano (2009/2012)
 Vice-prefeita: Carmelita Elisia Teixeira Tasca
 Presidente de la Cámara: Francisco Canuto de Medeiros (2009/2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Fênix (Paraná)


The voiced labiodental approximant is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. It is something between an English /w/ and /v/, pronounced with the teeth and lips held in the position used to articulate the letter V. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is P or v\. With an advanced diacritic, , this letter also indicates a bilabial approximant, though the diacritic is frequently omitted because no contrast is likely.

The labiodental approximant is the typical realization of  in the Indian South African variety of English. As the voiceless  is also realized as an approximant (), it is also an example of a language contrasting voiceless and voiced labiodental approximants.

Features
Features of the voiced labiodental approximant:

Occurrence

See also
 List of phonetics topics
 R-labialization
 Rhotacism (speech impediment): pronouncing  as

References

Bibliography

External links

Pulmonic consonants
Oral consonants

Voiced labiodental approximant