Observatorul din Viena (în ) este cea mai mare clădire din lume cu destinația de observator astronomic, edificiu inaugurat în anul 1883. În perioada Belle Époque a fost cel mai performant observator din lume. Totodată constituia kilometrul zero al Imperiului Austro-Ungar. Clădirea a fost proiectată de arhitecții Ferdinand Fellner și Hermann Helmer.

Istoric
Primul observator a fost construit în 1753-1754 de către iezuiții de la Universitatea din Viena. Inițiatorul observatorului a fost profesorul Maximilian Hell, care anterior predase astronomia la Cluj, unde inițiase de asemenea un observator. La începutul secolului al XIX-lea Joseph Johann Littrow a decis mutarea observatorului de pe acoperișul fostului colegiu iezuit în afara orașului.

Între 1874 și 1879 a fost construită clădirea actualului observator, care a fost inaugurată de împăratul Franz Joseph în anul 1883. Cupola principală adăpostește o lunetă cu diametrul de 68 cm și cu o distanță focală de 10,5 m. În acea epocă era cea mai mare lunetă astronomică din lume.

Muzeul observatorului astronomic din Viena poartă numele primului director al observatorului, profesorul Maximilian Hell.

Directori

 Maximilian Hell, 1755–1792
 Franz de Paula Triesnecker, 1792–1817
 Johann Josef von Littrow, 1819–1840
 Karl Ludwig von Littrow, 1842-1877
 Edmund Weiss, 1877–1908
 Kasimir Graff, 1928–1938
 Bruno Thüring, 1940–1945
 Kasimir Graff, 1945–1949
 Josef Hopmann, 1951–1962
 Josef Meurers, 1962–1979

 Karl Rakos, 1979–1981
 Werner Tscharnuter, 1981–1984
 Michel Breger, 1984–1986
 Paul Jackson, 1986–1994
 Michel Breger, 1994–2005
 Gerhard Hensler, 2006–2009
 Franz Kerschbaum, 2009-2011
 Manuel Güdel, 2011–2012
 João Alves, 2012–2013
 Bodo Ziegler, din 2013
|}

Note

Bibliografie
  Jürgen Hamel, Isolde Müller und Thomas Posch (Hrsg.): Die Geschichte der Universitätssternwarte Wien. Dargestellt anhand ihrer historischen Instrumente und eines Typoskripts von Johann Steinmayr. Harri Deutsch Verlag, Frankfurt am Main 2010, ISBN 978-3-8171-1865-6 (Acta Historica Astronomiae 38).
  Franz Kerschbaum, Thomas Posch: Der historische Buchbestand der Universitätssternwarte Wien. Teil 1: 15. bis 17. Jahrhundert. Peter Lang Publishing Group, Frankfurt am Main u. a. 2005, ISBN 3-631-52890-6.
  Karin Lackner, Isolde Müller, Franz Kerschbaum, Roland Ottensamer, Thomas Posch: Der historische Buchbestand der Universitätssternwarte Wien. Teil 2: 18. Jahrhundert. Peter Lang Publishing Group, Frankfurt am Main u. a. 2006, ISBN 3-631-53868-5.
  Peter Müller: Sternwarten in Bildern. Architektur und Geschichte der Sternwarten von den Anfängen bis ca. 1950. Springer-Verlag, Berlin u. a. 1992, ISBN 3-540-52771-0.
  Volker Witt: Die Universitätssternwarte in Wien. In: Sterne und Weltraum. Jg. 45, Heft 2, 2006, , S. 76–80.

Legături externe

  Site oficial al observatorului  ;
   Istoria observatorului  ;
   Fotografii ale observatorului .

Vezi și
 Observator astronomic

Observatoare astronomice din Austria
Universitatea din Viena
Muzee din Viena
Anii 1880 în arhitectură
Laboratoare

Observatorul din Viena


Milagres ist eine amerikanische Indie-Rock-Band aus Brooklyn, New York. Anfang 2011 unterschrieb die Band beim Label Kill Rock Stars.

Geschichte
Kyle Willson (Leadgesang), Fraser McCulloch (Bass, Keyboard, Gesang), und Eric Schwortz (Gitarre, Hintergrundgesang, Percussion) kannten sich von der New Yorker Universität. Der Schlagzeuger Steven Leventhal und der Keyboarder Chris Brazee McCulloch kannte Schwortz aus der High School, wo diese schon eine Band waren. 2010 hatte Leadsänger Kyle Willson einen schweren Kletterunfall. Die Folgen waren schwere Rückenverletzungen. Als er im Bett lag, schrieb er viele Songs für die Band. Ein paar davon sind nun auf dem Album Glowing Mouth zu hören.
Kurz nach der Veröffentlichung des Debüt-Albums Glowing Mouth, unterschrieb die Band noch beim britischen Label Memphis Industries, um das Album in Großbritannien und weiteren europäischen Ländern zu veröffentlichen.

Bandname
Milagres ist portugiesisch und bedeutet Wunder. Dieser Bandname kommt davon, weil Leadsänger Kyle Willson seinen Kletterunfall überlebt hatte.

Weblinks
 Offizielle Website
 Milagres bei Kill Rock Stars

Rockband
Band (New York City)
US-amerikanische Band
Brooklyn

Milagres (Band)


Praedicate Evangelium (hrv. "Propovijedajte Evanđelje") apostolska je konstitucija kojom je Papa Franjo reformirao Rimsku kuriju. Objavljena je na talijanskom jeziku 19. ožujka 2022., na svetkovinu svetoga Josipa, a na snagu stupa 5. lipnja iste godine, na svetkovinu Pedesetnice, čime se ukida apostolska konstitucija Pastor Bonus pape Ivana Pavla II. od 28. lipnja 1988. godine .

Glavne značajke
Među glavnim karakteristikama apostolske konstitucije Praedicate Evangelium su:

 veći naglasak na evangelizaciji, posebno na misijski pristup Kurije kako bi ona bila u službi Pape, Crkve i svijeta;
 veća suradnja kurijalnih tijela s biskupskim konferencijama kako bi se poboljšala sinodalna dimenzija u Crkvi i potaknula "zdrava decentralizacija" nekih nadležnosti, omogućujući dijecezanskim biskupima pristup onim pitanjima koje poznaju izbliza;
 preferencijalna opcija za siromašne, zaštiti maloljetnika i ugroženih osoba;
 ažuriranje terminologije. Na primjer, riječju "Dikasterij" zamjenjuju se raniji izrazi "kongregacija" i " papinsko vijeće" koji su se prestali koristiti. Sada se, osim toga, "dikasteriji" odnose samo na neke kurijalne ustanove, a ne više na sve kao ranije. Ovom se reformom pojam "kurijalne jedinice" koristi za svaku kategoriju organizama koji čine Kuriju, dakle Državno tajništvo, dikasterije, pravosudna tijela, gospodarska tijela i urede. "Kurijalne ustanove" su sveukupni sastav ovih jedinica.
 Dana je mogućnost svim krštenima, uključujući i laike, žene i muškarce, da imaju upravne uloge u Kuriji, ranije povjeravane samo klericima, budući da je svaki kršćanin na temelju primljenog krštenja pozvan biti učenik-misionar u služenje Crkvi i svijetu; također se podsjeća da svaku kurijalnu ustanovu karakterizira "vikarska" služba budući da oni koji upravljaju "svoje poslanje ispunjavaju na temelju moći (potestas) koju je primio od Rimskog biskupa u čije ime djeluje";
 uvođenje ekonomskih ili gospodarskih tijela među kurijalne institucije, od kojih je većinu prije ove reforme ustanovio papa Franjo, a to su Tajništvo za gospodarstvo, Vijeće za gospodarstvo, Ured glavnog revizora i Povjerenstvo za povjerljiva pitanja, a koji su sada institucionalizirana uz dodatak Investicijskog odbora; Izmijenjena je i uloga kardinala kamerlenga u razdoblju upražnjene stolice tijekom kojeg će mu pomagati kardinalni koordinator Vijeća za gospodarstvo i 2 pomoćnika;
 veća važnost pridana je Apostolskoj milostinjarnici, koja također preuzima naziv Dikasterij za službu ljubavi i postaje dio organizama Rimske kurije. Ranije je Milostinjarnica bila vanjska institucija Kurije i bila je tek povezana s njom;
 uspostava Dikasterija za evangelizaciju, kojim izravno predsjeda Papa, Taj dikasterij sada ima ono što su bile ranije nadležnosti Kongregacije za evangelizaciju naroda i Papinskog vijeća za promicanje nove evangelizacije; Ova situacija da Papa predsjeda jednim od dikasterija nije presedan u Katoličkoj crkvi. Ranije je to bio slučaj s Kongregacijom za biskupe do 1965., Kongregacijom za orijentalne Crkve do 1967. i Kongregacijom za nauk vjere do 1968. U tim slučajevima Papa je obavljao ovu službu vodstva, delegirajući zadatke na nekog od kardinala s titulom tajnika.
 istodobno je uspostavljen Dikasterij za kulturu i obrazovanje koji preuzima nadležnosti ranijih Kongregacije za katolički odgoj i Papinskog vijeća za kulturu.

Struktura apostolske konstitucije
Apostolska konstitucija sastoji se od jedanaest dijelova, numeriranih rimskim brojevima.

 I: Preambula
 II: Načela i kriteriji službe Rimske kurije
 III: Opće norme
 IV: Državno tajništvo
 V: Dikasteriji
 VI: Pravosudna tijela
 VII: Gospodarske organizacije
 VIII: Uredi
 IX: Odvjetnici
 X: Institucije povezane sa Svetom Stolicom
 XI: Prijelazne norme

Izvori

Papa Franjo

Praedicate Evangelium


Peisistratos () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Peisistratos ist ein Sohn des Nestor, bei Homer wird als seine Mutter Eurydike angegeben, in der Bibliotheke des Apollodor hingegen Anaxibia. Seine Geschwister sind Peisidike, Polykaste, Perseus, Stratichos, Aretos, Echephron, Antilochos und Thrasymedes.

Er ist der jüngste Sohn des Nestor, der als letzter unverheiratet im väterlichen Haus lebt, als stärkster der Söhne ist er derjenige, der bei einem Kuhopfer zu Ehren des Gottes Poseidon das Tier mit der Axt erschlägt. Als Freund des Telemachos begleitet er diesen bei seiner Reise von Pylos nach Sparta.

Nach Herodot wurde der athenische Tyrann Peisistratos nach ihm benannt.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Peisistratos (Sohn des Nestor)


Børøyfjorden er en elleve kilometer lang sidefjord til Bømlafjorden og Hardangerfjorden i Bømlo kommune i Vestland fylke i Norge. Fjorden ligger lidt syd for midten af kommunen mellem øerne Børøy, som fjorden er opkaldt efter, i vest, Moster i øst og selve Bømlo i nord og vest.

Fjorden har indløb mellem Totsholmen i øst og Bardodden på Midtøya i vest. Herfra strækker fjorden sig generelt nordover, men har en række vige  langs hele længden, samt  flere små øer. Lige indenfor indløbet ligger Russøya og øst for denne ligger dele af landsbyen  Moster ved Grindheimvågen. Mosterhamn ligger på anden side af øen ved Bømlafjorden. Fra Børøyfjorden går Tungholmsundet til Håvikosen og Håvikvågen. Fra Håvik inderst i Håvikvågen, stiger Siggjo stejlt op til 474 meter over havet. Ved Tungeholmsundet går Røyksundkanalen som fører næsten to kilometer mod øst til Spyssøysundet og Gassasundet vest for Spyssøya. Vest for Håvik og Siggjo ligger Finnåsvika og innerst i vigen ligger bbyggelserne Finnås og Sakseid. Fra Sakseid går Kulleseidkanalen ud til Trøytarosen, Vornesosen, Hiskosen og syd for Hiskjo ud mod havet. I Finnåsvika ligger Ulvesøya og syd for denne Børøy, som har en lille begyggelser længst miod syd.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestland
Bømlo

Børøyfjorden (Bømlo)


Mahovine (lat. Bryophyta sensu stricto; sin. Musci), divizija biljaka koja zajedno s divizijama Jetrenjarke (Marchantiophyta) i Antocerote (Anthocerotophyta) pripada u tzv. mahovnjače (Bryobiotina)

Opis
Mahovina, (odjel Bryophyta), bilo koja od najmanje 12 000 vrsta malih nevaskularnih kopnenih biljaka koje nose spore. Mahovine su rasprostranjene po cijelom svijetu osim u slanoj vodi i obično se nalaze na vlažnim sjenovitim mjestima. Najpoznatiji su po onim vrstama koje prekrivaju šume i šumska tla. Ekološki, mahovine razgrađuju izložene podloge, oslobađajući hranjive tvari za korištenje složenijih biljaka koje ih nasljeđuju. One također pomažu u kontroli erozije tla osiguravanjem površinskog pokrivača i upijanjem vode, a važni su i za ekonomičnost hranjivih tvari i vode za neke tipove vegetacije. Gospodarski važne vrste su one iz roda Sphagnum koje tvore treset.

Mahovine su postojale još u permskom razdoblju (prije 298,9 milijuna do 251,9 milijuna godina), a više od 100 vrsta identificirano je iz fosila iz razdoblja paleogena i neogena (prije 66 milijuna do 2,58 milijuna godina). Muscites, Protosphagnum, Palaeohypnum i druge fosilne mahovine slične su strukture modernim rodovima. Postojeće vrste uključuju mahovine podrazreda Andreaeidae i "mahovine tresetnice" (obitelj Sphagnaceae). Veliki podrazred Bryidae čini većinu vrsta mahovina, ali podrazred Polytrichidae također ima neke važne članove. Ostali, manji podrazredi zastupljeni su sa samo nekoliko vrsta.

Mahovine, kao i druge mahovnjače, pokazuju izmjenu generacija, ili metagenezu, između neovisne generacije gametofita, koja proizvodi spolne organe, spermu i jajašca, i ovisne generacije sporofita, koja proizvodi spore. Mahovine se međusobno razlikuju prvenstveno po građi i specijalizaciji sporangija (spore). Strukture poput stabljike i lista mahovine čine gametofitsku (spolnu) generaciju. Sporofitna (nespolna) generacija razvija se iz gametofita i obično se sastoji od uzdignute peteljke, ili seta, koja završava u sporangiju. Sporangij ostaje ovisan o gametofitu, u različitim stupnjevima, za vodu i hranjive tvari. Mahovine se razmnožavaju grananjem i fragmentacijom, regeneracijom iz sitnih komadića fotosintetskog tkiva i stvaranjem spora. Spora pod povoljnim uvjetima klija i izrasta u razgranatu zelenu nit, protonemu. U konačnici, gametofit raste iz malog pupoljka kojeg stvara stanica protonema koja se dijeli i diferencira.

Mnoge male biljke koje nose naziv mahovina zapravo nisu mahovine. "Mahovina" koja se nalazi na sjevernoj strani drveća često je zelena alga Pleurococcus. Irska mahovina (Chondrus crispus) je crvena alga. Rrod Usnea, islandski lišaj (Cetraria islandica), hrastova mahovina (Evernia prunastri) i sobova mahovina (rod Cladonia) su lišajevi. Španjolska mahovina (Tillandsia usneoides) je zračna biljka iz porodice tamjanikovki (Bromeliaceae). Mahovine su saveznici paprati iz porodice Lycopodiaceae.

Sistematika

 subdivisio: Andreaeobryophytina Goffinet, W.R. Buck & A.J. Shaw
 classis: Andreaeobryopsida Goffinet & W.R. Buck
 ordo: Andreaeobryales B.M. Murray
 familia: Andreaeobryaceae Steere
 subdivisio: Andreaeophytina Goffinet, W.R. Buck & A.J. Shaw
 classis: Andreaeopsida J.H. Schaffn.
 ordo: Andreaeales Limpr.
 familia: Andreaeaceae Dumort.
 familia: Cochlearidiaceae Ochyra & Mahú
 subdivisio: Bryophytina Engl.
 classis: Bryopsida McClatchie
 classis: Oedipodiopsida Goffinet & W.R. Buck
 classis: Polytrichopsida Doweld
 classis: Tetraphidopsida Goffinet & W.R. Buck
 genus: Heinrichsiella Bippus, Savoretti, Escapa, García Massini & Guido
 subdivisio: Sphagnophytina Doweld
 classis: Sphagnopsida Schimp.
 ordo: Protosphagnales Neuburg
 ordo: Sphagnales Limpr.
 subdivisio: Takakiophytina M. Stech & W. Frey
 classis: Takakiopsida Goffinet & W.R. Buck
 ordo: Takakiales S. Hatt. & Inoue ex R.M. Schust.
 familia: Takakiaceae M. Stech & W. Frey
 genus: Musciphyton Greguss
 genus: Physodictyon Kütz.
 genus: Yamanusia Ignatov & Shcherb.

Sinonimi
 Musci Hedw., 1801

Izvori

Vanjske poveznice

Mahovnjače
Biljne divizije

Mahovine


Viva la gente puede referirse a:

Un programa radiofónico español de los años 80 y 90 del siglo XX en la cadena Antena 3 Radio;
Una organización internacional, no lucrativa, que existe desde 1965 y cuyos fines declarados son ayudar al mundo a unirse y a la juventud a conocer el mundo; o
La canción de título Viva la gente difundida por la organización del mismo nombre y que ha sido emblema de la misma.
Un programa radiofónico (tipo magazín), conducido por Sergio Hurtado. Emitido desde 1991 hasta 2015 en emisoras radiales: Samoa, CIPBAN, Extremo, Eco, Universitaria y San Francisco, en las ciudades de Puno y Juliaca Perú.

Viva la gente


Șapte ani în Tibet (în ) este un film biografic dramatic american din 1997 regizat și co-produs de Jean-Jacques Annaud, având în roluri principale pe Brad Pitt și David Thewlis. Filmul este bazat pe cartea cu același nume din 1952 scrisă de alpinistul austriac Heinrich Harrer care relatează experiențele sale trăite în Tibet între 1944 și 1951.

Filmul a primit recenzii mixte și pozitive din partea criticilor și a avut încasări de 131,5 milioane de dolari la nivel mondial, contra unui buget de 70 milioane de dolari. A primit o nominalizare la Premiul Globul de Aur pentru Cea mai bună coloană sonoră (John Williams). Este unul din cele două filme despre al 14-lea Dalai Lama lansate în 1997, celălalt fiind Kundun regizat de Martin Scorsese, care a avut premiera două luni mai târziu.

Rezumat

Alpiniștii austrieci Heinrich Harrer (Brad Pitt) și Peter Aufschnaiter (David Thewlis) fac parte dintr-o echipă ce încearcă să ajungă pe vârful Nanga Parbat din India Britanică (astăzi parte din Pakistan). Când izbucnește al Doilea Război Mondial în 1939, sunt arestați de autoritățile britanice din India și trimiși într-o închisoare pentru prizonieri de război din Dehradun, la poalele munților Himalaia. Soția sa însărcinată, Ingrid, îi trimite din Austria documentele de divorț.

În 1944 cei doi evadează din închisoare și trec granița în Tibet. După ce inițial li se refuză accesul în statul izolat, reușesc să călătorească deghizați până în capitala Lhasa. Acolo devin oaspeții diplomatului tibetan Kungo Tsarong (Mako). Înaltul oficial tibetan Ngawang Jigme (B. D. Wong) leagă și el o prietenie cu cei doi austrieci și le oferă cadou costume occidetale realizate pe comandă. Aufschnaiter se îndrăgostește de croitoreasă, Pema Lhaki, și se căsătorește cu ea.

În 1945, după încheierea războiului, Harrer intenționează să se întoarcă în Austria dar primește o scrisoare din partea fiului său care îl neagă ca tată, fapt ce îl determină să rămână în Tibet. La puțin timp după aceea este invitat la Palatul Potala și devine mentorul celui de-al 14-lea Dalai Lama în geografie, științe și cultură Occidentală.

Între timp, relațiile politice cu China se înrăutățesc când aceștia intenționează să invadeze Tibetul. Ngawang Jigme conduce armata tibetană în orașul de frontieră Chamdo pentru a opri Armata Republicii Populare Chineze. Totuși, acesta ajunge să capituleze și aruncă în aer depozitul de arme și muniție a Tibetului la puțin timp după aceea.

În timpul semnării tratatului, Kungo Tsarong îi spune lui Harrer că dacă nu ar fi fost distrus depozitul de arme și muniție, trupele de gherilă tibetane ar fi putut apăra trecătorile din munți suficient de mult pentru a cere ajutorul altor țări. Pe măsură ce chinezii invadează și ocupă Tibetul, Harrer îl condamnă pe Ngawang Jigme pentru faptul că și-a trădat țara, declarând prietenia lor terminată. Îl mustră și mai mult pe oficial returnând sacoul pe care acesta l-a oferit cadou, ceea ce este o insultă gravă adusă culturii tibetane.

Harrer încearcă să-l convingă pe Dalai Lama să fugă dar acesta refuză, nedorind să-și abandoneze poporul. Dalai Lama îl convinge pe Harrer să se întoarcă în Austria și să fie un tată pentru copilul său. După ceremonia de încoronare, în care Dalai Lama este întronat formal ca lider spiritual și temporar al Tibetului, Harrer revine în Austria în 1951.

Fiul său, Rolf, refuză inițial să îl vadă, dar Harrer îi lasă o cutie muzicală pe care Dalai Lama i-a oferit-o cadou, ceea ce îi stârnește interesul. Ani mai târziu, Harrer și Rolf (acum un adolescent) sunt văzuți practicând alpinismul împreună, sugerând că și-au reparat relația.

Distribuție

 Brad Pitt - Henrich Harrer
 David Thewlis - Peter Aufshnaiter
 B.D. Wong - Ngawang Jigme
 Mako - Kungo Tsarong
 Danny Denzongpa - Regent
 Ingeborga Dapkūnaitė - Ingrid Harrer
 Jamyang Jamtsho Wangchuk - Dalai Lama la 14 ani
 Lhakpa Tsamchoe - Pema Lhaki
 Jetsun Pema - Marea Mamă
 Chang Jing Wu - Generalul Chang Jing Wu

Producție

Cea mai mare parte a filmărilor a avut loc în Argentina, Canada, Nepal și Austria. Replica orașului Tibetan Lhasa a fost construit la poalele munților Anzi din Argentina. După lansarea filmului, regizorul Annaud a confirmat că doi membri ai echipei tehnice au filmat în secret material în Tibet, însumând aproximativ 20 de minute în filmul final.

Richard Gere a fost luat în considerare pentru rolul lui Harrer. Deși nu a apărut în film, Gere a făcut un favor producătorilor și i-a trimis lui Dalai Lama un exemplar al scenariului pentru aprobare. Acesta a citit scenariul și a fost mulțumit de el. Alți actori luați în considerare pentru rolul lui Harrer au inclus pe Ralph Fiennes și Daniel Day-Lewis.

Diferențe față de carte

În film, Harrer este ridicat în slăvi ca "erou german" și răspunde "Mulțumesc, dar eu sunt austriac." Această afirmație în 1939 ar fi fost foarte îndrăzneață deoarece la acea vreme Austria făcea parte din Germania după Anschlussul din 1938. În carte, Harrer nu menționează nimic despre o asemenea remarcă. În gară, Harrer apare ostil față de Partidul Nazist, luând cu reticiență steagul nazist. În realitate, Heinrich Harrer a fost membru al Schutzstaffel (SS).

În film, fiul lui Harrer joacă un rol cheie, dar în carte acesta nu pomenește nimic despre soția sa sau despre fiul său. A fost într-adevăr căsătorit și divorțat după cum este prezentat în film, dar noul soț al lui Ingrid a fost ucis în război iar fiul lui Harrer a fost crescut de mama fostei sale soții. În autobiografia sa Harrer oferă detalii despre contactul cu fiul său, dar nimic care să sprijine ceea ce este prezentat în film. În carte, Harrer spune că puținul care îl lega de casă a fost unul din motivele pentru care a rămas în Tibet și nu a revenit în Europa.

Vizita negociatorilor chinezi în Lhasa de dinainte de invazie, aterizând pe o pistă construită de tibetani și plecarea lor înapoi în China după o vizită scurtă cu diplomații tibetani nu sunt menționate în carte și în niciuna din numeroasele lucrări istorice scrise despre chestiune. Nu a existat nicio rută aeriană până la construirea aeroportului Lhasa Gonggar în 1956. Când Dalai Lama a vizitat Beijingul în 1954 a folosit drumul încă nefinalizat.

Lansare

Filmul a avut premiera pe 13 septembrie 1997 la Festivalul Internațional de Film de la Toronto, urmată de o lansare generală pe 8 octombrie 1997. A avut încasări de 37.957.682 dolari în Statele Unite și de 93.500.000 în străinătate, aducând încasările totale la 131.457.682 dolari.

Receptare critică

Filmul deține un scor de 61% pe site-ul Rotten Tomatoes bazat pe 33 de recenzii, cu un scor mediu de 6,3/10. Pe site-ul Metacritic are un scor de 55 din 100, bazat pe 18 recenzii.

Roger Ebert de la Chicago Sun-Times a scris o recenzie pozitivă despre film, afirmând că "Șapte ani în Tibet este un film ambițios și frumos cu multe de oferit pentru spectatorul răbdător, dar comite greșeala comună a multor filme despre călători și exploratori: este mai preocupat cu aventurile lor decât cu ceea ce descoperă". În plus, Ebert a crezut că filmul a fost relatat din perspectiva personajului greșit și a crezut că distribuirea actorilor Pitt și Thewlis trebuia inversată.

Controverse

În timpul lansării cinematografice, filmul a fost condamnat de guvernul Republicii Populare Chineze pentru modul în care sunt înfățișați ofițerii militari chinezi, prezentați intenționat ca fiind răi și aroganți, brutalizând populația locală. De asemenea, au criticat modul în care Dalai Lama este prezentat într-o lumină pozitivă. Regizorul Jean-Jacques Annaud și actorii Brad Pitt și David Thewlis au primit interdicția de a intra vreodată în China iar filmul a fost interzis. Annaud a fost între timp primit în China în 2012 când a fost invitat să fie președintele juriului la cea de-a 15-a ediție a Festivalului Internațional de Film de la Shanghai. Pitt a vizitat China în 2014 și 2016. Filmul rămâne în continuare interzis în China.

Note

Filme din 1997
Filme americane
Filme biografice
Filme dramatice
Filme de război
Filme în limba engleză
Filme regizate de Jean-Jacques Annaud
Filme realizate în Canada
Filme TriStar Pictures
Filme bazate pe evenimente reale

Șapte ani în Tibet (film)


A Pracinha é um especial produzido pelo Sistema Brasileiro de Televisão em comemoração aos 35 anos do humorístico A Praça É Nossa, exibido em 7 de maio de 2022 sob o comando de Marcelo de Nóbrega e com direção de Dalila de Nóbrega. Conta um com elenco mirim interpretando personagens marcantes que passaram pelo programa.

Criação do programa
Unindo personagens inéditos e referências a Praça, o especial promete divertir o público de todas as idades. "A ideia que tive foi trazer ao banco atores e humoristas mirins com personagens originais assim como releituras de figuras já amadas pelo público. Tive a honra de poder realizar essa ideia como um especial em homenagem aos 35 anos de A Praça É Nossa no SBT, mas espero ainda poder levar muita alegria para as casa de todo o Brasil com essa garotada", declarou Marcelo de Nóbrega, diretor da versão clássica do humorístico e idealizador do projeto.

Elenco

Referências

Programas do SBT
Programas de humor do Brasil
Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2022
Programas de televisão em língua portuguesa

A Pracinha


Chaetobroscus es un género de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Especies
Relación de especies:

 Chaetobroscus anomalus Chaudoir, 1878
 Chaetobroscus kezukai Dostal, 1984
 Chaetobroscus bhutanensis Morvan, 1980

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Broscina

Chaetobroscus


Thomas Lindsay Blanton (* 25. Oktober 1872 in Houston, Texas; † 11. August 1957 in Albany, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1919 und 1937 vertrat er zwei Mal den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Thomas Blanton besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas in Austin und seiner 1897 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Cleburne in diesem Beruf zu arbeiten. Bald danach zog er nach Albany, wo er bis 1908 weiterhin als Anwalt praktizierte. Zwischen 1908 und 1917 war Blanton Richter im 42. Gerichtsbezirk seines des Staates. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1916 wurde Blanton im 16. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1917 die Nachfolge von William Robert Smith antrat. Nach fünf Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1929 sechs Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1919 vertrat er als Nachfolger von Daniel E. Garrett den 17. Distrikt seines Staates. In seine Zeit als Kongressabgeordneter fielen der Erste Weltkrieg sowie die Ratifizierung des 18. und 19. Verfassungszusatzes. 1921 wurde Blanton vom Kongress wegen ungebührlicher Sprache in einem von ihm in der offiziellen Kongresspublikation veröffentlichten Brief abgemahnt. Dabei entging er nur knapp seinem Ausschluss aus dem Repräsentantenhaus. In seinem Wahlbezirk hat ihm dieser Zwischenfall aber nicht geschadet. Er wurde 1922, 1924 und 1926 jeweils wiedergewählt.

1928 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur. Stattdessen bewarb er sich erfolglos um die Nominierung seiner Partei für die Wahlen zum US-Senat. Nach dem Tod des Abgeordneten Robert Quincy Lee, der 1929 seinen Sitz im Kongress übernommen hatte, wurde Blanton bei der fälligen Nachwahl zu dessen Nachfolger gewählt und kehrte am 20. Mai 1930 ins Repräsentantenhaus zurück. Nach drei Wiederwahlen konnte er dort bis zum 3. Januar 1937 verbleiben. Dabei wurden ab 1933 viele der New-Deal-Gesetze der Bundesregierung und Präsident Franklin D. Roosevelts verabschiedet. Im Jahr 1933 wurden der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert.

1936 wurde Blanton von seiner Partei nicht mehr zur Wiederwahl nominiert. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus betätigte er sich in den Jahren 1937 und 1938 als Anwalt in der Bundeshauptstadt Washington. Danach kehrte er nach Albany zurück, wo er weiterhin als Jurist arbeitete. Außerdem züchtete er dort Hereford-Rinder. Thomas Blanton starb am 11. August 1957 in Albany, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

 Biografie im Handbook of Texas

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Texas)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1872
Gestorben 1957
Mann

Thomas L. Blanton


→Kilise sözcüğünün diğer anlamları için Kilise (anlam ayrımı) sayfasına bakınız

Katolik Kilisesi, ruhanî başı Roma Başpiskoposu (Papa) olan, en fazla cemaate sahip Hristiyan mezhebi. Dünyada yaklaşık 1,2 milyar mensubu vardır. Katolikler yoğun olarak Güney Amerika'da ve Avrupa'nın güneyinde bulunurlar.

Katoliklik, Kutsal Ruh'un kaynağı, İsa'nın ilâhî yönü, geleneklere verdiği önem, dini törenler ve Havari Petrus'un halefi kabul ettiği Roma Başpiskoposu'na (Papa) verdiği ayrıcalıklarla diğer Hristiyan mezheplerinden ayrılır. Papa'nın doktrin onaylarken yanılamayacağı 1870'te alınan bir kararla resmîleşmiştir.

 Katolik Kilisesi azizlere ve Meryem'e diğer kiliselerden daha fazla kutsiyet verir.
 Sadece erkekler papaz olabilirler. Evlenemezler, cinsel ilişkide bulunamazlar.
 Katolik Kilisesi boşanmaya, kürtaja ve suni döllenmeye karşıdır.
 Günah itirafı çok önemli bir yer tutar.

Katoliklik de Ortodoksluk gibi 4. Ekümenik konsil olan İstanbul Kadıköy Konsili (Kalkedon Konsili)'nin kararlarını tanıyan bir kilisedir ancak Ortodoks Kilisesi sadece ilk 7 konsili tanımış, bundan sonra yapılanları geçersiz saymıştır. Oysa Katolik kilisesi 21 Konsilin kararlarının da bağlayıcı olduğunu savunur. Bu bağlamda Papa'nın otoritesini kabul eden ancak ibadetlerinde Bizans Riti ile Ermeni Riti, Doğu Süryani Riti gibi diğer antik ritleri kullanan Doğu Katolik Kiliseleri de 21 Konsilin kararlarını kabul etmektedir.

Köken bilimi
Katolik sözcüğü, Yunanca katholikos (evrensel) kelimesinden türetilmiştir.

Kadıköy Konsili'nde alınan kararlar

 Hristiyanlık inancına göre İsa'da hem insânî hem de ilâhî özellikler bulunmaktadır. Bu özellikler, Meryem İsa'yı doğurmadan önce de bulunmaktaydı. İsa, Tanrı olarak baba ile aynı özden, İnsan olarak da günahlar hariç insanlarla aynı özdendir. Dolayısıyla Meryem, sadece İnsan olan İsa'nın değil, Tanrı olan İsa'nın da anası olup ve ona Tanrı Anası anlamına gelen Theotokos denilmelidir.
 Bu farklı tabiatlar birleştikten sonra hiçbir şekilde değişime uğramayıp kendi özelliklerini muhafaza etmişlerdir.
 Çarmıhta acı çeken, İsa'nın sadece İnsanî Tabiat'ı olup bu acı İlâhî Tabiat'a dokunmamıştır.
 Aslında Diofizit görüşe yatkın olan bu karara itiraz eden Monofizit piskoposlar, kendi bağımsız kiliselerini kurmuşlardır.

Tarihi
Katolik Kilisesi'nin geleneğine göre Kilise, İsa'nın öğretileriyle ve Petrus'un üzerine kiliseyi kurmasıyla başlamıştır. Katolik Kilisesi kendisini havarilerin oluşturduğu ve yönettiği ilk Hristiyan topluluklara dayandırır. Katolik Kilisesi, Episkoposların da havarilerin halefleri olduğunu, Kilise'nin lideri olan Papa'nın da Petrus'un halefi olduğunu söyler.

Katolikler ve Ortodokslar, Kutsal Ruh'un kaynağı ile ilgili bir tartışma sonucu ayrılmışlardır. Ortodoksluğa göre Kutsal Ruh yalnızca Baba'dan çıkarken Katoliklere göre Baba ve Oğul'dan çıkar.

Bu ayrım sonucu Roma Kilisesi, 1054 yılında Ayasofya'ya gönderdiği bir belge ile Ortodoks Kilisesi'ni kendinden tamamen ayırmıştır ve iki kilise, birbirlerini karşılıklı aforoz etmişlerdir.

1204 yılında Dördüncü Haçlı Seferi sırasında Haçlı ordusunun İstanbul'u yağmalayıp Ortodoks kiliselerini basması ve Ortodoks rahiplerini öldürmesi sonucu nefret daha da artmıştır.

Vatikan Ruhanî Meclisi, 1870 yılında çıkarttığı bir kanunla papanın din onaylarken yanılmaz olduğu ilkesini kabul etmiştir. Buna göre Papa, Kutsal Ruh'un denetiminde olduğundan kilise sinodlarında kilisenin başı vasfıyla yanılmaz. Bir Katolik olarak günahkâr olup günah itiraf etmesi, her Katolik için gerekli olduğu gibi O'nun için de gereklidir.

1964 yılında dönemin papası VI. Paulus ile Ekümenik Patrik I. Athenagoras, karşılıklı olarak aforozları iptal etmişlerdir. Papa XVI. Benedictus'un Türkiye'de Rum Ortodoks Patrikhanesi ve İngiltere'de Anglikan Kilisesi'ni ziyareti bu kiliseleri daha da birbirine yakınlaştırmış ve ileride bir birleşme için zemin hazırlamıştır.

İnanç sistemi
 Papa, İsa'nın havarisi ve Petrus'un vekilidir. Dinî konularda asla Roma Kilisesi'nin başı sıfatıyla yanılmaz, Roma Kilisesi de baş kilisedir.
 Roma Kilisesi Kutsal Ruh tarafından idare edilir ve evrenseldir.
 Kutsal Ruh, Baba ve Oğul'dan çıkmıştır (Ortodokslar, sadece Baba'dan çıktığına inanırlar).
 İsa hem insan, hem de tanrı tabiatına sahiptir.
 Meryem günahsız olup bâkiredir. Şefaatte bulunma yetkisi vardır.
 Azizler şefaatte bulunabilirler.
 Komünyon (Efkaristiya) âyininde ekmek mayasız olmalıdır.
 Günahların bir papaza itirafı gereklidir.
 Yedi sakrament vardır (Efkaristiya, Vaftiz, Güçlendirme, Evlilik, Ruhbanlık, Tövbe=İtiraf, Kutsal Yağ Sürme).
 Ruhban sınıfı evlenemez. Ancak ruhban sınıfına dahil olanlardan diyakon (diyakozlar) evlenebilir.
 Bugüne kadar toplanan 20 konsilin kararları da kabul edilmelidir.
 Cuma günleri et ve yağlı yiyecekler yenilmez.

Kilisenin yedi sakramenti (sırrı)
 Vaftiz esrarı
 Güçlendirme esrarı
 Efkaristiya
 İtiraf esrarı
 Kutsal yağ sürme esrarı
 Ruhbanlık esrarı
 Evlendirme esrarı

Protestan kiliseleri, genellikle vaftiz esrarı ve efkaristiya esrarını kabul eder.

Kaynakça

Katoliklik

1. yüzyılda kurulan dini örgütler
Hristiyanlık

Katolik Kilisesi


Shanxi Television (, Abkürzung SXTV) ist ein Fernsehsender in der Volksrepublik China, Sitz des Senders ist Taiyuan in der Provinz Shanxi.

Shanxi Television wurde 1960 gegründet und in der Provinz Shanxi und in Teilen der Provinzen Innere Mongolei, Hebei und Shaanxi ausgestrahlt. Über die Satelliten Chinasat 6A und Chinasat 9 erreicht der Sender 220 Millionen Zuschauer in ganz China. Neben seinen Hauptsendern SXTV-1 und SXTV-2 betreibt Shanxi Television noch mehrere Spartensender, darunter einen Kinder-, einen Wirtschafts- und einen Bildungskanal.

Weblinks
 sxrtv.com

Einzelnachweise

Fernsehsender (Volksrepublik China)
Organisation (Taiyuan)
Chinesischsprachiger Fernsehsender
Wirtschaft (Shanxi)

Shanxi Television


Shortbus,, Amerikan yapımı 2006 çıkışlı drama filmi. Oldukça cesur sahneleriyle, seksin tamamen gizemini yitirmesini amaç edinmiştir.

Konusu
Birçok New York'lu, exclusive club olan Shortbus'a, seks yaşamlarındaki problemlere çözüm bulabilmek amacıyla gelmektedir. Rob ve Sophia çok mutlu bir çifttir fakat Sophia hayatında hiç orgazm yaşamamıştır. Bu ironik durum onun peşini iş yaşamında da bırakmaz çünkü kendisi bir çift danışmanıdır ve bu tür sorunları kendi hastalarında da görmektedir. Hastalarından ikisi, Jamie ve James, 5 senedir birbirlerine sadık kalabilmiş bir gay çifttir. Fakat James artık bu ilişkiye başka erkekleri de katmak istemektedir. Ceth bu aileye katılabilecek çok uygun bir insandır; fakat caddenin diğer tarafında oturan röntgenci Caleb'in bu konudaki düşünceleri çok daha farklıdır. Jamie'lerin kışkırtmasıyla Sophie, Severin'i ziyaret eder. Tüm çiftleri Shortbus Club'da ilginç deneyimler beklemektedir.

Soundtrack Albümü
 Scott Matthew - "Upside Down"
 Azure Ray - "If You Fall"
 Yo La Tengo - "Wizard's Sleeve"
 Animal Collective - "Winter's Love"
 Scott Matthew - "Surgery"
 Sook-Yin Lee - "Beautiful"
 Gentleman Reg - "It's Not Safe"
 John LaMonica - "Kids"
 Scott Matthew - "Language"
 Jay Brannan - "Soda Shop"
 Anita O'Day - "Is You Is Or Is You Ain't My Baby"
 The Ark - "Kolla Kolla"
 The Hidden Cameras - "Boys of Melody"
 Scott Matthew - "Little Bird"
 The Ark - "This Piece of Poetry Is Meant To Do Harm"
 Jasper James - "This House"
 Scott Matthew - "In the End (Long Film Versiyonu)"
 Scott Matthew - In the End (Akustik)

Dış bağlantılar
 İstanbul Film Festivali Sayfası
 Youtube
 Resmi Sitesi
 BBC Collective
 Filmin Sansürsüz Fragmanı

Amerika Birleşik Devletleri LGBT temalı filmleri
Transgender temalı filmler
Gey temalı filmler
Amerika Birleşik Devletleri komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri erotik komedi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
2000'lerde LGBT temalı filmler
2000'lerde İngilizce filmler
2006 çıkışlı dramatik filmler
2006 çıkışlı komedi filmleri

Shortbus


Lisa Marie Simpson, Amerikan animasyon televizyon dizisi Simpsonlarda yer alan bir kurgusal karakterdir. Simpson ailesinin ortanca çocuğu ve en büyük kızıdır. Seslendirmesi Yeardley Smith tarafından yapılmaktadır ve ilk kez 19 Nisan 1987 tarihinde The Tracey Ullman Show kısası "Good Night"ta göründü. Lisa, James L. Brooks'un ofisinin lobisinde beklemekte olan karikatürist Matt Groening tarafından yaratıldı ve tasarlandı. Groening, kendi çalışması Life in Helle dayanan kısa bir animasyon dizisinin sunumu için çağırılmıştı fakat bunun yerine bir dizi yeni karakter oluşturmaya karar verdi. Karaktere kız kardeşi Lisa Groening'in adını verdi. The Tracey Ullman Showda üç sezon yayınlandıktan sonra, Simpson ailesi 17 Aralık 1989 tarihinde Fox'ta yayınlanmaya başlanan kendi şovuna sahip oldu.

Sekiz yaşında olan Lisa, Simpson ailesinin orta çocuğu ve Homer ile Marge'ın en büyük kızı, Bart'ın kız kardeşi ve Maggie'nin ablasıdır. Lisa, oldukça zeki biridir ve saksafon çalmaktadır. Yedinci sezondan beri bir vejetaryan, on üçüncü sezondan beri bir budistdir ve bir dizi farklı şeyi desteklemektedir. Simpsonlarla ilgili video oyunlarında, Simpsonlar: Sinema Filminde, The Simpsons Ride'da, reklamlarda ve çizgi romanlarda yer aldı ve geniş bir ticarî alana ilham verdi.

Bart'a dublaj yapmakta olan Nancy Cartwright esasen Lisa için seçmelere katılırken, Lisa'ya dublaj yapmakta olan Yeardly Smith ise Bart için seçmelere katıldı. Cartwright, Lisa karakterini o an ilginç bulmadı dolayısı ile Bart rolü için yapılan seçmelere katıldı. Smith'in sesi ise bir erkek çocuğu için çok tiz bulundu ve Smith'e Lisa rolü verildi. Animatörlerin çoğu, nadir sivri uçlu saç tarzından dolayı Lisa'yı çizilmesi en zor karakter saymaktadır. The Tracey Ullman Show kısalarında, Lisa, daha çok "dişi Bart" idi ve yaramazlıkta onun gibiydi fakat dizinin gelişmesiyle, Lisa daha çok duygusal ve entelektüel biri haline geldi.

Lisa, uzun süredir dizilerde devam etmekte olan karakterlerden biridir. TV Guide Bart ile birlikte Lisa'yı "Tüm Zamanların En İyi 50 Karakteri" listesinde 11. sıraya koydu. Yeardley Smith, Lisa performansıyla 1992 yılında bir Primetime Emmy Ödülü kazandı. Lisa'nın çevreciliği, olumlu karşılandı; merkezinde olduğu birçok bölüm Genesis ve Environmental Media Ödülü yanı sıra 2001'de "Board of Directors Ongoing Commitment Ödülü" kazandı. PETA, karakteri "Tüm Zamanların En Hayvan Dostu TV Karakteri" listesine ekledi. 2000 yılında, Lisa, tüm Simpson ailesi ile birlikte Hollywood Bulvarı'nda bir yıldız ile ödüllendirildi.

Simpsonlardaki rolü
Simpsonlar, karakterlerinin bir yaşı olmadığı ve her daim şimdiki yılda olduğunu farz eden yerleşik bir zaman çizgisi kullanmaktadır. Birçok bölümde olaylar, ardışık bölümlerde çelişmesine rağmen spesifik zaman periyotlarına bağlanmaktadır. Lisa'nın doğum yılı, "Lisa's First Word" (dördüncü sezon, 1992) bölümünde Yaz Olimpiyatları sırasında yani 1984 olarak açıklandı. "That 90's Show" (19. sezon, 2008) bölümü, yayınlanmış geri öykülerin çoğu ile çelişmektedir; örneğin, bölümde Homer ile Marge, 1990'ların başında çocuksuz olarak gösterilmektedir. Lisa, sekiz yaşındadır.

Lisa, büyük bir müzik hayranıdır, bunun en iyi kanıtı, saksafon yeteneği ve bir arkadaş ile idol gözüyle baktığı müzisyen Bleeding Gums Murphy ile olan ilişkisidir. "Moaning Lisa" (birinci sezon, 1990) bölümünde Murphy, Lisa'yı depresyondan çıkarabilen tek kişiydi ve "Round Springfield" (altıncı sezon, 1995) bölümünde Murphy'nin ölümüyle Lisa derinden üzülür. Lisa'nın birçok erkek arkadaşı oldu; "I Love Lisa", (dördüncü sezon, 1993) bölümünde Ralph Wiggum, "Lisa's Date with Density" (sekizinci sezon, 1996) bölümünde Nelson Muntz ve Simpsonlar: Sinema Filminde (2007) Collin Lisa ile ilişkisi olan kişilerdir. Milhouse Van Houten da Lisa'ya fena halde tutuldu ve duyguları hakkında zaman zaman imada bulunur fakat Lisa ile ilişkisini geliştirmede başarısız olur.

Lisa, Simpson ailesinin en entelektüel üyesidir ve dizinin çoğu bölümü, onun çeşitli amaçlar uğruna savaşmasına odaklanmaktadır. Lisa genellikle "gerçek bir ahlaki ve felsefî nokta"ya değinen bölümlerde ana karakter olarak kullanılmaktadır ki bunun nedenini şovun eski yazarı David S. Cohen şöyle belirtmektedir: "Konuyu umursayarak ona [Lisa'ya] cidden inanıyorsunuz."

Lisa'nın ayırt edici özelliklerinden biri, saksafon çalmasıdır. "Lisa's Sax" (9. sezon, 1997) bölümünde, her gün bir saat pratik yaptığını söylemektedir. Ayrıca bölümde, bir müzik enstrümanının, yetenekli bir çocuğu teşvik etmede iyi bir yol olduğunu fark eden Homer'ın, saksafonu Lisa'ya daha küçükken verdiği gösterilir.

Karakter bilgisi

Yaratılması
Matt Groening, Lisa ve tüm Simpson ailesini 1986 yılında yapımcı James L. Brooks'un ofisinin lobisindeyken tasarladı. Groening, The Tracey Ullman Show için kısalardan oluşan bir animasyon dizisini sunması için çağırılmıştı ve Life in Hell çizgi dergisinin bir uyarlamasını sunmayı planladı. Life in Hell'in canlandırılması çalışmasının yayın haklarından feragat etmesine neden olduğunu fark edince başka bir yöntemde karar kıldı ve kendi ailesindeki üyelerin adlarını verdiği karakterlere sahip disfonksiyonel bir aile taslağını aceleyle çizdi. Lisa'nın ismi, Groening'in kız kardeşinden gelmektedir.

Lisa, 19 Nisan 1987 tarihinde tüm Simpson ailesiyle birlikte ilk defa The Tracey Ullman Show kısası "Good Night" bölümünde göründü. 1989 yılında kısalar, Fox kanalında yayınlanacak yarım saatlik bir dizi olarak Simpsonlar'a uyarlandı. Lisa ve Simpson ailesi, bu yeni şovdaki ana karakterler oldular.

Tasarımı

Tüm Simpson ailesi silüetlerinden tanınacak şekilde tasarlandı. Aile, kabaca çizildi çünkü Groening, eskizleri animatörlere gönderirken eskizlerin animatör tarafından düzenleneceğini sanıyordu fakat animatörler bunun yerine sadece çizimleri kopyaladılar. Lisa'nın fiziksel özelikleri genellikle diğer karakterlerde kullanılmadı; örneğin, sonraki sezonlarda Maggie dışında hiçbir karakter onunla aynı saç tarzına sahip olmadı. Lisa tasarlanırken, Groening "kızların saç tarzını hiç düşünmemişti". O an Groening, karakteri esasen siyah ve beyaz olarak çiziyordu ve Lisa ile Maggie'yi tasarladığı zaman, "onlara sadece denizyıldızı tarzı sivri uçlu saç tarzını verdi, onların er geç renklendirileceğini düşünmedi". Lisa'nın başını ve saçını çizmede, animatörlerin çoğu, "üç-üç-iki düzeni"ni kullandılar. Göz çizgisini işaret eden, ortasında (biri dikey, biri yatay) kesişen eğik çizgilerle bir yuvarlak çizdiler. Orta çizgiyi dikey olarak aldılar ve bir saç ucunu çizmek için çizgiyi yuvarlağın dışına ilerlettiler, ardından iki tane daha kafanın arkasına doğru götürüldü. Daha sonra, animatörler, üç tane daha ucu ön tarafa, ardından üç tanesini de başın arkasına eklediler. Pete Michels ve David Silverman gibi şovda çalışan çoğu animatör, Lisa'yı çizilmesi en zor karakter saymaktadırlar. Silverman bunun nedenini "[Lisa'nın] kafası, saç şekline göre çok soyut" diyerek belirtti.

Dublaj
The Tracey Ullman Showun bir parçası olmalarından dolayı Homer ile Marge rolleri Dan Castellaneta ile Julie Kavner'a verilirken, yapımcılar, Bart ile Lisa rolleri için seçmeler yapmaya karar verdiler. Nancy Cartwright esasen Lisa rolü için seçmelere katıldı. Seçmelere vardığında, karakteri basitçe "orta çocuk" olarak yorumladı ve karakterin pek kişiliği olmadığının farkına vardı. Cartwright, Lisa yerine ondan daha iyi olduğuna inandığı Bart rolü için seçmelere katıldı. Cartwright, o günleri şöyle anımsamaktadır: "Yeardley Smith, Lisa'yı parlak bir lider yaptı, şefkatin ve yeteneğin tümü, onun yıllarının ardında gizli. Lisa Simpson, sadece çocuğumuzun olacağını istediğimiz türden bir çocuk değil, ayrıca tüm çocukların olmasını istediğimiz türden bir çocuk. Fakat o an, The Tracey Ullman Showda, Lisa sadece sekiz yaşında kişiliği olmayan bir animasyon çocuğuydu."

Yeardley Smith, ilk Bart rolü için seçmelere dahil olmak istedi fakat kast yönetmeni Bonita Pietila, Smith'in sesinin çok tiz olduğuna karar verdi. Smith sonradan bunu şöyle ifade etti: "Her zaman bir kız gibi çok fazla ses çıkarırdım. Bart olarak iki satır okudum ve 'Geldiğiniz için teşekkürler' dediler." Smith'e, rolü neredeyse geri çevirmiş olmasına rağmen Bart yerine Lisa rolü verildi. Ses performansı esnasında Smith, sesini biraz yükseltti. Maggie'nin gıcırtılarını ve zaman zaman konuşma parçalarını seslendirse de Lisa, Smith tarafından seslendirilen tek düzenli karakterdir. Smith, Lisa dışındaki karakterlere nadiren dublaj yaptı ve bu karakter genellikle Lisa'nın türevleriydiler, "Last Tap Dance in Springfield" (11. sezon, 2000) bölümünde Lisa Bella ve "Missionary: Impossible" (11. sezon, 2000) bölümünde Lisa, Jr. gibi.

Lisa Simpson'ın ününe rağmen, Smith kamuda nadiren tanınmaktadır fakat buna aldırmıyor ve bu durum için şöyle diyor: "Şov hakkındaki tüm bu yutturmacanın ortasında olmak harika, insanlar şovdan oldukça zevk alıyor ve tamamen duvardaki sinek olmak; insanlar, beni hiçbir zaman sesimden tanımıyorlar." Smith, 1992 yılında bir Primetime Emmy Ödülü kazandı fakat "onun gerçek bir Emmy olmadığını hisseden bir parçam var" diyerek ödülün bir değeri olmadığını düşündü. Çünkü "En İyi Seslendirme" dalındaki Emmy, Creative Arts'a aitti ve primetime telecastı boyunca dağıtılmamaktaydı, 2009'a kadar adaylık olmadan bir jüri ödülüydü. Smith, "kurguda bir karakter ile ilişkilendirilecek olsaydım, bunun Lisa Simpson olacağından ötürü heyecanlanırdım." dedi. Matt Groening, Smith'i Lisa'ya çok benzediğini şöyle tarif etti: "Yeardley, karakteri gibi güçlü ahlaki görüşlere sahip. Lisa için yazılan ve Yeardley tarafından okunduktan sonra 'Hayır, Bunu söyleyemem.' dediği replikler vardır."

1998 yılına kadar Smith, bölüm başına 30.000 dolar aldı. 1998'deki ödeme tartışmasında Fox, şovun ana kast üyelerini, yerlerine yeni aktörler getireceğini belirterek tehdit etti hatta yeni kast üyelerinin hazırlanılmasına kadar gitti. Tartışma kısa sürede çözüldü ve seslendirme sanatçılarının bölüm başı 360.000 dolar talep edecekleri 2004 yılına kadar Smith, bölüm başına 125.000 dolar aldı. 2004 yılındaki sorun bir ay sonra çözüldü ve oyuncu, bölüm başına 250.000 dolar aldı. 2008 yılındaki maaş görüşmelerinden sonra dublaj ekibindekiler bölüm başına yaklaşık 400.000 dolar almaya başladı.

Gelişimi

The Tracey Ullman Show kısalarında Lisa, daha çok "dişi Bart" gibiydi ve yaramazlıkta onunla eşitti. Dizinin gelişmesiyle Lisa, gerçek zekasının tamamen gösterildiği ilk bölümlerden olan "Krusty Gets Busted" (birinci sezon, 1990) bölümü ile daha zeki ve daha duygusal bir karakter olarak geliştirildi. Lisa'ya odaklanan çoğu bölümün bir duygusal yapısı mevcuttur, bunlardan ilki "Moaning Lisa" [saksafon hocasının öldüğü bölüm] (birinci sezon, 1990) bölümüdür. Bölümün fikri, Lisa'nın mutsuz olduğu anlatılan duygusal bir bölümün olmasını isteyen James L. Brooks tarafından ortaya kondu.

"Lisa the Vegetarian" (yedinci sezon, 1995) bölümünde Lisa kalıcı olarak bir vejetaryen oldu, bu onu vejetaryen olan ilk primetime televizyon karakterlerden biri yaptı. Bölüm, bir gün öğle yemeğini yerken aklına gelen fikri not eden David S. Cohen (ilk solo bölüm yazımı) tarafından yazıldı. O dönemde yeni vejetaryen olan yönetici yapımcı David Mirkin, fikri hemen kabul etti. Bölümdeki Lisa'nın deneyimlerinin çoğu vejetaryen olduktan sonra Mirkin'in yaşadıklarına dayanmaktadır. Bölümün konuk oyuncusu bir vejetaryen ve hayvan hakları savunucusu olan müzisyen Paul McCartney oldu. McCartney'in şartı, Lisa'nın dizinin tümünde bir vejetaryen kalması ve sonraki hafta eski haline dönmemesi oldu. Lisa'daki bu özellik onda hep kaldı ve şovdaki birkaç kalıcı karakter değişikliklerinden biri oldu.

Kişiliği

Lisa, oldukça zekidir ve zekası ile liberal inançlarından dolayı kendini Simpson ailesindeki uyumsuz kişi olarak görmektedir. Lisa'nın bilgisi, astronomiden tıbba kadar geniş bir alanı kapsamaktadır ve özellikle Springfield'deki yaşamından daha çok dünya sorunlarıyla ilgilenmektedir. Sosyal normlara karşı isyankârlığı genellikle yapıcı ve kahramanvari olarak betimlenmesine rağmen, Lisa kendini üstün görebilmektedir. "Lisa the Vegetarian" bölümünde, artan ahâkî doğruluğu Lisa'ya, sonradan pişmanlık duyacağı, Homer tarafından yapılan "et-temelli" barbeküyü karıştırmasına yol açtırmaktadır. "Bart Star" (dokuzuncu sezon, 1997) bölümünde, bir kız olarak futbol takımına katılmak istediğini muzaffer bir tavırla belirtir. Takımda zaten kızların olduğu ortaya çıkınca, domuz derisinden yapılan topları kullanan sporu beğenmediğini ifade eder. Fakat futbol toplarının sentetik olduğu ve topların gelirinin Uluslararası Af Örgütü'ne bağışlanacağını Lisa'ya bildirilir. Ne diyeceğini bilemediğinden, Lisa fark edilir bir şekilde üzülür.

Lisa çoğu zaman eksantrik ailesinden; babasının zayıf ebeveynliği ile şaklaban kişiliğinden; annesinin stereotip görüntüsü ile sosyal anormalliklerin farkında oluşundaki yetersizliğinden; ağabeyinin kabahatler işlemesi ve kültürsüz doğasından utanmakta ve bunları doğru bulmamaktadır. Lisa ayrıca Maggie'nin büyüdüğünde tüm aile gibi olacağından endişe duymaktadır, bu nedenle Maggie'ye kompleks fikirlerini öğretmektedir. Bunlara rağmen Lisa, ailesine oldukça sadıktır, bu, en açık şekilde "Lisa's Wedding" (altıncı sezon, 1995) bölümündeki flashforwardda görünmektedir. "Mother Simpson" (yedinci sezon, 1995) bölümünde, babaannesi Mona Simpson ile ilk defa karşılaşır. Mona da iyi okumuş ve düşüncelerini açık bir şekilde telaffuz eden biridir. Yazarlar, Lisa'nın zekasının nereden geldiği gibi şovun bazı parçalarını açıklamak için karakteri kullandılar.

"Homer's Enemy" (sekizinci sezon, 1997) bölümünde, Lisa'nın IQ'sunun 156 olduğu ve "They Saved Lisa's Brain" (onuncu sezon, 1999) bölümünde, Mensa Springfield'ın bir üyesi olduğu anlatılır. "The PTA Disbands", (altıncı sezon, 1995) bölümünde, öğretmenlerin grev yapmasıyla okulda ders göremeyen Lisa, annesinden kendisine bir not vermesini istemesine gidecek kadar "okuldan çekilme"nin bir çeşidini yaşar. Lisa zaman zaman ailesindeki sıkıcı huyların, kendisini yıpratacağını düşünmektedir ve "Lisa the Simpson" (dokuzuncu sezon, 1998) bölümünde, ailesindeki "Simpson geni"nin onu daha az zeki yapacağına inanmaktadır. Daha sonra genin Y kromozomu olduğunu ve sadece erkekleri etkilediğini öğrenir. Lisa ayrıca dürüst olmaya oldukça önem verir, The Wind in the Willows romanı hakkında yapılan bir testte kopya çekerek en yüksek not olan A+++ alır fakat daha sonra Müdür Skinner'a sahtekârlığını itiraf eder ve kendi testine not olarak F verir. Yüksek zekasına rağmen Lisa, tipik çocukça şeyler yapmakta, bazen yetişkin aracılığına ihtiyaç duymaktadır. Örneğin, "Lost Our Lisa" (dokuzuncu sezon, 1998) bölümünde, Homer'ı kandırarak otobüsü tek başına sürmede izin alır fakat otobüsü sürerken kaybolur.

Lisa, genellikle sosyal liberal politik görüşlere sahiptir. Bir vejetaryen, feminist, çevreci ve Özgür Tibet hareketinin bir destekleyicisidir. Hristiyan kilisesinin destekleyicisi iken "She of Little Faith" (13. sezon, 2001) bölümünde bir budist olur, Sekiz Aşamalı Asil Yol'u takip etmeye karar verir. Lisa, amacını aşacak şekilde aşırı tedbirler alır, örneğin Palyaço Krusty'nin kürk giymesinden ötürü ona boya fırlatır.

Yayın başarıları

Lisa'nın çevreciliği iyi tepkiler aldı. 2001 yılında Lisa, Environmental Media Ödülleri'nde özel bir "Board of Directors Ongoing Commitment Ödülü" aldı. "Lisa the Vegetarian", "En İyi TV Bölümlük Komedi" dalında Environmental Media Ödülü ve "En İyi TV Komedi Dizisi" dalında bir Genesis Ödülü kazandı. Lisa'nın hayvan haklarından yana olduğu birçok bölüm Genesis Ödülü kazandı, örneğin "Whacking Day" bölümü 1994'te, "Bart Gets an Elephant" bölümü 1995'te, "Million Dollar Abie" bölümü 2007'de ve "Apocalypse Cow" bölümü 2009'da 2004 yılında, hayvan hakları savunucusu PETA, Lisa'yı "Tüm Zamanların En Hayvan Dostu TV Karakterleri" listesine ekledi.

Lisa ayrıca TV Guideın "Tüm Zamanların En Mükemmel 50 Karakteri" listesinde Bart ile birlikte 11. sırada yer aldı. Yeardley Smith, "Lisa the Greek" ile 1992 yılında bir Primetime Emmy Ödülü kazandı. Lisa'nın merkezinde olduğu birçok bölüm örneğin "Homer vs. Lisa and the 8th Commandment" bölümü 1991'de, "Lisa's Wedding" bölümü 1995'te ve "HOMR" bölümü 2001'de, "En İyi Animasyon Programı" dalındağ Emmy kazandı. 2000 yılında, Lisa ile tüm Simpson ailesi, Hollywood Bulvarı'nda bir yıldız ile ödüllendirildi.

Japonya'da, dizinin yayıncıları diğer dizilerin aksine bu dizide izleyicilerin dikkatini, Lisa karakterini piyasaya sürerek çekebileceklerini keşfettiler. Lisa'nın iyi niyeti ama bir o kadar da kötü kaderiyle, mantığın sesi, ailesinde ve şehirde iyiliğin gücü olması Japonlarla güçlü bir bağ oluşturmasına sebep olmuştur. Watching The Simpsons kitabının yazarı Jonathan Gray, Lisa'nın kesinlikle en iddialı ve televizyonda yayını en uzun süren feminist karakter olduğunu düşünür. Aynı zamanda, onun şovun kalbi olduğunu ve sık sık cinsiyet politikalarıyla ilgili sorular sorduğunu söyler. Lisa ve tüm Simpson ailesinin deyimler üzerinde etkisi olmuştur. Lisa tarafından kullanılan "Meh" küçümse teriminin, şov ile popüler olduğununa inanılmaktadır, ve 2008'de Collins İngilizce Sözlüğü'ne eklendi.

Ticarî ürünler

Lisa, Simpsonlar yayımlarında, oyuncaklarında ve başka ürünlerde yer aldı. Lisa'nın kişiliği ve özellikleri hakkında olan The Lisa Book 2006 yılında yayımlandı. Posterler, tişörtler, baseball şapkaları, boxerlar, oyuncaklar, oyun hamurları gibi ticarî ürünlerde Lisa yer aldı. Lisa, Burger King, C.C. Lemon, Church's Chicken, Domino's Pizza, Kentucky Fried Chicken, Ramada Inn, Ritz Crackers, Subway ve Butterfinger reklamlarında yer aldı.

Lisa, 2007 yılındaki The Simpsons Game dahil olmak üzere tüm Simpsonlar video oyunlarında yer aldı. Televizyon dizisinin yanı sıra Lisa, ilk kez 29 Kasım 1993 tarihinde yayımlanan aylık dergi Simpsons Comics sayılarında da düzenli olarak yer aldı. Lisa ayrıca 2008'de Florida ile Hollywood Universal Studios'da kurulan The Simpsons Ride'da da rol aldı.

9 Nisan 2009 tarihinde, ABD Posta Servisi, Lisa ile diğer dört Simpson üyesinin yer aldığı 44 sentlik posta pulunu tanıttı. Simpsonlar, prodüksiyonda iken posta pulu üzerinde yer almayı başaran ilk TV dizisi karakteri oldular. Pullar, Matt Groening tarafından tasarlandı ve 7 Mayıs 2009 tarihinde satışa çıktı.

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar
 TheSimpsons.com'da Lisa Simpson

Simpsonlar karakterleri
Kurgusal vejetaryenler
Kurgusal Amerikalılar
Kurgusal aktivistler
Kadın film karakterleri
Komedi filmi karakterleri
Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri) üyesi kurgusal karakterler
Kurgusal Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları

Lisa Simpson


Wassila Alouache (en ), née le  à Bouira, est une footballeuse internationale algérienne jouant au poste de défenseure au CF Akbou.

Biographie

Carrière en club
Wassila Alouache est originaire de Bouira en Algérie, c'est là qu'elle commence le football au NE Bouira. Ensuite elle joue au JF Khroub.

En 2020, elle signe en faveur du CF Akbou qui évolue dans l'élite.

Carrière en sélection
Du  au , elle est sélectionnée pour la première fois avec les U20, par la sélectionneuse Naïma Laouadi pour participer à un stage de préparation, au CTN de Sidi Moussa.

Du  au , elle fait partie des 20 joueuses sélectionnées avec l'équipe des -20 ans pour participer aux Jeux africains de 2019 à Rabat au Maroc. Après une défaite contre le pays hôte (3-2) et deux victoires face au Mali (1-0) et face à la Guinée (1-0), l'Algérie est éliminée en demi-finale contre le Nigeria (0-3). Lors du match pour la troisième place, les Vertes s'inclinent face au Maroc (2-1).

Du  au , elle est sélectionnée pour participer au Tournoi UNAF dames U20 à Tanger au Maroc. Les Algériennes remportent leur premier match face à la Tunisie (8-0), perdent le deuxième face au Maroc (3-1) et s'inclinent de nouveau face au Burkina Faso (1-2). Les Vertes finissent troisième au classement du tournoi.

Du 20 au , elle est de nouveau sélectionnée pour participer au Tournoi UNAF dames des -21 ans à Alger en Algérie. Après une victoire face à l'Égypte (3-0), un match nul face au Maroc (0-0) et une victoire (3-0) face à la Tanzanie, les Algériennes remportent le tournoi .

En , elle est sélectionnée avec l'équipe d'Algérie des -20 ans, par le sélectionneur Ahmed Laribi pour participer à une double confrontation face au Soudan du Sud, dans le cadre du  tour qualificatif des éliminatoires de la Coupe du monde féminine U20 de 2020. Elle est titulaire lors des deux rencontres qui se soldent par une victoire 0-5 au match aller à Kampala en Ouganda, et 4-0 lors du match retour au stade du 20 août 1955 à Alger. Les Algériennes se qualifient au  tour.

Le , elle est appelée pour la première fois en équipe d'Algérie par la sélectionneuse nationale Radia Fertoul, pour un stage de préparation en prévision de la Coupe arabe. Du 24 août au 6 septembre 2021, elle est sélectionnée en équipe d'Algérie pour participer à la Coupe arabe féminine de football au Caire en Égypte. Après une victoire contre la Jordanie (3-1) et face à la Palestine (4-1) l'Algérie est éliminée en demi-finale contre la Tunisie.

En , elle fait partie des joueuses convoquées pour deux rencontres contre le Soudan dans le cadre des éliminatoires de la CAN 2022. Mais n'entre pas en jeu lors du match aller (victoire 14-0) des Algériennes. Le match retour prévu le  est finalement annulé à la suite du coup d'État au Soudan.

Statistiques

Statistiques détaillées

En sélection

Matchs internationaux
Le tableau suivant liste les rencontres de l'équipe d'Algérie dans lesquelles Wassila Alouache a été sélectionnée depuis le  jusqu'à présent.

Notes et références

Liens externes

Footballeuse internationale algérienne
Naissance en juillet 2000
Naissance à Bouira

Wassila Alouache


Alexander Sørloth (født den 5. december 1995) er en norsk fodboldspiller, der spiller som angriber for den spanske La Liga-klub Real Sociedad, udlejet fra RB Leipzig og på det norske landshold.

Karriere

FC Midtjylland
I sommeren 2017 hentede FC Midtjylland Sørloth til klubben fra FC Groningen for en relativ beskeden pris. Han formåede i løbet af efteråret 2017 at score femten mål og assistere ni gange fordelt over seksogtyve kampe i de forskellige turneringer, og da han et halvt år senere blev solgt, blev han ifølge FC Midtjylland den dyreste spiller, der nogensinde var solgt fra Superligaen.

Crystal Palace
Sørloth kom til Crystal Palace på den sidste dag i transfervinduet i januar 2018 fra FC Midtjylland. Prisen har ifølge Tipsbladet været 75 millioner kroner i sikre penge og potentielt 135 millioner kroner efter bonusser.

Hæder

Individuelt
Månedens Superligaspiller, september 2017

Referencer

Eksterne henvisninger

 Alexander Sørloth  på glimt.no

Fodboldspillere fra Norge
Fodboldspillere fra Rosenborg BK
Fodboldspillere fra FK Bodø/Glimt
Fodboldspillere fra FC Groningen
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra Crystal Palace F.C.

Alexander Sørloth


Piribebuy est une ville du département de Cordillera au Paraguay.

Elle aurait été fondée en 1636.

En 2002, sa population était de .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ville au Paraguay

Piribebuy


Carmen Pereira, también conocida como Carmen Maria de Araújo Pereira (Bissau, Guinea Portuguesa, 22 de septiembre de 1936 - Bissau, 4 de junio de 2016) fue una política y médica y activista por los derechos de las mujeres bisauguineana conocida especialmente por ser la primera mujer en África que asumió la presidencia de un país. Fue comandante de la guerrilla, estuvo en la primera línea de lucha por la independencia de Guinea-Bisáu con frecuencia, bajo el fuego directo de los portugueses. Posteriormente tuvo una larga trayectoria política ocupando varios cargos institucionales. Fue diputada, vicepresidenta de la  Asamblea Nacional Popular y finalmente presidenta de la Asamblea entre 1980 y 1984. Fue en el ejercicio de la presidencia de la Asamblea cuando asumió el cargo de presidenta de Guinea-Bissau del 14 de mayo al 16 de mayo de 1984 durante tres días, cuando se promulgó una nueva constitución, convirtiéndose en la primera mujer presidenta en África y la única de la historia hasta el momento de Guinea-Bisáu.

Biografía
Pereira era hija de uno de los pocos abogados africanos que habían migrado a la Guinea Portuguesa. Se casó joven y tanto ella como su marido participaron en la guerra por la independencia de Portugal, que abrió un ciclo de descolonización en África entre 1958-61 en contra el dominio europeo.

Implicada en la lucha por los derechos de las mujeres en 1961 participó en el nacimiento de la Unión de Mujeres de Guinea-Bisáu y Cabo Verde (UDEMU), una organización creada con el objetivo de movilizar a las mujeres para la lucha frente al colonialismo y combatir las actitudes sexistas que atentaban contra la dignidad por el hecho de ser mujeres. Con la guerra UDEMU desapareció porque las mujeres estaban en diferentes frentes y no podían participar activamente en la organización. Después la organización resurgió encargándose de la movilización de las mujeres en proyectos de desarrollo sin embargo Pereira rechazó estar en el liderazgo optando por dedicarse a trabajar en el Ministerio de Salud.
A principios de los años 60 se unió al Partido Africano para la Independencia de Guinea y Cabo Verde (PAIGC). En el libro autobiográfico explica que descubrió la existencia del movimiento por accidente. Su primer marido Tito Lívio Vaz Fernandes, con quien no tuvo un matrimonio feliz aunque no ofrece muchos detalles sobre él en sus diarios huyó de Bisáu a Senegal en 1961 por estar perseguido por la policía secreta portuguesa debido a su afiliación al PAIGC. Unos años antes sintió curiosidad por sus actividades y buscando en casa después que pasaran por allí algunas personas que le resultaron sospechosas encontró "varios documentos debajo de la cama, estatutos, bandera". Cuando Tito regresó a casa ella le explicó que había leído los documentos y que también quería formar parte de la lucha.
Durante la actividad política clandestina de 1956 a 1962 las mujeres organizaban reuniones de los dirigentes políticos, preparaban y distribuían material de propaganda y escondían en sus casas a hombres perseguidos por la Policía Internacional de Defensa del Estado (PIDE). Cuando en 1963 empezó la lucha armada eran informantes. Con la lucha también evolucionaron las posiciones del PAIGC y especialmente de su líder Amílcar Cabral en relación con el protagonismo de las mujeres en la lucha por la independencia. En 1966  participaron la lucha armada intensificada formando las milicias populares, grupos armados de mujeres que tenían como misión proteger a la población de las aldeas de las zonas liberadas de los ataques del ejército colonial.
Camen Pereira fue la primera mujer comisaria política en la región sur de Guinea-Bisáu, la única mujer miembro del Consejo Superior de la Lucha, órgano máximo de dirección entre los dos congresos. Es el momento en el que se suman también otras mujeres que destacarán en el movimiento revolucionario como Teodora Gomes, Francisca Pereira y Ernestina Silá, conocida como Titina Silá, primera mujer guerrillera con nivel superior de instrucción asesinada en una emboscada realizada por militares portugueses en 1973 cuando regresaba del funeral de Amílcar Cabral también asesinado.
Carmen Pereira llegó a comandante del Frente Sul, la guerrilla más decisiva para la victoria del PAIGC en la guerra. Años después recordaba la experiencia y denunciaba el uso de fósforo blanco en una aldea. En el libro autobiográfico Os meus três amores: o diário de Carmen Maria de Araújo Pereira : uma visão de Odete Costa Semedo, publicado poco después de su muerte, explica la incómoda relación de Silá con el futuro presidente del país Nino Vieira y cómo su carácter «mujeriego» llevó a la apelación a Amílcar Cabral para intercambiar frentes militares con Carmen Pereira para no tener que enfrentarse a la infidelidad de su pareja, acordándose así la sustitución y trasladando así a Pereira al sur del país donde se convirtió en la primera mujer en fundar hospitales en las zonas liberadas de Guinea-Bisáu.

Con el tiempo Carmen Pereira se convirtió en objetivo prioritario a abatir y tuvo que salir del país. Vivió un tiempo en Senegal y de allí se trasladó a la Unión Soviética donde estudió medicina. Fue también representante de la  Organización Panafricana de Mujeres en Argelia.

Pereira había estado en varias ocasiones en Moscú, primero en una formación en un curso de teoría política y más tarde acompañando a un grupo de 20 mujeres jóvenes para apoyar su alfabetización. En tres meses, afirma, sabían lo suficiente para poder copiar frases y firmar una carta enviada a Cabral desde Kiev.

Trayectoria institucional

Retornó a Guinea-Bisáu y se dedicó al activismo político y a la salud.

En 1973 fue elegida diputada por la región de Bisáu y el mismo año nombrada Vicepresidenta de la  Asamblea Nacional Popular.

De 1975 a 1980 fue presidenta del Parlamento de Cabo Verde y Guinea-Bissau.

De 1981 a 1983, Pereira fue Ministra de Salud

Presidenta de Guinea-Bissau por tres días
En 1984 como presidenta de la Asamblea Nacional de Guinea-Bissau, durante la transición de Nino Vieira, asumió el cargo de presidenta de Guinea-Bissau del 14 al 16 de mayo de 1984  cuando se promulgó una nueva constitución.

Pereira fue miembro del Consejo de Estado de 1989 a 1990 y Ministra de Estado de Asuntos Sociales en los años 1990 y 1991. Finalmente, fue Viceprimera Ministra de Guinea-Bissau hasta 1992.

Memorias y derechos de las mujeres
En 2016 poco después de su muerte se publicó Os meus três amores: o diário de Carmen Maria de Araújo Pereira : uma visão de Odete Costa Semedo, (Número 1 de Coleçao Kebur II.: Série Palavras de mulher) un libro autobiográfico organizado por la poetisa y escritora Odete Costa Semedo con el prefacio de Margarida Calafate Ribeiro, en el que Pereira reflexiona sobre las renuncias a vida personal y a su papel como madre por activismo en la lucha política, entre otras cuestiones reivindica su papel en la lucha en el seno del Partido Africano para la Independencia de Guinea y Cabo Verde por la igualdad de sexos aunque también reconoce que no sabía porqué no le gustaba trabajar con mujeres y prefería trabajar junto a los hombres en la vida pública. Su actitud era la de defender el ser tratada como igual a sus contrapartes masculinas.

Pereira siempre fue consciente de las barreras de clase y de la educación para concienciar a las mujeres en la lucha. Con frecuencia las mujeres carecían de educación formal. En sus memorias también revisa sutilmente el papel del líder de la revolución Amílcar Cabral como «héroe feminista» teniendo en cuenta que Cabral con frecuencia señala a menudo su posición de poner los intereses de las mujeres en el centro de la revolución. Carmen Pereira no duda del papel positivo de Cabral quien le marca intelectual y políticamente. Describe a Cabral com «muy amigo de las mujeres» pero también revela los prejuicios de éste durante los primeros años de la lucha por la independencia y en alguna ocasión señaló las dificultades de las mujeres para guardar secretos. Según Pereira con el paso de los años los prejuicios de Cabral fueron desapareciendo descubriendo que las mujeres eran fiables y fieles. Una evolución en la que según investigadores, la influencia de Carmen Pereira no fue ajena.

En el diario explica que en una ocasión Cabral le preguntó sobre si era mayor su amor por la patria o por sus hijos, ella le respondió que a la patria. Entonces Cabral le envió a la URSS en una misión para educar a veinte mujeres jóvenes funcionalmente analfabetas para mostrar su militancia asegurando que el partido cuidaría a sus hijos.

Pereira comienza la sección del diario de su libro explicando a su lector o lectora que está a punto de leer «mi biografía y mi discurso, mi último deseo»  En este sentido Phillip Rothwell, profesor de la Universidad de Oxford especializado en literaturas y culturas de Portugal y de la lusofonía en África señala que «El eco testamentario de sus palabras sustenta el deseo de dejar para la posteridad un relato de lo que fue realmente el ser una mujer y una madre que no solo tuvo que luchar contra el colonialismo sino que también tuvo que luchar para que se le permita unirse a la lucha contra el colonialismo.»

Vida personal
Su primer marido fue Tito Lívio Vaz Fernandes con quién no tuvo un matrimonio feliz aunque no da muchos detalles en su autobiografía. Gracias a los avances logrados por el PAIGC Pereira pudo escapar de su matrimonio. Cabral afirmó «cada mujer es libre de decidir con quién quiere estar».

Después empezó su militancia en el partido y la revolución y con frecuencia supeditó su situación familiar a la lucha política. Carmen tuvo a lo largo de su vida tres relaciones y tres hijos, que se educaron en Cuba enviados por el partido de los que ni siquiera se pudo despedir por llegar tarde cuando embarcaron hacia la isla, algo que le pesó durante meses aunque más tarde pudo visitarlos durante un viaje de una delegación. En el libro autobiográfico concluyó «ya no era posible tener un compañero. Estaba siendo muy difícil manejar ese tipo de relación y decidí estar sola, trabajar y terminar de cuidar a mis hijos».

Otras informaciones

 El compositor José Lopes escribió una canción en honor a Pereira

Referencias

Enlaces externos

Biografía en Ikuska

Presidentes de Guinea-Bisáu
Médicos de Guinea-Bisáu
Presidentas
Políticas de Guinea-Bisáu
Guineanas de Guinea-Bisáu del siglo XX

Carmen Pereira


Carmel Celine Marguerite McQueen (apellido de soltera McQueen, previamente Valentine), es un personaje ficticio de la serie de televisión británica Hollyoaks, interpretada por la actriz Gemma Merna el 13 de agosto de 2006 hasta el 12 de noviembre de 2014. Carmel fue uno de los personajes más queridos y populares entre el público.

Antecedentes
Carmel es la quinta hija de Myra McQueen y la primera de Ricky Bowen. Carmel creció junto a sus medias hermanas Jacqui, Mercedes y  Tina al igual que junto a sus hermanos menores John Paul y Michaela.

Biografía
El 12 de noviembre de 2014 Carmel murió durante la explosión del tren, mientras intentaba salvar a su prima Theresa McQueen de Sonny Valentine, lo que dejó destrozada a su familia.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: por haberse quedado viuda el día de su boda después de que su esposo Calvin Valentine fuera asesinado por su prima Theresa McQueen, por haberla perdonado y haber sido secuestrada por su medio hermano Niall Rafferty.

Referencias

Enlaces externos
 Hollyoaks :: Official Website :: Character :: Carmel McQueen
 BBC America > Hollyoaks > Carmel McQueen
 Carmel McQueen | Characters, Cast and Profiles | Hollyoaks

McQueen Carmel

Carmel McQueen


Die Escuela Latinoamericana de Medicina (Lateinamerikanische Schule für Medizin, ELAM) ist eine speziell zur Arztausbildung ausländischer Studenten eingerichtete Hochschule in Kuba. Sie besteht seit 1999 und hat ihren Hauptsitz in der Hauptstadt Havanna.

Geschichte
Die Idee zur Gründung der Schule entstand 1998, als durch die Hurrikane Georges und Mitch in Mittelamerika und der Karibik über 10.000 Menschen starben und Millionen obdachlos wurden. Kuba entsandte damals medizinische Hilfsbrigaden in fünf Länder der Region. Der Export medizinischen Fachpersonals ist seit den 1990er Jahren fester Teil der kubanischen Außenpolitik. Vor diesem Hintergrund kündigte Staatspräsident Fidel Castro im November 1998 die Einrichtung einer Medizinhochschule zur kostenlosen Ausbildung von Studenten aus Entwicklungsländern an. Im November 1999 wurde die Hochschule eröffnet und nahm ihren regulären Betrieb auf. Als Gründungsrektor leitete Juan Carrizo die ELAM bis zu seinem Tod im November 2012.

Seit 2012 werden an der ELAM auch Studierende ausgebildet, deren Ausbildungskosten von ihren jeweiligen Herkunftsländern oder dritten Regierungen getragen werden. Darüber hinaus ist die ELAM über bilaterale Abkommen in medizinische Fortbildungsprogramme in 67 Staaten eingebunden.

Die ELAM ist die mit Abstand größte der insgesamt drei von Kuba betriebenen internationalen Hochschulen – neben ihr existieren die 1985 gegründete Internationale Film- und Fernsehhochschule in San Antonio de los Baños sowie die seit 2001 bestehende Internationale Sporthochschule in San José de las Lajas.

In verschiedenen Ländern haben ELAM-Absolventen inzwischen eigene Initiativen zur Förderung der Gesundheitsversorgung gegründet.

Ausbildung
Die ELAM beschränkt sich auf die Ausbildung von Allgemeinärzten in der primären Gesundheitsversorgung. Studenten, die Spanisch nicht als Muttersprache sprechen, absolvieren einen intensiven Spanischkurs über die Dauer eines Semesters. Die ersten zwei Jahre der ärztlichen Ausbildung werden auf dem Campus unterrichtet, anschließend werden die Studenten auf über das gesamte Land verteilte Kliniken aufgeteilt, wo sie bereits ab dem dritten Ausbildungsjahr zur regelmäßigen Übernahme von Tag- und Nachtwachen verpflichtet sind. In der Regel folgt auf die in zehn Semester gegliederte Ausbildung ein einjähriges Praktikum und die abschließende staatliche Prüfung zur Erlangung des Titels Doktor der Medizin. Im Rahmen internationaler Ausbildungspartnerschaften kann das Praktikum auch außerhalb Kubas absolviert werden.

Außer den unmittelbar für die ärztliche Praxis relevanten Ausbildungsfächern umfasst das Studienprogramm in den ersten vier Semestern Sportunterricht sowie über die gesamten zehn Semester Englischunterricht.

Studierende
Jährlich nimmt die Schule schätzungsweise 1500 neue Studierende auf, die mehrheitlich aus ärmeren Regionen in Entwicklungsländern stammen, deren ärztliche Versorgung am schlechtesten ist. Es existiert außerdem unter anderem ein Stipendienprogramm für US-Amerikaner, bei der die Vorauswahl über eine US-amerikanische Nichtregierungsorganisation erfolgt. Rund 13.000 mehrheitlich weibliche Nachwuchsmediziner aus über 100 verschiedenen Ethnien studieren gleichzeitig an der ELAM. Bei der Studienplatzvergabe werden Angehörige benachteiligter Minderheiten bevorzugt. In die Auswahlverfahren in den Herkunftsländern sind in der Regel die jeweiligen Botschaften Kubas eingebunden.

Die ersten Studenten kamen aus Nicaragua und trafen im Februar 1999 in Kuba ein. Zum Zeitpunkt der Eröffnung der ELAM im November 1999 gab es 933 Studierende aus 18 Ländern. Im August 2005 verließen die ersten 1600 erfolgreich zu Ärzten ausgebildeten die ELAM, inzwischen liegt die Zahl der Absolventen bei über 23.000.

Studierende können nach ihrem Abschluss besonderen vertraglichen Verpflichtungen unterliegen. So müssen beispielsweise südafrikanische Studierende vor Entsendung an die ELAM eine Verpflichtungserklärung unterschreiben, gemäß der sie nach Abschluss ihres Studiums dem staatlichen südafrikanischen Gesundheitssystem für die der Ausbildung entsprechende Dauer (von in der Regel fünf Jahren) an jedem von der Behörde bestimmten Einsatzort zur Verfügung stehen. Im Sommer 2013 lag die Zahl der südafrikanischen Medizinstudenten in Kuba bei rund 1000.

Lage
Der Hauptsitz der Schule befindet sich auf dem 120 Hektar großen Gelände einer ehemaligen Marineakademie im Nordosten Havannas, am Rande des zum Municipio Playa gehörenden Vorortes Santa Fe. Einen zweiten Campus betreibt die ELAM in der ostkubanischen Metropole Santiago de Cuba.

Literatur
 Daniel Hammett: Physician Migration in the Global South between Cuba and South Africa, in: International Migration Vol. 52, Heft 4,  S. 41–52, vom August 2014 (englisch)

Weblinks
 Escuela Latinoamericana de Medicina(spanisch)
 Ray Suarez: Debt-Free Doctors Part of Cuba's Foreign Policy Strategy (Video, 7'55 Min.), TV-Beitrag von PBS Newshour vom 22. Dezember 2010 (englisch)
 Don Fitz: The Latin American School of Medicine Today, in: Monthly Review Vol. 62 Heft 10 vom März 2011 (englisch)

Einzelnachweise

Hochschule in Kuba
Medizinische Hochschule
Organisation (Havanna)
Gegründet in den 1990er Jahren
Gesundheit (Kuba)

Escuela Latinoamericana de Medicina


Spillertrupper under OL i fodbold 2012 kan henvise til

 Spillertrupper under OL i fodbold 2012 (kvinder)
 Spillertrupper under OL i fodbold 2012 (herrer)

Spillertrupper under OL i fodbold 2012


Jakov Markijski (lat. Jacobus de Marchia, tal. Giacomo della Marca; Monteprandone, oko 1391. – Napulj, 28. studenoga 1476.), talijanski franjevac, misionar, propovjednik, pisac i vikar Bosanske vikarije.

Životopis
Jakov Markijski rođen je kao Domenico Gangala u Marchama (Picenium) kod talijanskoga grada Monteprandonea u ankonskom kraju. Bio je osamnaesto dijete u talijanskoj obitelji. Rano je ostao bez oca pa su ga kao sedmogodišnjaka poslali da čuva ovce. Jednom se susreo s vukom, uplašio se i u osmoj godini pobjegao ujaku svećeniku u susjedni grad Offidu. U Ascoliju je završio osnovnu i srednju školu. Studirao je pravo u Perugi uzdržavajući se od instrukcija sinu nekoga plemića. Na sveučilištu u Perugi doktorirao je građansko pravo i  postao bilježnik. Nastanio se u Firenzi. Na povratku u rodno mjesto Marche, zaustavio se u Assisiju. Boraveći u Assisiju odlučio je stupiti u franjevački red. Godine 1416. položio je redovničke zavjete i uzeo ime Jakov (Giacomo). Novicijat je proveo u asiškim Carcerima. Kod svetog Bernardina Sijenskog u Fiesoleu studirao je teologiju. Zaređen je 1420. godine.
Fra Jakov je osnovao zaklade za pozajmljivanje novca bez velikih kamata montes pietatis – brda pobožnosti). Na svoju propovijed pozvao je sve milanske prostitutke i zatražio od vjernika da daruju priloge za miraz onima koje se žele udati, odnosno za pomoć onima koje žele u samostane. Tada se trideset prostitutki obratilo. Zavađene je uporno mirio ne puštajući ih dok god se ne pomire. Podigao je mnoge bolnice i sirotišta za nezbrinutu djecu. U krajevima bez vode dao je iskopati zdence za vodu.
Mnoge krivovjerce je obratio, a u Franjevački red privukao mnoge uzorne ljude. Puk ga je još za života smatrao svetim i najslavnijim propovjednikom.
Živio po uzoru na svetog Franju. Provodio je vrlo strog život, posteći sedam korizmi u godini. Mesa nikada nije jeo. Nosio je pokorničku odjeću. Često je bio bolestan. Bolesničko pomazanje primio je šest puta. Doživio je 82 godine.

Propovjednik u Europi
Jakov Markijski s propovijedanjem je započeo na blagdan Sv. Antuna Padovanskog 1422. godine u Firenzi u crkvi San Miniato. Od tada je kao vrstan propovjednik propovijedao 54 godine gotovo svakog dana, a nekada i više puta na dan. Štovali su ga i tražili vjernici, biskupi i kraljevi. Obišao je Italiju, Dalmaciju, Bosnu, Slavoniju, Srijem, Bačku, Ugarsku, Češku, Francusku, Dansku, Švedsku, Poljsku, Austriju i Njemačku. Gorljivo je propovijedao kršćanske istine. Posebno je korio mane: mržnje, neprijateljstva, ubojstva; lihvarstvo i raskoš; raskalašenost i škrtost. Lihvare je, učitelj sv. Jakova Markijskog, sv. Bernardin Sienski nazivao gulikožama koje ispijaju Kristovu krv. Sadržaj Jakovljevih propovijedi i nastupa sadrži njegovo djelo Dialogus contra manicheos in Bosnia. Često je obavljao i veoma odgovorne misije u službi papa: Eugena IV., Nikole V. i Kalista III.

Fra Jakov u Šibeniku, Dubrovniku i Bosni
Fra Jakov je u Dubrovniku boravio 1432., od 1433. do 1435. te krajem 1457. ili početkom 1458. godine. Djelovao je u Bosni 1432.-1433. te od 1435. do 1438. godine. Osim propovijedanja fra Jakov se borio protiv krivovjerja, posebice husitizma u južnim krajevima Ugarske. Obavljao je diplomatsku misiju na ugarskom dvoru za vrijeme kraljeva Sigismunda, Alberta i Ladislava V. Sakupljao je dokaze za kanonizaciju Ivana Kapistranskoga. Godine 1431. fra Jakov je u Šibeniku posjetio dvojicu braće Nikole Tavelića. Fra Jakov je u Dubrovniku propovijedao nekoliko puta. U Gradu je prvi put propovijedao u siječnju 1432. godine. Senat ga je nazvao najdostojnijim sijačem Božje riječi.

Vrhovni upravitelj Reda 1. travnja 1432. godine fra Jakova imenovao je vizitatorom u Bosni. Bio je zadužen za provođenje reformi. Došavši u Jajce našao je oslabljenu samostansku stegu, a fratre razasute po privatnim kućama i na svojim posjedima. Kako je bio strog prema sebi tako se ponašao i prema braći franjevcima. Zabranio im je da posjeduju dobra te ih skupio i uspostavio samostanski život. To se nije sviđalo kralju Tvrtku II., a ni nekim franjevcima. Tvrtko II. zabranio je fra Jakovu uvoditi promjene u život franjevaca. Fra Jakov je Bosnu prvi put napustio 1433. godine i otišao u Dubrovnik.
Kralj je zatražio oprost od fra Jakova i pozvao ga da se vrati u Bosnu i da će ga primiti s najvećim počastima i ponašati se prema njemu kao prijatelju. Dubrovački senat 1435. godine upozorio je fra Jakova u svezi istih reformi u Bosni koje je provodio i u Konavlima.

Fra Jakov u Deževicama
Na nagovor pape Eugena IV. Jakov 1435. godine ponovo dolazi u Bosnu, gdje je ubrzo izabran za poglavara Bosanske vikarije. Fra Jakov je tada Deževice odabrao za mjesto svoga boravka. Spavao je u špilji iznad Deževica uz potok Nevra. Mijo Batinić je 1881. godine napisao da puk pokazuje špilju u kojoj je svetac "samotovao" i križ pred kojim je molio. Fra Jakov nije odustajao od reformi, pa je ponovo došao u sukob s kraljem, plemstvom i nekim fratrima. Kraljica Doroteja bila je Jakovljeva protivnica. Pozvala ga je da dođe u Bobovac lažno obećavši da će ga štititi. Međutim, angažirala je četvoricu razbojnika da iz zasjede ubiju fra Jakova. Kad su zločinci s oružjem u ruci iskočili pred Jakova on je mirno raširenih ruku potrčao prema njima govoreći: Evo mene, radite što god vam je odozgor pripušćeno jer ja se nimalo ne bojim poginuti za stvar Božju i prave vjere. Znam dobro, tko i zašto vas je poslao, te ako je Božja volja, ispunite nalog one jadne žene. Zlikovci su postiđeni pali na zemlju i zamolili oproštenje, koje im je Jakov dao te ih križem blagoslovio i pustio. Jakov je nastavio put i došao u Bobovac. Ugledavši ga kraljica se zaprepastila, ali se ubrzo sabrala i ponizno primila Jakova koji joj je ponizno i hrabro rekao: Pred tobom je, o kraljice, fra Jakov kojeg si bila zapovjedila umoriti. Ali nisi velike misli zasnovala, što si htjela oduzeti život, ne kakovu mogućniku oli junaku, nego ubogu fratru koj ne vrijedi nijedne mušice. Ponižena kraljica slušala je fra Jakova, a velikaši su zavikali da je Jakov svetac i da ga pusti da obavlja svoju službu. Fra Jakov uložio je veliki trud kupujući knjige za naobrazbu svoje braće franjevaca. Tako su franjevci prije turske okupacije imali svoje knjižnice.

Obraćenja na katoličanstvo
Fra Jakov je mnoge obratio na katoličanstvo. Kralja Stipana Tomaša Kotromanića obratio je 1444. godine na katoličanstvo, a krstio ga je iste godine španjolski kardinal, pravnik i diplomat Juan de Carvajl (1400. – 1469.). Kralj Tomaš dozvolom pape Eugena IV. razveo se 29. svibnja 1445. od supruge Vojače. Na blagdan Uzašašća 26. svibnja 1446. godine oženio je Katarinu Vukčić Kosaču, kćer hercega Stipana Vukčića Kosače. Katolički obred vjenčanja obavljen je u Milodražu kod Fojnice. Tomaš i Katarina imali su sina Sigismunda i kćer Katarinu. Kralj Tomaš i kraljica Katarina sagradili su 6 crkava.
Jakov Markijski obratio je Anđela Zvizdovića na katoličku vjeru koji je stupio u franjevački red. Anđeo Zvizdović je na katoličanstvo obratio roditelje, rodbinu i mnoge druge.
U Dubrovnik se vratio prigodom obilaska dalmatinske obale krajem 1457. ili početkom 1458. godine. Nakon 1458. godine fra Jakov zbog slabog zdravlja nije napuštao Italiju.

Fra Jakov u Slavoniji, Srijemu i Bačkoj
Jesen 1436. i zimu 1437. fra Jakov je proveo u Slavoniji, Srijemu, Bačkoj i južnoj Ugarskoj. U proljeće 1437. boravio je u Francuskoj a u ljeto te godine ponovno je došao u Slavoniju i Srijem. Krajem 1437. fra Jakov je boravio u Rimu gdje je papu izvjestio o stanju u Mađarskoj, sjevernoj Hrvatskoj i Bosni. Početkom 1438. fra Jakov je po treći put bio u Srijemu. U ljeto te godine istekla mu je služba u Bosni pa je ponovo došao u Srijem, Bačku i Slavoniju.

Fra Jakov u Ugarskoj
Fra Jakov je posljednji put posjetio Ugarsku 1457. godine. Tada je posjetio grob svog prijatelja Ivana Kapistranskoga u Iloku. Uvjerio se da se u Iloku po zagovoru Ivana Kapistranskoga događaju čuda. Fra Jakov je od tada radio na prikupljanju dokaza za kanonizaciju Kapistranskoga. Vrativši se iz Iloka u Budim fra Jakov je kralju Ladislavu V. pokazao četrnaestogodišnju djevojčicu koju je Kapistranov dodir izliječio od sljepoće i šepavosti. To je svjedočanstvo zabilježio notar ostrogonskoga nadbiskupa. Taj dokument i ostale dokaze o čudesima koja su se dogodila na zagovor Kapistranskoga, fra Jakov je po fra Aleksandru iz Dubrovnika poslao papi Kalistu III.

Smrt
Zbog slaboga zdravlja fra Jakov se 1458. godine trajno vratio u Italiju. Od tada do kraja života propovijedao je u Italiji. Fra Jakov Markijski umro je u Napulju 28. studenoga 1476. godine. Posljednje su mu riječi bile: Isus, Marija. Neka je blagoslovljena Muka Kristova.
Relikvije svetoga Jakova Markijskoga nalaze se u crkvi S. Maria Nuova. Godine 2001. zemni ostatci sv. Jakova Markijskoga preneseni su u njegovo rodno mjesto Monteprandone u crkvu Gospe od milosti. Papa Urban VIII. proglasio ga je 1624. blaženim, a papa Benedikt XIII. kanonizirao ga je 1726. godine. Suzaštitnik je Napulja. Kult svetog Jakova Markijskog svjedoče mnoge župe, crkve i kapele posvećene njemu diljem svijeta.
U ikonografiji se prikazuje s kaležom u desnoj ruci, a pokraj njega je zmija. Prema legendi, otrov koji su mu krivovjerci više puta dali nije mu mogao naškoditi.
Spomendan je 28. studenoga.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sveti Jakov Markijski, sveci.net

Talijanski katolički svećenici
Talijanski franjevci
Talijanski književnici
Vikari Bosanske vikarije
Talijani u Bosni i Hercegovini

Jakov Markijski


بلدية سانت جاومي دي فرونتانا (بالكاتالانية: Sant Jaume de Frontanyà) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 30 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

سان خايمي دي فرونتانيا


Filme americane din 1922 — Filme americane din 1923 — Filme americane din 1924
Aceasta este o listă de filme americane din 1923:

Referințe

Legături externe

Listă de filme americane din 1923 la Internet Movie Database

 *Listă
america
Liste de filme americane

Listă de filme americane din 1923


හෝමෝ හැබිලිස් (හැකි මිනිසා) යනු ප්ලෛයිටෝසීන යුගයේ දී මීට වසර මිලියන 2.8 ත් 1.5 ත් අතර කාලය තුල විසූ මානව විශේෂයකි.

1960- 1963 අතර කාලය තුල ලොයිස් හා මේරි යන විද්‍යාඥයන්ට ටැන්සානියාවේ දී මුල්වරට මෙම මානවයාගේ පොසිල හමුවිය.මෙම ෆොසිල සමග ඔවුන්ට මෙම මානවයන් විසින් භාවිත කල ගල් ආයුධද සොයාගැනීමට හැකිවිය.මීට පෙර සිටි මානව යන්ට වඩා මොවුන් ගේ හිස් කබලේ කපාල ධාරිතාව ඉහළ බව චිද්‍යාඥයන්ට පසක්විය.එබැවින් මෙම මානවයාට හැකි මිනිසා යන තේරුම ඇතිව හෝමෝ ගැබිලිස් ලෙස නම්කළහ.මෙම මානවයා මුල්ම වානර රූපි මානවයාය.මුල්වරට භාෂාමය කතා කාර්‍යයට මුල පුරන්නේ හෝමෝ හැබිලින් මානවයා බව මානව විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ ඇසුරින් සනාතවී ඇත.මොවුනට පෙර විසූ මානව පූර්වජකයා වූ ඔස්ට්‍රලෝපිතකස් හා සැසදීමේ දී පැහැදිළි වර්ධනයක් දැකිය හැක.මානව ඉතිහාසයේ ඉතාමත්ම වැදගත් අවධියක් ලෙස හෝමෝ හැබිලිස් මානවයා ගේ යුගය සැළකෙන්නේ ප්‍රබල සංනිවේදන මාධ්‍යයක් ලෙස සැලකෙන මානව භාෂාවේ උපත මෙම මානවයින් මගින් බිහිවීමයි.එනම් විධිමත් සංනිවේදනයක් ලෙස භාෂාව ඉතා වැදගත් වන නිසාය.භාෂාව බිහිවීමත් සමග මානවයාගේ බුද්ධිය වෙගයෙන් වර්ධනය වූබව මානව විද්‍යාඥයන් පවසයි.මෙතැන් පටත් මානව පරිණාමය ඉතා වේගයෙන් සිදුවිය.එයට ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙස භාෂාවේ උපත සැළකිය හැත.

ෆොසිල

OH 62
ඩොනල් ජොන්සන් හා ටිම් වයිට් යන විද්‍යාඥයන් විසින් 1986 දී සොයාගත් OH 62 ෆොසිලය සමග උඩු හා යටි භාහු වල අවශේෂද හමුවිය. ඔවුන් ගේ සොයාගැනීම් තර්කයට බදුන්විය.

මෙම OH 62  ෆොසිලය සමග හමුවූ ඉදිරි හා පසු භාහුවල  ෆොසිල පරීක්ෂා කිරීමෙන් මානව පූර්වජකයන් ගේ සංචරණ රටාව පිළිබද කරුණු සොයාගැනීමට හැකිවිය.හෝමෝ හැබිලිස් මානවයාට පෙර සිටි  ඔස්ට්‍රලෝපිතකස් මානවයාට වඩා සංචරණ රටාවේ යහපත් දියුණුයක් ඇතිබව මෙම අධ්‍යන මගින් පැහැදිළිවිය..

KNM ER 1813
KNM ER 1813 නම් වූ මෙම ෆොසිලය1973 දී කෙන්‍යාවෙන් සොයාගනු ලැබීය.මෙය මීට වමර මිලියන 1.9 කට පෙර විසූ හෝමෝ හැබිලිස් මානවයෙකුගේ බව සනාතවී ඇත.මෙහි කපාල ධාරිතාව ඝන නෙටිමීටර් 510 විය.

OH 24
OH 24 (Twiggy) නම් වූ ෆොසිලය වසර මිලියන 1.8 පමණ පැරණිබව සොයාගෙන ඇත.මෙය 1968 ඔක්තොම්බර් මසයේ දී ටැන්සානියාවේ(Tanzania) දී සොයැ ගැනුණි. මෙම ෆොසිලයේ කපාල ධාරිතාව 600 cm³; විය.

OH 7
OH 7 නම් ෆොසිලය වසර මිලියන 1.75 තරම් පැරණිය.මේරි හා ලොයිස් නම් විද්‍යාඥයන් විසින් 1960 නොවැම්බර් මස 4 වන දින ටැන්සානියාවේන් සොයාගැනිණි.මෙම ෆොසිලයේ යටි හනුවේ දත් සහිත විය.පර්යේෂකයන් ගේ අදහස් වලට අනුව මෙම ෆොසිලයේ කපාල ධාරිතාව 363 cm³.පමණ වී ඇත.එසේම මේ සමග වම් අස්ථි යක කොටස්ද හමුවී ඇත.අස්ථි ෆොසිලයේ සැකැස්ම අනුව හෝමෝ හැබිලිස්වරුන් හට ගස් නැගීමේ හැකියාව තිබුනුබව විශ්වාස කෙරේ මෙම ගාත්‍රා සැකැස්ම චිම්පන්සියාගේ ඉදිරි ගාත්‍ර සැකසුමට සමානබව අනුමාන කෙරේ.

KNM ER 1805
KNM ER 1805 නම් වු ෆොසිලය වසර මිලියන 1.74 පමණ පැරණිය.මෙම ෆොසිලය හමුවූයේ කෙන්‍යා වෙනි.

ආහාර
මොවුන්ගේ ෆොසිල වූ දත් පරීත්ෂා කිරීමේ දී හොමෝ හැබිලිස් මානවයා විසින් රළු ආහාර එනම් නොපිසූ ආහාර පරිභෝජනය කරඇති බව පෙනීයයි.ප්‍රධාන වශයෙන් ශාකමය ආහාර ඔවුන්ගේ භොජනය වූ අතර ශාක පත්‍රද ආහාර වශයෙන් ගෙන ඇත.දන්ත ෆොසිලයන්හි පැවති පළුදු වීම් රළු ආහාර ගැනීම නිසා සිදුවූබව මානව විද්‍යාඥයන් පැහැදිළි කරති.කෙසේ වෙතත් මුල් යුගයේ දී ශාකභක්ෂකයන් වූ හෝමෝ හැබිලිස්වරු පසුව සර්වභක්ෂකයන් ලෙස අනුවර්තනය වී ඇත.අයිස් යුගය ආරම්භවීමත් සමග ආහාරයට සුදුසු ශාක කොටස් සොයැගැනීමේ අපහසුතාවය නිසා ඔවුන් එලෙස සර්වභක්ෂණයට යොමු වූබව විශ්වාස කෙරේ.මොවුන් ශාකමය ආහාර ගැනීම මෙන්ම දඩයම් කිරීමට යොමුවී ඇත.එමනිසා මොවුන් සර්වභක්ෂනයන් ලෙස හැදින්විය හැක.මීට පෙර විසූ පූර්වජකයන් මෙන්ම හෝමෝ හැබිලිස්වරුද අමු ආහාර ගෙන ඇත.මස් ආහර වශයෙන් ගැනීමේ දී අමුමස් වශයෙන් ආහාරයට ාගන ඇය.මෙයට හේතුව ගින්දර සොයාගන්නේ මොවුන්ට පසුව මිහිමත විසූ හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයා නිසාය.

විවරණය
thumb|267x267පික්|හෝමෝ හැබිලිස් මානවයාගේ ආදර්ශ රූපයක්(වෙස්ෆැලිචස් කෞතුකාගාරය)
හෝමෝ හැබිලිස්  මානවයන් සරල ගල් ආයුධ භාවිතකර ඇත.මොවුන් මෙම සරල ගල් ආයුධ භාවිකයෙන් සතුන් මරා ගැනීමට හා සතුන්ගේ සම ඉවත්කර ගැනීමට යොදාගෙන ඇත. මොවුන් ගේ ගල් ආයුත තරමක් උසස් මට්ටමක පැවතින මීට පෙර විසූ මානව පූර්වජකයා වූ ඔස්ට්‍රලෝපිතකස් වානරයාට හා සසදා බැලීමේ දී මොවුන් ගේ ආයුධ උසස් මට්ටමක පැවතින.මොවුන් ශාක භක්ෂක අවධියේ භාවිත කළ ගල් ආයුධ වලට වඩා සර්ව භක්ෂක අවධියේ භාවිතකල ආයුධ දියුණු මට්ටමක පැවතිණ.

හෝමෝ නැබිලිස් මානවයා මොවුන්ට පෙර විසූ ඔස්ට්‍රලෝපිතකස් මානව පූර්වජකයාට වඩා රූපාකරයෙන් නූතන මානවයාට වඩාත් සමීපයːඑහෙත් මොවුන් රූපාකරයෙන් සමීප වන්නේ මොවුන්ට පසු මිහිමත වාසයකල මානව පූර්වජකයා වන හෝමෝ ඉරෙක්ටස් මානවයාට ය.

හෝමෝ හැබිලිස් මානවයාගේ බුද්ධිමය හැකියාව හා  සමාජ සංවිධාන ගොඩනගා ගැනීම අතින් පෙර සිටි පූර්වජකයිට වඩා බොහෝ ඉදිරියෙන් සිටි බව පැහැදිළිවිය.මොවුන් ගේ උපකරණ භාවිතය සැළකිවයුතු ම්ටමින් වර්ධනය වී තිබිණ.දඩයම් කිරීමට හා සතුන් ගේ සම ඉවත් කර මස් ලබා ගැනීමට හා අස්ථි පලා අට මිදුළු ලබා ගැනීමටත් මෙම සරල ගල් ආයුධ භාවිතා කර ඇත.

හෝමෝ හැබිලිස්


Der Kammförmige Keulenpilz (Clavulina coralloides, Syn.: Clavulina cristata, Ramaria cristata) ist eine Pilzart aus der Familie der Stoppelpilzverwandten (Hydnaceae). Er wird häufig auch als Kammförmige Koralle, Kammförmiger Korallenpilz oder Kammkoralle bezeichnet. Die Spitzen der korallenartig verzweigten, weißlichen Fruchtkörper sind kammartig aufgespalten. Die Fruchtkörper erscheinen zwischen August und November im Laub- und Nadelwald. Der Pilz gilt als ungenießbar bis bedingt essbar.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Die korallenartig verzweigten 2–6 cm, selten bis 8 cm hohen und etwa ebenso breiten Fruchtkörper sind in der Jugend rein weiß oder cremeweiß und werden später oft leicht gräulich. Es gibt auch Exemplare, die einen fleischfarbenen Schimmer haben. Die oberen Enden der Ästchen sind typischerweise kammartig aufgespalten oder mehrfach in kleine Spitzen und Zähnchen aufgelöst.
Das weißliche Fleisch ist weich und zerbrechlich. Auch auf Druck hin verfärbt es sich nicht. Es riecht nur schwach und schmeckt mild oder etwas bitter. Das Sporenpulver ist weiß.

Mikroskopische Merkmale
Die fast kugelig bis elliptischen Sporen sind 7–9 µm lang und 6–8 µm breit und enthalten meist einen großen Öltropfen. Sie sind glatt, durchscheinend (hyalin), dünnwandig und sowohl inamyloid als auch acyanophil, das heißt, sie lassen sich weder mit Jodreagenzien noch mit Baumwollblau anfärben. Die zylindrischen bis schmal keuligen Basidien sind zweisporig. Die Sporen sitzen auf stark einwärts gekrümmten Sterigmen. Schnallen sind vorhanden, wenn auch wenige, während Zystiden fehlen.

Artabgrenzung
Der Graue Keulenpilz (Clavulina cinerea) kann sehr ähnlich aussehen und lässt sich auch mikroskopisch kaum unterscheiden. Deshalb wird die Art auch von einigen Autoren nur als Varietät oder bloße Form angesehen. Viele Fruchtkörper lassen sich zwar vom Erscheinungsbild her gut unterscheiden, es gibt aber immer wieder Zwischenformen, die sich nicht eindeutig einer der beiden Arten zuordnen lassen. Normalerweise sind die Fruchtkörper des Kammförmigen Keulenpilzes zumindest jung weißlich bis fast weiß und später blassgrau, graugelb oder creme- bis fleischfarben gefärbt. Außerdem sind Astspitzen mehr oder weniger breitgedrückt und kammförmig aufgespalten und die Äste glatt. Die Fruchtkörper des Grauen Keulenpilzes wirken kräftiger und haben deutlich grau gefärbte Äste, die zwar aufgeteilt sein können, aber doch weniger kammartig gespreizt sind.

Der Runzelige Keulenpilz (Clavulina rugosa) erinnert eher an einen Keulenpilz, da er aus einzeln stehenden und nur im oberen Teil angedeutet-verzweigten Fruchtkörpern besteht. Wie es der Name schon verrät, sind die Fruchtkörper deutlich gerunzelt.

Ökologie
Der Kammförmige Korallenpilz bildet Ektomykorrhiza mit Laub- und Nadelbäumen, Man findet ihn vorwiegend bei Fichten gefolgt von Rotbuchen. Seltener findet man ihn bei Tannen, Eichen, Hainbuchen oder Kiefern. Der Pilz wächst meist auf dem Boden oder in der Laub- oder Nadelstreu von Rotbuchen- und Rotbuchen-Tannenwäldern. Manchmal findet man ihn auch auf Stümpfen oder stark vermoderten Ästen. Auch in Hainbuchen-Eichen- und nicht zu bodensauren Tannen-Fichtenwäldern, sowie in Fichtenforsten kann er wachsen. Mitunter findet man ihn auch an Waldwegen oder Waldrändern. Der Pilz mag frische, mäßig nährstoffgesättigte Böden und ist auf lehmig-kalkhaltigen ebenso wie auf sauren Böden verbreitet.

Die Fruchtkörper erscheinen ab August bis Anfang November, nach ausgiebigen Frühsommerregen kann man sie bereits ab Juli finden. Das Maximum liegt im September und Oktober.

Ältere Exemplare werden gelegentlich vom Schlauchpilz Helminthosphaeria clavariarum beziehungsweise seiner imperfekten Form Spadicioides clavariarum befallen. Die Fruchtkörper des Keulenpilzes verfärben sich dabei grau bis schwarz. Unter der Lupe kann man winzige schwarze Punkte erkennen, es handelt sich dabei um die Peritheciden des Pyrenomyceten.

Verbreitung
Der Kammförmige Keulenpilz ist nahezu weltweit verbreitet. Er wurde in Australien und Neuseeland, Nord- und Mittelamerika (Costa Rica, Mexiko, USA, nordostwärts bis zur Südspitze Grönlands), in Südamerika (Chile), Asien (Iran, Pakistan, Indien, Kleinasien, Zentralasien, Japan, Korea, China) und in Nordafrika (Marokko) und auf den Kanarischen Inseln nachgewiesen. In Europa ist er meridional bis boreal verbreitet. Er wurde im Süden von Portugal und Spanien im Südwesten bis nach Griechenland im Südosten nachgewiesen. Er kommt in Frankreich, den Beneluxstaaten und Großbritannien und Irland vor und ist ebenso in ganz Mitteleuropa verbreitet. In Nordeuropa kommt der Pilz in Estland, ganz Fennoskandinavien und auf Island und den Färöer-Inseln vor. Über die Verbreitung in Osteuropa liegen nur unzureichende Daten vor, der Pilz wurde in Weißrussland und der Ukraine nachgewiesen, dürfte aber auch in Russland vorkommen.

In Deutschland und Österreich ist der Pilz weit verbreitet und fast überall ziemlich häufig bis häufig.

Systematik
Der Kammförmige Keulenpilz wurde 1753 von Carl von Linné in dessen Werk Species Plantarum erstmals gültig als Clavaria coralloides beschrieben. 1889 stellte Carl Joseph Schröter das Taxon in die Gattung Clavulina, sodass es seinen heute gültigen Namen bekam. In vielen mykologischen Werken wird auch heute noch der Name Clavulina cristata verwendet. Der Name geht zurück auf den dänischen Mykologen Theodor Holmskjold, der den Pilz 1790 als Ramaria cristata beschrieb, bevor das Taxon 1889 ebenfalls durch Schröter in die Gattung Clavulina gestellt wurde, da er Clavaria coralloides und Ramaria cristata noch als zwei unterschiedliche Arten ansah. Heute halten die meisten Mykologen die beiden Taxa für synonym, sodass nach den Regeln des Internationalen Code der Botanischen Nomenklatur der ältere Name also Clavulina coralloides Vorrang hat.

Unterarten und Varietäten
Die Kammförmige Keulenpilz tritt in mehreren Form- und Farbvarianten auf, daher teilte ihn der Clavariaceen-Forscher E.J.H. Corner in mehrere Unterarten und Varietäten auf. Die wichtigsten Varietäten sind die var. incarnata mit fleischfarbenen Fruchtkörpern, die var. subcinerea mit jung blass grauen, später aber schwärzlich grauen Stämmchen und Ästen und die var. bicolor mit zweifarbigen Fruchtkörpern, wobei die Ästchen weiß und die Stämmchen gelblich gefärbt sind. Außerdem gibt es eine var. subrugosa mit kurzen, stumpfen, einfachen oder nur einmal geteilten Ästchen.

Bedeutung
Der Pilz wird von vielen Autoren zwar als essbar bezeichnet, das zähe, fade und bisweilen auch leicht bitter schmeckende Fleisch macht den Pilz aber zu einem minderwertigen Speisepilz, sodass nicht wenige Autoren ihn für ungenießbar halten.

Einzelnachweise

Weblinks

Pfifferlingsartige
Speisepilzart

Kammförmiger Keulenpilz


Događaji

Rođenja
 William Peverel, normanski vitez

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

1040.


Peroslav Ferković (Zagreb, 26. travnja 1903. – Zagreb, 11. siječnja 1982.), hrvatski atletičar. Natjecao se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1924. u desetoboju. Osvojio je 18. mjesto

Bio je član zagrebačkog HAŠK-a.

Izvori

Hrvatski desetobojci

Peroslav Ferković


عِين بُومُرّة قرية تقع بمعتمدية السبيخة بولاية القيروان من الوسط التونسي، وهي مركز عمادة. ترقيمها البريدي هو 3135.

قرى ولاية القيروان

عين بومرة


Natsume Sōseki (9 Şubat 1867 - 9 Aralık 1916) Japon, İngiliz edebiyatı uzmanı, romancı. Uluslararası alanda sınırlı çevirileri dışında tanınmasa da, Japon-Rus Savaşı sonrası Japon çağdaş romanına damgasını vurmuş en önemli yazardır. Batılı roman geleneği ile Japon geleneksel yazı geleneğini birleştirerek orijinal bir üslup kurmayı başardı.

Kendisinden sonra gelen Akutagawa Ryunosuke gibi önemli yazarları büyük ölçüde etkiledi. II. Dünya Savaşı sonrası Kawabata Yasunari, Yukio Mishima ve Kenzaburo Oe gibi uluslararası çapta üne kavuşan yazarların temel kültürel kaynaklarından biri olduğu söylenebilir.

Türkçeye Küçük Bey adıyla çevrilmiş olan, önemli eserlerinden Bocchan'da, çocukluğunda yaramaz ve başına buyruk birisi olan bir matematik öğretmeninin taşra kasabasındaki görevine gidişini ironik bir üslupla anlatır. Bu yapının arkasında ise Japonya'nın batılılaşması ve sömürgeci ülke konumuna gelmesine yönelik ince satirik öğeler gizlenmektedir. Ayrıca Maikeru Jakuson adında bolca felsefi öğeler içeren bir psikoloji kitabı da mevcuttur.

Natsume Soseki'nin Gönül, 3 Köşeli Dünya, Cam Kapının Ardı, On Gece Düşleri, Ardından, Ben Bir Kediyim ve Londra Kulesi son zamanlarda Türkçe'ye çevrilmiştir.

1867 doğumlular
1916 yılında ölenler
19. yüzyıl Japon roman yazarları
20. yüzyıl Japon roman yazarları
Ülserden ölenler

Natsume Sōseki


Svijet

Događaji
 21. siječnja  završila Pariška mirovna konferencija

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

 22. ožujka – Josip Manolić, hrvatski političar

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Politika u 1920.


La estación de Méricourt-Ribémont es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Méricourt-l'Abbé, en el departamento de Somme. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen Amiens con el norte de Francia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 146,837 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en la segunda mitad del siglo XIX por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937, la estación pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación se compone de dos andenes laterales y de dos vías. Los cambios de vía se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios

Regionales
 Línea Amiens-Lille.
 Línea Amiens-Albert.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en el siglo XIX
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Somme

Estación de Méricourt-Ribémont