Jovan (svjetovno Neven Ćulibrk; Zenica, 16. travnja 1965.) je slavonski episkop Srpske Pravoslavne Crkve.

Životopis

Rođen je 1965. godine u Zenici. Studirao je književnost u Banjoj Luci, a 1991. godine na Filozofskom fakultetu u Zagrebu je diplomirao južnoslavenske jezike i književnost. Teologiju je učio u Beogradu, diplomirao je na Duhovnoj akademiji u Srbinju. Zamonašio se 1993. godine u Cetinjskom manastiru, od kada predaje slavenski i srpski jezik i književnost u Bogosloviji Svetog Petra Cetinjskog.

Raniji protosinđel Jovan je i urednik u časopisu "Svetigora" i Radiju Svetigore, a bio je angažiran i kao urednik za liturgičku književnost u projektu srpske kulture na internet-portalu "Rastko". Za rad "Crno sunce i oko njega krug" dobio je 1991. nagradu Matice srpske, a 2004. u Jeruzalemu je dobio nagradu "Golda Meir".

Tijekom osamdesetih godina 20. stoljeća pratio je alternativne umjetničke pokrete na liniji Skopje—Niš—Zagreb—Ljubljana i svakako je jedan od najzanimljivijih tumača srpske nacionalne i globalne pop kulture. Zanimljivo je da je protosinđel Jovan osmislio i vodio glazbeni projekt, čiji je epilog svojevrsna zbirka pjesama na stihove vladike Nikolaja u rock aranžmanu — "Pjesme iznad Istoka i Zapada".

U Pećkoj patrijarhiji boravio je od lipnja 1999., poslije izlaska Vojske Jugoslavije sa Kosova i Metohije, i starao se o prijestolnici Srpske Crkve, ostacima naroda i metohijskim svetinjama.

Episkop lipljanski Jovan, bivši protosinđel, a sada patrijarhov vikar, često boravi u Jeruzalemu gdje predstavlja Odbor za Jasenovac. Tamo je također magistrirao na historiografiji holokausta u Jugoslaviji, a trenutno radi na doktoratu vezanom za manje poznate aspekte antifašističke borbe u Jugoslaviji.

Jovan (Ćulibrk) izuzetno je zanimljiva, obrazovana osoba. Poznat je i kao padobranac u mantiji. Podčasnik je i rezervist čuvene 63. padobranske brigade iz Niša, a do sada je uknjižio 140 skokova.

Episkop

Za episkopa lipljanskog, patrijarhovog vikara, imenovan je na redovnom svibanjskom zasjedanju Svetog arhijerejskog sabora koje je trajalo od 16. do 27. svibnja 2011. godine. On predstavlja i zastupa patrijarha srpskog u Pećkoj patrijarhiji i pred međunarodnom zajednicom na Kosovu i Metohiji. Od 4. listopada 2011. episkop lipljanski se nalazi na čelu Kancelarije Odbora za Kosovo i Metohiju Svetog arhijerejskog sabora u Pećkoj patrijarhiji, a ujedno je i tajnik Odbora.

On je i dalje koordinator Odbora Srpske pravoslavne crkve za Jasenovac i predstavnik u Jeruzalemu. Sveti arhijerejski Sinod Srpske pravoslavne Crkve izabrao ga je 2014. za episkopa pakračko-slavonskog a ustoličio ga je patrijarh srpski Irinej 14. rujna 2014. u Pakracu.

Unutarnje poveznice
 Episkop lipljanski
 Slavonska eparhija

Izvori

 Protosinđel Jovan Ćulibrk: Nema većeg blaga ni sreće od svoga bližnjega
 RTRS: Konferencija o ustaškim logorima Jadovno i Gospić
 Udruženje "Jadovno 1941." - Prva međunarodna konferencija o kompleksu ustaških logora Jadovno – Gospić 1941., Banja Luka, 24–25. juni 2011.
 Osnovana Kancelarija Odbora za Kosovo i Metohiju u Pećkoj Patrijaršiji

Vanjske poveznice
 Biografija Jovana Ćulibrka ("SPC", 31. avgust 2011)
 Protosinđel Jovan Ćulibrk: Obraćanje na konferenciji za novinare povodom osnivanja Udruženja građana "Jadovno 1941."- Banja Luka, 12. januar 2010.
 Pećka patrijaršija: Imamo dokaze o golgoti ("Večernje novosti", 24. jun 2012)

Životopisi, Zenica
Srbi u Hrvatskoj
Epsikopi Srpske pravoslavne Crkve
Hrvatski pravoslavni kler

Jovan Ćulibrk


Les Coptes de Libye sont des personnes nées ou résidant en Libye d'origine copte totale ou partielle. Les coptes sont un groupe ethnoreligieux qui forme le plus grand groupe chrétien de Libye, l'Église copte orthodoxe du pays comptant environ . L'Église copte est connue pour avoir des racines historiques en Libye bien avant que les Arabes (et l'islam) ne progressent vers l'ouest de l'Égypte en Libye. Une partie de la communauté est composée d'immigrés d'Égypte (voir Coptes d'Égypte).

Population
La population copte de Libye est estimée à 60 000 personnes. Les Coptes sont la plus grande dénomination chrétienne, suivie par  40 000  romains catholiques et un petit nombre d'anglicans.  Ils sont présents dans les trois grandes régions.

Histoire

Histoire ancienne
Historiquement parlant, le christianisme s'est propagé à la Pentapole en Afrique du Nord depuis l'Égypte ;  Synésius de Cyrène (370-414), évêque de Ptolémaïs, a reçu son instruction à Alexandrie à la fois à l'école catéchétique et au Museion, et il a entretenu beaucoup de révérence et d'affection pour le néoplatonicien Hypatie, dont il avait suivi les cours. Synésius a été consacrée par Théophile d'Alexandrie en 410. Depuis le Concile de Nicée en 325, la Cyrénaïque avait été reconnue comme une province ecclésiastique du Siège d'Alexandrie, conformément à la décision des Pères de Nicée. Le pape d'Alexandrie inclut à ce jour la Pentapole dans son titre en tant que zone relevant de sa juridiction.

Les congrégations coptes de plusieurs pays relevaient de l'ancienne éparchie de la Pentapole occidentale, qui faisait partie de l'Église copte orthodoxe pendant des siècles jusqu'au XIIIe siècle.

Histoire moderne
En 1971, le pape Shenouda III l'a rétabli dans le cadre de l'éparchie de l'évêque métropolite Pacôme, métropolite de la Sainte Métropole de Beheira (Thmuis & Hermopolis Parva), (Buto), Mariout ( Mareotis), Marsa Matruh (Paraetonium), (Apis), Exarque patriarcal de l'ancienne métropole de Libye : (Livis, Marmarica, Darnis & Tripolitania) & l'archevêque métropolitain titulaire de la grande et ancienne métropole de Pentapolis : (Cyren), (Appollonia), (Ptolemais), (Berenice) et (Arsinoe).

Ce fut l'une parmi une chaîne de nombreuses restructurations de plusieurs éparchies par le pape Shenouda III, tandis que certaines d'entre elles ont été incorporées à la juridiction d'autres, en particulier celles qui se trouvaient dans une région non couverte ou qui faisaient partie d'une métropole qui s'est éteinte, ou par divisant les grandes éparchies en plus petites éparchies plus gérables. Cela faisait également partie de la restructuration de l'Église dans son ensemble.

Églises
Il existe actuellement trois Églises coptes orthodoxes en Libye : une à Tripoli, en Libye (Saint Marc), une à Benghazi, en Libye (Saint Antonios - deux prêtres) et une à Misrata, en Libye (Sainte Marie et Saint Georges).

Sentiment anti-copte
En février 2014, sept chrétiens coptes ont été traînés hors de chez eux en pleine nuit, puis assassinés sur une plage, à l'est de Benghazi.  Un groupe de coptes a été enlevé à plusieurs reprises en décembre 2014 et janvier 2015, puis assassiné par l'État islamique d'Irak et du Levant. Une vidéo du meurtre de 21 hommes, dans laquelle des menaces sont proférées contre "la nation de la croix", a été diffusée sur Internet le 15 février 2015.

Articles connexes
 Christianisme en Libye
 Coptes d'Égypte
 Martyrs coptes de Libye

Références

Groupe ethnique en Libye
Coptes
Christianisme en Libye

Coptes de Libye


L'équipe cycliste IAM Excelsior est une équipe de cyclisme sur route professionnelle Suisse. L'équipe est créée en 2018 à la suite de l'association entre IAM Cycling et le Vélo-Club Excelsior Martigny. Elle évolue au niveau Continental UCI en 2019, mais disparait à l'issue de la saison.

Principales victoires

Courses d'un jour
Flèche ardennaise : 2019 (Simon Pellaud)

Courses par étapes
Tour de la Mirabelle : 2019 (Simon Pellaud)

IAM Excelsior en 2019

|-
| Remi Capron || 18/07/2000 ||  ||
|-
| Giacomo Ballabio || 10/01/1998 ||  || IAM Excelsior
|-
| Samuele Zoccarato || 09/01/1998 ||  || General Store Bottoli Zardini
|-
| Thomas Clapasson || 20/04/1999 ||  ||
|-
| Antoine Debons || 17/02/1998 ||  ||
|-
| Quentin Guex || 23/09/1996 ||  ||
|-
| Scott Quincey || 17/06/1999 ||  ||
|-
| Anthony Rappo || 25/07/1995 ||  ||
|-
| Martin Schäppi || 12/12/1996 ||  || IAM Excelsior
|-
| Joab Schneiter || 06/08/1998 ||  || IAM Excelsior
|-
| Dylan Page || 05/11/1993 ||  || Sapura Cycling
|-
| Simon Pellaud || 06/11/1992 ||  || Illuminate
|-
| Fabian Lienhard || 03/09/1993 ||  || Holowesko-Citadel
|-
| Corey Davis || 11/10/1992 ||  || Cyclus Sport

Notes et références

Liens externes

 Fiche de l'équipe sur le site de l'UCI
 IAM Excelsior 2019 sur procyclingstats.com

Ancienne équipe cycliste
Équipe cycliste en Suisse

Équipe cycliste IAM Excelsior


Påfuglekalkun (Meleagris ocellata) er en fasanfugl, der lever på Yucatán-halvøen og nabolande.

Noter
  Avibase - the world bird database

Kalkuner
Mexicos fugle

Påfuglekalkun


El  es una montaña de 1.377 m de altitud localizada en la frontera entre Maibara, Prefectura de Shiga e Ibigawa, Prefectura de Gifu, Japón. Es una de las 100 Famosas Montañas Japonesas, y también se encuentra en la lista de las 100 Montañas de Kinki y las 50 Montañas de Shiga . El Monte Ibuki es la montaña más alta de Shiga.

Situación
El Monte Ibuki es el pico más alto de la Sierra Ibuki, el cual se extiende de norte a sur en la frontera entre las prefecturas de Shiga y Gifu. Localizado en el extremo sur de la sierra con las Montañas Suzuka no muy lejos hacia el sur, una pequeña llanura en el pie de la montaña se convirtió en uno de los puntos estratégicos más importantes de la historia japonesa, en la batalla de Sekigahara.

Naturaleza
El Monte Ibuki es conocido por recibir la nevada más grande en la historia registrada del mundo. El 14 de febrero de 1927, la profundidad de la nieve en la cima era de 11,82 m. Según los informes gubernamentales, es un récord mundial. Desde al antigüedad, el Monte Ibuki ha sido conocido por su rica variedad de animales y vegetación salvaje.

Ruta
El Monte Ibuki es una montaña fácil de escalar. Hay tres formas de subir a la montaña. La más fácil es usar el . Desde el aparcamiento hay solo 10 minutos a pie hasta la cima. El segundo método es usar el telesilla hacia "Sangome" y andar hasta la cúspide, que cuesta unas 2 horas. El último método es simplemente escalar la montaña desde su base. Muchos escaladores empiezan su ascenso desde la parada de autobús de Ibuki-Tozanguchi, a 10 minutos con autobús desde la estación de Omi-Nagaoka, en la línea Tōkaidō.

Acceso
 Parada de autobús de Ibuki-Tozanguchi, de Kokoku Bus

Galería

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial del Instituto de Estudios Geográficos de Japón

Montañas de Gifu
Montañas de Shiga
100 montañas famosas de Japón
Techos de las prefecturas de Japón

Monte Ibuki


An Dracontium nivosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lem., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guang Hua Zhu. An Dracontium nivosum in nahilalakip ha genus nga Dracontium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dracontium

Dracontium nivosum


Elinor Purrier St. Pierre (née le  à Montgomery Center) est une athlète américaine, spécialiste des courses de demi-fond.

Biographie
Elle participe en 2021 au 1 500 mètres des Jeux olympiques de Tokyo et se classe  de la finale.

En 2022, elle remporte la médaille d'argent du 3 000 mètres lors des championnats du monde en salle de Belgrade, devancée par l'Éthiopienne Lemlem Hailu.

Palmarès

Records

Notes et références

Liens externes

Coureuse de demi-fond américaine
Coureuse de 1 500 mètres
Coureuse de 3 000 mètres
Athlète (femme) aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en février 1995

Elinor Purrier St. Pierre


Houston Dynamo Football Club er bandarískt knattspyrnufélag með aðsetur í Houston og spilar í Major League Soccer (MLS).

Þorleifur Úlfarsson spilar með félaginu.

Íþróttafélög frá Houston
Bandarísk knattspyrnufélög

Houston Dynamo


Le Mage (título original en francés; en español, El mago) es una ópera en cinco actos con música de Jules Massenet y libreto en francés de Jean Richepin. Se estrenó en la Ópera de París en París el 16 de marzo de 1891.

Desde su temporada inicial de 31 representaciones Le mage ha sido raramente interpretada (se vio en La Haya en 1896), y es una de las óperas menos conocidas de Massenet.  Sin embargo, se produjo aproximadamente en el medio de su período más inspirado y, quizá, merece atención. El tenor Agustarello Affré grabó el aria "Ah parais!" para Pathé en 1903.

Personajes

Notas y referencias

Enlaces externos

Le mage en Bob's Universe

Óperas de Jules Massenet
Óperas en francés
Óperas de 1891
Óperas estrenadas en París

Le Mage (ópera)


An Dendrobium striatellum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Dendrobium striatellum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium striatellum


Thomas Sumter (August 14, 1734June 1, 1832) was an American military officer, planter, and politician who served in the Continental Army as a brigadier-general during the Revolutionary War. After the war, Sumter was elected to the House of Representatives and to the Senate, where he served from 1801 to 1810, when he retired. Sumter was nicknamed the "Fighting Gamecock" for his military tactics during the Revolutionary War.

Early life
Thomas Sumter was born in Hanover County in the Colony of Virginia. His father, William Sumpter, was a miller and former indentured servant, while his mother, Elizabeth, was a midwife. Most of Thomas Sumter's early years were spent tending livestock and helping his father at the mill, not in school. Given just a rudimentary education on the frontier, the young Sumter served in the Virginia militia, where he was present for Edward Braddock's defeat.

The Timberlake Expedition

At the end of the Anglo-Cherokee War, in 1761, Sumter was invited to join what was to become known as the "Timberlake Expedition", organized by Colonel Adam Stephen and led by Henry Timberlake, who had volunteered for the assignment.  The purpose of the expedition was to visit the Overhill Cherokee towns and renew alliances with the Cherokee following the war.  The small expeditionary party consisted of Sumter (who was partially financing the venture with borrowed money), Timberlake, an interpreter named John McCormack, and a servant.

According to Timberlake's journal, at one point early in the nearly year and a half long journey, Sumter swam nearly a half-mile in the icy waters to retrieve their canoe, which had drifted away while they were exploring a cave.  The party arrived in the Overhill town of Tomotley on December 20, where they were greeted by the town's head man, Ostenaco (or "Mankiller") and soon found themselves participants in a peace pipe ceremony. In the following weeks, Sumter and the group attended peace ceremonies in several Overhill towns, such as Chota, Citico, and Chilhowee.

The party returned to Williamsburg, Virginia, accompanied by several Beloved Men of the Cherokee, arriving on the James River in early April 1762.

While in Williamsburg, Ostenaco professed a desire to meet the king of England, and in May 1762, Sumter traveled to England with Timberlake and three distinguished Cherokee leaders, including Ostenaco. Arriving in London in early June, the Indians were an immediate attraction, drawing crowds all over the city. The three Cherokee then accompanied Sumter back to America, landing in South Carolina on or about August 25, 1762.

Imprisonment for debt
Sumter became stranded in South Carolina due to financial difficulties. He petitioned the Virginia Colony for reimbursement of his travel expenses, but was denied. Subsequently, Sumter was imprisoned for debt in Virginia. When his friend and fellow soldier, Joseph Martin, arrived in Staunton, Martin asked to spend the night with Sumter in jail. Martin gave Sumter ten guineas and a tomahawk. Sumter used the money to buy his way out of jail in 1766. When Martin and Sumter were reunited some thirty years later, Sumter repaid the money.

Family life and business

Sumter settled in Stateburg, South Carolina, in the Claremont District (later the Sumter District) in the High Hills of Santee. He married Mary Jameson in 1767.  Together, they opened several small businesses and eventually became members of the planter class, acquiring ownership over slave plantations.

American Revolutionary War
Sumter raised a local militia group in Stateburg. In February 1776, Sumter was elected lieutenant colonel of the Second Regiment of the South Carolina Line of which he was later appointed colonel. in 1780 he was appointed brigadier general, a post he held until the end of the war.  He participated in several battles in the early months of the war, including the campaign to prevent an invasion of Georgia.  Perhaps his greatest military achievement was his partisan campaigning, which contributed to Lord Cornwallis' decision to abandon the Carolinas for Virginia.

During fighting in August 1780, he defeated a combined force of Loyalists and British Army regulars at Hanging Rock, and intercepted and defeated an enemy convoy. Later, however, his regiment was almost annihilated by forces led by Banastre Tarleton. He recruited a new force, defeated Major James Wemyss in November, and repulsed an attack by Tarleton, in which he was wounded. Sumter was carried into the Blackstock house, where his surgeon, Dr. Nathaniel Abney, probed for and extracted the ball from under his left shoulder.

In 1781, in response to a low number of recruits, Sumter publicly implemented a bounty for Continental Army recruiters, which stipulated that anyone who managed to recruit a certain number of volunteers for the South Carolina Line would receive Loyalist-owned slaves as a reward. Sumter acquired the nickname "Carolina Gamecock" during the American Revolution, for his fierce fighting tactics. After the Battle of Blackstock's Farm, British Lieutenant Colonel Banastre Tarleton commented that Sumter "fought like a gamecock", and Cornwallis described the Gamecock as his "greatest plague".

Political career
After the Revolutionary War, Sumter was elected to the United States House of Representatives, serving from March 4, 1789, to March 3, 1793, and from March 4, 1797, to December 15, 1801.
He later served in the United States Senate, having been selected by the legislature to fill the vacancy caused by the resignation of Senator Charles Pinckney. Sumter resigned from his seat in the Senate on December 16, 1810.

Family

Thomas' son, Thomas Sumter Jr., served in Rio de Janeiro from 1810 to 1819 as the United States Ambassador to the Portuguese Court during its exile to Brazil. Thomas Jr.'s wife, Natalie De Lage Sumter ( Nathalie de Lage de Volude), was a daughter of French nobility, sent by her parents to America for her safety during the French Revolution. She was raised in New York City from 1794 to 1801 by Vice President Aaron Burr as his ward, alongside his own daughter Theodosia.  His grandson, Colonel Thomas De Lage Sumter, served in the U.S. Army during the Second Seminole War, and later represented South Carolina in the United States House of Representatives.

Sumter's older brother, William Sumter, was a captain in the Revolutionary War.

Death
Sumter died on June 1, 1832, at his slave plantation "South Mount", which was located near Stateburg, South Carolina, at the age of 97. Sumter was the last surviving American general of the Revolutionary War. He is buried at the Thomas Sumter Memorial Park in Sumter County, South Carolina.

Namesakes

The city of Sumter, South Carolina, originally incorporated as Sumterville in 1845, was named for Thomas Sumter. The city has erected a memorial to him, and has been dubbed "The Gamecock City" after his nickname.

Prior to being renamed Sumter County in 1868, Sumter District was commonly referred to as the "Old Gamecock District".  The use of this nickname continued after the name change, with the county thereafter being called the "Old Gamecock County".

Counties in four states are named for Sumter. These are South Carolina, Florida, Alabama, and Georgia The unincorporated community of Sumterville, Florida is the former seat of Sumter County, Florida.  Both are named for Thomas Sumter.

Fort Sumter in Charleston Harbor, a fort planned after the War of 1812, was named in his honor.  The fort is best known as the site upon which the shots initiating the American Civil War were fired, at the Battle of Fort Sumter.

Sumter's nickname, "Fighting Gamecock", has become one of several traditional nicknames for a native of South Carolina. For example, the University of South Carolina's official nickname is the "Gamecocks". Since 1903, the college's teams have been simply known as the "South Carolina Gamecocks". The costumed mascot of the University is referred to as Cocky, short for "Gamecock".

Other schools within South Carolina have been named after Sumter or utilize a Gamecock as their mascot.
The mascot of Sumter High School is a "Gamecock" and the school's sports teams refer to themselves as the "Sumter High Gamecocks" in honor of Sumter.
Thomas Sumter Academy, a private school within Sumter County, was founded in 1964.  Their mascot is known as "the General" but does not visually resemble Thomas Sumter and is typically depicted as wearing a Civil War era uniform.

References

1734 births
1832 deaths
People from Hanover County, Virginia
Virginia colonial people
Anti-Administration Party members of the United States House of Representatives from South Carolina
Democratic-Republican Party United States senators from South Carolina
American planters
High Hills of Santee
People from Stateburg, South Carolina
19th-century American politicians
People of Virginia in the French and Indian War
Militia generals in the American Revolution
People of South Carolina in the American Revolution
United States senators who owned slaves
Members of the United States House of Representatives who owned slaves

Thomas Sumter


Asparagus is a genus of flowering plants in the family Asparagaceae, subfamily Asparagoideae. It comprises up to 300 species. Most are evergreen long-lived perennial plants growing from the understory as lianas, bushes or climbing plants. The best-known species is the edible Asparagus officinalis, commonly referred to as just asparagus. Some other members of the genus, such as Asparagus densiflorus, are grown as ornamental plants.

Ecology
The genus includes a variety of living forms, occurring from rainforest to semi-desert habitats; many are climbing plants. Most are dispersed by birds.

Ornamental species such as Asparagus plumosus, Asparagus aethiopicus, Asparagus setaceus, and Asparagus virgatus are finely branched and are misleadingly known as "asparagus fern".

In the Macaronesian Islands, several species (such as Asparagus umbellatus and Asparagus scoparius) grow in moist laurel forest habitat, and preserve the original form of a leafy vine. In the drier Mediterranean climate the asparagus genus evolved in the Tertiary into thorny, drought-adapted species. Root tubers are storage organs developed by Asparagus species and are a valuable source of moisture and nutrition for species growing under drought conditions.

Many species, particularly from Africa, were once included in separate genera such as Protasparagus and Myrsiphyllum. However, partly in response to the implications of the discovery of new species, those genera have been reunited under Asparagus.  Species in this genus vary in their appearance, from unarmed herbs to wiry, woody climbers with formidable hooked spines that earn them vernacular names such as "cat thorn" and "wag 'n bietjie" (literally "wait a bit"). Most species have photosynthetic flattened stems, called phylloclades, instead of true leaves. Asparagus officinalis, Asparagus schoberioides, and Asparagus cochinchinensis are dioecious species, with male and female flowers on separate plants.

Selected species

, the World Checklist of Selected Plant Families accepts 212 species of Asparagus, including:

Asparagus acutifolius
Asparagus aethiopicus (= Asparagus sprengeri, Protasparagus aethiopicus) – ground asparagus, asparagus fern, (S. Afr.) emerald fern, basket asparagus
Asparagus aethiopicus 'Sprengeri' – Sprenger's asparagus
Asparagus africanus (= Protasparagus africanus) – African asparagus
Asparagus asparagoides ( = Myrsiphyllum asparagoides) – smilax, African asparagus fern, (Austr.) bridal creeper
Asparagus burchellii – southern Cape, South Africa
Asparagus cochinchinensis – Tian men dong (天門冬) in Chinese. The roots and stems are used in traditional Chinese and Korean medicine.
Asparagus declinatus – foxtail asparagus fern, (Austr.) bridal veil
Asparagus capensis
Asparagus curillus – Himalayas
Asparagus densiflorus (= Protasparagus densiflorus)
Asparagus exuvialis – southern Cape, South Africa
Asparagus falcatus – large forest sicklethorn of southern Africa
Asparagus fallax – esparraguera de monteverde. Macaronesian native flora.
Asparagus flagellaris
Asparagus horridus – Mediterranean, Arabian Peninsula, Macaronesia.
Asparagus krebsianus – southern Cape, South Africa
Asparagus laricinus – katbos
Asparagus lignosus
Asparagus macowanii (= Protasparagus macowanii)
Asparagus mariae – southern Cape, South Africa
Asparagus maritimus
Asparagus mucronatus – southern Cape, South Africa
Asparagus multiflorus – southern Cape, South Africa
Asparagus nesiotes – esparraguera majorera. Macaronesian native flora.
Asparagus officinalis – asparagus
Asparagus officinalis subsp. officinalis – garden asparagus
Asparagus officinalis subsp. prostratus
Asparagus ovatus – southern Cape, South Africa
Asparagus pastorianus – esparraguera espinablanca. Macaronesian native flora.
Asparagus persicus
Asparagus racemosus – Shatavari in Hindi. The roots are used in Ayurvedic Medicine.
Asparagus retrofractus
Asparagus rubicundus
Asparagus scandens – krulkransie of the Western Cape, South Africa
Asparagus schoberioides
Asparagus scoparius – esparragón raboburro. Macaronesian native flora.
Asparagus setaceus (= Protasparagus setaceus, A. plumosus) – lace fern, asparagus fern, florist's fern, (Austr.) climbing asparagus
Asparagus striatus – bergappel of the Western Cape to Free State, South Africa
Asparagus suaveolens
Asparagus tenuifolius
Asparagus umbellatus – esparraguera común. Macaronesian native flora.
Asparagus vaginellatus Bojer ex Baker
Asparagus virgatus

Pests and diseases
Asparagus beetle (Crioceris asparagi)
Spotted asparagus beetle (Crioceris duodecimpunctata)
Asparagus miner (Ophiomyia simplex), a leaf-mining fly
Asparagus fern caterpillar, also known as beet armyworm (Spodoptera exigua).
Asparagus fly (Platyparaea poeciloptera), a fruit fly
Fusarium root and crown rot, caused by two species of fungi, Fusarium monoliforme and  Fusarium oxysporium asparagi
Asparagus rust, caused by the fungus Puccinia asparagi
Botrytis blight, caused by the fungus Botrytis cinerea
The larvae of some Lepidoptera species have been recorded feeding on Asparagus. These include Coleophora lineapulvella, ghost moth, the nutmeg, small fan-footed wave, and turnip moth

Invasive species
A. asparagoides, known as bridal creeper, is a problematic weed in southern Australia.

Asparagus asparagoides, A. scandens and A. setaceus are considered potentially destructive in California, growing as the result of escaped seeds; all can still be purchased at major and local garden centers. All three have the ability to completely overtake other, unrelated plants in their immediate surroundings, often climbing up the larger ones and strangling them, eventually cutting off the plant's flow of energy and nutrients. Birds are attracted to the red berries after blooming, thus transporting their seeds.

Asparagus asparagoides, A. aethiopicus (under the name A. densiflorus) and A. scandens are listed on the New Zealand National Pest Plant Accord since they are invasive plants.

A. setaceus is officially recognized as an invasive species in Rio Grande do Sul State, Brazil.

Gallery

References

Bibliography
Fellingham, A.C. & Meyer, N.L. (1995) "New combinations and a complete list of Asparagus species in southern Africa (Asparagaceae)". Bothalia 25: 205-209.

External links

Sorting Asparagus names - multilingual listing of the Asparagus species
Closeup photo of two species of Asparagus beetle

Asparagaceae genera

Asparagus (genus)


Georg Ratzinger (Pleiskirchen, 15 de janeiro de 1924 - Regensburg, 1 de julho de 2020) foi um sacerdote católico e músico católico alemão, conhecido por seu trabalho como maestro do Regensburger Domspatzen, o coro da catedral de Regensburg. Ele era o irmão mais velho do Papa Bento XVI. Seu tio-avô era o político alemão Georg Ratzinger.

Início da vida e serviço militar
Ratzinger nasceu em Pleiskirchen, Baviera, filho de Joseph Ratzinger, um policial, e Maria Ratzinger, née Peintner. Seu irmão mais novo é Joseph, que mais tarde reinou como Papa Bento XVI de 2005 a 2013, e eles tiveram uma irmã, Maria. No início de sua vida ele mostrou talento musical, tocando o órgão da igreja já na idade de 11 anos. Em 1935 ele entrou no seminário menor em Traunstein e teve instrução musical profissional lá. Em 1941 encontrou pela primeira vez o coro da Regensburger Domspatzen, que mais tarde dirigiria, quando se apresentaram em Salzburgo por ocasião do 150º aniversário da morte de Mozart.

Durante a Segunda Guerra Mundial, no verão de 1942, Ratzinger foi convocado para o Reichsarbeitsdienst e no mesmo outono para a Wehrmacht. Em 12 de junho de 1944, ele foi baleado no braço durante uma briga em Bolsena, Itália. No final da guerra, ele era um prisioneiro de guerra do Exército dos EUA nas proximidades de Nápoles, mas logo foi libertado e voltou para casa em julho de 1945.

Educação e ordenação
Em janeiro de 1946, ele e seu irmão Joseph entraram no seminário da arquidiocese de Munique e Freising para estudar para o sacerdócio. Ao mesmo tempo, ele prosseguiu seus estudos musicais. Georg e Joseph foram ordenados sacerdotes em 1951 pelo Cardeal Michael von Faulhaber. Posteriormente, Ratzinger estudou música sacerdotal em Munique, enquanto servia em diferentes funções sacerdotais para a diocese.

Regensburger Domspatzen
Ratzinger completou seus estudos em 1957 e tornou-se diretor do coro em sua paróquia em Traunstein. Em fevereiro de 1964 ele foi nomeado diretor musical, Domkapellmeister, na Catedral de São Pedro em Regensburg, tornando-se assim o mestre do coro da catedral, o Regensburger Domspatzen.

Em 1977 Ratzinger conduziu o Domspatzen na consagração de seu irmão Joseph como Arcebispo de Munique e Freising. Eles cantaram em homenagem à rainha Elizabeth II em sua visita de Estado em 1978, e na visita do Papa João Paulo II a Munique em 1980. Eles também deram um concerto para os convidados do estado na cúpula da OTAN em 1982 sob os auspícios do presidente da Alemanha Karl Carstens.

Casos de abusos físicos e sexuais
Após casos de abuso físico e abuso sexual no Regensburger Domspatzen se terem tornado públicos em 2010, o estilo educativo e de liderança de Ratzinger também foi alvo de críticas. Ele próprio admitiu ter castigado ocasionalmente o mau comportamento com bofetadas na cara, de acordo com o estilo educativo geralmente utilizado na altura.De acordo com a revista Der Spiegel, antigos cantores do Coro descreveram Ratzinger como "extremamente colérico e irascível". Outros antigos cantores do Coro vieram em defesa de Ratzinger e sublinharam que não tinha havido tal uso de violência contra os cantores no seu tempo.

De acordo com o relatório final de 440 páginas (Julho 2017) de Ulrich Weber, o advogado encarregado pela diocese de conduzir extensas investigações sobre os incidentes no Regensburger Domspatzen na sua totalidade, Ratzinger não tinha conhecimento da violência sexual no Domspatzen, mas não intervira em casos de violência física, apesar de ter conhecimento da mesma. Foram encontradas pelo relatório 547 vítimas de abusos e violências.    Segundo Weber, o irmão do papa emérito estava ciente dos casos e teria "olhado para o outro lado", pois uma "cultura de silêncio" reinava no seio do coro, onde a protecção da instituição parecia ser primordial.

Mais tarde na vida
Ratzinger se aposentou de seu cargo de diretor do coro em 1994 e foi feito cônego em Regensburg em 25 de janeiro de 2009.  Em 2005, durante uma visita a seu irmão em Roma, sintomas de insuficiência cardíaca e arritmia levaram a uma breve admissão no hospital Policlínica da Universidade Agostino Gemelli.

Em 29 de junho de 2011, Ratzinger comemorou 60 anos como padre e deu uma entrevista sobre o tema, durante a qual observou que, durante a cerimônia de ordenação, "meu irmão era o segundo mais novo, embora houvesse alguns mais velhos". Ele também observou que "eu tenho a estola e a batina daquele dia". Ele celebrou seu 90º aniversário em 2014 com Bento XVI no Vaticano. Sua festa de aniversário foi organizada por Michael Hesemann e os convidados incluíram a jornalista de religião americana Lauren Green, que tocava piano, Georg Gänswein e Gerhard Ludwig Müller. As comemorações incluíram uma carta pessoal escrita por Maria Elena Bergoglio a Ratzinger.

Doença e morte
Em 18 de junho de 2020, Ratzinger estaria "seriamente" doente enquanto seu irmão Bento XVI o visitava em Regensburg. Ele morreu duas semanas depois, em 1º de julho de 2020, aos 96 anos.

Condecorações

 Distintivo de Ferida Negra (1944)
 Cruz de Ferro 2ª Classe (1944)
 Ordem de Mérito da Baviera (1983)
 Protonotário apostólico (1993)
 Cruz de Honra Austríaca para Ciência e Arte, 1ª classe (2004)
 Cidadão honorário de Castel Gandolfo (2008)
 Grã-Cruz da Ordem do Mérito da República Italiana (2009)
 Pontifikalvesper do Bispo Gerhard Ludwig Müller da Catedral de Regensburg (2009)
 Prémio da Fundação Pró Música e Arte Sacra (2010)

Referências

Links externos

 Meu irmão, Bento XVI
 Entrevista

Georg Ratzinger


Malacacheta es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2004 era de 19.272 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Malacacheta


As eleições no território federal do Amapá em 1962 ocorreram em 7 de outubro como parte das eleições gerais em 22 estados e nos territórios federais de Rondônia e Roraima. No presente caso, a Constituição de 1946 fixou um deputado federal para representar cada um dos territórios federais então existentes.

Resultado da eleição para deputado federal
Informa o acervo do Tribunal Superior Eleitoral que houve 10.575 votos nominais (98,36%), 68 votos em branco (0,63%) e 108 votos nulos (1,01%), resultando no comparecimento de 10.751 eleitores. Nos territórios federais representados por um deputado federal, será observado o princípio do voto majoritário.

Coligação PSP-PDC

Coligação PTB-PSD

Amapá
1962

Eleições no Território Federal do Amapá em 1962


Aljma (ukrajinski i ruski: Аљма) je druga najdulja rijeka na Krimu, odmah nakon Salgira. Rijeka je duga 84 km, s površinom slijeva od 635 km². Ulijeva se u Crno more. Ušće Aljme se nalazi na pola puta između Jevpatorije i Sevastopolja.

Značenje imena
Ime rijeke dolazi od krimskotatarske riječi za jabuku Alma. Aljma je najvjerojatnije dobila ime po jabukama koje rastu uz dolinu rijeke.

Povijest
Dana 20. rujna 1854., za vrijeme Krimskog rata vojske Britanskog, Francuskog i Osmanskog Carstva su se sukobile na rijeci s vojskom Ruskog Carstva.

Dana 24. ožujka 1894. francuski astronom Guillaume Bigourdan je otkrio asteroid 390 Aljma koji je nazvao po ovoj rijeci.

Izvori

Vanjske poveznice

 Alma River na portalu Internet Encyclopedia of Ukraine

Rijeke na Krimu
Crnomorski slijev (Europa)

Aljma


An Festuca nepalica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca nepalica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Nepal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca nepalica


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 8. nóvember árið 1960.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 1960
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1960
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 1960
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 1960

1960
1960

Kosningar í Bandaríkjunum 1960


النموذج اللوني  هو نموذج رياضياتي مختصر يصف طريقة تمثيل الألوان بمجموعة مترابطة من الأرقام، كثلاث أو أربع قيم أو مكونات للون. عندما يقترن هذا النموذج بوصف دقيق لكيفية تأويل هذه المكونات (مثل ظروف الرؤية، والإضاءة، إلخ) تسمى عندها مجموعة الألوان بالفضاء اللوني. هذه المقالة تشرح طرق نمذجة رؤية اللون البشرية.

الفضاء اللوني بقيم الحفز الثلاثي

يمكن تمثيل هذا الفضاء بمنطقة في الفضاء الإقليدي ثلاثي الأبعاد إذا عرّفنا المحاور x وy وz بحفز مستقبلات الطول الموجي الطويل L والطول الموجي المتوسط M والطول الموجي القصير S. مركز الإحداثيات (S,M,L) = (0,0,0) يرتبط باللون الأسود. ولا يوجد موضع محدد للون الأبيض في هذا المخطط وإنما يعرف وفق درجة الحرارة اللونية أو كما هو متوفر من الإضاءة المحيطة. الفضاء اللوني البشري له شكل مخروطي ذو قاعدة بشكل حدبة الحصان كما تظهر في الشكل، يمتد من مبدأ الإحداثيات إلى اللانهاية نظريا. ومن الوجهة العملية، فإن المستقبلات الحسية البشرية للون ستصل إلى الإشباع أو تتضرر عند شدات إضاءة عالية جدا. ولكن هذا الأمر ليس جزءا من الفضاء اللوني لهيئة الإضاءة الدولية ولا تغير الإدراك اللوني عند مستويات إضاءة منخفضة.

تتوضع الألوان الأكثر إشباعا على المحيط الخارجي للمنطقة، وتكون الألوان المضيئة أبعد عن المركز. وبقدر المستطاع تتفاعل استجابات المستقبلات في العين، فلا يوجد أضواء بنية أو رمادية. فأسماء الألوان الأخيرة تعرف بأنها ضوء برتقالي وأبيض ذو شدة أقل من الضوء في المناطق المحيطة بها. يمكننا أن نلاحظ ذلك عند مشاهدة شاشة لعرض جهاز إسقاط خلال إحدى الاجتماعات، فنحن نرى الحروف السوداء على خلفية بيضاء، مع أن اللون الأسود لم يصبح أدكن من الشاشة البيضاء التي يسقط عليها قبل أن يشغل جهاز الإسقاط. المناطق السوداء لم تصبح أكثر دكانة ولكنها ستكون سوداء نسبة إلى الكثافة الأعلى للضوء الأبيض الساقط على الشاشة حوله. (اقرأ أيضا: ثبات لوني (color constancy)).
الفضاء اللوني البشري له خاصية مزج الألوان جمعيا ترتبط بإضافة الأشعة في هذا الفضاء. وهذا يجعله سهل لوصف الألوان الممكنة (سلسلة لونية) التي يمكن أن تتشكل من الألوان الأولية الأحمر والأخضر والأزرق في إظهار الحواسيب.

الفضاء اللوني 1931 CIE

من أوائل الفضاءات اللونية المعرفة رياضيا هو الفضاء اللوني س ع ص (ويعرف أيضا بالفضاء اللوني 1931 CIE) وضعته هيئة الإضاءة الدولية سنة 1931. قيست هذه المعطيات للمراقبين البشريين باستخدم حقل رؤية بزاوية 2°. وقد نشرت في سنة 1964 معطيات المراقبين باستخدام حقل رؤية بزاوية 10°.

لاحظ أن منحنيات قيم الحفز الثلاثي المعطاة بجداول فيها شيء من الاعتباطية. فأشكال منحنيات X و Y و Z المستقلة يمكن قياسها بدقة جيدة. ولكن منحني الإضاءة الكلي (وهو مجموع هذه المنحنيات الثلاث) هو شخصي لأنه يتضمن أن نطلب من شخص الذي يقوم بالاختيار أن يحدد تساوي الإضاءة لمنبعين ضوئيين حتى لون كانا مختلفي اللون تماما. بالإضافة إلى أن مقدار المنحنيات X و Y و Z اعتباطي. ويمكن لكل شخص أن يعرف فضاء لونيا بمنحني X ذو مقدار مضاعف عن سابقه. وهذا الفضاء اللوني الجديد يكون له شكلا مختلفا. ومنحنيات الحساسية هذه في الفضاء اللوني س ع ص 1931 والفضاء اللوني س ع ص 1964 قد رسمت بمقياس ليكون لها نفس المساحات تحت المنحنيات.

يظهر الشكل الجانبي دوال المضاهاة اللونية للمراقب المعياري وفق هيئة الإضاءة الدولية. في هذا الشكل، ترتبط x وy بـ قيم الحفز الثلاثي X وY وZ بالعلاقات:

x وy هي إحداثيات الإسقاط وتشغل ألوان المخطط اللوني منطقة من مستوي الإسقاط. ولأن منحنيات الحساسية التي وضعتها هيئة الإضاءة الدولية متساوية المساحات تحت المنحينيات فإن الطيف ذو الطاقة مسطحة (flat energy spectrum) يرتبط بالنقطة (x,y) = (0.333,0.333).

نحصل على قيم X وY وZ من تكامل جداء طيف الضوء وتوابع المضاهاة اللونية المنشورة. أطوال الموجات الزرقاء والحمراء لا تسهم كثيرا في السطوع (luminosity) وهذا موضح في المثال التالي:

وبالنسبة لشخص ذي رؤية لونية طبيعية، يبدة اللون الأخضر أسطع من الأحمر، والذي بدوره أسطع من الأزرق. حتى اللون الأزرق النقي يظهر داكنا جدا ويمكن تمييزه بصعوبة عن الأسود عند النظر إليه عن بعد. فالأزرق ذو قدرة تلوينية قوية عند مزجه مع الأخضر والأحمر.

وفي أحد أنواع عمى الألوان للأحمر والأخضر، يكون الأخضر أكثر سطوعا من الأزرق، والأحمر أدكن وبالكاد يلاحظ. وأضواء إشارات المرور الحمراء لا يمكن رؤيتها في الأيام المشمسة. في حين أن الأضواء الخضراء تظهر كأبيض متسخ وبالكاد تميز عن أضواء الشوارع الليلية.

والفضاء اللوني س ع ص هرمي الشكل، على عكس الفضاء اللوني مخروطي الشكل في ما تقدم معنا قبلا. وفي التمثيل ثنائي الأبعاد xy نحصل على جميع المزج الجمعية من اللونين A وB من الخط الواصل بينهما. ولكن المزج الجمعي للونين لا تكون شرطا في وسط الخط تماما.

النموذج اللوني أحمر أخضر أزرق

تستخدم الأوساط التي تمرر الضوء (مثل الرائي) مزج الألوان جمعيا باستخدام الألوان الأولية مثل الأحمر والأخضر والأزرق وكل منها يحفز إحدى أنماط مستقبلات العين الثلاث مع تحفيز قليل قدر الإمكان للمستقلين الأخرى ين. وهذا يعرف بـ النموذج اللوني أحمر أخضر أزرق. ومزج أضواء تمثل هذه الألوان الأولية الثلاث تغطي جزء كبيرا من الفضاء اللوني البشري وتنتج جزء كبيرا من دراية اللون البشرية. وهذا هو سبب استخدام الرائي الملون أو شاشات العرض الملونة في الحواسيب تحتاج فقط لإنتاج مزيج من الأضواء الحمراء والخضراء والزرقاء. (اقرأ لون جمعي)

يمكن استخدام ألوانا أولية أخرى من حيث المبدأ، ولكن استخدام الأحمر والأخضر والأزرق يسمح بتمثيل أكبر جزء من الفضاء اللوني البشري. ولا يوجد لسوء الحظ إجماع تام على المحل الهندسي للمخطط اللوني للأحمر والأخضر والأزرق، ولذلك نفس قيم الأحمر والأخضر والأزرق يمكن أن تعطي لونا مختلفا قليلا على الشاشات المختلفة.

تمثيل كلا من الفضاء اللوني ص ش ق والفضاء اللوني ص ش ض

إن النموذج اللوني أحمر أخضر أزرق لا يتماشى جيدا مع إنتاج الألوان التي الرؤية البشرية، لذلك قام الباحثون بتطوير نموذجين لونيين بديلين عنه، هما النموذج اللوني ص ش ق، والنموذج اللوني ص ش ض حيث ص: صبغة اللون، وش: إشباع اللون، ق: قيمة اللون، ض: إضاءة اللون. إن مل من ص ش ق وص ش ض هو تحسين لترتيب الألوان المكعبي للنموذج اللوني أحمر أخضر أزرق بحيث تتوزع الألوان واحدة الصبغة بشكل شرائح قطرية حول محور مركزي من الألوان الحيادية التي تتفاوت بدورها بين اللون الأسود في الأسفل واللون الأبيض في الأعلى. وتتوضع الألوان المشبعة لكل صبغة في دائرة تسمى دولاب الألوان.

يستخدم النموذجين ص ش ق وص ش ض استخداما واسعا في الرسومات باستخدام الحاسوب وخصوصا في مصطفي الألون (color pickers) في برامج تعديل الصور. ويمكن حساب التحويل الرياضي بين من الفضاء اللوني أحمر أخضر أزرق إلى ص ش ق أو ص ش ض في الزمن الحقيقي، كما يوجد خريطة سهلة الفهم بين الألوان في كلا هذين الفضائين وإظهارهما في الأجهزة العاملة على نظام أحمر أخضر أزرق.

النموذج اللوني سيان قرمزي أصفر أسود

من الممكن الحصول على طيف كبير من الألوان التي تراها العين البشرية وذلك بمزج الأصبغة أو الأحبار ذات لون السيان، والقرمزي، والأصفر على خلفية بيضاء. هذه ألوان أولية طرحية. يضاف اللون الرابع الأسود لتحسين إنتاج الألوان الداكنة. وتعطي هذه الألوان الفضاء اللوني سيان قرمزي أصفر أسود أو النموذج اللوني سيان ماجنتا أصفر أسود.

يعكس الحبر السياني جميع الأضواء عدا الأحمر. ويعكس الحبر الأصفر جميع الأضواء عدا الأزرق. ويعكس الحبر القرمزي جميع الأضواء عدا الأخضر. وهذا لأن الضوء السياني مكون من مزيج متساوي من الأخضر والأزرق، والضوء الأصفر هو مزيج متساوي من الأحمر والأخضر، والضوء القرمزي هو مزيج متساوي من الأحمر والأزرق.

الأنظمة اللونية

يوجد عدة أنماط للأنظمة اللونية تصنف اللون وتحلل تأثيراته. نظام الألوان مونسل الذي قسمه الأمريكي ألبرت هنري مونسل هو تصنيف معروف ينظم الألوان المختلفة في مجسم لوني يعتمد على صبغة اللون وإشباعه وقيمته. وهناك أنظمة أخرى مهمة تشمل نظام الألوان الطبيعي السويدي (NCS) الذي أصدره معهد اللون الإسكندنافي، والفضاء اللوني المنتظم وهو نتيجة أعمال جمعية البصريات الأمريكية (OSA-UCS)، ونظام كلورؤويد الهنغاري (Coloroid). يعتمد NCS على نموذج لوني متضاد، في حين تحاول أنظمة مونسل، و OSA-UCS وكلورؤويد تماثل النموذج اللوني. أنظمة مضاهاة الألوان بانتون الأمريكي (Pantone) ورال الألماني (RAL) (color space system) تختلف عن سابقاتها بأن فضاءاتها اللونية لا تعتمد على نماذج لونية ضمنية.

اقرأ أيضا

 لون
 فضاء لوني

مراجع

رؤية اللون
فضاء لوني
لون
نمذجة رياضية

نموذج لوني


Lychakiv Cemetery (; ), officially State History and Culture Museum-Preserve "Lychakiv Cemetery" (), is a historic cemetery in Lviv, Ukraine.

History

Since its creation in 1787 as Łyczakowski Cemetery, it has been the main necropolis of the city's (at the time named Lemberg) intelligentsia, middle and upper classes. Initially the cemetery was located on several hills in the borough of Lychakiv, following the imperial Austro-Hungarian (the city was located in Austria-Hungary at the time) edict ordering that all cemeteries be moved outside of the city limits. The original project was prepared by , the head of the Lviv University botanical garden.

In mid-1850s the cemetery was expanded significantly by Tytus Tchórzewski, who created the present network of alleys and round-abouts. It then became the main city cemetery, and soon most other cemeteries were closed. The two largest that remained were the Yanivskiy Cemetery (), with many working class graves and the adjacent New Jewish Cemetery. Lychakivskiy Cemetery was used by all Christian sects in the city: in addition to Roman Catholics, it also included Eastern Rite Catholics, Protestants and Orthodox.

After World War II the city (at the time named Lwów) was annexed (from the Second Polish Republic) by the Soviet Union to the Ukrainian Soviet Socialist Republic. The majority of the surviving pre-war inhabitants of the city were expelled to the former German areas awarded to Poland after the Yalta Conference. This started a period of devastation of historical monuments located at the cemetery. Up to 1971 many of the sculptures were destroyed. However, in 1975 the cemetery was declared a historical monument and the degradation ended. Since the late 1980s, the cemetery has seen constant rebuilding and refurbishment and continues to be one of the principal tourist attractions of Lviv.

In late 2006 the city administration announced plans to transfer the tombs of Stepan Bandera, Yevhen Konovalets, Andriy Melnyk and other key leaders of Organization of Ukrainian Nationalists (OUN) / Ukrainian Insurgent Army (UPA) to a new area of the cemetery dedicated to the Ukrainian national liberation struggle.

Cemetery sections

Ukrainian National Army Memorial
The Ukrainian National Army Memorial (Number 8 on the plan) is devoted to the Ukrainian National Army soldiers buried in the cemetery, including soldiers of the SS Division "Galicia". It was established due to the efforts of Ukrainian national-patriotic organizations and the Ukrainian emigrant veterans' movement. It was established with the special effort of , a division veteran, Ukrainian emigrant veterans' movement social activist and Plast (National Scout Organization of Ukraine) veteran who took an active part in the creation of memorials to the SS Division Galicia on the mountain  and near the village of .

Field of Mars
On the north side of the Cemetery is situated Field of Mars (No. 1 on the plan), a war memorial built in 1974. This war memorial contains the graves of 3,800 Soviet soldiers who died in the battles against the Nazi occupiers during World War II) (named Great Patriotic War in Soviet ideology) and against units of Ukrainian Insurgent Army (UPA) (acting up to the mid-1950s). On the wall of the memorial was written a verses:  Poetic writing in honor of the Soviet soldiers was eliminated at the direction of urban authorities in 1990s.

Lwów Defenders' Cemetery

The Cemetery of the Defenders of Lwów (Cemetery of Eaglets, ) is a memorial and a burial place for the Poles and their allies who died in Lviv during the hostilities of the Polish-Ukrainian War (1918−1919) and Polish-Soviet War (1919−1921).

The complex is a part of the city's historic Lychakiv Cemetery. There are about 3000 graves in that part of the cemetery; some from the Lwów Eaglets young militia volunteers, after whom that part of the cemetery is named. It was one of the most famous necropolises of the interwar Poland. Lviv was a city in interwar Poland and at the time named Lwów.

In 1925, the ashes of one of the unknown defenders of Lwów were transferred to the Tomb of the Unknown Soldier in Warsaw. After that was built the «Polish mausoleum» (Lwów Eaglets Memorial).

After World War II the cemetery of Lwów Eaglets was completely destroyed and turned into a truck depot and at one time Eaglets Cemetery was damaged with a bulldozer.

Due to the history of complex Polish-Ukrainian relations, the Polish Eaglets Cemetery was neglected because the Ukrainian authorities did not want to rebuild this monument of young Polish soldiers defending the city in 1920s. Though in the late 1980s, workers of a Polish company which were working in Khmelnytskyi started to redecorate and rebuild the necropolis from its ruins (which was not always legal according to Ukrainian law). Although the Ukrainian authorities tried to stop the works several times, the Poles managed to renovate this important memorial of great Lvovians.

Since 1999 there is also a monument to the Sich Riflemen located just outside the Polish mausoleum.

Since the fall of communism, the cemetery had been rebuilt and refurbished. It was finally reopened on 24 June 2005.

1863 January rebels' hill
In the back part of the cemetery (No. 6 on the plan) on a separate field indicated original steel crosses, located «1863 rebels' hill». Buried here are members Polish January Uprising of 1863, of which a member of the Polish Central National Committee Bronisław Szwarce, the famous zoologist Benedykt Dybowski, cornet Vitebsk land, resting under the central monument rebels , etc.

Other veterans' sections
There are also numerous parts of the cemetery in which veterans of most wars of 19th and 20th centuries are buried, including the quarters of veterans of:
 November Uprising (1830−1831)
 World War I
 Polish Defensive War (1939)
 Victims of the NKVD (1941)
World War II

Notable people

Poles
Since the city for centuries used to be a centre of Polish culture, there are numerous famous Poles buried there. Among them are:
 Roman Abraham, general
 Stefan Banach, mathematician
 Wladyslaw Belza, writer
 Piotr Chmielowski, philosopher
 Benedykt Dybowski, soldier, adventurer, ethnologist and biologist
 Mieczysław Garsztka, aviator
 Mieczysław Gębarowicz, historian
 Tadeusz Rozwadowski, Polish military leader and one of the founders of modern Poland
 Franciszek Ksawery Godebski, historian
 Zygmunt Gorgolewski, architect, designer of the Lviv Opera
 Seweryn Goszczyński, poet
 Artur Grottger, artist
 , founder of the first theatre in Lwów
 Wojciech Kętrzyński, historian and name-sake of the city of Kętrzyn
 Maria Konopnicka, writer
 Juliusz Konstanty Ordon, officer
 Ludwik Rydygier, surgeon
 Władysław Sadłowski, architect
 Kazimierz Sichulski, painter
 Karol Szajnocha, historian
 Julian Zachariewicz, architect
 Gabriela Zapolska, novelist and playwright

Ukrainians
Among the notable Ukrainians buried there are:
 Oleksander Barvinsky, academician, politician.
 Vasyl Barvinsky, impressionist composer
 Yevheniya Barvinska, pianist, choral conductor, singer
 Roman Bezpalkiv, Ukrainian painter
 Ivan Franko, poet and reformer of the Ukrainian language
 Yaroslav Halan, playwright and publicist
 Jacques Hnizdovsky, painter, printmaker, sculptor, bookplate designer and illustrator of numerous books, both in Ukrainian and English
 Volodymyr Ivasyuk, composer
 , theologian
 Solomiya Krushelnytska, soprano opera star
Lesya Kryvytska, actress
 Stanyslav Lyudkevych, composer
 Oleksander Ohonovsky, lawyer, civic leader
 Anthony Petrushevych, historian and philologist.
 Markiyan Shashkevych, poet
 Yurii Shukhevych, political prisoner and politician
 Oleksandr Tysowskyj (alternately Alexander Tysovsky), founder of Ukrainian Scouting
 Anatole Vakhnianyn, composer and leading cultural figure
 Iryna Vilde (Polotniuk), Ukrainian writer
 , hero of Ukraine, academician, director of the Lviv National Gallery
 , Chief Scout of Plast from 1972 to 1991

Others
 Edmund Pike Graves, pilot and member of the Kościuszko Squadron

Gallery

References

External links

 Detailed history of the Cemetery
 Pictures of the Cemetery. 288 photo. V.Yashchuk
 Pictures of the Cemetery
 More pictures of the Cemetery (captions in Polish)
 Pictures of Defenders of Lwów Cemetery
 Lychakivskiy Cemetery on city plan: F-9; Inter-war cemetery list, p. 23, Plan Lwowa, W. Horbay, 1938 (in Polish; reprinted Wrocław, 1986).
 Review of Cemetery as tourist attraction
 Article about Cemeteries Tourist
 Lychakivskiy Cemetery at Find a Grave

Buildings and structures in Lviv
Cemeteries in Ukraine
Culture of Poland
Tourist attractions in Lviv
1787 establishments in the Habsburg monarchy
Poland–Ukraine relations
Cemeteries established in the 1780s

Lychakiv Cemetery


Le théâtre de Dieppe est un théâtre situé à Dieppe, en France.

Localisation
Le théâtre est située dans le département français de la Seine-Maritime, sur la commune de Dieppe, 4 place Camille-Saint-Saëns.

Historique
Une salle de spectacle est aménagée en 1824.

L'édifice est construit dans le deuxième quart du  par l'architecte Frissard afin d'accueillir la Duchesse de Berry, .

L'édifice est inauguré le .

L'édifice est modifié en 1900.

Le théâtre est abîmé lors du Raid de Dieppe du  et est restauré au début des années 1960.

Le théâtre est classé au titre des monuments historiques le .

Description
L'édifice est en pierre et brique.

Il obéit à la conception du théâtre à l'italienne.

Notes et références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de Dieppe

Bibliographie
 .

Liens externes
Le patrimoine architectural sur le site de la commune

Monument historique à Dieppe
Monument historique classé en 1993
Dieppe
Culture à Dieppe

Théâtre de Dieppe


Termenul de triazol face referire la un compus heterociclic cu formula chimică C2H3N3. Triazolii sunt compuși heterociclici cu heterociclu pentaatomic, alcătuit din doi atomi de carbon și trei atomi de azot. Unele medicamente din categoria antifungicelor conțin în structura lor nuclee triazolice, cum este de exemplu cazul fluconazolului.

Există două tipuri de izomeri din clasa triazolilor, care diferă prin poziția relativă a celor trei atomi de azot. Fiecare dintre acestea prezintă câte două forme tautomere, care diferă prin poziția de legare a unui atom de hidrogen la unul dintre atomii de azot:

1,2,3-triazol

1,2,4-triazol

Vezi și
 Diazol
 Tetrazol
 Benzotriazol

Referințe

Triazol


Dexter: New Blood (Br: Dexter: Sangue Novo) é uma minissérie de mistério do drama policial americana desenvolvida para a Showtime como uma continuação da série Dexter, desenvolvida pelo showrunner da série original Clyde Phillips e dirigida por Marcos Siega . A minissérie apresenta Michael C. Hall e Jennifer Carpenter reprisando seus papéis como Dexter Morgan e Debra Morgan, respectivamente, ao lado dos novos membros do elenco Jack Alcott, Julia Jones, Johnny Sequoyah, Alano Miller e Clancy Brown. A história se passa 10 anos após os eventos do final da série original "Remember the Monsters?", Que foi ao ar em 2013. Ele estreou no Showtime em 7 de novembro de 2021.

Premissa
Depois de fingir sua morte, Dexter Morgan mudou-se para a pequena cidade fictícia de Iron Lake, em Nova York, escondendo sua identidade sob o nome de Jim Lindsay, um vendedor de armas e ferramentas local. Ele desenvolveu um relacionamento com Angela Bishop, a chefe de polícia da cidade, e reprimiu seus desejos de assassinato em série. No primeiro episódio, seu filho agora adolescente aparece depois de supostamente procurá-lo depois que Hannah morreu de câncer e ele foi colocado em um orfanato na Flórida. Uma série de incidentes ao redor do Iron Lake faz Dexter temer que o "Passageiro das Trevas" dentro dele, e potencialmente dentro de seu filho, se revele.

Elenco

Principal

 Michael C. Hall como Dexter Morgan / Jim Lindsay
 Jack Alcott como Harrison Morgan
 Julia Jones como Chefe de Polícia Angela Bishop
 Johnny Sequoyah como Audrey Bishop
 Alano Miller como Sargento Logan
 Jennifer Carpenter como Debra Morgan
 Clancy Brown como Kurt Caldwell

Convidados especiais

 David Zayas como Angel Batista
 John Lithgow como Arthur Mitchell / Trinity Killer

Recorrente

 Frederic Lehne como Edward Olsen
 David Magidoff como Teddy Reed
 Katy Sullivan como Esther
 Michael Cyril Creighton como Fred Jr.
 Gizel Jiménez como Tess
 Jamie Chung como Molly Park
 Shuler Hensley como Elric

Além disso, Oscar Wahlberg co-estrela como Zach, capitão da equipe de luta livre da Iron Lake High School.

Episódios

Produção

Desenvolvimento
O final da série Dexter, em que Dexter Morgan foge de Miami e acaba como um lenhador no Oregon, estava polarizando os fãs do show, de acordo com o ator principal Michael C. Hall. Ele disse: "Acho que o final foi 'mistificador', na melhor das hipóteses. 'Confundente', 'exasperante', 'frustrante' - na linha de adjetivos negativos. " Hall foi questionado por fãs nos oito anos desde que o final foi ao ar se haveria uma sequência para o show. O showrunner original Clyde Phillips, que deixou a série após a 4ª temporada, viu as perguntas feitas a Hall e ao longo do tempo discutiu possíveis maneiras de continuar Dexter como algum tipo de redenção. Mas, não conseguiu descobrir um caminho apropriado. Phillips foi contatado pelo presidente da Showtime, Gary Levine, em 1º de julho de 2019. Levine disse a Phillips que achava que era o momento certo para trazer Dexter de volta e perguntou se Phillips poderia inventar algo. Phillips escreveu um roteiro preliminar que ele então compartilhou com Hall, que adorou a ideia.

Phillips reconheceu que o final era adequado para o momento em que foi transmitido, já que por volta de 2013, havia uma série de serial killers na vida real que viviam no Oregon e em estados próximos. Phillips também considerou que, ao se cercar de motosserras, Dexter ficava sob um constante lembrete de como sua mãe havia morrido. Como Phillips não tinha certeza da intenção do final, ele decidiu incorporar um grande salto de tempo, quase uma década após o fim dos eventos da série original. Desde então, Dexter mudou-se para a cidade fictícia de Iron Lake, em Nova York, e vive sob um pseudônimo, trabalhando em uma loja de ferramentas que vende armas para caça e se insinuou confortavelmente na comunidade local. Por conta disso, Phillips não considerou a minissérie como uma nona temporada, já que houve uma grande descontinuidade na serialização da história. Enquanto a equipe de roteiristas escrevia a minissérie de dez episódios, eles estabeleceram como a série terminaria e escreveram a partir daí. Phillips afirmou que "O final deste será impressionante, chocante, surpreendente, inesperado. E sem azarar, direi que o final dessa nova temporada que estamos fazendo vai explodir a internet. "

Em 14 de outubro de 2020, o revival de Dexter foi encomendado como uma série limitada de 10 episódios, estrelando Hall em seu papel original, com Phillips retornando como showrunner. Em 17 de novembro de 2020, foi anunciado que Marcos Siega dirigiria seis dos dez episódios da série limitada, além de atuar como produtor executivo ao lado de Hall, John Goldwyn, Sara Colleton, Bill Carraro e Scott Reynolds . Ele estreou em 7 de novembro de 2021, no Showtime.

Escalação
Em janeiro de 2021, Clancy Brown, Julia Jones, Alano Miller, Johnny Sequoyah, Jack Alcott e David Magidoff se juntaram ao elenco principal. Em 11 de fevereiro de 2021, Jamie Chung e Oscar Wahlberg foram escalados para papéis recorrentes. Em 28 de junho de 2021, John Lithgow se juntou ao elenco para reprisar seu papel como Arthur Mitchell, o assassino da Trindade, em uma aparição especial. Em 13 de julho de 2021, foi anunciado que a personagem regular da série original, Jennifer Carpenter, iria reprisar seu papel como a irmã de Dexter Morgan, Debra, de alguma forma para a série limitada. Em 24 de agosto de 2021, foi relatado que Carpenter está confirmado para repetir seu papel como regular da série, aparecendo como a "iteração imaginária de Debra" de Dexter.

Filmagens
A produção começou em fevereiro de 2021, com a maior parte do show filmado em Shelburne Falls, Massachusetts, servindo como um substituto para Iron Lake. A filmagem externa teve que ser coordenada de acordo com o clima, já que os criadores queriam ter uma quantidade significativa de neve nas filmagens, incluindo um lago local congelado. As filmagens de interiores no New England Studios começaram por volta de julho de 2021 em um período de cinquenta dias. O desenvolvedor do programa, Clyde Phillips, disse que foram 119 dias de filmagem.

Recepção

Resposta crítica
O agregador de resenhas Rotten Tomatoes relatou uma taxa de aprovação de 72% com base em 47 resenhas, com uma classificação média de 7,10 / 10. O consenso dos críticos do site diz: "Ancorado pelo retrato ainda atraente de Michael C. Hall do personagem-título, Dexter: New Blood ajuda a restaurar um pouco do brilho perdido pelo contencioso final do show."  O Metacritic deu à série uma pontuação média ponderada de 61 de 100 com base em 29 análises críticas, indicando "análises geralmente favoráveis".

Avaliações

Referências

Ligações externas

Séries de televisão ambientadas em Nova Iorque (estado)
Programas do Showtime
Programas de televisão em língua inglesa
Dexter (série de televisão)
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2021

Dexter: New Blood


La maison du parti à Bonanjo est un bâtiment et un espace historique à Douala au Cameroun.

Histoire

Description
Le bâtiment se trouve dans le quartier chic de la ville. Il a été bâti par le président Ahmadou Ahidjo. Il sert d'espace de réception pour les activités et les manifestations du parti au pouvoir. Il comporte un grand bâtiment et une salle des fêtes et un très grand espace vert tout autour. La maison du parti est entourée de barrières et son accès est protégé. Il s'étend sur un peu moins de 2 hectares.

Événements

Spectacles
L'artiste Stromae s'y produit le 19 mai 2015.

Expositions
Lors de la CAN 2021, le lieu sert de cadre exposition d'objets culturels les différents peuples d'Afrique un lieu de rencontre et d'échange.

Notes et références

Culture à Douala

Maison du Parti à Bonanjo


An Pholidota camelostalix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Pholidota camelostalix in nahilalakip ha genus nga Pholidota, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. c. camelostalix
 P. c. vaginata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pholidota (Orchidaceae)

Pholidota camelostalix


Bern, (, , Romanşça: Berna, İtalyanca: Berna)
İsviçre'nin beşinci büyük şehri ve İsviçre Konfederasyonunun ve Bern kantonunun resmi başkentidir.
Bern şehrinin nüfusu 2020 yılı itibari ile 143.043'tür. Çevre yerleşim bölgeleri ile birlikte Bern nüfusu 419.000 kişiye ulaşır.

Bern'de yaşayanların çoğunluğu Almanca ya da daha özel olarak Bern Almancası konuşmaktadır.

Tarihçe

İsim
Bern şehrinin adına ilk olarak 1 Aralık 1208 tarihli bir belgede rastlanmıştır. Şehrin adının kaynağı bugüne kadar anlaşılmasa da, kısmen efsaneler kısmen yorumlamalar ile temellendirilmiş çeşitli açıklamalar bulunmaktadır.
 En bilinen efsane Justinger'in kroniğine dayanır. Konrad Justinger'in kroniğine göre Bern 1191'de "Berchthold V. von Zähringen" tarafından kurulmuştur. Şehrin kurulma hikâyesine göre kurduğu şehrin adını ilk avladığı hayvanın adını vermeyi karar vermişti. Bu hayvan bir ayı olmuştu ve ayının Almanca ismi olan "bär"dan dolayı şehrin ismi "Bern" olmuştu. Bär ile Bern arasında hiçbir linguistik bağlantı olmasa da, Bern şehrinin flamalarında ayı resminin kullanılması ile bir halk etimolojisi gelişmiştir.
 Daha ikna edici bir öneri ise "Lexikon der schweizerischen Gemeindenamen"de (İsviçre belediye isimleri ansiklopedisi) verilmektedir. Buna göre kentin adı Keltçe "berna" sözcüğünden gelmektedir. Bu sözcük eski İrlandaca "toprak", "kaya", ''yarık", "yırtık" gibi anlamlara gelmektedir ve belli bir toprak parçasını ya da Aare nehrinin bir tanımlamak için kullanılmış olmalıdır. Sözcük Gallo-Romanca konuşan topluluklar tarafından alınıp Almancaya ödünç verilmiş olmalıdır.

Kuruluş ve Orta Çağ
Şehrin olduğu bölgede La Téne kültüründen bu yana yerleşim görülür. Tiefenau bölgesinde bulunan MÖ. 3. yüzyıla ait yerleşim kanıtları bulunmuştur.MÖ. 2. yüzyılda tüm yarımadanın yerleşimlerle kaplandığı görülür. Jül Sezarın bahsettiği 12 Helvetik kabileden biri burada olmalıdır. Roma çağında MS. 165-211'e kadar Enge yarımadasında amfitiyatrosu ve kaplıcaları olan bir gallo-Roman "vicus" bulunuyordu.

Çok sayıda kazı alanı, erken Orta Çağ'da Bümpliz'de bir yerleşim bulunduğunu kanıtlamaktadır. Burada 7. yüzyıldan 9. yüzyıla kadar bir Mauritius kilisesi ve karolenj burgonyasından kalma ağaçtan bir tahkimatı olan bir kraliyet sarayı kalıntıları bulunmuştur.

Günümüzdeki şehir ise 12. yüzyılda yukarı Burgonya'da iktidarda olan Zähringer hanedanından V. Berthhold tarafından kurulmuştur.  14. yüzyıl kroniği Cronica de Berno kuruluş yılı olarak 1191 tarihini verir. Berthold'un varis bırakmadan ölmesi sonunda  Zähringer hanedanı sona erdi ve Bern, 1218'de bir altın berat ile özgür imparatorluk şehri yapıldı.

Eski İsviçre Federasyonu

Şehrin bağımsız bir şekilde büyümeye başlaması Habsburg ve Burgonya soylularının rahatsızlığına yol açtı ve 1339'da patlayan Laupen savaşında Bern, müttefiklerinin de yardımıyla önemli bir zafer kazandı. Üç orman kantonu arasında 1323'ten beri  geçerli olan ve 1341'de yenilenmiş olan birlik Eski İsviçre Federasyonu anlaşmasına Bern de 1353'te katıldı ve 1353 ile 1481 arasında federasyonun oluşum döneminin 8 kantonundan biri oldu.

Şehir, Aare nehrinin oluşturduğu yarımadanın batısına doğru gelişmeye devam etti. Zytglogge'nin bulunduğu yer ("Zeit glocke" yani saat çanı) 1191'den 1256'ya kadar olan genişlemeyi, Käfigturm'un olduğu yer ise 1345'e kadar olan genişlemeyi gösterir. Otuz Yıl Savaşları sırasında, tüm yarımadayı korumak amacıyla, büyük ve küçük "Schanze" adı verilen iki yeni tahkimat daha yapıldı.

1405'te meydana gelen büyük yangında, şehrin orijinal ahşap evleri tamamen kül olunca, yerlerine şu anda eski şehrin karakteristiği haline gelmiş olan yarı ahşap ve daha sonra da kumtaşından evler yapıldı. 14. yüzyılda Avrupa'yı vuran veba salgını dalgalarına rağmen, şehir büyümeye devam etti ve çevredeki kırsal bölgelerden yoğun bir göç aldı.

16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar
Şubat 1528'de Berchtold Haller'in başlattığı reform hareketi Bern yönetiminin de desteğini aldı. Bern, 1415'te Aargau'yu, 1536'da Vaud'u ve başka küçük bölgeleri işgal edip ele geçirdi ve böylece Alplerin kuzeyindeki en büyük şehir devleti oldu. Sınırları bugünkü Bern kantonu ve Vaud kantonunu büyük bölümünü içeriyordu. 1648 yılında yapılan ve Avrupa ulus devletlerinin büyük kısmının sınırlarının çizilmesini sağlayan Westfalya anlaşması sayesinden Bern de imparatorluktan bağımsızlığını kazanmayı başardı.

Orta Çağın oligarşik iktidar biçimi 18. yüzyıla kadar egemenliğini sürdürdü: 200 ile 299 arasındaki patriciden oluşan "Gross Rat" (büyük meclis) en büyük karar organı idi. Bu meclisin üyeleri içinden asıl yürütmeyi oluşturan "Klein Rat" (küçük meclis) seçilirdi. En üstte ise "Schultheiss" yer alırdı.

İklim

Demografi

31 Aralık 2019'da Belediye sınırları içindeki Bern şehir nüfusu, geçici oturanlar dahil, 143.278 kişidir. Belediye sınırları içinde Bern şehrinin nüfus sayımı verilerine göre tarihsel nüfus gelişmesi şu grafik ve tabloda özetlenmiştir:

Belediye sınırları içindeki Bern şehri nüfusunun değişik konuşma dilleri; bağlı oldukları din ile mezhep  ve İsviçreli olup olmadıkları itibarıyla sınıflandırılmasının tarihsel gelişmesi şu "Tarihî Nüfus Verileri" tablosunda incelenebilir:

Bölgeler ve semtler

Belediye sınırları içinde Bern şehri 6 bölgeye (Stadtteile) ve her bir bölgede çok sayıda semte (Quartiere) bölünmüştür: Şu liste bunları özetler:

Kültür

Sinema

Bern'de düzinelerce sinema bulunur. Sinemalarda genellikle filmler orijinal dillerinde (örneğin İngilizce) gösterilir ve altyazı olarak Almanca veya Fransızca filme eklenir. Çok az sayıda sinemada Almanca dublajlı filmler izlenebilir.

Tiyatro

 Bern Tiyatrosu
 Narrenpack Tiyatrosu Bern
 Schlachthaus Tiyatrosu
 Tojo Theater
 Effinger-Strasse Tiyatrosu
 Käfigturm Tiyatrosu

Müzeler

 Kunstmuseum (Güzel Sanatlar Müzesi)
 Zentrum Paul Klee. Paul Klee'nin hayatına ait belgeler ve eserleri sergilenir . Bu modern binanın mimarı Renzo Piano'dur.
 Art-Hall
 Doğal Tarih Müzesi(Natural History Museum)
 Alpine Museum
 Historisches Museum (Tarih Müzesi)
 Einstein House
 Posta Müzesi

Fuar, karnaval ve festivaller

 Zibelemärit (Soğan Pazarı) - her yıl Kasım ayının dördüncü pazartesi günü kurulan bir yıllık pazarı
 Berner Fasnacht - Karnaval
 BeJazz -  Yaz ve Kış Caz Festivali
 Sokak Çalgıcıları festivali
 Gurtenfestival - Gurten tepesinde müzik festivali
 Internationales Jazzfestival Bern
 SHNIT Enternasyonal Kısa Metrajli Film Festivali - Yıllık Ekimin birinci haftasında
 Taktlos-Festival

Yüksek eğitim

Bern Üniversitesi (Almanca: Üniversität Bern) 1834'te kurulmuştur. Bern kantonu tarafından finanse edilmekte ve yönetilmektedir. Belirli bir şehirden ayrı bir kampüsü olmayıp şehir içinde farklı binalarda eğitim vermektedir. Geniş akademik alanlarda kurs ve programları bulunmaktadır. Üniversitede 8 fakülte bulunmaktadır:
 Katolik ve Protestan Teolojisi
 Hukuk
 Ekonomik ve Sosyal Bilimler
 Tıp
 Fen
 Müzik
 Güzel Sanatlar
Üniversite bilimsel ve bilgisel araştırmaya önem vermekte ve 160 kadar araştırma "enstitüsü" bulunmaktadır.

Bern'de ayrıca yüksek eğitim için 1997'de kurulmuş olan Bern Uygulamalı Bilimler Üniversitesi (Berner Fachhöchschule) bulunmaktadır. Bu üniversite kurumuna 6 "okul" bağlıdır: Mühendislik ve Enformasyon Teknoloji Okulu; Mimarı, İnşaat ve Tahta Sanayi Mühendislik Okulu; İşletme, İdarecilik ve Sosyal Çalışma Okulu; Bern Güzel Sanatlar Üniversitesi; İsviçre Ziraat Koleji ve Magglingen Spor Koleji.

Ulaşım

Bern değişik otoyollar ile (A1, A12, A6) diğer şehirlere bağlanmıştır.

"İsviçre Federal Demiryolları (SBB-CFF-FFS)" tarafından işletilen "Bahnhof Bern (Bern Tren Gari)" şehri ülke içindeki ve Avrupa demiryolları sistemlerine bağlamaktadır. Bahnhof Bern Interlaken'den Berlin'e ICE ile ve Paris'e TVG ile ekpres hızlı trenleri için önemli bir istasyondur.

Bern'de bir havaalanı (Regionalflugplatz Bern-Belp) bulunmakta ve İsviçre, bazı Avrupa şehirlerine ve yaz mevsimlik tatil için uçuşlar yapılmaktadır.

"Bern S-bahn" banliyö tren sistemi, "Bern Tramvay Ağı" Sistemi, "Bern Troleybüs" sistemi ve otobüsler şehir içi kamu ulaşımında entegre bir şekilde  etkin olarak kullanılmaktadır. Ayrıca şehirde "Marzili" semtinden "Bundeshaus"'a giden "Marzilibahn" adı verilen kısa 106 metrelik bir füniküler sistemi bulunmaktadır.

Kardeş şehirler

Resimler

Ayrıca bakınız

 Bern (kanton)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bern şehrinin resmi sitesi
  "Wikivoyage" "Berne" maddesi
  DMOZ Open Directory Projesi "Bern" maddesi

Özgür imparatorluk şehirleri

Bern


Coleoptera veya Kın kanatlılar , Holometabola üsttakımına bağlı boyları 1 mm - 15 cm arası olan bir böcek takımıdır. Renk ve biçimleri farklılık gösterir. Ortak özellikleri, ön kısımlarının sert ve kalın kanat örtülerine dönüşmüş olmasıdır. Antenleri çeşitli şekildedir. Ağızları ısırıcı ve çiğneyicidir. Mağarada yaşayanlar hariç hepsinin gözü vardır.

Kın kanatlılar, zar gibi ince ve ön kanatlarından daha büyük olan arka kanatları ile uçarlar. Böcek uçmadığı zaman bu kanatlar katlanarak kanat örtülerinin altına saklanır. Kurtçukları yaşama biçimlerine göre çok çeşitli tiplerde olur. Örneğin, yırtıcılıkla geçinen, bu yüzden iyi gelişmiş ayakları olan ve serbest geçinen kurtçuklar olduğu gibi, gözsüz ve bacaksız olanları da vardır; bu türler bitkilerin içinde yaşarlar. Kın kanatlılar çeşitli besinlerle beslenirler. İçlerinde yırtıcı olan birçok tür de bulunmaktadır.

Sınıflandırma

Etimoloji
Latince Coleoptera adı, Yunanca κολεός (kın) ile πτερόν (kanat) sözlerinden gelir. Türkçe adı da bunun çevirisidir.

Taksonomi
Coleoptera takımına bağlı alttakımlar (2023):

 Adephaga - Schellenberg, 1806
 Archostemata -  Kolbe, 1908
 Myxophaga -  Crowson, 1955
 Polyphaga -  Emery, 1886

Dağılım ve habitat
Kın kanatlılar, kıtaların hepsinde, toprak üzerinde, toprak içinde, ikincil olarak sularda yaşayacak şekilde yayılım gösterirler. Bazıları gelişmelerinin bir kısmını suda yapar. Bazıları buzulların kıyılarına, mağaraların içine, kutuplardaki adalara ve en kurak çöllere kadar girmiştir. Ancak sürekli buz ve karla kaplıyerlerde ve açık denizlerde temsilcileri bulunmaz.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Holometabola
1758'de tanımlanan taksonlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kın kanatlılar


Carolina Miranda Olvera (Irapuato, Guanajuato ; 25 juin, 1990), plus connue sous le nom de Carolina Miranda, est une actrice et présentatrice mexicaine considérée comme l'une des plus belles actrices mexicaines actuelles. Elle est surtout connue pour son rôle de Vicenta Acero "La Coyote", dans la série Telemundo, Señora Aceroet Elisa Lazcano dans la série Netflix, Qui a tué Sara ?.

Carrière
En 2012, elle a fait ses débuts dans les telenovelas en participant à Los Rey, en tant que protagoniste juvénile jouant "Fina"<ref>De Los Rey à Ventaneando'''.  Azteca Uno. Consulté le 20 février 2019.</ref>.

En 2014, elle participe à Las Bravo, protagoniste jeune jouant Carmen Bravo.

En 2015, elle participe à l'émission de télé-réalité "La Isla" et fait partie de la pièce de théâtre de Vicente Leñero "La visita del Ángel" mise en scène par Raul Quintanilla.

En 2016, elle joue dans la troisième saison de Señora Acero en interprétant Vicenta Acero "La Coyote", marquant ainsi sa carrière aux Etats-Unis avec 3 saisons supplémentaires en 2017 et 2018.

En 2018, elle accueille différents événements dans le cadre des comédies musicales du Dolby Theatre.

En 2019, elle a joué dans Claramente, une sitcom pour Clarovideo.

En 2020, pendant la pandémie, elle réalise un podcast avec deux acteurs du casting de Señora Acero, le coyote Oka Ginner et Alex Oliva, Eso no es de Princesas, dont les épisodes sont diffusés le jeudi à 18h00, heure du Mexique, sur sa chaîne YouTube.

En 2021, elle a participé à la série Qui a tué Sara ? dans le rôle d'Elisa.

En Mai 2023, elle incarne Camila Roman, personnage principal de la série Netflix Faux Profil en 10 épisodes.

Filmographie
{|class="wikitable"
!Année
!Titre
!Caractère
|-
| rowspan="2" |2021
|Malverde: Le saint patron|Isabel Aguilar
|-
|Qui a tué Sara ?|Elisa Lazcano
|-
| rowspan="2" |2019
| Dani Who ?
|- |
|-
|Claramente
|Clara Díaz
|-
|2018
|Héritage
|Sofia
|-
|2016-2019
|Señora Acero, La Coyote
|Vicenta Acero / Vicenta Rigores
|-
|2016
|Un día cualquiera.
|Marilupe / Annette / Liliana
|-
|2014-2015
| Las Bravo
|Carmen Bravo Díaz
|-
|2012-2013
| Los Rey
|Delfina Rey Ortuña 'Fina'
|-
|}

Théâtre
2015 - La visite de l'ange ....'' Malu, réalisé par Raul Quintanilla

Prix et reconnaissances
Palmas de Oro pour la meilleure nouvelle actrice

Produ Award de la meilleure actrice

Prix Arlequín pour la création et le développement des personnages.

Microphone d'or de la meilleure actrice

Notes et références

Actrice mexicaine

Carolina Miranda


Geiersthal ist eine Ortschaft im Ortsteil Lichte der Stadt Neuhaus am Rennweg im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Geiersthal liegt nördlich von Lichte in einem Tal des Flüsschens Lichte umgeben von bewaldeten Hängen des Thüringer Waldes. Der Ortsteil ist von der Bundesstraße 281 vom Abzweig Wallendorfer Porzellan-Manufaktur auf einer Ortsverbindungsstraße zu erreichen. In dieser Richtung liegt auch die Talsperre Deesbach, eine Vorsperre zur Lichtetalsperre.

Geschichte
1421 wurde der Ort Geisersthal erstmals urkundlich erwähnt. In diesem Ort ist eine Zeichenschule für die Porzellanmaler eingerichtet. Auch eine Ferienanlage besteht. Bis 1918 gehörte der Ort zur Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Zum 1. Januar 2019 kam Geiersthal im Zuge der Eingemeindung von Lichte zur Stadt Neuhaus am Rennweg und wechselte damit vom Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in den Landkreis Sonneberg.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Neuhaus am Rennweg)
Ersterwähnung 1421
Gemeindeauflösung 1950
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)

Geiersthal (Neuhaus am Rennweg)


Fabian Delph (født 21. november 1989 i Bradford, England) er en engelsk fodboldspiller (midtbane/venstre back). Han spiller for Manchester City i den engelske Premier League.

Klubkarriere
Delph spillede ungdomsfodbold hos henholdsvis Bradford City og Leeds United, og blev i 2006 rykket op i Leeds' seniortrup. Han debuterede for klubbens førstehold 6. maj 2007 i en Championship-kamp mod Derby County.

Flere Premier League-klubber var i sommeren 2009 interesserede i at tilknytte Delph, der på daværende tidspunkt have tilspillet sig en vigtig rolle på Leeds-holdet. Han skiftede til Aston Villa for en pris på ca. 6 millioner britiske pund. Mindre end to uger senere debuterede han for klubben i den første kamp i Premier League 2009-10-sæsonen.

Delph spillede de følgende seks sæsoner for Aston Villa, og nåede mere end 100 ligakampe for klubben, hvor han tilspillede sig en vigtig rolle, og både i 2014 og 2015 blev kåret til Årets spiller i klubben. Herefter skiftede han til topholdet Manchester City for en pris på ca. 8 millioner britiske pund. Her blev han af manager Josep Guardiola i løbet af sæsonen 2017-18 omskolet fra sin tidligere rolle som midtbanespiller til venstre back.

Landshold
Efter i perioden 2008-09 at have spillet fire kampe for Englands U/21-landshold, blev Delph for første gang udtaget til A-landsholdet i 2014. Her debuterede han for holdet 3. september i et opgør mod Norge, og har (pr. maj 2018) spillet ni landskampe. Han blev for første gang udtaget til en stor slutrunde da han var med i truppen til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Leeds United F.C.
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Fodboldspillere fra Manchester City F.C.
Personer fra Bradford

Fabian Delph


La Base navale de Saipan (en anglais : Naval Base Saipan ou Naval Advance Base Saipan ou Naval Air Base Saipan) était une base navale de l'US Navy construite pendant la Seconde Guerre mondiale pour soutenir le théâtre de guerre de l'océan Pacifique et les nombreux navires de guerre et troupes combattantes. La base était sur l'île de Saipan dans l' U.S. Commonwealth des îles Mariannes du Nord.

Historique
La base faisait partie de la campagne d'île en île du Pacifique. La construction de la base a commencé après la fin de la bataille de Saipan le 9 juillet 1944, après la Campagne des îles Mariannes et Palaos.

L' de Saipan a été construite par les bataillons mobiles de génie militaire Seabee. La base relevait du . Saipan mesure 19 km de long et 8 km de large. Environ 70% de l'île était la culture de la canne à sucre au début de la construction de la base. Au début de la bataille de Saipan, la population de l'île comptait environ 30.000 soldats japonais et environ 20.000 civils japonais. La ville de Garapan était le centre administratif du district gouvernemental de Saipan.

La marine a utilisé 110 navires pour amener des troupes et du matériel à Saipan depuis Hawaï. La flotte de Saipan comprenait 37 navires de transport de troupes (APA et AP), 11 cargos (AKA et AK), 5 Landing Ship Dock (LSD), 47 Landing Ship Tank (LST) et 10 navires auxiliaires.

Après la guerre, Saipan devint une base de l'US Navy. En 1962, Saipan est devenu le siège des territoires sous tutelle des Nations unies des îles du Pacifique administrés par les États-Unis jusqu'en 1986 (Territoires sous tutelle des Nations unies).

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Base navale d'Espiritu Santo
 Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale

Base navale de l'océan Pacifique
Base de l'United States Navy
Installation militaire fermée de l'United States Navy

Base navale de Saipan


Gallinomero (Southern Pomo), naziv za južnu skupinu Pomo Indijanaca koji su izvorno živjeli uz rijeku Russian River u Kaliforniji. U širem smislu ime obuhvaća i Indijance s Dry Creeka i Cloverdalea koji su također govorili južnim pomo jezikom, i njihovi su najsjeverniji predstavnici.

Naziv Gallinomero dali su Španjolci Pomo Indijancima koji su živjeli u blizini Healdsburga i Santa Rose u okrugu Sonoma, od čega su oni u svom jeziku napravili Kainomero, a inače sami za sebe i svoj jezik, nisu imali naziva.

Politički nisu nikada bili ujedinjeni, a sela u kojima su živjeli su:
 Batiklechawi, na mjestu današnjeg Sebastopola, važno i možda glavno. Ime mu znači "where elderberries grow"
 Hiwalhmu  ("point at which two streams flow together village", "flowing down together"; odnosi se na House Creek i Wolf Creek),  Gualala River.
 Hukabetawi, blizu Santa Rosa
 Kalme, Russian River.
 Kubahmoi, Gualala River.
 Makahmo, rijeka Russian, na ušću Sulphur Creeka.
 Ossokowi, Russian River.
 Shamli, Gualala River.
 Shawako, na Dry Creeku, kod ušća Pina Creeka.
 Wilok, Santa Rosa Creek.
 Wotokkaton, blizu Healdsburga.

Izvori

Pomo
Indijanci, Kalifornija
Indijanska plemena

Gallinomero


Salohalli est un complexe sportif situé dans le quartier d'Anisi à Salo en Finlande.

Bâtiment
La Salohalli, a été conçue par Jukka Siren et sa construction s'est achevée en 1998.

Le batiment comprend une salle de sport de balle, une salle d'athlétisme, un boulodrome, ainsi qu'un restaurant.
La salle de sports de balle (futsal, basket-ball, handball, volley-ball, floorball et gymnastique)mesure 52 mètres x 32 mètres et à une superficie totale de 1 664 mètres carrés. Sa hauteur libre est de 12,5 mètres.

La tribune offre 1612 places assises et 800 chaises supplémentaires sont disponibles pour le rez-de-chaussée.

La Salohalli est utilisée principalement pour le sport, mais des événements musicaux y sont aussi organisés.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Bâtiment à Salo
Équipement sportif à Salo

Salohalli


"I Need You Tonight" é o segundo single lançado do álbum de estreia do grupo Junior M.A.F.I.A., Conspiracy (1995). A versão do álbum conta com vocais de Faith Evans no refrão, ao passo que na versão lançada como single, a cantora Aaliyah assume o refrão.

Antecedentes
A faixa foi produzida por DJ Clark Kent e contém samples de "I Wonder If I Take You Home" de Lisa Lisa and Cult Jam e "Remind Me" de Patrice Rushen.

Clipe
No videoclipe, os membros e Aaliyah estão numa festa de piscina na casa de Kim enquanto ela viaja para a Colômbia para negociar com um lorde das drogas. O ator Thomas Mikal Ford da sitcom Martin também aparece no clipe.

Recepção
Apesar de "I Need You Tonight" não ter obtido o mesmo sucesso que os outros dois singles do álbum, a canção chegou a se tornar um pequeno hit em três paradas diferentes da Billboard.

Tabelas musicais

Referências

Canções gravadas por Aaliyah
Canções gravadas por Junior M.A.F.I.A.
Canções gravadas por Lil' Kim
Singles de 1995
Canções de hip hop
Canções compostas por Lil' Kim
Aaliyah

I Need You Tonight (canção de Junior M.A.F.I.A.)


بي إس بي جو ، هو جهاز ألعاب فيديو محمول ومستحسن من بلاي ستيشن بورتبل.

وصلة خارجية
 Official PSP website - UK, US

مراجع

بلاي ستيشن بورتبل

بي إس بي جو


Diego Causero (Moimacco, Friuli-Venezia Giulia, Itália, 13 de janeiro de 1940) é um arcebispo católico romano e diplomata emérito da Santa Sé.

Diego Causero estudou depois de sua formação teológica no Seminário do Arcebispo da Arquidiocese de Udine de 1959 a 1964 teologia católica na Pontifícia Universidade Gregoriana de Roma. Foi ordenado sacerdote em 7 de abril de 1963 por Giuseppe Zaffonato, Arcebispo de Udine. De 1964 a 1966 completou o doutorado em liturgia no Instituto de Liturgia do Anselmianum em Roma. Ele foi inicialmente ativo no cuidado pastoral e espiritual no seminário em Udine. De 1969 a 1973 trabalhou para a Pontifícia Academia. Graduou-se em Direito Canônico pela Pontifícia Universidade Lateranense de Roma. Em 1973 ingressou no serviço diplomático da Santa Sé. Em 5 de setembro de 1974, o Papa Paulo VI o premiou com o título honorário de capelão de Sua Santidade (Monsenhor). Causero trabalhou nas Nunciaturas Apostólicas para a Nigéria (1973-1976), Espanha (1976-1980), Síria (1980-1984) e Austrália (1984-1987), entre outros. De 1988 a 1991 foi representante da Santa Sé nas Nações Unidas em Genebra. Em 1991 estabeleceu a nunciatura em Tirana, Albânia.

O Papa João Paulo II o nomeou bispo titular de Meta em 15 de dezembro de 1992 e o nomeou núncio apostólico no Chade, e logo depois na República Centro-Africana e na República do Congo. Em 6 de janeiro de 1993, o próprio Papa João Paulo II doou sua ordenação episcopal; Os co-consagradores foram os Arcebispos da Cúria Giovanni Battista Re e Justin Francis Rigali. Em 1995, entregou a nunciatura da República do Congo a Luigi Pezzuto e, em 1999, passou a nunciatura da República Centro-Africana a Joseph Chennoth. Em 31 de março de 1999, foi nomeado Núncio Apostólico na Síria pelo Papa João Paulo II.

Em 24 de fevereiro de 2001, o Papa João Paulo II o nomeou arcebispo titular de Gradum. Em 10 de janeiro de 2004 foi nomeado núncio na República Tcheca.

Papa Bento XVI nomeou-o em 28 de maio de 2011 Núncio Apostólico para a Suíça e Liechtenstein com sede oficial em Berna; ele sucedeu o arcebispo Francesco Canalini no cargo. Seu mandato terminou em 5 de setembro de 2015 com a nomeação de Thomas Gullickson como seu sucessor.

O arcebispo Causero fala italiano, francês, inglês, alemão e espanhol.

Ver também

Núncios apostólicos na Suíça
Alunos da Pontifícia Academia Eclesiástica

Diego Causero


NGC 133 es un pequeño cúmulo abierto visible que se encuentra en la constelación de Casiopea.

Su posición es fácilmente localizable, medio grado al NNW de la estrella κ Cassiopeiae, menos fácil es individualizar  el cúmulo, el cual está formado por un puñado de estrellas, la más luminosa de las cuales casi no supera la magnitud 9. Los límites del objeto no son fácilmente identificables; se presenta de hecho como un ligero amasijo de astros diminutos, dispuestos en forma de Y invertida. Es parte de un grupo de cúmulos abiertos, que incluyen a NGC 146 y el muy disperso King 14.

Bibliografía
Catálogo NGC/IC online
Tirion, Rappaport, Lovi, Uranometria 2000.0, William-Bell inc. ISBN 0-943396-14-X

Enlaces externos

NGC 133
NGC 133
Constelación de Casiopea

NGC 133


Lista episoadelor din Blood Lad cuprinde episoadele din anime-ul Blood Lad, care îl are în rolul principal pe Staz, un vampir obsedat de lumea oamenilor, și pe Fuyumi, o fată umană care a fost omorâtă și transformată într-o fantomă după ce s-a rătăcit în lumea demonilor. Staz îi promite lui Fuyumi că o va ajuta să-și recapete umanitatea prin a o aduce înapoi la viață, asta însemnând că are ocazia să viziteze lumea umană.

Episoade

Blood Lad

Această listă cuprinde episoadele din anime-ul Blood Lad.

1. E un schelet acum

2. Înapoi acasă, dar nu chiar

3. O aveai în tot acest timp

4. Către Lumea Demonilor, Acropolis

5. Obiectiv: Demon Neidentificat

6. Aia e prietenie

7. Liz, pentru prima dată

8. Numărul 2 e o comoară

9. Păcatele Ochelaristului

10. Eroul Întunecat apare

OVA

Blood Lad OVA

Această listă cuprinde OVA, OVA-urile fiind episoade care arată un trecut al unui personaj sau o întâmplare nearătată în episoade.

1. Eu nu sunt o pisică

Blood Lad

Lista episoadelor din Blood Lad


Longitudinal  is a geometric term of location which may refer to:
 Longitude
 Line of longitude, also called a meridian
 Longitudinal engine, an internal combustion engine in which the crankshaft is oriented along the long axis of the vehicle, front to back
 Longitudinal mode, a particular standing wave pattern of a resonant cavity formed by waves confined in the cavity
 Longitudinal redundancy check, in telecommunication, a form of redundancy check that is applied independently to each of a parallel group of bit streams.
 Longitudinal study, a research study that involves repeated observations of the same items over long periods of time — often many decades
 Longitudinal voltage, in telecommunication, a voltage induced or appearing along the length of a transmission medium
 Longitudinal wave, a wave with oscillations or vibrations along or parallel to their direction of travel
 Longitudinal/longitudinally are also anatomical terms of location.

See also
 Latitudinal
 Longitude
 Longitudinal axis (disambiguation)
 Transversality (disambiguation)

Longitudinal


විවෘත පද්ධති අන්තර් සබැඳුම් (Open System Interconnection) ලෙස අරුත් ගැන්විය හැකි මෙය අන්තර්ජාතික ප්‍රමිතිකරන ආයතනය(International Organization for Standerization (ISO)) විසින් 1984 දී, එක් ජාලක සංරචකයක (networking component) සිට තවත් සංරචකයකට තොරතුරු හුවමාරු වන ආකාරය දැක්වීමට ඉදිරිපත් කරන ලද ආකෘතියකි. ජාලගත මෘදුකාංගයක තොරතුරක් ඇතුලු කරන අවස්ථාවේ සිට එය විද්‍යුත් සංඥාවක් බවට පරිවර්ථනය වීම දක්වා ක්‍රියාවලිය ස්ථර (layer) 7ක් මගින් මෙහි විස්ථර කර ඇති නමුත් TCP/IP, IPX වැනි ජාලක ප්‍රොටොකෝල්ස් (network protocol) වලට හොඳින් අනුගත නොවීම නිසා දැනට මෙය බහුලව භාවිතා කරනුයේ ඉගැන්වීම් කටයුතු වලට සහ ජාල වල ගැටලු නිරාකරණය කර ගැනීම සඳහාය. මෙලෙස ජාලයක (network) සිදු වන සංනිවේදන ක්‍රියාවලිය සරල කොටස් 7 කට බෙදා වෙන් කිරීම මගින් OSI ආයතනය බලාපොරොත්තු වූයේ ජාලකරණ ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ පුද්ගලයන්ට ජාලයේ උපාංග අතර දත්ත හුවමාරු වීම සහ පාලනය වීම පිලිබඳව හොඳ අවබෝධයක් ලබාදීම සහ නව ජාලකරණ තාක්ෂණ සහ සම්මුතීන් ඇති වීමට මග හසර පෑදීමයි.

ඉතිහාසය

OSI ආකෘතියේ ස්ථර

1 වෙනි ස්ථරය -- භෞතික ස්ථරය
භෞතික ස්ථරය අවම ස්ථරය වේ. මෙම ස්තරය මඟින් භෞතික සම්බන්ධතා සක්‍රිය කිරීමට හෝ අක්‍රිය කිරීමට, ඒවා නඩත්තු කිරීමට සහ ඒවාට ඉහළින් බිටු මාරු කිරීමට යාන්ත්‍රික, විද්‍යුත් සහ වෙනත් ක්‍රියාකාරී මෙවලම් සපයයි. උදාහරණයක් ලෙස මේවා විද්‍යුත් සං, දෘශ්‍ය සං  (ආලෝක මාර්ගෝපදේශ, ලේසර්), විද්‍යුත් චුම්භක තරංග (රැහැන් රහිත ජාල) හෝ ශබ්දය විය හැකිය. මේ සඳහා භාවිතා කරන ක්‍රම සම්ප්‍රේෂණ ක්‍රම ලෙස හැඳින්වේ. භෞතික ස්ථරයට පවරා ඇති උපාංග සහ ජාල සංරචක, උදාහරණයක් ලෙස, ජාල කේබලය සඳහා ඇන්ටෙනාව සහ ඇම්ප්ලිෆයර්, ප්ලග් සහ සොකට්, රිපීටර්, හබ්, සම්ප්‍රේෂකය, ටී-කෑල්ල සහ අවසන් කරන ප්‍රතිරෝධකය (ටර්මිනේටර්) වේ.

බිට් හුවමාරු ස්ථරයේ, රැහැන් රහිත හෝ රැහැන් රහිත සම්ප්‍රේෂණ සම්බන්ධකයක් මත ඩිජිටල් බිට් හුවමාරුව සිදු කෙරේ. ස්ථිතික බහුකාර්ය හෝ ගතික බහුකාර්ය මගින් සම්ප්‍රේෂණ මාධ්‍යයක් මෙම ස්ථරයේ බෙදා ගත හැකිය. ඇතැම් සම්ප්‍රේෂණ මාධ්‍යවල පිරිවිතරයන්ට අමතරව (උදා: තඹ කේබල්, ෆයිබර් ඔප්ටික් කේබල්, බල ජාලකය) සහ ප්ලග් සම්බන්ධතා නිර්වචනය කිරීමට අමතරව මේ සඳහා තවත් අංග අවශ්‍ය වේ.

ඊට අමතරව, තනි බිට් සම්ප්‍රේෂණය කළ යුතු ආකාරය මෙම මට්ටමින් විසඳිය යුතුය: පරිගණක ජාල වලදී තොරතුරු සම්ප්‍රේෂණය වන්නේ බිට් හෝ සංකේත අනුපිළිවෙලෙනි. තඹ කේබල් සහ ගුවන්විදුලි සම්ප්‍රේෂණයේදී, මොඩියුලේටඩ්, අධි-සංඛ්‍යාත, විද්‍යුත් චුම්භක තරංග යනු තොරතුරු වාහකයන් වන අතර, ෆයිබර් ඔප්ටික් වල නිශ්චිත තරංග ආයාමයක හෝ වැඩි ගණනක ආලෝක තරංග වේ. මොඩියුලේෂන් මත පදනම්ව, තොරතුරු වාහකයන්ට ශුන්‍යය සහ එකක් සඳහා ප්‍රාන්ත දෙකක් උපකල්පනය කළ හැකිවා පමණක් නොව තවත් බොහෝ දේ කළ හැකිය. එබැවින් එක් එක් වර්ගයේ සම්ප්‍රේෂණය සඳහා කේතීකරණයක් අර්ථ දැක්විය යුතුය. මෙය සිදු කරනු ලබන්නේ ජාලයක භෞතික ස්ථරයේ පිරිවිතරයේ උපකාරයෙනි.

2 වෙනි ස්ථරය -- දත්ත සම්බන්ධක ස්ථරය
දත්ත සම්බන්ධක ස්තරයේ කර්තව්‍යය වන්නේ විශ්වාසනීය බව සහතික කිරීමයි, එනම් බොහෝ දුරට දෝෂ රහිත, සම්ප්‍රේෂණය සහ සම්ප්‍රේෂණ මාධ්‍යයට ප්‍රවේශය නියාමනය කිරීම ය. මෙය සිදු කරනුයේ බිට් දත්ත ප්‍රවාහය කොටස් වලට බෙදීමෙනි - රාමු ලෙසද හැඳින්වේ - සහ නාලිකා කේතීකරණයේ කොටසක් ලෙස චෙක්සම් එකතු කිරීම. මේ ආකාරයෙන්, වැරදි කුට්ටි ලබන්නාට හඳුනාගත හැකි අතර ඉවතලන හෝ නිවැරදි කළ හැකිය; කෙසේ වෙතත්, මෙම ස්තරය ඉවතලන කුට්ටි සඳහා අලුත් ඉල්ලීමක් ලබා නොදේ.

"දත්ත ප්‍රවාහ පාලනයක්" මඟින් ග්‍රාහකයෙකුට අනෙක් පැත්තට වාරණ යැවිය හැකි වේගය ගතිකව පාලනය කිරීමට හැකි වේ. අන්තර්ජාතික ඉංජිනේරු සංවිධානයක් වන IEEE, දේශීය ජාල සඳහා සම්ප්‍රේෂණ මාධ්‍යයකට තරඟකාරී ප්‍රවේශය නියාමනය කිරීමේ අවශ්‍යතාව දුටුවේය.

IEEE ට අනුව, 2 වන ස්ථරය උප ස්ථර දෙකකට බෙදා ඇත: LLC (තාර්කික සම්බන්ධක පාලනය, 2 වන ස්ථරය) සහ MAC (මාධ්‍ය ප්‍රවේශ පාලනය, 2 වන ස්ථරය). OSI ස්ථර වල පැරණි අර්ථ දැක්වීමක දී, 2 වන ස්ථරයේ බොහෝ මාධ්‍ය ප්‍රවේශ පාලන සංරචක අඩංගු නොවේ; මෙම කාර්යයන් එහි ඉහළ OSI ස්ථර විසින් භාර ගත යුතුය.

3 වෙනි ස්ථරය -- ජාලකරණ ස්ථරය
ජාල ස්ථරය (පැකට් මට්ටම හෝ ජාල ස්තරය ලෙසද හැඳින්වේ) රේඛීය-නැඹුරු සේවාවන් සම්බන්ධයෙන් සම්බන්ධතා මාරු කිරීම සහ දත්ත පැකට් ඉදිරියට යැවීම සහ පැකට්-නැඹුරු සේවාවන්හි තදබදය වළක්වා ගැනීම සහතික කරයි [4]. අවස්ථා දෙකේදීම, දත්ත සම්ප්‍රේෂණය සමස්ත සන්නිවේදන ජාලය හරහා ගමන් කරන අතර ජාල නෝඩ් අතර මාර්ග සෙවීම (මාර්ගගත කිරීම) ඇතුළත් වේ. යවන්නා සහ ගමනාන්තය අතර communication ජු සන්නිවේදනයක් සැමවිටම කළ නොහැකි බැවින්, මඟදී ඇති නෝඩ් මගින් පැකට් ඉදිරිපත් කළ යුතුය. ඉදිරියට යැවූ පැකට් ඉහළ ස්ථර කරා ළඟා නොවන නමුත් නව අතරමැදි ගමනාන්තයක් ලබා දී ඊළඟ නෝඩයට යවනු ලැබේ. ජාල ස්ථරයේ වැදගත්ම කාර්යයන් අතර හරස් ජාල ලිපින සැපයීම, මාර්ගගත කිරීම හෝ රවුටින් වගු තැනීම හා යාවත්කාලීන කිරීම සහ දත්ත පැකට් ඛණ්ඩනය කිරීම ඇතුළත් වේ. නමුත් යම් සේවාවක ගුණාත්මකභාවය පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීම සහ සහතික කිරීම ද ජාල ස්ථරයේ ප්‍රේෂණයට අයත් වේ. අන්තර්ජාල කෙටුම්පතට අමතරව, එන්එස්ඒපී ලිපින ද මෙම ස්ථරයට අයත් වේ. සන්නිවේදන ජාලයකට විවිධ සම්ප්‍රේෂණ මාධ්‍ය සහ ප්‍රොටෝකෝල සහිත උප ජාල කිහිපයකින් සමන්විත විය හැකි බැවින්, මෙම ස්ථරයේ උප ජාල අතර ඉදිරියට යැවීමට අවශ්‍ය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ කාර්යයන් ද අඩංගු වේ.

4 වෙනි ස්ථරය -- ප්‍රවාහන ස්ථරය
ප්‍රවාහන ස්ථරයේ කාර්යයන් (අවසානය සිට අවසානය දක්වා පාලනය, ප්‍රවාහන පාලනය) දත්ත ප්‍රවාහය ඛණ්ඩනය කිරීම, තදබදය වළක්වා ගැනීම සහ දෝෂ රහිත සම්ප්‍රේෂණය සහතික කිරීම [5] ඇතුළත් වේ.

දත්ත ඛණ්ඩය යනු සේවා දත්ත ඒකකයකි, එය සිව්වන ස්ථරයේ (ප්‍රවාහන ස්ථරයේ) දත්ත සංයුක්ත කිරීම සඳහා භාවිතා කරයි. එය 4 වන ස්ථරයේ පාලන තොරතුරු අඩංගු ප්‍රොටොකෝල් අංග වලින් සමන්විත වේ. දත්ත අංශයට 4 වන ස්ථරයේ ලිපිනය ලිපිනය ලෙස පවරා ඇත, එනම් වරාය. දත්ත කොටස දත්ත පැකට්ටුවක 3 වන ස්ථරයේ කොටා ඇත.

සන්නිවේදන ජාලයේ ගුණාංග සැලකිල්ලට නොගත යුතු වන පරිදි ප්‍රවාහන ස්ථරය 5 සිට 7 දක්වා ඒකාකාර ප්‍රවේශයක් සහිත යෙදුම්-නැඹුරු ස්ථර ලබා දෙයි.

5 වෙනි ස්ථරය -- සැසි ස්ථරය
5 වන ස්ථරය (තාර්කික සම්බන්ධතා පාලනය කිරීම, ඉංග්‍රීසි සැසි ස්ථරය; සැසි ස්ථරය [6], සන්නිවේදන ස්ථරය [7], සන්නිවේදන පාලන ස්ථරය [8]) පද්ධති දෙකක් අතර ක්‍රියාවලි සන්නිවේදනය සහතික කරයි. වෙනත් දේ අතර, ආර්පීසී (දුරස්ථ ක්‍රියා පටිපාටිය ඇමතුම) ප්‍රොටෝකෝලය මෙහි සොයාගත හැකිය. සැසිවාරයේ බිඳවැටීම් හා ඒ හා සමාන ගැටළු සමඟ කටයුතු කිරීම සඳහා සංවිධානාත්මක හා සමමුහුර්ත දත්ත හුවමාරුවක් සඳහා සැසි ස්තරය සේවා සපයයි. මෙම අරමුණු සඳහා, නැවත ආරම්භ කිරීමේ ස්ථාන, ඊනියා චෙක්පොයින්ට්ස් හඳුන්වා දී ඇති අතර, සම්ප්‍රේෂණය ආරම්භයේ සිටම නැවත ආරම්භ කිරීමකින් තොරව ප්‍රවාහන සම්බන්ධතාවයක් අසමත් වීමෙන් පසු සැසිය නැවත සමමුහුර්ත කළ හැකිය.

6 වෙනි ස්ථරය -- සමර්පන ස්ථරය
ඉදිරිපත් කිරීමේ ස්තරය මඟින් දත්ත මත පදනම් වූ නිරූපණය (උදා: ASCII, EBCDIC) ස්වාධීන ස්වරූපයක් බවට පරිවර්තනය කරන අතර එමඟින් විවිධ පද්ධති අතර කෘතිමව නිවැරදි දත්ත හුවමාරුව සක්‍රීය කරයි. දත්ත සම්පීඩනය සහ සංකේතනය වැනි කාර්යයන් 6 වන ස්ථරයට අයත් වේ. එක් පද්ධතියක යෙදුම් ස්ථරයෙන් යවන ලද දත්ත වෙනත් පද්ධතියක යෙදුම් ස්ථරයට කියවිය හැකි බව ඉදිරිපත් කිරීමේ ස්තරය සහතික කරයි. අවශ්‍ය නම්, පද්ධති දෙකටම තේරුම් ගත හැකි දත්ත ආකෘතියක් භාවිතා කරමින් ඉදිරිපත් කිරීමේ ස්තරය විවිධ දත්ත ආකෘති අතර පරිවර්තකයෙකු ලෙස ක්‍රියා කරයි, ඒඑස්එන් 1 (සාරාංශ සින්ටැක්ස් අංකනය).

7 වෙනි ස්ථරය -- යෙදුම් ස්ථර
සේවා, යෙදුම් සහ ජාල කළමනාකරණය. යෙදුම් ස්තරය යෙදුම් සඳහා කාර්යයන් සපයයි. මෙම ස්තරය පහළ ස්ථර වලට සම්බන්ධතාවය තහවුරු කරයි. දත්ත ආදානය සහ ප්‍රතිදානය ද මෙම මට්ටමින් සිදු වේ. යෙදුම් ඒවා ස්ථරයට අයත් නොවේ.

OSI ආකෘතිය


Katedrala Gospe Fatimske neogotička je katolička katedrala u kazahstanskoj Karagandi i stolna crkva Karagandinske biskupije. Građena je od 2003. do 2012., kada je i posvećena i ustoličena za biskupijsku prvostolnicu. Izgrađena je dobrovoljnim prilozima iz cijeloga svijeta (u iznosu preko šest milijuna eura), osobito iz katoličkih vjerničkih zajednica bivših komunističkih država i Njemačke (zaslugom biskupa Athanasiusa Schneidera), a prema nacrtu arhitekta Vladimira Sergejeva. Svojim posvećenjem zamijenila je dotadašnju manju prvostolnicu, Katedralu sv. Josipa, također smještenu u Karagandi.

Orgulje je od 2005. do 2010. gradila tvrtka Pflügerin iz austrijskog Feldkircha. Katedralne orgulje jedine su koncertne orgulje u cijelom Kazahstanu. Imaju 32 registra, dva manuala i pedal, a trakture su mehaničke. Katedralni zvonik visok je 42, s križem 51, dok širina katedrale iznosi gotovo 31 m.

U katedrali je pokopan Władysław Bukowiński, dugogodišnji svećenik u Karagandi.

Izvori

Katoličke katedrale
Građevine u Kazahstanu
Katoličanstvo u Kazahstanu

Karagandinska katedrala


El Tranvía de Cracovia es un sistema de trenes ligeros que opera en la ciudad de Cracovia, Polonia. Se inició en el año 1882. Actualmente hay 25 líneas ordinarias y 2 complementarias, con una longitud total de 85,5 kilómetros, incluyendo un aumento de 1,4 kilómetros (0,87 millas) de un nuevo túnel, con dos paradas de metro.

Actualidad
Los cambios de gobierno y la economía han causado el abandono a los planes de construcción de un metro totalmente subterráneo en la ciudad. En 1994, las nuevas autoridades decidieron no continuar con la construcción de la línea de metro en favor de un tranvía más rápido, connformado por trenes ligeros. La primera línea fue aceptado para conectar Krowodrza Górka en el norte, con Kurdwanów en el sur de la ciudad, y utilizar el túnel existente bajo la estación de tren. La primera etapa de la construcción del túnel del tranvía se llevó a cabo entre 1996 y 1999, de la estación de tren de Rondo Mogilskie. Al mismo tiempo, el operador de red de tranvías, MPK de Cracovia inició un proceso de sustitución de vehículos Konstal, antiguos y poco fiables. En 1989 comenzó a comprar vehículos de segunda mano T4 con remolques B4 de Nuremberg, y más tarde - GT6. En 1999, se las arregló para comprar las primeras doce unidades del Bombardier NGT6.

En 1999, se llevó a cabo la extensión de la red por primera vez desde 1984. Las vías llegaron al distrito Kurdwanów, formando la primera parte de la red de tren ligero de Cracovia. Las autoridades locales iniciaron un amplio programa de modernización de la infraestructura del tren ligero. Entre 2000 y 2010, casi una cuarta parte de la red sufrió una reconstrucción general. En 2006 y 2007, el distrito Dworzec Towarowy se conectó con una red existente a través de un nuevo enlace en la calle Pawia y la longitud total de la red llegó a 84 kilómetros (52 millas). El 11 de diciembre de 2008, los 1,4 kilómetros de largo de un nuevo túnel subterráneo se inauguraron finalmente después de 34 años de construcción. Al día siguiente, la primera línea de metro ligero (línea 50) comenzó a operar.

Futuro
El tranvía metropolitano es la principal forma de transporte público en Cracovia, siendo eficazmente complementada por la de autobuses. Muchas extensiones de red están planeadas en el futuro. En 2010 terminó la construcción de la línea a Male Plaszow (líneas 11 y 20) y otra para Ruczaj, al sudoeste de la ciudad, donde se encuentra un nuevo campus universitario, estaba prevista para comenzar en 2010 o 2011, aunque las obras se han visto retrasadas, con lo que serán terminadas durante 2012 . Otras vías existentes van a ser actualizadas y remodeladas con las normas del metro ligero de Cracovia.

Referencias

Transporte de Cracovia
Cracovia

Tranvía de Cracovia


Schiphorst Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 8,15 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 590 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans Burmeister tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-sandesneben.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Schiphorst


Başağaç, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Umerik olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 140 km, Durağan ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Başağaç, Durağan