සාපේක්ෂතා වාදය () යනු ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් හඳුන්වාදුන් භෞතික විද්‍යාව හා බැඳි න්‍යායකි. සාපේක්ෂතා න්‍යායට ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් පිළිවෙලින් 1905 දී සහ 1915 දී ඉදිරිපත් කෙරුණු සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය සහ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය යන සිද්ධාන්ත දෙක ඇතුළත් ය.

20 වෙනි ශතවර්ෂයේ දී සෛද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාව සහ තාරකා විද්‍යාව යන ක්ෂේත්‍ර වල විප්ලවීය වෙනසක් සිදු කිරීමට සාපේක්ෂතාවාදයට හැකි විය. සාපේක්ෂතාවාදය මගින් චතුර්මාන කාල අවකාශය, සමකාලිකතා සාපේක්ෂතාව, ප්‍රගතික සහ ගුරුත්වජ කාල විස්තාරණය, සහ දිගෙහි සංකෝචනය වැනි සංකල්ප ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය. භෞතික විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේදී, මූලික අංශු සහ ඒවායේ මූලික අන්තර්ක්‍රියා ගැන දැනුම වැඩි දියුණු කිරීමට සාපේක්ෂතාවාදය උපකාරී වූ අතර න්‍යෂ්ටික යුගයට මග පාදන ලදී. සාපේක්ෂතාවාදය භාවිතයෙන් නියුට්‍රෝන තාරකා, කළු කුහර සහ ගුරුත්වාකර්ෂණ තරංග වැනි තාරකා විද්‍යාත්මක සංසිද්ධීන් පුරෝකථනය කිරීමට හැකියාව ලැබිණි.

මූලාරම්භය සහ වැදගත්කම

විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ ඉතිහාසය
විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදය මුලින්ම යෝජනා කළේ ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් 1905 සැප්තැම්බර් 26 දින ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පත්‍රිකාවක "චලනය වන ශරීරවල විද්‍යුත් ගතික විද්‍යාව" යන මාතෘකාව යටතේ ය. නිව්ටෝනියානු යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ මැක්ස්වෙල්ගේ විද්‍යුත් චුම්භක සමීකරණ සහ පර්යේෂණාත්මකව මයිකල්සන්-මොර්ලි ප්‍රතිඵලය. (සහ පසුකාලීන සමාන අත්හදා බැලීම්) පෙන්නුම් කළේ ඓතිහාසිකව උපකල්පනය කරන ලද ආලෝකවාහක ඊතරය නොපවතින බවයි. මෙය අයින්ස්ටයින්ගේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ වර්ධනයට හේතු වූ අතර, සියලු චලිතයන් සහ විශේෂයෙන්ම ආලෝකයට ආසන්න වේගයකින් (සාපේක්ෂතාවාදී ප්‍රවේග ලෙස හඳුන්වන) තත්වයන් හැසිරවීමට යාන්ත්‍ර විද්‍යාව නිවැරදි කරයි. ගුරුත්වාකර්ෂණ සහ ක්වොන්ටම් ආචරණ නොසැලකිලිමත් වන විට ඕනෑම වේගයකින් චලනය වන වඩාත් නිවැරදි ආකෘතිය විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය බව අද ඔප්පු වී ඇත. එසේ වුවද, නිව්ටෝනියානු ආකෘතිය තවමත් අඩු ප්‍රවේගවලදී (ආලෝකයේ වේගයට සාපේක්ෂව) සරල හා නිවැරදි ආසන්න අගයක් ලෙස වලංගු වේ, උදාහරණයක් ලෙස, පෘථිවියේ එදිනෙදා චලනයන්.

විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයට පර්යේෂණාත්මකව තහවුරු කර ඇති පුළුල් පරාසයක ප්‍රතිවිපාක ඇත.ඒවාට සමගාමීත්වයේ සාපේක්ෂතාව, දිග හැකිලීම, කාල ප්‍රසාරණය, සාපේක්ෂතා ප්‍රවේග එකතු කිරීමේ සූත්‍රය, සාපේක්ෂතාවාදී ඩොප්ලර් ආචරණය, සාපේක්ෂතාවාදී ස්කන්ධය, විශ්ව වේග සීමාවක්, ස්කන්ධ-ශක්ති සමානාත්මතාවය, හේතුකාරකත්වයේ වේගය සහ තෝමස් පූර්වගාමීත්වය ඇතුළත් වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, එය නිරපේක්ෂ විශ්වීය කාලයක් පිළිබඳ සාම්ප්‍රදායික සංකල්පය සමුද්දේශ රාමුව සහ අවකාශීය පිහිටීම මත රඳා පවතින කාලය පිළිබඳ සංකල්පය සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇත. සිදුවීම් දෙකක් අතර වෙනස් නොවන කාල පරතරයක් වෙනුවට, වෙනස් නොවන අවකාශ කාල පරතරයක් ඇත. භෞතික විද්‍යාවේ අනෙකුත් නියමයන් සමඟ ඒකාබද්ධව, විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ උපකල්පන දෙක ස්කන්ධ සහ ශක්තියේ සමානාත්මතාවය පුරෝකථනය කරයි, {\displaystyle E=mc^{2}}E = mc^2, එහිදී {\ displaystyle c}c යනු රික්තයක ආලෝකයේ වේගයයි. විදුලිය හා චුම්භකත්වයේ සංසිද්ධි සම්බන්ධ වන ආකාරය ද එය පැහැදිලි කරයි.විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ නිර්වචන ලක්ෂණයක් වන්නේ නිව්ටෝනියානු යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ ගැලීලියානු පරිවර්තන ලොරෙන්ට්ස් පරිවර්තන සමඟ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමයි. කාලය සහ අවකාශය එකිනෙක වෙන් වෙන්ව නිර්වචනය කළ නොහැක (කලින් සිතූ පරිදි). ඒ වෙනුවට, අවකාශය සහ කාලය "අවකාශ කාලය" ලෙසින් හැඳින්වෙන තනි සන්තතියකට බැඳී ඇත. එක් නිරීක්ෂකයෙකුට එකවර සිදුවන සිදුවීම් තවත් කෙනෙකුට විවිධ කාලවලදී සිදු විය හැක.

වසර කිහිපයකට පසු අයින්ස්ටයින් ගුරුත්වාකර්ෂණය ඇතුළත් කිරීම සඳහා වක්‍ර අවකාශ කාලයක් හඳුන්වා දුන් සාමාන්‍ය සාපේක්‍ෂතාවාදය වර්ධනය කරන තුරු "විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය" යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය භාවිතා නොකළේය. සමහර විට භාවිතා කරන පරිවර්තනයක් "සීමිත සාපේක්ෂතාවාදය"; "විශේෂ" යනු සැබවින්ම "විශේෂ අවස්ථාව" යන්නයි. න්‍යාය 1907 දී අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සම්පූර්ණ විය.

න්‍යාය "විශේෂිත" වන්නේ එය අභ්‍යවකාශ කාලය "පැතලි" වන විශේෂ අවස්ථාවකදී පමණක් වන අතර, එනම් අවකාශ කාලයේ වක්‍රය (ශක්ති ගම්‍යතා ආතන්‍යයේ ප්‍රතිඵලයක් සහ ගුරුත්වාකර්ෂණය නියෝජනය කරන) නොසැලකිය හැකි අවස්ථාවන්හිදී පමණක් අදාළ වේ. ගුරුත්වාකර්ෂණය නිවැරදිව ඇතුළත් කිරීම සඳහා අයින්ස්ටයින් විසින් 1915 දී සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය සකස් කරන ලදී. සමහර ඓතිහාසික විස්තර වලට පටහැනිව විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය ත්වරණයට මෙන්ම ත්වරණය කරන සමුද්දේශ රාමු වලටද ඉඩ සලසයි.

ගැලීලියානු සාපේක්‍ෂතාවාදය අඩු වේගයන් සඳහා වලංගු වන විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදයේ ආසන්න කිරීමක් ලෙස දැන් පිළිගෙන ඇති ආකාරයටම, විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදය දුර්වල ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්ෂේත්‍ර සඳහා වලංගු වන සාමාන්‍ය සාපේක්‍ෂතාවාදයේ ආසන්න කිරීමක් ලෙස සැලකේ, එනම් ප්‍රමාණවත් තරම් කුඩා පරිමාණයකින් (උදා. උදම් බලවේග නොසැලකිය හැකිය) සහ නිදහස් වැටීමේ තත්වයන් තුළ. කෙසේ වෙතත්, සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය, අවකාශ කාලයේ ජ්‍යාමිතික වක්‍රය ලෙස ගුරුත්වාකර්ෂණ බලපෑම් නිරූපණය කිරීම සඳහා යුක්ලීඩීය නොවන ජ්‍යාමිතිය ඇතුළත් කරයි. විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය මින්කොව්ස්කි අවකාශය ලෙස හඳුන්වන පැතලි අවකාශ කාලයට සීමා වේ. විශ්වය ව්‍යාජ-රීමානියානු බහුවිධයක් ලෙස ආකෘතිගත කළ හැකි තාක් කල්, මෙම වක්‍ර අවකාශ කාලය තුළ එක් එක් ලක්ෂ්‍යයේ ප්‍රමාණවත් තරම් කුඩා අසල්වැසි ප්‍රදේශයක් සඳහා විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයට අනුකූල වන Lorentz-අනවශ්‍ය රාමුවක් අර්ථ දැක්විය හැක.

ගැලීලියෝ ගැලීලි දැනටමත් නිරපේක්ෂ සහ හොඳින් නිර්වචනය කරන ලද විවේකයක් නොමැති බව (වරප්‍රසාදිත සමුද්දේශ රාමු නොමැත), එය දැන් ගැලීලියෝගේ සාපේක්ෂතා මූලධර්මය ලෙස හැඳින්වේ. අයින්ස්ටයින් මෙම මූලධර්මය දිගු කළ අතර එය ආලෝකයේ නියත වේගය සඳහා හේතු විය,එය මයිකල්සන්-මෝර්ලි අත්හදා බැලීමේදී නිරීක්ෂණය කරන ලද සංසිද්ධියකි. එය යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ සහ විද්‍යුත් ගති විද්‍යාවේ නීති දෙකම ඇතුළුව භෞතික විද්‍යාවේ සියලුම නීති සඳහා පවතින බව ද ඔහු උපකල්පනය කළේය.

විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයට සම්ප්‍රදායික "උපදේශන දෙකක්" ප්‍රවේශය
යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ හෝ විද්‍යුත් ගති විද්‍යාවේ (එවකට) දන්නා නීතිවල නිශ්චිත වලංගුභාවය කුමක් වුවත්, අයින්ස්ටයින් වඩාත් සහතික වූ බව පෙනෙන මූලික ප්‍රස්තුත දෙකක් හඳුනා ගත්තේය. මෙම ප්‍රස්තුතයන් වූයේ රික්තයක ආලෝකයේ වේගයේ අස්ථායීතාවය සහ අවස්ථිති පද්ධතිය තෝරා ගැනීමෙන් භෞතික නීතිවල (විශේෂයෙන් ආලෝකයේ වේගයේ ස්ථාවරත්වය) ස්වාධීනත්වයයි. 1905 දී විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ ඔහුගේ මූලික ඉදිරිපත් කිරීමේදී ඔහු මෙම උපකල්පන ප්‍රකාශ කළේ:

 සාපේක්ෂතාවාදයේ මූලධර්මය - භෞතික පද්ධතිවල තත්වයන් වෙනස් වන නීති බලපාන්නේ නැත, මෙම රාජ්‍ය වෙනස්කම් එකිනෙකට සාපේක්ෂව ඒකාකාර පරිවර්තන චලිතයේ පද්ධති දෙකෙන් එකක් හෝ වෙනත් එකක් වෙත යොමු කළත්.
 වෙනස් නොවන ආලෝක වේගයේ මූලධර්මය - "... ආලෝකය සෑම විටම හිස් අවකාශයේ ප්‍රචාරණය වේ නිශ්චිත ප්‍රවේගය [වේගය] c එය විමෝචක ශරීරයේ චලිත තත්ත්වයෙන් ස්වායත්ත වේ" .ඒ යනු, රික්තයේ ඇති ආලෝකය ආලෝක ප්‍රභවයේ චලිත තත්ත්වය කුමක් වුවත් අවම වශයෙන් එක් අවස්ථිති ඛණ්ඩාංක පද්ධතියක ("ස්ථාවර පද්ධතිය") c (ස්ථාවර නියතයක්, දිශාවෙන් ස්වාධීන) සමඟ ප්‍රචාරණය වේ.

ආලෝකයේ වේගයේ ස්ථාවරත්වය මැක්ස්වෙල්ගේ විද්‍යුත් චුම්භක න්‍යාය [උපුටා දැක්වීම අවශ්‍ය] සහ ලුමිනිෆරස් ඊතර් සඳහා සාක්ෂි නොමැතිකම මගින් පෙලඹී ඇත. මයිකල්සන්-මෝර්ලි අත්හදා බැලීමේ ශූන්‍ය ප්‍රතිඵලය අයින්ස්ටයින්ට කෙතරම් බලපෑමක් ඇති කළේද යන්න පිළිබඳ පරස්පර සාක්ෂි තිබේ.කෙසේ වෙතත්, මයිකල්සන්-මෝර්ලි අත්හදා බැලීමේ ශුන්‍ය ප්‍රතිඵලය ආලෝකයේ වේගයේ ස්ථාවරත්වය පිළිබඳ සංකල්පය පුළුල්ව පැතිරී ශීඝ්‍ර ලෙස පිළිගැනීමට උපකාර විය.විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ ව්‍යුත්පන්නය මෙම පැහැදිලි උපකල්පන දෙක මත පමණක් නොව, අභ්‍යවකාශයේ සමස්ථානික සහ සමජාතීයතාවය සහ ඒවායේ අතීත ඉතිහාසයෙන් මිණුම් දඬු සහ ඔරලෝසු වල ස්වාධීනත්වය ඇතුළුව නිශ්ශබ්ද උපකල්පන කිහිපයක් (භෞතික විද්‍යාවේ සෑම න්‍යායකම පාහේ සෑදී ඇත) මත ද රඳා පවතී. [පි 6]

1905 දී අයින්ස්ටයින් විසින් විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ මුල් ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසුව, විවිධ විකල්ප ව්‍යුත්පන්නයන් තුළ විවිධ උපකල්පන මාලාවන් යෝජනා කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් පොදු උපකල්පන කට්ටලය අයින්ස්ටයින් ඔහුගේ මුල් පත්‍රිකාවේ භාවිතා කළ ඒවා වේ. පසුව අයින්ස්ටයින් විසින් සිදු කරන ලද සාපේක්ෂතා මූලධර්මය පිළිබඳ වඩාත් ගණිතමය ප්‍රකාශයක් වන අතර එය ඉහත සඳහන් නොකළ සරලත්වය පිළිබඳ සංකල්පය හඳුන්වා දෙයි:

සාපේක්ෂතාවාදයේ විශේෂ මූලධර්මය: K ඛණ්ඩාංක පද්ධතියක් තෝරා ගන්නේ නම්, එයට සාපේක්ෂව භෞතික නීති ඒවායේ සරලම ආකාරයෙන් හොඳින් පවතිනු ඇත, එම නීති K′ වෙනත් ඕනෑම ඛණ්ඩාංක පද්ධතියකට සාපේක්ෂව යහපත් වේ k වෙත.

Henri Poincaré විසින් Lorentz පරිවර්තන ඔහුගේ Poincaré සමමිතික පරිවර්තන සමූහයේ උප කුලකයක් බව ඔප්පු කරමින් සාපේක්ෂතා න්‍යාය සඳහා ගණිතමය රාමුව සැපයීය. අයින්ස්ටයින් පසුව මෙම පරිවර්තනයන් ඔහුගේ ප්‍රත්‍යක්ෂ වලින් ලබා ගත්තේය.

අයින්ස්ටයින්ගේ බොහෝ ලිපි ලේඛන මෙම මූලධර්ම දෙක මත පදනම්ව Lorentz පරිවර්තනයේ ව්‍යුත්පන්නයන් ඉදිරිපත් කරයි.

සාපේක්ෂතාවාදයේ මූලධර්මය

සමුද්දේශ රාමු සහ සාපේක්ෂ චලිතය
සමුද්දේශ රාමු සාපේක්ෂතාවාදයේ තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. මෙහි භාවිතා කර ඇති සමුද්දේශ රාමුව යන්න අභ්‍යවකාශයේ නිරීක්ෂණ ඉදිරිදර්ශනයක් වන අතර එය චලිතයේ (ත්වරණය) කිසිදු වෙනසක් සිදු නොවන අතර, එයින් අවකාශීය අක්ෂ 3ක් (එසේ නම්, විවේකයේදී හෝ නියත ප්‍රවේගය) ඔස්සේ ස්ථානයක් මැනිය හැක. මීට අමතරව, සමුද්දේශ රාමුවකට 'ඔරලෝසුවක්' (ඒකාකාරී ආවර්තිතා සහිත ඕනෑම සමුද්දේශ උපාංගයක්) භාවිතයෙන් සිදුවීම්වල කාලය මැනීමේ හැකියාව ඇත.

සිදුවීමක් යනු සමුද්දේශ රාමුවකට සාපේක්ෂව අභ්‍යවකාශයේ තනි අද්විතීය මොහොතක් සහ ස්ථානයක් පැවරිය හැකි සිදුවීමකි: එය අවකාශ කාලයේ "ලක්ෂ්‍යයක්" වේ. සමුද්දේශ රාමුව නොතකා සාපේක්ෂතාවාදයේ දී ආලෝකයේ වේගය නියත බැවින්, ආලෝකයේ ස්පන්දන මගින් දුර මැනීමට සහ සිදුවීමෙන් පසු ඔරලෝසුව වෙත ළඟා වීමට කාලය ගත වුවද, ඔරලෝසුවට සිදුවීම් සිදු වූ වේලාවන් වෙත ආපසු යොමු කිරීමට ආලෝකයේ ස්පන්දන භාවිතා කළ හැකිය. සිදුවී ඇත.

උදාහරණයක් ලෙස, රතිඤ්ඤා පිපිරවීම "සිදුවීමක්" ලෙස සැලකිය හැකිය. අපට සිදුවීමක් එහි අවකාශ කාල ඛණ්ඩාංක හතරකින් සම්පූර්ණයෙන්ම සඳහන් කළ හැක: සිදුවීමේ වේලාව සහ එහි ත්‍රිමාන අවකාශීය පිහිටීම යොමු ලක්ෂ්‍යයක් නිර්වචනය කරයි. අපි මෙම සමුද්දේශ රාමුව S ලෙස හඳුන්වමු.

සාපේක්ෂතා න්‍යායේ දී, අපට බොහෝ විට අවශ්‍ය වන්නේ සිදුවීමක ඛණ්ඩාංක විවිධ සමුද්දේශ රාමු වලින් ගණනය කිරීමට ය. විවිධ රාමු වලින් සාදන ලද මිනුම් සම්බන්ධ කරන සමීකරණ පරිවර්තන සමීකරණ ලෙස හැඳින්වේ.

සම්මත වින්යාසය

විවිධ සමුද්දේශ රාමු තුළ නිරීක්ෂකයින් විසින් මනිනු ලබන අවකාශ කාල ඛණ්ඩාංක එකිනෙක හා සසඳන ආකාරය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට, සම්මත වින්‍යාසය තුළ රාමු සහිත සරල සැකසුමකින් වැඩ කිරීම ප්‍රයෝජනවත් වේ. මෙය ගණිතය සරල කිරීමට ඉඩ සලසයි. එළඹෙන නිගමනවල සාමාන්‍යභාවය නැතිවීමකින් තොරව. රූපය 2-1 හි, ගැලීලියානු සමුද්දේශ රාමු දෙකක් (එනම්, සම්ප්‍රදායික 3-අවකාශ රාමු) සාපේක්ෂ චලිතයෙන් ප්‍රදර්ශනය කෙරේ. S රාමුව O පළමු නිරීක්ෂකයෙකුට අයත් වන අතර රාමුව S′ ("S ප්‍රයිම්" හෝ "S dash" ලෙස උච්චාරණය කෙරේ) දෙවන නිරීක්ෂක O ට අයත් වේ.

 S රාමුවේ x, y, z අක්ෂ S′ රාමුවේ අදාළ ප්‍රාථමික අක්ෂවලට සමාන්තරව දිශානත වේ.
 රාමු S′ සරල බව සඳහා තනි දිශාවකට ගමන් කරයි: S රාමුවේ මනින ලද නියත ප්‍රවේගයක් සහිත v රාමුවේ x-දිශාව.
 රාමු S සඳහා t = 0 සහ රාමුව S සඳහා t′ = 0 යන විට S සහ S′ රාමු වල මූලාරම්භය සමපාත වේ.

සාපේක්ෂතාවාදයේ නිරපේක්ෂ සමුද්දේශ රාමුවක් නොමැති බැවින්, වෙනත් සමුද්දේශ රාමුවකට අදාළව සියල්ල චලනය විය හැකි බැවින්, 'චලනය' යන සංකල්පය දැඩි ලෙස නොපවතී. ඒ වෙනුවට, එකම දිශාවකට එකම වේගයකින් චලනය වන ඕනෑම රාමු දෙකක් චලනය වන බව කියනු ලැබේ. එම නිසා, S සහ S′ සංකෝචනය නොවේ.

නිරපේක්ෂ සමුද්දේශ රාමුවක් නොමැතිකම
එක් එක් අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුව තුළ භෞතික නීති එකම ස්වරූපයක් ඇති බව පවසන සාපේක්ෂතාවාදයේ මූලධර්මය ගැලීලියෝ දක්වා දිවෙන අතර එය නිව්ටෝනීය භෞතික විද්‍යාවට ඇතුළත් විය. කෙසේ වෙතත්, 19 වන ශතවර්ෂයේ අගභාගයේදී, විද්‍යුත් චුම්භක තරංගවල පැවැත්ම සමහර භෞතික විද්‍යාඥයින් විසින් විශ්වය ඔවුන් විසින් හඳුන්වනු ලබන "ඊතර්" නම් ද්‍රව්‍යයකින් පුරවා ඇති බවට යෝජනා කිරීමට හේතු විය, ඔවුන් අනුමාන කළේ, මෙම තරංග හෝ කම්පන මාධ්‍ය ලෙස ක්‍රියා කරන බවයි. ප්‍රචාරණය (බොහෝ පැතිවලින් වාතය හරහා ශබ්දය ප්‍රචාරණය වන ආකාරයට සමාන). ඊතර් යනු සියලු වේගයන් මැනිය හැකි නිරපේක්ෂ සමුද්දේශ රාමුවක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, පෘථිවියට හෝ වෙනත් ස්ථාවර යොමු ලක්ෂ්‍යයකට සාපේක්ෂව ස්ථාවර සහ චලනය නොවන ලෙස සැලකිය හැකිය. ඊතර් විද්‍යුත් චුම්භක තරංගවලට ආධාර කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් ප්‍රත්‍යාස්ථ විය යුතු අතර, එම තරංගවලට ද්‍රව්‍ය සමඟ අන්තර් ක්‍රියා කළ හැකි වුවද, ඒ හරහා ගමන් කරන සිරුරුවලට කිසිදු ප්‍රතිරෝධයක් ලබා නොදේ (එහි එක් ගුණාංගයක් වූයේ එය විද්‍යුත් චුම්භක තරංග ප්‍රචාරණය කිරීමට ඉඩ දීමයි). 1887 දී Michelson-Morley අත්හදා බැලීම ඇතුළු විවිධ පරීක්ෂණවල ප්‍රතිඵල (පසුව වඩාත් නිවැරදි හා නව්‍ය අත්හදා බැලීම් මගින් තහවුරු කරන ලදී), ඊතර් නොපවතින බව පෙන්වීමෙන් විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ න්‍යාය වෙත යොමු විය. අයින්ස්ටයින්ගේ විසඳුම වූයේ ඊතර් සහ නිරපේක්ෂ විවේක තත්ත්වය පිළිබඳ සංකල්පය ඉවත දැමීමයි. සාපේක්ෂතාවාදයේ දී, ඒකාකාර චලිතයකින් චලනය වන ඕනෑම සමුද්දේශ රාමුවක් භෞතික විද්‍යාවේ එකම නියමයන් නිරීක්ෂණය කරයි. විශේෂයෙන්ම, විවිධ (නමුත් නියත) ප්‍රවේගවලින් චලනය වන බහු පද්ධති මගින් මනින විට පවා රික්තයේ ආලෝකයේ වේගය සෑම විටම c ලෙස මනිනු ලැබේ.

දෙවන උපකල්පනය නොමැතිව සාපේක්ෂතාවාදය
 ආලෝකයේ ප්‍රවේගයේ නියතතාව උපකල්පනය නොකර සාපේක්ෂතාවාදයේ මූලධර්මයෙන් පමණක් (එනම්, අවකාශයේ සමස්ථානිකය සහ විශේෂ සාපේක්ෂතා මූලධර්මය මගින් ගම්‍ය වන සමමිතිය භාවිතා කරමින්) අවස්ථිති රාමු අතර අවකාශ කාල පරිවර්තන යුක්ලීඩීය, ගැලීලියන් බව පෙන්විය හැක. , හෝ Lorentzian. Lorentzian නඩුවේදී, කෙනෙකුට පසුව සාපේක්ෂතාවාදී විරාම සංරක්ෂණය සහ යම් සීමිත සීමාකාරී වේගයක් ලබා ගත හැක. මෙම වේගය රික්තය තුළ ආලෝකයේ වේගය බව අත්හදා බැලීම් යෝජනා කරයි

විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ අත්‍යාවශ්‍ය හරය ලෙස ලොරෙන්ට්ස් වෙනස් වීම
ප්‍රධාන ලිපිය: Lorentz පරිවර්තනය

විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය සඳහා විකල්ප ප්රවේශයන්
අයින්ස්ටයින් ලොරෙන්ට්ස් විචල්‍යතාවයේ ව්‍යුත්පන්නය (විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ අත්‍යාවශ්‍ය හරය) පදනම් වූයේ සාපේක්‍ෂතාවාදය සහ සැහැල්ලු වේග විචලනය යන මූලික මූලධර්ම දෙක මත පමණි. (ඔහු ලිව්ව)විශේෂ සාපේක්ෂ න්‍යාය සඳහා වන තීක්ෂ්ණ බුද්ධිය මෙයයි: ඛණ්ඩාංක සහ සිදුවීම් කාල පරිවර්ථනය සඳහා නව වර්ගයක ("ලෝරෙන්ට්ස් පරිවර්තනය") සම්බන්ධතා උපකල්පනය කරන්නේ නම්, උපකල්පන සාපේක්ෂතාවාදය සහ සැහැල්ලු වේග විචලනය අනුකූල වේ ... විශ්වීය මූලධර්මය විශේෂ සාපේක්‍ෂතාවාදයේ න්‍යාය අනුප්‍රාප්තියෙහි අන්තර්ගත වේ: Lorentz පරිවර්තන සම්බන්ධයෙන් භෞතික විද්‍යාවේ නියමයන් වෙනස් නොවේ (එක් අවස්ථිති පද්ධතියක සිට වෙනත් ඕනෑම අත්තනෝමතික ලෙස තෝරාගත් අවස්ථිති පද්ධතියකට සංක්‍රමණය වීම සඳහා). මෙය ස්වභාවික නීති සඳහා සීමා කිරීමේ මූලධර්මයකිමේ අනුව විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ බොහෝ නවීන ප්‍රතිකාර එය විශ්වීය ලොරෙන්ට්ස් සහජීවනයේ තනි උපකල්පනය මත පදනම් වේ, නැතහොත්, ඊට සමානව, මින්කොව්ස්කි අවකාශකාලයේ තනි උපකල්පනය මත පදනම් වේ.

විශ්වීය Lorentz covariance ව්‍යුත්පන්න මූලධර්මයක් ලෙස සලකනවා වෙනුවට, මෙම ලිපිය එය විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ මූලික උපකල්පනය ලෙස සලකයි. විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය සඳහා සම්ප්‍රදායික ද්වි-ස්ථිතික ප්‍රවේශය අසංඛ්‍යාත විද්‍යාල පෙළපොත් සහ ජනප්‍රිය ඉදිරිපත් කිරීම් වල ඉදිරිපත් කෙරේ. මින්කොව්ස්කි අභ්‍යවකාශ කාලය පිළිබඳ තනි උපකල්පනයෙන් ආරම්භ වන පෙළපොත් අතර ටේලර් සහ වීලර්සහ කැලහාන් විසින් රචිත ඒවා ඇතුළත් වේ.[22] විකිපීඩියා ලිපි Spacetime සහ Minkowski රූප සටහන අනුගමනය කරන ප්‍රවේශය ද මෙයයි.

Lorentz පරිවර්තනය සහ එහි ප්රතිලෝම
 S පද්ධතියේ අවකාශීය ඛණ්ඩාංක (t, x, y, z) සහ (t′, x′, y′, z′) සමුද්දේශ රාමුවක එම රාමුවට සාපේක්ෂව v වේගයකින් චලනය වන සිදුවීමක් නිර්වචනය කරන්න, S′ . එවිට Lorentz පරිවර්තනය මෙම ඛණ්ඩාංක පහත ආකාරයෙන් සම්බන්ධ වන බව සඳහන් කරයි

හී

Lorentz සාධකය වන අතර c යනු රික්තයේ ආලෝකයේ වේගය වන අතර S ට සාපේක්ෂව S′ හි ප්‍රවේගය v x අක්ෂයට සමාන්තර වේ. සරල බව සඳහා, y සහ z ඛණ්ඩාංක බලපාන්නේ නැත; x සහ t ඛණ්ඩාංක පමණක් පරිවර්තනය වේ. මෙම Lorentz පරිවර්තන රේඛීය සිතියම්කරණ එක් පරාමිති සමූහයක් සාදයි, එම පරාමිතිය වේගවත් බව ලෙස හැඳින්වේ.
ප්‍රාථමික නොවන ඛණ්ඩාංක සඳහා ඉහත පරිවර්තන සමීකරණ හතර විසඳීම ප්‍රතිලෝම Lorentz පරිවර්තනය ලබා දෙයි

මෙම ප්‍රතිලෝම Lorentz පරිවර්තනය ප්‍රාථමිකයේ සිට ප්‍රාථමික පද්ධතියට Lorentz පරිවර්තනය සමග සමපාත වන පරිදි බලාත්මක කිරීම, ප්‍රාථමික රාමුවේ මනින ලද පරිදි ප්‍රාථමික නොවන රාමුව v′ = −v ප්‍රවේගය සමඟ චලනය වන බව පෙන්වයි.

x අක්ෂය ගැන විශේෂ දෙයක් නැත. පරිවර්තනය y- හෝ z-අක්ෂයට හෝ ඇත්ත වශයෙන්ම චලනයට සමාන්තරව ඕනෑම දිශාවකට (γ සාධකය මගින් විකෘති කරන ලද) සහ ලම්බකව යෙදිය හැක; විස්තර සඳහා Lorentz පරිවර්තනය යන ලිපිය බලන්න.

Lorentz පරිවර්තන යටතේ වෙනස් වන ප්‍රමාණය Lorentz පරිමාණයක් ලෙස හැඳින්වේ.

Lorentz පරිවර්තනය සහ එහි ප්‍රතිලෝමය ඛණ්ඩාංක වෙනස්කම් අනුව ලිවීමේදී, එක් සිදුවීමකට ඛණ්ඩාංක (x1, t1) සහ (x′1, t′1) ඇත, තවත් සිදුවීමක ඛණ්ඩාංක (x2, t2) සහ (x′2, t) ඇත. ′2), සහ වෙනස්කම් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත.

සාපේක්ෂතාවාදය
ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යා‍ව
භෞතික විද්‍යාව

සාපේක්ෂතාවාදය


الرائد التونسي هي التسمية الأولى لأقدم جريدة تونسية صدر عددها الأول في 4 محرم 1277 هـ/23 يوليو 1860. وهي مستمرة الصدور إلى الوقت الحاضر تحت تسمية الرائد الرسمي للجمهورية التونسية.

وكانت جريدة «الرّائد التونسي» تشمل على جزء رسمي من المنشورات وجزء ثقافي شعبي عام، وكان أول قرار اتخذته سلطات الاحتلال في شهر جويلية 1881 (بعد شهرين من معاهدة الاحتلال) هو اقتصار الجريدة على الجانب الرسمي فقط، وأصبحت تسمى «الرائد الرسمي» واستمر هذا القرار إلى اليوم،

صحف تونسية

الرائد التونسي (صحيفة)


Bergamo (Lombardca: Bèrghem), kuzeybatı İtalya'nın Lombardiya bölgesinde bulunan, aynı adı taşıyan Bergamo ili merkezi olan bir şehirdir. 2018 itibarıyla nüfusu 121.200 kişidir.

Şehir, Lombardiya bölgesinin merkezi olan Milano'nun 40 km kuzeydoğusundadır.

Şehrin denizden yüksekliği 249 metredir. Şehir eski "Città Alta" adlı "yukarı şehir" ile "Città Bassa" adlı modern "aşağı şehir" olarak ayrılmıştır. Şehrin iki kısmı arasında füniküler bağlantı da bulunur. "Città Alta (Yukarı şehir)" 16. yüzyılda yapılan 5 km uzunlukta şehri çeviren ve San Agostino, San Lorenzo, San Giacomo ve Sant'Alessandro adlı dört kapısı bulunan şehir surları ile çevrilidir.

Nüfus gelişimi

Bergamo'nun belediye sınırları içindeki nüfusu 2018 itibarıyla 121.200 kişidir. 19. yüzyıl ve 20. yüzyılda Bergamo'nun belediye sınırları içindeki nüfusunun gelişmesi şu gösterimde görülebilir:

Kişi

Görülebilecek turistik yerler

Bergamo eski "Città Alta" adlı yukarı şehir ile "Città Bassa" adlı modern aşağı şehir olarak ayrılmıştır.

Città Alta'da görülebilecek yerler

Yukarı şehir Venedik Cumhuriyeti tarafından yaptırılan surlar içinde bulunmaktadır. Bu bölgede ikametgâhlara çok büyük talep olduğu için ev ve daire fiyatları İtalya ortalamasının çok üzerindedir. Città Alta'da şu turistik görülebilecek yerler vardır:

Cittadella (İç Kale): Milano Dükleri Visconti'ler tarafından 14. yüzyıl ortalarında yapılmıştır.
Rocca (Şato): Yapımına 1311'de başlanmıştır. Sant'Eufemia adlı tepenin üzerindedir. Yapıma başlatan Castelbarco'lu bir papazdır ama sonra Milano dükü Azzone Visconti tarafından bitirilmiştir. Yanında daha geniş bir kale bulunmaktaydı ama günümüzde sadece Venedikliler tarafından yapılan büyük kule kalmıştır.
Mura Veneziane (Venedikliler surları): 6.200 metre uzunlukta şehrin çevresini kuşatırlar.
Piazza Vecchia (Eski meydan)
Palazzo della Ragione: 12. yüzyılda yapılmış ve 16. yüzyıl sonlarında mimar "Pietro Isabello" tasarımına göre tekrar yapılmıştır. Cephesinde süslü pencereler üzerinde Venedik Devlet sembolü olan San Marco aslanı bulunmaktadır. İç avluda 18. yüzyıldan kalma bir güneş saati vardır. Tarihsel bağımsız Bergamo komününün idare merkezidir. Sonradan Belediye Sarayı ve günümüzde il hükûmet sarayıdır.
Palazzo Nuovo (Biblioteca Angelo Mai) (Kütüphane) 17. yüzyıl başlarında mimar "Vincenzo Scamozzi" tasarımına göre büyük bir kısmı bitirilmiş ancak tamamlanması ancak 1926'da olmuştur. in the early
 Dinsel binalar:
Santa Maria Maggiore Basilikası: 7. yüzyılda yapılmış olan bir kilise yerine 1137'de yapılmaya başlanmış ve yapım 15. yüzyıla kadar devam etmiştir. Bu binadan sadece dışında Romenesk mimari usullu şekli kalmıştır ve 16. ve 17. yüzyıllarda içerisi büyük yenileştirmeye uğramıştır. Kubbesindeki resimler ünlü Venedikli ressam Giovanni Battista Tiepolo tarafından hazırlanmıştır. 19. yüzyıl ünlü opera bestecisi Gaetano Donizetti'nin mezarı bu kilise içindedir.
Cappella Colleoni: Santa Maria Maggiore Basilikası'na bağlı bir şapeldir. Rönesans mimarı üslubunun güzel bir örneğidir. 15. yüzyılda çok ünlü paralı asker birliği komutanı olan Bartolomeo Colleoni'nin süslü lathi bu şapel içinde bulunur.
Battistero (Vaftizhane): 1340'ta yapılmış sekiz köşeli bir bina.
Bergamo Katedrali: İlk yapımı 17.yy ama sonradan ekler yapılmıştır.
San Michele al Pozzo Bianco: Yapımı 12. yüzyıl. Bu kilise 12.-16. yüzyıl dönemine ait çok değerli dinsel fresko tablolar ihtiva eder.
Museo Civico Archeologico (Şehir Arkeoloji Müzesi): Cittadella binası içinde bulunur.
Museo di Scienze Naturalı Enrico Caffi (Doga bilimleri müzesi). 'Cittadella binası içinde bulunur.Orto Botanico di Bergamo "Lorenzo Rota: Bergamo şehri botanik bahçesi.
Günümüzde Città Alta ve civarı Parco dei Colli di Bergamo (Bergamo Tepesi Parkı) adı verilen bir park içinde bulunmaktadır.

 Città Bassa'da görülebilecek yerler

Aşağı şehir Bergamo'nun modern merkezidir. Borghi : 19. yüzyılda eski Bergamo'yu diğer Lombardiya şehirlerine bağlayan ana yol üzerine "Borghi" adı verilen asıl ve zenginler için konak ikametgâhlar yapılmıştır. Bunlar arasında oilgi çekebilecekler şunlardır:
 Borgo Palazzo: Brescıa'ya giden yol üzerinde
 Borgo San Leonardo: Milano yolu üzerinde.
 Borgo Santa Caterina:"Valle Seriana" yolu üzerinde
 Via 20 Settembre : Merkezde ana alışveriş ve pazar caddesi
 19. yüzyıl sonuna kadar kamu sektörü binaları: "Adalet Sarayı", kiliseler ve manastırlar.
 19. yüzyıl sonuna kadar dönemde şehir semtleri: "Santa Lucia", "Borgo Santa Caterina", "Monterosso", "Conca Fiorita", "Borgo Palazzo", Celadına, Loreto, "San Tomaso", "Campagnola", "Grumellina", "San Paolo Apostolo"
 20. yüzyıl ikinci yarısında kurulan ve gelişen semtler: "Longuelo", "Colognola", "Malpensata", "Boccaleone", "Redona", "Valtesse"Città Bassada bulunan artistik önemi bulunan yerler şunlardır:Accademia Carrara Resim Galerisi : Carrara Güzel Sanatlar Akademisi resim galerisi. Günümüzde bu galeri binası restore edilmektedir.GAMEC - Galleria d'Arte Moderna e Contemporanea (Modern Güzel Sanatlar Galerisi)''

Komşu komünler

Bergamo komünü şu komünlerle sınır komşusudur: Azzano San Paolo, Curno, Gorle, Lallio, Mozzo, Orio al Serio, Paladina, Ponteranica, Seriate, Sorisole, Stezzano, Torre Boldone, Treviolo, Valbrembo

Kardeş şehirler

Bergamo şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Resimler

Bergamo

Kaynakça

 İtalyanca Wikipedia "Bergamo" maddesi

Ayrıca bakınız
 Lombardiya
 Bergamo (il)

Dış bağlantılar

 Bergamo resmi turizm websitesi  ,

Bergamo


An Costularia setacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal. An Costularia setacea in nahilalakip ha genus nga Costularia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Costularia

Costularia setacea


Un excipient este o substanță chimică sau un amestec de substanțe chimice care se utilizează, împreună cu substanța medicamentoasă (principiul activ), pentru formularea unui anumit medicament. Includerea excipienților în medicamente are ca scop stabilizarea pe termen lung, agregarea substanței active (care se află de obicei în cantități foarte mici, având în acest caz un efect de diluare) sau creșterea unui efect terapeutic al substanței medicamentoase din forma finală (prin creșterea absorbției sale, reducerea vâscozității, creșterea solubilității).

Tipuri
Există o mare varietate de excipienți care sunt utilizați pentru formularea medicamentelor, având diverse utilități, avantaje și dezavantaje. Este necesară cunoașterea proprietăților fizico-chimice ale excipienților și siguranța lor pentru a putea fi utilizați la prepararea de produse medicamentoase. Cele mai comune clase de excipienți sunt: diluanți, lianți, activatori de curgere (glisanți și lubrifianți), dezagreganți, coloranți, aromatizanți, conservanți și agenți formatori de film. Fiecare dintre aceștia pot sau nu să fie necesari în funcție de forma farmaceutică dorită și de procedeul tehnologic de fabricație al acestora, iar în aceeași manieră pot varia și procentele utilizate din fiecare în parte.

Vezi și
 Farmacologie
 Placebo
 Tehnologie farmaceutică

Referințe

Tehnologie farmaceutică

Excipient


Le nerf sacculaire est un nerf sensitif constitutif du nerf vestibulaire.

Il prend naissance au niveau de la macule sacculaire.

Il pénètre dans le méat acoustique interne au niveau des foramens de l'aire vestibulaire inférieure et rejoint le ganglion vestibulaire.

Notes et références

sacculaire

Nerf sacculaire


(Max) Hugo Weber (* 7. Dezember 1889 in Brand bei Zwickau; † 14. November 1975 in München) war ein deutscher Volkswirt und Politiker (Wirtschaftspartei, DNVP). Er war von 1926 bis 1933 Mitglied des Sächsischen Landtages und von 1927 bis 1930 Finanzminister des Freistaats Sachsen.

Leben
Hugo Weber arbeitete ab 1914 als Gewerbeschulleiter in Zschopau. Er wurde 1918 Handwerkssyndikus und Direktor der Gewerbebank Zschopau und war seit 1919 als Syndikus beim Landesausschuss des sächsischen Handwerks in Dresden tätig. Daneben nahm er ein Studium auf, das er 1923 mit der Diplomprüfung als Volkswirt R.D.V. (Reichsverband der Deutschen Volkswirte) beendete. Außerdem promovierte er zum Dr. rer pol. Des Weiteren war er Vorstandsmitglied des Landesausschusses des sächsischen Handwerks und der Landesgewerbebank.

Weber, der sich in der Weimarer Republik der Reichspartei des deutschen Mittelstandes (Wirtschaftspartei) angeschlossen hatte, war von 1926 bis 1933 Mitglied des Sächsischen Landtages. Vom 13. Januar 1927 bis zum 18. Februar 1930 amtierte er als Finanzminister in den von den Ministerpräsidenten Max Heldt und Wilhelm Bünger geführten Regierungen des Freistaates Sachsen.  Als solcher war er gleichzeitig Bevollmächtigter Sachsens zum Reichsrat. Er wurde am 5. September 1931 zum stellvertretenden Vorsitzenden der Wirtschaftspartei gewählt, trat aber bereits am 17. Oktober 1931 von diesem Amt zurück, da die Reichstagsfraktion seiner Partei die Politik Heinrich Brünings unterstützte. Am 5. Februar 1932 wechselte Weber zur Deutschnationalen Volkspartei (DNVP) über.

Ehrungen
 Ehrensenator der Technischen Hochschule Dresden (1929)
 Ehrendoktorwürde (Dr.-Ing. h. c.) der Bergakademie Freiberg (1930)

Siehe auch
 Kabinett Heldt II – Kabinett Heldt III – Kabinett Bünger

Literatur
 Joachim Lilla: Der Reichsrat. Vertretung der deutschen Länder bei der Gesetzgebung und Verwaltung des Reichs 1919–1934. Ein biographisches Handbuch. (Reihe Handbücher zur Geschichte des Parlamentarismus und der politischen Parteien. Band 14), Droste, Düsseldorf 2006, ISBN 978-3-7700-5279-0, Nr. 773 (Kurzbiografie)
 Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft, Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Schriftleitung Robert Volz, Vorwort Ferdinand Tönnies. Band 2 (L–Z), Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1931, , S. 1994.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Sächsischen Landtags (Weimarer Republik)
Landesminister (Sachsen)
Finanzminister (Sachsen)
Wirtschaftspartei-Mitglied
DNVP-Mitglied
Ehrendoktor der Technischen Universität Bergakademie Freiberg
Ehrensenator der Technischen Universität Dresden
Bevollmächtigter zum Reichsrat
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1975
Mann

Hugo Weber (Politiker, 1889)


Matthew Gregory Lewis (9 July 1775 – 14 or 16 May 1818) was an English novelist and dramatist, whose writings are often classified as "Gothic horror". He was frequently referred to as "Monk" Lewis, because of the success of his 1796 Gothic novel The Monk. He also worked as a diplomat, politician and an estate owner in Jamaica.

Biography

Family
Lewis was the first-born child of Matthew and Frances Maria Sewell Lewis. His father, Matthew Lewis, was the son of William Lewis and Jane Gregory and was born in England in 1750. He attended Westminster School before proceeding to Christ Church, Oxford, where he received his bachelor's degree in 1769 and his master's in 1772. During his time at Westminster, Lewis's parents separated, and he idolised his mother without disregarding his father. Mrs Lewis moved to France in this period; while there, she was in continuous correspondence with Matthew. The correspondence between Matthew and his mother consisted of discussion regarding the poor state of his mother's welfare and estate.

That same year, Lewis was appointed Chief Clerk in the War Office. The following year, he married Frances Maria Sewell, a young woman who was very popular at court. She was the third daughter of the senior judge Sir Thomas Sewell and was one of eight children born in his first marriage to Catherine Heath. Her family, like Lewis's, had connections with Jamaica. As a child, she spent her time in Ottershaw. In December 1775, in addition to his War Office post, Lewis became the Deputy Secretary at War. With one exception, he was the first to hold both positions and receive both salaries contemporaneously. Lewis owned considerable property in Jamaica, within four miles of Savanna-la-Mer, or Savanna-la-Mar, which was hit by a devastating earthquake and hurricane in 1779. His son would later inherit this property.

In addition to Matthew Gregory Lewis, Matthew and Frances had three other children: Maria, Barrington, and Sophia Elizabeth. On 23 July 1781, when Matthew was six and his youngest sister one-and-a-half years old, Frances left her husband, taking the music master, Samuel Harrison, as her lover. During their estrangement, Frances lived under a different name, Langley, in order to hide her location from her husband, although he still learned of her whereabouts. On 3 July 1782, Frances gave birth to a child. That same day, hearing of the birth, her estranged husband returned. Afterwards, he began to arrange a legal separation from his wife. After formally accusing his wife of adultery through the Consistory Court of the Bishop of London on 27 February 1783, he petitioned the House of Lords for permission to bring about a bill of divorce. However, these bills were rarely granted and it was rejected when brought to a vote. Consequently, Matthew and Frances remained married until his death in 1812. Frances, though withdrawing from society and temporarily moving to France, was always supported financially by her husband and then later, her son. She later returned to London and then finished her life at Leatherhead, rejoining society and even becoming a lady-in-waiting to the Princess of Wales. Frances and her son remained quite close, with her taking on the responsibility of helping him with his literary career. She even became a published author, much to her son's dislike.

Lewis had a tumultuous relationship with the mistresses his father took on, always siding with his exiled mother in family disputes. His rudeness to such women brought him to the perpetual verge of disinheritance, a threat commonly held over his head and sometimes acted on throughout his lifetime.

Lewis's sisters (especially Lady Lushington) often suggested edits for Lewis's work aimed at making them more acceptable to the public, and went so far as to compose their own drafts of his plays. He rejected all such suggestions.

Education
Lewis began his education at a preparatory school called Marylebone Seminary under the Rev. Dr John Fountayne,  Dean of York. Fountayne was a friend of both the Lewis and Sewell families. There Lewis learned Latin, Greek, French, writing, arithmetic, drawing, dancing, and fencing. He and his classmates were permitted to converse only in French throughout the day. Like many of his classmates, Lewis used the Marylebone Seminary as a stepping stone, proceeding from there to Westminster School, like his father, at the age of eight. There he acted in the Town Boys' Play as Falconbridge in King John and then My Lord Duke in James Townley's farce, High Life Below Stairs.

Again like his father, he entered Christ Church, Oxford on 27 April 1790 at the age of 15. He graduated with a bachelor's degree in 1794 and earned a master's degree from the same college in 1797. Lewis frequently complained about the obligation to learn classical languages at Oxford, and spent much of the actual time of his degree abroad in Germany working as a German diplomat. It was during this period he became acquainted with Goethe.

Professional life
Intended for a diplomatic career like his father, Lewis spent most of his school vacations abroad, studying modern languages. His travels sent him to London, Chatham, Scotland, and the continent at least twice, including Paris in 1791 and Weimar, Germany in 1792–1793. During these travels, he enjoyed spending time in society, a trait that he retained throughout his life. In the same period, he began translating existing works and writing his own plays.

In 1791, he sent his mother a copy of a farce that he had written named The Epistolary Intrigue. Though he intended the play to be performed at London's Drury Lane, it was rejected there and then later by the neighbouring Covent Garden. He supposedly completed a two-volume novel in the same period. This survives only in fragments in the posthumously published The Life and Correspondence of M. G. Lewis. In March 1792, Lewis translated the French opera Felix and sent it to Drury Lane, hoping to earn money for his mother. While he tried to write a novel like Horace Walpole's The Castle of Otranto, he mainly adhered to theatre, writing The East Indian. However, it would be seven years before this appeared on stage at Drury Lane. In Germany, he even translated Wieland's Oberon, a difficult work of poetry which earned him the respect of his acquaintance Johann Wolfgang von Goethe.

While Lewis pursued these literary ambitions, mainly to earn money for his mother, he gained through his father's influence a position as an attaché to the British embassy in The Hague. He arrived on 15 May 1794 and remained until December of the same year. He found at local bars (his favourite being Madame de Matignon's Salon) friends among visiting French aristocracy fleeing revolutionary France, but nonetheless, Lewis saw The Hague as a place of boredom and disliked its Dutch citizens.

There Lewis produced in ten weeks his romance Ambrosio or The Monk, which was published anonymously in the summer of the following year and immediately gained him celebrity. However, some passages were such that about a year after its appearance an injunction to restrain its sale was obtained. In the second edition, Lewis cited himself as the author and as a Member of Parliament (for Hindon in Wiltshire), and removed what he assumed were the objectionable passages, but the work retained much of its horrific character. Lord Byron in English Bards and Scotch Reviewers wrote of "Wonder-working Lewis, Monk or Bard / Who fain wouldst make Parnassus a churchyard; / Even Satan's self with thee might dread to dwell, / And in thy skull discern a deeper hell." The Marquis de Sade also praised Lewis in his essay "Reflections on the Novel".

On 22 March 1802 Harriett Litchfield appeared in a Gothic monodrama at The Haymarket called The Captive by Lewis. This recounts the story of a wife imprisoned by her husband. The stage directions included details designed to improve the Gothic situation. Litchfield was complimented for her delivery "in the most perfect manner", but she plays a woman denied any human contact and kept in a modern dungeon. She is not mad but realises that she will soon be a maniac. The play is thought to have been suggested by one of Mary Wollstonecraft's books. It was said that even the staff of the theatre left in horror. The play was staged only once.

Lewis held two estates in Jamaica: Cornwall estate in Westmoreland Parish and Hordley estate in Saint Thomas Parish. According to the slave registers, Hordley was co-owned with George Scott and Matthew Henry Scott and their shares were purchased by Lewis in 1817, thus making him sole owner of more than 500 slaves.

Lewis visited Percy Bysshe Shelley and Mary Shelley in Geneva, Switzerland, in the summer of 1816 and recounted five ghost stories, which Shelley recorded in his "Journal at Geneva (including ghost stories) and on return to England, 1816", beginning with the entry for 18 August, which was published posthumously.

Lewis visited his estates in Jamaica in 1818. During his visit, he saw William Adamson's production of Adelgitha, and complained about the performance of John Castello, the "West Indian Roscius" who played the role of Lothair. He died of yellow fever on board ship whilst sailing back and was buried at sea.

The Life and Correspondence of M. G. Lewis, in two volumes, was published in 1839. The Effusions of Sensibility, his first novel, was never completed.

Reception of his work

As a writer, Lewis is typically classified as writing in the Gothic horror genre, along with the authors Charles Maturin and Mary Shelley. Lewis was most assuredly influenced by Ann Radcliffe's The Mysteries of Udolpho and William Godwin's Caleb Williams. In fact, Lewis actually wrote a letter to his mother a few months before he began writing The Monk, stating that he saw a resemblance between the villain Montoni from The Mysteries of Udolpho and himself.

Lewis took Radcliffe's obsession with the supernatural and Godwin's narrative drive and interest in crime and punishment, but Lewis differed with his literary approach. Whereas Radcliffe would allude to the imagined horrors under the genre of terror-Gothic, Lewis defined himself by disclosing the details of the gruesome scenes, earning him the title of a Gothic horror novelist. By giving the reader actual details rather than the terrifying feelings rampant in Radcliffe, Lewis provides a more novelistic experience. In the article "Matthew Lewis and the Gothic Horror of Obsessional Neurosis", Ed Cameron argues that "Lewis disregards and often parodies the sentimentality found in Radcliffe's work."

Lewis is often criticized for a lack of originality. Though much of his career was spent translating the texts of others, these criticisms more often refer to his novel The Monk and his play The Castle Spectre. Beginning with The Monk, Lewis starts the novel with an advertisement:
The first idea of this Romance was suggested by the story of the Santon Barsisa, related in The Guardian. – The Bleeding Nun is a tradition still credited in many parts of Germany; and I have been told, that the ruins of the Castle of Lauenstein, which She is supposed to haunt, may yet be seen upon the borders of Thuringia. – The Water-King, from the third to twelfth stanza, is the fragment of an original Danish Ballad – And Belerma and Durandarte is translated from some stanzas to be found in a collection of old Spanish poetry, which contains also the popular song of Gayferos and Melesindra, mentioned in Don Quixote. – I have now made a full avowal of all the plagiarisms of which I am aware myself; but I doubt not, many more may be found, of which I am at present totally unconscious.

While some critics, like those of The Monthly Review, saw combinations of previous works as a new invention, others, including Samuel Taylor Coleridge, have argued that by revealing where he found inspiration, Lewis surrendered part of his authorship. This bothered Lewis so much that in addition to a note in the fourth edition of The Monk, he included notes to the text when he published The Castle Spectre as a way to counteract any accusations of plagiarism. The success of the tactic is debatable.

Lewis's monodrama The Captive tells of a woman consigned to a mental asylum by her husband against her will, who gradually drives herself mad through the terrible spectacles she witnesses there. It is a short script of only a few pages, but one that was performed over a few hours, giving the impression that much of the work must have taken place in slow recreation of physical violence within the asylum. The performance was shut down halfway through, on account of ladies in the audience fainting. The Morning Chronicle'''s review suggests "the tears of an audience have generally been accounted the highest species of applause... [but] a poet must have an odd taste who would be rewarded with hysteric fits." This suggests that Lewis himself took the attitude of enjoying throwing audiences into "fits" and being "rewarded" by it.

Lewis provided many epilogues and introductions for other performances put on in the Drury Lane Theatre, most often for Thomas Holcroft. Lewis would insert ghosts into otherwise non-supernatural plays. These ghosts would complain about the lack of ghosts in said non-supernatural plays. "I see not one Ghost through the whole of the part / Cannot once find a place for a Tragedy start" (from Holcroft's Knave or Not?, 1798). This may represent purposeful self-mockery.

Lewis wrote in 1801 a satire on the reception of his work under the pseudonym "Maritius Moonshine", in which he slanders his own writings as "loathesome [sic] spectacles" and insults himself for being a poor MP ("thy brighter parts are lost, / And the state's welfare by a Goblin croft"). In the preface to Alfonso, King of Castile, Lewis writes "that this play is stupid, let it be said". Lewis consistently indicates that he is fully aware of the public opinion of his works as poor and sensational, embraced these definitions, and did not care about them. Almost every one of his works is prefaced by admissions and lists of "minor plagiarisms".

Works
NovelsThe Effusions of Sensibility (unfinished)The Monk: A Romance (3 vols, 1796, revised 1798)The Bravo of Venice (1805)

PoemsPoems (1812)The Isle of Devils (1816)

Translation
 Feudal Tyrants; or, The Counts of Carlsheim and Sargans. A romance (1806)
 free translation of Benedikte Naubert's Elisabeth, Erbin von Toggenburg, oder Geschichte der Frauen von Sargans in der Schweiz (1789)

Short stories
"My Uncle's Garret Window"
"Oberon's Henchman or The Legend of the Three Sisters"

CollectionsTales of Terror [1799]Tales of Wonder (1801)Romantic Tales (1808)

PlaysVillage Virtues: A Dramatic Satire (1796)The Castle Spectre (1796)The Minister: A Tragedy, in Five Acts (1797)The East Indian: A Comedy in Five Acts (1800)Adelmorn, the Outlaw (1801)Alfonso, King of Castile: A Tragedy in Five Acts (1801)Rugantino (1805) Adelgitha; or, The Fruit of a Single Error. A Tragedy in Five Acts (1806)One O'Clock, Or, The Knight and Wood Daemon, A Grand Musical Romance (1811)Timour the Tartar (1811)The CaptiveNon-fictionMore Wonders: an heroic epistle to M. G. Lewis [A satire on his works] with a Praescript Extraordinary and An Ode on the Union (1801)Journal of a West India Proprietor Kept during a Residence in the Island of Jamaica (1833)The Life and Correspondence of M. G. Lewis'' (1839)

References

Sources

External links

Matthew Gregory Lewis at the Eighteenth-Century Poetry Archive (ECPA)

The Monk at Internet Archive, as 1795 and "Gothic Horror Fiction Masterpiece – 1st Edition with Notes and alterations of the later editions"

1775 births
1818 deaths
Alumni of Christ Church, Oxford
British MPs 1796–1800
19th-century English novelists
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
Members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
People educated at Westminster School, London
UK MPs 1801–1802
Deaths from yellow fever
Burials at sea
Critics of the Catholic Church
18th-century English writers
18th-century English male writers
18th-century English novelists
English male novelists
19th-century English male writers
People from Ottershaw
Writers of Gothic fiction

Matthew Gregory Lewis


La iglesia de Nuestra Señora de la Asunción es un templo católico del  que combina los estilos gótico y renacentista. Está situado en el municipio español de Tembleque, en la provincia de Toledo. Fue declarado Bien de Interés Cultural en 2012.

Historia
La expedición a Orán de 1509, comandada por el cardenal Cisneros, puede considerarse el acontecimiento impulsor de la construcción de la iglesia de Nuestra Señora de la Asunción. Efectivamente, en agradecimiento al millón de maravedíes y la compañía de soldados suministrados por la localidad de Tembleque, Cisneros realizó cuantiosos donativos para la edificación del templo, a los que se sumarían las aportaciones de los priores de San Juan y las de los propios vecinos de Tembleque.

Descripción
Se trata de un edificio de transición entre el Gótico y el Renacimiento. Construido en lo esencial en la primera mitad del XVI, las modificaciones ejecutadas entre 1582 y 1596 fueron supervisadas por Nicolás Vergara el Mozo. Tiene planta de cruz latina, una sola nave de altura considerable y cabecera poligonal. La fábrica es de sillería con poderosos contrafuertes en el exterior. En el interior actúan como soportes de la fábrica tanto pilares góticos como columnas renacentistas separando los tramos en que se distribuye la nave, cuya cubierta presente bóveda de crucería con abundantes nervios.

Capillas
El templo presenta varias capillas que aprovechan los espacios entre los contrafuertes. Las del Baptisterio, de San Ramón y del Cristo de las Misericordias son de estilo gótico mientras que otras fueron transformadas en el . Es el caso de las magníficas capillas de Jesús de Nazareno (1765) y de la Virgen del Rosario (1756), esta última dotada por Antonio Fernández de Alejo, caballero de la Orden de Santiago.

Portadas

La portada principal, de marcado carácter gótico, cuenta con arcos carpaneles en gradación flanqueados por dos altas agujas y remate de escudos. La portada lateral, situada en el costado norte, data del .

Torre
Elemento muy destacable del templo es su torre. Situada al lado izquierdo de los pies de la iglesia, presenta tres cuerpos superpuestos. El inferior es cúbico y ochavados los dos superiores, con vanos rematados por arcos de medio punto. En el tercer cuerpo los arcos están remarcados por almohadillado. Corona la torre un antepecho de balaustres y pináculos que da paso a un agudo chapitel de pizarra y plomo, con bola y veleta.

Obras recientes de mejora
Entre los años 2011 y 2015 se llevaron a cabo diferentes obras de mejora en el templo como el arreglo en su totalidad de los tejados del edificio y reformas en las capillas de Jesús de Nazareno y de la Virgen del Rosario, estando en gran estado de deterioro esta última con anterioridad.

Referencias

Enlaces externos

 turismocastillalamancha.com

Iglesias de la provincia de Toledo
Iglesias de Castilla-La Mancha del siglo XVI
Iglesias góticas de Castilla-La Mancha
Bienes de interés cultural de España en tramitación
Tembleque
Tembleque

Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción (Tembleque)


NGC 42 este o galaxie lenticulară din constelația Pegasus. A fost descoperită în anul 1864.

Note

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Pegas
Obiecte astronomice descoperite în 1864

NGC 42


Japanska jabuka (lat. Malus toringo; sinonimi: Malus sieboldii subsp. sieboldii, Malus ×floribunda, Malus floribunda), vrsta ukrasnog drveta ili grma iz roda jabuka, porodica ružovki, podrijetlom iz istočne Azije. Ima nekočliko kultivara: 'Frettingham's Victoria', 'Hopa', 'Golden Hornet'.

Naraste do šest metara visine. Krošnja je široka; plodovi su maleni, promjera 1-2 cm, žute ili crvene boje, javljaju u kolovozu i prava su atrakcija za ptice koje se njima hrane.

Cvate početkom svibnja. Ružičasti cvjetovi su mirisni, postavljeni na dugim peteljkama, promjera oko 3 cm.

Po nekim izvorima posebna je vrsta ili hibrid, .

Izvori

Vanjske poveznice

Jabuka

Japanska jabuka


NGC 5787 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5787 a été découverte par l'astronome britannique William Herschel en 1787.

On ne voit pas vraiment de bras spiral sur l'image obtenue des données du relevé SDSS, aussi la classification de galaxie lenticulaire barrée (SB0-a) par la base de données hyperleda semble mieux décrire cette galaxie.

Selon la base de données Simbad, NGC 5787 est une galaxie LINER, c'est-à-dire une galaxie dont le noyau présente un spectre d'émission caractérisé par de larges raies d'atomes faiblement ionisés.

Groupe de NGC 5739
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5787 fait partie du groupe de NGC 5739, la galaxie la plus brillante de ce groupe.  Ce groupe de galaxies compte au moins sept membres. Les six autres galaxies du groupe sont NGC 5598, NGC 5603, NGC 5696, NGC 5739, NGC 5784 et NGC 5860.

À ces six galaxies, il faut ajouter la galaxie PGC 51372, car elle forme un couple de galaxies avec NGC 5603.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5787 sur le site du professeur C. Seligman

5787
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Galaxie LINER
Objet céleste découvert en 1787
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5787


Općinska nogometna liga Zadar je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila momčad "Jedinstva" iz Islama Grčkog.

Ljestvica
{| class="wikitable"
!mj. !!klub !!ut. !!pob. !!ner. !!por. !!gol+ !!gol- !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. ||Jedinstvo Islam Grčki ||23 ||20 ||1 ||2 ||61 ||9 ||14
|-
|2. ||Sabunjar Privlaka ||23 ||16 ||4 ||3 ||75 ||20 ||36
|-
|3. ||Nova zora Sveti Filip i Jakov ||24 ||13 ||6 ||5 ||41 ||28 ||32
|-
|4. ||Rudar Obrovac ||24 ||12 ||6 ||6 ||59 ||26 ||30
|-
|5. ||Polača ||23 ||12 ||3 ||8 ||36 ||30 ||27
|-
|6. ||Smoković ||24 ||11 ||4 ||9 ||45 ||32 ||26
|-
|7. ||Croatia Stankovci ||23 ||11 ||4 ||8 ||38 ||42 ||26
|-
|8. ||Raštane (Gornje Raštane) ||23 ||9 ||3 ||11 ||55 ||63 ||21
|-
|9. ||Puntamika Zadar ||24 ||7 ||6 ||11 ||31 ||38 ||20
|-
|10. ||Zemunik (Zemunik Donji) ||23 ||6 ||2 ||15 ||44 ||56 ||14
|-
|11. ||Lasta Donje Biljane ||24 ||5 ||2 ||17 ||25 ||62 ||12
|-
|12. ||Borac Smilčić  ||23 ||4 ||3 ||16 ||18 ||68 ||8 (-3)
|-
|13. ||Mladost Gornje Biljane ||23 ||3 ||0 ||20 ||29 ||75 ||6
|-
| ||Jedinstvo Benkovac ||colspan="7" align="center"|<small> isključeni
|}
 Jedinstvo Benkovac'' isključen zbog nenastupanja omladinskih momčadi
 U posljednjem kolu zbog nevremena pojedine utakmice nisu odigrane

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga – Sjeverna skupina 1987./88.
 Općinska nogometna liga Šibenik 1987./88.

Izvori

Vanjske poveznice

1987-88
1987-88 Zadar
Zadar

Općinska nogometna liga Zadar 1987./88.


Philip Greenspun (born September 28, 1963) is an American computer scientist, educator, early Internet entrepreneur, and pilot who was a pioneer in developing online communities like photo.net.

Biography
Greenspun was born on September 28, 1963, grew up in Bethesda, Maryland, and received a B.S. in Mathematics from MIT in 1982.  After working for HP Labs in Palo Alto and Symbolics, he became a founder of ICAD, Inc.  Greenspun returned to MIT to study electrical engineering and computer science, eventually receiving a Ph.D.

Working with Isaac Kohane of Boston Children's Hospital and Harvard Medical School, Greenspun was the developer of an early Web-based electronic medical record system. The system is described in "Building national electronic medical record systems via the World Wide Web" (1996). Greenspun and Kohane continue to work together on a medical informatics at Harvard Medical School.

In 1995, Greenspun was hired to lead development of Hearst Corporation's Internet services, which included early e-commerce sites. In 1997 he co-founded ArsDigita, a web services company which grew to $20 million in annual revenues by 2000.

Photo.net and ArsDigita

In 1993, Greenspun founded photo.net, an online community for people helping each other to improve their photographic skills.  He seeded the community with "Travels with Samantha", a photo-illustrated account of a trip from Boston to Alaska and back. Photo.net became a business in 2000 with the help of some of his cofounders Rajeev Surati and Waikit Lau.  Having grown to 600,000 registered users, it was acquired by NameMedia in 2007 for $6 million, according to documents filed in connection with a planned public offering of NameMedia shares. Greenspun founded the open-source software company ArsDigita and, as CEO, grew it to about $20 million in revenue before taking a venture capital investment.

Greenspun was an early developer of database-backed Web sites, which became the dominant approach to engineering sites with user contributions, e.g., Amazon.com. Greenspun was also a developer of one of the first Web-based electronic medical record systems. Greenspun's Oracle-based community site LUSENET was an important early host of free forums.

Aviation
Greenspun was employed as a commercial pilot for Delta Air Lines subsidiary Comair from 2008 until it ceased operation in 2012. According to the FAA Airmen registry, Greenspun holds an Airline Transport Pilot License and Flight Instructor certificates for both airplanes and helicopters, as well as type ratings for two turbojet-powered airplanes. Greenspun is listed as an instructor at the East Coast Aero Club and was interviewed by NPR regarding the success of a Groupon helicopter lesson offer.

Publications

Greenspun has written several textbooks on developing Internet applications, including Philip and Alex's Guide to Web Publishing, SQL for Web Nerds, and Software Engineering for Internet Applications, the textbook for an MIT course. Greenspun is the editor of Medical School 2020, which provides a first-person account by a medical student.

Teaching

Greenspun and his co-founders at ArsDigita started a non-profit foundation that ran the ArsDigita Prize, an award for young web developers, and the ArsDigita University, a tuition-free one-year program teaching the core computer science curriculum, one course at a time. Winners of the Prize include a 12 year old Aaron Swartz.

Greenspun has taught electrical engineering and computer science at MIT. One of Greenspun's most famous students is Randal Pinkett, who built an online community for low-income housing residents in Greenspun's 6.171 Software Engineering for Internet Applications course.  Pinkett went on to win NBC TV show The Apprentice. In 2003, Greenspun helped teach a newly designed circuits and electronics course at MIT.

In January 2011 and again in January 2012, Greenspun taught an intensive RDBMS/SQL programming course at MIT using Google Docs to coordinate classroom instruction.

Charitable work

In 2007, Greenspun donated $20,000 to Wikimedia Foundation to start a project fund for the payment of illustrators to supply illustrations for use on Wikimedia Foundation projects.

Greenspun is a volunteer for Angel Flight and, on December 6, 2010, assisted in the first nationally arranged kidney paired-donation in which kidneys were flown from Lebanon, New Hampshire to St. Louis and vice versa.

In December 2013, Greenspun donated $10,000 to Kids on Computers (KOC), a 501(c)(3) non-profit which sets up computer labs in areas where kids do not have access to technology. In recognition of Greenspun's donation, the KOC lab at Escuela Manuel Gonzalez Gatica was named the Gittes Family Lab in honor of his grandfather. Avni Khatri, President of  Kids on Computers in 2012 credits her time at ArsDigita as where she learned the value of FOSS and how it can help bridge and connect virtual and real-world communities.

See also
 Greenspun's tenth rule

References

External links

 Photo Net
 E-Mail Alerts Show Growing Potential
 early work in internet application development
 audio interview with Philip Greenspun at IT Conversations
 "Software Engineering for Web Applications" course given at ArsDigita University

ArsDigita histories
 Philip Greenspun
 Lars Pind

 Michael Yoon

1963 births
Living people
American aviators
American male bloggers
American bloggers
American computer businesspeople
American computer scientists
American philanthropists
American photographers
American technology writers
Massachusetts Institute of Technology School of Science alumni
People from Bethesda, Maryland
Commercial aviators
21st-century American non-fiction writers

Philip Greenspun


සී.එම්.එල්.එල්. ලෝක බර පංති ශූරතා ලැයිස්තුව

සී.එම්.එල්.එල්.  ලෝක සැහැල්ලු බර පංති ශූරතාවය යනු 1991 සිට "කොන්සෙජො මුන්ඩයල් දි ලුචා ලිබ්‍රෙ"  Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL) විසින් හඳුන්වා දුන් වෘත්තීමය ලෝක රෙස්ලින් ශූරතාවයකි.වෘත්තීමය රෙස්ලින් ශූරතාවය යනු තරඟාවලියක් ජයග්‍රහණය කිරීම නොව පෙර පිටපතකට අනුව දිවෙන තරඟ මාලාවක අවසානයකි.සැහැල්ලු බර පංතිය සඳහා මෙක්සිකෝවේ පිළිගත් නිල බර වනුයේ කිලෝ ග්‍රෑම් 92ත් 97 ත් අතරය.නමුත් මෙම සීමාවන් තදින්ම පිලිපැදීමක් සෑම විටම සිදු නොවේ.එයට හේතු වන්නේ "ලුචා ලිබ්‍රෙ" විසින් අවධාරණය කර ඇති පරිදි බර පහල පංතීන් වඩා වැදගත් කොට සැලකීමයි.

1991 වසරේ සැප්තැම්බර් 15 වන දින තරඟකරුවන් 16 දෙනෙකුගෙන් යුත් තරඟාවලියක අවසාන වටයේදී පීරොත්  (Pierroth, Jr.) පරදවා ජයග්‍රහණය කල ජෙරී එස්ට්රාඩා ( Jerry Estrada,) පළමු ශූරයා ලෙස සී.එම්.එල්.එල් විසින් සලකනු ලබයි.වර්ථමාන ශූරයා වන්නේ Rush වන අතර  Dr. Wagner, සහ Atlantis යන දෙදෙනා මෙම ගෞරවය දෙවරක් හිමිකරගෙන ඇත. Dr. Wagner, Jr. තෙවරක් ශූරතාව හිමිකරගත් අයෙක් වන නමුත් සී.එම්.එල්.එල්. , එය නිළ වශයෙන් පිළි නොගනී. සී.එම්.එල්.එල් ශූරයකු ලෙස ජෙර්රි එස්ට්රඩ්(Jefry Estride) විසි දරනු ලැබූ ආධිපත්ය කාලය කෙටිම කාලය ලෙස සලකන අතර එය දින 175කි.උල්ටිමො ගුඑරෙරෝ (Ultimo Guerero)දිගම ආදිපත්ය කාලය සටහන් කර ඇති අතර එය දින එක්දහස් තුන්සීය නවයකි (1309) නමුත් ඇකේරිඋස් (Acreius) ගේ නිළ නොවන ශූරතා කාලය කෙටිම කාලය ලෙස වාර්ථා වන නමුත් (දින අටක්) එය සී.එම්.එල්.එල් විසින් නිළ වශයෙන් පිළිගෙන නැත.
--කුෂාන් (talk) 04:57, 29 නොවැම්බර් 2011 (යූටීසී)

ඉතිහාසය

ශූරතා ආධිපත්‍යයන් (දින ගණන අනුව)

යතුරු

මූලාශ්‍රයන්

General reference for championship history before 2000

Specific

Championships promoted by Consejo Mundial de Lucha Libre
Cruiserweight wrestling championships
--කුෂාන් (talk) 19:24, 29 නොවැම්බර් 2011 (යූටීසී)
--කුෂාන් (talk) 19:32, 29 නොවැම්බර් 2011 (යූටීසී)

සී එම් එල් එල් ලෝක බර පංති ශූරතා ලැයිස්තුව


The Washington Post, Amerika Birleşik Devletleri'nin başkenti Washington'un en büyük ve en eski gazetesidir. Yayın dili İngilizce olan gazete, broadsheet formatında yayımlanmaktadır.

Gazete Stilson Hutchins tarafından 1877 yılında kurulmuştur. Sahibi The Washington Post Company'dir. The Washington Post özellikle Watergate skandalı sırasında ünlenmiştir.

Politik konularda ağırlığı olan gazetenin başkentin yanı sıra Maryland ve Virginia versiyonlarının da günlük basımları yapılmaktadır. Aynı zamanda İnternet üzerinden gazetenin dijital sürümü yayınını sürdürmektedir.

Hafta içi baskılarda, ilk sayfa, ulusal ve uluslararası haberler, iş dünyası, siyaset ve makaleler ile görüşleri içermektedir. Devam eden sayfalar yerel haber, spor, stil, pop kültürü, politika, güzel sanatlar ve sahne sanatları, sinema, moda ve dedikodu üzerine bölümleri içerir. Son olarak gazetede ilanlar bölümüne de yer verilmektedir. Hafta sonu baskısında Style & Arts, Travel, Comics, TV Week, ve the Washington Post Magazine ekleri bulunur.

Washington Post'un ABD dışında büroları da bulunmaktadır. Bürolar Bağdat, Pekin, Berlin, Bogota, İslamabad, Jerusalem, Johannesburg, Kabil, Londra, Mexico, Moskova, Nairobi Yeni Delhi, Paris ve Tokyo'da bulunmaktadır.

2014'te, Amerika Birleşik Devletleri'nin elektronik casusluk faaliyetlerini konu alan haberlerinden dolayı The Guardian gazetesi ile gazetecilikte kamu hizmeti dalında Pulitzer Ödülü'nü paylaştı.

Genel Bakış

The Washington Post, The New York Times, Los Angeles Times ve Wall Street Journal ile birlikte önde gelen günlük Amerikan gazetelerinden biri olarak kabul edilİr.

"Post", Beyaz Saray, Kongre ve ABD hükümeti'nin işleyişine ilişkin siyasi habercilik yoluyla kendini ayırdı.

ABD'de kayıt gazetesi olarak kabul edilir.

The New York Times ve The Wall Street Journaldan farklı olarak, The Washington Post Doğu Kıyısı dışında dağıtım için bir basım yapmaz. 2009 yılında gazete, azalan tiraj nedeniyle National Weekly Edition'ın (haftanın basılı baskılarından öykülerin bir kombinasyonu) yayınlanmasını durdurdu. Gazete okuyucu kitlesinin çoğu District of Columbia ve Maryland ve Kuzey Virginia banliyölerindedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amerika Birleşik Devletleri gazeteleri
Post
İngilizce gazeteler
Pulitzer Ödülü alan gazeteler
1870'lerde Washington, DC'de kurulan oluşumlar
1877'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1877'de kurulan yayınlar

The Washington Post


Schempp-Hirth Discus-2 er et standard-klasse svævefly produceret af Schempp-Hirth siden 1998. Det erstattede det succesfulde Schempp-Hirth Discus.

Design og udvikling

Umiddelbart ligner den næsten halvmåneformede vingeforkant forkanten fra Discus, men den er aftrappet i tre trin. Der er tale om en helt ny vingesektion. Den to-trins indsnævring ud mod vingetippen er meget mere fremtrædende end hos Discus. Det er muligt at få vinger med winglets som option. Konkurrenceversionen med smal krop kaldes Discus-2a, mens versionen med bredere krop kaldes Discus-2b. Kroppen er designet til at yde god beskyttelse ved havari. Typen anvendes af det amerikanske flyvevåben under betegnelsen TG-15B.

Discus-2 har haft nogen succes, omend konkurrencen fra Rolladen-Schneider LS8 og Alexander Schleicher ASW 28 har ført til, at afsætning ikke har kunnet måle sig med forgængerens, som var ubesejret gennem mange år.

En version med 18m spændvidde og med mulighed for kortere vinger til anvendelse i standard-klassen, blev frigivet i 2004 under navnet Discus-2c. Denne version fås også med hjemhentningsmotor og benævnes da Discus-2cT.

Varianter

Discus-2a
 Produktions- og konkurrence-variant med 15 m spændvidde og snæver krop; 0,54 m bred og 0,75 m høj.

Discus-2b
 Produktions-variant med 15 m spændvidde og bredere krop; 0,62 m høj og 0,81 m høj.

Discus-2T
 "Turbo"-variant med 15 m spændvidde og en 15,3 kW SOLO 2350 to-takts, tocylindret hjemhentningsmotor.

Discus-2c
 Produktions-variant med mulighed for både 15 m og 18 m spændvidde.

Discus-2cT
 "Turbo" variant med mulighed for både 15 m og 18 m spændvidde og en 15,3 kW SOLO 2350 to-takts, tocylindret hjemhentningsmotor.

Discus-2c FES
 Produktions-variant med mulighed for både 15 m og 18 m spændvidde og elektrisk hjemhentningsmotor i næsen (Front Electric Sustainer, FES).

Eksterne henvisninger og noter
 Beskrivelse på fabrikantens hjemmeside  (engelsk).

Schempp-Hirth-fly
Svævefly
Luftfart i Baden-Württemberg

Schempp-Hirth Discus-2


Port au Port West-Aguathuna-Felix Cove est une municipalité située dans la province de Terre-Neuve-et-Labrador, dans l'ouest de Terre-Neuve.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville à Terre-Neuve-et-Labrador

Port au Port West-Aguathuna-Felix Cove


Les statues-menhirs du Mas Capelier sont deux statues-menhirs appartenant au groupe rouergat découvertes à Saint-Izaire, dans le département de l'Aveyron en France.

Statue n°1
Elle a été découverte en 1886 par le père de l'abbé Hermet en labourant près du Mas Capelier. Elle a été sculptée dans un petit bloc de grès mesurant  de hauteur sur une largeur maximale de  et une épaisseur de .

C'est l'une des premières statues découvertes, à l'origine de l'intérêt de l'abbé Hermet pour les statues-menhirs. C'est une statue féminine complète plutôt bien conservée. Le visage a été sculpté en relief : nez, yeux et tatouages. Les autres caractères anthropomorphes sont les seins, les bras, les mains, les jambes disjointes, les pieds ; côté postérieur les crochets-omoplates et la chevelure (sous la forme d'une natte) sont représentés. Le personnage porte une pendeloque triangulaire en sautoir et une ceinture.

A proximité du site de sa découverte, l'abbé Hermet a recueilli une hache en cuivre. La statue est conservée au Musée d'archéologie nationale de Saint-Germain-en-Laye.

Statue n°2
La statue a été découverte par le père de l'abbé Hermet quand celui-ci était enfant. L'abbé Hermet n'a jamais réussi à la retrouver mais il en gardait un souvenir si vif qu'adulte il était encore capable d'en faire un croquis. La statue est considérée comme disparue.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques de l'Aveyron
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir du Mas Capelier n°1 (construit par photogrammétrie)

Mas Capelier
Site mégalithique dans l'Aveyron

Statues-menhirs du Mas Capelier


A Legião da Valônia (   ,  "Legião Valônia") foi uma unidade do Exército Alemão (parte da Wehrmacht) e mais tarde da Waffen-SS recrutada entre os colaboracionistas de língua francesa na Bélgica ocupada pelos alemães durante a Segunda Guerra Mundial. Foi formada após a invasão alemã da União Soviética e lutou na Frente Oriental ao lado de formações semelhantes de outras partes da Europa Ocidental ocupada pelos alemães.

Estabelecida em julho de 1941, a Legião Valona foi concebida pelo Partido Rexista de Léon Degrelle como um meio de demonstrar sua lealdade e indispensabilidade política na Bélgica ocupada pelos alemães, onde havia sido amplamente ignorada desde a invasão alemã de maio de 1940. Uma formação semelhante já havia sido criada por colaboradores flamengos como a Legião Flamenga, impedindo Degrelle de estabelecer a "Legião Belga" que ele pretendia originalmente. A formação, inicialmente parte do Exército Alemão (Heer), foi oficialmente designada Batalhão de Infantaria 373 (Infanrie Bataillon 373). O próprio Degrelle se alistou e cada vez mais via a unidade como um veículo político mais importante do que o Partido Rexista. O batalhão participou dos combates na Frente Oriental a partir de fevereiro de 1942, mas teve dificuldade para encontrar recrutas suficientes na Bélgica para substituir suas perdas persistentemente pesadas.

A unidade foi integrada na Waffen-SS em junho de 1943 como a Brigada de Assalto SS Valona (SS-Sturmbrigade Wallonien) e foi quase destruída pelas forças soviéticas no Bolsão de Korsun-Cherkassy em fevereiro de 1944. Expandiu-se ligeiramente após a Libertação Aliada da Bélgica em setembro de 1944, quando colaboradores belgas, franceses e espanhóis foram convocados para a unidade. Foi atualizada para o status nocional de uma divisão e re-designada como a Divisão de Granadeiros Voluntários da SS "Valônia" (SS-Freiwilligen-Grenadier-Division "Wallonien") em outubro de 1944. Após pesadas perdas e deserções durante as retiradas de 1945, seu efetivo restante se rendeu às forças britânicas em abril de 1945.

Antecedentes
Na época da invasão alemã em maio de 1940, a Bélgica tinha vários partidos políticos que eram amplamente simpáticos aos ideais autoritários e antidemocráticos representados pela Alemanha Nazista. Na Valônia e em Bruxelas, o maior desses grupos foi o Partido Rexista, liderado por Léon Degrelle. Este tinha se originado como uma facção do corrente principal do Partido Católico, mas se dividiu em 1935 para formar um partido populista independente. Ideologicamente, Rex apoiou o nacionalismo belga, mas seu apoio ao corporativismo e anticomunismo o tornou simpático a aspectos da ideologia nazista. Alcançou algum sucesso inicial, atingindo o pico nas eleições gerais belgas de 1936, nas quais recebeu 11,5% dos votos nacionais. Apesar disso, o partido experimentou um rápido declínio nos anos anteriores à invasão alemã e ficou abaixo de 5% nas eleições de 1939 e permaneceu marginal.

Após a rendição belga em 28 de maio de 1940, a Administração Militar Alemã na Bélgica e no norte da França governou o país ocupado. Como parte de sua estratégia de governo indireto, o Reichskommissariat preferiu trabalhar com as elites políticas e sociais belgas estabelecidas, ignorando em grande parte grupos políticos marginais, como os rexistas.

Criação da Legião da Valônia, 1941-1942

A fim de adquirir mais influência e apoio alemão, Rex tentou se aproximar das autoridades de ocupação. Em 1º de janeiro de 1941, Degrelle anunciou o total apoio de Rex às autoridades de ocupação e à política de colaboracionismo. Após a invasão alemã da União Soviética em 22 de junho de 1941, abraçou a ideia de criar uma unidade militar, vista como "uma oportunidade política para aumentar a importância de seus movimentos e eliminar a competição política". Ao mesmo tempo, a Liga Nacional Flamenga (Vlaamsch Nationaal Verbond, VNV), um partido nacionalista flamengo e autoritário rival na Flandres, também anunciou a sua intenção de formar uma "Legião Flamenga" para lutar no Exército Alemão na União Soviética. Este movimento, combinado com a posição favorável dos alemães em relação ao VNV, significava que não seria possível realizar a opção preferida de Rex de uma "Legião Belga" nacional servindo na Frente Oriental.

Em julho de 1941, Rex anunciou que criaria uma unidade de voluntários própria, apelidada de Corpo Franco da Valônia (Corps Franc Wallonie) ou Legião da Valônia (Légion Wallonie). Ao contrário de unidades flamengas e holandesas comparáveis, a Legião da Valônia foi estabelecida dentro do Exército Alemão (parte da Wehrmacht) porque os valões não eram considerados suficientemente "germânicos" pelos teóricos raciais nazistas para serem permitidos na Waffen-SS. O recrutamento inicialmente teve pouco sucesso, levando Degrelle pessoalmente a se voluntariar para a unidade como um golpe de publicidade. No total, cerca de 850 homens se apresentaram como voluntários em agosto de 1941, elevando a unidade à força de um batalhão. Oficialmente designado como Batalhão de Infantaria 373 (Infanterie Bataillon 373), a força foi enviada para treinamento em Meseritz na Alemanha. Como parte da noção de Degrelle de uma Bélgica expandida ao estilo da Borgonha, a unidade adotou a Cruz da Borgonha como sua insígnia.

A maioria dos voluntários iniciais da Legião eram quadros rexistas e muitos tinham feito parte das Formações de Combate (Formations de Combat) que serviam como ala paramilitar do partido. Na propaganda, Rex enfatizou a dimensão anticomunista do esforço de guerra alemão e argumentou que a colaboração era compatível com opatriotismo belga. A unidade encontrou vários problemas internos com alguns voluntários não dispostos a jurar lealdade pessoal a Adolf Hitler e outros sendo classificados como clinicamente inaptos; quase um terço dos voluntários foi repatriado antes de outubro de 1941. Durante o inverno de 1941-1942, o batalhão participou de treinamento e operações de segurança perto de Donetsk na Ucrânia.

Frente Oriental

Na Wehrmacht, 1941-1943
Nos primeiros meses após seu desdobramento, a Legião da Valônia foi empregada em "pequenas operações de limpeza" na retaguarda da Frente Oriental a partir de novembro de 1941. Um dos emigrantes russos que serviram na Legião, Rostislav Zavadskii, no final de novembro escreveu em seu diário sobre o fuzilamento de civis suspeitos de serem guerrilheiros. Embora as unidades da Feldgendarmerie tenham executado a matança, um legionário valão também participou, com oficiais e soldados belgas de prontidão para assistir e tirar fotos. A Legião foi então anexada ao Exército Romeno e mais tarde à 100ª Divisão Jäger. Ela travou seu primeiro grande combate contra as forças soviéticas em Hromova Balka perto de Donetsk em 28 de fevereiro de 1942 como parte do 17º Exército. Sofreu grandes perdas, tanto por doenças quanto por combate, e foi reduzida a 150 homens nos primeiros meses. Continuou a sofrer "enormes perdas" ao longo de 1942. A Legião foi enviada para o rio Don em julho de 1942 e depois mudou-se para o sul, para o Cáucaso. Em uma única ação, a unidade perdeu 854 homens e o próprio Degrelle ficou gravemente ferido. Em novembro de 1942, a Legião havia sido reduzida para 187 homens.

A alta taxa de atrito dentro da Legião da Valônia exigia um foco crescente no recrutamento. Os requisitos de idade para voluntários foram afrouxados no início de 1942. Uma segunda campanha de recrutamento foi iniciada em fevereiro de 1942, recrutando 450 novos voluntários, muitos dos quais vieram da pequena Juventude Rexiste de Rex (Jeunesse Rexiste) ou de suas formações de combate paramilitares (Formations de Combat). Uma terceira campanha "frenética" em novembro de 1942 levantou mais 1.700 homens. Esses esforços de recrutamento enfraqueceram muitas instituições rexistas, desviando a mão-de-obra de projetos na própria Bélgica. Ao mesmo tempo, não conseguiu garantir mais de 140 recrutas entre os milhares de prisioneiros de guerra belgas mantidos em campos alemães. No entanto, Degrelle tornou-se cada vez mais interessado no potencial político da Legião da Valônia, que ele via como uma ferramenta política mais eficaz do que o Partido Rexista na Bélgica. À medida que a guerra continuou e o grupo de membros rexistas caiu, os voluntários tornaram-se "em grande parte 'aventureiros' ou homens desesperados", muitas vezes retirados da classe trabalhadora urbana e dos desempregados.

O histórico da Legião em combate, no entanto, foi amplamente explorado na propaganda e aumentou a legitimidade de Degrelle aos olhos da liderança alemã, especialmente Heinrich Himmler, que comandava a SS. Nos combates entre fevereiro e maio de 1942, Degrelle foi capaz de subir rapidamente na hierarquia para Leutnant (2º tenente) e recebeu inúmeras condecorações, incluindo a Cruz de Ferro. Nos meses seguintes, ele recebeu mais aplausos e se tornou o único voluntário estrangeiro a ser condecorado com a Cruz de Cavaleiro da Cruz de Ferro com Folhas de Carvalho.

Na Waffen-SS, 1943-1945

No final de 1942, Himmler declarou que os valões eram uma raça germânica, abrindo caminho para a incorporação da unidade na Waffen-SS em 1º de junho de 1943. A Legião da Valônia foi reorganizada em uma unidade do tamanho de uma brigada de 2.000 homens, conhecida como Brigada de Assalto SS Valônia (SS-Sturmbrigade Wallonien). Como parte da transferência, as ligações entre a unidade e Rex foram cortadas. A estrutura pré-existente de organizações de bem-estar criadas por Rex na Bélgica ocupada pelos alemães, como a Solidariedade Legionária (Solidarité légionnaire) foram dissolvidas e substituídas por uma nova entidade autônoma conhecida como Bem-Estar Nacional Socialista (Entre'aide Nationale-Socialiste). O próprio Degrelle passou grande parte de 1943 em uma turnê publicitária pela Alemanha e Bélgica.

Em novembro de 1943, a nova SS-Sturmbrigade Wallonia foi enviada pela primeira vez para a Ucrânia em resposta à ofensiva soviética do Dniepre-Cárpatos. Lá, a brigada lutou como parte da Divisão SS Wiking no Bolsão de Korsun-Cherkassy em fevereiro de 1944 e sofreu 70% de baixas. Ao final do combate, a força efetiva da unidade havia sido reduzida de 2.000 para 632. Entre os mortos estava o comandante da unidade, Lucien Lippert. Um destacamento também lutou na Linha Tannenberg na Estônia em junho de 1944, também sofrendo pesadas baixas. Degrelle, no entanto, foi amplamente celebrado por seu papel na batalha em Cherkassy, tornando-se "o garoto-propaganda de todos os colaboradores europeus" e sendo destaque na revista Signal da Wehrmacht. Os remanescentes da unidade retornaram à Bélgica, onde desfiles foram realizados em Bruxelas e Charleroi em abril de 1944. Antes de seu retorno, em grande parte para incentivar mais alistamentos, a unidade recebeu veículos blindados emprestados por outras unidades alemãs para torná-la mais prestigiosa. No rescaldo da morte de Lippert, Degrelle tornou-se o comandante formal da unidade e foi promovido ao posto de SS-Sturmbannführer.

Os aliados ocidentais desembarcaram na Normandia em junho de 1944 e começaram a avançar rapidamente em direção à Bélgica. Na Frente Oriental, a brigada foi redistribuída às pressas em julho de seu acampamento temporário na Francônia para participar da Batalha da Linha Tannenberg nas cercanias de Narva ao lado de outras unidades da SS da Europa Ocidental, incluindo a Flandres. No rescaldo da libertação aliada da Bélgica em setembro de 1944, Degrelle conseguiu que a brigada fosse atualizada para o status de divisão, depois de recrutar refugiados rexistas fugindo do avanço aliado e voluntários belgas do grupo paramilitar Corpo de Transporte Automóvel Nacional Socialista ( Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps, NSKK). A nova 28ª Divisão de Granadeiros Voluntários da SS "Valônia" (28. SS-Freiwilligen-Grenadier-Division Wallonien) foi criado em outubro de 1944. Tinha menos de 4.000 homens, tornando-o consideravelmente fraco. Soldados franceses e espanhóis (da Legião Azul) foram reunidos na unidade para aumentar seu número.

No início de 1945, a Divisão da Valônia foi enviada para a defesa da Pomerânia. Participou na luta em Stargard em 5 de fevereiro. No final do mês, ela havia sido reduzido para apenas 700 homens e foi lançada em um ataque custoso à cabeça-de-ponte russa no rio Oder, no qual perdeu mais 650 homens. No rescaldo deste fracasso, alguns dos sobreviventes foram evacuados por mar para a Dinamarca ocupada pelos alemães e dirigiram-se para Schleswig-Holstein. Degrelle se encontrou com Himmler em Plön, mas não recebeu nenhuma ordem tangível e fugiu para a Noruega. Os militares sobreviventes da divisão renderam-se ao Exército Britânico em Lübeck para escapar da captura pelas forças soviéticas.

Comandantes

 Capitão-comandante Georges Jacobs (agosto de 1941 - janeiro de 1942)
 Capitão Pierre Pauly (janeiro de 1942 - março de 1942)
 Capitão George Tchekhoff (março de 1942 - abril de 1942)
 SS-Sturmbannführer Lucien Lippert (abril de 1942 - 13 de fevereiro de 1944)
 SS-Sturmbannführer Léon Degrelle como líder político da unidade.
 SS-Oberführer Karl Burk (21 de junho de 1944 - 18 de setembro de 1944)
 SS-Standartenführer Léon Degrelle (18 de setembro de 1944 - 8 de maio de 1945)

Atividades pós-guerra
Ao todo, entre 7.000 e 8.000 homens serviram na Legião da Valônia entre 1941 e 1944, um pouco menos do que o número de flamengos que serviram em formações comparáveis. Cerca de 1.337 foram mortos, representando cerca de um quinto de sua força total. No entanto, sua força máxima em campanha nunca ultrapassou 2.000 homens. Nas últimas semanas da guerra, Degrelle fugiu para a Noruega ocupada pelos alemães e vôou para a Espanha franquista, onde, condenado à morte à revelia, permaneceu no exílio até sua morte natural em 1994.

A maioria dos ex-membros da unidade retornou à Bélgica, onde foram oferecidos cursos de reeducação e treinamento entre 1946 e 1951. Foi relatado em 1992 que havia cerca de 1.000 veteranos sobreviventes. Muitos não se arrependeram e alegaram não ter conhecimento das atrocidades nazistas.

Veja também

 Guarda Valona, uma formação policial auxiliar colaboracionista fundada em novembro de 1941 com o apoio rexista.
 Sturmbrigade Voluntária SS Francesa, uma unidade SS francesa formada em julho de 1943

Notas

Referências

Bibliografia

Leitura adicional

Ligações externas

 Légion Wallonie na Bélgica-Segunda Guerra Mundial ( Cegesoma )

Unidades de voluntários estrangeiros da Wehrmacht
Unidades de voluntários estrangeiros da Waffen-SS

Legião da Valônia


Religija na Islandu zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Island je tradicijski kršćanska zemlja zapadne Crkve. Do pojave kršćanstva ovdje su se štovala nordijska božanstva, religija koja nije sasvim istovjetna germanskom paganizmu. Donijeli su ju Nordijci kad su se naselili na Island u 9. stoljeću. Nakon dolaska kršćanstva, stanovništvo je prešlo na kršćanstvo oko 1000. godine, ali poganstvo nije tad nestalo. Do 1530. Island je bio rimokatolički i pod danskom krunom. To je bila glavna vjera sve do širenja protestantizma koji je prevladao u Danskoj, pod čijom je vlašću Island bio. Te 1530. godine formalno je postao luteranski pod krovom procesa islandske reformacije, koja je vrhunac dosegnula 1550. godine. Tako Island ima državnu Crkvu, Evangeličku luteransku Crkvu Islanda i vjerska sloboda je zakonsko pravo od 1874. godine. Državnu Crkvu podupire Vlada, a sve registrirane vjere primaju potporu iz crkvenog poreza koji plaćaju svi porezni obveznici stariji od 16 godina.

Vjerska struktura

Podatci iz 2020. govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 Evangelička luteranska Crkva Islanda (službena) 63,47 %
 rimokatolici 4,02 %
 Reykjavička slobodna Crkva 2,75 %
 Hafnarfjorđurska slobodna Crkva 1,98 %
 Neovisna kongregacija 0,89 %
 ostale kršćanske denominacije (pentekostalizam i sl.) 2,05 %
 neopredijeljeni 7,17 %
 ostali i oni koji se nisu izjasnili 14,3 %

Galerija

Izvori

Religija na Islandu


Bindi er löng flík sem karlmenn klæðast (og þá yfirleitt með skyrtu), frekar en konur (þó konur nota meira og meira klæðnað sem oft var frekar tengur við karlmenn). Það er venjulega bundið um háls viðkomandi með hnút að framan. Uppruninn í Evrópu er venjulega rakinn til króatískra hermanna á Frakklandi í þrjátíu ára stríðinu (1618-1648) sökum áhuga Parísarbúa á klæðnaðnum.

Karlmenn á vesturlöndum klæðast oft jakkafötum, og þá oft með bindi til spari eða í vinnu. En það er líka þekkt andstaða við bindi (og jafnvel jakka og jakkaföt), t.d. á vinnustöðum (og hjá ákv. kristnum söfnuðum), oft leyft að sleppa bindi, á stöðum þar sem notkun binda var áður skylda, en t.d. enn mikið notuð af bankastarfsmönnum og lögfræðingum (en t.d. bannað að nota af starfmönnum IKEA). Ákveðnir stjórnmálamenn á vesturlöndum eru á möti bindum, sem annars er hefðbundinn klæðnaður, ef ekki skyldubundinn klæðnaður fyrir karlmenn, t.d. á Alþingi). Richard Branson er líka þekktur fyrir andstöðu sína við bindi, og líka andstaða við í Íran, klerkastjórnin telur þau merki um ofríki Evrópu.

Fatnaður

Bindi


Pe 11 aprilie 2018, o aeronavă militară operată de Forțele Aeriene Algeriene s-a prăbușit la scurt timp de la decolarea de pe aeroportul militar din Boufarik. Toate cele 257 de persoane aflate la bordul aeronavei au murit. Accidentul este cel mai grav produs pe pământ algerian și al doilea cel mai grav în care este implicată o aeronavă de tipul Il-76, depășit doar de un accident produs în Iran cu 15 ani mai devreme. Atunci, 275 de membri ai Gărzii Revoluționare Islamice și-au pierdut viața.

Aeronavă
Aeronava implicată în accident era un Iliușin Il-76TD al celui de-al 347-lea Escadron de Transport Strategic al Forțelor Aeriene Algeriene și era produs de Uzinele Mecanice Tașkent în 1994. Aeronava, înregistrată cu numărul matricol 7T-WIV și numărul de serie 1043419649, a avut primul zbor în 1994. Potrivit site-ului constructorului, Il-76 poate să transporte între 126 și 225 de pasageri, în funcție de model.

Accident
La ora locală 07:50, un Iliușin Il-76 al Forțelor Aeriene Algeriene s-a prăbușit în apropiere de aeroportul militar din Boufarik, situat la aproximativ 30 km sud de capitala Alger, de pe care decolase cu puțin timp înainte. Aeronava s-a prăbușit într-un câmp, s-a rupt în două și a luat foc. Zborul avea ca destinație finală Aeroportul Tindouf, după o escală pe Aeroportul "Boudghene Ben Ali Lotfi" din Béchar. Martorii accidentului au declarat că o aripă a aeronavei a luat foc înainte de a se prăbuși. Toți cei 247 de pasageri și 10 membri ai echipajului de la bordul aeronavei au murit. Nu a existat nicio declarație oficială cu privire la vreun supraviețuitor, dar un martor a declarat că a văzut oameni sărind din aeronavă chiar înainte ca aceasta să se prăbușească. De asemenea, canalul Dzaïr TV a raportat că cinci persoane se aflau în stare critică, dar nu era clar dacă cele cinci persoane erau pasageri ai aeronavei sau localnici răniți pe câmpul în care s-a prăbușit aceasta. Printre pasageri se aflau 176 de membri ai Armatei Naționale Populare. Mulți dintre soldați călătoreau cu membrii familiilor lor.

30 de studenți sahrawi și alți civili din taberele de refugiați din Tindouf se numără printre cei morți, potrivit oficialilor Republicii Sahrawi. Aceștia au vizitat capitala Alger din motive medicale și birocratice. Sahrawi din taberele de refugiați beneficiază în mod regulat de zboruri gratuite în aeronavele militare de transport algeriene. Inițial, un membru al Frontului de Eliberare Națională, partidul de guvernământ al Algeriei, a declarat că 26 de membri ai Frontului Polisario se aflau printre victime. Declarația a fost perpetuată și de mass-media marocană. Totuși, oficialii algerieni și sahrawi au susținut că există doar 30 de victime civile din Republica Sahrawi.

Reacții
În urma accidentului, Abdelaziz Bouteflika, președintele Algeriei, a declarat trei zile de doliu național. Consecutiv, omologul său sahrawi, Brahim Ghali, a declarat șapte zile de doliu național. Ahmed Gaid Salah, Șeful Statului Major al Armatei Algeriei, a dispus începerea unei anchete pentru a se stabili cauzele accidentului. Rusia a declarat că va oferi asistență autorităților algeriene în cadrul anchetei.

Note

Accidente și incidente aviatice din 2018
Provincia Blida

Prăbușirea Il-76 al Forțelor Aeriene Algeriene din 2018


Jaleleddin Farsi (; born 1934) is an Iranian politician who held various posts in the Islamic Republic of Iran.

Biography
Farsi was born in Mashhad in 1934. During his studies at high school he met Ali Shariati and joined the movement supporting the Prime Minister Mohammad Mosaddegh. He went to Iraq in 1955 where he was arrested by the authorities. Following his release from the prison he settled in Syria. Upon his return to Iran Farsi was arrested and imprisoned until October 1962. Then he joined the Ruhollah Khomeini's opposition movement and delivered many speeches against the Shah. He left Iran and settled in Lebanon where  he was trained in guerilla techniques. He was a senior Islamic Coalition member and maintained ties to Fada'iyan-e Islam. He served as a member of the parliament from 1984 to 1988. He was also elected to the 73-man Assembly of Experts for Constitution responsible for drafting the constitution in 1979.

Farsi belonged to the Islamic Republican Party's radical faction and was its candidate for president in the 1980 election. However, he was replaced by Hassan Habibi after his Afghan origin was revealed (according to Article 115 of the constitution, president must be an Iranian citizen with Iranian origin).

Murder case
In 1992, Farsi killed a farmer in Taleqan during an argument. Four years later he was reportedly sentenced to the death penalty by the court of law. The case has never been cleared up.

References

External links

 Assembly of Experts for Constitution Profile

1934 births
Living people
Islamic Republican Party politicians
People of the Iranian Revolution
Iranian people of Afghan descent
Islamic Coalition Party politicians
Members of the Assembly of Experts for Constitution
20th-century Iranian politicians
Politicians from Mashhad

Jalaleddin Farsi


Olaylar
 1439 - Altın Orda Hanı Uluğ Muhammed Han tarafından gerçekleştirilen Moskova Kuşatması sona erdi.
 1793 - Fransız Devrimi önderlerinden Jean-Paul Marat, muhalifi Charlotte Corday tarafından bıçaklanarak öldürüldü.
 1878 - Osmanlı İmparatorluğu, Çarlık Rusyası, Büyük Britanya, Alman İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, İtalya Krallığı ve Fransa arasında Berlin Antlaşması imzalandı.
 1921 - Afyon'un Yunanlar tarafından işgali.
 1923 - 14 metre boyundaki harflerden oluşan ünlü "Hollywood" yazısı Los Angeles'taki Hollywood tepelerine inşa edildi. Yazı önce "Hollywoodland" şeklindeyken, 1949 yılındaki yenileme sırasında son dört harf atılmıştır.
 1930 - İlk Dünya Futbol Şampiyonası, Uruguay'da başladı.
 1937 - Fransa, Hatay'ın bağımsızlığını resmen ilan etti.
 1938 - İstanbul'da yapılan ilk Türk uçağı, Ankara yolunda düştü.
 1938 - Toprak Mahsulleri Ofisi kuruldu.
 1941 - II. Dünya Savaşı: Karadağlılar, Mihver Devletleri'ne karşı bir halk ayaklanması başlattılar. (Trinaestojulski ustanak)
 1949 - Papa XII. Pius, Komünist Parti'ye üye olanların aforoz edileceğini söyledi.
 1959 - Trabzon'da bir Amerikan Hava Üssü kuruldu.
 1960 - Said Nursi'nin mezarı açıldı; naaşı Barla, Isparta civarında bilinmeyen bir yere gömüldü.
 1966 - Türkiye İşçi Partisi İstanbul Milletvekili Çetin Altan'ın, Türkiye - Amerika Birleşik Devletleri ilişkileriyle ilgili gensoru önergesi reddedildi.
 1971 - Profesör Mümtaz Soysal ile yazar Sevgi Soysal, Mamak Cezaevi'nde evlendi.
 1976 - Yumurtalık Savcısı Sefa Mutlu'yu öldürmekten sanık Yılmaz Güney, 19 yıl hapse mahkûm edildi.
 1979 - Mısır'ın Ankara Büyükelçiliği'ni basan 4 Filistinli, bir polisle bir bekçiyi öldürdü ve Büyükelçi ile diğer personeli rehin aldı. 14 Temmuz'da da Elçilik'ten kaçmaya çalışan bir Mısırlı öldürüldü. Gerillalar, aynı gün FKÖ yetkilileriyle görüştükten sonra; ikisi Türk, üç rehineyi serbest bıraktı. İçişleri Bakanı Hasan Fehmi Güneş'in de bulunduğu operasyonda gerillalar, 45 saat sonra rehineleri bırakarak teslim oldular. Yargılama sonunda, 23 Aralık 1980'de idama mahkûm edildiler.
 1985 - Afrika'daki fakirlik ve kıtlık dolayısıyla yaşanan ölümleri azaltmak için "Live Aid" konseri düzenlendi.
 1992 - Prof. İhsan Doğramacı, YÖK Başkanlığı'ndan istifa etti. Yerine 19 Mayıs Üniversitesi Rektörü Mehmet Sağlam atandı.
 1993 - Diyarbakır'da, Ergani çevresindeki kazılarda bulunan 9 bin yıl öncesine ait kumaş parçasının, en eski kumaş kalıntısı olduğu açıklandı.
 1993 - İstanbul'da, 34. Uluslararası Matematik Olimpiyatları düzenlendi.
 1995 - Senirkent sel felaketi: Isparta'nın Senirkent ilçesindeki sel felaketinde 74 kişi öldü.

Doğumlar
 1527 - John Dee, İngiliz matematikçi ve bilim insanı (ö. 1609)
 1590 - X. Clemens, 29 Nisan 1670 - 22 Temmuz 1676 döneminde papa (ö. 1676)
 1607 - Wenceslas Hollar, Bohemyalı-İngiliz oymacı (ö. 1677)
 1608 - III. Ferdinand, Kutsal Roma İmparatoru (ö. 1657)
 1841 - Otto Wagner, Avusturyalı mimar (ö. 1918)
 1847 - Şair Eşref, Türk şair ve kaymakam (ö. 1912)
 1882 - İbrahim Çallı, Türk ressam (ö. 1960)
 1892 - Sultan Galiyev, Tatar Türk'ü siyasi düşünce adamı (ö. 1940)
 1894 - Isaac Babel, Sovyet-Rus gazeteci, oyun yazarı ve çevirmen (ö. 1940)
 1902 - Cemal Nadir Güler, Türk karikatürist (ö. 1947)
 1923 - Alexandre Astruc, Fransız yönetmen (ö. 2016)
 1927 - Simone Veil, Fransız bakan ve siyasetçi (ö. 2017)
 1934 - Wole Soyinka, Nijeryalı yazar
 1935 - Monique Wittig, Fransız yazar ve feminist kuramcı (ö. 2003)
 1938 - Michael Verhoeven, Alman film yönetmeni
 1940 - Patrick Stewart, Emmy ve Altın Küre ödüllü İngiliz oyuncu, yönetmen ve seslendirme sanatçısı
 1941 - Robert Foster, Amerikalı oyuncu (ö. 2019)
 1942 - Harrison Ford, Amerikalı oyuncu
 1944 - Ernő Rubik, Macar heykeltıraş ve mimari profesörü
 1947 - Cynthia Heimel, Amerikalı feminist yazar (ö. 2018)
 1944 - Nino Varon, Musevi asıllı Türk müzisyen ve yapımcı
 1950 - Ma Ying-jeou, Çin Cumhuriyeti devlet başkanı
 1952 - Alyaksandr Tihanoviç, Beyaz Rus şarkıcı (ö. 2017)
 1953 - Selçuk Yöntem, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
 1954 - Ahmet Demircan, Türk hekim ve siyasetçi
 1954 - Sezen Aksu, Türk şarkıcı, besteci, söz yazarı ve yapımcı
 1957 - Penny Cook, Avustralyalı oyuncu ve yönetmen (ö. 2018)
 1957 - Cameron Crowe, Amerikalı senarist ve film yönetmeni
 1957 - Bahtiyar Hanızade, Azerbaycanlı aktör ve yönetmen
 1964 - Frans Maas, Hollandalı uzun atlamacı
 1967 - Benny Benassi, Grammy ödüllü İtalyan diskjokey ve house müzik prodüktörü
 1974 - Jarno Trulli, İtalyan Formula 1 pilotu
 1976 - Didem İnselel, Türk oyuncu ve sunucu
 1976 - Oleh Sentsov, Ukraynalı yönetmen ve yazar
 1977 - Ashley Scott, Amerikalı oyuncu, manken ve seslendirme sanatçısı
 1978 - Jessica Barth, Amerikalı seslendirme sanatçısı
 1979 - Daniel Díaz, Arjantinli eski futbolcu
 1981 - Helgi Daníelsson, İzlandalı futbolcu
 1982 - Ion Ansotegi, İspanyol futbolcu
 1982 - Mark Eliyahu, İsrail asıllı kamança sanatçısı
 1982 - Çiğdem Batur, Türk dizi oyuncusu ve tiyatrocu
 1983 - Kristof Beyens, Belçikalı kısa mesafe koşucusu
 1985 - Guillermo Ochoa, Meksikalı kaleci
 1986 - Yakup Kılıç, Türk boksör
 1987 - Oğuz Savaş, Türk basketbolcu
 1987 - Öykü Çelik, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1988 - Colton Haynes, Amerikalı oyuncu ve model
 1988 - He Pingping, Çinli Dünyanın en kısa adamı (ö. 2010)
 1988 - Marcos Paulo Gelmini Gomes, Brezilyalı futbolcu
 1988 - Steven R. McQueen, Amerikalı oyuncu
 1988 - Tulisa Contostavlos İngiliz şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve aktris
 1990 - Murat Akça, Türk futbolcu
 1990 - Jonathan Mensah, Ganalı futbolcu
 1990 - Eduardo Salvio, Arjantinli futbolcu
 1994 - Petar Golubović, Sırp futbolcu
 1995 - Dante Exum, Avustralyalı profesyonel basketbolcudur
 1997 - Leo Howard, Amerikalı oyuncu ve dövüş sanatçısı

Ölümler
 884 - Huang Chao, Çin'in Qi Hanedanı'nın kurucusu ve tek imparatoru olan tuz tüccarı ve ayaklanmacı (d. 835)
 1024 - Aziz II. Heinrich, Alman kral (d. 973)
 1105 - Rashi, Yahudi din alimi (d. 1040)
 1107 - I. Kılıç Arslan, Anadolu Selçuklu Devleti'nin 2. Sultanı (d. 1079)
 1380 - Bertrand du Guesclin, Yüz Yıl Savaşı sırasındaki önemli bir Fransız askeri komutandı (d. 1320)
 1399 - Peter Parler, bir Alman - Bohemyalı mimar ve heykeltıraştır (d. 1333)
 1621 - VII. Albert, Avusturya dükü (d. 1559)
 1761 - Tokugawa Ieshige, Tokugawa Şogunluğu'nun 9. şogunu (d. 1712)
 1793 - Jean-Paul Marat, Fransız bilim insanı ve tıp doktoru (d. 1743)
 1817 - Kara Yorgi, Sırbistan'ı uzun süreler yöneten Karađorđević Hanedanının atası (d. 1768)
 1854 - I. Abbas Hilmi Paşa, Ahmet Tosun Paşa'nın oğlu ve Osmanlı egemenliği döneminde Mısır valisi (d. 1813)
 1894 - George Rex Graham, Amerikalı gazeteci, editör ve yayıncı (d. 1813)
 1921 - Gabriel Lippmann, Fransız-Lüksemburglu fizikçi ve mucit (d. 1845)
 1924 - Alfred Marshall, döneminin en etkili iktisatçısı (d. 1842)
 1927 - Mimar Kemalettin Bey, Türk mimar ve Birinci Ulusal Mimarlık Akımının önde gelenlerinden (d. 1870)
 1934 - Mary E. Byrd, Amerikan eğitimci (d. 1849)
 1936 - Fatma Aliye Topuz (Fatma Aliye Hanım), Türk yazar (Türk edebiyatının ilk kadın romancısı) (d. 1862)
 1937 - Henry Edward Armstrong, Royal Society üyesi İngiliz kimyager ve bilim insanı (d. 1848)
 1943 - Kurt Huber, Nazi Almanyası'na karşı direniş yürüten Beyaz Gül grubunun üyesi (d. 1893)
 1945 - Alla Nazimova, Rus-Amerikalı oyuncu, yönetmen ve yapımcı (d. 1879)
 1946 - Alfred Stieglitz, Amerikalı fotoğrafçı (d. 1864)
 1950 - Zekiye Sultan, II. Abdülhamid'in kızı (d. 1871)
 1951 - Arnold Schönberg, Avusturyalı besteci (d. 1874)
 1954 - Frida Kahlo, Meksikalı ressam (d. 1907)
 1959 - Ekrem Reşit Rey, Türk tiyatrocu ve oyun yazarı (Lüküs Hayat operetinin yazarı) (d. 1900)
 1963 - Albert Steffen, İsviçreli roman ve oyun yazarı (d. 1884)
 1965 - Fotis Kontoğlu, Yunan yazar, ressam ve ikonograf (d. 1895)
 1970 - Leslie Groves, Amerikan mühendis (d. 1896)
 1970 - Sheng Shicai, bir Çinli siyasetçi ve savaş ağası (d. 1895)
 1974 - Patrick Blackett, İngiliz fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1897)
 1976 - Joachim Peiper, II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nda savaş suçlusu ve kıdemli Waffen-SS Albayı (d. 1915)
 1980 - Seretse Khama, Botsvanalı siyasetçi (d. 1921)
 1983 - Ahmet Üstel, Türk sinema ve tiyatro sanatçısı ve yazar (d. 1930)
 1986 - Mehmet Seyda, Türk öykücü ve romancı (d. 1919)
 1991 - Mualla Gökçay, Türk ses sanatçısı ve Klasik Türk Müziği yorumcusu (d. 1913)
 1994 - Ayfer Feray, Türk sinema ve tiyatro sanatçısı (d. 1928)
 1995 - Bilge Karasu, Türk filozof ve yazar (d. 1930)
 1998 - Konstantinos Kollias, Yunan hukukçu ve siyasetçi (d. 1901)
 2002 - Yousuf Karsh, Türk asıllı Amerikan fotoğrafçı (d. 1908)
 2006 - Red Buttons, Amerikalı oyuncu ve komedyen (d. 1919)
 2012 - Sage Stallone, Amerikalı oyuncu, yönetmen, film yapımcısı ve senarist (d. 1976)
 2012 - Richard D. Zanuck, Akademi ödüllü Amerikalı film yapımcısı (d. 1934)
 2013 - Cory Monteith, Kanadalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1982)
 2014 - Nadine Gordimer, Johannesburg doğumlu, Güney Afrikalı yazar (d. 1923)
 2015 - Ildikó Schwarczenberger, Macar eskrimci (d. 1951)
 2015 - Martin Litchfield West, İngiliz filolog ve klasikler uzmanı (d. 1937)
 2016 - Héctor Babenco, Arjantin doğumlu Brezilyalı film yönetmeni, senarist ve yapımcı (d. 1946)
 2016 - Bernardo Provenzano, İtalyan suç örgütü lideri (d. 1933)
 2017 - Joaquim Molins i Amat, İspanyol siyasetçi (d. 1945)
 2017 - Abdurrahman bin Abdülaziz el-Suud, Suud siyasetçi (d. 1931)
 2017 - Charles Bachman, Amerikalı bilgisayar bilimcisi (d. 1924)
 2017 - Okay Gönensin, Türk gazeteci, yazar ve televizyoncu (d. 1950)
 2017 - Héctor Lechuga, Meksikalı aktör, komedyen, siyasi yorumcu ve radyo programcısı (d. 1929)
 2017 - Liu Xiaobo, Çinli insan hakları savunucusu ve Nobel Barış Ödülü sahibi (d. 1955)
 2018 - Frank Giroud, Fransız çizgi romancı (d. 1956)
 2018 - Claude Seignolle, Fransız yazar ve romancı (d. 1917)
 2018 - Thorvald Stoltenberg, Norveçli siyasetçi ve bürokrat (d. 1931)
 2019 - Richard Carter, Avustralyalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1953)
 2019 - Rod Richards, Galli siyasetçi (d. 1947)
 2020 - Hasan Ahmed el-Levzi, Yemenli siyasetçi ve yazar (d. 1952)
 2020 - Luis Arias Graziani, Perulu hava kuvvetleri subayı ve politikacı (d. 1926)
 2020 - Nurul Islam Babul, Bangladeşli iş uzmanı (d. 1946)
 2020 - Kenneth Church, Safkan at yarışı jokeyi (d. 1930)
 2020 - Grant Imahara, Japon asıllı Amerikalı elektronik mühendisi ve Televizyon sunucusu (d. 1970)
 2020 - Gerardo Juraci Campelo Leite, Brezilyalı politikacı (d. 1931)
 2021 - Shirley Fry, Amerikalı kadın tenis oyuncusu (d. 1927)
 2021 - Jorge J. E. Gracia, ABD'li filozof (d. 1942)
 2021 - Kumutha Raman, Hint kökenli Malezyalı kadın siyasetçi (d. 1979)
 2021 - Aleksandr Stefanoviç, Sovyet-Rus film yönetmeni, yapımcı ve senarist (d. 1944)
 2022 - A. B. Crentsil, Ganalı müzisyen (d. 1943)
 2022 - Michael James Jackson, Amerikalı müzik yapımcısı, ses mühendisi ve bestecidir (d. 1945)
 2022 - Antti Litja, Fin aktör (d. 1938)

Tatiller ve özel günler
Devlet Günü (Karadağ)

0713
13

13 Temmuz


Kuşsaray, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Mecitözü ilçesine bağlıyken, 31 Ekim 1952'de Çorum merkez ilçeye bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Kuşsaray, Çorum


Olaylar
 25 Ocak - Amaro Pargo, Hidalgo (asil) unvanını aldı.

Doğumlar
 4 Ocak - Petro Aleksandroviç Rumyantsev, Çariçe II. Katerina'nın emrinde 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşına kumandanlık etmiş Rus generali (ö 8 Aralık 1796).
 20 Mart - I. Abdülhamit, Osmanlı padişahı (ö. 1789)
 2 Nisan - Giacomo Casanova, İtalyan yazar (ö. 1798)
 26 Nisan - Pasquale Paoli, Korsikalı devlet adamı ve yurtsever (ö. 1807).

Ölümler
 28 Ocak – Rus çarı I. Petro
 Arai Hakuseki (), Neokonfüçyüsçü filozof (d. 1657)

1725


Theodora und Didymus († 304) waren christliche Märtyrer. Ihre Geschichte wurde von Ambrosius von Mailand aufgezeichnet. Ihr katholischer Gedenktag ist der 28. April (orthodox: 27. April).

Leben und Tod
Die schöne Christin Theodora lebte in Alexandria. Wegen ihres Keuschheitsgelübdes wurde sie vom römischen Statthalter Proculus verurteilt, sich in einem Freudentempel zu prostituieren. Ihr Verehrer, der Soldat Didymus, ebenfalls Christ, besuchte Theodora, um ihr zur Flucht zu verhelfen. In der Soldatenkleidung gelang Theodora die Flucht. Didymus jedoch wurde zum Tode verurteilt. Theodora bot ihr Leben für das von Didymos. Letztendlich wurden beide geköpft.

Reliquien
Die Reliquien der Heiligen befinden sich heute in der Wallfahrtskirche zu Gartlberg.

Theodora und Didymus in der Kunst
Pierre Corneille schrieb 1645 die Tragödie Theodora, verlegte jedoch das Geschehen nach Antiochien. Das Stück war ein Misserfolg.

Georg Friedrich Händel komponierte 1749 das Oratorium Theodora. Auch dieses Stück war ein Misserfolg.

Weblinks
 Eintrag im Ökumenischen Heiligenlexikon
 Eintrag in Stadlers Heiligenlexikon
 Didymus im Vollständigen Heiligen-Lexikon
 Eintrag zu Theodora in Catholic Online (englisch)

Einzelnachweise

Heiliger (3. Jahrhundert)
Märtyrer
Opfer einer Christenverfolgung
Heiligengefährten

Theodora und Didymus